Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/26/19 in all areas

  1. 47 points
    FYI: Ακολουθει τεραστιο σεντονι. Εχετε πιασει ποτε τον εαυτο σας να αντιλαμβανετε οτι ζειτε το ενα κομματι της ζωης ξανα? Οχι ομως το γνωστο Deja vu οπου εκει πιστευεις οτι το εχεις ζησει αλλα δεν εισαι σιγουρος, αλλα να το ζεις πραγματικα για δευτερη φορα. To go back in time, σε αυτο εδω το post πριν δεκα χρονια ειχα ανακοινωσει την αποκτηση της πρωτης μου μοτοσυκλετας που εμελε να μεινει στα χερια μου για πολυ καιρο: Η ιστορια ηταν οτι τοτε το μακρινο Μάιο του 2009 ειχα αποκτησει ενα Kawasaki ER-6n μοντελο 2006 το οποιο δυστηχως εγινε σμπαραλια σε ενα τροχαιο μεσα στη πολη 3 μηνες μετα την αγορα του. Κατωπιν χαρτουρας, αποζημιωσης απο την ασφαλιστικη και 7 μηνες μετα την αγορα του πρωτου ER-6n, κατεβηκα Aθηνα σε ταξιδι εξπρες για να αγορασω το δευτερο μου ER-6n. Ο λογος που διαλεξα το ιδιο μηχανακι ξανα ηταν γιατι δεν ειχα προλαβει να ζησω το πρωτο, να το μαθω, να το ευχαριστηθω, να γεμισω ωραιες αναμνησεις μαζι του και μολις το χορτασω να το δωσω στον επομενο. Ηλικιακα ημουν τοτε 21 χρονων οταν και εζησα την ανοδο στα μεγαλα κυβικα αλλα και την συνεχιση της παρα την απωλεια της πρωτης μου μεγαλης μηχανης. Fast forward και μετα απο αρκετα χρονια, σπουδες στο εξωτερικο, ξενιτια κτλ (ειμαι κατοικος Αμστερνταμ απο το 2013), καταληγω τον Ιουνιο του 2018 να αγοραζω το πρωτο μου ευρωπαϊκο μηχανακι. Και τι μηχανακι, ονειρο ζωης!!! Η επιβραβευση πολλων κοπων και θυσιων, πολλων up and down αλλα και αλλαγες ζωης που στιγματιζουν. Η τυχερη της ιστοριας ηταν ενα Multistrada 1200 S Touring 2013 το οποιο πηρα μεταχειρισμενο απο dealer στην Ολλανδια με 23,500 χλμ. Μολις ειχα γινει 30 χρονων και ειχα αποφασισει να παρω ενα καλο δωρο στον εαυτο μου (πρωτα -αντα ντε). Fast forward ξανα και μετα απο καμποσα πραγματα που μεσολαβησαν, μεταξυ αυτων και η κλοπη του πρωτου μου Multistrada απο το γκαραζ, φτανουμε στον Απριλιο του σωτηριου ετους 2020, οπου εγω δουλευω απο το σπιτι καθημερινα λογω κορωνας και μεχρι τοτε καθε πρωι εβλεπα την αγγελια απο το μηχανακι που ειχα σταμπαρει στο ιντερνετ. Εδω και ενα μηνα δεν ειχε φυγει, ουτε βεβαια τα αλλα μηχανακια της αγορας. Οπως και εγω ετσι και ο υπολοιπος κοσμος δεν αγοραζε τιποτα και η αγορα ηταν τελειως στασιμη. Τιποτα δεν εφευγε αλλα και τιποτα νεο δεν εμπαινε στη λιστα. Ομως στις 7 του Απριλη, η Γερμανικη κυβερνηση αποφασισε να κλεισει τα συνορα με Ολλανδια λογω της κακης επιδοσης των Ολλανδων στην πανδημια. Η αποφαση θα εμπαινε σε ισχυ 3 μερες μετα. Και καπου εκει ηταν που ειπα στον εαυτο μου, η θα κινηθεις αμεσα και θα κανεις την κινηση η το ξεχνας και το χανεις. Αρα το deadline μου ηταν μεχρι 9 Απριλη 23;59 για να περασω τα συνορα ξεγνοιαστα, μετα θα με σταματουσε η αστυνομια και θα με εστελνε πισω σπιτι αν δεν ειχα σοβαρο λογω να αποδειξω για να περασω τα συνορα. Τηλεφωνο αμεσα στον Γερμανο dealer, η μηχανη ακομα διαθεσιμη και ηταν θετικος να τα ετοιμασει ολα και να εχει την μηχανη ετοιμη για μενα σε 2 μερες. Ξεκιναμε την διαδικασια αγορας και του στελνω ενα καλο deposit στο λογαριασμο. Τηλεφωνο στη δουλεια για να ζητησω εκτακτως 1,5 μερα αδεια δλδ απο Τεταρτη μεσημερι μεχρι Πεμπτη απογευμα. Εγινε αποδεκτη, bingo. Τηλεφωνο στη Hertz και τους ζηταω να νοικιασω ενα βανακι τυπου VW transporter απο Τεταρτη απογευμα μεχρι Παρασκευη απογευμα. Διαθεσιμο και αυτο και γινεται booked στο ονομα μου. Bingo ξανα, πεφτω για υπνο ποιο ηρεμος πλεον. Τεταρτη απογευμα και εχοντας δουλεψει μιση μερα απο το σπιτι (και καλα, που μυαλο για τετοια), φευγω για την Hertz να παραλαβω το οχημα μου. Προς εκπληξη μου, μου δινουν ενα μεγαλυτερο οχημα (VW Craft) γιατι αυτο ειχαν μονο διαθεσιμο. WTF!!! Δεν εχω ξανα-οδηγησει τοσο μεγαλο οχημα στη ζωη μου. Τεταρτη βραδυ το ρολοι δειχνει 9μμ και εγω ξεκιναω το ταξιδι μου για την περιοχη του Μοναχο. 850χλμ λεει το navigation!!! Οκ λοιπον, καφε, μουσικουλα και παμε... Βραδινη οδηγηση για 9 ωρες με θεα την πανσεληνο (και μεσα τα αθλια ηχεια του craft να βαρανε μουσικαρες). 6 το πρωι και φθανω στο προορισμο μου αλλα φυσικα ολα κλειστα. Εχω ομως 3 ωρες γεματες μεχρι να ανοιξει ο dealer οποτε πεφτω κι'εγω να ριξω εναν υπνακο στο ευρυχωρο βανακι μου νιωθωντας οτι προσωρινα αλλαξα επαγγελμα και εγινα νταλικερης. Μετα τον απαραιτητο υπνακο και επισκεψη στο βενζιναδικο για refueling, 10 το πρωι φτανω στο μαγαζι για την πολυποθητη παραλαβη: Κανουμε την απαραιτητη χαρτουρα, πληρωμες κτλ κτλ και το μηχανακι γινεται δικο μου πλεον !!! Τη ανακουφιση πηρα, δεν περιγραφεται. Με βοηθανε και τα παλικαρια απο το συνεργειο εκει να φορτωσουμε τη μηχανη στο τερας. Και το πρωτο χαμογελο ικανοποιησης σκαει στο προσωπο μου παρα την κουραση Το ρολοι πλεον δειχνει 11πμ και εγω εχοντας ξεμπερδεψει με τα παντα, ξεκιναω την απεραντη ευθεια για να επιστρεψω στο Αμστερνταμ. Παντα με ενα μονιμο χαμογελο γιατι πλεον η δικια μου κλοπη επιτευχθη. Οπως και στο κατεβασμα, ετσι και ο γυρισμος περιλαμβανε στασεις μονο στα βενζιναδικα για κατουρημα, κανα καφε απο το μηχανημα και χειροποιητα σαντουις που εφτιαχνα on-the-go ελεω κορωνας. Πλησιαζοντας Αμστερνταμ, αλλαγη σχεδιου και παιρνω την (σοφη) αποφαση να ξεφορτωσω τη μηχανη στο σπιτι ενος φιλου γιατι πολυ απλα δεν ηθελα σε καμια περιπτωση να φιλοξενησω τη μηχανη στο γκαραζ της αμαρτιας χωρις ασφαλεια κλοπης. Αν γινοταν το κακο ξανα, θα εχανα πολλα οχι μονο απο χρηματα αλλα και ψυχικη υγεια. 9μμ το βραδυ λοιπον και καταφθανω στο σπιτι του φιλου μου οπου μαζι με ενα αλλο φιλο μας με βοηθανε να ξεφορτωσουμε το εργαλειο: Προς καλη μας τυχη, το Multistrada μετα βιας χωραει απο τις πορτες και το ασανσερ της οικοδομη του!!! Αλλα χωρεσε ομως (για οσους πιστευουν οτι ειναι τερας στις διαστασεις) Mission accomplished, η νεα μου κουκλα βρισκεται ασφαλης στα χερια μου (almost) και αγναντευει τη βραδινη θεα του Αμστερνταμ απο τον 5ο οροφο Ολα εγιναν τοσο γρηγορα... Μεσα σε 48 ωρες απο εκει που χαζευα μηχανακια στο Ιντερνετ, ξαφνικα κατεληξα να εχω στα χερια μου αυτο που ηθελα !!! Τωρα μενει να γινει η διαδικασια του εκτελονισμου ωστε να παρω πινακιδα και να την ασφαλισω. Και τα ωραια επονται στη συνεχεια. Και κλεινοντας για να επιστρεψω πισω στην αρχικη, θεωρητικη μου, ερωτηση: Επιασα τον εαυτο μου, 10 χρονια μετα να κανει παλι ταξιδι εξπρες για να αγορασει κατι που ειχε ηδη στο παρελθον. Και παλι η πρωτη version της αγορας ειχε καταληξει αδοξα (και το πρωτο ER-6n και το πρωτο Multistrada ειχαν αδοξο τελος, ασχετα που ο λογος ηταν διαφορετικος). Αλλα και παλι η δευτερη version ηταν αυτη που ηθελα απο αποψη χρωματος, ηλικιας, εξοπλισμου, τιμης κτλ Τελικα δεν ειμαστε απλα πρωταγωνιστες στην ιστορια της ζωης μας, ειμαστε πρωταγωνιστες και στο re-make της !!! Εσεις? P.S1: το ηλικιακο μου ρολοι δειχνει πλεον 31, ακριβως 10 χρονια μετα την πρωτη μου ιστορια με το ER-6n. P.S2: Σκαλιζοντας τα παλια μου post στα ευχαριστα, μια γλυκια νοσταλγια με επιασε για εκεινες τις καλες μερες διαβαζοντας τα post τοσων ανθρωπων που ανταλλαζαμε ενα σωρο κειμενα μεσα απο το φορουμ. Πλεον απο ολους αυτους που μου ευχηθηκαν τοτε, νομιζω ειναι μετρημενοι στα δαχτυα του ενος χεριου ποσοι ακομα συνεχιζουν να ποσταρουν (και ισως θυμηθουν και την προτερη μου ιστορια).
  2. 39 points
    Εν μέσω καραντίνας ,να μάστε και πάλι εδώ στο παλιό καλό μας φόρουμ που τόσο αγαπήσαμε αλλά όλοι μας λίγο πολύ ,το έχουμε ξεχάσει . Επιστρέφω λοιπόν ,δυνατός όσο ποτέ άλλοτε . Αυτή τη φορά με ΚΤΜ 1290 super adventure S . Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα . Δεν έχω να πω πολλά , έχω να πω όμως ,πως είναι ότι καλύτερο είχα ποτέ μου σε δύο ρόδες ,με βάση τα θέλω μου,τα γούστα μου και τις προσδοκίες μου φυσικά. Δεν θα μπω σε περαιτέρω αναλύσεις .Δεν χρειάζεται άλλωστε συστάσεις το κορυφαίο των κορυφαίων ΟΝ OFF . Γκάζι απεριόριστο,τόσο που θα σε κάνει να παραμιλάς μέσα από το κράνος σαν χαζός .Ροπή σε αφθονία ,τόση ροπή που οι σούζες θα γίνουν η καθημερινότητα σου ,απαραίτητη προυπόθεση να βάλεις στο OFF το TC .Καλά για φρένα αναρτήσεις κτλπ νομίζω πως πραγματικά δεν χρειάζεται να αναφέρω κάτι . Η κύρια διαφορά που εντοπίζω στο ΚΤΜ σε σχέση με τα υπόλοιπα τις κατηγορίας είναι ο τρόπος που βγάζει την δύναμη στον δρόμο. Ο συνδιασμός του FUN χαρακτήρα του σε σχέση με το πόσο εύκολα μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά σε στέλνει στο ψυχιατρείο. Ακόμα και στο χώμα που δειλά δειλά δοκιμάζω (με ασφάλτινα ελαστικά) πάει εξαιρετικά . Το πόσο ήθελα ένα ΚΤΜ όλα αυτά τα χρόνια που πειραματίστηκα νομίζω πως οι περισσότεροι εδώ μέσα το γνωρίζουν . Θύμαμαι πως μου τρέχανε τα σάλια από τότε που είχε πρωτοβγεί και είχα οδηγήσει το 1190 το 2013 και μετά το 1290 Τ το 2015 ,ώσπου βγήκε το S το 2017 και είπα εντάξει ,εδώ είσαι !! http://www.mybike.gr/topic/74047-ktm-1290-super-adventure/?do=findComment&comment=1943980 1290 super adventure S λοιπόν. 18 αρι .Μαύρο .Είναι στην κατοχή μου από τον Οκτώμβριο του 2019 .Το πήρα μεταχειρισμένο με 5900 χιλιόμετρα και αισίως έχουμε φτάσει τα 13000 . Σκοπός του θέματος είναι κάτι σαν βίος και πολιτεία όσον αφορά το συγκεκριμένο μηχανάκι .Δεν υπόσχομαί ότι θα το κρατήσω μια ζωή.Υπόσχομαι όμως πως όσο το έχω ,θα το γουστάρω. Υγεία να έχουμε όλοι μας και να κυλάει η ρόδα . Όλα τα άλλα έρχονται .
  3. 30 points
    Όποιος πατρινός ήταν σήμερα στην παραλιακή ζώνη λίγο μετά τις 17:30 είχε βγάλει κινητό και τράβαγε αβέρτα φωτογραφίες το ηλιοβασίλεμα. Αναγκάστηκα να σκουρίνω τις δικές μου για να είναι όσο ποιο κοντά στην πραγματικότητα, γιατί το κινητό ανέβαζε την φωτεινότητα και έβγαιναν ξεπλυμένες. Μαγικό, απίστευτο θέαμα που χάθηκε σε δευτερόλεπτα.
