Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 17/08/2021 in all areas

  1. 19 points
    H καθιερωμένη ετήσια ανάβαση στον Όλυμπο, αυτή την φορά από την πλευρά της Ελασσόνας και την καλύβα Χρηστάκη (καταφύγιο ανάγκης). Πρώτη φορά ανεβαίνω από εκεί. 40χλμ (πάνε-έλα) ζόρικου χωματόδρομου με πολύ πέτρα και λάσπες στα χαμηλά που έχουν τα ζώα οι βοσκοί. Το φρέσκο πίσω Α41 ανταποκρίθηκε περίφημα, δεδομένου ότι ήμασταν 2 πάνω στην μηχανή. Ο Μύτικας. Αχνοφαίνονται κάποιοι ορειβάτες αν προσέξετε. Από εδώ ξεκινάει το δύσκολο πέρασμα της Κακόσκαλας. Θέλει μεγάλη προσοχή. Θέα στο φαράγγι του Ενιπέα, το Λιτόχωρο και τον Θερμαϊκό. Μύτικας. Στο βάθος δεξιά το Οροπέδιο Μουσών και το καταφύγιο του Κάκαλου. Κακόσκαλα γλιστερή με χιόνι. Δεν συγχωρούνται λάθη. Αργήσαμε να επιστρέψουμε και κάναμε όλο τον χωματόδρομο πίσω νύχτα. Με το που έπεσε ο ήλιος η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα. Fun times!
  2. 16 points
    Ημέρα Τέταρτη 6/9/2021 Ξυπνάμε στο χανόπουλο όπου χαιρεταμε τους φιλους με τις αλλες δυο μοτοσυκλέτες και συνεχιζουμε μόνοι μας πλέον το ταξιδι μας. Επόμενος προορισμος Πάργα. Εκει βλεπουμε ενα ωραιοτατο καρφι να ειναι αγεροχο στο πισω ελαστικο μου. Παιρνω τηλ στο πιο κοντινο βουλγκανιζατερ και κατα καλη μου τυχη εχει σαμπρελα, οποτε φυγαμε για φιλιπιαδα και σαμπρελα. Φτανοντας στην Παργα παμε κατευτεθειαν στο ξενοδοχειο για το check in και το ξεφορτωμα. Εκει παιρνουμε πληροφοριες για το που να παμε για φαγητο και κατηφοριζουμε για την πολη οπου και τρωμε για μεσημερι (παλι). Απο κει γυρναμε στο ξενοδοχειο για ξεκουραση, καθως το προγραμμα μας τις 2 αυτες μερες ηταν πολυ πιο ξεκουραστο. Το Απόγευμα, λοιπόν, κανουμε μια βολτα στο κάστρο της παργας, το οποιο αξιζει να το περπατήσετε και να καθισετε και για καφε στο μαγαζι που εχει εκει. Απο κει κατεβήκαμε για να περπατήσουμε μέσα στην πολη, η οποια είχε αρκετο κοσμο και αρκετους τουρίστες ακομα. Ημέρα πεμπτη 7/9/2021 Ξυπναμε στην παργα, φορτωνουμε και παιρνουμε ενα ''σωστο'' πρωινο. Επόμενη σταση η παραλία στην λυγια πρεβεζης, γιατι μετα απο τοσο βουνο την θες και την θαλασσα. πραγματικα μια απο τις πιο καθαρες και ωραιες παραλιες που εχω κανει μπανιο. Μετα απο το μπανιο συνεχισαμε για πρεβεζα οπου θα μέναμε εκει το βραδυ. Ημερα εκτη 8/9/2021 επιστροφη. Ημερα επιστροφης και τελευταια μερα, ξυπναμε στην πρεβεζα, φορτωνουμε και ξεκιναμε για βόνιτσα που θα πιουμε και τον τελευταιο καφε του ταξιδιου μας πριν γυρισουμε σρο Αγρινιο. Μετα λοιπόν απο 6 μερες πανω στην σελα του 700, δικαβαλος και με παντου πραγματα, εχω να πω πως ηταν αυτο το μηχανακι ακριβως που επρεπε να εχω για αυτο το ταξιδι. παντου ηταν ανταξιο των περιστασεων. Μια καταναλωση ακριβως στο 6.4 με αρκετα πιεσμενο επαρχειακο και απειρες ανηφορες. αρκετη ωρα στο χωμα και πραγματικα δεν εκανε κιχ πουθενα. ισως θα ηθελα να εχει 20 αρι τουλαχιστον τεποζιτο να μην ψαχνω βενζιναδικα μετα τα 200-220 χλμ. Αντε και του χρονου με μεγαλυτερο κυκλο.
  3. 16 points
    Υπέροχη λιακάδα το περασμένο ΣΚ, οπότε ευκαιρία για ένα πέρασμα από μερικά χρωστούμενα πάσα στις Άλπεις. Ήταν τόσο όμορφα οδηγικά, ππου δεν σταμάτησα αρκετά για φωτογραφίες, απλά χάζευα. Σούρουπο στο Moosalp Μια ιδέα από το περίφημο Furka Pass. Με διαφορά το πιο όμορφο πάσσο της Ελβετίας ως τώρα. Η ανηφορία στο φόντο είναι το Grimselpass. Πόσες λίμνες, καταρράκτες, δεν λέγεται. Από εδώ η γυναίκα μου και απο εδώ το αίσθημα μου Για φινάλε, η θέα από Klaussenpass
  4. 13 points
  5. 12 points
    Εισαγωγή Σκάρτα χίλια χιλιόμετρα από το τέλος του 2018. Δεν το πίστευα, αλλά τα κιτάπια δεν έλεγαν ψέματα, 986 για την ακρίβεια. Από τότε που μετακόμισα Ελβετία το αγαπημένο μου CBR παραμένει παρκαρισμένο στο πατρικό μου στο Αγρίνιο. Κάτι άλλα ταξίδια με το VFR, κάτι ο COVID, οι αραιές βόλτες Χριστούγεννα – καλοκαίρι κατέληξαν να είναι αραιότατες, μηδαμινές. Το πήρα απόφαση, φέτος το καλοκαίρι corona ξε-corona ήθελα βόλτα με την αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα. Προορισμός δεδομένος, τα Βαλκάνια. Στο παρελθόν είχα κάνει δικάβαλο τα τουριστικά παράλια, επίσης δικάβαλο σε άλλο ταξίδι τις κυριότερες πόλεις, ε, γι’ αυτή τη φορά ήθελα να δω εκκρεμότητες που είχα αφήσει. Μέρη που είτε δε χώρεσαν σε περασμένα ταξίδια, μέρη που είδα βιαστικότερα απ’ ότι αξίζουν, μέρη για τα οποία έμαθα πιο πρόσφατα. Μοναδικό εμπόδιο μια παγκόσμια πανδημία, κάτι κλειστά σύνορα και ένα ραντεβού εμβολιασμού που όλο έπαιρνε αναβολή. Σιγά το πράγμα, δεν είναι δα ότι έχω ΚΤΜ.
  6. 12 points
    Οδήγησα το νέο Aprilia RS660 και αυτή είναι η εντύπωση που μου άφησε. Διαβάστε, απολαύστε. https://bit.ly/2XxBCxk
  7. 12 points
    Αλλά αναχώρηση για πού; Δεν το έχω πιάσει ακόμη το θέμα αυτό. Λοιπόν, στόχος είναι η μικρή κωμόπολη Fierza στο βορειοανατολικό άκρο της Αλβανίας. Το γιατί θα το πιάσω στη συνέχεια, αλλά στόχος είναι το επόμενο πρωί να είμαι εκεί πάνω. Ως εκεί σε μεγάλο βαθμό τα χιλιόμετρα είναι ψιλοδιαδικαστικά όσον αφορά τη διάσχιση της Ηπείρου και του δυτικού τμήματος της Αλβανίας τουλάχιστον. Με το τεστ και τα συμπαραμαρτούντα, έχει πάει ήδη εννέα ώσπου να καβαλήσω. Κάτι λιγότερο από επτά εκατοντάδες χιλιομέτρων με περιμένουν ως το βράδυ. Τις λατρεύω αυτές τις ημέρες. Εγώ, η μοτοσυκλέτα μου και δρόμος, δρόμος, όόόλη η ατελείωτη καλοκαιρινή μέρα στη διάθεση μου να την απολαύσω όπως θέλω εγώ. Φύγαμε; Πρώτα χιλιόμετρα βγαίνοντας από τα Αγρίνιο οδηγώ αναγνωριστικά: Πρέπει να ξαναβρώ τα πατήματα του CBR μου, πάει πλέον καιρός από το τελευταίο ταξίδι παρέα. Αλλά κυρίως πρέπει να αποβάλλω το να οδηγώ ελβετικά. Έχει πολλά καλά αυτή η μικρή χώρα, η ευχαρίστηση της οδήγησης δεν είναι ανάμεσα τους. Η αστυνόμευση είναι αυστηρή, χωρίς να χαρίζεται. Τα πρόστιμα πέραν του ότι γδέρνουν δεν περιορίζονται στο να σου αλαφρώνουν (με την οκά, όχι το milligram!) το πορτοφόλι, αλλά φτάνουν και σε κατάσχεση οχήματος. Και όλα αυτά με τα όρια σε πλαίσια χαμηλά ακόμη και για πενηνταράκι του ’80. Α και με τους λοιπούς χρήστες της οδού σε ρόλο μυστικού πράκτορα Austin Powers που καταγγέλλει τα ελάχιστα που ξεφεύγουν από τα μάτια του επίσημου νόμου. Ζώντας σε ένα τέτοιo περιβάλλον, θέλοντας και μη το muscle memory κλείνει την γκαζιέρα στα 50kph και αν δεν υπάρχει άλφα διακεκομμένη γραμμή στο οδόστρωμα, βήτα επαρκής χώρος ώστε να επιταχύνεις χωρίς η μαμά εξάτμιση να ξυπνήσει τα παιδιά του γείτονα που κοιμούνται, ε τότε δεν επιχειρείς προσπέραση.
  8. 12 points
    Ημέρα 1η, 07/07/21 Αγρίνιο (GR) - Κακαβιά (GR) – Kukës (AL) – Pac (AL) – Bajram Curri (AL), 676km Άλλοτε τα ταξίδια ξεκινούν μ’ έναν καφέ. Άλλοτε μ’ ένα πρωινό. Γι΄ άλλους μ’ ένα τσιγάρο. Ε, φέτος νέα δεδομένα, PCR test. Ω καιροί, ώ ήθη; Στο διαγνωστικό κέντρο ήδη περιμένουν στην ουρά για αιμοκάθαρση. Για άλλη μια φορά αναλογίζομαι με χαμόγελο την τύχη του να μην με βρουν οι επόμενες εβδομάδες σε αίθουσες αναμονής νοσοκομείων. Έχω να το δηλώσω πάντως, τα τεστ εν Ελλάδι είναι πολύ πιο ήπια από τα Ελβετικά. Στα βόρεια προσπαθούν να κάνουν το κρανίο σου πιο σουρωτήρι και από τα τυριά τους: Καμια δεκαριά δευτερόλεπτα λήψη επιχρίσματος από το στόμα συν μια αιωνιότητα σε κάθε ρουθούνι. Τουλάχιστον δεν κάνουν τις λήψεις με την ανάποδη σειρά, αλλά όπως και να έχει με βλέπω να θέλω χιτώνιο στη μύτη μετά από όσα τεστ αναμένονται τις υπόλοιπες ημέρες. Μικρή σημασία έχουν πλέον αυτά. Καβαλάω το μηχανάκι και ώρα για την πρώτη μιζιά. Ελέω φρέσκιας μπαταρίας είναι ζωηρότατη, στο μυαλό μου είναι δέκα φορές πιο ζωηρή, επιτέλους ώρα αναχώρησης.
