Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 26/01/2021 in all areas

  1. 31 points
    Δεύτερη καραντίνα λοιπόν, το δίπλωμα Α2 στα χέρια μου, η φαγούρα της αναβάθμισης ήδη είχε ξεκινήσει να με τρώει... Νεανίας ακόμα με το αίμα να βράζει, λέω στον εαυτό μου "θα πάρεις ένα μεγάλο 4Τ SM προτού μεγαλώσεις και πας σε μαούνες, να το ευχαριστηθείς! ". Ξεκινάω λοιπόν να κοιτάω αγγελίες στο car με τις ώρες... Βλέπω εκεί 625/640 KTM και λοιπά, ωραίο μηχανάκι λέω θα είναι, θα έχω και τις φορτωτικές μου, θα είμαι και λίγο κυριλέ. Βέβαια, λόγω youtube και λοιπών επιρροών πάντα είχα όνειρο ένα ελαφρύ πραγματικό supermoto. Και έρχεται η πέτρα του σκανδάλου ο @Denzo, κάτοχος άλλου πριονιού από εκεί κι αυτός, και ξεκινάει να με παρασέρνει στο dark side. Δες αυτό, και εκείνο, race bred μηχανάκια, θα γουστάρεις 120 κιλά, ίδιο βάρος με το 125 θα είναι! Παρασέρνομαι και εγώ, λέω αυτό ήταν θα πάρεις το "καθαρό" που γουστάρεις. Οι 3 επιλογές ήταν : SXV, FS 650 , και SMR 510. To SXV αν και είναι ένα όνειρο και θα έμενα στην οικογένεια, έφυγε νωρίς απτη λίστα εξαιτίας της ακριβής συντήρησης και του πολύπλοκου μοτέρ. Το FS 650 έφυγε δεύτερο, κυρίως λόγω δύναμης για κάποιον άπειρο όπως εγώ, σπανιότητας, αλλά και επίσης αυστηρού service schedule. Τι μένει λοιπόν, το 510... Ξεκινάω να ψάχνω car, λίγες οι αγγελίες, ειδικά για τα 08+ που κοιτούσα εγώ επειδή μου άρεσαν πιο πολύ εμφανισιακά. Δεκέμβρης ακόμα τότε, να έχω βρει ένα μηχανάκι που θέλω να δω από κοντά, αλλά με λοκνταουν να παρατείνεται μονίμως και την απαγόρευση μετακινήσεων, δεν μπορούσα να το τσεκάρω από κοντά και για 3 μήνες κοιτούσα τα ταβάνια και προσπαθούσα να το βγάλω από το μυαλό μου. Φτάνει Μάρτιος, ανεβαίνω Κομοτηνή, πλεόν σε απόσταση αναπνοής από το μηχανάκι, βουρ στο ΚΤΕΛ να πάω το δω από κοντά. Βλέπω επιτέλους το μηχανάκι in person, κάνω και ένα test ride, ε και εκεί έδεσε το γλυκό, τι αρρώστια σκέτη είναι αυτό σκέφτομαι μέσα μου, όσο και να έμοιαζε με το δικό μου, η οδηγική εμπειρία ήταν ΠΟΛΥ διαφορετική. Γυρίζω Κομοτηνή, συζητάω τα διαδικαστικά με την οικογένεια, φτάνει απρίλιος και αφού παίρνω την έγκριση, κράνος στο χέρι, κτελ και πάμε για μεταβίβαση. Καθώς είμαι απίστευτα γκαντέμης, την μέρα που πήγα να πάρω το μοτο ο έβρεχε από τις 9 το πρωί ασταμάτητα, αλλά εγώ από εκεί δίχως 510 δεν έφευγα. Υπομονή λοιπόν, ολοκληρώνεται η διαδικασία της μεταβίβασης, και με το που βλέπω ότι ο καιρός ξανοίγει για λίγο, λέω ή φεύγεις τώρα ή θα κοιμηθείς εδώ . Κράνος, μπουφάν, φουλάρισμα το και επιστροφή στην Κομοτηνή, καβάλα στο 510. Μετά από οοοολη αυτή την ιστορία λοιπόν, είμαι πλέον ιδιοκτήτης ενός Husky SMR 510 2008. Το μηχανάκι θα είναι ongoing build για μένα, αλλά στη διάρκεια του καλοκαιριού θα το φέρω ακριβώς στα μέτρα μου όπως το θέλω στο μυαλό μου. Το σημαντικό και αυτό για το οποίο είμαι χαρούμενος, είναι πως είναι ένα γνήσιο SMR με τα φρένα, το στήσιμο και τις αναρτήσεις ενός σωστού SM. Υ.Γ. Εδώ να ευχαριστήσω πραγματικά τον @Denzo, για τις ατελείωτες ώρες βοήθειας και πληροφορίες. Ό,τι και να πω είναι λίγο, ξέρει αυτός.
  2. 26 points
    Άγραφα. Ονομάστηκαν έτσι λόγω του δύσβατου ανάγλυφου της περιοχής και ακόμα και σήμερα παραμένει έτσι. Εκείνοι που απλά θέλουν να πάνε να "δουν" θα ταλαιπωρηθούν, εκείνοι που θέλουν να εξερευνήσουν θα αποζημιωθούν. Δεν θα επεκταθώ σε γεωγραφικές και ιστορικές πληροφορίες, άλλωστε αυτά είναι εύκολο να τα βρει κάποιος. Θα σταθώ μόνο στο ότι είναι από τις λίγες παρθένες και τόσο αποκομμένες περιοχές στην Ελλάδα που ένα ταξίδι εκεί μοιάζει με ταξίδι πίσω στον χρόνο. Το παραπάνω λοιπόν, σε συνδυασμό με την λαίλαπα των αιολικών "δασών" και της "πράσινης ανάπτυξης" που αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, έκανε επιτακτική την ανάγκη για μερικές ημέρες εκεί. 3 γεμάτες ημέρες, 2 βράδια, άσφαλτος, σκόνη, πέτρες, πολλά νερά και κορυφές. Η αφετηρία έγινε από το χωριό μου στα Ανατολικά Τζουμέρκα, με θέα τον Αχελώο. Δεν αργώ να πατήσω και το πρώτο χώμα. Λίγο αργότερα εμφανίζεται μπροστά μου η λίμνη Στεφανιάδα, μια όαση στην μέση του πουθενά. Συνεχίζοντας ασφάλτινα μέσα από οργιώδη βλάστηση και γλυπτά της φύσης. Πρώτη "στάση" είναι η ψηλότερη κορυφή των Αγράφων, η Καράβα. Υπάρχει μονοπάτι που ξεκινάει από το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου μερικά χλμ μετά το Βλάσι, όμως υπάρχει και πετρόδρομος που ανεβαίνει ψηλότερα, κερδίζοντας αρκετό χρόνο. Από εδώ ξεκινάει νοητό μονοπάτι που βγάζει στην κορυφή της Καράβας. Το γρασίδι είναι καταπράσινο (και σε αυτή και την άλλη πλευρά) και μερικές ξεχασμένες χιονούρες δημιουργούν ένα φανταστικό τοπίο. Ο Μάιος είναι ο καλυτερος μήνας για ορειβασία! Παρέα μου κάνουν ένα μεγάλο κοπάδι από αγελάδες! Σε λίγο εμφανίζεται και η λούτσα της περιοχής.'Εχω την εντύπωση ότι το καλοκαίρι στεγνώνει εντελώς. Κάπου εδώ συνάντησα ένα ζευγάρι ορειβατών και νομίζοντας ότι είμαι ο τσοπάνης, με ρώτησαν αν όλα αυτά είναι δικά μου. Τους έκανε μεγάλη εντύπωση όταν απλά είπα ότι πάω στην Καράβα. Ισως το παντελόνι μηχανής που δεν έβγαλα να τους μπέρδεψε. Μια μεγάλη χιονούρα μου κλείνει τον δρόμο. Αν θέλω να την παρακάμψω πρέπει να κάνω τον γύρο οπότε περνάω από πάνω της. Ελάχιστα αργότερα φτάνω στην κορυφή Καράβα (2184μ). Από εδώ έχω πιάτο τα Άγραφα! Κατεβαίνοντας, μερικές ακόμα φωτο της λούτσας και των συμπαθέστατων θηλαστικών. Επόμενος προορισμός και τελευταίος για σήμερα το Ορειβατικό Καταφύγιο Αγράφων όπου έστησα την σκηνή μου μέσα στα δέντρα και κάτω από έναν πολύ γλυκό καιρό χωρίς κρύο και υγρασία.