  4. 29 points
    Ψάχνω πρατήριο καυσίμων. Και λουκέτο καλό, ουτε κλειδί δεν εχουν αυτά τα σπίτια του βουνού. και για τους άπιστους, με ημερομηνία...
  5. 27 points
    Θα θυμάστε οι περισσότεροι το θέμα που είχα ανεβάσει πέρισυ τέτοια ακριβώς εποχή σχετικά με το ατύχημα που είχα.Η υπόθεση είχε ανατεθεί σε δικηγόρο γιατί η αποζημίωση που πρότεινε η ασφαλιστική της κοπέλας ήταν επιεικώς για γέλια. Κύλησε ο χρόνος,κάτι η υπερβολική χαρτούρα,φέρε αυτό-στείλε εκείνο-βγάλε το τάδε χαρτί,κάτι ο κορονοϊός, εδέησε τελικά και είχαμε αποτελέσματα ικανοποιητικά.Η έρευνα φυσικά για νέα μηχανή προχωρούσε παράλληλα και κάποια στιγμή κατάφερα και απέκτησα αυτό Είναι μοντέλο 2013,εισήχθη από Βρεττανία και όλα τα διαδικαστικά τα ανέλαβε ο Σπύρος Kamikaze motorcycles και προχθές Σάββατο μου την παρέδωσε με Ελληνικές πινακίδες-περασμένο ΚΤΕΟ και το κλειδί στο χέρι! Πάμε γι άλλα λοιπόν φίλοι μου και να ξανακανονίσουμε καμμιά εκδρομή να τα πούμε από κοντά. Καλούς δρόμους όλοι σας!
  6. 27 points
    Πηγα στη Suzuki και πληρωσα την προκαταβολη για την παραγγελια της. Baby gixxer λοιπον (gsx250r) το επομενο μηχανακι. Ηταν πολυ καλη η ευκαιρια για να την αφησω. Περιμενω τη στιγμη που θα σταματησει διπλα μου στο φαναρι Hayabusa και θα του πω: ""Ωπ!! Αδερφε κι εσυ gsxr;;;"
  7. 27 points
    Από την τελευταία βόλτα στον Υμηττό..
  8. 26 points
    Βόλτα προς Λιβάδι-Πετροκέρασα για να συστηθούμε.
  9. 26 points
    Δεκαετίες το όνειρο, από μικρό παιδί, άνω των 40 πλέον.... Μετά από ένα διαζύγιο, μετά από 2 χρόνια με συνεχόμενες βλάβες σε μηχανή (cbf250), ζημιές από συνεργεία (που να μην σταυρώσουν πελάτη ξανά στη ζωή τους οι άχρηστοι και επικίνδυνοι) Αλλά και συνεχόμενες βλάβες άλλων συσκευών (κλπ), όπως pc, οθόνη/τηλεόραση, θερμοσίφωνα (δεν είχα βίντεο βλέπεις), με 2 φορές νερά να τρέχουν από το ταβάνι στο σπίτι λόγο βλάβης στο από επάνω διαμέρισμα.... ( Ποια με καταράστηκε ) Και πόσα άλλα δεν θυμάμαι...... Τον Αύγουστο πουλήθηκε το honda Και την Παρασκευή, μετά από πολύ τρέξιμο (για τις διαδικασίες και άλλα), πολύ περπάτημα (δεν μπορούσα τα ΜΜΜ και έπρεπε να εργαστώ), κατάφερα να κάνω το όνειρο πραγματικότητα, έστω αυτό, έστω μεταχειρισμένο.... Απίστευτη χαρά (ακόμα δεν το έχω "νιώσει", δεν το έχω συνειδητοποιήσει) Με την παραλαβή, άμεσα και η 1η επίσκεψη για τον εορτασμό στον κατάλληλο ΝΑΟ, με τον κολλητό, να προσευχηθούμε με άλλους πιστούς, να πιούμε και την σωστή...."σαμπάνια" !!!|
  10. 26 points
    Ημέρα 1η, 12/07/’19 Luterbach (CH), Basel (CH), Göttingen (DE), 631km Ξυπνάω αρκετά πριν τις έξι, τόσο για να ξεμπερδεύω με τη δουλειά μια ώρα αρχύτερα, όσο και γιατί δεν με κολλάει ύπνος. Κατεβαίνω να φορτώσω την μηχανή και μιλώντας με την γειτόνισσα κατά το κούμπωμα των βαλιτσών το VFR κυλάει ελαφρώς μπροστά μισοδιπλώνοντας το σταντ του. Παρ’ ολίγον πτώση πριν καν βάλω μπροστά, θα ήταν μάλλον ρεκόρ αυτό! Πακετάρω πρόχειρα στο χταπόδι ένα ζευγάρι πολιτικά παπούτσια για να μην είμαι με τις μπότες στο γραφείο και κλείνω την πόρτα. ΑΝ όλα πάνε καλά θα την ξανανοίξω σε σχεδόν μήνα. Αλλά πολλά μπορούν να συμβούν ως τότε. Πρώτο κλίκ αυτού του ταξιδιού και έφυγα για δουλειά. Στο γραφείο λες και όλοι έχουν μυριστεί ότι θα λείψω και θυμούνται όποιο πιθανό και απίθανο πρόβλημα αποσιωπούσαν εδώ και δυο μήνες. Από εκεί που τα είχα βάλει σε μια σειρά όλα, ξαφνικά χάος. Τηλέφωνα με Ταϊλάνδη που σχολούσε για Σαββατοκύριακο, τηλέφωνα στις ΗΠΑ που τέτοια ώρα κοιμόταν και ένας πανικόβλητος process engineer από την Chiang Mai να μου φωνάζει ‘πικ τολελάν Στεφανόζ, πικ τολελάν’ (ήτοι big tolerance’, τον ρώτησα ‘στην μάνα σου το πες;’ μέχρι να βγάλουμε άκρη). Επίσης συνειδητοποιώ ότι η μόνη προκαταβολική οργάνωση που έχω κάνει, το εισιτήριο του πλοίο από Δανία είναι λάθος ώρα και πρέπει να βγάλω καινούριο. Καλά τα πάω μέχρι στιγμής ε; Παίρνω έναν καφέ και κοιτάω τη βροχή που έχει αρχίσει να πέφτει, στο βάθος η μηχανή με περιμένει. Σε λίγες ώρες τίποτε από τα του γραφείου δεν θα έχει σημασία. Πράγματι, βασανιστικά μεν, αλλά η ώρα περνά. Ιεροτελεστικά φοράω τις μπότες και βάζω το ‘out of office autoreply, you haven’t seen Pantelis’. Μιζάρισμα στο ψιλόβροχο, ο V4 γουργουρίζει. Φύγαμε. Για πού; Σκοπός είναι να μοιράσω την απόσταση ως το λιμάνι του Hirtshalls απ’ όπου αναχωρεί το (σωστό!) πλοίο μου την Κυριακή το πρωί. Οπότε για το μισό της Παρασκευής που απομένει το σχέδιο είναι να φτάσω όσο μακρύτερα στη Γερμανία γίνεται ώστε να ελαφρύνω κατά το δυνατόν την υπόλοιπη διάσχιση της χώρας την Κυριακή. Το Αμβούργο είναι πολύ μακριά και η Φρανκφούρτη πολύ κοντά, ως συμβιβασμό έχω επιλέξει την μικρή πόλη του Göttingen, δείχνει γραφική για μια βραδινή βόλτα και απέχει ‘μόλις’ 631km από την δουλειά, τα οποία σε συνθήκες Autobahn βγαίνουν σ’ ένα απόγευμα, δεν βγαίνουν;
  11. 24 points
    Ωραιος καιρος, ομορφη παρεα και καλη ασφαλτος.
  12. 24 points
    Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους εδωσαν τις ευχές στον @innova 04 διοτι είναι ο νονός του Mπέργου βγάζοντάς το Xάρο. Χωρίς τον Θανάση δεν θα είχα την ευκαιρία να κάνω πραγματοποιήσω μια εφηβική επιθμία μου , εκπληρώνοντας έτσι τον στόχο dream bike #1. Θανάση και πάλι ευχαριστώ και από εδω φιλε ,οι ταβερνες και τα μπεργκερο-παιδάκο-κοψίδια που χρωστάω είναι πολλά και πάντα θα έχεις πιλοτική θεση στο κανόνι . Είπα να γράψω οτι μου το πούλησες μια περιουσία αλλά δεν μου βγαίνει , γιατι η πραγματική ιστορία έχει αληθινο χαρακτήρα και σημασία για εμένα. (ακολουθεί σεντόνι) Κάπου στις αρχές Φλεβάρη έχοντας πήξει απο τη καθημερινότητα και την χρόνια αμηχανία που ναι μεν ήταν επιλογή διοτι λογο δουλείας ,εχω επιλέξει να μην μετακινούμαι καθημερινά με δίτροχο κάτι ξεκίνησε να με τρώει , αυτό το κάτι ήταν οτι μεγαλώνουμε και η φύση των επιλογων μας αλλάζει γίνετάι σε μεγαλύτερο βαθμό βασισμένη στην λογική και όχι στο τι πραγματικά επιθυμούμε -θέλουμε να κάνουμε . Σπάνια αυτά τα 2 συνυπάρχουν ή έστω αυτό βλέπω εγώ σε εμένα προσωπικά .Θεωρώ οτι όλα έχουν να κάνουν με το γιατί οδηγάμε μηχανές, κάποιοι καβαλανε ακόμα και για εργασία , ιδανικα όμως θα ήθελα να πιστευω οτι ακομα και αυτοί το απολαμβάνουν έστω και λίγο γιατί για εμένα αυτός είναι ο λόγος που έμαθα και θελω να συνεχίσω σε αυτή τη παράλογη και επικυνδυνη για πολλούς μοτοσυκλέτα . Οπότε αποφάσισα να κάνω μια παράλογη και ταυτόχρονα κάπως λογική επιλογή για εμένα. Να αγοράσω μοτοσυκλέτα λοιπόν όχι για "φθηνή ", ευκολη και γρήγορη μετακίνηση ούτε για εργαλείο, αλλά για εμένα προσωπικά χωρίς συμβιβασμούς νερομένα ποτήρια και πολυχρηστικότητες . Πιο πολιτικές επιλογές σιγουρα υπήρχαν και θα υπαρχουν τις κοιταξα και έστριψα το κεφάλι , είπα "καντο σωστα , εκείνο που θες μόνο". Κυβος ερίφθη ,όβερ , απόφαση πάρθηκε πάμε στην αναζήτηση . Μετά από ατελείωτα βράδια για το αν το βαλεις μπροστά να δουλέψει για 3 λεπτο κανει μπαμ και τρως για μεσημεριανό μπιελομπιστονο με φλέικς βαλβιδων και ρουλεμάν ποσέ , κατέληξα στη σωστή χρονολογία μοντέλου για το FS 650. Μετά απο λιγο ξεκίνησα να ψάχνω ανταλλακτικά, διαθεσιμότητες κλπ, και εφ όσων όλα ηταν οκ ξεκίνησα να ψάχνω την μοτοσυκλέτα. Χτυπησα μπετό φυσικά, δεν βρήκα τιποτα της προκοπης που να μην θελει άλλο ενα μηχανάκι μαζεματα , Δυστηχώς τα fs 650 λιγοστευουν, γιατί τα αγοράζουν και μολις καταλάβουν τι πήραν και τι ζητάει τα βάζουν ανταλλακτικά (πανακριβα)με το που κανει το παραμικρό το μηχανάκι. Πέρασε καννένας μηνας και απραξίας , εγώ σε φαση ανησυχίας μέχρι που μέσα Μάρτη πλέων μπήκε μια αγγελία που άξιζε να πας να το δεις απο Κεφαλονιά . Οταν το είδα λέω όχι ρε π*στ , το φελέκι μου και μετά απο 2 δευτερολεπτα λέω ΝΑΙ ΡΕ Π*ΣΤ. Βαράω το τηλέφωνο , στον @innova 04 -έλα ρε , το και το . -Mλκ είσαι σιγουρος? -Ναι ρε πιο φθηνό στη συντήριση απο μια πρώην μου είναι σίγουρα. Πας μια να το δεις? -Καλά θα κανονίσω να πάω να το δώ . Μετά απο το τηλέφωνο ,μέχρι να το δουμε λοιπον, είχαμε κορονο λοκ ντάουν .παρόλα αυτά το μηχανάκι το είδε ο Θανάσης μου είπε "mlk camay είναι πιπίλα". Πηρα φωτο βιντεο και συναφή , το κλείνω με τον πωλητή , κατεβάζει την αγγελία και παμε να προχωρήσουμε. Καλα μαντέψατε @@δια .Μεταβιβάσεις γιοκ κολλημένες παντου μεχρι νεοτέρας. Πέρασε και το φετινό "Πασχα" , και η επόμενη εβδομάδα , εγώ οπλοπολυβόλο γιοκ . Σιγα σιγά αρχησε να τσουλάει η Ελληνική γραφειοκρατία και έγινε η χαρτούρα με πολλά πρηξίματα και πολύωρα τηλεφωνήματα . Εγινε η μεταβίβαση , βγαζω ασφάλεια και για νε δέσει το γλυκό ήρθε η αγωνία για το πως θα έρθει το όπλο Αθήνα. Βαπόρια , τσου , μετακινησεις εντός νομού ακόμα και οι μεταφορικές μουδιασμένες παντου. Οσο εγώ αγωνιούσα ,ο ιννοβας ενυδατόνεται , σούζες- παντες- στροφιλίκια ,με μαλλί γυαλί και παντελόνι lee. Μετά από πολλες αναπάντητες για αρκετές ημέρες , επικοινωνήσαμε : -"Ρε τι ειναιαυτόρε είμαι ξανά 16 χρονών , πονάνε ομως κόκαλα , κλοι, χέρια ,πλάτες " -Καλό ρε? -Δεν υπάρχει ρε , ο Χάρος "Να σου βαλω τα μισά να το έχεις εδώ?" -"Ξεχνα το" -"Καλά πάω αυριο στον ασφαλιστή μου να βγαλω μια ασφάλεια ζωής" H μεταφορική ήταν μονοδρομος πλέων ,και αφού ο νονός αποφάσησε να ακουμπήσει την εμπρός ρόδα σπίτι του μετα από 20 μερες honeymoon ,το κανονίσαμε .Πολύ αγχος γιατί η πίσω ουρά σε μάυρη δεν υπάρχει πλέων σαν ανταλλακτικό και οτιδηποτε άλλο είναι πιθανή παραγγελία .Ευτηχώς ο Θανάσης εκτέλεσε χρέη αμπαλαριστή και το πιστόλι προστατευθηκε. Ο χάρος μπήκε στο φορτηγό και εφθασε την προηγούμενη εβδομάδα . credit @innova 04 για όλα!!!! Mετά απο σφαιρα επισκεψη στον μηχανικό για τον αν αγόρασα κουκλα ή πανούκλα που ευτηχώς ήταν το πρώτο και ένα τυπικό σερβις, the rest is history . Και εδω μια φώτο απο την πρώτη βόλτα . (θα ακολουθήσει φωτορομάτζο αργότερα) Καλές βόλτες σε όλους , να κάνετε αυτό που θελετε και αγαπάτε.