  9. 12 points
    Το φετινό ταξίδι μας είχε λίγο πολύ τα πάντα. Βουνό, θάλασσα, καταρέκτες, ποτάμια, λίμνες, καλούς δρόμου, κακούς δρόμους, χωματοδρόμους πολυ φαγητό, χωριό, πόλη ενα σκασμένο λάστιχο και την καλύτερη παρέα. Ημέρα πρώτη. 3/9/2021 Αφού έχουμε φορτώσει τις μηχανές απο βραδύς και τις είχαμε φουλάρει με καύσιμο, το ραντεβού είχε δοθεί 7 μιση το πρωί εντός Αγρινίου, για τον πρώτο καφέ πριν το ξεκίνημα. 8 λοιπόν ξεκινάμε με πρώτη στάση το Βουλγαρέλι. Σκοπός μας ήταν να μην παμε πουθενά απο Αυτοκινητόδρομο, με σκοπό να δούμε οσο δυνατόν περισσότερα χωριά. Περνώντας από την Άρτα, καταλήγουμε στο Βουλγαρέλι. Κατεβαινουμε στο Γεφυρι που έχει εκεί για τις φωτογραφίες και μετα ανηφορίζουμε για την κεντρική πλατεια του χωριού για καφέ. Φεύγοντας από το Βουλγαρέλι, επόμενη στάση είναι τα Θεοδόριανα, ενα χωριο 17 χιλιόμετρα μετα. Μπαίντας στο χώριο, βλέπουμε παντού πινακίδες που λένε για τον καταράκτη Σούδας, οπότε λέμε να τις ακολουθήσουμε. Καταλήγουμε σε ενα πλάτωμα οπου αφήνουμε τις μηχανές και συνεχίζουμε με τα πόδια. Μετα απο περίπου 25 λεπτά περπάτημα μεσα στο δάσος καταληγουμε σε ενα μέρος που σίγουρα ανταμείβει το περπάτημα. Γυρίζοντας στις μηχανές η ομόφωνη απόφαση ήταν πως ήρθε η ώρα για φαγητό. Έτσι λοιπόν σκολουθούμε τις άλλες πινακίδες που βλέπαμε παντού στο χωριό, που έλεγαν για μια ταβέρνα με όνομα Πανόραμα. Φτάνοντας εκεί βλέπουμε πως δεν ειναι κανείς, ολα κλειστα. Χαζέψαμε λίγο την θέα και απογοητευμένεοι πήγαμε να φύγουμε, τοτε βγαινει μια κυρία και μας κράτησε για φαγητο, μετα απο λιγο βγαινει και ο αντρας της, κανει το κλασικο τέντωμα που κανεις μολις σηκωνεσαι απο το κρεβάτι, φορα την ποδιά του και παει να βάλει φωτιά, Εκει λοιπόν φάγαμε το καλύτερο φαγητό που θα φαμε σε όλο το ταξιδι. Αν φτάσετε μεχρι εκεί, αξιζει να πατε για φαγητο εκει, αν δεν ειναι κανεις, φωνάξτε και ολο και καποιος θα βγει. Επόμενη στάση καλλιροη και το ξενοδοχειο που θα διανυκτερεύαμε. Εννοειται πως το gps μας βγάζει λάθος. Μας βαζει σε εναν αρκετα κακο χωματόδρομο, σε ωρα που αν πηγαιναμς λάθος θα μας επιανε βραδυ για να το διορθώσουμε. Όταν πια ειχαμε αποφασισει να γυρισουμε, βρήκαμε ενα βοσκο που μας είπε πως καλα πάμε και πως απο δω θα βγουμε και ετσι συνεχίσαμε τον χωματόδρομο. Από τα 34 χιλ συνολικης αποστασης τα 21 ηταν χωματόδρομος, κατι που μας κούρασε αρκετα καθως τα μηχανακια ηταν φουλ φορτωμένα και εγω ημουν και δικαβαλος. Φτάνουμε λοιπόν στο ξενοδοχείο, ο ιδιοκτήτης αρκετα εξυπηρετικός και μας άφησε να βαλουμε τις μηχανες μεσα στον προαύλιο χωρο του ξενοδοχειου. Μας είπε πως αρκετός κόσμος κάνει λάθος και παίρνει το χωματόδρομο γιατ αυτόν βγαζει το gps . Δυστηχώς δεν ύπηρχε τιποτα για βραδινό, περα απο κλαμπ σαντουιτς, οποτε ξεκινήσαμε να πάμε να βρόυμε κάτι στο χωριο. Στα 6 χιλιόμετρα απο το ξενοδοχείο υπάρχει ενα κλασσικό και πολυ τίμιο ουζερι, πανω στον δρόμο με πολυ δυνατό κοντοσούβλι. Μετα απο κει, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ... Η μάζωξη. Το γεφύρι στο Βουλγαρέλι Η πλατεία στο Βουλγαρέλι Το πλάτωμα που αράζεις τις μηχανές για να περπατήσεις ως τον καταράκτη της Σούδας Ο δρόμος μέσα που βγάζει στον καράκτη ο καταράκτης Πλατεία θεοδώριανων Φράγμα Μεσοχώρας Μερικές φώτο απο την διαδρομή το ξενοδοχειο που μειναμε το βραδυ
  10. 11 points
    O δρόμος παραμένει πολύ καλός ως την κατάβαση για Kukes. Από εκεί το GPS επιμένει και ξαναεπιμένει ότι στη γέφυρα πρέπει να συνεχίσω μέσω Κοσόβου. Το αγνοώ και απλά χαζεύω για λιγάκι την θέα. Σημείωση: Η τράπεζα που διαφημίζεται δίπλα στο.. DP βενζινάδικο (if u know, u know!), είναι η ίδια στην οποία έχω λογαριασμό στην Ελβετία. Μάλλον πελατολόγιο από γερμανόφωνες χώρες έχει καταγωγή από ετούτα τα μέρη! Ο δρόμος συνεχίζει παραλίμνια, σταματώ να αποθανατίσω την επόμενη γέφυρα λόγω του ότι έχει κρεμασμένο ένα δίχτυ που καταλήγει στο νερό. Τι στο καλό είναι αυτό; Ίσως τιμωρία με πνιγμό για τους αυτόχειρες; Δεν έχω ιδέα! Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι το ότι το ταβερνάκι με το μπαλκόνι πάνω από το νερό δείχνει ομορφότατο και το στομάχι μου είναι άδειο. Ώρα για μάσα!
  11. 11 points
    Κατά τ’ άλλα, τα χιλιόμετρα κυλούν δίχως συγκινήσεις, απλά χαζεύω το τοπίο στην άδεια Ιόνια ξεθάβοντας αναμνήσεις: Μενίδι κάτι εκδρομές με το σχολείο, Άρτα που συγκεντρωνόμασταν κατασκηνωτές για την Λούτσα, ανηφορίζοντας προς Τέροβο εκδρομές με το CBF250 ως φοιτητής, Γιάννενα φανταριλίκι. Ίσως αν τα περνάς συχνά τα μέρη, η καθημερινότητα να τα φθείρει. Αλλά ζώντας καιρό πια εκτός Ελλάδας είναι ευχάριστο συναίσθημα, γαληνευτικό να νιώθεις το δέσιμο, να θυμάσαι ιστορίες, πρόσωπα, καταστάσεις. Τελευταία φορά που ήμουν προς τα εδώ ήταν τα Χριστούγεννα του ’19, τότε που ο COVID ήταν απλά πολύ τοπικό πρόβλημα Κινέζων μηχανουργών μας στη δουλειά. Έκτοτε ο πλανήτης έχει αλλάξει, αυτό που θέλω να δω αν έχει αλλάξει είναι κάτι κόκκινα Χ πάνω από τη λέξη ‘Κακαβιά’ στις ταμπέλες της Ιόνιας. Εν τέλει δεν έχει αλλάξει κάτι και το Tomtom μου λέει να κατευθυνθώ προς την πόλη των Ιωαννίνων. Μάλιστα, καθώς προσπαθεί να με πλοηγήσει φωνητικά, με προτρέπει να κατευθυνθώ προς ‘Ti-i-ai Ipirou’, το οποίο ήταν η προσπάθεια του να αρθρώσει το αρτικόλεξο ΤΕΙ! Από εδώ και πέρα επιτέλους οι ρόδες μου κυλάνε ανεξερεύνητους δρόμους, δεν έτυχε ποτέ να βρεθώ σ’ αυτή τη διαδρομή. Χωριουδάκια που μου είναι γνωστά ως... Υπηρεσίες και Φυλάκια από τις μέρες στα χακί, μνημεία από τον πόλεμο σπαρμένα εδώ κ’ εκεί και ένας δρόμος άδειος από κίνηση. Λίγα χιλιόμετρα μετά, η Κακαβιά. Πρώτη μου φορά σ’ αυτά τα σύνορα και κάνω είσοδο. Βασικά κάνω πολύ κακή έξοδο, αφού ηλιθιωδώς προσπερνώ το ελληνικό σημείο ελέγχου με αποτέλεσμα να βγουν οι συνοριακοί έξω και να μου σφυράνε με τα δάχτυλα στο στόμα για να σταματήσω. Ροοοομπαααα! Εντύπωση μου κάνει ότι ξαναελέγχουν τα χαρτιά μου στο ελληνικό τελωνείο λίγα μέτρα πιο μετά και καταγράφουν τα στοιχεία μου χειρόγραφα σε κάτι σαν βιβλίο συμβάντων. Στην Αλβανική μεριά, η υπάλληλος ανταποκρίνεται στο διστακτικό ‘hello’ μου με ‘Καλημέρα φίλε, από πού είσαι;’ σε άριστα ελληνικά! Πρέπει να το συνηθίσω αυτό, σε τούτο το ‘εξωτερικό’ μιλάνε και ελληνικά! Ξεμπερδεύω επιτέλους με τα διαδικαστικά και να ‘μαι ξανά στην Χώρα των Αετών. Πρώτη επίσημη φωτό του ταξιδιού.
  12. 11 points
    Προετοιμασία Η μισή χαρά κάθε ταξιδιού είναι ο σχεδιασμός για μένα. Χάρτες, σελιδοδείκτες στον browser, σημειώσεις, αξιοθέατα, με θρέφει ο σχεδιασμός όλων αυτών. Φέτος (...και πέρσι!) βέβαια, ένας ακόμη αστάθμητος παράγοντας, ο COVID. Αν ο Ηράκλειτος ζούσε σήμερα, την γνωστή του φράση θα την έλεγε για τους κανονισμούς εισόδου στις χώρες της Βαλκανικής επί πανδημίας. Ο καθείς τα δικά του, άλλοτε δρακόντεια, άλλοτε μπάτε σκύλοι αλέστε, άλλοτε με κερκόπορτες και ποτέ μα ποτέ με ταύτιση πληροφοριών ανάμεσα στις επίσημες σελίδες μιας χώρας. Ούτε ξέρω πόσες φορές άλλαξα σχέδια και σε πόσα διαγνωστικά κέντρα κωμοπόλεων της Αλβανίας έστειλα mail (πιο αναπάντητα και από το σουξέ της Παπαρίζου) για να μάθω αν δίνουν έγγραφα αποτελέσματα. Από άποψη προετοιμασίας μοτοσυκλέτας, ευτυχώς δεν υπήρχαν πολλές εκκρεμότητες. Έχοντας στην άκρη (ή και την όχι τόσο άκρη...) του μυαλού μου το ταξίδι είχα κάνει ένα τυπικό σέρβις κατά την προηγούμενη κάθοδό μου στην Ελλάδα. Μικρή παραφωνία τα κάπως ξεραμένα ελαστικά, το πίσω μάλιστα είναι και σε λάθος διάσταση, ένα 190άρι που είχα φορέσει στην Βέφα στο Ταλίν της Εσθονίας όταν έμεινα από πίσω λάστιχο κατεβαίνοντας από Νορβηγία τον Αύγουστο του ’19. Κληρονομιά στο CBR λοιπόν. Από ελλείψεις, μία ήταν η κύρια, το ότι στο CBR σε κανένα από τα προηγούμενα ταξίδια δεν είχα τοποθετήσει βάση για στήριξη και φόρτιση GPS. Εύκολα λύθηκε και αυτό, με έναν Ισπανό συνάδελφο ετοιμάσαμε ένα καλώδιο με ακροδέκτες και ασφάλεια. Πρόχειρα μεν, με ασφάλεια δε, έκανα το routing του καλωδίου και την τοποθέτηση του RAM mount σε μισή ώρα και χάνοντας μόνο μισό λίτρο ιδρώτα κάτω από τον αγρινιώτικο ήλιο. Από απρόοπτα, η μπαταρία που παρότι μόνιμα σε φορτιστή, μετά το δεύτερο μιζάρισμα ψόφησε. Ευτυχώς, άμεσα βρέθηκε αντικαταστάτρια στην ντόπια αγορά. Ωραίο πράγμα αυτή η διαθεσιμότητα, όχι πολύ διαδεδομένη κατάσταση στην Ελβετία. Αλλά όλα αυτά ήταν εν πολλοίς μικροπράγματα δυστυχώς. Συγγενικό μου πρόσωπο αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά ζητήματα υγείας. Τα αποτελέσματα μιας εξέτασης θα έκριναν αν την καλοκαιρινή μου άδεια θα την περνούσα βολτάροντας τις γείτονες χώρες ή στα νοσοκομεία των Αθηνών. ‘Κάηκε’ το πρώτο πενθήμερο αδείας στην αβέβαιη αναμονή, μαζί του και τα νεύρα όλων μας. Ευτυχώς, με καθυστέρηση το μαντάτο έφτασε τα κρίσιμα μεγέθη ήταν ΟΚ. Ανακούφιση από μια κατάσταση δυστυχώς γνώριμη. Τέλος. Δεύτερες σκέψεις στην άκρη κατά δύναμη. Το επόμενο πρωί έχει αναχώρηση.
