Leaderboard

Μετά από 9+ χρόνια απροβλημάτιστης συμβίωσης με το GSR και εφόσον για πολύ καιρό το τριγύρναγα στο μυαλό μου, αποφάσισα να ακολουθήσω την σοφή συμβουλή κάποιου "LIFE IS SHORT, BUY THE FUCKING BIKE". Έτσι λοιπόν μετακόμισα κατά Ευρώπη μεριά, και είμαι πλέον κάτοχος μια κιτρινόμαυρης BMW F800GS με αρκετή προίκα και σε άριστη κατάσταση από "χέρι". Τα πρώτα χιλιόμετρα από Πτολεμαϊδα που την έφερα με άφησαν κατενθουσιασμένο. Βουρ για τα επόμενα χιλιόμετρα λοιπόν!

Ο άλλος έχει βάλει 32087 μπούκες στο kruazeroplio και μετά λέτε εμένα κάγκουρα

Κι αφου περασαν αλλα 4 χρονακια κι κλεισαμε αισιως τα 50k χλμ, ας κανουμε μια συνοψη τι εχει γινει εως τωρα. Οποτε εχουμε και λεμε: Συνολικα αλλαχτηκαν τα λαδια 6 φορες, εχω καταληξει οτι το bel ray exs ειναι το καλυτερο αν θελει καποιος να βαζει φουλ συνθετικο, αλλιως και το exp κανει εξισου την ιδια δουλεια. Τα φουλ συνθετικα τα κρατησα για 8k χλμ και για 1 χρονο, οπως αναγραφοταν και στο μανουαλ και το μηχανακι δεν επαθε απολυτως τπτ. Μπηκε φιλτρο αερα dna κι εκ τοτε καθαριζεται στα διαστηματα που πρεπει Αλλαχτηκε μονο μια μπαταρια 4 μπουζι, παντα ngk cr8e Λαδι αναρτησεων και παραφλου καθε 2 χρονια 2 μπροστινα λαστιχα και 4 πισινα, επειδη δοκιμασα σχεδον τα παντα εχω καταληξει οτι τα pirelli angel gt που φοραω τωρα στις μανισιες διαστασεις παντα ειναι το καλυτερο λαστιχο (michelin καλο αλλα δεν βγαζει χιλιομετρα, vee rumber kai continental contigo για κανενα λογο) Κι επειδη δυστυχως πριν ενα χρονο περιπου μου το ριξαν παρκαρισμενο, εριξα αρκετα λεφτα για να το συνεφερω, οποτε το μηχανακι αυτην την στιγμη εχει ολα τα πλαστικα του καινουργια, οπως επισης και φαναρια, κοντερ. Επι της ευκαιριας αλλαχτηκαν και ολα τα ρουλεμαν, πλεξουδα, σινεμπλοκ, ντιζες, μανετες, αλυσιδογραναζα και μπηκαν μανιταρια gsg για να αποφυγουμε ξανα τα ιδια. Επισης ρυθμιστηκαν βαλβιδες και αλλαχτηκε ο τεντωτηρας καδενας διοτι δεν επαιρνε αλλο σφιξιμο και ακουγοταν αρκετα. Επειδη καποια απο τα ανταλλακτικα στην αρχη δεν αλλαχτηκαν με γνησια, μπορω να πω με σιγουρια οτι το φθηνο πραγμα το πληρωνεις 2 φορες, ενω το μανισιο μια φορα και ξεμπερδευεις. Οποτε πραγματα που πρεπει να παραμεινουν μανισια στο μηχανακι ειναι τα εξης: Φρενα (οτι αλλο εχω βαλει απλα δεν εχει την αποδοση που εχουν τα μανισια), αλυσιδογραναζα (τα ιδια με τα φρενα), μανετες (οι chinese δεν εχουν την τελεια εφαρμογη), ντιζες (οτιδηποτε αλλο απλα κοβεται σε λιγα χλμ), πλαστικα (τα καινουργια δεν ειναι τα γνησια με αποτελεσμα να χρειαζονται καποιο μονταρισμα για να κατσουν σωστα εκει που πρεπει), πισω φαναρι (τα ενσωματωμενα led φλας μπορει να φαινονται cool, αλλα οταν ξεκολλανε τα περιβληματα λογω κολλας κακης ποιοτητας, δεν ειναι καθολου cool να ξαναπληρωνεις 2ο φαναρι), βιδες (καλες οι χρωματιστες αλλα κοβονται για πλακα αν σφιξεις ενα κλικ παραπανω). Σε γενικες γραμμες απροσδοκητες βλαβες δεν εχει βγαλει, απλα με το κλεισιμο των 50000 και 12ετιας βγηκαν αρκετα πραγματα μαζεμενα, που θεωρουνται αναλωσιμα βεβαια. Η καταναλωση κυμαίνεται στα 3,5λ/100 και μπορει ευκολα να φτασει και τα 4 αν δει τα πολλα ζορια (δικαβαλα ταξιδια, φουλ γκαζι για αρκετη ωρα) Η συνεχεια σε καμια 5ετια, αν θα το εχω ακομη κι αν υπαρχει το φορουμ. Καλα χιλιομετρα σε ολους!!

Και άλλη μια φωτογραφία από την ημέρα του σχολείου!

Παμε και στο τελευταιο Update για την εαρινή επισκευαστική σαιζόν, σήμεα τοποθέτησα το ¨γλήγορο διαφορικο¨ και εκανα καποια μικροσυμμαζέματα, το θετικό στην υπόθεση ειναι οτι ειδα μεγαλυτερη διαφορα στο βήμα απο οσο περίμενα, εποασα μια τελικη ταχυτητα της τάξεως των 93 km/h που τη θεωρω αρκετά ικανοποιητική, 10km/h περισσοτερο απο πρίν, μπορεί να κανει σχετικά ανετη πορεια με 65-70. Η μετρησεις εχουν γινει με κινητο iphone 5 και με το προγραμμα HERE WeGo, το αναφέρω για να πουλησω μουρη οτι εχω ΑϊΦον...

Μαθήματα Αγγλικών klosed gym

Επιστρέφω με νεότερα, μετά απο αρκετό ψάξιμο σε car και σε σελίδες με αγγελίες στο facebook βρήκα ενα διαφορικό (βασικά δεν είναι διαφορικό, απλά έτσι επικράτησε να το λένε, όποιος γνωρίζει πως το λένε ας με διορθώσει παρακαλώ) μακρύτερο απο αυτο που έχω. Επειδή δεν υπάρχουν και πολλες πληροφορίες για το Townmate στο ίντρνετ θέλω σε αυτό το θέμα να γράψω οτι έχω μάθει απο την εμπειρία μου, και όποιος ξερει κατι παραπάνω συμπληρώνει. Τα μαμά διαφορικά που εχω δει ειναι 4 και εχουν ανοιστοιχα ενα συδιασμο δοντιων πηνιου και κορώνας και μας δινουν την αναλογη σχεση μεταδωσης. 1) 10-34=3,4 2) 11-35=3,18 3) 11-33=3 4) 12-35=2,91 Εγω ειχα το 11-35 και πηρα το 12-35 που ειναι το μακρυτερο μαμα διαφορικο, ευελπιστω να μου δωσει 7-10 χιλιομετρα τελικης παραπανω ωστε να μπορει το μηχανακι να πηγαινει πορεια με 70 χωρις να στροφαρει υπερβολικα. Το επομενο προβλημα που θα κληθώ να λυσω ειναι οτι το σαζμαν που φοραω εχει αρκετά κοντη τετάρτη, η διαφορα με την τρίτη ειναι της τάξεως των 10 χλμ/ωρα. Εχω αλλα 2 4αρια σαζμαν στα οποία θα μετρησω τα δοντια στα γραναζια και αν προκυψει κατι θετικο θα τα παντρέψω!

Update Παρέλαβα σήμερα από (Κίνα βέβαια) προστατευτικά για της μανετες. Μια χαρά φαίνονται αν και όταν τίς πιάσεις στα χέρια νιώθεις ότι είναι κάπως... ψεύτικες.Παντως την δουλειά τους θα την κάνουν. Προσθέτουν αρκετούς πόντους στο πουλ-μουρ καθώς δείχνουν σούπερ στο δούκα Σε σχέση με τα αντίβαρα είναι ελαφρύτερα 200γρ,σε βόλτα που έκανα δεν κατάλαβα παραπάνω κραδασμούς οπότε οκ.

Παραθετω παρακατω τα συνολικα στατιστικα απο το fuelio οταν πανω κατω συμπληρωσα ενα ετος χρησης του cb. Πιστευω θα ειναι ακρως ενδιαφεροντα και χρησιμα για καποιον που το σκεφτεται και θελει να τα βαλει ολα κατω: Εκτος φυσικα απο τα παραπανω στα στανταρ εξοδα ειναι φυσικα και: Τελη 55€ Ασφαλεια ετησια ~160€ (εγω τουλαχιστον τοσα) Σερβις 1000χιλ. 65€ Σερβις 12000χιλ. 55€ Εξατμισεις, λαστιχα κτλ δεν τα βαζω, ειναι υποκειμενικο θεμα.

Επειδή ο χειμώνας πρέπει να περάσει κάπως επικοδομητικά και οχι σερφάροντας απο τον καναπέ στο internet πήρα την απόφαση να κάνω ενα restore το παπί μου το οποιο το ειχε αναγκη. Να αναφέρω οτι πρόκειται για ενα Townmate το οποίο καβαλούσα απο τα 13 μου και σε αυτό έμαθα να οδηγάω, να κανω καγκουριές και να φτιάχνω μηχανακια, αρα εχει περάρει πολλά στα χέρια μου, η τελευταία του κατάσταση το βρίσκει ετσι.. Οχι και τόσο άσχημο, τα χρόνια όμως πέρασαν και μεγάλωσα, οσο το χρειαζόμουν κάπως πιο "δυνατό" το είχα και το χάρηκα με το παραπάνω, τώρα ήρθε ο καιρός να επανέλθει στην εργοστασιακή του μορφή (πλήν της μπροστά ανάρτησης και του τιμονιού) Ήδη εχω προχωρίσει στο ξεμοντάρισμα και μερικό τρίψιμο του σκελετού, θα επακολουθήσει ολη η διαδικασία βαφής και φυσικά ανάλογη φροντίδα στο μοτέρ τόσο εξωτερικά οσο και εσωτερικά. Καθε φορά που θα εχει εξέλιξη το θέμα θα επανέρχομαι και θα ποστάρω υλικό.

Δεν περιμενα μια τοσο μικρη παραλια να μου προσφερει ευχαριστηση κ ηρεμια.Ισως βεβαια να επαιξε ρολο και η 45ρα...Η βολτα ανηκει στον Παναγιωτη/panag και ο προορισμος δικος μου. Ευχαριστουμε την ταβερνα για την αψογη συμπεριφορα.

Ναι αλλά 80άρι. Και με συμπλέκτη.