  13. 24 points
    Ωραιος καιρος, ωραια παρεα και η χαρα του να θετεις ενα στοχο και να τον καταφερνεις.
  14. 24 points
    Σκάρτα διακόσια χιλιόμετρα απομένουν. Χιλιάδες είναι πίσω μου. Το τοπίο αλλάζει, δεν υπάρχουν πια τα όμορφα βουνά, είμαι μακριά από την θάλασσα σε μια λοφώδη περιοχή. Άλλος τόπος. Φυσάει δαιμονισμένα και ξαφνικά πιάνει ένα μπουρίνι. Σταματώ στηρίζοντας με κόπο την μηχανή για να βάλω το πάνω αδιάβροχο. Πολλαπλά ουράνια τόξα, ανεμοβρόχι και γαλάζιος ουρανός, όλα ταυτόχρονα μπροστά από τον φακό μου. Είναι άλλος πλανήτης εδώ. Η μπόρα δεν κρατάει πάρα πολύ, ξαναπιάνω θάλασσα έχοντας την για πρώτη φορά στα δεξιά μου. Πρώτη πινακίδα που αναφέρει τον προορισμό. Εκατόν εικοσιεννιά. Δεν πιστεύω σε μεταφυσικά, ενέργειες και λοιπά συναφή. Αλλά αυτό το μεσημέρι με έχει πιάσει μια λύσσα να φτάσω. Τόσες μέρες, χώρες, στροφές, ευθείες κυνηγάω αυτόν τον προορισμό και τώρα τον έχω μπροστά μου. Δεν υπάρχει πείνα, κούραση, βροχή, δίψα, τίποτε, κολλημένος στη σέλα οδηγώ σβέλτα προς το Ακρωτήρι. Γέφυρες, ένα μεγάλο υγρό τούνελ, τα αφήνω όλα πίσω μου. Είμαι κοντά. Τελευταία διασταύρωση, αυτός ο δρόμος οδηγεί στο Nordkapp και μόνο. Φυσάει αδιανόητα πολύ, ανά σημεία στα υψίπεδα αναγκάζομαι να βγαίνω ο μισός εκτός μοτοσυκλέτας για να κρατήσω την πορεία που θέλω. Και όσο στρίβεις και η πορεία του ανέμου είναι σταθερή, πρέπει ταυτόχρονα να προσαρμόζεις την θέση του σώματος σου καθώς η γωνία προσβολής του ανέμου αλλάζει. Και ξαφνικά όλα τελειώνουν. Φτάνω. Είμαι στο Βόρειο Ακρωτήρι. Κατεβάζω το σταντ, δέος με κατακλύζει. Έχω σχεδόν δακρύσει από την συγκίνηση, ποιός εγώ που τα χλεύαζα αυτά. Είμαι στο Βόρειο Ακρωτήρι. Εγώ και το VFR. Μόνοι μας. Ω ρε μάγκα!
  15. 23 points
    Πήρα σήμερα και εγώ μοτοσυκλέτα μετά από 5 χρόνια <<αμηχανίας>> honda cbf 250 του 2005, θέλει πολλά μαζέματα αλλά είμαι κομπλέ για την ώρα.
  16. 23 points
    Εισαγωγή Είναι λίγο περίεργη ηλικία τα τριάντα. Ξαφνικά όλοι συγκατοικούν ή και παντρεύονται, οι εγκυμοσύνες πλέον είναι εκούσιες, τα πάρτυ ηπιότερα και τα hangover συχνότερα, τα μαλλιά λιγότερα και τα κιλά περισσότερα. Προφανώς και υπερβάλλω για να δώσω μια χιουμοριστική διάθεση, αλλά η αλήθεια συχνά δεν απέχει πολύ. Εμένα τα τριάντα με βρήκαν να έχω μόλις μετακομίσει για δουλειά στην Ελβετία δοκιμάζοντας σε τρίτη ξένη χώρα την τύχη μου. Νέος τόπος, νέος περίγυρος, νέος τρόπος δουλειάς, νέος απ’ την αρχή κοινωνικός κύκλος. Επιπλέον ανακατατάξεις: Κάποια σοβαρά προβλήματα υγείας στην οικογένεια μου, όπως και σε προσωπικό επίπεδο το ότι με την συνταξιδιώτισσα σε προηγούμενα εκδρομικά που έχω καταγράψει χώρισαν οι δρόμοι μας. Εν ολίγοις γύρισε ο κόσμος μου ανάποδα με διπλό άξελ και πιρουέτα. Ψιλοπράγματα. Η παιδική μου φίλη, η Μαρίνα, ακολούθησε κάπως περισσότερο την πεπατημένη και μου ανακοίνωσε κάπου προς το Φλεβάρη ότι το αγόρι της της έκανε πρόταση γάμου. Θα κατέβαιναν τον Αύγουστο από Γερμανία όπου μένουν για να παντρευτούν στην Κέρκυρα. Πέρα από το ότι ήμουν καλεσμένος, μου πρότεινε να περάσουμε και μερικές μέρες η παλιοπαρέα στο νησί πριν το γάμο. Με έναν ζόρικο χειμώνα εν εξελίξει η ιδέα της χαλάρωσης στην Κέρκυρα ήταν πολύ δελεαστική, άσε που θα μπορούσα να δω και τους Παξούς που χρόνια θέλω να επισκεφθώ και δεν το ‘χω καταφέρει. Για μια φορά έκλεισα και ‘γώ νωρίς αεροπορικά και δεν τα βρήκα σε τιμή νεφρού. Έξοχα.
  17. 23 points
    Η Βασιλεία και τα σύνορα δεν είναι ιδιαίτερα μακριά, υπό κανονικές συνθήκες σε σκάρτη ώρα είσαι εκεί. Αλλά σχόλασμα Παρασκευής Ιουλίου δεν είναι ακριβώς κανονικές συνθήκες. Είμαι ακόμη ψαρωμένος με τον όγκο των βαλιτσών και το βάρος της φορτωμένης μοτοσυκλέτας, οπότε η έτσι και αλλιώς δύσκολη διήθηση στις ελβετικές εθνικές οδούς είναι ακόμη πιο ζόρικη. Δεν είναι λίγα τα σημεία που η κίνηση είναι ακινητοποιημένη εντελώς, ιδρώνω μες στο χειμερινό μου μπουφάν σε αυτές τις ταχύτητες. Παραδόξως είμαι ο μόνος με μοτοσυκλέτα που συναντώ και στα δυο ρεύματα. Λίγο πριν την Βασιλεία πετυχαίνω ένα ηλικιωμένο ζευγάρι σε δυο Harley, από άποψη στυλ το ζουν με πέτσινα, κρόσια, καρώ πουκάμισα, ωστόσο περιμένουν σταματημένοι πίσω από τα αυτοκίνητα. Τους προσπερνώ και συνεχίζω να κινούμαι ανάμεσα στα αμάξια όταν παρατηρώ ότι η σύζυγος με ακολουθεί στο μποτιλιάρισμα ενώ ο μουσάτος παραμένει στην αναμονή! Σε φανάρι με ρωτά αν πηγαίνω και εγώ για το φεστιβάλ μοτοσυκλέτας της Βασιλείας. Τα πλάνα μου είναι αλλιώτικα, στις παρυφές της πόλης βρίσκονται τα σύνορα με Γερμανία. ‘Δυστυχώς’ είναι τυπικά σύνορα, καμία σημαία, κανένας σταθμός, μόνο μια ταμπέλα. Αλλά ευκαιρία για ξεκάπνισμα στην Autobahn άνευ ορίων ταχύτητας, έχω πολλά χιλιόμετρα να καλύψω. Ξινή η χαρά. Η κίνηση είναι πυκνή και τα έργα πυκνότερα στην Autobahn 5, σε βαθμό που κάνω πάρτι όποτε μπορώ να κρατήσω 140 για πάνω από μισό λεπτό. Παρεμπιπτόντως, η αρίθμηση των Autobahn δεν είναι τυχαία, οι έχουσες μονό αριθμό διασχίζουν την χώρα από Βορρά σε Νότο και οι περιττό από Ανατολή σε Δύση. Έξυπνος μνημονικός κανόνας. Αδιάφορα χιλιόμετρα που το VFR καταπίνει αβίαστα. Επίσης δείχνει πολύ πιο ανεπηρέαστο στο φόρτωμα σε σχέση με το CBR. Βεβαίως με το 600 τις περισσότερες φορές ήμουν δικάβαλος. Με κάτι τέτοιες σκέψεις περνάει ο Δεληβοριάς από το μυαλό μου ‘θέλω να σε ξεπεράσω’, μπρρρρρ…. Και τα χιλιόμετρα τσουλούν, από τα ελάχιστα αξιοθέατα η Φρανκφούρτη και η θέα στους ‘ουρανοξύστες’ της. Έχω βρεθεί μόνο στο αεροδρόμιο για μια πτήση με ανταπόκριση και από τότε θυμάμαι το skyline (όχι το R34!) της προσγείωσης, και από τον δρόμο είναι εξίσου όμορφα. (φωτό από το google) Η ζέστη και ο ιδρώτας του Ελβετικού κομματιού είναι πια παρελθόν, ώρες τώρα έχει βαρυσυννεφιά και μπροστά μου εμφανώς βρέχει. Τουλούμια. Σε μια σπάνια κρίση προνοητικότητας σταματώ για αδιάβροχα. Στάση πρώτη σε parking Εθνικής οδού. Ξέρω πώς τις επόμενες μέρες έρχονται μπόλικα τέτοια μέρη. Και πώς το VFR θα είναι η μόνη παρέα. Ανυπομονώ!
  18. 22 points
    Απλά και λιτά, μήπως και ξεστραβωθεί κανένας πιτσιρικάς... Πριν από 2 περίπου χρόνια, πολύ δικός μου άνθρωπος είχε ατύχημα με τη μηχανή. Το παιδί, χεράς, πολύ καλό τιμόνι, με σχολεία, με, με, με... Αλλά κακό κεφάλι, αγύριστο. Κράνος, ποτέ. Μόνο στα ταξίδια. "στα στενάκια τι θα πάθω;"... Και έπαθε. Δεν πήγαινε με πολλά, σε λεωφόρο με κίνηση ήταν. Ακράνωτος. Και του βγήκε το αυτοκίνητο από στενάκι. Με στοπ. Και έπεσε στην πόρτα του. Η μηχανή για πέταμα. Και αυτός, μόνο ένα χτύπημα. Στο κεφάλι... Στο νοσοκομείο, οι γιατροί ενημερώνουν τους γονείς του να ετοιμάζονται... Ευτυχώς, όμως κάποιος εκεί ψηλά αποφάσισε αλλιώς. Και το παλικάρι έζησε. Με προβλήματα, αλλά έζησε. Και έρχεται η ώρα του δικαστηρίου. Ο αντίδικος παραδέχτηκε το φταίξιμο, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, υπήρχαν και μάρτυρες. Και πριν λίγες μέρες βγήκε η απόφαση... Το παιδί πήρε κάτι ψίχουλα μόνο για το cbr. Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε καμία ενοχή στον οδηγό του αυτοκινήτου για τον τραυματισμό του αναβάτη. Έριξε την ευθύνη στον ίδιο, με το σκεπτικό ότι αν φορούσε κράνος δεν θα είχε τραυματιστεί, ακολουθώντας κατά γράμμα το νόμο. Και το κερασάκι στην τούρτα, έδωσε το δικαίωμα στον οδηγό του αυτοκινήτου να ζητήσει αποζημίωση για ηθική βλάβη. Και τώρα θα μπλέξουν με εφέσεις. Και είναι πελαγωμένοι. Η ιστορία αυτή, με χειρουργείο, νοσηλεία, κέντρο αποκατάστασης και φυσικοθεραπείες, συν τον ένα χρόνο περίπου που πήρε το παιδί για να σηκωθεί στα πόδια του ξετίναξε την οικογένεια οικονομικά. Μιλάμε για 5ψηφια ποσά γιατί το παλικάρι, ευτυχώς, είχε και ιδιωτική και δημόσια ασφάλεια. Αλλιώς.... Χοντρικά το συνολικό κόστος πρέπει να έφτασε το μισό εκατομμύριο... Τόσο απλά... Ο καημός της οικογένειας αλλά και του ίδιου του παιδιού όμως δεν κοστολογούνται. Οπότε, υποψήφιε καγκουράκο, την επόμενη φορά που θα πας να καβαλήσεις χωρίς κράνος, χωρίς δίπλωμα, χωρίς καθρέφτες, με παραπάνω κυβικά, μην είσαι και τόσο βέβαιος ότι αυτά δεν συμβαίνουν. Ότι η ασφάλειά σου θα σε καλύψει. Ότι η ασφάλεια του άλλου θα σε καλύψει. Ότι το δικαστήριο θα σε καλύψει. Κατάλαβες;
  19. 21 points
    Μάλλον ερείπια εδώ, ο δρόμος στο βάθος γεμάτος ταβέρνες και μπυραρίες, καρφίτσα δεν πέφτει καθώς τα στομάχια όλων αρχίζουν να διαμαρτύρονται. Τρώω μερικές απορρίψεις, αλλά βρίσκω μια αυλή στον ξύλινο πάγκο της οποίας απολαμβάνω ένα κότσι και μερικές παγωμένες μπύρες, ντόπιες, μαύρες. Όπως τρώω παίζει στο βάθος Rolling Stones, το πιάνει το αυτί μου: ‘How does it feel, how does it feel? To be on your own, with no direction home A complete unknown, like a rolling stone’ Ε, λοιπόν η απάντηση στην ερώτηση είναι ‘καθόλου άσχημα’. Έγραψα ήδη για το σωματικό κομμάτι, ότι προτού φύγω με προβλημάτιζε αν θα μπορώ να κάνω back to back 600-700 χιλιόμετρα κάθε μέρα. Το άλλο κομμάτι για το οποίο δεν μπορούσα να είμαι σίγουρος είναι ψυχολογικά πώς θα ανταπεξερχόμουν σε ένα τόσο μοναχικό ταξίδι. Τον τελευταίο μισό μήνα τριγυρνάω τον Βορρά μιλώντας μόνο περιστασιακά με τυχαίους ταξιδιώτες ή με όσους μου παραχωρούν ένα δωμάτιο σπίτι τους. Αλλά το 90+% του χρόνου μου είμαι ολομόναχος. Πριν κάποια χρόνια αυτό θα μου ήταν βαρετό, στενάχωρο, ίσως και αβάσταχτο. Αλλά τη δεδομένη στιγμή είναι κάτι που αφενός επιζήτησα και αφετέρου ως τώρα απολαμβάνω: Έχει κάτι το λυτρωτικό το να βουτάς τη μηχανή και να είναι μόνη σου έγνοια το τομάρι σου, το ποια χώρα / πόλη / τόπο θα διαλέξεις να δεις μες στη μέρα σου, όλα αποφασισμένα στην στιγμή. Να κοιμάσαι σε μέρη πολύ έξω του comfort zone σου, να γεμίζεις το 24ωρο σου εντελώς αλλιώτικα από την εκτός ταξιδιού ζωή, θα ‘θελα να το αποκαλέσω ‘ελευθερία’ το κυρίαρχο συναίσθημα, αλλά παρα-τείνει στο κλισέ. Και όσο και αν η οδήγηση, η πλοήγηση, τα μέρη γύρω σου να σε αποσπούν, στην τελική είσαι εσύ και οι σκέψεις σου, μόνοι. Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν υπήρξαν στιγμές που αποζήτησα την συντροφιά, οποιασδήποτε μορφής: Φιλαράκια, κοπέλα, συνταξιδίωτη. Ήταν λιγότερες απ’ ότι υπέθετα αυτές οι στιγμές. Πιο πολύ απ’ όλα με τρομάζει το γεγονός ότι οι η μοναξιά δεν με ενόχλησε. Αντιθέτως μάλλον.