  13. 11 points
    Κυριακατική εξόρμηση σε Ξάνθη και Σταυρούπολη
  14. 11 points
  15. 10 points
    Η πλήρης ιστορία του CBR400RR NC29, για όποιον ενδιαφέρεται να την διαβάσει ή να δει τις φωτογραφίες, για το πως είχε γίνει μετά από παράτημα στα στοιχεία της φύσης και ακινησία οκτώ ετών όταν το ανέλαβα, και πως το ξαναέκανα πλήρως λειτουργικό. Οσοι βαριούνται την....φιλολογία μου, μπορούνε να πάνε προς το τέλος και να δούνε απευθείας τις τελικές φωτό και βίντεο. Ελπίζω να χαρείτε από το θέμα, σε κάθε περίπτωση. Εδώ το θέμα >>> https://forcev4.blogspot.com/2021/10/cbr400rr-nc29.html
  16. 10 points
    12 χρόνια μαζί της, τελείωσαν με την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου που έδωσα χέρια με τον επόμενο αγαπητικό της. Το μηχανάκι που ονειρευόμουν από τότε που ήμουν φαντάρος το μακρινό 1993-94 τελικά αποκτήθηκε τον Αύγουστο του 2010. Αυτή ήταν η πρώτη φωτογραφία που της έβγαλα στο δασάκι κάτω από το σπίτι μου. Μοντελάκι του 1994 FII-R Δυστυχώς η έλευση του αντίστοιχου 1300 πριν 3 χρόνια με είχε κάνει να το παρατήσω αν και υποτίθεται το κράταγα για να πηγαινοέρχομαι στην δουλειά. Το οδηγούσα δυο φορές τον μήνα ίσα να μην κλατάρει η μπαταρία και από πέρσι τον Μάιο έμεινε σε ακινησία στο πάρκινγκ για 10 μήνες σερί, λόγω προβλήματος υγείας. Είχα πει οτι θα το πουλήσω για να μην σαπίζει αλλά δεν το έπαιρνα απόφαση, μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο μου από τον μάστορα μου. Του ζήτησαν αν ξέρει κάποιον που να πουλάει CB400 και με θυμήθηκε. Χωρίς πολλές σάλτσες το έδωσα πριν μερικές ημέρες. Αυτή είναι η τελευταία φορά που το είδα, παραδίπλα στο δασάκι που το φωτογράφισα το 2010. Αχχχχ Τι να πω για αυτό το CB; Πως να χωρέσεις σε λίγες γραμμές τόσες αναμνήσεις, τόσα μέρη που πήγα; Το ανηψάκι μου ήταν βρέφος και τώρα έγινε μαντράχαλος. Μεγάλωσε και σε κυβικά το CB μαζί του. Τα πρώτα χιλιόμετρα είχαν και περιπέτειες, υπήρχε περίοδος που δεν άφηνα χωράφι για χωράφι που να μην "αγοράσω" Είπαμε ήμουν ώριμος οδηγός με χρόνια εμπειρία από τα 16 μου και οι κοπρίτες τους mybike με ονόμασαν φεουδάρχη με τόση ακίνητη περιουσία που απέκτησα. Στην αρχή έκοβα βόλτες, ξέρετε την ασθένεια που είσαι με το νέο μοτόρι και πας πάνω-κάτω όλο το 24ωρο χωρίς λόγο και αιτία. Θυμάμαι να ξυπνάω 3 το βράδυ για κατούρημα και μετά από λίγη ώρα να είμαι στην γέφυρα του Ρίου για τσιγάρο. Ακόμα και για ηλιοβασίλεμα στο Δασύλλιο της Πάτρας, είπαμε όλες τις ώρες καβάλα. Μετά με τον ξάδερφο βολτίτσες μέχρι το Αίγιο ή και το Γαλαξίδι Καθόμουν και γυάλιζα, έπλενα, έτριβα για να πάω την επόμενη από...............χωματόδρομους για να μαζέψω λάσπες στο δρόμο για λίμνη Πλαστήρα! Σιγά σιγά με το πουρνό ξεκινούσα με παρεάκια για όπου βγάλει. Μα καλά στα Άγραφα με 4κύλινδρο γυμνό από χαλικόδρομους και ποτάμια; Jesus είπε το λαμπάκι του φλας πριν πεθάνει-φύγει από την θέση του από το κοπάνημα. και στην κορυφή του Χελμού στα Καλάβρυτα έφτασε η χάρη του, δίπλα στο αστεροσκοπείο. μήπως ξεχνιέται το σλάλομ ανάμεσα στις αγελάδες στην ορεινή Ναυπακτία; Γνωρίσαμε και άλλα CB πολλά CB πάρα πολλά CB πάντα το έβαζα κάπου να το βλέπω και να του κόβω ματιές την έδινα και για καμία αλλαξοκωλιά το καλύτερο ήταν ο κόσμος που μου γνώρισε εκτός από ταμέρη που με πήγε.
  17. 10 points
    Αντίο Νενέ, έτσι την λένε. Θα μου λείψεις......καληνύχτα
  18. 10 points
    Του έβαλα αεροτομή για downforce γιατί είναι πολλά τα άλογα και σπινιάρει.
  19. 10 points
    στειλε inbox στον απο πάνω, εχει να γραψει απ' το '20. Σπάει κοτρώνες στο Αλκατράζ.
  20. 10 points
    Στο Ματσούκι πραγματικά πώς ζούνε με αυτές τις ανηφόρες μπράβο τους, οι θερμοκρασίες απο το σταμάτα ξεκίνα στις μηχανές είχαν ανέβει αρκετά οπότε ψάχναμε τον δρόμο να βγούμε απο το χωριό και να φύγουμε με κατεύθυνση προς Γομφούς στους οποίους θα κάναμε την δεύτερη διανυκτέρευση. Η διαδρομή απλά απίστευτη αν και μετά απο ένα σημείο ξεκινήσαμε να γουστάρουμε με το κυνήγι ο ένας με τον άλλο μιάς και το οδόστρωμα ήταν σε πάρα πολύ κατάσταση. Ένω είχαμε πεί να σταματήσουμε στην Ελάτη η παρουσία τόσου κόσμου μας άλλαξε την γνώμη, η μόνη στάση που κάναμε ήταν στο τοξωτό γεφύρι πριν την Πύλη και απο εκεί στους Γομφούς για ξεκούραση και φαγητό. Η επόμενη μέρα είχε ξύπνημα με πρώτη στάση στους καταρράκτες της Παλαιοκαρυάς. Δυστυχώς για εμένα με πρόλαβε ένας σύντροχος και είχε το BMW μέσα στο πλάνο κάτω απο την γέφυρα που ήθελα να βγάλω την μηχανή μου. Η επιστροφή έγινε σε γρήγορους πάλι ρυθμούς απο Τρίκαλα, Λάρισα, Αγιόκαμπο και απο εκεί Εθνική στο ύψος του Πλαταμώνα. Υγ. Δεν προλάβαμε να δούμε αρκετά αλλά αυτό είναι το καλό γιατί θα έχουμε ακόμα πολλούς λόγους να το επαναλάβουμε σαν εξόρμηση. Ελπίζω να μην σας κούρασα καλή χρονιά να έχουμε με πολλά και καλά ταξίδια.
  21. 10 points
    Η κατάσταση συνεχίζεται σε παρόμοιο μοτίβο (ζέστη + πηγμένος δρόμος) μέχρι το παραθαλάσσιο Durres. Το ότι είναι παραθαλάσσιο βέβαια το βλέπω σχεδόν αποκλειστικά στην οθόνη του GPS: Η λεωφόρος που το διασχίζει σε ελάχιστα σημεία σου επιτρέπει να πάρεις μυρωδιά ότι βρίσκεσαι στις ακτές, πιο πολύ ένα ελαφρύ θαλασσινό αεράκι προδίδει την φάση. Μου κάνει τρομερή εντύπωση ότι τόσο μέσα στην πόλη, όσο και έξω στα χωριά, πεζοί διασχίζουν κάθετα την Εθνική Οδό ή την λεωφόρο πηδώντας πάνω από τις μπαριέρες. Και δεν μιλάω μόνο για πιτσιρικάδες, μαντηλοφορούσες γριές πιάνονται από την λαμαρίνα και χοπ! λες και κάνουν στίπλ στον στίβο! Συνεχίζω αδιάκοπα να ανηφορίζω ιδροκοπώντας, μες στην ζέστη δεν μου κάνει ιδιαίτερο κέφι να σταματήσω για φωτογραφίες. Ο είρων μέσα μου δεν μπορεί να αντισταθεί όμως στο καρέ στο παγκοσμίου φήμης… Munaz: Βενζινάδικο swiss oil! Ναι ναι σίγουρα! Τι ακολουθεί μετά; Έμενταλ από τα Εμιράτα; Το μυαλό μου δεν μπορεί να μην θυμηθεί την σάχλα των 90ies με το ‘Αλβανός τουρίστας’. Το επόμενο κομμάτι της διαδρομής είναι πραγματικά υπεραπροσδόκητο: Από εκεί που σιχτίριζα σε πηγμένα δρομάκια του κάμπου, ξαφνικά το τοπίο και ο δρόμος μεταλλάσσονται και βρίσκομαι να οδηγώ σε έναν εξαιρετικό ορεινό αυτοκινητόδρομο άδειο από κίνηση. Όχι, το εξαιρετικός δεν είναι σχήμα λόγου, ο δρόμος είναι α-ψο-γος. Φανταστική άσφαλτος, προβλέψιμη χάραξη, διαζώματα, σήμανση, όλα αψεγάδιαστα καθώς ανεβοκατεβαίνει το βουνό. Έχοντας πλέον ιδίαν άποψη, είναι ξεκάθαρα καλύτερος δρόμος από τους αντίστοιχους της Αυστρίας, για Ελβετία δεν συζητάμε καν. Και μπορείς να τον χαρείς όσο θες. Σκεπτόμενος ότι δεν θέλω να μείνω πάλι από λάστιχο, όπως στο περασμένο ταξίδι, ‘περιορίζομαι’ στα 180, δεν θα το περίμενε κανείς αυτό το νούμερο στην Αλβανία έτσι; Μιλάμε αν είναι κανείς λάτρης του cruising υψηλών ταχυτήτων, ε αυτό είναι το μέρος να φέρει το FJR ή το Paneuropean του! Με αυτούς τους ρυθμούς βέβαια δεν αργώ να χρειαστώ βενζινάδικο και αυτό που βρίσκω είναι τουλάχιστον ισάξιο βορειοευρωπαϊκών. Μόνη διαφορά ότι εδώ έχει υπάλληλο να σου βάλει βενζίνη και δεν γεμίζεις μόνος σου! Όσο ο κυριλέ ντυμένος τυπάκος φουλάρει το μάτι μου χαζεύει την μάνικα και χρειάζεται να κοιτάξω και δεύτερη φορά για να βεβαιωθώ ότι είδα καλά: Έχει διαφήμιση για Ελβετική σελίδα! Να που καταλήγει ότι αποσύρεται από Ελβετία μετά το πέρας πενταετίας χρήσης! Παίρνω το εικοστό μπουκαλάκι νερού από το εξαιρετικό, κλιματιζόμενο market και μέχρι να πιω δυο γουλιές ο τυπάκος της αντλίας τρέχει έντρομος προς εμένα και έναν σκουτερα και σε νοηματική μου λέει να μετακινήσουμε τα μηχανάκια, ‘boss, boss, big boss’! Παραμερίζει τις κορίνες και σκάει σοφεράτος με ζαντωμένο Range ο ιδιοκτήτης με το πουράκι. Αααααααχ Βαλκάνια μου!