  3. 25 points
    Μόλις το παρέλαβα. Εντυπώσεις εν καιρώ
  4. 23 points
    Η επόμενη και τελευταία ημέρα αποφάσισα να μην έχει καθόλου ορειβασία αλλά απλά οδήγηση. Μετά από το πρωινό και μιας και ήταν πολύ κοντά επισκέφθηκα την μονή Στάνας η οποία σύμφωνα με τον μοναχό εκεί, χτίστηκε το 1790 αν και στο ιντερνετ υπάρχουν αναφορές για 15ο-16ο αιώνα. Είναι εντυπωσιακό το πως έχει χτιστεί κολλητά με τον βράχο. Η θέα από την μονή. Συνεχίζω με εναλλαγές ασφάλτου και χώματος νοτιότερα σε δρόμο που κινείται παράλληλα με τον Αγραφιώτη ποταμό. Στάση για ανεφοδιασμό νερού και ελαφρύ τσίμπημα. You can't go wrong, όπου και να πάω η θέα είναι φοβερή! Μετά το Κλεφτολήμερο ανεβαίνω Βόρεια μέχρι το Ραπτόπουλο και από εκεί ξανά Νότια. Ξαναβρίσκω τον Αχελώο και λίγο αργότερα το Γεφύρι Τέμπλας. Από εκεί συνεχίζω ακόμα πιο Νότια μέχρι την γέφυρα Τατάρνας και τις μαγικές θέες που προσφέρει η περιοχή στην λίμνη των Κρεμαστών. Μετά από εδώ το Καρπενήσι είναι μονόδρομος και επιλέγω να ανέβω βορειότερα από ένα σχετικά νέο κομμάτι ασφάλτου το οποίο ξεκινάει από την σήραγγα Τυμφρηστού, συνεχίζει διασχίζοντας τον ορεινό όγκο και καταλήγει τελικά στον Θεσσαλικό κάμπο. Αυτή ήταν και η τελευταία φωτό του ταξιδιού καθώς ο κάμπος δεν χαρίζει ιδιαίτερες συγκινήσεις, ειδικά μετά από 3 ημέρες στα πανέμορφα βουνά μας. Overall, τα Άγραφα είναι μια γωνιά που δεν είχα επισκεφθεί και αξίζει κάθε δευτερόλεπτο εκεί. Θα ενθουσιάσει κάθε φυσιολάτρη έστω και με μερικές υποχωρήσεις στην διέλευση των χωμάτινων κομματιών (ειδικά αν πάτε με ασφάλτινο ελαστικό όπως εγώ). Καλά ταξίδια και πάντα όρθιοι!
  5. 23 points
  6. 20 points
    Αποφασίσαμε να κινηθούμε προς δημόσιο νοσοκομείο, πέρα από οικονομικούς λόγους και για λόγους εμπειρίας των εκεί γιατρών. Με τα πολλά μας σύστησαν έναν γναθοχειρουργό και κλείσαμε ραντεβού. Πήγαμε με εξέτασε και επιβεβαίωσε αυτό που μας είχαν πει. Καρκίνος. Μου έγινε αφαίρεση κομματιού και πήγε για ιστολογική εξέταση, τα αποτελέσματα βγήκαν και ήταν καρκίνος δεύτερου σταδίου. Ορίσθηκε ημερομηνία χειρουργείου αν και τελικά με πήραν νωρίτερα. Μην μακρυγορώ, το χειρουργείο έγινε και διήρκησε 10 ώρες. Έγινε αφαίρεση τμήματος της γλώσσας, τοποθετήθηκε μόσχευμα, έγινε καθαρισμός όλων των λεμφαδένων και αφαίρεση δοντιών κάτω δεξία. Οι επόμενες 23 μέρες ήταν πολύ δύσκολες. Τραχειοστομία, σωληνάκια στον λαιμό για να φεύγει το βρώμικο αίμα, σωληνακι σίτησης μέσω της μύτης, σωληνάκι στο χέρι για χορήγηση φαρμάκων και πόνος, πολύ πόνος. Μετά τοποθετήθηκε και peg στην κοιλιά. Το χειρότερο βέβαια δεν ήταν αυτό, αλλά το γεγονός ότι δεν μπορούσα να δώ την κόρη μου. Να της μίλησω στο viber ούτε λόγος, δεν ήθελα να με δει ετσι στην κατάσταση που ήμουν. Βέβαια υπήρχαν και χειρότερα, λόγω πανδημίας δεν υπήρχε επισκεπτήριο, κάποιοι άνθρωποι ειδικά ηλικιωμένοι έφυγαν και δεν πρόλαβαν οι δικοί τους να τους δουν. Έχουν περάσει τώρα κάποιοι μήνες, είμαι σπίτι μου, αναρρώνω και ετοιμάζομαι να φύγω για λίγες μέρες. 1η Σεπτέμβρη επιστρέφω στη δουλειά. Ανεβαίνω κανονικά στο σκούτερ και στην μηχανή, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Θα με ρωτήσετε γιατί τα έγραψα όλα αυτά? Δεν θα πω ή μάλλον θα γράψω τα καθιερωνένα κλισέ, όπως η ζωή είναι ωραία, να κάνατε εξετάσεις κτλ κτλ, αυτά τα ξέρετε ήδη. Θα σας γράψω μόνο αυτό. Το μόνο που έχει σημασία είναι η οικογένεια και οι άνθρωποι που αγαπάτε και σας νοιάζονται, δώστε τους τον χρόνο που τους αξίζει όπως δώστε χρόνο και στον εαυτό σας. Δεν φαντάζεστε πόσο πολύ είναι 5 λεπτά παραπάνω. Και κάντε βόλτες, χιλιόμετρα, όσα περισσότερα μπορείτε με την μηχανή σας. Καλούς δρόμους, θα τα πούμε εκεί έξω...
  7. 19 points
    Μιας και ηταν δυσκολος ο χειμωνας -με λιγες, μικρες βολτες και καθολου πιστα- το χομπι του μοτοσικλετισμου εκφραστηκε διαφορετικα... Με αλλη μια αλλαγη μηχανης. Kawasaki Ζ250SL λοιπον, μενοντας στη μικρη κατηγορια που φαινεται να με εχει κερδισει, και πηγαινοντας σε ακομα πιο extreme καταστασεις. Και το λεω αυτο επειδη το Ζ ειναι ουσιαστικα ενα 125αρι με μοτερ 250 κυβικων (το Ζ125 ειναι ακριβως η ιδια μηχανη με μονη διαφορα στον κυβισμο). Εμφανισιακα λοιπον εχεις την αισθηση πως προκειται για μηχανη Α1. Βαρος κατω απο 150 κιλα γεματο και με ενα μοτερακι πολυ ευχαριστο, που αν και μονοκυλινδρο εχει μια σπορ λειτουργια που σου ζηταει "μαστιγωμα". Εξαιρετικο το πλαισιο χωροδικτυωμα και η γεωμετρια της μηχανης πολυ γρηγορη. Γενικα ενα πολυ παιχνιδαρικο συνολο με δυο μεινοεκτηματα να ξεχωριζουν. Το μετριο προς κακο μπροστινο φρενο (σε αποδοση αλλα και αισθηση) και μια περιεργη δυσαρμονια λειτουργιας αναμεσα στις δυο αναρτησεις. Συγκεκριμενα ενω το πισω ειναι σφιχτο (σε επιπεδο ss μπορω να πω), το μπροστινο ειναι αντιθετα μαλακο ακομα και για την κατηγορια του, οπου εχουμε συνηθισει σε αναρτησεις που δινουν προτεραιοτητα στην ανεση παρα τις επιδοσεις. Το καλο ειναι οτι απο την αλλαγη μηχανης περισσεψε ενα σεβαστο ποσο στο μπατζετ, το οποιο και θα πεσει στη μηχανη. Γιατι πραγματικα το μηχανακι εχει πολυ καλη βαση και νιωθω οτι μπορει να παει σε ενα κορυφαιο -για την κατηγορια παντα- επιπεδο, συνδιαζοντας την ευκινησια ενος 125 με τη δυναμη ενος 250-300. Εχουμε και λεμε λοιπον. Ξεκινησα με το μπροστα φρενο, με αλλαγη τρομπας, σωληνακι, τακακια και δισκοπλακα. Η τρομπα δεν ειναι κατι ιδιαιτερο, ειναι μια RCB S1 14mm, αλλα το γεγονος οτι ειναι ακτινικη και λιγο μεγαλυτερη απο τη μαμα (+1,3mm) την καθιστα μια αναβαθμιση που δε τιναζει τον κουμπαρα στον αερα. Για την μπροστα αναρτηση βρηκα upgrade kit απο την YSS σε καλη τιμη (315€ με μεταφορικα). Η τοποθετηση θα γινει στο εγγυς μελλον με τη συνεισφορα εκλεκτου μελους του φορουμ, ο οποιος απεκτησε ιδιοτητα μηχανικου μετα την αγορα ΚΤΜ. Και φυσικα δεν ξεχναμε και το πιο σημαντικο, τα λαστιχα (οι συνηθεις υποπτοι -S22). Τη μηχανη την εχω κοντα ενα μηνα τωρα και εχω γραψει λιγο πανω απο 500χλμ κι αυτα "τζουφια" (το chicken strip στο λαστιχο λεει την πικρη αληθεια). Ωστοσο οι μεχρι τωρα ενδειξεις ειναι πολυ καλες. Κατι μου λεει οτι μπορει να ειναι η καλυτερη μηχανη που ειχα ποτε, οσο αστειο κι αν ακουγεται αυτο για καποιους. Μακαρι να περασουν γρηγορα οι δυσκολιες που διανυουμε και να μπορεσουμε ολοι μας να χαρουμε περισσοτερο τα μηχανακια μας. Με υγεια πανω απ΄ολα, να βρεθουμε στην αλλη μερια αυτης της καταστασης.