  20. 21 points
    Η εκτίμηση μου είναι καλή, ούτε πέντε χιλιόμετρα μετά ανοίγουν οι ουρανοί. Αρχικά αυτό μου φαίνεται καλό σημάδι, με τόσο έντονη βροχή το σύννεφο θα εκτονωθεί γρήγορα. Ούτε καν. Ρίχνει τουλούμια, σε βαθμό που νιώθεις τις χοντρές σταγόνες μια-μια πάνω σου. Την μεγαλύτερη βροχή που έχω φάει ποτέ μου την έφαγα το καλοκαίρι του ’17 διασχίζοντας πάλι την Γερμανία, οριζοντίως εκείνη τη φορά. Ε και η σημερινή μπόρα δεν μένει πολύ πίσω. Καντάρια. Με την κίνηση και τα έργα έχω χάσει πολύ χρόνο σε σχέση με το πού ήλπιζα να είμαι και πριν καν ξεκινήσει η βροχή είχε αρχίσει να σουρουπώνει, αλλά τώρα με τέτοιο καιρό το φως είναι ελάχιστο. Δεν ισχύει το ίδιο και για την ένταση του νερού! Τα χρόνια που έμενα Αγγλία συνήθισα να καβαλάω με βροχή, δεν με ενοχλεί όσο θυμάμαι να πειράζει παιδιά που βολτάραμε στην Ελλάδα παλιότερα, αλλά το μεγάλο μου πρόβλημα είναι η ορατότητα: Τα φώτα των απέναντι αντανακλώνται σε κάθε μια από τις σταγόνες της ζελατίνας του κράνους, αποπροσανατολιστικό όταν ψάχνεις την χάραξη του δρόμου στο σκοτάδι. Είκοσι χιλιόμετρα, πενήντα χιλιόμετρα και το νερό πέφτει αδιάκοπα. Ανά φάσεις είναι τόσο έντονη η βροχή που ακολουθώ απλά νταλίκες μόνο και μόνο επειδή το περίγραμμα με φώτα γύρω από την καρότσα είναι το μόνο πράγμα που μπορούν να διακρίνουν τα μάτια μου. Τρομακτικό, επικίνδυνο και εξαντλητικό. Κακή ιδέα να παραμείνω με καλοκαιρινά γάντια, το νερό έχει προφανώς περάσει παντού, να είναι καλά ο πρώην ιδιοκτήτης που έχει βάλει θερμαινόμενα γκριπ στο μηχανάκι. Σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα, υγρασία βρίσκει το δρόμο της ανάμεσα στο πάνω μέρος του pinlock και καθ’ αυτή τη ζελατίνα. Αναγκάζομαι να οδηγώ με τον λαιμό τέρμα γερμένο πίσω ώστε το βλέμμα μου να περνάει από το καθαρό κομμάτι της ζελατίνας, σίγουρα γελοίο θέαμα. Α, και στο πλάι πινακίδες που προειδοποιούν για υδρολίσθηση. Τι να την κάνω αυτή την πληροφορία, να βάλω την κάμερα να γράφει την σαβούρα; Ααααχ περιπετειωδώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Είμαι ήδη κανένα εξάωρο στη σέλα, σταματώ για βενζίνη και Red bull να το πάρω ίσως λίγο πάνω μου, στο κινητό με περιμένουν κακά μαντάτα από την δουλειά, αλλά διάολε, αυτή η καταιγίδα είναι την δεδομένη στιγμή πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Τσακώνομαι με τον εαυτό μου που δεν διάλεξε να μείνει στο κοντινότερο Kassel, μόνο και μόνο επειδή το Göttingen έδειχνε γραφικότερο. Παραδόξως, μέχρι να τελειώσω τον καυγά η βροχή κόβει ακαριαία, λες και έκλεισε κάνουλα. Τέτοια ώρα ο δρόμος είναι άδειος, οπότε επιτέλους μπορώ να καλύψω τα τελευταία χιλιόμετρα με αξιοπρεπείς ταχύτητες. Στιγμές πριν τα μεσάνυχτα παρκάρω σε κάτι σαν πλατειούλα κοντά στο σημείο που το GPS δίνει για το κατάλυμα μου.
  21. 21 points
    Προετοιμασία Πήρα τη σωστή απόφαση, το ήξερα, έβλεπα πόσο με γέμιζε η προετοιμασία του ταξιδιού σε σχέση με την (μη) προσμονή των Παξών. Διάβασα ταξιδιωτικά άλλων, οδηγούς και τουριστικές πληροφορίες και έβγαλα ένα χοντρικό πλάνο με μέρη που ήθελα να δω. Προσπάθησα να το αφήσω αρκετά φλου γιατί αφενός δεν ήθελα να ξέρω κάθε λεπτομέρεια ενός τόπου προτού καν τον δω και αφετέρου πολλά μπορεί να ανατραπούν όταν ταξιδεύεις μέρες. Έκλεισα μόνο το καράβι από Δανία για Νορβηγία και το Ηγουμενίτσα – Ανκόνα της επιστροφής. Ενδιάμεσα τους ό,τι ήθελε προκύψει. Το VFR δεν ήθελε πολλά πράγματα. Πρόσφατα είχα αγοράσει πλαϊνές βαλίτσες (πρώτη φορά χωρίς σαμάρια!), τον λοιπό εξοπλισμό τον είχα από άλλα ταξίδια, μόνη προσθήκη η αγορά GPS επίσης για πρώτη φορά. Επέλεξα το Rider 550 της Tomtom, κάποια στιγμή θα του γράψω και ένα review. Παρέα με ένα συνάδελφο εγκαταστήσαμε το σύστημα φόρτισης του μαζί με ένα βολτόμετρο (αν καείς με το χυλό, εεε τον ανορθωτή….) και αυτό ήταν όλο. Φρέσκα λαδάκια και έτοιμοι για δρόμο. Το πακετάρισμα ήθελε μια στρατηγική, τι πάει πού για να είναι εύκολα προσβάσιμο και αποθηκευμένο με σχετικά αντικείμενα, δεν έχει νόημα σε άλλη βαλίτσα να είναι τα αδιάβροχα και σε άλλη οι γκέτες. Προσπάθησα να σκεφτώ οτιδήποτε μπορούσε να πάει στραβά και πώς να το αποφύγω: Μοίρασα έξτρα κλειδιά, λίγα μετρητά και τραπεζικές κάρτες σε κάθε σημείο ώστε να υπάρχει backup, πακέταρα από βερμούδα ως ισοθερμικά και περίσσεψε και άπειρος χώρος στα μπαγκάζια. Πάντα χρήσιμος όταν παύουν να είναι τακτοποιημένα τα περιεχόμενα μετά από μερικές μέρες! Και φυσικά ως αντίσταση- καπρίτσιο στους οργανωτικούς Ελβετούς όλα αυτά έγιναν μια μέρα πριν την αναχώρηση η οποία είχε προγραμματιστεί για τις 12 Ιουλίου.
  22. 20 points
    Ένα πράγμα με χαλούσε με αυτή τη μοτοσυκλέτα, δεν την ένιωθα δικιά μου. Καλή, χρυσή, τεχνικά θαυμαστή, αλλά δεν ήταν ‘μου’. Το CBF ήταν η πρώτη, αυτή με τις ατέλειωτες φοιτητικές παρεïστικες βόλτες, το CBR η πρώτη με την οποία ταξίδεψα εκτός Ελλάδος, η καθημερινή συντροφιά στην Αγγλία, ένα σωρό βιώματα, μαστορέματα, βόλτες με παρέα στην ίδια ή σε διπλανές σέλες. Το VFR; ίσα που πρόλαβα λίγες βδομάδες να το βολτάρω πριν μετακομίσω Ελβετία, έπειτα για μισό χρόνο δεν το είδα και έκτοτε το καβαλάω πάντα μονάχος. Δεν ‘πα να πήγαμε στο Νορντκαπ, στη Βαλτική ή τα Τάτρα, η φορά που το ένιωσα πρώτη φορά δικό μου – δικό μου είναι σ’ αυτόν τον Μαραθώνιο απόψε. Παιδάκι, προ ίντερνετ, λιμπιζόμουν το φρέσκο τότε PlayStation 2 και διάβαζα και ξαναδιάβαζα μανιωδώς ένα περιοδικό με τα παιχνίδια του λανσαρίσματος του. Από τότε θυμάμαι ένα παιχνίδι με σαμουράι και το άρθρο να μιλάει για Jinba ittai ήτοι το δέσιμο μεταξύ αναβάτη και αλόγου, ε ένα τέτοιο πράγμα συνέβη απόψε, διάολε μέχρι και τα αντίβαρα ξέβαψαν από τις άπειρες ώρες που καβαλάω τελευταία το VFR ΜΟΥ. Άρτα, Αμφιλοχία και να η πρώτη πινακίδα που γράφει ‘Αγρίνιο’ . Παίρνω την έξοδο, κομμένα τα αστεία, σε λίγο θα είμαι στην πόλη μου. Αφήνω τις λίμνες πίσω μου, μαζί τους και την τεχνητή του Στράτου. Κάθε στροφή γνωστή από εδώ και πέρα. Στην ίδια είσοδο, στην ίδια ταμπέλα είχα ανεβάσει φωτογραφία από το ταξίδι του ’17 στο Αγγλία – Ελλάδα. Αγρίνιο φίλε, λίγο πριν τη μια το πρωί με 1.300 χιλιόμετρα (συν εντουράδα) μες στην ημέρα και εννιά ακόμη χιλιάδες επιπλέον από το ξεκίνημα. Κάπου εκεί στα αυτιά τελειώνει το χαμόγελο.
  23. 20 points
    Με ξυπνάνε ομιλίες, δεν ήταν για κοπάδι φαλαινών, απλά φτάνουμε και έχουν βγει όλοι στο κατάστρωμα να δούνε την θέα. Να και οι Νορβηγοί με την Goldwing. Το νησάκι μοιάζει εκπληκτικό. Δείτε το νερό πώς ξεκινάει από την κορυφή του βουνού για να καταλήξει στη θάλασσα. Σιγά – σιγά φαίνεται και ο μόλος. Το χωριουδάκι του Gryllefjord δείχνει πραγματικά όμορφο. Ρόμπα τον έκαναν τον Sakte. Από ντοκιμαντέρ με εντυπωσίαζαν τα σκαριά αυτά με το μικρό μήκος και το μεγάλο βύθισμα. Υποθέτω η γεωμετρία αυτή τους δίνει σταθερότητα όταν πιάνει καιρός. Εντελώς άλλης σχεδίασης σε σχέση με ελληνικό καΐκι Κηπάκος με προσωπική προβλητούλα, αυτά είναι.
  24. 19 points
    Καλησπέρα στην παρέα. Βγάλαμε το θέμα εκτός ενεργείας για λίγο καιρό μέχρι να ξεμπερδέψω με το θέμα που είχα οπότε τώρα που ο χρόνος στο σπίτι περνάει αργά και βασανιστικά είπα να γράψω λίγο για την συμβίωση το τελευταίο εξάμηνο. Εν τέλει ο κινητήρας ανοίχτηκε και επισκευάστηκε, αλλάχτηκαν διάφορα μέρη του προληπτικά μαζί και με το γρανάζι που δημιούργησε όλη την ιστορία και επέστρεψε δυναμικά στον δρόμο. Εννοείται χαλάστηκα πολύ με την όλη κατάσταση, οι απαντήσεις της MV Agusta στα μειλ μου, απαράδεκτες κατά την γνώμη μου, παρόλα αυτά το θετικό είναι όλα έγιναν πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα να έχω πολύ γρήγορα την μηχανή στα χέρια μου. Βολτίτσα χαλαρή μέχρι Σούνιο με τον πατέρα μου. Μεγάλος off road μηχανόβιος, έχει γυρίσει πολλά βουνά της Ελλάδας με το Anhelo.. Η συμβίωση με την Turismo Veloce συνεχίζει να μου προκαλεί καθημερινή εντύπωση. Δυστυχώς από τον Οκτώβρη εκτός από 3-4 κοντινές βόλτες δεν έχω πάει κάπου πιο μακριά ώστε να την ευχαριστηθώ και να την πιέσω, όσο την οδηγάω εντός Αθήνας κρατιέμαι να μην πηγαίνω σαν μαλάκας από φανάρι σε φανάρι. Ένα πράγμα με στεναχωρεί, που δεν μπορώ να ακούω τον ήχο της όσο ανεβάζω ταχύτητα. Στα αρνητικά, συνεχίζουν τα χαζοπροβληματάκια. Μέσα δεκέμβρη κάηκε και ενα μπροστά φλας, αλλάχτηκε αμέσως στην εγγύηση. Αρχές Φλεβάρη σταμάτησε να λειτουργεί το quickshifter, αλλάχτηκε και αυτό στην εγγύηση. Τέλος Φλεβάρη όταν ανεβαζε θερμοκρασια , δεν λειτουργουσε το βεντιλατέρ, τελικά είχε κουνηθεί μία φισα που δίνει ρέυμα ή είχε πάρει υγρασία, όλα οκ. Πέρα από το σπάσιμο της επίσκεψης στην αντιπροσωπεία, η αντιμετώπιση από τον αντιπρόσωπο είναι άψογη, ανταλλακτικά έρχονται αμέσως και η ταλαιπωρία είναι ελάχιστη. Το μόνο που με προβληματίζει είναι να μην τύχει μία τέτοια αβαρία όταν με το καλό ξεκίνήσω τις μακρινές αποδράσεις. Αλλά μέχρι τότε βλέπουμε. Και λίγο φωτογραφικό υλικό..