  22. 10 points
    Αλλά όλα αυτά τα εξωπραγματικά ουδεμία σχέση έχουν με τις συνθήκες στην Αιτωλία αυτό το πρωινό του Ιούλη. Με έντονη συνειδητή προσπάθεια προσπαθώ να επανέλθω στο τι είναι ασφαλής οδηγική συμπεριφορά στο κομμάτι αυτό της διαδρομής ως την Ιόνια Οδό. Φανταστικό έργο η Ιόνια, αν απλά σε ενδιαφέρει η διέλευση από χιλιοπερπατημένα μέρη είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα καλύπτεις αποστάσεις. Με το αζημίωτο βέβαια, αλλά τουλάχιστον οι στάσεις για διόδια δεν είναι τόσο συχνές όσο μεταξύ Πάτρας και Κορίνθου. Στα πρώτα-πρώτα διόδια μπαίνοντας από Κουβαρά γεμίζω μερικές ταχύτητες. Τι φανταστική μοτοσυκλέτα το 600F, πριν καλά καλά το καταλάβεις έχει διακοσαρίσει για πλάκα. Σε αντίθεση με άλλες φορές, δεν υπάρχει ούτε συνεπιβάτης, ούτε πλαϊνά σαμάρια, οπότε το (ψυχολογικό ή υπαρκτό; ) άγχος για την συμπεριφορά τους σε υψηλότερες ταχύτητες δεν υφίσταται. Οδηγικά δεν μπορούν να υπάρχουν και πολλά αξιοσημείωτα σε έναν αυτοκινητόδρομο. Προς το παρόν, μια από τις κύριες διαφορές που μπορώ να εντοπίσω σε σχέση με το VFR (μιλάω για το 800FI του 2001, νομίζω δεν το ανέφερα) είναι το πόσο πιο ακλόνητο είναι το εξακοσάρι σε ταχύτητες πάνω απο τα 160. Σε αυτό το εύρος η Βέφα δεν ανταποκρίνεται και με μεγάλη σταθερότητα σε παιχνιδίσματα στο τιμόνι. Αντιθέτως, το CBR (ομοιως του 2001), απλά πλαγιάζει με μεγάλη βεβαιότητα. Άλλο γεγονός που εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει είναι ο λόγος ανεμοκάλυψης προς μέγεθος της μαμά ζελατίνας. Δεν σου γεμίζει με τίποτε το μάτι, πιστεύεις ότι μετά τα..30 θα σε τρώει η βαβούρα, αλλά δεν έχουν καθόλου έτσι τα πράγματα. Σημαντική βοήθεια προσφέρει και το κράνος σαφώς. Αν και είναι κακή ιδέα από άποψη εφαρμογής το να πρωτοφοράς καινούριο εξοπλισμό σε ταξίδι, το RPHA 70 της HJC μου έχει κάνει την καλύτερη εντύπωση. Ως αντικαταστάτης του πολυκαiρισμένου μου RPHA ST, το περασμένο βράδυ με εξέπληξε με το πόσο ήσυχο είναι: Σε πρόβα δίπλα στην αναμμένη μοτοσυκλέτα, ο ήχος του μοτέρ μειωνόταν πολλά dB με το που περνούσε το κράνος στο κεφάλι, ακόμη και με ανοικτή ζελατίνα. Μεγάλη πρόοδος!
  23. 10 points
    Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Είμαι ο Θάνος κ ταξιδεύω με βέσπα τα τελευταία 23 χρόνια,σε εσωτερικό αλλά κυρίως εξωτερικό. Το τελευταίο διάστημα ξεκίνησα να γράφω και βιντεάκια τα ταξίδια μου,εδώ μπορείτε να δείτε το τελευταίο μου στην Γερμανία Όπου σαφώς φίλ φρι για όποιον θέλει να κάνει εγγραφή στο κανάλι,λαικ κλπ. Τον τελευταίο χρόνο η ανάγκη μου για ταξίδι μεγάλωσε και πήρα κάποιες αποφάσεις σχετικά, λίγο "κάπως" αλλά το να μαι στο δρόμο είναι σημαντικό. Αλοχα λοιπόν σε όλους!
  24. 9 points
    Δεν χώρεσε ολόκληρο το δέντρο στο κάδρο, αλλά δεν ειναι εκεί το ζουμί
  25. 9 points
    Με πηδάς γιατί τα γράφω με πολύ κόπο, αλλά άμα είναι να μου κάτσεις θα το δοκιμάσω. Τα κακά. Τα περισσότερα είναι ζητήματα αμέλειας ή ελλιπούς συντήρησης συνήθως, είναι 30 χρόνων τα περισσότερα που κυκλοφορούν μην το ξεχνάμε. 2 ανορθωτές (κλασσική περίπτωση βλάβης που έλεγε και ο Τσάκωνας) που πήραν παραμάζωμα 2-3 λάμπες Osram nightbreaker και μία μπαταρία. Αναρτήσεις σώβρακο. Όχι ότι είναι πολύ κακές αλλά οι showa με το δοχειάκι αζώτου από τα χρόνια έχουν γίνει σκατά. Εγώ είχε μπροστά βάλει ελατήρια της White Power και πίσω είχε ένα σετ Bitubo, ευτυχώς από τον προηγούμενο. Σε 2 άλλα CB που ανέβηκα και είχαν κάνει πλήρη επισκευή των αμορτισέρ ήταν πολύ μπανιέρες σε αίσθηση, δεν μου άρεσαν. Φρένα....χμμμ Το δικό μου είχε after market μεταλλικά σωληνάκια μπροστά που ήθελαν προσοχή, έτσι και το τσαρούχωνες το φρένο μπλοκάριζε άμεσα ο τροχός και ΜΠΑΜ πάρτον κάτω, δεν προλάβαινες να αντιδράσεις. Έτσι είχα πέσιε όλες τις φορές, από φρενάρισμα πανικού. Tα μαμά λαστιχένια σωληνάκια aπλά δεν φρέναρε καλά και ας τερμάτιζε η μανέτα, βέβαια ο λόγος ήταν ότι ποτέ δεν τα άλλαζε κανείς και με τα χρόνια adios. Αν ήταν καινούργια όπως στο βίντεο παρακάτω μάλλον θα δούλευαν καλά, αλλά τα περισσότερα είναι σάπια. Έτσι και πέσεις κλαις με μαύρο δάκρυ γιατί αμέσως βρίσκουν τα όργανα και το φανάρι. Τιμές honda, άστο καλύτερα να πάρεις καινούργιο μηχανάκι, δεν περισσεύουν νεφρά. Άλλαξα ένα φανάρι και 3 σετ καβούκια από τα όργανα, ευχαριστώ τον κύριο ebay.co.uk Καλά κάτι τιμόνια, αντίβαρα και καθρέπτες πήγαιναν πακέτο στις πτώσεις. Αν σας αφήσει να δείτε το βίντεο γιατί είστε ανήλικα φαίνεται και πως βρίσκουν τα όργανα κάθε φορά. Αφού την πάτησα μερικές μυριάδες φορές οικίστηκα το επόμενο ότι και να γίνει θα έχει ABS. Κατανάλωση.......μπρρρρ....... Βάλε ότι είχε πέσει και από μάστορα του καναπέως πολύ κακή δουλειά πριν το πάρω. Όταν το πήρα ρούφαγε 9 με 10 λίτρα/100χλμ και αν σε έτρωγε το χέρι σου αυτό έτρωγε όσο μια Busa. Έτρεχαν βενζίνες από παντού, περισσότερο έβγαινε από την εξάτμιση μου παρά από το καρμπυρατέρ. Η φλαντζόκολλα πήγαινε σύννεφο γιατί να αγοράσει τσιμούχες και oring ο τσίπης ε; Ευτυχώς βρέθηκε κάποια στιγμή καλός μάστορας και τα καθάρισε-ρύθμισε και έπεσε από 5,5 (ελάχιστες φορές) μέχρι 8 το πολύ. Συνήθως ήμουν κοντά στα 6,5 με 7 λίτρα. Δεν το λες και οικονομικό. Και πάμε στα καλά Δεν έχει καλά. Είναι μόνο για αρχαιολάγνους που τους αρέσει, αντί να πάνε στο super paradise να πάνε τουρνέ Επίδαυρο-Ναύπλιο-Μυκήνες ΜΗΝ ΤΟ ΠΑΡΕΤΕ...........αφήστε το για εμάς τους οσφυοκάμπτες που λέει και ο Ζουράρης. Κυκλοφορεί ακόμα στας ανατολάς και δεν φέρνουν τα μοντέλα του 2022 στην Ελλάδα. Πάλι καλά γιατί θα στοίχιζαν όσο ένα 600άρι ss και θα μου έτρωγαν τα λεφτά, σώθηκα λέμε από οικονομική καταστροφή. Ο ήχος τους είναι ΣΚΑΤΑ κάνει σαν Formula 1, σε αναγνωρίζουν όλοι από τον ήχο, δεν έχεις που να κρυφτείς. Ο κινητήρας του ΔΥΣΤΗΧΩΣ τραβάει ομαλά σαν ραπτομηχανή από το ρελαντί, τελείως smooth και δεν σταματάει να επιταχύνει μέχρι να πλησιάσει τον κόφτη. Το κιβώτιο ταχυτήτων είναι σαν ΠΟΥΡΕΣ, σταματάς με 6η στο φανάρια και κατεβάζεις τότε τις ταχύτητες. Είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΛΑΣΤΙΧΟ, ξεχνιέσαι με 1 ταχύτητα συνήθως τρίτη και πας από 10χλμ/ώρα μέχρι 130χλμ/ώρα Είσαι 150 κιλά και έχεις βάλει πίσω και τον μικροφούσκη φίλο σου των 75; κιλών, ΣΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΤΟΥ θα προχωρήσει αμάσητα. Αλλάζεις σχέση και αντί να ακούς το ωραίο ΓΚλΑΝΓΚ ΜΠΑΝΓΚ της yamaha ακούς κάτι κλικ σαν χρηματοκιβώτιο. ΧΑΛΑΕΙ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ , τυφλώνεσαι από έρωτα και πας συνέχεια καυλωμένος, απαπαπαπα ντροπής πράγματα. ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΠΟΤΕ, πέφτεις για ύπνο και σκέφτεσαι πότε θα ξυπνήσεις να το βάλεις μπρος να πας έστω στην γωνία για τσιγάρα. Δεν σε αφήνει να οδηγήσεις, αφήνεις τα χέρια και πάει ευθεία. χαιδεύεις το τιμόνι και στρίβει φέτες. Είναι τόσο ενοχλητικά ευκίνητο που αν έκαιγε λίγη βενζίνη θα καταντούσε ντελιβεράδικο, ευτυχώς που πίνει τον πάτο του. Άσε το κέντρο βάρους που είναι στο έδαφος, αγγούρια μόνο για γκόμενες και αρχάριους είναι για αυτό γέμισαν οι σχολές οδηγών. Με λίγα λόγια μπουρδέλο. Καύλα λέμε. Θανάση τον παίρνεις 2 ώρες μου πήρε να το γράψω.