Καλορίζικο, καλοτάξιδο και αγρατζούνιστο παλιοκάγκουρα. Να την χαίρεσαι την καινούργια Γερμανίδα σου. Μερκελοκράτορα!!! χαχαχχααχχαχαχα Το χρώμα επιοικώς EPIC FAIL!!! (σκουληκαντέρα)

To μικρό πάιρνει 212 ml, το μεγάλο παίρνει 241 ml λαδιού. Πολυ μικρή διαφορά, δεν θα'χεις θέμα να χρειαστει να συμπληρωσεις λάδι. @HLIAS δεν ισχύει. Η πίεση στο κύκλωμα ειναι προκαθορισμένη απο την διάμετρο των αυλών κυκλοφορίας.

Μπραβο ρε Μαικ. ωραια επιλογη. καλα χλμ με το κιτρινιαρικο γκομενακι

Μπραβο ρε Μιχαλη! καλοταξιδη και αγρατζουνιστη!!! να τη χαρεις οσο δεν παει!

Εδώ βλέπουμε πως ο Κωστάκης προχωράει στα μαθήματα του photoshop. τρομερή πρόοδος! γιατι εσύ να επέτρεψες το βερσις να πατήσει χωμα ΑΠΟ ΚΑΙ ΚΛΕΙΕΤΕ!

Το τσαρδί μου προχθές στην Σαχάρα.

Πάσσο Πόρδοι.....χαχαχα

Να σου πω, Ζαντολάστιχα μοτάρντ πήρες;