  25. 19 points
    Πρωινό Κυριακάτικο ξύπνημα. Νωρίς. Έλεγχος καιρού. Ήλιος με δόντια κ οι δρόμοι με λίγη υγρασία (λόγω ελάχιστης κίνησης) Επιλογές οχημάτων στο γκαράζ πολλές, στην καρδιά μου μία..... Δεν έκανα κατι ιδιαίτερο απο βόλτα Οικογενειακές υποχρεώσεις περιόριζαν το χρονικό εύρος στο 2ωράκι. Οπότε καφές αρχικά (να ζεσταθεί το στομάχι, το μυαλό αλλά και η υγρασία των δρομων) και μετά μια βόλτα αστικά κ περιαστικά, να μαζεύονται τα γυναικόπαιδα και να αμπαρώνονται τα πατζούρια Μια απλή βόλτα, ένα χαζολόγημα στους δρόμους, πόσο μπορεί να φτιάξει το μυαλό. Ένα τεράστιο χαμόγελο, μια ακόμα επιβεβαίωση πως ο έρωτας για το συγκεκριμένο όχημα εξακολουθεί να υπάρχει και να ζεσταίνει την καρδιά. Το συζητούσα εχθές με ένα φίλο. Όποιο μηχανάκι και να καβαλήσω, είτε μικρό είτε μεγάλο, είτε αργό είτε γρήγορο, είτε δρόμου είτε εκτός, πάντα βρίσκω απολαυστική τη βόλτα. Και πάντα αναζητώ τα καλά του για να κάνω τη βόλτα ακόμα πιο απολαυστική. Αυτή όμως η 14αρα, μου φτιάχνει το μυαλό από το 1ο μιζάρισμα, από τον βόμβο των πρώτων εκρήξεων στους θαλάμους καύσης. Απολαμβάνω ακόμα και τις στιγμές που τη ζεσταίνω, που η υγρασία από τα τελικά κάνει παιχνίδια με τον ήλιο. Ήρεμος και χαμογελαστός, περιμένω. Μέχρι να ανέβω πάνω της... Είναι πολύ εντυπωσιακό πως αλλάζω σε Mr Hyde όταν τα χέρια μου πιάσουν τα clip ons και βάλω 1η ακούγοντας το βαρύ γκουπ. Και εντάξει (θα κράζει τώρα ο @klab ) με κάθε μηχανάκι παλαβώνω, αλλά εδώ μιλάμε για εκτόξευση. Και όλα τόσο μα τόσο φυσιολογικά... Λες και βρίσκομαι σε μια μαγική σφαίρα με μένα σε φάση ζεν. Τεσπα Ευτυχώς που ήμουν τυχερός και κατάφερα να την αποκτήσω, πριν από 12 ολόκληρα χρόνια. Και είμαι τυχερός επίσης που ακόμα νιώθω τόσο όμορφα πάνω της και πολλαπλά τυχερός που δε με έχουν μαζέψει με τα κουταλάκια σε κάποια από τις βόλτες μου. Γεια σου ρε Κάβ(λ)α μου!!!!!
  26. 19 points
    Απίστευτο το πόσο μπορεί να σε εντυπωσιάσει κάτι φαινομενικά τόσο μα τόσο σύνηθες! Πόσο μπορεί να μην είναι πια δεδομένο ότι ο ήλιος θα δύσει! Ευτυχώς παραμένει δεδομένο ότι θα ανατείλει αύριο το πρωί. Η Σκανδιναβία είναι πια παρελθόν, από αύριο Βαλτική. Νύχτα πια μπαίνουμε στο Ταλίν. Στο μουσκεμένο αμπάρι ευχαριστώ τους Εσθονούς για τις πληροφορίες και ένα- ένα τα μηχανάκια παίρνουν μπρος (το ninja κάνοντας τους μεταλλικούς τοίχους να αντηχούν!) και οι ρόδες κυλούν για πρώτη φορά επί Εσθονικού εδάφους, μιας χώρας την οποία δεν αναγνωρίζεις πάντα στον χάρτη. Σε κάθε διασταύρωση όλο και κάποιος από το κονβόι βγάζει φλας και χάνεται στην νύχτα, έρχεται και η δική μου σειρά. Μην ξέροντας τι να περιμένω από αυτή τη χώρα, διαλέγω για πρώτη φορά στο ταξίδι να εμπιστευτώ το booking έναντι του Airbnb ευελπιστώντας να μην πετύχω καμια τρώγλη. Α, και κάτι με parking. Πόσο έξω μπορεί να πέσει κανείς! Κανένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα παρκάρω το VFR σε ένα ξύλινο (!) χαμόσπιτο ενός χωματόδρομου σε κάτι σαν εργατικές κατοικίες από τα κομμουνιστικά χρόνια. Άριστα τα κατάφερα.
  27. 19 points
    Ώρα να δω την υπόλοιπη έκθεση στο υπόγειο. Απ’ ότι φαίνεται η πλειοψηφία των τουριστών παραμένει στην σφαίρα, εδώ δεν υπάρχουν ούτε δέκα άτομα, έτσι ο χώρος παραμένει ατμοσφαιρικός. Βοηθάει βέβαια και το ότι είσαι κάτω από το έδαφος. Υπάρχει ένα διόραμα με όσα ζώα καταφέρνουν να ζήσουν εδώ πάνω, απ΄ ότι φαίνεται υπάρχουν και puffins, αλλά δεν είχα την τύχη να τα συναντήσω. Έπειτα, ένα ημισκοτεινό δωμάτιο που επεξηγεί την σημασία της κλίσης του άξονα περιστροφής της γης και τις επιπτώσεις αυτής όταν είσαι στους πόλους. Ακόμη και αν από φυσική δεν τα πας ιδιαίτερα καλά, ο τρόπος που εξηγείται το βόρειο σέλας και ο ήλιος του μεσονυκτίου γίνεται κατανοητός. Σε αρκετά σημεία σου υπενθυμίζεται το πόσο βόρεια είσαι, 71 μοίρες, 10 πρώτα λεπτά και 21 δεύτερα. Είναι σχεδόν βέβαιο πως στην ζωή μου αυτό το ρεκόρ δεν θα σπάσει. Στο άλλο άκρο του διαδρόμου υπάρχει αίθουσα σινεμά, το δεκαπεντάλεπτο φιλμ που προβάλλεται δεν είναι εκπαιδευτικού χαρακτήρα, πιο πολύ καλλιτεχνικό με υπέροχα πλάνα που απεικονίζουν κόσμο να έρχεται μες στο χειμώνα στο Ακρωτήρι με κάθε μέσο, από τάρανδο μέχρι μοτοσυκλέτα και εκχιονιστικό μηχάνημα. Αισθητικά άψογη παραγωγή, πολύ κρίμα που δεν λαμβάνει προσοχής από τους τουρίστες. Για το τέλος έχω αφήσει τον διάδρομο με την ιστορική εξέλιξη του σημείου. Υπάρχουν κάποιες μάλλον κωμικές φιγούρες (μου θύμισαν κουκλοθέατρο στην ΕΤ1 αρχές δεκαετίας ‘90) με τους… πιονιέρους να φτάνουν εδώ. Οι πραγματικές φωτογραφίες είναι πολύ εντυπωσιακότερες, είναι αξιοθαύμαστο να βλέπεις τον κόσμο πριν εκατό, διακόσια χρόνια να φτάνει εδώ χωρίς goretex ή οτιδήποτε πέραν τον καθημερινών του ρούχων. Μάλιστα, καθώς δεν υπήρχε οδική πρόσβαση, για την άφιξη του βασιλιά και την ανέγερση του μνημείου της πρώτης φωτογραφίας (το επισκέφθηκα αν θυμάστε αμέσως μόλις πάρκαρα), αναγκάστηκαν να φτιάξουν ένα ανηφορικό μονοπάτι φτάνοντας ως εδώ δια θαλάσσης. Μόχθος όχι ψέματα. Για έναν συμβολισμό. Και εκεί έγκειται, όπως εγώ το ερμηνεύω, η αξία του να βρεθείς εδώ.
  28. 19 points
    Εκτός του κυρίως μονοπατιού, ανακαλύπτω ένα σημείο απ΄ όπου ο βράχος δεν έχει την οικεία ‘Lion King’ οπτική του, αλλά είναι πιο ήσυχα. Πόσο διαφορετικό γρασίδι σε σχέση με τα ελληνικά βουνά! Ξανά στον ορίζοντα τα ‘υγρά’ βουνά. Πάμε προς τα κάτω; Να η πράσινη λίμνη που ψιλοέδειξα ανηφορίζοντας. Τόσο αλλόκοτο χρώμα. Μπορείς τουλάχιστον εδώ να είσαι βέβαιος ότι δεν οφείλεται σε ανθρώπινη παρέμβαση. Μιας και πλέον μεσημεριάζει, τα χρώματα είναι πολύ διαφορετικά σε σχέση με το πρωί και σε λιμνούλες που είχα περάσει. Να και γυρίνοι! Οι βραχόκηποι ανά σημεία είναι απότομοι, μια ισπανίδα πιτσιρίκα γλιστρά και ανοίγει την μύτη της στα βράχια, με εντυπωσιάζει το πόσο ψύχραιμα οι γονείς της την βοηθούν. Δυστυχώς, έχω πάνω μου μόνο νερό και τα μωρομάντηλα για την ζελατίνα του κράνους να τους προσφέρω. Όσο την μπαντάρουν, να για τρίτη φορά οι Σουηδοί μοτοσυκλετιστές. Συνεχίζω μαζί τους, ο ένας είναι πιο άνετος με τα αγγλικά και τα λέμε περισσότερο. Έχει έναν γιο λίγο μικρότερο μου που δεν μπορεί να τον ξεκολλήσει από το ίντερνετ μου αναφέρει με παράπονο. Νομίζω σταματώντας γι’ αυτή την τελευταία φωτογραφία χάνομαι οριστικά μαζί τους. Τελικά, ακόμη και για εμένα τον αγύμναστο δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η διαδρομή, ώρα για ένα ακόμη πέρασμα από το μπαλκόνι της καντίνας πριν πάω στο VFR. Τα πάντα από τα πράγματά μου με περιμένουν ανέγγιχτα στην μηχανή. Ένα μικρό στριπτιζάκι στο parking και να ‘μαι ξανά στον δρόμο
  29. 19 points
    Το αναμμένο φως στην σοφίτα είναι το δωμάτιο μου, με μια πρώτη ματιά η παλιά πόλη έχει χρώμα και χαρακτήρα. Αρκετά μπαράκια εδώ και εκεί, για περασμένα μεσάνυχτα στην Γερμανία τα πράγματα δεν είναι εντελώς νεκρά. Ο καθεδρικός δεσπόζει στην κεντρική πλατεία, εντάξει, δεν είναι ο ομορφότερος ναός που έχω δει, αλλά έχει μια παρουσία. Ειρωνεία: Εστιατόριο Μπίσμαρκ και δίπλα κατάστημα με αμερικανικό στρατιωτικό ρουχισμό. Ποιος έχασε τον Δεύτερο Παγκόσμιο είπαμε; Περπατάω κάθε στενάκι του κέντρου, ξέρω ότι όσο καθυστερώ τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να βρω μόνο κανένα παρακμιακό κεμπάμπ ανοικτό και το στομάχι διαμαρτύρεται. Εν τέλει καταλήγω σε μια βαυαρική μπυραρία. Από συνήθεια τους μιλάω ελβετογερμανικά και με κοιτούν απορημένοι, ευτυχώς συνεννοούμαι και απολαμβάνω μια θεσπέσια (για την πείνα μου) πατατοσαλάτα και μια από τις αγαπημένες μου θολές μπύρες. Γεια μας και καλό δρόμο! Περασμένες μια βρίσκω τον δρόμο για το δωμάτιο, το VFR αράζει με κάτι άλλες παλιόγριες εκεί γύρω.
  30. 19 points
    Πριν λύσω καν το tankbag με πλησιάζει ένας μαυρούλης σκάρτα πενήντα κιλά. ‘Αστυνομικός είσαι;’, ρωτά στα Γερμανικά. Τι σκατά, δεν την περίμενα την ερώτηση! ‘ Τουρίστας αδερφέ'. Όταν στην επόμενη ερώτηση απαντώ ότι είμαι από Ελλάδα αφήνει την σκυθρωπή έκφραση και σκάει χαμογελάρα. ‘Griechenland, orthodox Bruder!’, ήταν από την Ερυθραία (όχι της Αττικής, την άλλη!) και για κάποιο λόγο ξετρελάθηκε. Na so was που λένε και οι Γερμανοί. Υπό μάλης τα μουσκεμένα μπαγκάζια και πάμε να δούμε τι είναι το δωμάτιο. Μιας και ταξιδεύω χωρίς κοπέλα, ελάχιστα με απασχολεί το πού θα μείνω. Πριβέ τουαλέτα, ανέσεις, αισθητική χώρου, αποφασίζω πώς σε αυτό το ταξίδι για ‘πρώτη’ φορά δεν με απασχολούν στο ελάχιστο. Βεβαίως το αποψινό δωμάτιο είναι… ιδιαίτερο. Ένα παλιό ξύλινο σπίτι, πραγματικά παλιό. Η ξύλινη σκάλα θυμίζει άπειρα την αντίστοιχη από την τελική ενέδρα στη διάσωση του στρατιώτη Ράιαν. Μετά τον ημιόροφο ο διάκοσμος γίνεται ακόμη πιο creepy και οι φωτό δεν μεταδίδουν την μυρωδιά! Από την άλλη άκρη του σκοτεινού χωλ ακούγεται θόρυβος, απ΄ ότι φαίνεται έχω και συγκατοίκους. Αφήνω κράνος και αποσκευές στο γραφειάκι, παρά την δουλειά και την ζόρικη 600άρα χιλιομέτρων έχω άπειρη ενέργεια και όρεξη για βόλτα. Αλλαγή σε πολιτικό παντελόνι και με δικαιολογία την πείνα, φωτογραφική ανά χείρας και πάμε να δούμε τι λέει αυτό το Göttingen επιτέλους!