  8. 18 points
    H καθιερωμένη ετήσια ανάβαση στον Όλυμπο, αυτή την φορά από την πλευρά της Ελασσόνας και την καλύβα Χρηστάκη (καταφύγιο ανάγκης). Πρώτη φορά ανεβαίνω από εκεί. 40χλμ (πάνε-έλα) ζόρικου χωματόδρομου με πολύ πέτρα και λάσπες στα χαμηλά που έχουν τα ζώα οι βοσκοί. Το φρέσκο πίσω Α41 ανταποκρίθηκε περίφημα, δεδομένου ότι ήμασταν 2 πάνω στην μηχανή. Ο Μύτικας. Αχνοφαίνονται κάποιοι ορειβάτες αν προσέξετε. Από εδώ ξεκινάει το δύσκολο πέρασμα της Κακόσκαλας. Θέλει μεγάλη προσοχή. Θέα στο φαράγγι του Ενιπέα, το Λιτόχωρο και τον Θερμαϊκό. Μύτικας. Στο βάθος δεξιά το Οροπέδιο Μουσών και το καταφύγιο του Κάκαλου. Κακόσκαλα γλιστερή με χιόνι. Δεν συγχωρούνται λάθη. Αργήσαμε να επιστρέψουμε και κάναμε όλο τον χωματόδρομο πίσω νύχτα. Με το που έπεσε ο ήλιος η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα. Fun times!
  9. 18 points
    Ο λόγος που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη τοποθεσία για διανυκτέρευση είναι γιατί από εκεί ξεκιναεί το μονοπάτι για την 3η ψηλότερη κορυφή των Αγράφων, το Βουτσικάκι (2154μ). Ανεβαίνοντας αποκαλύπτεται η λίμνη Πλαστήρα και στα δεξιά φαίνονται οι βοηθητικές εγκαταστάσεις του καταφυγίου και του πολύ basic χιονοδρομικού που υπάρχει εκεί. Πολύ γρήγορα φτάνω στην κορυφή Τέμπλα στα 1809μ. Είναι ένας αρκετά εύκολος τρόπος για να απολαύσει κανεις την λίμνη σε όλο της το μεγαλείο. Από εκεί έχω ακόμα πολύ δρόμο μέχρι το Βουτσικάκι. Είναι η ψηλή κορυφή στα αριστερά της φωτό κάτω. Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς πρέπει να την προσεγγίσω από την δεξιά πλαγιά, το οποίο σημαίνει ότι σε κάποιο σημείο θα κατηφορίσω και μετά θα ανηφορίσω σταθερά μέχρι την κορυφή. Αρκετά λυπηρό μνημείο κάποιου σκιερ που έχασε την ζωή του εδώ πριν πολλά χρόνια. Η θέα κοιτώντας προς τα πίσω. Έχοντας κατηφορίσει αρκετά και χάνοντας μεγάλο κομμάτι της υψομετρικής που είχα κερδίσει, πρέπει τώρα να ανέβω μεγάλες κλίσεις. Συνεχίζοντας στον λαιμό φαίνεται η κορυφή στο βάθος. Η θέα λίγο πριν την κορυφή είναι μαγική! Κορυφή Βουτσικάκι! Να και η Καράβα που ανέβηκα χτες απέναντι στο βάθος. Η διαδρομή της επιστροφής είναι ακριβώς η ίδια όπου μετά από ένα δροσιστικό ρόφημα στο καταφύγιο, μάζεψα σκηνή και πράγματα και συνέχισα προς τα Νότια, περνώντας επό τον Έλατο με προορισμό προς το χωριό Άγραφα, μέσα από το πέρασμα της Νιάλας. Από εδώ λοιπόν ξεκινάει το πέρασμα της Νιάλας. Πρόκεται για έναν παρατημένο χωματο/πετρόδρομο όπου αμφιβάλλω αν περνάει και 4x4 καθώς σε ένα σημείο βρήκα πεσμένους βράχους από κατολισθήσεις. Είχα καιρό να δω κάτι τόσο μοναδικό. Προσωπικά είναι το καλύτερο Ελληνικό ορεινό πάσο που έχω βρεθεί μέχρι σήμερα. Απολαύστε! Στο σημείο αυτό υπάρχει μνημείο για κάμποσες δεκάδες αδικοχαμένους αντάρτες/στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού/αμάχους οι οποίοι έχασαν την ζωή τους από σφοδρή χιονοθέυελλα και ψύχος στις 12 Απριλίου 1947. Για περαιτέρω ιστορικές πληροφορίες, διαβάστε εδώ. Βγαίνοντας από το ψηλό κομμάτι του πάσου, κατηφορίζω προς το χωριό Άγραφα. Έκλαψα! Πανέμορφο πετρόχτιστο γεφυράκι (Πετρογέφυρο Αγράφων). Φτάνοντας στο χωριό έπρεπε να βρω κάπου στα πέριξ να κατασκηνώσω μιας και ο ήλιος έπεφτε. Ένα ποταμάκι μου έκανε την χάρη να έχει ένα μικρό επίπεδο σημείο τόσο όσο να χωρέσει η σκηνή. Δεν το σκέφτηκα περισσότερο. Για ακόμα ένα βράδυ ο καιρός ήταν γενναιόδωρος μαζί μου. Κατασκήνωση σε βουνό, δίπλα σε ποτάμι, χωρίς σταγόνα υγρασίας το πρωί πάνω στην σκηνή. Μετά από δύο γεμάτα γεύματα, ο ύπνος ήρθε ως φυσικό επακόλουθο αλλα και βάλσαμο μιας σωματικά δύσκολης ημέρας.
  10. 18 points
    Οι κατασκοπευτικές ικανότητες του κλαμπίνου νομίζω χτύπησαν ταβάνι! Ναι ο καινούριος κάτοχος του 2021 Tuono V4 Factory είναι όντως ο @Wolf1138. Καλορίζικο, καλά χιλιόμετρα και πάντα όρθιος!
  11. 17 points
    Σχεδόν 3 μήνες μετά πλέον, και έχουν γίνει αρκετά πράγματα από αυτά που υπήρχαν στο to do list. Δεν έχει τελειώσει βέβαια, αλλά αυτήν την στιγμή τουλάχιστον το μηχανάκι βρίσκεται σε μια αξιοπρεπή κατάσταση. Πλέον φοράει λάστιχα της προκοπής (ευγενική χορηγία του @Denzo, και σε 1-1,5 μήνα θα μπει και ένα κανονικό ζευγάρι καινούρια), ξεκάθαρα η πιο ουσιαστική αλλαγή, με τα παλιά pilot 2CT το μηχανάκι γλυστρούσε ακόμα και σε φυσιολογικό ξεκίνημα με 1η σε μέτρια άσφαλτο. Αλλάχτηκαν επίσης τα πατηράκια με καινούρια αλουμινίου καθώς τα μαμά ήταν ταλαιπωρημένα και στραβά απτην μια μεριά. Αλλάχτηκε το σταντ με το γνήσιο αλουμινίου από τα μοντέλα 09-10, κυρίως για αισθητικούς λόγους αλλά και επειδή το μαμά πλάγιαζε υπερβολικά πολύ. Αλλάχτηκαν όλα τα πλαστικά και οι βίδες με γνήσιες καινούριες, καθώς τα μαμά ήταν πολύ ταλαιπωρημένα και ξεθωριασμένα από τον ήλιο, έδειξε διαφορετικό μηχανάκι με τα καινούρια. Μπήκε επίσης led φανάρι πίσω από το μοντέλο του 2010, και καινούριο φανάρι, επειδή το φως του μαμά την νύχτα ήταν απαράδεκτο. Πλέον (ειδικά για sm) το μηχανάκι έχει πολυ ικανοποιητικά φώτα το βράδυ. Λύθηκε ένα ηλεκτρικό θέμα που υπήρχε με το ρελέ της τρόμπας βενζίνης, και αλλάχτηκε και το φίλτρο της. Αντικαταστάθηκε το κοντέρ με καινούριο, καθώς το παλιό είχε πάρει νερά και η μισή μεριά δεν λειτουργούσε. Μπήκε τέλος ένα τελικό της Leovince, για ευνόητους λόγους Σίγουρα κάτι ξεχνάω, και έχει αρκετό μέλλον μπροστά, αλλά πλέον απλά δε χορταίνω να κάθομαι και να το χαζεύω
  12. 17 points
  13. 17 points
  14. 17 points
    Βόλτα και πεζοπορία στο φαράγγι Σκάλας.
  15. 17 points
    Έπειτα απο 2 χρονια σε ακηνισια και μετα απο 6 μηνες που το μοτο ειχε ξεμονταριστει για εργασιες συντηρησης φτασαμε στο σημειο που.... τη βαψαμε!!! Απο δω και περα και μια βιδα τη βδομαδα να βαζω καποια στιγμη θα τελειωσει. Το Προγραμμα εχει καλο καθαρισμο περιφεριακων και λιπανση, θα μπει και νεο σετ πλαστικων, αυτοκολλητα ντεποζιτου, καλυμα σελας και οτι αλλο ψηλικο χρειαστει. Να ευχαριστησω τον @ΜιχαληςΑ που μου εδωσε τα φωτα του για την επιλογη του ασταριου, πραγματικα πολυ καλο και ευκολο στον ψεκασμο του.