  26. 9 points
    Σήμερα έλυσα και καθάρισα το σώμα ψεκασμού. Είχε κάποια θέματα με το ρελαντί τον τελευταίο καιρό, είπα να κάτσω να το λύσω, να καθαριστεί καλά μπας και στρώσει. Του είχα ρίξει κάποτε σπρέι, αλλά δεν το είχα λύσει ποτέ ολόκληρο να γίνει ολοκληρωμένη δουλειά. Έβγαλα τις ντίζες γκαζιού Αποσύνδεσα τα φισάκια του TPS και της βαλβίδας ρελαντί (ISC valve). To TPS δεν κάνει να βγει εντελώς, εκεί μέσα είναι και οι αισθητήρες πίεσης και θερμοκρασίας αέρα (IAP/IAT) και όλα αυτά έρχονται με συγκεκριμένη ρύθμιση από το εργοστάσιο. Η βαλβίδα ρελαντί δεν έχει θέμα, αλλά προσεκτικά. Αφού τελείωσα με αυτά, ξεβίδωσα τις δυο βίδες που το κρατάνε στον λαιμό και το αφαίρεσα Από την μπροστινή μεριά δεν ήτανε τόσο άσχημα, πίσω από την πεταλούδα όμως ήτανε κατράμι. Η δίοδος ρελαντί και η βαλβίδα ρελαντί δεν ήτανε σε καλύτερη κατάσταση Η βαλβίδα ρελαντί: Τα καθάρισα με σπρέι όσο πιο καλά μπορούσα Ειδικά η πίσω μεριά ξεβρώμισε αρκετά, όπως και η δίοδος ρελαντί και η πεταλούδα Και από την βαλβίδα έφυγε μπόλικη μάκα...με ένα μαλακό πανάκι και χαλαρές κινήσεις καθάρισε αρκετά μπορώ να πω Καθάρισα και τον λαιμό εισαγωγής όσο μπορούσα Αφού τα καθάρισα όλα, ξανακούμπωσα τον μηχανισμό της βαλβίδας, ταίριαξα το σώμα στον λαιμό και πέρασα ξανά τις ντίζες. Όλα έτοιμα! Το έβαλα μπρος, το άφησα κάνα 10λεπτο να φύγει ότι υγρό έμεινε μέσα και έριξα λίγο σπρέι στην ένωση λαιμού-σώματος να δω αμα το τραβήξει. Δεν τράβηξε από κάπου, άρα δεν τραβάει και αέρα, κούμπωσε σωστά. Το ρελαντί έστρωσε, η απόκριση στο γκάζι είναι άμεση και στις χαμηλές και στο άνοιγμα το μηχανάκι πάει καλύτερα. Like new!
  27. 9 points
    Σ' ευχαριστώ Νικόλα! Η αλήθεια είναι ότι στα αρχικά post δεν έχει πολλές εικόνες, έπειτα γίνεται πιο... οπτικό Η πρώτη εικόνα δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη δυστυχώς: Ένας κρατήρας στην άσφαλτο λες και έσκασε βλήμα πυροβολικού αμέσως με το που περνάς το φυλάκιο, (βασικά μπορεί όντως και να έσκασε βλήμα!) σκουπιδαριό, κιτς διαφημίσεις, κάτι κακομοιραίοι πεζοί που κυνηγάνε λεωφορεία, μερικά καμένα αμάξια (πώς και γιατί; ), κάτι καζίνο της κακιάς ώρας. Δεν είναι η πρώτη μου φορά στην Αλβανία, ούτε σε συνοριακό σταθμό, αλλά αυτή η εικόνα είναι αποκαρδιωτική , όπως και να το κάνεις. Πάμε όμως! Τα βουνά στον ορίζοντα είναι ταυτόσημα με του Ξηρομέρου. Και οι ελληνικοί συσχετισμοί δεν περιορίζονται εκεί, στα πρώτα χιλιόμετρα τα ονόματα των χωριών αναγράφονται και στις δύο γλώσσες. Μην πω ψέματα, οι γνώσεις μου για την ιστορία της περιοχής είναι περιορισμένες και η μίξη, η συνύπαρξη ή όποιος όρος είναι πιο δόκιμος με εντυπωσιάζει. Όπως με εντυπωσιάζει και το κάστρο του Αργυρόκαστρου, δείχνει άψογα διατηρημένο (εικόνα από google). O δρόμος επίσης είναι σε μια χαρά κατάσταση. Από προηγούμενη επίσκεψη θυμάμαι κάτι αρχαίες Mercedes να προσπερνάνε από πάνω τους πάντες στα Τίρανα. Πάει μια πενταετία από τότε, αλλά στο παρόν κομμάτι δείχνει να μην επαληθεύεται κάτι τέτοιο. Τα μπλόκα της τροχαίας είναι πανταχού παρόντα και όλοι πηγαίνουν μαζεμένα. Η αλήθεια είναι πώς σχεδόν σε κάθε ευθεία με κάποιο δέντρο για σκιά στη μέση είσαι μετά από λίγο σίγουρος για την παρουσία αστυνομίας προτού καν οι απέναντι σου παίξουν φώτα. Γελάω αναλογιζόμενος ότι αν έπαιζες φώτα σε Ελβετό θα κατέδιδε εσένα, αλλά και τον εαυτό του που σήκωσε πόδι από το γκάζι. Το Τεπελένι το ξέρω μόνο από το τραγουδάκι της 28ης Οκτωβρίου, αλλά κάπου εκεί αρχίζω να κατανοώ το γιατί οι τροχαίοι γυρεύουν διακαώς την σκιά. Μες στο καταμεσήμερο ο κάμπος καίγεται στο λιοπύρι και με την κίνηση να πυκνώνει η ζέστη αρχίζει να μην παλεύεται. Ακολουθώ δυο θηριώδη ουκρανικά SUV (πού βρέθηκαν εδώ οι Ουκρανοί; ) που κινούνται δίχως αύριο, αλλά σύντομα η κίνηση πυκνώνει τόσο που δεν νοούνται προσπεράσεις ούτε με μοτό. Είπαμε, διαδικαστικά χιλιόμετρα σήμερα, αλλά κάπως παραπάει. Η κατανάλωση νερού από τον αναβάτη σχεδόν ισοφαρίζει την κατανάλωση βενζίνης σ’ αυτό το κομμάτι.
  28. 8 points
    Θα στείλω τον Will Smith, δεν ασχολούμαι πια.
  29. 8 points
    Λοιπό το χθεσινοβραδυνό πλύσιμο ήταν στο ψαλίδι για να φύγει η μάκα από πάνω του για να μπει το χριστουγεννιάτικο hugger Full πλύσιμο με βρωμόκρυο δεν κάνω, πριτς. Παρελήφθει πριν μερικές ημέρες, βάφτηκε στο ίδιο χρώμα με την μηχανή και σήμερα το πρωί τοποθετήθηκε.
  30. 8 points
    Αργοπίνω το κάτι-σαν-ελληνικό μου καθώς όσο περνάει η ώρα μαζεύεται κοσμάκης για επιβίβαση. Οι επτά φιλές του Ισραήλ μαζεύονται, Πολωνοί συν συμπραγκάλων και τέκνοις, πλούσιοι Τσέχοι με Velar, κακομοίρηδες Γερμανοί με καλτσόνι λευκό, δευτεροκρασάτες wanna-be ντόπιες influencers, μια χοντρή βρετανίδα με τον Ινδό γκόμενο και την μαμά του, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. Σε λιγάκι το καφέ έχει τόση φασαρία, που προτιμώ να πάω να δω αν κουνιούνται τα βαπόρια. Δίπορτες κατασκευές, παρεμφερείς με τα φέρι του Αντιρρίου, απορώ πώς στο καλό τα έφεραν εδώ πάνω; Λόγω του φράγματος, πλωτό πέρασμα δεν φαίνεται να υπάρχει, τι στο καλό, τα συναρμολόγησαν επί τόπου; Από τις σκέψεις μου με βγάζει ένα τυπάκος με την οικογένεια του, τον είχα προσέξει από πριν λόγω της γυναίκας του που προσπαθούσε να πιεί καφέ κάτω από την μπούργκα. ‘Picture picture’ μου λέει. Απλώνω το χέρι προς το iPhone της γυναίκας του, αλλά μου κάνει νόημα ότι θέλει να τους βγάλω με την δική μου κάμερα. Weird flex but ok, χατίρι θα σου χαλάσω; Περιμένω να έρθει και η σύζυγος στο πλάνο, αλλά τίποτε, μόνο η κόρη. Τον ρωτάω στα Αγγλικά, δεν καταλαβαίνει και η γυναίκα του μεταφράζει σε κάποια αραβική γλώσσα ψιθυριστά. Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν θέλει να της απευθύνω τον λόγο, οπότε βγάζω την φωτο και τους αφήνω. Ξανά ο τύπος μου πιάνει κουβέντα, από πού είμαι και τα σχετικά. Προς μεγάλη μου έκπληξη, είναι Σαουδάραβας. Του λέω ότι δούλευα στο Dubai κάποτε και κατευναστικά αποκρίνεται ‘Dubai? Money over there, finish’. Αν βέβαια και οι Σαουδάραβες κάνουν διακοπές στην Αλβανία με νοικιάρικο Skoda Fabia diesel, μάλλον δεν πάει καλά ο Κόλπος! Κάποια στιγμή φορτώνουμε στο πλοίο και οι περισσότεροι πιάνουμε θέση κάτω από την τέντα του τελευταίου καταστρώματος για χασομέρι. Οι προπέλες δεν έχουν αρχίσει να γυρίζουν ακόμη, τα νερά παραμένουν γαλήνια με κάτι… στεγασμένα καïκάκια να έχουν εξοκείλει στο αμμοχάλικο. Α, ελπίζω να σας αρέσουν οι φωτογραφίες με αντανακλάσεις, γιατί τα επόμενο σετ θα παίζει αυτό το μοτίβο.