  31. 19 points
    Περνούσε ο καιρός και μέσα μου κάτι με έτρωγε. Το περασμένο καλοκαίρι δεν είχε roadtrip το πρόγραμμα, αφού δύο διαδοχικά σουκού παντρεύτηκε φίλη μου και φίλη της τότε κοπέλας μου, αφήνοντας το ενδιάμεσο πενθήμερο ως τις εν Ελλάδι μέρες μου για διακοπές. Δηλαδή έτσι θα πηγαίνει από ‘δω και πέρα; Πλάνα άλλων θα καθορίζουν τα καλοκαίρια μου; Η καθημερινότητα σ’ αυτή την νέα χώρα κυλούσε αρκετά καλά δεδομένου του πόσο φρέσκος είμαι στην κλειστή αυτή κοινωνία, όμως μια επιθυμία για ταξίδι μ’ έτρωγε, μια τάση φυγής. Από την άλλη, με δεδομένο τον γάμο στην Κέρκυρα οριακά έμενε καμια βδομάδα άδειας για ταξίδι, που φτάνει και περισσεύει όταν οι Άλπεις φαίνονται από το παράθυρο της δουλειάς, όμως εμένα δεν με χωρούσε ο τόπος. Ήθελα να πάω κάπου μακριά. Φαγώθηκα με τα λυσσακά μου ένα διάστημα, ώσπου το πήρα απόφαση. Η φάση ήταν σ’ ένα βαθμό now or never, καθώς για να κάνει κανείς ένα πολυήμερο ταξίδι, πέραν της όρεξης, χρειάζονται και ορισμένοι άλλοι παράγοντες: Χρόνος και για πρώτη φορά ήμουν σε δουλειά που επέτρεπε συνεχόμενη άδεια. Οικονομικά επίσης με έπαιρνε. Τέλος παρέα. Ε, αυτή δεν υπήρχε με τη μορφή φίλων ή κοπέλας, αλλά μαζί της δεν υπήρχε και η ανάγκη να συγχρονίσεις τους παραπάνω δύο παράγοντες. Solo λοιπόν. Και κάπου το είχα ανάγκη αυτό. Στις καλένδες λοιπόν οι Παξοί και το αραλίκι εκεί, ο δρόμος με καλεί. Στράφι τα αεροπορικά και άντε να ανακοινώσεις τα καθέκαστα σε μαινόμενη μέλλουσα νύφη! Ποιός είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε… Μην τα πολυλογώ παραπάνω, το χοντρικό πλάνο είχε αναχώρηση από Ελβετία, ταξίδι στο άγνωστο, γάμο στσι Κορφού (sic) και επιστροφή στο γραφείο. Κολλώντας ότι άδεια είχα ως τα Χριστούγεννα έβγαιναν 17 εργάσιμες ήτοι 3.5 βδομάδες. Δεν έχω λείψει ποτέ από δουλειά τόσο!
  32. 18 points
    Αρχικα η τιμη του ηταν στα 2800 (τρεχει προσφορα) οποτε δεν ηταν ακριβο, ηταν καινουριο σε τιμη μεταχειρισμενου. Να σου πω παντως πώς φτασαμε εδω. Η ζημια εγινε οταν πριν εναμιση χρονο αποφασισα να παρω δευτερο μικρο μηχανακι (ενα GN250) για να μην ταλαιπωρω το ΜΤ09 με χαζα χιλιομετρα εντος πολης. Καπου εκει αποκαλυφθηκε μια πικρη αληθεια: οτι η χομπιστικη χρηση που κανω στις μηχανες ειναι πολυ λιγοτερη απ'οσο νομιζα. Μολις μπηκε λοιπον το μικρο στο παιχνιδι ξαφνικα ειδα οτι η μεγαλη εβγαινε απ΄το γκαραζ μια φορα το μηνα. Κι ετσι ξεκινησα να σκεφτομαι οτι παιρνω πολυ κακο vfm απ΄το να εχω μια μηχανη των 6000€ να καθεται σε ενα γκαραζ των 25€/μηνα για τοσο λιγη χρηση. Οχι οτι μου ελειπαν τα λεφτα, αλλα ειμαι αυτης της λογικης ως ανθρωπος. Οποτε πουλαω το Yamaha και παιρνω ως δευτερο ενα 636 (συνολικο κοστος €2800, η διαφορα πηγε σε upgrade του κουτιου). Περνανε λιγοι μηνες ακομα και βλεπω οτι εξακολουθω να ειμαι συνεχεια πανω στο GN250. Με εξαιρεση την προπονηση για σουζα που εκανα μια στο τοσο, και παλι οταν ηταν να παρω μηχανη το χερι πηγαινε αυτοματα στα κλειδια του μικρου. Ευκολια, μικρο βαρος, ξεγνοιασια γενικοτερα. Και καπου εκει συνειδητοποιω οτι αν αυτο το μικρο ειχε και αλλα 20-30 χιλιομετρα τελικης και λιγο καλυτερες αναρτησεις θα μπορουσε να με καλυπτει σε ολες τις αναγκες μου. Καθημερινη μετακινηση, πιστα καρτ, βολτουλες κοντινες. το γκαζι της μεγαλης δε μου ελειπε, το καταλαβαινα απ΄το ποσο λιγο τη χρησιμοποιουσα. Εκει λοιπον πηρα την αποφαση να κανω τα δυο ενα, πουλησα το μεγαλο και αρχισα να κοιταω για το επομενο. Ενω δεν ειχα καταληξει ποιο μικρο θα παρω (κοιτουσα στα 250-300 ss ή γυμνα) βγηκε αυτη η προσφορα της suzuki. Σκεφτηκα οτι ηταν λιγο σαν οιωνος το ολο πραγμα, ηταν γραφτο δηλαδη να την παρω. Και ετσι προχωρησα. Τωρα αν εκανα καλα κανεις δεν ξερει. Επισης ειμαι ανθρωπος των αλλαγων (οχτω μηχανες σε εξι χρονια), οποτε παιζει να το αλλαξω κι αυτο ακομα κι αν ειναι καλο. Αλλα σε αυτην την τιμη νομιζω πως ειναι αγορα χωρις ρισκο. Συν τη χαρα του καινουριου βεβαια.
  33. 18 points
    Αναπολώντας λίγο το ταξίδι προ μηνών βρήκα αυτή τη φώτο που μου άρεσε το κάδρο.
  34. 18 points
    Το Σάββατο επιτέλους κατάφερα να πάω, έστω και αυτήν την κοντινή βολτούλα από τη Ζαγορά ως τα Χάνια. Πραγματικά, με την καθημερινή δουλειά και συνεχίζοντας με την σχολή, ο ελεύθερος χρόνος... 0. Ελπίζουμε να βρεθούμε και με τον @ShapeshifterGR98 για καμία βόλτα εδώ και 1 χρόνο τώρα.. που θα πάει θα την κάνουμε...
  35. 18 points
    Ημέρες 19η-21η, 30/07/’19 – 01/08/’19 Αγρινιάρα (GR), ελάχιστα km Είναι λίγο αλλόκοτο μετά από τόσες μέρες να μην έχεις να κάνεις τίποτε, να μην έχεις να δεις κάτι νέο, κάπως ανάποδο μετά από κάποιες εβδομάδες συνεχόμενου ταξιδιού! Πίνω το πρώτο καφεδάκι με τους δικούς μου, αν έχεις καιρό να το χαρείς έχει άλλη αξία στο μπαλκόνι μαζί με κουβέντες με δικά σου άτομα. Από τις πρώτες μου έγνοιες να βάλω την μπαταρία στο CBR, την βγάζω από το φορτιστή και κατεβαίνω στο parking. Το άτιμο, με μισή μιζιά παίρνει μπρος. Έχω κατέβει με τις παντόφλες και βερμούδα , σκοπός μου είναι απλά να διαπιστώσω ότι όλα λειτουργούν εντάξει. Αλλά μάταιη προσπάθεια να αντισταθώ σ’ αυτόν τον τετρακύλινδρο ήχο καθώς ξαπλωμένος στο τεπόζιτο αφήνω το μοτέρ να ζεσταθεί. Δεν γαμιούνται όλα, κουμπώνω γλυκά πρώτη και το βγάζω μια βόλτα έτσι χύμα στη γειτονιά. Πόσο μικρότερο δείχνει, πόσο επιθετικότερα τα μαρσπιέ, πόσο ελαφρύτερη αίσθηση ακόμη και στο ξεπαρκάρισμα. Κάνω μια γουργουριστή βόλτα το τετράγωνο, ξαναφτάνω στην πολυκατοικία αλλά αίσθηση να κατέβω δεν μου κάνει. Δεύτερη γύρα. Ε στην τρίτη χουφτώνω το γκάζι με πρώτη, το μοτέρ σελινιάζεται, οι σφυγμοί ανεβαίνουν, ο ήχος με πωρώνει. Το γουστάρω αυτό το μηχανάκι τόσο πολύ. Με στεναχωρεί που κάθεται πια τον περισσότερο καιρό, αλλά το προτιμώ παροπλισμένο, καρδιά να το δώσω δεν μου κάνει. Για στιγμές όπως αυτά τα ακράνωτα χαμόγελα που μου προσφέρει. Το πρωινό το περνάω πηγαίνοντας τις δυο μοτοσυκλέτες διαδοχικά στο βουλκανιζατέρ, η προγραμματισμένη για Χριστούγεννα τράμπα ελαστικών πραγματοποιείται και επίσης η Βέφα αποκτά και νέα λάδια, δυστυχώς αυγουστιάτικα τα ρουλεμάν λαιμού στο Αγρίνιο είναι πιο δυσεύρετα και από μελομακάρονα.
  36. 18 points
    Κάποια επέτειος 450 ετών εορτάζεται, τώρα τι και πώς δεν μου είναι σαφές. Στον κεντρικό πεζόδρομο επικρατεί το αδιαχώρητο, αναγκάζομαι να κρατάω την κάμερα σχεδόν πάνω από το κεφάλι για να μην απαθανατίσω απλά περαστικούς. Για κάποιο λόγο βέβαια, δεν είναι η κακή κίνηση ή ο τουρισμός που αλλοιώνει, όλα δείχνουν πως πρόκειται απλά για μια πόλη που γιορτάζει και ότι οι κάτοικοι είναι αυτοί που έχουν βγει στον δρόμο. Ένα όμορφο σιντριβάνι, ένα πλακάτ για φωτογράφιση, τα πάντα μου βγάζουν μια ευχάριστη εικόνα. Ω και τι μάρμαρα! Στην πλατεία έχουν μαζέψει όλα τα παιδάκια με κάτι σαν θεατρικό, πετυχαίνω σε αρκετές γωνίες αντίστοιχα. Και μια συστοιχία σιντριβανιών. Σαν τα κρύα τα νερά! I love Lublin, και εγώ μαζί σας!
  37. 18 points
    Μερικές φρέσκες φώτο από χθες/προχθές. Ο βραζιλιάνος φίλος μου έδειχνε τις παραλίες εκεί, εγώ του δείχνω τα βουνά μας.
  38. 18 points
    Χθες πουλήθηκε και το gs οπως ήτανε με τη ζημιά Ήρθε ενα παλληκάρι απο την Αθήνα,το πήρε και θα το φτιάξει σιγά σιγά,όποτε μπορεί. Τέλος εποχής και για το gs μετά από 2,5 χρόνια.Πάμε γι άλλα!!
  39. 18 points
    Και το θέαμα σταδιακά ξετυλίγεται: Δεξιά εκατοντάδες μέτρα καταρράκτη. Από κάτω τα πάντα γαλανά νερά των ποταμών εδώ πέρα. Και μπροστά η πράσινη πεδιάδα περιστοιχισμένη από ψηλά βουνά. Δύσκολα το αποτυπώνουν οι φωτογραφίες, τόση η δύναμη της φύσης. Το συννεφάκι που ίπταται απλά συμπληρώνει την εικόνα. Πάνω από το σημείο που τα νερά κατρακυλούν σχηματίζεται ένα νέφος, εδώ ίσως και να είναι ενδιαφέρον στοιχείο του κάδρου το πυργάκι! Πόση ώρα χρειάζομαι για το επόμενο μεταλλικό μπαλκόνι; Δύο λεπτά; Τρία; Ε, σε αυτόν τον χρόνο πέφτει από το πουθενά μια αντάρα άλλο πράγμα. Το πάσο τυλίγεται στην καταχνιά. Πλέον ο καταρράκτης ίσα που διακρίνεται, αν δεν ήταν το κατάλευκο αυτοκινούμενο δύσκολα θα καταλάβαινε κανείς ότι εκεί υπάρχει δρόμος, γεφύρι. Μέχρι να ξαναπιάσω την ανηφόρα βγαίνω από το πούσι , οι φουρκέτες φαίνονται μια χαρά. Απερίγραπτη ξανά η τύχη μου, μέσα σε λίγα λεπτά κατάφερα να δω το μέρος και γαλήνιο και ανταριασμένο! Κάθιδρος αφού περπατάω με τα αδιάβροχα γυρνάω στο VFR. Αφού ρίξω μια μάταιη ματιά για ελληνικές πινακίδες στα παρκαρισμένα βάζω μπρος, θέλω να οδηγήσω αυτό το πάσο.