13-8-14 ΤΕΤΑΡΤΗ (ΚΖ-Astana 540χιλ) Aka Hotel €33 δίκλινο με πρωινό δυο νύχτες.. Ξυπνώντας το πρωί κάνω μια τις σκούρες κουρτίνες να μπει ο ήλιος μέσα, αλλά αντίκρισα καταχνιά και ομίχλη!!! Ανοίγω παράθυρο και την ακούω από το κρύο, που σε μπερδεύει για το τι μήνα έχουμε!!! Αίθουσα πρωινού μα φυσικά στο ίδιο μοτίβο με όλο το στιλ του ξενοδοχείου, όπου έπρεπε να κάνω παραγγελία από κατάλογο, λόγος για μπουφέ δεν..!!!! ο καιρός μουντός έξω, όμως ηλιοφάνεια μέσα μου, γιατί; Συνάντηση με την Μόνικα απόψε… Ο δρόμος στην αρχή είχε εναλλαγές από χωμάτινα κομμάτια σε άσφαλτο λόγο έργων, αλλά μετά από καμιά 100χιλ οδηγούσα σε υπερσύχρονο αυτοκινητόδρομο.. Το τοπίο όπως ακριβώς είχα δει και διαβάσει σε ταξιδιωτικά, στέπα με χαμηλή βλάστηση και μάλιστα από ηλιοτρόπια ευχάριστο για το μάτι. Ο άριστος δρόμος συνδράμει στο να καλυφτούν γρήγορα τα χιλιόμετρα. Στάσεις για ξεκούραση, και τρώγοντας λίγο βροχή αρχίζω να βλέπω τα προάστια της πρωτεύουσας. Βάζω διεύθυνση του ξενοδοχείου στο gps και τσουπ, έξω από αυτό. Δεν μπορώ να το πιστέψω μετά από 13 μέρες και περίπου 7000χιλ συνάντηση με την Μόνικα και ετοιμαζόμαστε να βγούμε βόλτα στην πρωτεύουσα του Καζακστάν. Προτεραιότητα είναι να πάμε να πάρουμε τοπική κάρτα ΣΙΜ τηλεφώνου για να μπορέσουμε να μιλάμε χωρίς χρεώσεις roaming που είναι απαγορευτικές. Λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο βρίσκεται ο κεντρικός σταθμός τρένων της πόλης και πάμε προς εκεί. Βρίσκουμε ένα μαγαζί με διάφορα και ρωτάμε. Παιχνίδι και συνεννόηση κάνει πλέον η Μόνικα, και αυτό γιατί καταλαβαίνει λίγο τα Ρωσικά αφού τα έκανε στο σχολείο της στην Πολωνία. Ευτυχώς που η υπάλληλος κατάλαβε και την Μόνικα και είχαμε την ΣΙΜ στα χέρια μας εύκολα. Ενεργοποίηση λοιπόν και αμέσως στέλνουμε μήνυμα στον φίλο που μου είπε ο Ρώσος ότι θα με βοηθήσει.. Ωραία τώρα περιμένουμε απάντηση. Επιστρέφουμε προς ξενοδοχείο και βγάζουμε και λεφτά από ΑΤΜ. Ρωτάμε την ρεσεψιόν πόσο απόσταση το κέντρο και που έχει συγκοινωνία. Έχει στάση λεωφορείου έξω από το ξενοδοχείο και αγοράζουμε εισιτήριο από την ρεσεψιόν!!! 4 χιλιόμετρα μέχρι το κέντρο και απολαμβάνουμε εικόνες και την καθημερινότητα των ντόπιων με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Πλησιάζοντας μπερδεύεσαι λίγο, βλέποντας την χλιδή και τους ουρανοξύστες!!! Σίγουρα δεν πείθεσαι ότι βρίσκεσαι σε χωρά πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Σταματάμε και κατεβαίνουμε βλέποντας τον πανύψηλο πύργο Baiterek. Ορόσημο για την πόλη, έμβλημα θα έλεγα αφού υπάρχει και σε χαρτονόμισμα. Πραγματικά εντυπωσιακό ειδικά τώρα την νύχτα που αλλάζει ο φωτισμός του συνέχεια.. Πάνω υπάρχει καφέ (το μάθαμε αργότερα) να κάτσεις με θεά από ψιλά. Συνεχίζουμε την βόλτα μας στις τεράστιες πλατείες με παρτέρια γεμάτο λουλούδια, με κτήρια γραφείων όπως και κυβερνητικά να περιβάλλονται γύρω από αυτές. Όλα όμορφα καθαρά και ταχτοποιημένα. Λέμε να απολαύουμε ένα καφέ αλλά κυριλέ!!! Οι τιμές δεν θα μπορούσε να μην είναι κυριλέ αφού ένας καπουτσίνο στοιχίζει €3,50 δηλαδή τιμή Αθήνας. Έλα όμως που ο ίδιος καφές στην περιοχή που βρίσκεται το ξενοδοχείο έχει 50λεπτα.!!! Η διαφορά τεράστια!!! Απολαμβάνοντας τον καφέ και η Μόνικα το μοχιτο της απαντά ο φίλος. Αύριο μπορεί και θα έρθει από το ξενοδοχείο να δει το πρόβλημα και να μας πάει να το φτιάξουμε. Τι ωραία τι καλά που εξελίσσονται τα πράγματα. Μέσα στην τρελή χαρά είμαστε. Τώρα μας είχαν ενημερώσει από το ξενοδοχείο ότι συγκοινωνία σταματά μέχρι 23:00.. μόνο ταξί μετά. Τώρα με τα ταξί παίζει τα νόμιμα και τα παράνομα. Τα νόμιμα ποιο ακριβά, ενώ τα παράνομα παζάρι με την τιμή που μπορεί για ίδια απόσταση να είναι και τρεις φορές κάτω. Τα παράνομα είναι κανονικά ΙΧ που τα κυκλοφορούν ιδιώτες, και απλά σου παίζουν φώτα, η σταματούν και σε ρωτούν που πας. Έτσι έγινε και σταμάτησε κάποιος και με κόστος €2 μας πήγε έξω από το ξενοδοχείο. Όλα καλά λοιπόν και πάμε για ύπνο.. 14-8-14 ΠΕΜΠΤΗ (ΚΖ-Astana) Δεν κάνουμε και πολλά σήμερα ξεκούραση επί το πλείστον και περιμένουμε τον φίλο να έρθει να πάμε να φτιάξω την σπασμένη σχάρα. Το μεσημέρι μας καλεί ότι βρίσκεται έξω από το ξενοδοχείο. Είχε έρθει με αυτοκίνητο, αφού πρόσφατα είχε πουλήσει την μηχανή ένα F4-Augusta. Οκ βλέπει τι ακριβώς χρειάζομαι και λέει να τον ακολουθήσουμε. Σε κάποιο προάστιο της πόλης και απομονωμένη περιοχή βρισκόντουσαν κάτι σαν μάντρες που έκαναν τέτοιες δουλειές ειδικευμένες ηλεκτροσυγκολλήσεις. Ότι ακριβώς ζητούσα..Εξηγεί στον μάστορα το πρόβλημα και ξεκινά δουλειά.. Σκέφτηκε και έκανε πολύ καλή και γερή ενίσχυση στην σχάρα, που έβγαλε όλο το ταξίδι χωρίς να κάνει κιχ..!! Τον ευχαρίστησα από λεφτά δεν πήρε τίποτα, και φεύγοντας ξέχασα το σωληνάκι υψηλής εκεί. Πήρε τηλέφωνο τον φίλο και του είπε ότι το ξέχασα εκεί, το έχει κρατήσει και να περάσουμε να το πάρουμε όποτε θέλουμε. Εντάξει τι να πεις τώρα!! Βρισκόμαστε στο σπίτι του φίλου όπου είχε πιεστικό μηχάνημα και ρίχνω ένα καλό πλύσιμο στην μηχανή. Τελειώνοντας με ρώτησε αν θέλω κάτι άλλο να κάνω στην μηχανή, όπως να αλλάξω λάδια η να βάλω το σωληνάκι στα φρένα, οτιδήποτε θέλω!!! Λέω αυτές τις εργασίες θα τις κάνω στο (Almaty-Αλματι) και είμαι οκ. Πάμε να πάρουμε ότι είχα ξεχάσει στον μάστορα και επιστρέφουμε ξενοδοχείο. Άρχιζε να βραδιάζει και μας ρωτά αν θέλουμε να μας πάει με το αμάξι βόλτα στο κέντρο για καμιά φωτογραφία. Σαφώς θέλουμε, μπαίνουμε αμάξι πάει να πάρει και την γυναίκα του και όλοι μαζί κατευθυνόμαστε για κέντρο. Στην ερώτηση αύριο σε ποια πόλη θα διανυκτερεύσουμε, αν θέλουμε βοήθεια για κάτι εκεί, έχει φίλο που είναι στην τοπική μοτοσυκλετηστικη λέσχη και ότι θέλαμε θα βοηθούσε. Μια χαρά κυλά το θέμα λέμε..!!! Κοίτα ξενοδοχείο δεν έχουμε κλείσει και δεν βρίσκουμε κάτι σε ιντερνέτ. Οκ θα μπορέσουν να σας βοηθήσουν στο να βρείτε. Αμέσως τηλέφωνο και το ραντεβού κλείστηκε έτσι απλά. Δηλαδή και ξενοδοχείο θα βρεθεί και παρέα θα έχουμε. Πέρασε η ώρα ευχάριστα χωρίς να καταλάβουμε το πως.. Δεν είχα λόγια για να τον ευχαριστήσω για ότι έκανε για εμάς. Φυσικά και τον προσκάλεσα Ελλάδα για όποτε το αποφάσιζε. Καλό βράδυ ευχαριστούμε για όλα.. 15-8-14 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (ΚΖ-Balkhash 629χιλ) €20 δίκλινο χωρίς πρωινό. Πρώτη μέρα διπλός, και η συνοδηγός έχει άγριες διαθέσεις για χιλιόμετρα και περιπέτεια. Γίνεται εγώ να μην έχω; Φόρτωμα της μηχανής και στον δρόμο πάλι για καινούρια μέρη. Και σήμερα δροσούλα έχει κάνοντας την χρήση του αδιάβροχου απαραίτητη!! Βγαίνοντας έξω από την πρωτεύουσα παίρνουμε τον δρόμο Μ36 όπου και θα μας βγάλει στον τελικό προορισμό. Η έννοια της ευθείας εδώ και του μονότονου τοπίου παίρνει τεράστια διάσταση, σε βαθμό που σε μπερδεύει. Διανύεις χιλιόμετρα και νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο. Στάση για φουλάρισμα και φύγαμε.. ακόμα κουβαλώ άδειο το πεντόλιτρο δοχείο καυσίμων(έπρεπε να το είχα γεμίσει)!! ο δρόμος σε γενικές γραμμές είναι καλός, με λίγες εξαιρέσεις λόγο έργων και αναγκαστική οδήγηση σε χώμα. Με χαμηλές ταχύτητες προσπαθούσα να βγάλω τα χωμάτινα κομμάτια, αλλά ήθελε προσοχή γιατί οι τοπικοί γρήγοροι είχαν άγριες διαθέσεις.. κάποια μπλόκα αστυνομικών περάσαμε χωρίς να μας σταματήσουν.. το καλό έπαιζε σινιάλο από αντίθετο ρεύμα. Μια λωρίδα ανά κατεύθυνση και το τίποτα!!! Καμιά φορά οδηγούσαμε εντελώς μόνοι!! Μετά από 200χιλ περίπου βλέπω βενζινάδικο όπου σταματώ στην άκρη και το σκέπτομαι.. Έχω σίγουρα άλλα τόσα μέσα, άστο για το επόμενο χαχαχα!!! Η μονοτονία έσπαγε από κάποιες βιομηχανικές αδιάφορες πόλεις, και από την σκιά μας πάνω στην ασφαλτινη λωρίδα δρόμου, μέσα στην στέπα. Μια από αυτές τις πόλης <<μαστούρα>> θα έλεγα εγώ, αποφασίσαμε να σταματήσουμε για να φάμε τα σάντουιτς της ημέρας που είχαμε φτιάξει. Άθλια βιομηχανική πόλη με έντονο το οπτικό στοιχείο ατμοσφαιρικής ρύπανσης είναι η (Temiptey Τεμιπτει).. φουγάρα και μαύρος καπνός !!! Πέσαμε μπροστά σε γάμο που είχαν σταματήσει στην είσοδο της πόλης για φωτογραφίες.. Θα μου πεις τι να κάνουν και που μπορούν να πάνε.. δεν υπάρχει τίποτα σε ακτίνα εκατοντάδων χιλιομέτρων. Όπου υπάρχει φυσικός ορυκτός πλούτος έχει χτιστή από μια πόλη, και όλοι εργάζονται στην εξόρυξη αυτού.. βενζινάδικο δεν είδα τουλάχιστον εδώ που σταμάτησα δεν υπήρχε. Μπορεί μέσα στην πόλη να έβρισκα αλλά βλέποντας αυτό το αποκρουστικό θέαμα δεν μου έκανε κέφι να μπω μέσα προς κέντρο. Συνεχίζουμε το μοναχικό ταξίδι.. Μετά από κάμποσα χιλιόμετρα στο απόλυτο τίποτα αρχίζει να κλοτσά η μηχανή!!! Όχι ρε φίλε γυρίζω ρουμπινετο για ρεζέρβα.. η μηχανή δεν έχει τίποτα για προειδοποίηση. Ούτε δέκτη βενζίνης ούτε λαμπάκι.. εντάξει τώρα με ζώνουν τα φίδια!!! Μόνικα θα βρούμε δεν θα βρούμε; Ρωτώ αμήχανα!!! Ε ναι τι στο καλό σύντομα πιστεύω.. μέχρι τώρα πήγαινα με 110 τώρα πέφτω στα 90 για να καίω λιγότερο και να βγάλω περισσότερα χιλιόμετρα. Ούτε γνωρίζω πόσο ρεζέρβα έχω.!! Διανύω 50χιλ τίποτα, αλλά και στον ορίζοντα δεν φαινόταν κάτι. Ούτε καμιά πινακίδα που να λέει κάτι. Στέπα και μοναξιά!!! Κρύος ιδρώτας πλέων με λούζει και πέφτω στα 70.. ακόμα και τα τελειωμένα Lada μου κάνουν προσπέραση.. με τόσο μικρή ταχύτητα έχω ανοιχτή την ζελατίνα του κράνους, και αναρωτιέμαι γιατί κουβαλώ άδειο δοχείο έξτρα βενζίνας..!!! κάπου στο βάθος διακρίνεται μια μεταλλική πινακίδα χρώματος μπλε.. Μόνικα λες; Μακάρι το πιστεύω ότι είναι βενζινάδικο.. πρέπει να το πιστέψουμε γιατί αλλιώς ετοιμάσου για διανυκτέρευση στην στέπα μέσα στο πουθενά!! Και ναι ρε την τύχη μας χαμογέλασε επιτέλους. Είναι βενζινάδικο και μάλιστα ανοιχτό.. σταματώ δίπλα στην αντλία και σβήνει η μηχανή από μόνη της.. δεν είχε σταγόνα. Εντάξει μας θέλει ρε φίλε δεν εξηγείτε.. Φουλάρω ντεπόζιτο, κάνιστρο, μη σου πω να γεμίσω και τις τσέπες για σίγουρα χαχαχα… πήραμε το μάθημα μας και ξεκινάμε. Ανεβάζουμε ρυθμό για να προλάβουμε να μπούμε μέρα στην πόλη.. 12χιλ πριν σταματάμε στην άκρη του δρόμου για να πάρουμε τηλέφωνο τους μηχανόβιους που μας περίμεναν. Έχει αρχίσει να σουρουπώνει όλα καλά όμως λέγοντας μας ότι θα μας περιμένουν στην είσοδο της πόλης.. και έτσι έγινε τρεις αναβάτες η μια κοπέλα συναντιόμαστε.. μπαίνουν μπροστά και φύγαμε για την ανεύρεση ξενοδοχείου.. στο πρώτο λίγο έξω από την πόλη σταματάμε και κάνουν τα της συνεννοήσεως.. μετά από παζάρι και ομιλώντας στην Ρωσικην μας είπαν για 50ευρω ακατέβατα και χωρίς πρωινό.. Δεν νομίζω μπα είναι ακριβό.. ακόμα και αυτοί δεν το περίμεναν για τέτοια τιμή..!! Οκ όμως αρχίζουν κάτι τηλέφωνα μέσα από την ρεσεψιόν και πάμε για το επόμενο στο καρακεντρο.. 