  31. 8 points
    Δευτερη μέρα 4/9/2021. Ξυπνάμε λοιπόν Καλλιροη και εκει τρώμε ενα απο τα καλύτερα πρωινά που έχω φάει σε ξενοδοχείο, πραγματικά είχε τα πάντα. Αφού φάγαμε το πρωινό μας και αφήσαμε το ξενοδοχείο, το πλάνο ήταν ένα, να περάσουμε το πάσσο Μπάρος, άλλωστε για αυτό είχαμε κανονίσει όλη την εκδρομή. Ηταν μια απο τις 5 διαδρομές που έχω ως στόχο να κανω στην μοτοσυκλετιστικη μου καριέρα. Το θέμα ηταν πως ήμουν ηδη απο την προηγούμενη μερα με μια παύλα στον δεικτη βενζινης και ειχα αρχισει ηδη να αγχωνομαι. Μετά απο αναζητηση στο διαδυκτιο βρισκω 2 βενζιναδικα κοντα (40 χιλ μακρια) και πηρα τηλ να δω ποιο ειναι ανοικτο ετσι ωστε να κανονιστει η διαδρομη της μέρας χωρις να μεινω απο βενζινη. Πρώτη στάση της διαδρομής Παναγία γαλακτοτροφούσα Ανθούσας. Μια εκκλησια κτισμενη το 1799 και απο κει ξεκινησε η αναβαση για το πασσο μπαρος, επομενη σταση η γνωστη πετρινη πινακιδα για τις αναλογες φωτογραφιες. κατεβαινοντας επόμενη σταση ειναι οι καλαρρυτες. Μετά τον καφε και τα απαραίτηρα δωρα που αγοράστηκαν απο το μοναδικο τοπικο μαγαζι, ξεκινήσαμε για την μονη κηπίνας. Ενα μοναστηρι πραγματικα στον γκεμο. Υπηρχαν μοναχοι εως το 1920. το μοναστηρι χτιστικε το 1212. υπαρχει ενα σπηλαιο που ειναι χαρτογραφημενο καπου στα 250 μετρα εντος του μοναστηριου. Αφού πια η ρεζερβα έχει αρχίσει εδω και χιλιόμετρα να μου κλείνει το ματι, επομενη σταση ηταν τα πραμαντα, οπου ηταν και το σπιτι που θα μεναμε το βράδυ και το βενζινάδικο που θα γεμίζαμε. Αφου γεμίσαμε ρεζερβουαρ και αδειασαμε βαλίτσες, ξεκινήσαμε για τους μελίσσουργούς οπου θα τρώγμαμε μεσημεριανο. φευγοντας απο κει γεματοι φαγητο, παμε στο καταγύγιο πραμαντων. Απο κει γυρνάμε στο χωριο και αποφασιζουμε να παρουμε μπυρες και να κατσουμε στο σπιτι το βραδυ μιας και δεν υπήρχε κοσμος γενικα στο χωριο ή τουλαχιστον οσο νομίζαμε εμεις οτι θα ειχε. Τρίτη Μέρα 5/9/2021 Αφού έχουμε ξθπνήσει στα πράμαντα και η βροχη να ειναι ετοιμη, ειπαμε να ξεκινησουμε για χανοπουλο που θα ηταν το ξενοδοχειο που θα μεναμε το βραδυ ετσι ωστε να ξεφορτωσουμε για να μην βραχουν ολα τα πραγματα μας. Οσο προχωρούσαμε τοσο και καθάριζε ο καιρος οπότε το πρόγραμμα άλλαξε. Πρώτη σταση λοιπόν το χωριό ροδαυγη για τον προβλεπόμενο καφε. Επομενη σταση το γεφυρι της πλακας. Είχε πέσει πρόσφατα αλλα το είχα φτιαξει. απο κει φευγουμε και φτανουμε στο χανοπουλο οπου θα κανουμε check in στο ξενοδοχειο και θα ξεφορτωσουμε τα μπαγκαζια μας, για να συνεχισουμε για το ρωμαικο υδραγωγειο. φευγοντας απο κει παμε στην λίμνη ζηρου, οπου εκει εχει και μια ωραια ταβερνα με θεα ολη την λιμνη. μετα το φαγητο (παλι) παμε στο ξενοδοχειο για λιγο ξεκουραση καθως η βροχη ηταν παλι κοντα και ειχαμε ολοκληρωσει το προγραμμα που ειχαμε για την ημερα. Αλλα για αλλη μια φορα ο καιρος μας εκανε την χαρη και ετσι αποφασησαμε να παμε για εναν απογευματινο καφε στην Αρτα. Γυρνωντας καναμε μια βολτα μεσα στην Φιλιπιαδα όπου καταληξαμε σε ενα ωραιο ουζερι (παλι) 500 μετρα απο το ξενοδοχειο καθως ειχε αρχισει ηδη να βρεχει και δεν θελαμε να ταξιδευαμε βραδυ με βροχη.
  32. 8 points
  33. 8 points
    Επιστροφή στο Αττικό μιξερ , καινούργιο αντιολισθητικο κάλυμμα σέλας selle dalla vale με εφαρμογή καλύτερη της εργοστασιακής, φυσικά από τις χερουκλες του @innova 04 . Ημέρα με τη νύχτα η διαφορα αλυσίδα γρανάζια καθάρισμα και μια απογευματινή βολτουλα για να περπατήσει μετά από 2 βδομάδες το σουηδικό μπειμπ.
  34. 7 points
    Είμαι πολύ περίεργος πως ο τύπος που δεν είχε να δώσει 100€-200€ για ασφάλεια θα είναι εφικτό να δώσει 1-2 χιλιάριακα από την τσέπη του. Honda τιμές για πλαστικά 300'αρια το κομμάτι. Καλά ξεμοπερδέματα.
  35. 7 points
    Σημερα, οι πλανητες ευθυγραμμιστηκαν, και το πήγα την 1η χωματινη βολτα. Ε όχι που δεν θα είχα αναποδιες. 1η ήταν μια βίδα που δεν την είχα σφιξει καλα και κοπαναγε το πισο φτερο αλλα ελαφρα και δεν είχαμε αλλα. Το 2ο ήταν η επεκταση του σταντ δεν είχε μπει καλα με αποτέλεσμα να ξεβιδοθούν οι 2 απο τις 3 βιδες και να κρεμεται . Δεν εβγενε αλλα ούτε καθοταν καλα. Ενταξει μικρο το κακο, απλα το στιριξα και πηγα την βολτα του κανονικα. Το κοντέρ ακομα δεν δείχνει χιλιόμετρα και μαλλον φταει η πολικότητα των μαγνητών καθως με αλλο μαγνιτη που δοκιμασα έδειχνε χιλιόμετρα το κοντέρ. Κατι αλλο που παρατήρησα ήταν ότι έβγαζε πολή ζεστ΄ το μοτέρ, ειναι φυσιολογικο, με 19 - 20 βαθμούς περιβάλλοντος? Κατα τα αλλα για 1η μου βόλτα, το ευχαριστήθηκα σε βουνο. Θα ανεβάσω βιντεο στο youtube, και ελπίζω να σας αρέσει. Officially, το θέμα μπορεί να κλείσει, καθώς το rebuild κάπως έτσι έχει ολοκληρωθεί. Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τις συμβουλές και την παρέα, ελπιζω να τα πούμε σε καποιο νήμα ή γιατι όχι και έξω στον δρόμο!
  36. 7 points
    Μετά από 5 χρόνια το μηχανάκι ζει και βασιλεύει, με λογικές επιφανειακές φθορές για ένα μηχανάκι που μένει έξω στο δρόμο 24/7. Εχω δώσει το σκούτερ και τις επόμενες μέρες θα πάρω το νέο Ε5 μοντέλο για μένα, βαρέθηκα με το σκούτερ τις καταναλώσεις και τα ακριβά για μένα σέρβις του, μετά από 4 χρόνια ξανά με παπί το λοιπόν, για την καθημερινότητα και για περιπλανήσεις. Εχω δει το Ε5 βελτιωμένο στα σημεία, με καλύτερα φώτα πχ. οπότε συνταγή που πετυχαίνει δεν την αλλάζω. Το τριήμερο της Καθαροδευτέρας είχα κατέβει μέχρι τη Σπάρτη να δω το γιό μου που σπουδάζει εκεί, μια χαρά και αξιοπρεπέστατα με πήγε το Ε4, αν εξαιρέσω την ομίχλη μετά την Τρίπολη...
  37. 7 points
    Μια από τις λίμνες στα Ζερέλια, έξω από τον Αλμυρό. Η συγκεκριμένη, είναι η ανατολική και μικρότερη λίμνη. Πλάτος 150μ και βάθος 6 μέτρα. Με βάση τις επιστημονικές έρευνες, οι λίμνες αυτές δημιουργήθηκαν από πτώση μετεωριτών, περίπου 8.000 με 12.000 χρόνια πριν και είναι λίμνες τύπου "Μάαρ". Εκεί κοντά έχει βρεθεί και προϊστορικός οικισμός που φαίνεται να κατοικήθηκε πρώτη φορά, στις αρχές της Μέσης Νεολιθικής εποχής (5800-5300 π.Χ). Βρίσκονται, στους βόρειους πρόποδες του Όθρυ. Αποτελούν υδροβιότοπο με διάφορα είδη πτηνών και πουλιών. Η μεγαλύτερη λίμνη (η δυτική), έχει πλάτος 250 μέτρα και βάθος 8 μέτρα. Θυμίζει και κάπως το κλασσικό background των Windows XP με το λιβαδάκι και τα βουνά στο βάθος.
  38. 7 points
    Κάνε μια σοβαρή ερώτηση, με ένα σοβαρό θέμα, και πολύ ευχαρίστως αν ξέρουμε να σου απαντήσουμε, να σου δώσουμε τις πιο σοβαρές και σωστά διατυπωμένες απαντήσεις, που να σου λύνουν το πρόβλημα για το οποίο ρωτάς. ΟΜΩΣ. Μην τα πάρεις στραβά αυτά που θα γράψω παρακάτω. Βλέπω πολλούς ανθρώπους σαν κι εσένα στην ζωή μου, και η διάθεσή μου, είναι να σου ξυπνήσω το μυαλό προς την σωστή κατεύθυνση σκέψης, όχι προς την σαχλαμάρα του πόσα χιλιοστά εκκεντροφόρο να βάλω στο παπάκι. Για να στο ξυπνήσω αυτό, θα σου τα πω με τρόπο, που φαίνεται προσβλητικός, δεν είναι όμως. Διάβασε λοιπόν, και προβληματίσου. Από το να ασχολείσαι με ΠΑΠΑΚΙΑ, βρες κάτι πιο ουσιαστικό να βελτιώσεις, π.χ. τον ευατό σου. Το ΠΑΠΑΚΙ, ότι ''βελτίωση'' και να του κάνεις, θα είναι πάντα ένα ΠΑΠΑΚΙ. Ενα ΑΘΛΙΟ, ΜΙΖΕΡΟ και ΑΣΤΕΙΟ όχημα, που φτιάχτηκε για πολύ οικονομική μετακίνηση και ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ και πολύ καλά κάνει και είναι ΑΘΛΙΟ, ΜΙΖΕΡΟ, ΑΣΤΕΙΟ. Δεν κρίνω τι είναι, πολύ καλά κάνει και είναι αυτό που είναι, κρίνω τι πας να το κάνεις που ΔΕΝ είναι. Οτι ''βελτίωση'' και να του κάνεις, θα είναι για πάντα η ίδια ΜΙΖΕΡΙΑ, συγκρινόμενο ακόμα και με μια low end κανονική μοτοσυκλέτα π.χ. ένα CBF250. Θες καλύτερο γκάζι; Πάρε μια μοτοσυκλέτα. Θες καλύτερο στήσιμο; Πάρε μια μοτοσυκλέτα. Δεν σου το επιτρέπει ακόμα το διπλωμά σου; ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ αν είναι αυτή η περίπτωση. Αν είναι αυτή η περίπτωση περίμενε να ΩΡΙΜΑΣΕΙΣ λίγο ακόμα, βγάλε το σωστό δίπλωμα, και πάρε μια μοτοσυκλέτα. Δεν έχεις λεφτά για μοτοσυκλέτα; Δούλεψε και βγάλε, ζούμε στην εποχή που βρίσκεις μοτοσυκλετάρες με λίγα λεφτά, που προσφέρουν πολύ περισσότερα από το παπάκι και τις ''βελτιώσεις'' του. Θα πας να ''βελτιώσεις'' το ΠΑΠΑΚΙ, και από 9,8 ίππους, να το φτάσεις 11,2 κι αυτό ενδεχομένως με το να χάσεις απόδοση σε χαμηλές-μεσαίες στροφές, να χαλάσεις την οικονομία του, και σίγουρα να χαλάσεις την αξιοπιστία του. Και άιντε τα έκανες όλα αυτά και όντως δεν έχει κανένα μειονέκτημα, τι θα έχεις πάλι; Ενα ΠΑΠΑΚΙ. Είναι χαμένος κόπος χρόνος και χρήμα βρε άνθρωπε, δεν το καταλαβαίνεις; Ακόμα και το μαμά CBF του παραδείγματος, είκοσι και κάτι άλογα τροχό, τα έχει, πολύ παραπάνω και από το πιο ''βελτιωμένο'' παπάκι. Χώρια που οι άλλοι, οι άλλες, θα βλέπουν τον Δήμο με την μηχανή. Όχι τον Δήμο τον παπάκια. Το κάνεις εικόνα αυτό το τελευταίο; Και καταλήγω σε αυτό που ξεκίνησα. Ξεκινάς να γράψεις κάτι, και το κειμενό σου είναι αστείο. Εννοείς ''πομπέ'' που σημαίνει πιστόνι με υπερυψωμένη κορώνα, και γράφεις ''μπόμπα'' και μάλιστα δύο φορές σε μια πρόταση, λες και δεν μπορείς να συντάξεις ένα κείμενο λίγο πιο ανθρώπινα. ΕΓΩ στην θέση σου, θα με ενδιέφερε ΠΡΩΤΑ να μάθω να έχω πιο συντεταγμένη σκέψη, πιο σωστή γραφή, πιο να μπορώ να εκφράζω σωστά αυτό που θέλω να πω, να μην γράφω κάτι και να γελάει ο κόσμος, παρά το πόσα χιλιοστά είναι ο εκκεντροφόρος. Πήρες αστείες απαντήσεις, γιατί ήταν αστείο και αυτό που ρώτησες, και ο τρόπος που το ρώτησες. Μην τρελαθείς, δεν έγινε και τίποτα σπουδαίο. Είναι όμως μια καλή στιγμή, να σκεφτείς ΕΣΥ. ΕΠΙ ΤΟΥΤΟΥ, για αυτό που ρωτάς, μπες σε ένα μαγαζί ή συνεργείο που πουλάνε τέτοια πράγματα π.χ. τον τάδε εκκεντροφόρο, ζήτα από ένα πωλητή να σου δείξει ένα, και καθίστε και μετρήστε το με ένα παχύμετρο επιτόπου. Ούτε φόρουμ να ρωτάς για ''μπόμπες'', ούτε να σου απαντάνε με αστείες απαντήσεις, ούτε τίποτα. Αυτά κι ελπίζω να βοήθησα,
  39. 7 points
  40. 7 points
    Μια βόλτα προς Άγιο Λαυρέντιο...αργία σήμερα κιόλας (χρόνια πολλά στους/στις εορτάζοντες) Το ευχαριστήθηκα ομολογώ.