  16. 16 points
    Ημέρα Τέταρτη 6/9/2021 Ξυπνάμε στο χανόπουλο όπου χαιρεταμε τους φιλους με τις αλλες δυο μοτοσυκλέτες και συνεχιζουμε μόνοι μας πλέον το ταξιδι μας. Επόμενος προορισμος Πάργα. Εκει βλεπουμε ενα ωραιοτατο καρφι να ειναι αγεροχο στο πισω ελαστικο μου. Παιρνω τηλ στο πιο κοντινο βουλγκανιζατερ και κατα καλη μου τυχη εχει σαμπρελα, οποτε φυγαμε για φιλιπιαδα και σαμπρελα. Φτανοντας στην Παργα παμε κατευτεθειαν στο ξενοδοχειο για το check in και το ξεφορτωμα. Εκει παιρνουμε πληροφοριες για το που να παμε για φαγητο και κατηφοριζουμε για την πολη οπου και τρωμε για μεσημερι (παλι). Απο κει γυρναμε στο ξενοδοχειο για ξεκουραση, καθως το προγραμμα μας τις 2 αυτες μερες ηταν πολυ πιο ξεκουραστο. Το Απόγευμα, λοιπόν, κανουμε μια βολτα στο κάστρο της παργας, το οποιο αξιζει να το περπατήσετε και να καθισετε και για καφε στο μαγαζι που εχει εκει. Απο κει κατεβήκαμε για να περπατήσουμε μέσα στην πολη, η οποια είχε αρκετο κοσμο και αρκετους τουρίστες ακομα. Ημέρα πεμπτη 7/9/2021 Ξυπναμε στην παργα, φορτωνουμε και παιρνουμε ενα ''σωστο'' πρωινο. Επόμενη σταση η παραλία στην λυγια πρεβεζης, γιατι μετα απο τοσο βουνο την θες και την θαλασσα. πραγματικα μια απο τις πιο καθαρες και ωραιες παραλιες που εχω κανει μπανιο. Μετα απο το μπανιο συνεχισαμε για πρεβεζα οπου θα μέναμε εκει το βραδυ. Ημερα εκτη 8/9/2021 επιστροφη. Ημερα επιστροφης και τελευταια μερα, ξυπναμε στην πρεβεζα, φορτωνουμε και ξεκιναμε για βόνιτσα που θα πιουμε και τον τελευταιο καφε του ταξιδιου μας πριν γυρισουμε σρο Αγρινιο. Μετα λοιπόν απο 6 μερες πανω στην σελα του 700, δικαβαλος και με παντου πραγματα, εχω να πω πως ηταν αυτο το μηχανακι ακριβως που επρεπε να εχω για αυτο το ταξιδι. παντου ηταν ανταξιο των περιστασεων. Μια καταναλωση ακριβως στο 6.4 με αρκετα πιεσμενο επαρχειακο και απειρες ανηφορες. αρκετη ωρα στο χωμα και πραγματικα δεν εκανε κιχ πουθενα. ισως θα ηθελα να εχει 20 αρι τουλαχιστον τεποζιτο να μην ψαχνω βενζιναδικα μετα τα 200-220 χλμ. Αντε και του χρονου με μεγαλυτερο κυκλο.
  17. 16 points
    Υπέροχη λιακάδα το περασμένο ΣΚ, οπότε ευκαιρία για ένα πέρασμα από μερικά χρωστούμενα πάσα στις Άλπεις. Ήταν τόσο όμορφα οδηγικά, ππου δεν σταμάτησα αρκετά για φωτογραφίες, απλά χάζευα. Σούρουπο στο Moosalp Μια ιδέα από το περίφημο Furka Pass. Με διαφορά το πιο όμορφο πάσσο της Ελβετίας ως τώρα. Η ανηφορία στο φόντο είναι το Grimselpass. Πόσες λίμνες, καταρράκτες, δεν λέγεται. Από εδώ η γυναίκα μου και απο εδώ το αίσθημα μου Για φινάλε, η θέα από Klaussenpass
  18. 16 points
    Μου "σηκώθηκε" μετά από καιρό. μάλλον πάμε για πριαπισμό Στην υγεία σου δάσκαλε. (Ξέρεις εσύ).
  19. 16 points
    Ένας φίλος είχε όρεξη για φωτογράφιση τις προάλλες και επιτέλους απέκτησα φωτογραφίες με εμένα μαζί με την μηχανή. Η συμβίωση κανένα νεότερο, ελάχιστα χιλιόμετρα το τελευταίο διάστημα δυστυχώς.
  20. 16 points
    Ευκαιρία για γνωριμία με τις κοντινές ομορφιές (Χορτιάτης) μιας και δεν μπορούμε να βγούμε εκτός νομού.
  21. 15 points
    Μετά από αρκετό ψάξιμο και υπομονή, βρέθηκε (σε λογική τιμή) αντικαταστάτης για τον μανίσιο, ταλαιπωρημένο και υπέρβαρο θερμοσίφωνα που είχε το μηχανάκι για τελικό
  22. 14 points
    Ρόδα, Τσάντα και Kοπάνα (χθες). (the 80's are dead).
  23. 14 points
  24. 14 points
  25. 14 points
    @Ratamahattaπάλι καλά που δεν είχες χειρότερα. Τελευταίο να είναι. --- Η οδύσσεια του κατέμ μου, έφτασε επιτέλους στο τέλος της... Πέρυσι, αρχές του έτους, έληξε η εγγύηση και μπήκα στην πρίζα να το σκαλίσω. Έβγαλα καταλύτη, του έβαλα ένα DNA φίλτρο στο μαμά φιλτρόκουτο. Όλα καλά. Το πήγα για μια δυναμομέτρηση και έβγαλε τα παρακάτω: Εντάξει μια χαρά όλα ωραία και καλά. Μετά μπήκα πάλι στην πρίζα και μια μέρα βλέπω αυτό: Με συνοπτικές διαδικασίες, το παραγγέλνω, μου έρχεται το βάζω πάνω, παραγγέλνω και ένα PCV, το βάζω και αυτό πάνω και λέω τώρα είμαστε κομπλέ, πάμε να το ρυθμίσουμε. Κανονίζω με ένα μαγαζί στον Υμηττό, το πηγαίνω από εκεί, μου λέει φιλαράκο το wideband είναι 18mm, οι μούφες στους λαιμούς σου είναι 12, δεν κάνουμε δουλειά. Έντάξει λέω, νο πρόμπλεμ. Βγάζω λαιμούς, πάω στον παπαγιάννη, του λέω βγάλε μου τις μούφες αυτές, και βάλε μου 18mm για να πάω να το ρυθμίσω. Εντάξει φιλαράκι, περίμενε λιγάκι...σε 20 λεπτά έρχεται πάλι πίσω, έτοιμος... Βάζω τους λαιμούς στο μηχανάκι και πάω όλο χαρά στο μαγαζί πάλι για να το ρυθμίσω το ρημάδι το PCV επιτέλους. Όλα αυτά τώρα, όποτε θα περιγράφω κάτι, φανταστείτε μια διαφορά 1-2 ΣΚ ανάμεσα σε κάθε εργασία, γιατί καθημερινές δεν προλαβαίνω να κλάσω από τη δουλειά, οπότε ότι εργασία γίνεται στο μηχανάκι γίνεται αποκλειστικά ΣΚ. Πάω που λέτε στο μαγαζί, ο πίσω κύλινδρος κομπλέ, στον μπροστά, η μούφα είχε μια μικρή κλίση προς τα μέσα και έβρισκε στο μοτέρ. Φιλαράκι μου λέει πάλι, δεν γίνεται δουλειά. Το κέρατό μου. Πάλι πίσω. Βγάζω λαιμούς πάλι, ξαναπάω παπαγιάννη, λέω άσε τη μούφα εκεί όπως είναι και βάλε μια δεύτερη στο πλάι. Εντάξει φιλαράκι, περίμενε λιγάκι...σε 10 λεπτά έρχεται πάλι πίσω, έτοιμος... Ξανά οι λαιμοί πάνω και πάω όλο χαρά στο μαγαζί πάλι για να το ρυθμίσω το ρημάδι το PCV επιτέλους. Εν τω μεταξύ, επειδή οι λαιμοί έγιναν ελβετικό τυρί, βρήκα ένα σετ μεταχειρισμένουν από θείο μπέη. Έχονται, τους καθαρίζω, τους γυαλίζω και λέω με το που το ρυθμίσω θα τους κάνω τράμπα γιατί κρίμα είναι το μωρό μου να είναι με αυτούς τους λαιμούς πάνω. Πένα, καλύτεροι και από καινούριοι. Φιλαράκι, έχουμε πρόβλημα, χάλασε το δυναμόμετρο. (πολλά καντήλια...) Από ένα σημείο και μετά, το επεισόδιο γίνεται PG18, γιατί μπήκε και ο κορωνοϊός στη μέση, ο dynojetάς, κάτι έπαθε με τη μέση του... Για να μην τα πολυλογώ από πέρυσι το γενάρη φτάσαμε στο πριν 2-3 βδομάδες. Έβγαλα τελικά το PCV από πάνω και πήγα στον @tre για να βάλει επιτέλους ένα τέλος στο μαρτύριό μου και να μου ρυθμίσει το μηχανάκι με φλασάρισμα στην ECU. Δι εντ.
  26. 14 points
    Μετά από πολλούς μήνες πήγα για "προπόνηση". Πολύ σκουριασμένος...