20 αυτό χωρίς πρωινό δεν είναι σαν το πρώτο, ας πούμε δεύτερης διαλογής αλλά δεν θα το αγοράσουμε έναν ύπνο θα κάνουμε.. το κλείνουμε και όλοι είμαστε ευχαριστημένοι. Είναι και κοντά ένα μαγαζάκι που μπορούμε να φάμε κάτι, γιατί αυτό θέλαμε αυτή την ώρα.. βόλεψε αφού με τα πόδια πάμε όλοι παρέα εκεί χωρίς να χρειαστεί να πάρω μηχανή. Και αφού τα παιδιά ήταν από την μοναδική τοπική μοτοσικλετιστηκη λέσχη KINGS OF ROAD BALKHASH ήμασταν οι επίσημοι καλεσμένοι τους, και η ατραξιόν της πόλης τους. Αυτό σήμαινε ότι είχε πέσει σύρμα για τον ερχομό μας, και η παρέα μεγάλωσε.. Η έκπληξη ήρθε από ένα ζευγάρι όπου η γυναίκα δημοσιογράφος σε τοπική εφημερίδα και όχι μόνο, έφτασε με το μπλοκάκι για να κρατά σημειώσεις από συνέντευξη που θελουν να μας πάρουν. Τι να πεις τώρα και πως σε κάνουν να νιώθεις όμορφα άνθρωποι τόσο άγνωστοι, με διαφορετική κουλτούρα αλλά με κοινό πάθος!!! Και εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα διαψεύδεσαι!!! Τα λέγαμε ωραία και καλά μιας και ήμασταν η μοναδική παρέα στο μαγαζί, μπαίνουν τρεις πιτσιρικάδες μιλώντας στα Ελληνικά!!! Τα αυτιά μου κάτι έχουν άκουσα καλά; Tι κάνετε ρε παιδιά; Ωχ πετάγεται ο ένας από αυτούς Έλληνες είστε; Που είσαι πατρίδα και πως εδω; Περιττό να πω ήμασταν οι μοναδικοί που μιλούσαμε φωναχτά.. Έλληνες παιδάκι μου τι δεν καταλαβαίνεις!!!! Κάθισαν δίπλα μας τους βοήθησαν να παραγγηλουν γιατί κατάλογο μόνο σε Ρωσικά και τα λέγαμε.. Δυο Έλληνες και ο Αυστριακός φίλος τους, που μένουν Ελβετία και σπουδάζουν εκεί, ξεκίνησαν να πάρουν μέρος στο Mongol Rally (Ράλι Μογγολίας) με ένα Nissan Micra.. μπράβο τους για την απόφαση και το κουράγιο τους.. μέχρι εδώ έφτασαν ξεκινώντας από Ελβετία, Αυστρία, Ουγγαρία, Σερβία, Σκόπια, Ελλάδα, Τουρκία, Ιράν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν, είχαν ακόμη Ρωσία και τέλος Μογγολία.. Αράξαμε μέχρι αργά όλοι παρέα και περάσαμε σουπερ. Και το άλλο το κουφό μένουμε και στο ίδιο ξενοδοχείο.. Ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε τους Καζακστανους φίλους από την λέσχη, αύριο δεν θα τους δούμε, εκτός από το ζευγάρι με την δημοσιογράφο που προσφέρθηκαν να μας δείξουν λίγο την πόλη πριν συνεχίσουμε το ταξίδι.. Δεν μας άφησαν να πληρώσουμε τίποτα, και αποκτήσαμε αυτοκόλλητο από την λέσχη τους, αλλά και τηλέφωνο φίλου τους στο (Almaty-Αλματι) για ότι χρειαστούμε εκεί.!!! Αρχίζει και γίνεται θεσμός μου φαίνεται η σκυταλοδρομία συναντήσεως φίλων!!! 16-8-14 ΣΑΒΒΑΤΟ (ΚΖ-Almaty 670χιλ) Almaty Five Season Hotel & Hostel €13 δίκλινο χωρίς πρωινό..τρεις νύχτες Προκαθορισμένη συνάντηση από την προηγούμενη νύχτα με το ζευγάρι για να μας δείξει τα ελάχιστα σημεία ενδιαφέροντος στην πόλη τους.. ξεκινάμε πηγαίνοντας κοντά από το ξενοδοχείο σε μαγαζί να φάμε κάτι για πρωινό. Μετά πάμε προς την λίμνη. Στάση σε ένα τεθωρακισμένο κατάλοιπο (μνημείο) μιας άλλης εποχής.. Με κατεύθυνση ελάχιστα έξω από την πόλη πάνω στην λίμνη σε τουριστικό σημείο με ξενοδοχεία παραλίμνια και κόσμος όπου είχε έρθει να κάνει το μπάνιο του. Εδώ μας εξηγούν ότι η πόλη δεν υπήρχε από παλιά, αλλά χτίσθηκε όπως πολλές, όταν ανακάλυψαν ορυκτά μεταλλεύματα. Για άλλη μια φορά η μόλυνση του περιβάλλοντος από τα εργοστάσια είναι εμφανές, αλλά ευτυχώς που η λίμνη σου αποσπά το βλέμμα. Έχει πολύ καλό καιρό σήμερα με ήλιο δυνατό.. λέμε να εκμεταλλευτούμε την μέρα, οπότε σιγά σιγά θα την κάνουμε γιατί η ώρα περνά και έχουμε να κάνουμε αρκετά χιλιόμετρα. Μια τελευταία στάση στην κεντρική πλατεία της πόλης, όπου μόλις είχε γίνει ένα τρακάρισμα δυο αυτοκίνητων ευτυχώς μόνο υλικές ζημιές.. Επιστροφή στο ξενοδοχείο τελευταίες Φώτο αναμνηστικές και φύγαμε. Μια ολιγόλεπτη στάση στο μαγαζί που φάγαμε το πρωί, για να πάρουμε κάτι γευστικότατες κρεατόπιτες για τον δρόμο. Φουλάρω βενζίνη και ξανά στον μοναχικό δρόμο με κατεύθυνση την παλιά πρωτεύουσα το (Almaty-Αλματι).. δώσε ευθεία στον λαό να έχει..!!! Στέπα και μια ασφαλτινη λωρίδα δρόμου όσο φτάνει το μάτι. Αυτό και μόνο υπάρχει στο κεντρικό Καζακστάν. Στάση για ξεκούραση και να τσιμπήσουμε καμιά πιτουλα που είχαμε αγοράσει. Εδώ συνάντηση με ντόπιους που έχουν την περιέργεια να μάθουν και να γνωρίσουν τους δίτροχους αναβάτες.. Το μονότονο της στέπας έσπαγε που και που από το μπλε της λίμνης, όταν είχαμε οπτική επαφή. Είχα στο μυαλό μου να σταματήσω κοντά στην λίμνη αν έβρισκα κάποιο σημείο να μπορώ να προσεγγίσω. Χαιρετώντας μια μοτοσυκλέτα στο αντίθετο ρεύμα, (τουρίστας σίγουρα), και προσπερνώντας βλέπω από τον καθρέπτη να βγάζει φλας για να στρίψει προς την λίμνη που πήγαινε ένας χωμάτινος δρόμος. Αμέσως σταματώ και λέω στην Μόνικα να γυρίσουμε που είδα ότι στρίβει. Να πούμε καμιά κουβέντα βρε αδελφέ!! Επιστρέφω στρίβω και παρκάρω σε ένα πλάτωμα δίπλα στην λίμνη που υπήρχαν αυτοκίνητα και νταλίκες. Μηχανόβιος όμως δεν!!! Μάλλον έβγαλε φλας αλλά το μετάνιωσε και δεν σταμάτησε. Κρίμα πάντως. Τελικά αφού σταματήσαμε, κάνει τσιγάρο η Μόνικα και για φώτο, κι’εγω καμιά τζούρα καφέ. Απομακρύνεται η Μόνικα προς μια ξύλινη προβλήτα που υπήρχε.. Εκεί κάποιοι ψάρευαν και άλλοι έκαναν και μπάνιο. Και φυσικά όπως και λογικό τραβήξαμε τα βλέμματα όλων. Με πλησίασε ένας πατέρας με τον πιτσιρίκα υιό του. Ξεκινά ο άνθρωπος να με ρωτά στα Ρωσικά βάζοντας σκόρπιες λέξεις Αγγλικών όσο ήξερε ο άνθρωπος. Από πού είμαστε, πως φτάσαμε μέχρι εδώ, το δρομολόγιο γενικά. Εγώ με τα μαγγελανικα μου προσπαθούσα να του εξηγήσω, και περισσότερο στην νοηματική.. χαχαχα την πλάκα την έπαθε ο υιός που δεν καταλάβαινε τίποτα και έπαθε σοκ πως συνεννοηθήκαμε. Ευτυχώς που πήρε χαμπάρι την φάση η Μόνικα και ήρθε να καθαρίσει!!! Μετά από αυτό το ευχάριστο διαλημα καβαλάμε μηχανή και δρόμο.. αλλαγή σκηνικού; φυσικά και όχι, παρά μόνο ένα <<rest-area>> μετά από αρκετά χιλιόμετρα που βρήκαμε και σταματήσαμε.. Κάτι ξύλινα παραρτήματα σε ρόλο ταβέρνας, με τα κάρβουνα έτοιμα ανά πάσα στιγμή περιμένουν τον πελάτη!!! Στο ράφι με τα αναψυκτικά και χυμούς άνετα βρίσκεις και 4λιτρ λάδι κινητήρα για το Scania η το Lada σου!! Τα πάντα όλα σε ένα και νοικοκυρεμένα.. Τουαλέτα φυσικά έξω οικολογική, αλλά και ντουζιέρα με ένα βαρέλι γεμάτο νερό πάνω από το μεταλλικό κιόσκι!!! Όλα καλά και χαλαρά τελευταία στάση ήταν, πριν φτάσουμε στον τελικό προορισμό για σήμερα. Το θέμα είναι και ένα πράγμα που με αγχώνει το να οδηγώ νύχτα σε ξένα μέρη.. Κάτι που μας το ξεκαθαρίζει η ώρα ότι θα το βιώσουμε λιαν συντόμος!!! Το να σουρουπώνει και να οδηγείς στην αχανές στέπα είναι εμπειρία μοναδική.. Τα χρώματα του ηλίου αλλά και τα πολλά ελεύθερα άλογα και ζώα να τρέχουν πάνω σε αυτήν είναι το κάτι μαγικό. Και ναι μετά από οδήγηση αρκετών ωρών, μπαίνουμε στα περίχωρα της πόλης και σταματώ αμέσως σε βενζινάδικο. Η κούραση έχει αρχίσει να βγαίνει και η οδήγηση στην πόλη νύχτα το κάνει δυσκολότερο. Βάζω την διεύθυνση στο gps του ξενοδοχείου και ξεκινάμε προσεκτικά με τα μάτια 14!!! Ο καθένας κάνει ότι γουστάρει, οδήγηση επικίνδυνη από ντόπιους με ότι σαράβαλο κυκλοφορεί, η έννοια της μεσαίας σκάλας φώτων μάλλον δεν υπάρχει εδώ, και γενικά όπως παντού, οι ταρίφες είναι οι ποιο επικίνδυνοι. Με αμυντική οδήγηση επιτέλους αργά το βράδυ φτάνουμε έξω από το Hostel. Μια μεγάλη γκαραζόπορτα ανοίγει και βάζω την μηχανή στην εξίσου μεγάλη αυλή που υπήρχε. Όλα καλά πάμε για ύπνο και αύριο θα γνωρίσουμε την πόλη.. 17-8-14 ΚΥΡΙΑΚΗ (ΚΖ-Almaty-Αλματι) Λόγο κούρασης από την χθεσινή μέρα ξυπνήσαμε αργά.. Κυριακή σήμερα οπότε τι; Έλα κανείς δεν θα το βρει; Καλά ας το πάρει το ποτάμι!! Η μέρα των ΓΑΜΩΝ!!!! Και δέκα διαφορετικούς γάμους μετρήσαμε, ίσως και περισσότερους αφού χάσαμε την μπάλα!!! Περπατώντας σε κεντρικό πάρκο της πόλης, υπερπαραγωγή από ζευγάρια που μόλις παντρεύτηκαν έδιναν και έπαιρναν. Λογικό χαζέψαμε και εμείς να τους κοιτάμε. Περνάμε έξω από το Central State Museum of Kazakhstan.. Και δεν μπαίνουμε μέσα; Πληρώνουμε είσοδο και χανόμαστε στην ιστορία της χώρας.. δεν το μετανιώσαμε καθόλου, άξιζε πραγματικά και είδαμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα… Εντύπωση μεγάλη οι σκηνή (Yurt-Γιουρτ) των νομάδων που δυστυχώς είναι μόνο μουσειακό έκθεμα. Η νομαδική ζωή έχει εξαφανιστεί αφού όλος ο πληθυσμός πλέον ζει σε πόλεις. Πετρογλυφικα, όπως και οι παραδοσιακές στολές πολεμιστών