  41. 7 points
    Προτού το φαινομενικά καλό κομμάτι αρχίσει, για κάποιο λόγο μου έρχονται στο μυαλό συνομήλικες που κακοτριαντάρισαν. Αφήνω τις κρυάδες και ξεχύνομαι στον SH20, η ανάβαση είναι έπος απλά. Εξαιρετική άσφαλτος (όχι μόνο για ελληνικά δεδομένα), προβλέψιμη χάραξη, η χαρά του παιδιού. Το πρώτο κομμάτι είναι λίγο stop and go, σε φάση φουρκέτα, ανηφορική ευθεία αρκετή για να φτάσεις σχεδόν 200άρα, φρένα, πρώτη, πλάγιασμα και ξανά γέμισμα τις τρεις πρώτες ταχύτητες. Λουνα παρκ! Επτά χρόνια έχω στην κατοχή μου το 600F, σαν αυτό το κομμάτι δεν το έχω ευχαριστηθεί ποτέ. Πάντοτε θεωρούσα το κύκλωμα ψύξης του CBR ανώτερο του VFR με τα δυο διαμήκη ψυγεία, αφού το VFR στα ανηφορικά αλπικά πάσα ζεσταίνεται πανεύκολα, ενώ από μνήμης το εξακοσάρι παρέμενε καρφωμένο στους 83oC. Ε απλά μάλλον δεν είχε φάει τόσο άνοιγμα όσο σήμερα! Άνευ υπερβολής, οδηγικά και μόνο το Vermosh είναι από τις καλύτερες διαδρομές της Ευρώπης. Τα πάσα σε Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία, Ελβετία πάσχουν από την ίδια τους την φήμη: Χιλιάδες μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα και οι δυο χειρότερες πληγές της ανηφόρας: Αυτοκινούμενα και ποδηλάτες. Συν αστυνομία, συν influencers που σταματάνε όπου βρουν για ένα story, ειλικρινά στο Stelvio σιχτίρισα. Εδώ είσαι εσύ και άδειος, φρέσκος δρόμος. Να πάτε! Προς την κορυφή σε ένα πέταλο πετυχαίνω παρατηρητήριο με καντίνα. Μια παρέα Τσέχων έχει αράξει εκεί, σταματάω για… ενυδάτωση και τα χαζολέμε με τα παιδιά. Αυτό το ιδιαίτερο καλοκαίρι οι κουβέντες μονοπωλούνται από το πόσο εύκολη είναι η διέλευση από τα σύνορα λόγω COVID. Υπάρχει κάτι σαν γυάλινο μπαλκονάκι/πρόβολος για να χαζέψεις την θέα, διάφορα clubs έχουν αφήσει το logo τους εκεί, δεν είδα κάτι ελληνικό. Η θέα με κρατάει εκεί για αγνάντι. Ευθεία, όγκοι βράχου τεράστιοι. Αριστερά, ο ποταμός Cemi χάνεται στα φαράγγια με κάτι σαν συνοριακό σταθμό κάπου εκεί κάτω. Δεξιά, η πορεία που θα ακολουθήσω, την μαντεύει κανείς ως διαδρομή λόγω του ποταμού ανάμεσα στις βουνοκορφές. Α και ξέχασα, για να κατέβω ως το ποτάμι με περιμένει αυτό το ποταπό κομματάκι. Γιαμ γιαμ! Όσο έπινα ένα χυμό και χάζευα τη θέα, μια παρέα από τρια- τέσσερα Goldwing πέρασε με την φορά κίνησης μου. Μην έχοντας ως τώρα άλλες μοτοσυκλέτες για να συνταξιδέψω, ροβολιέμαι να τους προφτάσω στην κατηφόρα.
  42. 7 points
    Προσεγγίζουμε και ένα άνοιγμα που δείχνει να έχει κάποιες τουριστικές υποδομές, φαντάζομαι είναι πανέμορφα να ξυπνάς σ’ αυτά τα σπιτάκια. Ωστόσο προτίμηση μου είναι οι παρακείμενες αγροικίες με τις θημωνιές και τις καλλιέργειες. Παραπλέουμε από μια νησίδα με τον πανταχού παρόντα σταυρό, όταν ένα ταχύπλοο περνάει πολύ κοντά της πλανάροντας. Δεν έχω εμπειρίες από πλεούμενα, αλλά μόνο jet ski έχω δει να είναι τόσο σβέλτο. Καθώς κοντεύει πια δέκα, η κίνηση αυξάνεται με το νότιο κομμάτι να φαίνεται πολύ πιο ζωντανό. Μπόλικα βαρκάκια που στα δικά μου μάτια θυμίζουν έντονα ανατολική Ασία, η Ταϊλάνδη που λέγαμε. Albanian engineering, λεωφορείο μετατροπή σε βαρκάκι, να κόβεις βόλτες με το magic bus που έλεγε και το άΖμα. Διασταυρωνόμαστε και με άλλα δυο οχηματαγωγά, πέρα από το Alpine που διάλεξα, όλες οι άλλες εταιρείες έχουν πρωινό δρομολόγιο με την αντίθετη φορά που σημαίνει διανυκτέρευση προς Σκόδρα. Στο ένα καραβάκι δεν πέφτει καρφίτσα, σαν τσαμπιά κρέμονται ο επιβάτες. Το έταιρο καταλαμβάνεται από μοτοσυκλέτες και μόνο. Προσπαθώ να ζουμάρω στις πινακίδες, μάταια αναζητώ συμπατριώτες. Η δική μου μοτοσυκλέτα αραγμένη στην σχεδόν σκιά, τελευταία φορά εν πλω πρέπει να ήταν στα Κύθηρα όπου μια φουρτούνα παραλίγο να καταστήσει το μοτέρ μου sequel του μηχανισμού των Αντικυθήρων. Από το επίπεδο του parking πλεον χαζεύω τους γεωλογικούς σχηματισμούς: Πέρα από το να μοιάζουν με μπέικον, προσέξτε πόσο κατακόρυφα χάνονται στο έδαφος οι στρώσεις του βράχου. Θέλει ζουμ, αλλά παρατηρείστε κάτι σαν αμπέλι στην ρίζα του βράχου, πού σκαρφάλωσε το σπίτι του ο άνθρωπος; Η ξέρα με τον σταυρό σηματοδοτεί την τελευταία στροφή. Στο βάθος φράγμα, πλησιάζουμε το φινάλε.
  43. 7 points
    Ημέρα 2η, 08/07/21 Bajram Curri (AL) – Fierza (AL) – Koman (AL) – Gusinje (MNE) – Kralje (MNE) – Lipovo (MNE), 261km Αλλά γιατί έχω πρωινό ξύπνημα; Και τι στο καλό με έχει φέρει στο Bajram Curri; Όσο και να με ευχαρίστησε η χθεσινή εξερεύνηση του, δεν είναι δα και τόπος που κυριαρχεί στις προτιμήσεις κάποιου. Ε λοιπόν το αρχικό πλάνο διέφερε αρκετά. Για την πρώτη μέρα του ταξιδιού είχα σκεφτεί να διασχίσω τα Σκόπια και να περάσω μεγάλο μέρος της ημέρας στο Μαύροβο και το Εθνικό Πάρκο του. Το δεύτερο μισό της ημέρας σκόπευα να τραβήξω ανατολικά προτού μπω Κόσοβο με κατεύθυνση ξανά δυτική προς Prizren, ιστορική πόλη της περιοχής. Το Κόσοβο είναι περιοχή που δεν έχω περάσει ακόμη οπότε με ελκύει αρκετά σαν ιδέα να περιπλανηθώ προς τα εκεί. Το πρώην αφεντικό μου είναι Κοσοβάρος, εξαιρετικός Μηχανικός και σπουδαίος άνθρωπος, η φιγούρα του μου δημιουργεί μια προδιάθεση. Ωστόσο ελάχιστες ημέρες πριν την προγραμματισμένη αναχώρηση πληροφορούμαι ότι είναι εφικτό κάτι που είχα αρχικά βγάλει από τα πλάνα μου: Η τεχνητή λίμνη Κομάν διαθέτει φέρι που την διατρέχουν κατά μήκος, φέρι που περνούν από μαγικά φαράγγια που δεν περιμένεις να συναντήσεις τόσο νότια στον πλανήτη. Οι πληροφορίες γι’ αυτό το μέρος είναι πολύ περιορισμένες και δεν μιλώ για ελληνόφωνες πηγές. Σε μια αρχική αναζήτηση είχα δει για κάποια δρομολόγια σε ώρες που δεν βολεύουν. Ωστόσο, με πιο εντατική έρευνα βρίσκω ότι υπάρχει (πολύ) πρωινό δρομολόγιο με φορά από Ανατολή προς Δύση που σημαίνει ότι ταιριάζει με το πρόγραμμα μου. Άψογα, το Prizren μπορεί να περιμένει, εντοπίζω το Bajram Curri ως κοντινότερη πόλη με ξενοδοχείο και να ‘μαι! Γράφοντας για ‘πολύ πρωινή’ αναχώρηση, το καραβάκι σαλπάρει στις οκτώ. Το κατάλυμα είναι κοντά χιλιομετρικά, αλλά δεν ξέρω πόσο Οκ είναι ο δρόμος και πόσο χρόνο θα χρειαστώ. Συνυπολογίζοντας το ότι θέλω να είμαι κάπως νωρίτερα στο λιμανάκι, ότι χρειάζομαι κάποιο χρόνο για να φορτώσω τα συμπράγκαλα, το ξυπνητήρι μπαίνει για τις έξι, φανταρικό ωράριο. Στην ρεσεψιόν ούτε να ακούσουν ότι θα φύγω χωρίς πρωινό, ‘κύριε μου, το έχετε πληρώσει (εικοσιδύο ολάκερα και ολογράφως ευρώπουλα), τι λέτε, θα βάλουμε τον μάγειρα να έρθει πιο πρωί, δεν μπορείτε να φύγετε έτσι. Γενικότερα παντού η αντιμετώπιση από τους Αλβανούς είναι υπερφιλόξενη, αλλά τόσο πολύ δεν το περιμένω!