  27. 13 points
  28. 13 points
    Βόλτα και καφεδάκι στο Πόρτο Γερμενό να γνωριστούνε τα ξαντερφια
  29. 13 points
    Και τελικά, περίπου έξι μήνες μετά, έχω επιτέλους μηχανή Street triple πέρα ότι δεν έβρισκα στα λεφτά που έψαχνα στην πόλη μου, αποφάσισα να μην το πάρω (η έστω ακόμα...) για να πάρω 4κυλινδρο που ήθελα εξ αρχής ώστε να μην μου μείνει απωθημένο. Όποτε αυτόματα έφαγε και το tuono άκυρο (και καλύτερα γιατί το ξανασκέφτηκα για 1000αρι) Το Ζ όπως είχαμε πει είχε φάει άκυρο γιατί είναι αηδιαστικά βαρύ, hornet επίσης είδα ένα του 2008 και ούτε εκεί μπορώ να πω ότι μου έκανε κλικ κάτι. Εν τέλη, κατέληξα σε gsr 600 (χωρίς abs για τον γνωστό λόγο με το θέμα του abs στα gsr) το οποίο μόλις το οδήγησα μου άρεσαν τα πάντα σε σχέση με ότι είχα δοκιμάσει μέχρι τώρα (hornet, Z) αλλά το βρήκα και σε αρκετά καλή κατάσταση, εννοείται ότι το είδε και ο μηχανικός μου πριν την αγορά, γενικά είναι όλο εργοστασιακό και καθαρό, πάει καρφί στον δρόμο δεν τραβάει δεξιά η αριστερά, δεν τρίζει τίποτα κτλπ, το μόνο που χρειάζεται είναι αλυσιδογραναζα (δεν επείγουν) και ένα σέρβις λαδια τσιμούχες ξύστρες στο μπροστινό που έχω κανονίσει να το κάνω μέσα στην εβδομάδα μαζί με ένα τυπικό σέρβις λαδια και φίλτρο λαδιού. Θα ανεβάσω και φωτογραφίες! Οι Θεσσαλονικείς ψηθείτε για βόλτα!
  30. 13 points
  31. 13 points
    Χαρταετός, ταραμάς, χταποδάκι... https://i.imgur.com/gt8Cd1N.jpg?1
  32. 13 points
  33. 12 points
    Οδήγησα το νέο Aprilia RS660 και αυτή είναι η εντύπωση που μου άφησε. Διαβάστε, απολαύστε. https://bit.ly/2XxBCxk
  34. 12 points
    Αλλά αναχώρηση για πού; Δεν το έχω πιάσει ακόμη το θέμα αυτό. Λοιπόν, στόχος είναι η μικρή κωμόπολη Fierza στο βορειοανατολικό άκρο της Αλβανίας. Το γιατί θα το πιάσω στη συνέχεια, αλλά στόχος είναι το επόμενο πρωί να είμαι εκεί πάνω. Ως εκεί σε μεγάλο βαθμό τα χιλιόμετρα είναι ψιλοδιαδικαστικά όσον αφορά τη διάσχιση της Ηπείρου και του δυτικού τμήματος της Αλβανίας τουλάχιστον. Με το τεστ και τα συμπαραμαρτούντα, έχει πάει ήδη εννέα ώσπου να καβαλήσω. Κάτι λιγότερο από επτά εκατοντάδες χιλιομέτρων με περιμένουν ως το βράδυ. Τις λατρεύω αυτές τις ημέρες. Εγώ, η μοτοσυκλέτα μου και δρόμος, δρόμος, όόόλη η ατελείωτη καλοκαιρινή μέρα στη διάθεση μου να την απολαύσω όπως θέλω εγώ. Φύγαμε; Πρώτα χιλιόμετρα βγαίνοντας από τα Αγρίνιο οδηγώ αναγνωριστικά: Πρέπει να ξαναβρώ τα πατήματα του CBR μου, πάει πλέον καιρός από το τελευταίο ταξίδι παρέα. Αλλά κυρίως πρέπει να αποβάλλω το να οδηγώ ελβετικά. Έχει πολλά καλά αυτή η μικρή χώρα, η ευχαρίστηση της οδήγησης δεν είναι ανάμεσα τους. Η αστυνόμευση είναι αυστηρή, χωρίς να χαρίζεται. Τα πρόστιμα πέραν του ότι γδέρνουν δεν περιορίζονται στο να σου αλαφρώνουν (με την οκά, όχι το milligram!) το πορτοφόλι, αλλά φτάνουν και σε κατάσχεση οχήματος. Και όλα αυτά με τα όρια σε πλαίσια χαμηλά ακόμη και για πενηνταράκι του ’80. Α και με τους λοιπούς χρήστες της οδού σε ρόλο μυστικού πράκτορα Austin Powers που καταγγέλλει τα ελάχιστα που ξεφεύγουν από τα μάτια του επίσημου νόμου. Ζώντας σε ένα τέτοιo περιβάλλον, θέλοντας και μη το muscle memory κλείνει την γκαζιέρα στα 50kph και αν δεν υπάρχει άλφα διακεκομμένη γραμμή στο οδόστρωμα, βήτα επαρκής χώρος ώστε να επιταχύνεις χωρίς η μαμά εξάτμιση να ξυπνήσει τα παιδιά του γείτονα που κοιμούνται, ε τότε δεν επιχειρείς προσπέραση.
  35. 12 points
    Ημέρα 1η, 07/07/21 Αγρίνιο (GR) - Κακαβιά (GR) – Kukës (AL) – Pac (AL) – Bajram Curri (AL), 676km Άλλοτε τα ταξίδια ξεκινούν μ’ έναν καφέ. Άλλοτε μ’ ένα πρωινό. Γι΄ άλλους μ’ ένα τσιγάρο. Ε, φέτος νέα δεδομένα, PCR test. Ω καιροί, ώ ήθη; Στο διαγνωστικό κέντρο ήδη περιμένουν στην ουρά για αιμοκάθαρση. Για άλλη μια φορά αναλογίζομαι με χαμόγελο την τύχη του να μην με βρουν οι επόμενες εβδομάδες σε αίθουσες αναμονής νοσοκομείων. Έχω να το δηλώσω πάντως, τα τεστ εν Ελλάδι είναι πολύ πιο ήπια από τα Ελβετικά. Στα βόρεια προσπαθούν να κάνουν το κρανίο σου πιο σουρωτήρι και από τα τυριά τους: Καμια δεκαριά δευτερόλεπτα λήψη επιχρίσματος από το στόμα συν μια αιωνιότητα σε κάθε ρουθούνι. Τουλάχιστον δεν κάνουν τις λήψεις με την ανάποδη σειρά, αλλά όπως και να έχει με βλέπω να θέλω χιτώνιο στη μύτη μετά από όσα τεστ αναμένονται τις υπόλοιπες ημέρες. Μικρή σημασία έχουν πλέον αυτά. Καβαλάω το μηχανάκι και ώρα για την πρώτη μιζιά. Ελέω φρέσκιας μπαταρίας είναι ζωηρότατη, στο μυαλό μου είναι δέκα φορές πιο ζωηρή, επιτέλους ώρα αναχώρησης.
  36. 12 points
    Το φετινό ταξίδι μας είχε λίγο πολύ τα πάντα. Βουνό, θάλασσα, καταρέκτες, ποτάμια, λίμνες, καλούς δρόμου, κακούς δρόμους, χωματοδρόμους πολυ φαγητό, χωριό, πόλη ενα σκασμένο λάστιχο και την καλύτερη παρέα. Ημέρα πρώτη. 3/9/2021 Αφού έχουμε φορτώσει τις μηχανές απο βραδύς και τις είχαμε φουλάρει με καύσιμο, το ραντεβού είχε δοθεί 7 μιση το πρωί εντός Αγρινίου, για τον πρώτο καφέ πριν το ξεκίνημα. 8 λοιπόν ξεκινάμε με πρώτη στάση το Βουλγαρέλι. Σκοπός μας ήταν να μην παμε πουθενά απο Αυτοκινητόδρομο, με σκοπό να δούμε οσο δυνατόν περισσότερα χωριά. Περνώντας από την Άρτα, καταλήγουμε στο Βουλγαρέλι. Κατεβαινουμε στο Γεφυρι που έχει εκεί για τις φωτογραφίες και μετα ανηφορίζουμε για την κεντρική πλατεια του χωριού για καφέ. Φεύγοντας από το Βουλγαρέλι, επόμενη στάση είναι τα Θεοδόριανα, ενα χωριο 17 χιλιόμετρα μετα. Μπαίντας στο χώριο, βλέπουμε παντού πινακίδες που λένε για τον καταράκτη Σούδας, οπότε λέμε να τις ακολουθήσουμε. Καταλήγουμε σε ενα πλάτωμα οπου αφήνουμε τις μηχανές και συνεχίζουμε με τα πόδια. Μετα απο περίπου 25 λεπτά περπάτημα μεσα στο δάσος καταληγουμε σε ενα μέρος που σίγουρα ανταμείβει το περπάτημα. Γυρίζοντας στις μηχανές η ομόφωνη απόφαση ήταν πως ήρθε η ώρα για φαγητό. Έτσι λοιπόν σκολουθούμε τις άλλες πινακίδες που βλέπαμε παντού στο χωριό, που έλεγαν για μια ταβέρνα με όνομα Πανόραμα. Φτάνοντας εκεί βλέπουμε πως δεν ειναι κανείς, ολα κλειστα. Χαζέψαμε λίγο την θέα και απογοητευμένεοι πήγαμε να φύγουμε, τοτε βγαινει μια κυρία και μας κράτησε για φαγητο, μετα απο λιγο βγαινει και ο αντρας της, κανει το κλασικο τέντωμα που κανεις μολις σηκωνεσαι απο το κρεβάτι, φορα την ποδιά του και παει να βάλει φωτιά, Εκει λοιπόν φάγαμε το καλύτερο φαγητό που θα φαμε σε όλο το ταξιδι. Αν φτάσετε μεχρι εκεί, αξιζει να πατε για φαγητο εκει, αν δεν ειναι κανεις, φωνάξτε