  40. 18 points
    Θέλει δυστυχώς λίγο ζουμ ή μεγάλη οθόνη για να φανεί καλύτερα το σπίτι στο νησάκι. Είναι τρελή αυτή η χώρα, τόσο από το φυσικό τοπίο, όσο και από τα μέρη που διαλέγουν να χτίσουν είτε σπιτάκια είτε δομικά έργα. Επόμενο παράδειγμα επί του 520, ενός δευτερεύοντος δρόμου που οδηγεί στη Sauda: Τούνελ με έξοδο σε γέφυρα. Στο Transport Fever, ένα παιχνίδι κατασκευής δικτύου μεταφορών έκανα τέτοιες υπερβολές όταν είχα αχρείαστα πολλά χρήματα στις τελευταίες πίστες. Ε, κάτι παρεμφερές συμβαίνει και εδώ πάνω. Η Sauda (κάτι μεταξύ Σούδας και Σαουδικής Αραβίας στο μυαλό μου!) βρίσκεται στο τέρμα του φιορδ. Πρωτού περάσω την τουνελογέφυρα έχω διασταυρωθεί με ένα πλοίο με containers που δεν μπορεί παρά να έχει διαφορετικό προορισμό από εμένα. Ξεκινάω μια άτυπη… κόντρα μαζί του. Πρέπει να διασχίσω δυο όχθες φιδογυριστού επαρχιακού για να το κερδίσω ενώ αυτός έχει απλά να πάει ευθεία. Ο δρόμος είναι απόλαυση, αρχίζω μετά από περίπου μισό χρόνο που το έχω στην κατοχή μου να ξεθαρρεύω πάνω στο VFR και να χαίρομαι την ροπή του. Το μέρος με αναγκάζει σε στάσεις, ο καταρράκτης Svandalsfossen (fossen σημαίνει βασικά καταρράκτης, πλεονασμός από μέρους μου!) αξίζει ένα μικρό περίπατο. Το σύμβολο πάνω αριστερά συναντάται παντού στην Νορβηγία σε αξιοθέατα, σαν τις δικές μας καφέ πινακίδες. Δεν μοιάζει πολύ με το σήμα στα πληκτρολόγια της Apple; Έχουν κατασκευάσει κάτι σαν μικρή μεταλλική εξέδρα παρατήρησης, δυστυχώς δεν δίνει την καλύτερη οπτική του νερού να κυλά. Η θάλασσα πάντως κατά τόπου ιδιαίτερα γαλανή. Ευτυχώς έχω χτίσει απόσταση ασφαλείας από τον… αντίπαλο και τώρα πλησιάζει. Διάκοσμος παντού, στο βάθος αχνοφαίνεται η Sauda.
  41. 18 points
    Κατά κανόνα ακολουθώ την διαδρομή ‘13’ με παρεκκλίσεις εδώ και εκεί. Η εικόνα με τις γελάδες να βόσκουν στο λιβάδι θα μπορούσε να είναι Ελβετία, αν το νερό στο φόντο δεν ήταν αλμυρό. Και αυτό το καρέ πόσο εύκολα θα μπορούσε να είναι από το ταξίδι του ’16 στο Κοτορ του Μαυροβουνίου: Τα χρώματα, η θερμοκρασία, τα πάντα εδώ θυμίζουν Δαλματικές, είμαι απίστευτα κωλόφαρδος με τον καιρό, ιδιαίτερα σε σχέση με τις βροχές που έφαγα στη Γερμανία τις πρώτες δύο μέρες. Ο δρόμος είναι ευχάριστο επαρχιακός κι έχει ένα χαρακτηριστικό απ’ ότι φαίνεται σύνηθες σ’ αυτή τη χώρα: Τα φερι. Εκεί που οδηγείς, ξαφνικά σου πετάει το GPS ‘σε 500 μέτρα πάρε το φέρι για απέναντι’ με μια φυσικότητα! Περιμένοντας το εδώ, βλέπω τα χαριτωμένα παιδάκια να πουλάνε φράουλες. Αν είχα κέρματα πάνω μου θα τιμούσα το εμπόρευμα. Παρεμπιπτόντως, δεν χρησιμοποίησα ως εδώ ούτε ευρώ, ούτε δανέζικες ή νορβηγικές κορώνες, κάθε συναλλαγή με κάρτα, να είναι καλά η Revolut. Τι υπέροχη μεσημεριανή λιακάδα! Σχεδόν Μεσόγειος. Να σημειώσω ότι η διαχωριστική λωρίδα σε όλη την χώρα είναι κίτρινη, υποθέτω αυτό την καθιστά πιο ευδιάκριτη όταν χιονίζει σε σχέση με λευκή. Καθώς είναι νωρίς και το περπάτημα δεν με έχει κουράσει, αποφασίζω να μην πάω προς το δωμάτιο ακόμη, υποεκτίμησα την αντοχή μου και μάλλον θα μπορούσα να έχω ταξιδέψει μακρύτερα. Η περιοχή που πέρασα την χθεσινή βραδιά λέγεται Songesand και από ώρα παρατηρώ ως προορισμό στις πινακίδες το Sand. Στον χάρτη δείχνει μεγαλούτσικο και είναι παραθαλάσσιο, ας του δώσω μια ευκαιρία. Δεν έπεσα έξω, το λιμανάκι είναι γραφικό, κόσμος ψαρεύει και απολαμβάνει τον ήλιο. Τα γουστάρω τα σπίτια τους! Στο κέντρο της κωμόπολης βρίσκω ένα γλυκό καφέ με λουλούδια στα παράθυρα. Δυστυχώς τέτοια ώρα δεν σερβίρουν στην αυλίτσα. Και στη σκιά βέβαια το καφεδάκι και η ομελέτα είναι ότι πρέπει. Περιέργως η αισθητική εντός είναι ετερόκλητη, δολάρια, ισλαμικά στοιχεία, τουρλουμπούκι που λέμε στα μέρη μου. Βγαίνοντας ξανά στην πλατεία, δυστυχώς το στάντ με τις φράουλες έχει κλείσει. Στο συγκεκριμένο δεν δούλευαν παιδάκια, αλλά μια 20χρονη νοστιμούλα. Με πιάνουν τα γέλια όταν θυμάμαι τους κακομοιραίους που πουλάνε φράουλες στον δρόμο για Αμφιλοχία.
  42. 18 points
    Μια στροφή ακόμη και ω να σου γα! Νατος! Ο βράχος του Preikestolen είναι μπροστά στα μάτια μου. Δέος! Τι όγκος, τι σχήμα, τι μέγεθος! Αλλά για στάσου ένα λεπτό, τι παίζει εκεί; Οι τουρίστες σχηματίζουν ουρά και ποζάρουν όσο πιο αυτάρεσκα γίνεται για να τους φωτογραφίσει κάποιος τρίτος. Αλματάκια, σηκωμένα χέρια, χαριτωμενιές, φασώματα. Οντισιόν του Next Top Model εδώ πάνω. Μα ουρά; Ουρά; Μάστιγα αυτές οι influencers. Τρώω μια ξενέρα, μου κακόπεσε αυτή η ουρά τόσο πολύ. Πιάνω έναν βράχο πριβέ για να ξεϊδρώσω, η δερματίνη άριστα προστατεύει το τεπόζιτο, αλλά όταν ακουμπάει την πλάτη σου σ΄ όλη την ανάβαση δεν είναι ότι καλύτερο. Υποθέτοντας ότι θα είμαι εξαντλημένος μετά την πεζοπορία κλείνω δωμάτιο σχετικά κοντά και με την διανυκτέρευση τακτοποιημένη απλά αφήνω τα μάτια και τον φακό να γεμίσουν εικόνες. Δίπλα μου ένα ζευγάρι από το Manchester παλεύει με το τρίποδο, προσφέρομαι να τους φωτογραφίσω και μου πιάνουν την κουβέντα. Στο άκουσμα της καταγωγής μου, μου λένε ότι το περασμένο καλοκαίρι ήταν στην Σαντορίνη. Μισό ύψος σε σχέση μ’ εδώ η καλντέρα, δεκαπλάσιοι τουρίστες. Δεν έχω πάει Σαντορίνη, δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω. Δεν έχω και λόγο να πάω ως την άκρη του βράχου βέβαια, αλλά η περιέργεια με τρώει, μα έχει αρνητική κλίση σε μερικά σημεία! Αν συνειδητοποιήσει κανείς ότι αυτό εκεί κάτω είναι η θάλασσα και ότι η απόσταση αυτή είναι 600m, μιλάμε ότι βρίσκεσαι σε υψόμετρα ορεινής Ευρυτανίας! Curiosity killed the cat λένε και πράγματι μερικοί έχουν πέσει από ατύχημα από εδώ πάνω, αλλά πολύ περισσότεροι είναι αυτοί που διαλέγουν να αυτοκτονήσουν βουτώντας στο κενό. Και τι κενό. Προσπαθώντας να δώσω μια αίσθηση του ύψους: Αυτό είναι ένα μεγαλούτσικό σκάφος. Και αυτή είναι η εικόνα του από την κορυφή άνευ ζουμ! Είμαι αρκετή ώρα εδώ, την απόφαση να προχωρήσω την παίρνω όταν σκάει και ελικόπτερο (διακρίνεται σαν… λιβελούλα) που κάνει τον γύρο του βράχου για όσους δεν αρέσκονται στο περπάτημα. Και βέβαια οι της ουράς των χαβά τους. Σκάνε σιγά σιγά και ορδές κινέζων, κοριτσάκια με αέρινα φορεματάκια με λαχανιασμένους sugar daddies να τις απαθανατίζουν με τις DSLR.
  43. 18 points
    Μικρή στάση στην καντίνα προτού πάρω τον ανήφορο, η… νηστεία της τελευταίας ημέρας δεν μου έχει αφήσει αρκετή ενέργεια. Τα τοπικά hot dog με το λουκάνικο να είναι τυλιγμένο σε μπέικον σπάζουν μύτες. Ξέρω προκαταβολικά πως μάλλον θα με φουσκώσει, αλλά αδύνατον να αντισταθώ. Σνακ λοιπόν στην ξύλινη βεράντα που αρχίζει να λούζεται από έναν υπέροχο ήλιο. Το πρώτο κομμάτι είναι μια έντονης κλίσης ανάβαση με φυσικά σκαλοπάτια. Μέσα σε λίγα λεπτά βρίσκομαι αρκετά ψηλότερα από τον χώρο που άφησα την μηχανή. Μάλιστα στον ορίζοντα διακρίνεται και μια πόλη, σχεδόν έχω ξεχάσει ότι υπάρχουν πόλεις στη Νορβηγία, έχω δει μόνο δάση. Η διαδρομή είναι πολύ προσεγμένη, πχ στα βαλτώδη κομμάτια έχουν κατασκευάσει ξύλινους διαδρόμους για να μην χώνεσαι στην λάσπη. Αλλά ακόμη και στους βραχόκηπους που ακολουθούν, πολλές από τις πέτρες έχουν εγκοπές με τροχό για να γλιστράνε λιγότερο. Η φύση κλέβει την παράσταση. Λιμνούλες, βράχια, πολύ ξεχωριστός τόπος. Ωπ να σου και οι Σουηδοί από το parking!Πιάνουμε ξανά το πιρι-πιρι, μου λένε για το ταξίδι τους, έχουν κλείσει ένα σπιτάκι στο βουνό εδώ και με ορμητήριο αυτό κάνουν ημερήσιες εκδρομές, μόνο που στην πεζοπορία συμμετείχε η μισή ομάδα. Ενάντια στις προσδοκίες μου, στην ανηφόρα βαδίζω ανετότερα από αυτούς και ξανασκορπίζουμε. Περίμενα να μου έχει γίνει η γλώσσα γραβάτα, για κάποιο λόγο κρατάω καλό ρυθμό σταματώντας βέβαια για να χαζέψω το τοπίο. Να και το άκρο του φιορδ, το Lysebotn απ’ όπου υπολόγιζα να έχω ξεκινήσει την ημέρα μου. Το μάτι τραβάει η πράσινη λίμνη, ωστόσο αυτό που με εντυπωσίασε σε αυτό το κάδρο είναι τα διάφορα επίπεδα του νερού: Δυο λίμνες ψηλότερα, καταρράκτες που διακρίνονται ανάμεσα στ έλατα να κατηφορίζουν την πλαγιά, καταλήγοντας σε έταιρη λίμνη. Ώρες θα μπορούσα να κοιτάω το νερό να κυλάει εδώ. Να και ο αυχένας, το ξύλινο πέρασμα αποκαλύπτει τα πρώτα σημεία με καλή θέα. Δεν έχει εστιάσει τέλεια η κάμερα, αυτό που θέλω να τονίσω είναι οι όγκοι απέναντι, κάθε βράχος γυαλίζει βρεχόμενος από νερά. Και κάτω βέβαια το χάος, παιχνιδίσματα του ήλιου στο νερό που θυμίζουν ελληνικό καλοκαίρι. Το ανάγλυφο Βέβαια, ειδικά στο φόντο απέχει από τα δικά μας γνώριμα. Ευτυχώς, η καθυστέρηση του πλοίου μου βγήκε σε καλό: Εν πλω έβλεπα τον βράχο να είναι κρυμμένος στην αντάρα, πλέον μια υπέροχη ημέρα ανοίγεται μπροστά μου.
  44. 18 points
    Άγνωστο πόση ώρα μετά με ξυπνάνε φωνές, απ΄ ότι φαίνεται φτάνουμε και ο κόσμος βγαίνει έξω να δει την θέα. Όση ώρα ήμουν στο σαλόνι ο καιρός ξαναχάλασε, ποσώς με ενδιαφέρει όμως αυτή τη στιγμή, φιλαράκι μπροστά μου η πραγματική Σκανδιναβία! Τεράστιες γέφυρες, άγριες βραχώδεις ακτές, άλλος τόπος λέμε! Το λιμάνι το βλέπω μόνο από μακριά καθώς ανακοίνωση στα μεγάφωνα καλεί τους οδηγούς στα αμπάρια. Όταν η πόρτα του διαδρόμου ανοίγει δεκάδες καστάνιες ακούγονται ταυτόχρονα ενώ λύνουμε τα μηχανάκια. Αποβίβαση προσεκτικά στις γλιστερές μπουκαπόρτες και οι ρόδες μου κυλούν επί Νορβηγικού εδάφους. Με το που βγαίνουμε από το λιμάνι κάνω το πρώτο λάθος στην πλοήγηση και χάνομαι ήδη. Τσακώνομαι λίγο με το Tomtom και το πείθω ότι όντως θέλω να κινηθώ μέσω της γραφικής διαδρομής ‘9’’. Χάρις στο λάθος μου βρίσκομαι να οδηγώ στην ανατολική όχθη του ποταμού Ottra,πολύ όμορφη διαδρομή. Απορροφημένος από τις πρώτες εικόνες Νορβηγίας ούτε που διανοούμαι να καταγράψω τις λίμνες και τους καταρράκτες οπουδήποτε αλλού πέραν της μνήμης μου. Υπάρχει μια άλφα κυκλοφορία στον επαρχιακό δρόμο, προσπαθώ να οδηγώ κατά το δυνατόν κόσμια, αλλά σε μερικές προσπεράσεις ξεφεύγω. Έχω διαβάσει για το πλήθος καμερών και τα τσουχτερά πρόστιμα, μάλιστα σε κάποια fora μοτοσυκλετιστές ανέφεραν πώς έχασαν τα διπλώματα τους. Θέλοντας μια υπενθύμιση, έχω αναθέσει στο GPS να μου τραβάει το αυτί όποτε ξεχνιέμαι και πράγματι κάνει ακριβώς αυτό με ένα ενοχλητικό ‘μπιπ μπιπ’ στα ακουστικά. Το πρόβλημα είναι το εξής: Έστω ότι το όριο είναι 80. Το ξεπερνάς, σε ειδοποιεί, σταματάει και εσύ κινείσαι πχ με 100. Όταν πέσεις στα 85 σε ειδοποιεί ξανά. Οπότε, φρενάρεις για την στροφή, ντιν ντιν ότι έκοψες αλλά παραμένεις εντός ορίου, πέφτεις στα πχ 78 και ανοίγεις το γκάζι για να βγεις από την στροφή οπότε ξανά καμπανάκι. Ίσως εκνευριστικό, αλλά σωτήριο σε κάποιες περιστάσεις. Οι ντόπιοι βέβαια μάλλον δεν κάθονται πάντα τόσο Παναγίες, με εντυπωσιάζει πάρα πολύ το πόσα σημάδια από παντηλίκια συναντώ στην άσφαλτο σε δρόμους μακριά από πολιτισμό. Μιλάμε για δεκάδες αν όχι εκατοντάδες τέτοια σημεία με φιδίσιες γραμμές ελαστικών για πολλά μέτρα. Αντ’ αυτών χάρη στο γυμνασιακό μου χιούμορ φωτογράφισα μόνο την παρακάτω επιγραφή.