  44. 7 points
    Εξερευνώντας, το μοτίβο γίνεται εμφανές. Λες και κανείς δεν ενδιαφέρεται το μέρος που μένει να είναι στοιχειωδώς περιποιημένο, ελαχιστότατα να μην σου βιάζει το μάτι: Κάτι άβαφα κτήρια – κουτιά που ίσως είναι εργατικές κατοικίες με την Μερσέντα την 190Ε αραγμένη από κάτω. Οκ ως εδώ, αλλά ρε γαμώ την τρέλα σου, αν θες να απλώσεις την μπουγάδα, γιατί να το κάνεις πάνω στην ντάνα από λάστιχα; Όλα μοιάζουν σα να πρόκειται για έποικους, σαν να μην υπάρχει πρόθεση μόνιμης εγκατάστασης. Και όσο απομακρύνεσαι από τον κεντρικό δρόμο, το πράμα εκθετικά χειροτερεύει. Κουλούρες καλώδια, αρχαίες κουζίνες, τοίχοι πενήντα αποχρώσεις του γκρι. Δεν είναι θέμα φτώχιας, και στα βιομηχανικά χωριά της Ταϋλάνδης δεν έχουν να φάνε, αλλά δεν ήταν έτσι. Καρτ ποσταλ, ισοδύναμο των 50ies Cadillac στην Κούβα, αλλά στο Αλβανικότερο. Σπίτια δίχως τζάμια, δίχως κουφώματα, αλλά με την βαλκανική λουλουδένια κουβέρτα. Για λόγο που δεν μπορώ να φανταστώ, τα μισά παράθυρα είναι χτισμένα και η ταράτσα έχει όσες κεραίες έχει ο πύργος του ΟΤΕ στην Κηφισίας. Τι τόπος! Απρόσμενα καλοστοιχισμένα καυσόξυλα στο μαγαζάκι μιας άλλης εποχής. Ο τύπος στο μπαλκόνι με το ιδιαίτερο πηλίκιο (;) με κοζάρει παραξενεμένος. Οικήματα που μοιάζουν με post apocalyptic παραπήγματα, πώς σκατά βγάζουν χειμώνα τόσο βόρεια και ορεινά σε τέτοιες κατασκευές;
  45. 7 points
    Το ξενοδοχείο είναι η μέρα με την νύχτα (την μαύρη και άραχνη!) σε σχέση με όλη την υπόλοιπη πόλη, ένα κτήριο εξωτερικά μοντέρνο που δείχνει άψογο. Η πιτσιρίκα στην ρεσεψιόν παίζει και να είναι σε ηλικία Λυκείου, μιλάει ‘αγγλικά του netflix’ και όχι του φροντιστηρίου, όπως μιλούσαμε στην ηλικία της. Το δωμάτιο άψογο και πεντακάθαρο σε τιμή… κοκτέιλ του κέντρου της Αθήνας. Μέχρι και καθρέφτη με λειτουργία αφής που ενεργοποιεί εμφωλευμένα LED για μακιγιάζ έχει. Ενόσω ξεφορτώνω το μηχανάκι ένας τύπος μου πιάνει κουβέντα με την χαρακτηριστική αλβανική προφορά των ελληνικών, αυτή που άψογα κάνει ο Τσουβέλας. Μου επισημαίνει καμια δεκαριά φορές ότι είναι επικίνδυνο να βολτάρεις μόνος σου με την μηχανή. Όταν μαθαίνει ότι έρχομαι από Αγρίνιο μου αραδιάζει όλους τους πλακατζήδες, ξυλουργούς και υδραυλικούς του Νομού και δείχνει πολύ χαρούμενος, λες και βρήκε φιλαράκι από το Στρατό. Με προσκαλεί και για καφέ μάλιστα. Μετά το μπανάκι μου δεν τον βρίσκω στο ισόγειο, οπότε το πρόγραμμα έχει αυτό που εξ’ αρχής ήταν ο σκοπός μου: Εξερεύνηση μιας κωμόπολης του Αλβανικού βορρά. Πώς ζουν άραγε εδώ; Αρχική απάντηση: Όχι καλά! Με το που αφήνω το ξενοδοχείο, δέκα μέτρα μακριά, μια αγελάδα (!) και ένα κουτάβι τσιμπολογούν τα πεταμένα σκουπίδια. Ακριβώς πίσω τους, στο ισόγειο πολυκατοικίας πιτσιρίκια έχουν γράψει ‘Welcome to my hood’, ‘AK47’, ‘Dangerous zone 2021’ μαζί με κάτι σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κάτι σαν θλιβερό wanna be αστικό γκέτο. Μόνο θλίψη! Ο κύριος δρόμος χαρακτηρίζεται από ένα επίμηκες πλακόστρωτο μνημείο κουμμουνιστικής αισθητικής με το άγαλμα του πιο coοl τύπου να ατενίζει τον οικισμό με επικές βουνάρες στο φόντο. Badass όσο δεν πάει! Εκατέρωθεν του μνημείου, η εικόνα νομίζω είναι ότι χαρακτηριστικότερο της νοοτροπίας όσο αυτή αποτυπώνεται στην αρχιτεκτονική: Πρώτο πλάνο μπαλκονάρες, καφέ, νυχούδες και κιτς και καλά αρχαιοελληνικοί κίονες. Προτεραιότητες της τοπικής κοινωνίας. Δεύτερο πλάνο φρίκη: Πρώην μπαλκόνια που από ημιυπαίθριοι έγιναν δωμάτια με τον μάστορα να μισεί βαθιά την καλαισθησία. Τρώγλη της οποίας η ανομοιομορφία θα έστελνε Ελβετό να κάνει εισπνοές Εντελβάις.
  46. 7 points
    Πάμε παρακάτω, ο δρόμος δεν ισιώνει πουθενά, η χαρά του παιδιού. Και έχει αυτό το υπέροχο (για εμένα!) χαρακτηριστικό που απλά ακολουθεί το ανάγλυφο του εδάφους. Στην Ελβετία θα είχαν τραβήξει μια ευθεία με ένα τούνελ, εδώ απολαυστικά τραβερσάρεις κάθε ράχη, ρεματιά και μελίστα για να βγεις πιο κάτω. Εναλλαγές τοπίου ατελείωτες, από κατάφυτο δάσος σε ξερή γη και πάλι δάσος. Αν διαβάζω τον χάρτη σωστά, ο προορισμός μου είναι χοντρικά εκεί που σμίγουν όλα αυτά τα βουνά. Στο ιντερνετ αναφέρονται ως ‘ Αλβανικές Άλπεις’ και οι όγκοι αυτοί μάλλον το επιβεβαιώνουν! Εγκαταλελειμμένο βαρούλκο και στροφές, στροφές, ατελείωτες στροφές! Ίσως δεν αποτυπώνεται πολύ καλά, αλλά το έδαφος έχει μια πολύ ιδιαίτερη μορφολογία: Τα απόκρημνα βουνά κόβονται έξαφνα από μια επίπεδη πεδιάδα η οποία με τη σειρά της κόβεται μαχαίρι και κατακόρυφα από κάτι που δεν μπορεί παρά να είναι ποτάμι. Τι μέρος! Έχω σχεδόν φτάσει, τελευταίο γεφυράκι γι’ απόψε με καταγάλανα νερά και μια θεμελίωση πολύ κοντά στο νερό. Αφού ξαναφουλάρω για τέταρτη φορά σήμερα, αρχίζω την αναζήτηση του ξενοδοχείου. Ο κεντρικός δρόμος τιμά τα σουβλάκια στο Μοναστηράκι, λεωφόρος Μπαϊρακτάρη.
  47. 7 points
    @ksino1100 σε επόμενο κεφάλαιο αυτά @steven_04 όποια διαδρομή και να διάλεξες κατηφορίζοντας από Ολλανδία, κάτι όμορφο σε Άλπεις σίγουρα πέρασες πάντως! ____________________________________________________________________________________________________ Περιποιημένο μαγαζί με λουλουδάκια στα μπαλκόνια και θέα στην λίμνη. Το όρος Kurab (2751m!) στο βάθος πολύ επιβλητικότερο απ’ ότι δείχνουν οι φωτο, κρατάει μάλιστα και λίγο χιονάκι στην κορυφή Ιούλιο μήνα. Στην απέναντι όχθη κάτι σαν μνημείο; Δεν παίρνω όρκο τι ακριβώς, πάντως μια βαρκούλα πηγαινοέρχεται στην πλωτή πλατφόρμα-λιμανάκι. Ο πιτσιρικάς σερβιτόρος δεν μιλάει αγγλικά, αλλά παραδόξως συνεννοούμαστε στα γερμανικά. Πόσο αλλόκοτο αυτό, τρίτη φορά από το πρωί που εσανς Ελβετίας με ακολουθεί. Το μενού δείχνει λαχταριστό και μάλιστα λιχουδιές όπως… Lamb head / goat κοστίζουν μόλις 500 money! Μπορεί να δέχονται και credits ή simoleons, θα ρωτήσω! Φωτογραφίζω την χλωρίδα μέχρι να έρθουν τα μεζεδάκια μου όταν ένας πιο-στερεοτυπικός-πεθαίνεις πατέρας με ρωτά σε σπαστά γερμανικά ‘Τόσο ωραία πουλιά δεν έχετε στην Γερμανία;’ ΟΡΙΣΤΕ;;;; Έχοντας ακούσει τον διάλογο με το γκαρσόνι με περνά για Γερμανό τουρίστα, παρότι οι κάλτσες μου δεν είναι άσπρες. Ο ίδιος δούλευε σε (μαντέψτε!) κεμπαμπ στη Γερμανία. Φαίνεται πως όσοι Αλβανοί δεν πέρασαν από Ελλάδα την προπερασμένη δεκαετία, ανηφόρισαν προς Ντόιτσλαντ μεριά! Απολαμβάνω τα κρεατικά, πληρώνω 2 mana και 4 gold και με γεμάτο στομάχι συνεχίζω τον δρόμο μου. Διαδικαστικά χιλιόμετρα τέλος, όμορφος επαρχιακός από εδώ και πέρα.
  48. 7 points
    Φροντίδα και προδερμ για την μπροστινή δαγκάνα σήμερα, ανάθεμα κι αν είχε καθαριστεί ποτέ
  49. 7 points
    @crussifier Έπεσες πάρα πολύ κοντά, δεν είναι Λουκέρνη, είναι ένα χωριουδάκι καμιά ώρα μακριά που λέγεται Wangen an den Aare. Αν τύχει να πας καλοκαίρι στην Λουκέρνη, στολίζουν τις γέφυρες με λουλούδια και είναι κουκλιστικες. Δυστυχώς χειμώνα τα χρωματα είναι μουντά, αλλά με λιακάδα το νερό εκεί είναι καταγάλανο. Ήμουν σήμερα στην λίμνη της Λουκερνης και τα χρώματα ήταν παραμύθι
  50. 7 points
    Η φωτο είναι απίθανη. Εχω ερώτηση όμως. ...Πώς αισθάνεται το τσικάκι που παίζει δεύτερο βιολί σ αυτή τη σχέση;
×
×
  • Create New...