και ολο και καποιος θα βγει. Επόμενη στάση καλλιροη και το ξενοδοχειο που θα διανυκτερεύαμε. Εννοειται πως το gps μας βγάζει λάθος. Μας βαζει σε εναν αρκετα κακο χωματόδρομο, σε ωρα που αν πηγαιναμς λάθος θα μας επιανε βραδυ για να το διορθώσουμε. Όταν πια ειχαμε αποφασισει να γυρισουμε, βρήκαμε ενα βοσκο που μας είπε πως καλα πάμε και πως απο δω θα βγουμε και ετσι συνεχίσαμε τον χωματόδρομο. Από τα 34 χιλ συνολικης αποστασης τα 21 ηταν χωματόδρομος, κατι που μας κούρασε αρκετα καθως τα μηχανακια ηταν φουλ φορτωμένα και εγω ημουν και δικαβαλος. Φτάνουμε λοιπόν στο ξενοδοχείο, ο ιδιοκτήτης αρκετα εξυπηρετικός και μας άφησε να βαλουμε τις μηχανες μεσα στον προαύλιο χωρο του ξενοδοχειου. Μας είπε πως αρκετός κόσμος κάνει λάθος και παίρνει το χωματόδρομο γιατ αυτόν βγαζει το gps . Δυστηχώς δεν ύπηρχε τιποτα για βραδινό, περα απο κλαμπ σαντουιτς, οποτε ξεκινήσαμε να πάμε να βρόυμε κάτι στο χωριο. Στα 6 χιλιόμετρα απο το ξενοδοχείο υπάρχει ενα κλασσικό και πολυ τίμιο ουζερι, πανω στον δρόμο με πολυ δυνατό κοντοσούβλι. Μετα απο κει, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ... Η μάζωξη. Το γεφύρι στο Βουλγαρέλι Η πλατεία στο Βουλγαρέλι Το πλάτωμα που αράζεις τις μηχανές για να περπατήσεις ως τον καταράκτη της Σούδας Ο δρόμος μέσα που βγάζει στον καράκτη ο καταράκτης Πλατεία θεοδώριανων Φράγμα Μεσοχώρας Μερικές φώτο απο την διαδρομή το ξενοδοχειο που μειναμε το βραδυ
  37. 12 points
    Χαιρετώ όλα τα παιδιά του forum, ελπίζω να είστε όλοι καλά. Καιρό σκεφτόμουν ότι ήθελα να γράψω εδώ για την εμπειρία μου με το Husqy που αγόρασα πριν από 3 χρόνια (μέσω προτροπής από αυτό το forum). Το original thread ήταν το παρακάτω: Επειδή όντως τότε τα παιδιά εδώ με βοήθησαν, ήθελα να γράψω κι εγώ με σκοπό να βοηθήσω ίσως κάποιον που σκέφτεται να πάει σε κάποιο τέτοιο μηχανάκι. ------ Για όποιον δεν διάβασε/βαριέται να διαβάσει το αρχικό thread: -- δεν είμαι ούτε έμπειρος, ούτε "ψαγμένος" αναβάτης -- έψαχνα ένα φιλικό supermoto για καθημερινή χρήση, χωρίς τρελλά γκάζια -- μέσω προτροπής πολλών παιδιών τελικά δοκίμασα και αγόρασα ένα Husqy 610sm ie του 2008 Spoiler: το μηχανάκι το έχω ακόμα. Παρακάτω θα προσπαθήσω να παραθέσω την εμπειρία μου από την χρήση/κτήση του. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο συνοπτικός μπορώ. Αυτό δεν προσπαθεί (ούτε μπορεί) να είναι ένα review της μηχανής. Δεν έχω την κατάρτιση ούτε τη γνώση για κάτι τέτοιο. Είναι απλά η προσωπική εμπειρία ενός αναβάτη. ------ 1. Αίσθηση οδήγησης Το Husqy είναι απείρως διασκεδαστικό σαν μηχανάκι, πραγματικά. Είναι ελαφρύ, έχει όσο γκάζι χρειάζεται για μέσα στην πόλη (και για λίγο παραέξω), είναι παιχνιδιάρικο. Γενικά, χαίρεσαι να το καβαλάς. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος που με ώθησε στο να το αγοράσω τότε, ήθελα να ενθουσιάζομαι όταν έχω να το οδηγήσω. Και σε αυτό όντως το μηχανάκι delivers, με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Η αίσθηση των περιφερειακών και της ανάρτησης είναι επίσης πάρα πολύ καλή, το ίδιο και οι φρενούκλες που έχει. Συνολικά, νιώθεις το μηχανάκι πολύ "άμεσο" (όλα αυτά πάντα σε σύγκριση με το ΧΤ600 που είχα πριν από το Husqy). Αυτό ισχύει και στο γκάζι, και στο κέντρο βάρους, και στα φρένα. Αν είσαι ένας αναβάτης που σκέφτεται να πάει σε ένα τέτοιο μηχανάκι, αυτά είναι τα πλεονεκτήματα που έχω να παραθέσω. Το ζυγίζεις και βλέπεις. Είναι ο παράγοντας "διασκέδαση/ενθουσιασμός" στην οδήγηση σημαντικός? Αν ναι, τότε ένα το κρατούμενο. 2. Επιδόσεις Για "επιδόσεις" δεν μπορώ να κάνω ιδιαίτερη μνεία, γιατί δεν είμαι έμπειρος με πολλές μηχανές. Μου φαίνεται ότι το μηχανάκι έχει όσο γκάζι χρειάζεται για μέσα στην πόλη, και με όση κρίση μπορώ να έχω οι αναρτήσεις και τα φρένα του είναι καλά στημένα και αποδίδουν καλά. Σίγουρα υπάρχουν μηχανές με περισσότερο γκάζι, με καλύτερα φρένα, με καλύτερες αναρτήσεις (ή και με όλα αυτά μαζί). Απλά, νομίζω ότι το Husqy σαν "σύνολο" είναι πλήρως ικανοποιητικό για χρήση μέσα στην πόλη. Αν δεν θέλεις τρελλό γκάζι (55 άλογα είναι το Husqy) και σε ενδιαφέρουν οι καλές αναρτήσεις και τα καλά φρένα, δύο τα κρατούμενα. 3. Άνεση Κάποιος/κάποια που μένει π.χ. Λαύριο και δουλεύει Αθήνα, δεν θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο μηχανάκι. Σε μεγάλο/ανοικτό δρόμο θα κουράσει τον αναβάτη (πράγμα λογικό, για supermoto μιλάμε). Εκεί πάμε σε κάτι άλλο, και η όλη συζήτηση περί supermoto πάει περίπατο. Επιπρόσθετα, ΔΕΝ είναι ένα άνετο μηχανάκι. Αν έχεις πάνω δεύτερο αναβάτη, θα φάει ζόρι (εκτός αν κάνεις κάποια μόντα στη σέλα). Ακόμα και για τον ίδιο τον οδηγό, οι μεγάλες αποστάσεις χρειάζονται παύσεις. Το καλοκαίρι του 2019 έκανα Χανιά-Ιεράπετρα από τον ΝΟΤΙΟ άξονα. Σύνολο 260 χλμ. Ήταν επαρχιακός δρόμος και ήταν πραγματικά πάρα πολύ ωραία, γιατί πήγαινα με μαξ 70-80 χλμ/ώρα και δεν ήταν κουραστικά. Αν βγάλεις το Husqy σε μεγάλο δρόμο λ.χ. Αττική οδό, θα φας λίγο ζόρι γιατί τρως όλο τον αέρα στο στέρνο. Ωστόσο, το ταξίδι ήταν μεγάλο και πιάστηκε η μέση μου. Η θέση οδήγησης φταίει για αυτό. Όλα αυτά είναι λογικά και αναμενόμενα για τέτοιο μηχανάκι, απλά τα παραθέτω για μια πιο πλήρη εικόνα. Αν η άνεση είναι κάτι που προτίθεσαι να παλέψεις, τότε τρια τα κρατούμενα. Ξέρεις που μπλέκεις, αν θέλεις άνεση πάρε ένα Vstrom (nothing against Vstroms). 4. Αξιοπιστία/ευκολία επισκευής Εδώ τα πράγματα ζορίζουν λίγο, τουλάχιστον από τη δική μου εμπειρία. Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια, με μάζεψε η οδική βοήθεια αρκετές φορές. Ευτυχώς, όχι για κάτι σοβαρό. Θα παραθέσω τους λόγους και μετά θα εξηγήσω παραπάνω: -- πρόβλημα στην εισαγωγή και η μηχανή δεν έπαιρνε μπρος (αυτό ήταν πρόβλημα που είχε στην αρχή το μηχανάκι, το λύσαμε στην πορεία) -- πτώση τάσης μπαταρίας + υπερχείλιση/βραχυκύκλωμα μπουζί το χειμώνα λόγω χαμηλών θερμοκρασιών -- κομμένο αριστερά σωληνάκι βενζίνης (2 φορές) -- κομμένο δεξιά σωληνάκι βενζίνης -- καρβουνάκια μίζας Είχα και μια σχεδόν κομμένη ντίζα συμπλέκτη, αλλά κατάφερα να πάω συνεργείο με καρφωτές. Είχα και λάστιχο 2-3 φορές αλλά οκ, αυτό το παθαίνουμε όλοι. Καμία από τις επισκευές δεν ήταν ακριβή. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει ότι εγώ ξεκίνησα να πάω κάπου με τη μηχανή και εν τέλει πήγα με το λεωφορείο. Με το XT 2 χρόνια μόνο μια φορά είχα "μείνει" γιατί είχε καεί ένα φισάκι κοντά στην ηλεκτρονική. Επίσης, ακόμα και για απλά πράγματα όπως π.