διαφόρων περιόδων μαγνητίζουν το βλέμμα του επισκέπτη.. Βγαίνοντας μετά από ένα ευχάριστο δίωρο, συνεχίζουμε την βόλτα μας, προσπερνώντας το όμορφο κτήριο της όπερας, και το δημαρχείο καταλήγοντας στο (Panfilov Park) αυτό το πάρκο που εκτός της ιστορικής σημασίας που έχει για την πόλη, εδω βρίσκεται ο ξύλινος καθεδρικός ναός ( Zenkov Cathedral)…. Επιστροφή προς ξενοδοχείο με ενδιάμεση στάση για να φάμε κάτι.. 18-8-14 ΔΕΥΤΕΡΑ (ΚΖ Almaty-Αλματι) Μια χαλαρότητα θα μας συντροφεύει σήμερα, και αφιέρωση χρόνου στην μηχανή.. έχουμε ραντεβού το απόγευμα με τον Dimaφίλος μηχανόβιος πού θα μας πάει σε συνεργείο για συγκεκριμένες εργασίες πάνω στην μηχανή.. αραχτοί στην αυλή λοιπόν, με κουβέντα καφεδάκι, για το άγνωστο της αυριανής μέρας που μας περιμένει. Και εννοώ την καινούρια χώρα που θα μας καλωσορίσει.. έχει πάει μεσημέρι και βαρεθήκαμε.. δεν πάμε καμιά βόλτα ρε Μόνικα να δούμε τίποτα καινούριο; Πάμε και απορώ γιατί είμαστε ακόμα εδω!! Κέντρο δεν θέλαμε πάλι, και μετά από μια γρήγορη ματιά στο ιντερνέτ, αποφασίσαμε να πάρουμε τα βουνά!! Λίγο έξω από την πόλη και σε ορεινή τοποθεσία βρίσκονται εγκαταστάσεις χειμερινού σκι και πατινάζ. Βρίσκουμε ποιο λεωφορείο πάει εκεί και τσουπ στην στάση!! Σε 20 λεπτά είχαμε φτάσει στο τέρμα έξω από το Medeu Skating Rink and Ski resort.. εδώ υπάρχουν οι καλύτερες πίστες για σκι και πατινάζ της χώρας, ολυμπιακών προδιαγραφών.. Φυσικά μετανιώσαμε που χάσαμε τόσο χρόνο στο να μην κάνουμε τίποτα..!! γιατί εδώ μιλάμε έχεις να κάνεις πολλά ακόμα και τέτοια εποχή. Το στάδιο και οι εγκαταστάσεις φυσικά είναι κλειστά, αλλά η γύρω περιοχή προσφέρεται για πεζοπορία, ποδήλατο, πικ-νικ και ότι έχει να κάνει με φύση.. υπήρχε και τελεφερίκ που σε ανέβαζε στην κορυφή και απολαμβάνεις θέα της γύρω περιοχής και των βουνών της. Εμείς τώρα και ο χρόνος που μας είχε απομείνει ήταν ελάχιστος, και αρκεστήκαμε στο να καθίσουμε σε ένα και μοναδικό υπαίθριο καφέ-εστιατόριο.. ένας ζεστός καφές λόγο ότι έκανε αρκετό κρύο, αλλά και η προσφορά σε κουβέρτες του καταστήματος ήταν ότι έπρεπε.. Ισα που προλάβαμε να φάμε και ξανά το λεωφορείο για το ξενοδοχείο.. Η αναπάντητη στο κινητό σηματοδοτεί το ραντεβού με τον Dima.. οι χαιρετούρες έπεσαν και βουρ… μπροστά ο Dima με ένα GSXR 1000 εικοσαετίας σε άριστη κατάσταση και πίσω εμείς οι τουρίστες.!! καμιά πεντάρα χιλιόμετρα απόσταση από το ξενοδοχείο ήταν το συνεργείο που μας πήγε. Υπήρχε και ένας προαύλιο χώρος όπου έκαναν μαθήματα για δίπλωμα οδήγησης μοτοσυκλέτας.. ο Dima εξηγεί στον φίλο του και μάστορα τι ακριβώς θέλω. Ο άνθρωπος παρατά εκείνη την στιγμή ότι δουλειά είχε για να πιάσει εμένα.. αλλαγή σωληνάκι φρένων, και λαδιών κινητήρα τα βασικά. Λάδια δικά μου, σωληνάκι και υγρά φρένων τα είχα μαζί μου, όπως και φίλτρο λαδιού το οποίο το ξέχασα στο ξενοδοχείο. Είχε φίλτρο για το μηχανάκι ο μάστορας, αλλά έπεσε στην περίπτωση που έχει μια αναβάθμιση στο φίλτρο από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη της μηχανής μου. Φορά μεγαλύτερο για καλύτερη λίπανση.. οπότε ο Dima μαζί με την Μόνικα δικαβαλο φεύγουν για ξενοδοχείο να πάρουν το φίλτρο.. οι εργασίες προχωρουν και όταν επέστρεψαν τα παιδιά βάλαμε το φίλτρο λάδια, μίζα και όλα οκ. Ευχαριστούμε τον μάστορα και επιστροφή μαζί με τον Dima στο χοστελ. Τον παρακαλέσαμε να βγούμε να τον κεράσουμε κάτι για το τρέξιμο, αλλά λόγο ότι έχει πρωινό εγερτήριο στην δουλειά του θέλησε να πάει να ξεκουραστεί. Για ακόμη μια φορά μας δίνει τηλέφωνο φίλου του στο Bisket πρωτεύουσα του Κιργιστάν. Για τα γνωστά πάλι!!! Εντάξει τα λόγια είναι περιττά πλέον.!! 19-8-14 ΤΡΙΤΗ (KG-Karakol-516χιλ) Madanur Hotel €25 με πρωινό.. Η σημερινή μέρα εκτός από αρκετά χιλιόμετρα έχει επίσκεψη σε ένα γνωστό φαράγγι το Caryn Canyon και εφόσον υπάρχει χρόνος θα οδηγήσουμε μέσα σε αυτό. Έχω δει ταξιδιωτικά ξένων, και φωτογραφίες όπου πρέπει η εμπειρία να είναι μοναδική. Αλλά έχουμε και πέρασμα στο Κιργιστάν βάση προγράμματος, πράγμα που δυσκολεύει το όλο πλάνο!! Άσε που τα σύνορα που θα προσεγγίσουμε το Κιργιστάν είναι ορεινά και παντελώς άγνωστα, με φόβο να μην είναι ανοιχτα όλο το 24ωρο. Φεύγουμε νωρίς από την πόλη για να εκμεταλλευτούμε όσο γίνεται την μέρα. Βγαίνοντας από το Αλματι οδηγώ στον δρόμο 351-Ε011 και μάλιστα σε αρχαίο δρόμο του μεταξιού. Το πολύτιμο φορτίο με τα καραβάνια ξεκινούσε από την μακρινή Κίνα, που τώρα δεν απέχει και πολύ, από εδώ που βρισκόμαστε!!! Και μέσα από ένα δίκτυο εμπορικών δρόμων που απλώνονταν σε όλη την Ασιατική Ήπειρο, με έναρξη το Πεκίνο, έφτανε Ινδία, Περσία, μέχρι τις μακρινές περιοχές της Μεσογείου και Ευρώπη. Σε αρκετά σημεία πάνω στον δρόμο, υπήρχαν πάγκοι γεμάτοι με φρούτα για πάρα πολλά μιλάμε, σαν μικρή λαϊκή φρούτων!! Καλό αυτό γιατί και η πείνα να σε κόψει τσιμπούσες το φρουτακι και στανιαρες!! Μετά από τις άχαρες ευθείες με τις στέπες τόσες μέρες, η αλλαγή ήταν σημαντική!! Στροφεεεεεεεςςςς……… Βουνά και ευθείες, να μην ξεχνιόμαστε!!! Αυτό λόγο ότι πλησιάζουμε ορεινή χώρα το Κιργιστάν.. Φτάνοντας τώρα σε μια διασταύρωση, και εξηγούμε ότι μια λάθος διασταύρωση εδώ μπορεί και να σημαίνει την αλλαγή χώρας, άντε στην καλύτερη αρκετά χιλιόμετρα αποκλίσεως από τον προορισμό που θέλετε. Έτσι σταμάτησα κ’εγω για να μελετήσω χάρτη και gps για να μην την πατήσω, και βρεθώ Ουγκάντα χαχαχα.!!! Έλα όμως μέχρι να πάρω πρέφα, που είμαστε βάση gps, περνά το μοναδικό φορτηγό που είδαμε στον δρόμο, κορνάροντας και κάνοντας νόημα να τον ακολουθήσουμε, δίνοντας μας να καταλάβουμε ότι πάνε εκεί που θέλουμε!!! Ωραία και που ξέρουν εμείς που θέλουμε να πάμε!! Το θέμα είναι ότι ψάρωσα, κλείνω gpsκαι συνεχίζουμε με τον A352 και όχι με τον A351 που ήμασταν.. Τους προσπερνάμε χαιρετάμε ξανά, και πάμε, και πάμε βρε και πάμε, αλλά τίποτα για φαράγγι ούτε ένα σημάδι μια πινακίδα βρε αδελφέ!!! Ξανά σταματάμε γιατί τώρα κάτι δεν μας άρεσε.. ανοίγω χάρτη και φυσικά την πατάτα μας την κάναμε.. πάμε λάθος εντελώς, εκτός αν το ταξίδι μας συνεχιζόταν για Κίνα!! Μόνο και μόνο τότε θα λέγαμε όλα μια χαρά.. ωραία τώρα το κόβουμε για Κίνα; Όπως είπα το κακό σε χιλιόμετρα και χρόνο είναι μεγάλο όταν ο σκοπός είναι άλλος. Έχουμε κάνει 50χιλ σε λάθος κατεύθυνση!!! Θα μου πείτε σιγά πως κάνεις έτσι κόψε στον επόμενο δρόμο και βγες στην πορεία σου.. Ναι σαφώς όταν υπάρχει επόμενος δρόμος, διασταύρωση, έστω κάτι.. εδώ το μόνο εφικτό είναι 150χιλ για να βρούμε δρόμο που θα μας πάει στην σωστή κατεύθυνση, αλλά και γ'αυτο σίγουρος δεν είσαι!!! Οπότε αφού βρίσαμε τον φορτηγατζή ο οποίος ξανά πέρασε από μπροστά μας, και τους εαυτούς μας φυσικά, απόφαση να ξανά επιστρέψουμε στην διασταύρωση που κάναμε το λάθος, είναι μονόδρομος.. άλλα 50χιλ προς τα πίσω σύνολο 100χιλ έτσι για πλάκα.. Και το άλλο που το πας, καίω βενζίνη τσάμπα και δεν ξέρουμε που θα φουλάρουμε πάλι και πότε!! Και με τον δρόμο που δεν ήταν και στα καλύτερα του με λακκούβες και άγριο κοπανημα φτάνουμε στο σημείο μηδέν!! Τώρα ξανά με τον Α351 προς την σωστή κατεύθυνση που θέλαμε. Την είσοδο προς το Saryn Canyon δεν την βρήκαμε, και δεν είχαμε χρόνο για να το ψάξουμε. Είμαι σίγουρος όμως ότι ήμασταν πολύ κοντά στην πηγή και νερό δεν ήπιαμε. Αρκεστήκαμε σε μια μικρή γεύση σταματώντας σε ένα παρκιν στο δρόμο, όπου είχαμε ωραία θέα και λίγο από φαράγγι. Αυτό το μεγαλείο της φύσης για να πάρεις μια γεύση, οδηγώντας μέσα σε αυτό θέλει διανυκτέρευση. Εμείς σύνορα θέλουμε να περάσουμε και χρόνο δεν έχουμε καθόλου. Δυστυχώς όταν υπάρχει χρονοδιάγραμμα κάτι χάνεις, αλλά κάτι άλλο κερδίζεις!! Πάντως αυτό το έχουν ταυτίσει σαν μικρογραφία του GrantCanyon. Κριμα και φευγουμε με μαυρη καρδία, και με άλλο άγχος τώρα να προλάβουμε να περάσουμε σύνορα γιατί είμαστε είδη απόγευμα!! Συνεχίζουμε ακάθεκτοι προς τον σκοπό μας, και αρχίζοντας να καταλαβαίνουμε την αλλαγή του καιρού στα σώματα μας.!! Συννεφιά και κρύο μας αναγκάζει σε υποχρεωτική στάση να βάλουμε αδιάβροχα. Κάτι μου λέει ότι θα φάμε βροχή και θα πέσει η θερμοκρασία κι’άλλο.. οι πρώτες σκηνές (yurt) στην άκρη του δρόμου και καταλαβαίνεις ότι τα σύνορα είναι πολύ κοντά. Τελευταία στάση στον πολιτισμό για εφοδιασμό σε καύσιμα. Πραγματικά η μικρή πόλη (Kegen-Κεγκεν) σηματοδοτεί το τέλος του Καζακστάν. Και με τον μοναδικό δρόμο που την διασχίζει ο ταξιδευτής πρέπει να έχει αποφασίσει ποιο δρόμο να διαβεί μετά την μια και μοναδική διασταύρωση. Ευθεία διακρίνονται πανύψηλες χιονισμένες κορυφές και πέρασμα σε Κίνα, και δεξιά εξίσου ψηλά χιονισμένα βουνά του Κιργιστάν. Ρωτώντας τώρα στο βενζινάδικο που είναι τα σύνορα γιατί δεν υπάρχει κάποια ενημέρωση, ξεκινάμε τον δύσκολο ορεινό χωματόδρομο γεμάτο λακκούβες, με την συνοδεία χιονόνερου!!! Ε βέβαια τι να την κάνουν την πινακίδα εδώ αφού το πέρασμα εδώ γίνεται μόνο από ντόπιους επί το πλείστον και σπανίως από τουρίστες!! Οι ντόπιοι ξέρουν τον δρόμο. Η ερημιά και ο χάλια δρόμος με κάνουν και αναρωτιέμαι αν μου κάνουν πλάκα!!! Πάω για σύνορα χωρών τώρα; Kαι αν ναι, μήπως με έστειλαν για Κίνα μεριά; A να κάτσε ένας καβαλάρης σε άλογο!!! Ανοίγω ζελατίνα κράνους και φωνάζω δίνοντας με το χέρι την κατεύθυνση μπροστά, ΚΙΡΓΙΣΤΑΝ!!!!!;;;;;; ΝΤΑ, ΝΤΑ, ΝΤΑ!!!! Εντάξει τώρα ησύχασα!! Μετά από κάμποσα χωμάτινα χιλιόμετρα, με βροχή και κρύο οι ρόδες πατούν άσφαλτο μόνο λίγων μέτρων, βλέποντας στο βάθος δυο μικρά κιόσκια μεταλλικά και τις σημαίες των χωρών να κυματίζουν.. Φτάσαμε επιτέλους σύνορα!!!