  45. 18 points
    Δεν το κρύβω, ένιωθα ανακουφισμένος, ισχύει το ‘με το ζόρι παντρειά δε γίνεται’. Απομένει να ορίσει κανείς το πού είναι το ‘μακρινό ταξίδι’. Αρχική μου σκέψη δυτική Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία και επιστροφή Ελλάδα κάνοντας της ακτογραμμή της Μεσογείου. Δεν είχα δει ποτέ την Ιβηρική και ευκαιρία να συναντούσα φιλαράκια μου στα Πυρηναία και την Μασσαλία. Άλλη ιδέα τα αγαπημένα Βαλκάνια, δυο ταξίδια εκεί και τα μέρη με είχαν εντυπωσιάσει πάρα πολύ. Και ίσως μπορούσα να δω για πρώτη φορά την Ρουμανία και την Μαύρη Θάλασσα. Μπα, σκέφτηκα, μεγάλε, αν είναι να πας μακριά, πήγαινε ΠΟΛΥ μακριά. Όσο πάει ο δρόμος. Να δεις αν εκεί σε χωράει ο τόπος. Κοίταξα βόρεια στο χάρτη. Σκανδιναβία here I come!
  46. 17 points
    Είχε χρόνια να γίνει βουνίσια εξόρμηση με μοτό εντός Ελλάδας. Τα πράγματα όμως μπήκαν στη θέση τους και ήρθε η ώρα της! Προορισμός ο Γράμμος, η λίμνη Γκιστόβα και η κορυφή Τσούκα Πέτσικ. Η διαδρομή από το Νεστόριο μέχρι τον Πεύκο εξαιρετικά όμορφη και με πολύ καλή άσφαλτο. Από εκεί μέχρι τον Γράμμο έχει χωματόδρομο καλά πατημένο όμως οπότε μια είναι εφικτή μια καλή μέση ταχύτητα ακόμα και με καθαρά street ελαστικό. Από το χωριό του Γράμμου και πάνω ο χωματόδρομος παραμένει φυσικά αλλά δεν είναι ιδιαίτερα πατημένος. Πολλές πέτρες, μικρά river crossings (δεν τα βαριέσαι ποτέ) και πολύ κοπάνημα. Κάπου εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω το μικρό Τενερέ που με έμαθε να οδηγάω στο χώμα με αποτέλεσμα το NC να πηγαίνει ουκ ολίγες φορές πλαγιολισθαίνοντας βγαίνοντας από στροφή χωρίς όχι μόνο την τρομάρα που έπαιρνα παλιότερα, αλλά απολαμβάνοντας το. (incoming σχόλια του στυλ "μόνο στα χαλίκια μπορεί να κάνει μπάντες το NC" ) Η θέα φυσικά ανεβαίνοντας γίνεται όλο και καλύτερη. Από την καλύβα αυτή ξεκινάει το "μονοπάτι" για την Γκιστόβα. Σε εισαγωγικά γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει μονοπάτι, απλά πρέπει να βγεις από την πίσω πλευρά του αυχένα για να την βρεις. Η μόνη παρέα εκεί πάνω είναι τα γελάδια που βόσκουν. Περνώντας τον αυχένα αποκαλύπτεται η λίμνη Γκιστόβα η οποία είναι η ψηλότερη Αλπική λίμνη στην Ελλάδα με υψόμετρο 2350μ. Ευκαιρία και για αναζωογόνηση! Από εκεί για την κορυφή Τσούκα Πέτσικ τα πράγματα είναι ελαφρώς πιο ξεκάθαρα καθώς υπάρχει ευδιάκριτο μονοπάτι (τουλάχιστον στο μεγαλύτερο κομμάτι) που ακολουθεί την κορυφογραμμή και η κορυφή είναι ορατή από μακρυά οπότε δεν γίνεται να χαθείς (ο όγκος στα αριστερά). Για να προσεγγιστεί η κορυφή πρέπει να πας από πίσω της. Ορατή πλέον, με κάμποσα κοράκια να πετούν από πάνω. Τσούκα Πέτσικ (2520μ) Από εδώ βλέπεις πιάτο τόσο την Ελληνική πλευρά (1η φωτό) όσο και την Αλβανική (2η φωτό). Εντυπωσιακό το πόση διαφορά έχουν σε ανάγλυφο. Η διαδρομή της επιστροφής είναι περίπου η ίδια με την διαφορά ότι προς το τέλος βρήκα ένα ρέμα από τα πολλά εκεί (άλλωστε από εκεί πηγάζει ο Αλιάκμονας) και το ακολουθούσα παράλληλα έως να ξαναβγώ στον δρόμο. Τελευταία φωτό του ταξιδιωτικού το νέο απόκτημα που με πήγε μέχρι εκεί. Κάτι μου λέει ότι θα σχολιαστεί περισσότερο από το βουνό
  47. 17 points
    Από εδώ το Chuy (η νοτιότερη πόλη της Βραζιλίας) στα σύνορα με Ουρουγουάη απέχει 240 χλμ μονότονης ευθείας. Όμως, είχαμε την ευκαιρία να δούμε capybaras στον δρόμο! Δεν ήξερα ότι είναι τόσο μεγάλα, κάποια είχαν μέγεθος αρνιού. Στην φωτο δεν φαίνονται σχεδόν καθόλου, είναι οι μαύρες κουκκίδες. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται καλή κάμερα με καλό ζουμ και όχι κινητό των 150€. Άφιξη στα σύνορα, προσπερνάμε την Βραζιλιάνικη πλευρά και πάμε στης Ουρουγουάης. Πρώτα σύνορα που περνάμε εκστασιασμένοι αλλά και newbies. Εκεί αρχικά μας ζητάνε χαρτί που να αποδεικνύει την διεύθυνση κατοικίας μας στην Βραζιλία. Κουλό, φυσικά δεν έχουμε και μετά από λίγο ο υπάλληλος εγκαταλείπει. Επόμενο, έχουμε ξεχάσει να πάρουμε την στάμπα εξόδου στο διαβατήριο από την Βραζιλιάνικη πλευρά. Ξανά πίσω λοιπόν, την παίρνουμε και επιστρέφουμε. Ο υπάλληλος τώρα μας ζητάει ασφάλιση μοτο για να μπορέσουμε να μπούμε στην Ουρουγουάη. Πράσινη κάρτα την λένε και εκεί (carta verde). Δεν πουλάνε εκεί επιτόπου αλλά μπορούμε να βρούμε λέει πίσω στο Chuy σε ένα βενζινάδικο. Άιντε ξαναμανα πίσω. Βρίσκουμε το βενζινάδικο και μας ζητάνε 390 reais (85€) για 30 ημέρες. Δεν πάτησαν απλώς, σκαρφάλωσαν στην ανάγκη μας. Δεν υπάρχει περίπτωση όμως. Πόσο είναι η φτηνότερη; 90 reais (20€) για 3 ημέρες. Θα την πάρουμε και ελπίζουμε να βρούμε πιο λογικές τιμές στην Ουρουγουάη. Bingo! Δείχνοντας την πράσινη κάρτα άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της Ουρουγουάης. Με το που περάσαμε τα σύνορα, σαν να υπήρχε ένα νοητό όριο κλίματος, η θερμοκρασία έπεσε αισθητά. Προορισμός μας τώρα το Punta del Diablo, ένα χίπικο/τουριστικό θέρετρο πάνω στην θάλασσα. Όμορφο μέρος με πολύ ιδιαίτερα σπίτια. Στο χόστελ που μείναμε πετύχαμε και τους πρώτους Έλληνες του ταξιδιού, 2 κοπέλες που δούλευαν εκεί, η μια μάλιστα Σαλονικιά!
  48. 17 points
    Ναι, να ‘τη η πιο γνωστή απ΄όλες τις γέφυρες, θυμάμαι πιτσιρικάς στο Top Gear να την βλέπω. Γέφυρα Storseisundet λοιπόν, από μακριά και υπό γωνία έχει αυτή την περίεργη καμπή. Αν προσεγγίσεις, το σχήμα σχεδόν βγάζει νόημα, καταλαβαίνεις ότι φτιάχτηκε προκειμένου να μπορούν μεγάλα πλοία να περνούν από κάτω της. Πράγματι, αν καταστήσεις ένα κομμάτι αυτών των δαιδαλωδών ακτογραμμών μη-πλεύσιμο ο κύκλος για τα καράβια μπορεί να γίνει τεράστιος, κάτι σαν να μπαζώσεις τον ισθμό στην Κόρινθο. Ίσως διακρίνεται στην φωτογραφία, τα ρεύματα εδώ είναι πολύ δυνατά, φαίνεται η έντονη ροή προς την ακτή . Περπατώντας μάλιστα βλέπω ίσως τα μεγαλύτερα φύκια που έχω δει να ‘ανεμίζουν’ με την ροή του νερού. Η εικόνα δεν αποδίδει την κλίμακα, εύκολα ξεπερνούσαν τα γιούκα των ελληνικών μπαλκονιών αυτά τα υποθαλάσσια θηρία. Από την άλλη, το εσωτερικό του κόλπου μάλλον είναι προστατευμένο από το κύμα, δεν εξηγείται αλλιώς το πώς στέκει ακόμη αυτό το θεόστραβο κτίσμα.
  49. 17 points
    Μέσα από τη βλάστηση διακρίνω κάτι σαν καμινάδα εργοστασίου, πλησιάζοντας αντιλαμβάνομαι ότι πρόκειται για μνημείο, οπότε σταματάω να το εξερευνήσω. Είναι ένα τεράστιο γλυπτό – στήλη, καμια τριανταριά μέτρα σε ύψος. Δυστυχώς οι Νορβηγοί έχουν την κακή συνήθεια να έχουν τις πινακίδες μόνο στην γλώσσα τους. Γραπτώς τα νορβηγικά θυμίζουν έντονα γερμανικά, έχεις πιθανότητες ένα γενικό νόημα να το βγάλεις. Καταλαβαίνω πως ο έφιππος στην κορυφή είναι ο βασιλιάς που ένωσε την χώρα και οι υπόλοιπες γραμμές απεικονίζουν ιστορικές στιγμές. Η φρουρά είναι σχεδόν σε 1:1 κλίμακα. Και η γραφή πιο κάτω ρούνοι. Πράγματα που έβλεπα σε ιστορικά βιβλία ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μου. Τον χώρο πλαισιώνει ένα δρομάκι με αγάλματα πτηνών. Και από το άλλο άκρο κάτι σαν ιστορικό χωριό με τα χαρακτηριστικά σκουρόχρωμα ξύλα σε τοίχους και σκεπές. Συνεχίζω την πορεία μου παράλληλα με τον ποταμό Bøvra, τα νερά του παρότι ρηχά είναι τόσο γαλανά! Έχει πια πάει έξι και το στομάχι μου είναι άδειο. Το μεγαλύτερο μέρος που συναντώ λέγεται Fossbergom. Μάλλον τουριστικό, πρέπει να είναι βάση για σκιερ το χειμώνα και περιπατητές το καλοκαίρι. Έχει ωστόσο μπόλικα μέρη για φαγητό, πιάνω θέση δίπλα στον καταρράκτη και καταβροχθίζω το πιάτο μου λαίμαργα. Δεν είναι το πιο σύνηθες να φωτογραφίζεις τουαλέτες, αλλά αυτό το ξύλινο καλυβάκι νομίζω το άξιζε! Λες και είναι ποστιασμένα καυσόξυλα που περιμένουν τον χειμώνα για να πάρουν θέση στο τζάκι.
  50. 17 points
    Αρκετές πλαγιές, κοπάδια, ανηφόρες, ferist και κατηφόρες μετά, βλέπω ένα καλύβι με τον αριθμό 200 κάτι. Ααααα πες έτσι. Δεν υφίσταται χωριό, τα οικόπεδα όόόόλης αυτή της διαδρομής έχουν απλά έναν αύξοντα αριθμό. Κάποια στιγμή με τα πολλά φτάνω στο Songesand Camping. Η Ellen με το ένα βλέφαρο κλειστό με περιμένει, παίρνω τα κλειδιά για το δωματιάκι μου και την αφήνω να ξαπλώσει. Το camping καθ’ αυτό είναι το παλιό σχολείο της περιοχής (ποιάς περιοχής, πού βρεθήκαν παιδιά εδώ; ), το ισόγειο είναι καφέ και στα τριγύρω κτηριάκια έχουν κατασκευάσει δωμάτια. Το δικό μου είναι σκάρτα 15 τετραγωνικά. Πρέπει να στρώσεις το κρεβάτι σου και φυσικά ούτε λόγος για internet. Η εικόνα απ’ έξω στα μάτια μου αστεία και γραφική, πρέπει να πάω στο δίπλα κτήριο για να κάνω ένα μπανάκι. To VFR κρατάει τσίλιες έξω από το δωμάτιο. Όταν γυρνάω έχει πάει δέκα μισή και δεν λέει τα σκοτεινιάσει. Κλείσιμο οι κουρτίνες και νάνι νηστικός από το πρωί στον φούρνο στη Δανία . Ρε το γουστάρω φουλ αυτό το ταξίδι!
×
×
  • Create New...