χ. η ντίζα του συμπλέκτη, δεν υπήρχε ανταλλακτικό πουθενά και φτιάξαμε ντίζα από ποδηλατάδικο. Ακόμα και για κάτι τόσο απλό, η φάση με το Husqy δεν είναι τόσο απλή. Έκτοτε παρήγγειλα 2 ντίζες Husq και κουβαλάω στις διακοπές την μια μαζί μου, ώστε αν πάω εκεί σε κάποιο συνεργείο να έχω να τους δώσω να μου βάλουν. Εδώ φτάνουμε στο καίριο ερώτημα: τι θα έλεγα σε κάποιον για την αξιοπιστία όσον αφορά το μηχανάκι? Θα έλεγα τα εξής: -- Αν είσαι γενικά chill με τη concept "μηχανή" γενικά, και μπορείς να μην βασίζεσαι πάνω της, τότε go for it -- Αν χρειάζεσαι την μηχανή για να κάνεις τη δουλειά σου, και το να σε πετάει εκτός προγράμματος είναι κάτι που σε ζορίζει (σωματικά/ψυχικά), τότε σκέψου το καλά γιατί ενδέχεται κάποιες (ίσως αρκετές) φορές να φας πακέτο -- Αν την όλη φάση την παίρνεις πολύ βαριά συναισθηματικά ("πω, πάλι με άφησε η μηχανή"), τότε πάλι σκέψου το καλά Εγώ έχω μια πολύ hands-off σχέση με το Husqy. Πλέον δεν το χρησιμοποιώ καθημερινά (δεν χρειάζομαι μηχανή, παίζω πόδια). Το έχω για διασκέδαση και βόλτα. Έτσι, το "έχω φέρει στα μέτρα μου" κάπως και δεν βασίζομαι πάνω του. Αν κάτσει στραβή είμαι προετοιμασμένος (ψυχολογικά και πρακτικά). Π.χ. το καλοκαίρι έπρεπε να είμαι Πειραιά στις 06:30 για πλοίο. Ξεκίνησα από κέντρο Αθήνας 05:00 ώστε αν κάτσει κάποια στραβή, να προλάβει να έρθει ο γερανός να μαζέψει το μηχανάκι και εγώ να πάρω ταξί για λιμάνι. Αν ήμουν βέβαιος ότι θα πήγαιναν όλα ρολόι θα ξεκινούσα σίγουρα 30-40 λεπτά αργότερα. Αν είχα να το καβαλάω κάθε μέρα για υποχρεώσεις, θα ήμουν ενδεχομένως περισσότερο αγχωμένος. Ωστόσο, ακόμα θα το είχα το μηχανάκι. Ακόμα και με τις αναποδιές που αντιμετώπισα, δεν "ξενέρωσα". Ωστόσο, είναι βέβαιο: σε σύγκριση με ένα XT/XTX, σίγουρα το Husqy θα σε στείλει στο συνεργείο περισσότερες φορές. Το θέμα είναι να αποφασίσεις αν αξίζει τον κόπο. ------ Αυτά τα ολίγα. Ελπίζω να φανούν σε κάποιον χρήσιμα όσα έγραψα. Ευχαρίστως να απαντούσα και σε οτιδήποτε άλλο σχετικό. Take care.
  38. 12 points
  39. 12 points
  40. 12 points
    Επιτέλους αξιώθηκα να δέσω τα καλάμια που ήταν πάνω στον πάγκο κάνα μήνα. ? Άιντε να παίρνουν και άλλα σειρά. ?
  41. 12 points
  42. 11 points
    Εισαγωγή Σκάρτα χίλια χιλιόμετρα από το τέλος του 2018. Δεν το πίστευα, αλλά τα κιτάπια δεν έλεγαν ψέματα, 986 για την ακρίβεια. Από τότε που μετακόμισα Ελβετία το αγαπημένο μου CBR παραμένει παρκαρισμένο στο πατρικό μου στο Αγρίνιο. Κάτι άλλα ταξίδια με το VFR, κάτι ο COVID, οι αραιές βόλτες Χριστούγεννα – καλοκαίρι κατέληξαν να είναι αραιότατες, μηδαμινές. Το πήρα απόφαση, φέτος το καλοκαίρι corona ξε-corona ήθελα βόλτα με την αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα. Προορισμός δεδομένος, τα Βαλκάνια. Στο παρελθόν είχα κάνει δικάβαλο τα τουριστικά παράλια, επίσης δικάβαλο σε άλλο ταξίδι τις κυριότερες πόλεις, ε, γι’ αυτή τη φορά ήθελα να δω εκκρεμότητες που είχα αφήσει. Μέρη που είτε δε χώρεσαν σε περασμένα ταξίδια, μέρη που είδα βιαστικότερα απ’ ότι αξίζουν, μέρη για τα οποία έμαθα πιο πρόσφατα. Μοναδικό εμπόδιο μια παγκόσμια πανδημία, κάτι κλειστά σύνορα και ένα ραντεβού εμβολιασμού που όλο έπαιρνε αναβολή. Σιγά το πράγμα, δεν είναι δα ότι έχω ΚΤΜ.
  43. 11 points
    O δρόμος παραμένει πολύ καλός ως την κατάβαση για Kukes. Από εκεί το GPS επιμένει και ξαναεπιμένει ότι στη γέφυρα πρέπει να συνεχίσω μέσω Κοσόβου. Το αγνοώ και απλά χαζεύω για λιγάκι την θέα. Σημείωση: Η τράπεζα που διαφημίζεται δίπλα στο.. DP βενζινάδικο (if u know, u know!), είναι η ίδια στην οποία έχω λογαριασμό στην Ελβετία. Μάλλον πελατολόγιο από γερμανόφωνες χώρες έχει καταγωγή από ετούτα τα μέρη! Ο δρόμος συνεχίζει παραλίμνια, σταματώ να αποθανατίσω την επόμενη γέφυρα λόγω του ότι έχει κρεμασμένο ένα δίχτυ που καταλήγει στο νερό. Τι στο καλό είναι αυτό; Ίσως τιμωρία με πνιγμό για τους αυτόχειρες; Δεν έχω ιδέα! Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι το ότι το ταβερνάκι με το μπαλκόνι πάνω από το νερό δείχνει ομορφότατο και το στομάχι μου είναι άδειο. Ώρα για μάσα!
  44. 11 points
    Κατά τ’ άλλα, τα χιλιόμετρα κυλούν δίχως συγκινήσεις, απλά χαζεύω το τοπίο στην άδεια Ιόνια ξεθάβοντας αναμνήσεις: Μενίδι κάτι εκδρομές με το σχολείο, Άρτα που συγκεντρωνόμασταν κατασκηνωτές για την Λούτσα, ανηφορίζοντας προς Τέροβο εκδρομές με το CBF250 ως φοιτητής, Γιάννενα φανταριλίκι. Ίσως αν τα περνάς συχνά τα μέρη, η καθημερινότητα να τα φθείρει. Αλλά ζώντας καιρό πια εκτός Ελλάδας είναι ευχάριστο συναίσθημα, γαληνευτικό να νιώθεις το δέσιμο, να θυμάσαι ιστορίες, πρόσωπα, καταστάσεις. Τελευταία φορά που ήμουν προς τα εδώ ήταν τα Χριστούγεννα του ’19, τότε που ο COVID ήταν απλά πολύ τοπικό πρόβλημα Κινέζων μηχανουργών μας στη δουλειά. Έκτοτε ο πλανήτης έχει αλλάξει, αυτό που θέλω να δω αν έχει αλλάξει είναι κάτι κόκκινα Χ πάνω από τη λέξη ‘Κακαβιά’ στις ταμπέλες της Ιόνιας. Εν τέλει δεν έχει αλλάξει κάτι και το Tomtom μου λέει να κατευθυνθώ προς την πόλη των Ιωαννίνων. Μάλιστα, καθώς προσπαθεί να με πλοηγήσει φωνητικά, με προτρέπει να κατευθυνθώ προς ‘Ti-i-ai Ipirou’, το οποίο ήταν η προσπάθεια του να αρθρώσει το αρτικόλεξο ΤΕΙ! Από εδώ και πέρα επιτέλους οι ρόδες μου κυλάνε ανεξερεύνητους δρόμους, δεν έτυχε ποτέ να βρεθώ σ’ αυτή τη διαδρομή. Χωριουδάκια που μου είναι γνωστά ως... Υπηρεσίες και Φυλάκια από τις μέρες στα χακί, μνημεία από τον πόλεμο σπαρμένα εδώ κ’ εκεί και ένας δρόμος άδειος από κίνηση. Λίγα χιλιόμετρα μετά, η Κακαβιά. Πρώτη μου φορά σ’ αυτά τα σύνορα και κάνω είσοδο. Βασικά κάνω πολύ κακή έξοδο, αφού ηλιθιωδώς προσπερνώ το ελληνικό σημείο ελέγχου με αποτέλεσμα να βγουν οι συνοριακοί έξω και να μου σφυράνε με τα δάχτυλα στο στόμα για να σταματήσω. Ροοοομπαααα! Εντύπωση μου κάνει ότι ξαναελέγχουν τα χαρτιά μου στο ελληνικό τελωνείο λίγα μέτρα πιο μετά και καταγράφουν τα στοιχεία μου χειρόγραφα σε κάτι σαν βιβλίο συμβάντων. Στην Αλβανική μεριά, η υπάλληλος ανταποκρίνεται στο διστακτικό ‘hello’ μου με ‘Καλημέρα φίλε, από πού είσαι;’ σε άριστα ελληνικά! Πρέπει να το συνηθίσω αυτό, σε τούτο το ‘εξωτερικό’ μιλάνε και ελληνικά! Ξεμπερδεύω επιτέλους με τα διαδικαστικά και να ‘μαι ξανά στην Χώρα των Αετών. Πρώτη επίσημη φωτό του ταξιδιού.