Κ5 ξύσαμε λιγάκι! 12/05 13/05 California Superbike School Περιμένω φωτογραφίες να μου στείλουν από την εκδήλωση και θα ανεβάσω αργότερα και άλλες.

Αγγλικά ... στο δημόσιο

Μιάς και έχω φτάσει πρός το τέλος του εγχειρήματος ξεπερνώντας αρκετές αναποδιές θα παραθέσω ενα σύντομο βίντεο με το μηχανάκι να λειτουργεί.

Χρυσός χορηγός Πάσχα 2017

Στους δυο γυρους, ο ντιλιβερας δωρο

https://www.car.gr/8495691-mv-agusta-f4-1000-r ΑΡΙΣΤΟ!! Η μοτοσυκλέτα αγοράστηκε καινούργια τον Ιανουάριο του 2011 και μπήκε κατευθείαν στο σαλόνι.1η Αδεια κυκλοφορίας έβγαλε τον Μαίο του 2015, απο τότε έκανε 3000χλμ και μπήκε ξανά στο σαλόνι μετά απο 5 μήνες. Η κατάσταση της είναι καινουργή , δεν βγήκε ποτέ σε βροχή, ούτε καν εκτός Αθηνών, η χρήση της ήταν σπίτι-γραφείο, δεκτός κάθε έλεγχος , η τιμή δεν είναι συζητήσιμη. νταξ..τι να πρωτοσχολιασει κανεις..

Οι δυο μαυροι τυποι με παρατηρουσαν συνοφρυομενοι καθως στεκομουν αμηχανος στην εισοδο της μικρης μονοκατοικιας με το κρανος στο χερι. - Τι συμβαινει μεγαλε; Θες κατι; - Εεεμ, να, βασικα μου ειπαν οτι καπου εδω ειναι ενας ξενωνας που ψαχνω να βρω, αλλα μαλλον εκανα λαθος το μερος... - Οχι, σωστα σε εστειλαν. Εδω ειναι ο ξενωνας. Γιατι νομιζες οτι εκανες λαθος; Περιμενες κατι διαφορετικο μηπως; Ε; - Ε οχι δηλαδη, να, αλλα εεεεμμμ... Ειστε οι ιδιοκτητες; - Iδιοκτητες; Α οχι, ενοικοι ειμαστε και απλα μενουμε εδω. Μια γρηγορη ματια πανω απο τις πλατες τους προς τον ...ξενωνα αποκαλυπτε μια μεγαλη κοινοχρηστη κουζινα που ομως εδειχνε να ειναι τελειως ερημη απο αλλους ανθρωπους. - Ρε παιδια, μηπως να φωναζαμε εναν υπευθυνο να συνεννοηθουμε; ειπα περισσοτερο με την ελπιδα μπας και δω κανεναν ακομα ανθρωπο στο ερημο σπιτι παρα για οτιδηποτε αλλο. - Ααα δεν υπαρχει κανενας τωρα! Τωρα ειμαστε μονο εμεις εδω! Βολευεσαι σε οποιο δωματιο βρεις και ο ιδιοκτητης ερχεται καποια στιγμη την επομενη μερα και τον πληρωνεις. Eλα μεσα να σου δειξουμε τα δωματια. Δεν δαγκωνουμε. Τωρα για αυτο το τελευταιο δεν θα επαιρνα και ορκο... Η μικρη πορτα εκλεισε πισω μου και προσπαθουσα να αγνοησω το γεγονος οτι ημουν σε ενα παντελως ερημο σπιτι με δυο αγνωστους μαυρους να με κοιταν περιεργα... Αυτο το μικρο σπιτι στην ακρη του χωραφιου ηταν ο ξενωνας; Που ηταν η υποδοχη η εστω μια πινακιδα που να λεει οτι ειμαι στο σωστο μερος; Γιατι πριν μιση ωρα που εψαχνα να βρω το μερος ειχα δει αυτους τους τυπους να τους κανει ελεγχο η τοπικη αστυνομια στην ακρη του δρομου; Πως ειχα καταληξει να μιλαω σε δυο μαυρους Σενεγαλεζους σε ενα κατσικοχωρι στα βουνα της Αυστριας; Και το πιο ανησυχητικο απ ολα: που διαολο ηταν ολοι οι υπολοιποι θαμωνες του ξενωνα; Που ειχα μπλεξει παλι ρε πστ μου;

Εχουμε νεα, αλλα εχουμε και πιο νεα... Ανακεφαλαιωνω, εχουμε ενα Townmate το οποιο στα νιατα του (μου) φορουσε μοτερ απο crypton, παρθηκε η αποφαση να μπει παλι το μαμα μοτερ το οποιο τελικα μετα απο μερικα βασανα και κακοτυχιες μπηκε και δουλεψε.. Αρχικα ξεκινησα με ενα μοτερ 50cc το οποιο ειχε 4 αρι σαζμαν, κεφαλη και κυλινδρο απο 80αρι με 50αρι στροφαλο (aka 72cc) και καμπανα απο 50αρι που σημαινει μικροτερο βημα. Η μπιελα ηταν ομως στα προθυρα να χτυπησει, εται λοιπον αγορασα μια καινουρια 50αρα για να την τοποθετησω, ψαχνωντας ομως στο στοκ αποθεμα μου βρηκα μια στοφαλαρα απο 80αρι που σημαινει περιπου +4mm διαδρομης (46mm) και σε συνδιασμο με τον 51mm κυλινδρο θα μου εδινε 92cc, ο στοφαλος ομως ειχε χαλασμενο κωνο στο βολαν, τος εδωσα σε ενα γνωστο για επισκευη αλλα τελικα δεν πετυχε, ο στροφαλος ομως μπηκε και δοκιμαστηκε, εχει ενα ψιλοτρεμουλο αλλα ειναι αρκετα δυνατο, επειδη εγω ομως το θελω τελειο δεν εκατσα με σταυρωμενα τα χερια, ψαχτηκα... ψαχτηκα πολυ.. Ας περασουμε και στο τελευταιο επισοδειο, μετα το ψαξιμο που λετε βρηκα οτι στην Αμερικανική ηπειρο υπαρχει ενα ξαδελφακι τετρατροχο που ακουει στο ονομα yfm 100 και φοραει σχεδον το ιδιο μοτερ με το Τ80 με μονη διαφορά οτι εχει στροφαλο με 52mm διαδρομη η οποια θα μου δωσει 106cc με τον 51mm κυλινδρο, η παραγγελια εγινε σημερα και θα καθομαι σε αναμεναμκαρβουνα μεχρι να παρω στα χερια μου, θα εχουμε παλι ανοιγμα κινητηρα και βιντεο με οοοοολη τη διαδικασια. Ισως να κανω μεγαλη μαλακια που ριχνω τοσα λεφτα σε ενα Τ αλλα πραγματικα με εκανε να νιωσω παλι παιδι. Εχουμε νεα, αλλα εχουμε και πιο νεα... Ανακεφαλαιωνω, εχουμε ενα Townmate το οποιο στα νιατα του (μου) φορουσε μοτερ απο crypton, παρθηκε η αποφαση να μπει παλι το μαμα μοτερ το οποιο τελικα μετα απο μερικα βασανα και κακοτυχιες μπηκε και δουλεψε.. Αρχικα ξεκινησα με ενα μοτερ 50cc το οποιο ειχε 4 αρι σαζμαν, κεφαλη και κυλινδρο απο 80αρι με 50αρι στροφαλο (aka 72cc) και καμπανα απο 50αρι που σημαινει μικροτερο βημα. Η μπιελα ηταν ομως στα προθυρα να χτυπησει, εται λοιπον αγορασα μια καινουρια 50αρα για να την τοποθετησω, ψαχνωντας ομως στο στοκ αποθεμα μου βρηκα μια στοφαλαρα απο 80αρι που σημαινει περιπου +4mm διαδρομης (46mm) και σε συνδιασμο με τον 51mm κυλινδρο θα μου εδινε 92cc, ο στοφαλος ομως ειχε χαλασμενο κωνο στο βολαν, τος εδωσα σε ενα γνωστο για επισκευη αλλα τελικα δεν πετυχε, ο στροφαλος ομως μπηκε και δοκιμαστηκε, εχει ενα ψιλοτρεμουλο αλλα ειναι αρκετα δυνατο, επειδη εγω ομως το θελω τελειο δεν εκατσα με σταυρωμενα τα χερια, ψαχτηκα... ψαχτηκα πολυ.. Ας περασουμε και στο τελευταιο επισοδειο, μετα το ψαξιμο που λετε βρηκα οτι στην Αμερικανική ηπειρο υπαρχει ενα ξαδελφακι τετρατροχο που ακουει στο ονομα yfm 100 και φοραει σχεδον το ιδιο μοτερ με το Τ80 με μονη διαφορά οτι εχει στροφαλο με 52mm διαδρομη η οποια θα μου δωσει 106cc με τον 51mm κυλινδρο, η παραγγελια εγινε σημερα και θα καθομαι σε αναμεναμκαρβουνα μεχρι να παρω στα χερια μου, θα εχουμε παλι ανοιγμα κινητηρα και βιντεο με οοοοολη τη διαδικασια. Ισως να κανω μεγαλη μαλακια που ριχνω τοσα λεφτα σε ενα Τ αλλα πραγματικα με εκανε να νιωσω παλι παιδι.

Η διαδρομη απο δω μεχρι τα συνορα με τη Γερμανια ηταν αναπαντεχα ομορφη, συνεχιζοντας τις χθεσινες υπεροχες εικονες. Ηταν η πιο ευχαριστη εκπληξη σε ενα μουντο πρωινο που περιμενα οτι θα εχει μονο τη μονοτονια της εθνικης. Να και μια φορα που ειχα κανει λαθος και το χαιρομουν αφανταστα! Ευλογημενος τοπος με ανθρωπους που ξερουν να φροντιζουν το περιβαλλον τους. Δεν θα βαρεθω να λεω ποτε το ποσο λατρευω αυτα τα υπεροχα μικρα χωριουδακια...