  45. 11 points
    Προετοιμασία Η μισή χαρά κάθε ταξιδιού είναι ο σχεδιασμός για μένα. Χάρτες, σελιδοδείκτες στον browser, σημειώσεις, αξιοθέατα, με θρέφει ο σχεδιασμός όλων αυτών. Φέτος (...και πέρσι!) βέβαια, ένας ακόμη αστάθμητος παράγοντας, ο COVID. Αν ο Ηράκλειτος ζούσε σήμερα, την γνωστή του φράση θα την έλεγε για τους κανονισμούς εισόδου στις χώρες της Βαλκανικής επί πανδημίας. Ο καθείς τα δικά του, άλλοτε δρακόντεια, άλλοτε μπάτε σκύλοι αλέστε, άλλοτε με κερκόπορτες και ποτέ μα ποτέ με ταύτιση πληροφοριών ανάμεσα στις επίσημες σελίδες μιας χώρας. Ούτε ξέρω πόσες φορές άλλαξα σχέδια και σε πόσα διαγνωστικά κέντρα κωμοπόλεων της Αλβανίας έστειλα mail (πιο αναπάντητα και από το σουξέ της Παπαρίζου) για να μάθω αν δίνουν έγγραφα αποτελέσματα. Από άποψη προετοιμασίας μοτοσυκλέτας, ευτυχώς δεν υπήρχαν πολλές εκκρεμότητες. Έχοντας στην άκρη (ή και την όχι τόσο άκρη...) του μυαλού μου το ταξίδι είχα κάνει ένα τυπικό σέρβις κατά την προηγούμενη κάθοδό μου στην Ελλάδα. Μικρή παραφωνία τα κάπως ξεραμένα ελαστικά, το πίσω μάλιστα είναι και σε λάθος διάσταση, ένα 190άρι που είχα φορέσει στην Βέφα στο Ταλίν της Εσθονίας όταν έμεινα από πίσω λάστιχο κατεβαίνοντας από Νορβηγία τον Αύγουστο του ’19. Κληρονομιά στο CBR λοιπόν. Από ελλείψεις, μία ήταν η κύρια, το ότι στο CBR σε κανένα από τα προηγούμενα ταξίδια δεν είχα τοποθετήσει βάση για στήριξη και φόρτιση GPS. Εύκολα λύθηκε και αυτό, με έναν Ισπανό συνάδελφο ετοιμάσαμε ένα καλώδιο με ακροδέκτες και ασφάλεια. Πρόχειρα μεν, με ασφάλεια δε, έκανα το routing του καλωδίου και την τοποθέτηση του RAM mount σε μισή ώρα και χάνοντας μόνο μισό λίτρο ιδρώτα κάτω από τον αγρινιώτικο ήλιο. Από απρόοπτα, η μπαταρία που παρότι μόνιμα σε φορτιστή, μετά το δεύτερο μιζάρισμα ψόφησε. Ευτυχώς, άμεσα βρέθηκε αντικαταστάτρια στην ντόπια αγορά. Ωραίο πράγμα αυτή η διαθεσιμότητα, όχι πολύ διαδεδομένη κατάσταση στην Ελβετία. Αλλά όλα αυτά ήταν εν πολλοίς μικροπράγματα δυστυχώς. Συγγενικό μου πρόσωπο αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά ζητήματα υγείας. Τα αποτελέσματα μιας εξέτασης θα έκριναν αν την καλοκαιρινή μου άδεια θα την περνούσα βολτάροντας τις γείτονες χώρες ή στα νοσοκομεία των Αθηνών. ‘Κάηκε’ το πρώτο πενθήμερο αδείας στην αβέβαιη αναμονή, μαζί του και τα νεύρα όλων μας. Ευτυχώς, με καθυστέρηση το μαντάτο έφτασε τα κρίσιμα μεγέθη ήταν ΟΚ. Ανακούφιση από μια κατάσταση δυστυχώς γνώριμη. Τέλος. Δεύτερες σκέψεις στην άκρη κατά δύναμη. Το επόμενο πρωί έχει αναχώρηση.
  46. 11 points
    Μπηκα στην σκοτεινη συνομοταξια αυτων που αν τα γραναζια δειχνουν οκ αλλαζουν μονο αλυσιδα.
  47. 11 points
    Εν τέλει.... Μπαίνει ο ανήλικος με το 50αρι που θέλει να το κάνει 70αρι....Να πέσουμε να τον φάμε τον μικρό Μπαίνει ο 18αρης να ρωτήσει για εξάτμιση....Να τον φάμε τον κάγκουρα. Μπαίνει ο 28αρης κ ρωτάει τη σκούτερ να πάρει....Να τον φάμε γιατί τόλμησε να πει το σκούτερ μοτοσυκλέτα Μπαίνει ο 40αρης που θέλει GS για πρώτο μηχανάκι....Να τον φάμε γιατί μας κάνει επίδειξη Μπαίνει ο ανορθόγραφος να γράψει 2 αράδες....Να τον φάμε που στο σχολείο τον έπαιζε και δε ξέρει να γράφει Μπαίνει ο καθαρογραμμένος....Να τον φάμε επειδή έγραψε σε παλιό θέμα Μπαίνει ο Χονταίος....Να τον φάμε επειδή η Χόντα βγάζει άχρωμα μηχανάκια οπότε είναι κουλός Μπαίνει ο ΚΤΜάκιας....Να τον φάμε επειδή κάθε Τρίτη πίνει φραπέ στο συνεργείο Ήθελα να πιστεύω πως ως 2τροχοι είμαστε λιιιιγο πιο ανοιχτόμυαλοι για να καίμε τις ώρες μας με τέτοιες ανοησίες και μυξοπαρθενιάσματα. Φτάσαμε να παρεξηγούμε ακόμα κ το χιούμορ μεταξύ μας... Υ.Γ.: Αν κανείς ανατρέξει στους κανόνες του forum μας, δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ λόγος για όλη την επίθεση/ειρωνεία/μαλακία που έχει προηγηθεί. Πολλώ δε μάλλον όταν στο αρχικό ποστ της "νέας ζωής του thread" είδα ένα μήνυμα κυριλέ γραμμένο. Το αν το μέλος που το έγραψε συνεχίσει να γράφει ή ξαναγράψει μετά από 15 χρόνια (αν ζούμε) ποσώς με ενδιαφέρει. Και το μόνο που έκανα ήταν μέσω απαλού χιούμορ να χαϊδέψω την φάση για να μη φτάσουμε εδώ. Και για να ΜΗ παρεξηγηθώ, τα βέλη του χιούμορ τα έστρεψα προς τον άνθρωπο που ξέρω πως σηκώνει χιούμορ και δε θα με παρεξηγήσει. Το ακόμα πιο περίεργο είναι πως κατάφερε να.....παρεξηγηθεί. Τι να πω? Ειλικρινά δεν έχω κάτι άλλο να πω. Πέρα από το ότι η γκρίνια στο φόρουμ που μπαίνουμε για να χαμογελάμε, καταντάει κουραστική εν μέσω της καθημερινότητας μας.
  48. 11 points
    Ασφάλιση √ Άρση ακινησίας (με τέλος 8 μηνών) √ Φρέσκα λάστιχα √ Καθρέπτες, τακτοποιήσεις λεπτομερειών √ Λάδια, νερά √ Βενζίνη μπήκε √ Πρώτη βόλτα, όλα καλά, τίποτα δεν ενοχλεί √ Καλό, εύκολο, πρακτικό και φτηνό το ΑΧ1 αλλά σαν τον V4 360 δεν έχει. Ειδικά ο ήχος oh boy, oh boy! ΚΤΕΟ από αύριο και φύγαμε. Και μόλις φτιαχτεί το δικό του μούτρο του φαίρινγκ να μπει κι αυτό, να μην είναι με το δανεικό του άλλου που έχει άλλο τόνο κόκκινο. Ήταν μια καλή μέρα σήμερα
  49. 11 points
    Μια αλλαγή λαδιών να πάρει τα πάνω της
  50. 11 points
    Σήμερα έκανα ένα σενιάρισμα στο μηχανάκι Λάδια, φίλτρο λαδιού καινούριο, καθαρισμό στο φίλτρο αέρα, μπουζί, γρασάρισμα αλυσίδας, ρύθμιση συμπλέκτη και αέρα στο σώμα ψεκασμού και τέλος ρύθμισα και το ταμπούρο. Το νέο φιλτράκι λαδιού Νέο μπουζί... Καθαρό φίλτρο αέρα Ρύθμιση στο σώμα ψεκασμού... Στον συμπλέκτη και τέλος αλυσίδα με σπρέι γράσου και το ταμπουρόφρενο... Δηλώνει έτοιμο!
×
×
  • Create New...