Ξεκινοντας να ανεβαινω το δρομο δεν χρειαστηκαν πολλα μετρα για να ανακαλυψω οτι αυτο δεν ηταν μια απλη ανηφορα. Η πυραμιδα της κορυφης βρισκοταν μολις μερικες εκατονταδες μετρα πιο πανω, ομως ο δρομος αναγκαστικα οσο ανεβαινε τοσο πιο επικλινης και στενος γινοταν. Χωρις καμια υπερβολη, με πρωτη αναγκαστικα στο κιβωτιο και το παραμικρο γκαζι η μηχανη μπορουσε πανευκολα να ερθει καπακι. Δεν εχω ιδεα με τι ποσοστο κλισης ανεβαιναμε αλλα πιστεψτε με, ηταν Μ Ε Γ Α Λ Ο. Και να ηταν μονο αυτο... Οι φουρκετες οσο πλησιαζαμε τη κορυφη ολοενα και αυξανονταν, τοσο σε δυσκολια οσο και κλιση και ολος ο δρομος πραγματικα βρισκονταν στην ακρη του γκρεμου. Ακομα και εγω που δεν εχω θεμα με τα υψη ειχα αρχισει να νοιωθω ασχημα καθως σκαρφαλωναμε ξυνοντας σχεδον τη χαμηλη μπαριερα. Και αν αυτα δεν ηταν αρκετα, προσθεστε και τα καθε λογης οχηματα που κατεβαιναν απο πανω πιανοντας το δρομο απ' τη μια ακρη στην αλλη. Να προσπαθεις να ισορροπησεις μια φορτωμενη μηχανη με μηδεν χιλιομετρα σε ανηφορικη φουρκετα διπλα στο γκρεμο και απ' την αλλη να κατεβαινει αυτοκινουμενο τροχοσπιτο αφρεναριστο! Εμπειρια! Και που να δειτε τη καταβαση. Να κατεβαινω με τη ψυχη στο στομα νοιωθωντας σαν να κανω endo, με το μπροστινο λαστιχο να τραβα τα παθη του Χριστου προσπαθωντας να φρεναρει 350+ κιλα φορτιου και να με προσπερνανε οι τοπικοι κανιβαλοι πηγαινοντας μαλιοκουβαρα και εγω να αναρωτιεμαι αν θα φρεναρουν πριν τη μπαριερα η αν θα τους μαζευουμε απο το Salzburg. Μπορει να ειμαι απλα θεοκουλος, αλλα δεν ηταν μια ευκολη αναβαση. Και που να την εκανα με ομιχλη η βροχη... Εδω πανω οι συνθηκες αλλαζαν κυριολεκτικα ανα πενταλεπτο. Την ακριβως επομενη μερα απο την επισκεψη μας, εδω εβρεχε συνεχως και ενα παχυ συννεφο ειχε σκεπασει τα παντα. Θεα; Ποια θεα; Ορατοτης μηδεν! Εμεις χωρις να γνωριζουμε το ποσο τυχεροι -παντοιοτροπως- ειχαμε σταθει φθασαμε το παρκινγκ στη κορυφη για να αντικρυσουμε ενα μεγαλο πανηγυρι χρωματων, μοτοσυκλετων, αυτοκινητων και μπολικου κοσμου που ειχαν ερθει μεχρι εδω για να απολαυσουν την καλυτερη θεα στην Αυστρια. Σε πρωτο πλανο ηταν ο δρομος-σπαγγετι που μας ειχε χαρισει αλησμονητες εμπειριες. Μην τον βλεπετε ετσι ηπιο το ρουφιανο. Στη πραγματικοτητα ηταν ακομα πιο στενος και αποτομος απ' οτι φαινεται. Δεν κατσαμε πολυ εκει πανω και ομολογω οτι το μετανιωσα. Αν καποιος ειχε το χρονο και την οικονομικη ανεση μπορουσε να μεινει σε ενα απο τα δωματια του ομορφου ξυλινου σαλε της φωτογραφιας και να απολαυσει την απιθανη θεα με την ησυχια του... Κατευθυνθηκα προς τον ξενωνα και την ακρη του γκρεμου. Το θεαμα που αντικρυσα ακομα στοιχειωνει τα ονειρα μου τα βραδια και μου ζητα να επιστρεψω... . . . . . . . . . . . Edelweiβspitze, Grossglockner 2015.

Τα συννεφα πλεον αγκαλιαζαν το δρομο που ολοενα και ανηφοριζε προς τον ουρανο... ...και η θεα απο εκει ψηλα ηταν απλα απεριγραπτη! Ο Υψηλος Αλπικος Δρομος του Grossglockner αποτελει εναν απο τους πιο συναρπαστικους πανοραμικους δρομους στην Ευρωπη φθανοντας μεταξυ αλλων στα 2.571 μετρα και περνωντας διπλα απο τον μεγαλυτερο παγετωνα της Αυστριας. 1.861 μετρα και ειχαμε σχεδον αλλη μια χιλιαδα για την κορυφη. Σε πολλα σημεια ο δρομος γινοταν ενα με το τοπιο καθως απλωνοταν στο βαθος και σκαρφαλωνε τις αγριες πλαγιες, πανω, κατω, αριστερα και δεξια μας.

Βεβαια, μεσα σ' αυτο το υπερλαμπρο και τοσο επισημο σκηνικο υπηρχε μια τοση δα μικρη παραφωνια... Μα καλα, ποιος ηλιθιος πηγε και παρκαρε τη μηχανη του με τα βρωμοαδιαβροχα απλωμενα σαν τραχανα πρωτη μουρη στη παρελαση; Δεν εφταιγα εγω κυριε προεδρε! Εγω στο πεζοδρομιο του ξενοδοχειου ημΑνε. ΑΥΤΟΙ πλακωσαν απο παντου και αρχισαν τις παρελασεις! Το μονο σιγουρο ηταν οτι αφου δεν υπηρχε περιπτωση να φυγουμε αμεσα, μπορουσαμε να κατσουμε και να απολαυσουμε το σοου. Συντομα ηρθαν και τα σωματα ασφαλειας σε σταση προσοχης και η τελετη αρχισε. Εκει ηρθε και η πιο εντυπωσιακη στιγμη της τελετης για εμενα. Οταν ο ιερεας αρχισε να διαβαζει το υμνολογιο, ξαφνικα ολοι οι συμμετεχοντες στη παρελαση εβγαλαν τα καπελα τους με συγχρονισμο και γονατισαν ευλαβικα στο ενα γονατο για να ακουσουν την δοξολογια. Μπροστα απ' τον ιερεα ηταν παραταγμενη στην ιδια γονατιστη σταση μια διμοιρια με τα παλια οπλα τους παρα ποδα τα οποια νομιζα οτι ηταν διακοσμητικα. Δεν μπορουσα να ειμαι πιο λαθος. Οταν ο ιερεας τελειωσε τη τελετη, οι σκοπευτες σηκωθηκαν πανω και υπο τις διαταγες του τελεταρχη παρουσιασαν οπλα, γεμισαν και εριξαν τρεις φορες στον αερα εν μεσω νεφους μπαρουτιου και ηχων. Ομολογω οτι δεν ειχα δει ποτε πως γιορταζουν σ' αυτα τα μερη τετοιες ημερες και ειχα μεινει αναυδος. Οι ανθρωποι δεν εδειχναν να κανουν ολο αυτο το τελετουργικο για τους (ετσι και αλλιως ελαχιστους) τουριστες αλλα περισσοτερο για τους ιδιους. Χαμογελασα στη σκεψη οτι οι παραδοσεις και τα εθιμα των τοπων ακομα μενουν ζωντανες σε πεισμα των καιρων που μας θελουν ολους ιδιους και ομοιομορφους...

Δεν ειχαμε πολλες επιλογες πλεον. Η ωρα ειχε παει σχεδον 9 το βραδυ και τα περιθωρια ειχαν στενεψει υπερβολικα. Η Annika με δυσκολια πλεον κρατουσε την απογνωση της. "Δεν το πιστευω οτι θα μεινουμε στο δρομο αποψε! Ειναι ο χειροτερος μου εφιαλτης!" Διπλα απ' το γραφειο τουρισμου στη κεντρικη πλατεια, δεσποζε ενα μεγαλο και αρκετα κυριλε ξενοδοχειο. Ηταν η τελευταια μας ευκαιρια. Εχοντας στο νου μου τις προηγουμενες αρνητικες απαντησεις, μπηκα στη ρεσεψιον δειλα και χωρις ιδιαιτερες ελπιδες να βρεθει κατι. Εξαλλου με το πενιχρο μας budget σιγα μην βρισκαμε και οικονομικο δωματιο σε τετοιο ξενοδοχειο. Η χαμογελαστη καλοστεκουμενη πενηνταρα στη ρεσεψιον με υποδεχτηκε με τον πιο ομορφο τροπο. - Καλησπερα σας! - Γεια σας. Αν και δεν νομιζω, μηηηηπως εχετε καποιο δικλινο δωματιο για αποψε; - Χμμμ... Ναι, εχουμε κατι αλλα δεν ξερω αν σας κανει... - Δηλαδη; Γιατι οχι; - Ξερετε, ειναι η δευτερη κρεββατοκαμαρα σε ενα διπλο στουντιο με κουζινα. Οι ενοικιαστες δεν χρειαστηκαν το δευτερο δωματιο και ειναι ελευθερο. Αν δεν σας πειραζει να μοιραστειτε την κοινοχρηστη κουζινα θα σας κανω και καλυτερη τιμη για να το παρετε. Δεν χρειαζοταν να ακουσω τιποτε αλλο. Μετα την εμπειρια που ειχαμε μολις περασει και στο υπογειο διπλα στο λεβητοστασιο να μας εβαζε παλι το ιδιο θα ητανε! Σε χρονο μηδεν ειχαμε μεταφερει τις βαλιτσες στο δωματιο χωρις να πιστευουμε τη τυχη μας, που ειχε γυρισει κυριολεκτικα την υστατη στιγμη! Καθως κουβαλουσα και τα τελευταια πραγματα απ' τη μηχανη, δυο νεαροι Γερμανοι με πλησιασαν και μου ειπαν οτι αν ηθελα μπορουσα να ζητησω το κλειδι για το γκαραζ του ξενοδοχειου για να μην μεινει η μηχανη εξω το βραδυ. Παροτι δεν πιστευα οτι μπορει να συμβει κατι στη καρδια των Αλπεων, με τη τυχη που ειχαμε μεχρι προτινως ειπα να μην το ρισκαρω. Eτσι πηρα τη μηχανη και τη κατεβασα σε μια μικρη ραμπα στο πλαι του ξενοδοχειου οπου βρισκοταν μια κλειδωμενη μακροστενη μεταλλικη πορτα που οδηγουσε στο υπογειο. Πλησιαζοντας με το κλειδι στο χερι για να ανοιξω, ακουσα απο μεσα τις χαρακτηριστικες νοτες του Hotel California των Eagles να παιζουν στη διαπασων! Αλλο παλι και τουτο. Ποιος να ηταν μες το υπογειο parking με τετοια ντερτια βραδιατικα; Ανοιξα τη πορτα και κοντοσταθηκα σαστισμενος. Η μουσικη αντηχουσε στο γκαραζ στο τερμα ομως τα παντα ηταν θεοσκοτεινα! Δεν ειμαστε καλα... Μπηκα μεσα και γυρισα το διακοπτη για τα φωτα. Ο χωρος φωτιστηκε απ' ακρη σ' ακρη ομως και παλι δεν εβλεπα κανεναν εδω κατω. - Ναι; Ειναι κανεις εδω; Καμια απαντηση. Κοιτασα τριγυρω. Ψυχη. Το υπογειο ηταν αδειο. Μερικες λαμπες φθοριου τσιτσιριζαν διπλα σε σωληνες θερμανσης και αποχετευσης, φωτιζοντας κατι που ηταν αναμεσα σε αποθηκη και χωρος σταθμευσης οχηματων. Μερικα ποδηλατα και snow mobiles στεκονταν μισοσκεπασμενα διπλα σε μια μεγαλη ντανα ξυλα και στην αλλη πλευρα βρισκοταν ενα καλογυαλισμενο Honda CB1300 με Ιταλικες πινακιδες. Στον απεναντι τοιχο εμοιαζε να εχει στηθει ενα μινι συνεργειο με διαφορα εργαλεια, δυο μεγγενες παγκου και εναν μικρο αεροσυμπιεστη. Στα κουρασμενα ματια μου θα μπορουσε ανετα να ειναι και η εργαλειοθηκη του Jack the ripper. Ακριβως διπλα του υπηρχε ενα κλειδωμενο μεταλλικο κλουβι, οπου μεσα βρισκοταν ενα μικρο MP3 player συνδεδεμενο με πατεντες και διαφορα καλωδια πανω σε ενα ξεκοιλιασμενο ηχοσυστημα αυτοκινητου που ειχε δει και καλυτερες ημερες. Ωστε αυτο επαιζε τη μουσικη λοιπον! Οι Eagles ειχαν πλεον δωσει την θεση τους στο σπαρακτικο Hurt του Johnny Cash και εγω ηδη φανταζομουν τον μανιακο δολοφονο γεματο αιματα να τεμαχιζει χαρουμενος το πτωμα του τελευταιου ατυχου τουριστα που εκανε το λαθος να κατεβει εδω κατω νυχτιατικα... Αφησα τη μηχανη βιαστικα διπλα στο CB και βγηκα εξω. Δεν ειχα προλαβει να κλειδωσω τη πορτα καλα καλα και η μουσικη σταματησε στη μεση του τραγουδιου οσο αποτομα ειχε ξεκινησει. Ωραιααααααα. Λες να γλυτωναμε το κρυο και το παγκακι και να πηγαιναμε απο αλυσοπριονο τελικα;

Μια ανασσα πριν τα συνορα ειδα μια πινακιδα προς ενα συνοικισμο που ειχε μερικα ξενοδοχεια. Ακολουθησα τα βελη με τη βροχη να δυναμωνει ολοενα και περισσοτερο σκεπτομενος οτι οσο και αν κοστιζει, υπο τις συνθηκες αυτες αν βρουμε δωματιο θα το παρουμε. Οι οδηγιες μας εβγαλαν στη μικρη πλατεια του χωριου, οπου δεσποζε το ξενοδοχειο που ειχαμε δει να διαφημιζεται στη διασταυρωση. Μπηκα μεσα στην μαλλον κυριλε υποδοχη οπως ημουν με τα αδιαβροχα να σταζουν και το κρανος στο κεφαλι. Η ρεσεψιονιστ αν εβλεπε τον ωξαποδο αγκαζε με την Παρθενο Μαρια θα γουρλωνε λιγοτερο τα ματια της. - Καλησπερα σας! - Εεεμμμ, καλησπερα. - Μηπως εχετε ενα δικλινο για αποψε; - Εεεεμμμ δεν νομιζω οτι... - Δειτε το σας παρακαλω, δεν εχουμε καμια προτιμηση. Απλα ψαχνουμε για ενα καταλλυμα για το βραδυ! - Δεν ξερω, καλυτερα να μιλησετε με την διευθυντρια. Δεν ειχε προλαβει να ολοκληρωσει τη προταση της και απο μια πλαινη πορτουλα πεταχτηκε μια ξερακιανη μεσηλικας που με εμφανη την δυσαρεσκεια ζωγραφισμενη στο προσωπο της προσπαθησε να με ξεφορτωθει οπως οπως. "Δεν εχουμε τιποτα κυριε εδω! Ειναι ολα πιασμενα. Φυγετε, φυγετε!" Εκανα προσπαθεια να κρατησω τη ψυχραιμια μου και της εδειξα τη βροχη που εξω συνεχιζε να πεφτει με αμειωτη ενταση. - Κυρια μου, καταλαβαινω οτι ειναι δυσκολο να βρεθει κατι τετοιες μερες, αλλα σας παρακαλω καντε κατι. Εξω ριχνει καρεκλες και εχουμε ψαξει ολους τους ξενωνες της περιοχης χωρις να εχουμε βρει απολυτως τιποτα. Τι να κανουμε; Να μεινουμε στο δρομο; - Δεν εχουμε τιποτα! Σας παρακαλω, φυγετε. Mi dispiace. - Εγω να δεις, αλλα εχε χαρη... μουρμουρισα εκνευρισμενος και εφυγα χωρις αλλη κουβεντα. Βγηκαμε παλι στη διασταυρωση και περασαμε τα συνορα. Η ωρα ειχε παει 7.30 το απογευμα και ακομα πηγαιναμε ψαχνοντας. Η μονη λυση εκεινη την ωρα ηταν το tourist information office στη πρωτη πολη που θα βρισκαμε μπροστα μας. Οντως, στο κεντρο της μικρης κωμοπολης Sillian αφησαμε τη μηχανη στη πλατεια και πηγαμε καρφι για το κεντρο τουρισμου. Παροτι τετοια ωρα ηξερα οτι θα ηταν κλειστο, στην πορτα ειχε μια λιστα με διαθεσιμα καταλλυματα και τα τηλεφωνα επικοινωνιας τους. Στο πρωτο τηλεφωνημα, μια ηλικιωμενη κυριουλα προσπαθουσε να καταλαβει τι της ελεγα στα Αγγλικα και εγω τι μου ελεγε στα Γερμανικα. Στο δευτερο τηλεφωνημα, ενας ευγενεστατος κυριουλης μιλουσε Αγγλικα μεν, αλλα μου εξηγουσε οτι δεν ειχε διαθεσιμα δωματια. Πανω που ειχα αρχισει να απελπιζομαι, στο τριτο τηλεφωνημα και χωρις να εχω πολλες προσδοκιες ρωτησα τυπικα αν ειχε δωματια. "Μα φυσικα!" - Συγγνωμη, πως ειπατε παρακαλω;;; - Ναι, εχουμε δωματια διαθεσιμα. Μονο που ο ξενωνας δεν ειναι μεσα στη πολη αλλα λιγα χιλιομετρα πιο πριν, στη ταδε διευθυνση. Δεν χρειαζομουν δευτερη κουβεντα. Βγηκαμε απ' την πολη κατευθειαν και αρχισαμε να ψαχνουμε τη διευθυνση μην πιστευοντας την ανελπιστη τυχη μας. Ναι αμε... Εδω ο ξενωνας, εκει ο ξενωνας, βρε που ειναι ο ξενωνας; Εκει που ΕΔΕΙΧΝΕ να ειναι η οδος δεν ειχε το νουμερο που ψαχναμε, και εκει που ειχε το νουμερο που θελαμε δεν ειχε την οδο! Καπου εκει βρηκα μερικους αστυνομικους που εκαναν ελεγχο σε δυο μαυρους νεαρους που ειχαν σταματησει στην ακρη του δρομου. Χωρις να θελω να μπω σε λεπτομερειες γιατι και πως, τους ρωτησα απλα αν γνωριζαν την ταδε διευθυνση. "Α, ψαχνετε τον ξενωνα νεοτητας! ΟΚ, θα πατε ευθεια προς τα πανω στο λοφο, και εκει που βλεπετε το χωραφι στο βαθος θα πατε αριστερα." Τωρα μαλιστα. Ξενωνα θα βρισκαμε η στανη με προβατα; Πηγαινοντας ψαχνοντας, τελικα καποια στιγμη βρεθηκαμε στην ακρη ενος χωματοδρομου που κατεληγε σε ενα μεγαλο χορταριασμενο χωραφι. Διπλα ηταν ενα μικρο τετραγωνο κτισμα απο γκριζο τσιμεντο και σοβαδες που ειχαν δει και καλυτερες μερες. ΑΥΤΟ ηταν ο ξενωνας; Ειπα στην Annika που με κοιταζε προφανως αγχωμενη να περιμενει διπλα στη μηχανη μεχρι να παω να δω τι γινεται. Πλησιασα την πορτα και χτυπησα το κουδουνι. Οι δυο μαυροι τυποι που με υποδεχτηκαν με κοιτουσαν συνοφρυομενοι καθως στεκομουν αμηχανος στην εισοδο του σπιτιου με το κρανος στο χερι. - Τι συμβαινει μεγαλε; Θες κατι; - Εεεμ, να, βασικα μου ειπαν οτι καπου εδω ειναι ενας ξενωνας που ψαχνω να βρω, αλλα μαλλον εκανα λαθος το μερος... - Οχι, σωστα σε εστειλαν. Εδω ειναι ο ξενωνας. Γιατι νομιζες οτι εκανες λαθος; Περιμενες κατι διαφορετικο μηπως; Ε; - Ε οχι δηλαδη, να, αλλα εεεεμμμ... Ειστε οι ιδιοκτητες; - Iδιοκτητες; Α οχι, ενοικοι ειμαστε και απλα μενουμε εδω. Μια γρηγορη ματια πανω απο τις πλατες τους προς τον ...ξενωνα αποκαλυπτε μια μεγαλη κοινοχρηστη κουζινα που ομως εδειχνε να ειναι τελειως ερημη απο αλλους ανθρωπους. - Ρε παιδια, μηπως να φωναζαμε εναν υπευθυνο να συνεννοηθουμε; ειπα περισσοτερο με την ελπιδα μπας και δω κανεναν ακομα ανθρωπο στο ερημο σπιτι παρα για οτιδηποτε αλλο. - Ααα δεν υπαρχει κανενας τωρα! Τωρα ειμαστε μονο εμεις εδω! Βολευεσαι σε οποιο δωματιο βρεις και ο ιδιοκτητης ερχεται καποια στιγμη την επομενη μερα και τον πληρωνεις. Eλα μεσα να σου δειξουμε τα δωματια. Δεν δαγκωνουμε. Τωρα για αυτο το τελευταιο δεν θα επαιρνα και ορκο... Η μικρη πορτα εκλεισε πισω μου και προσπαθουσα να αγνοησω το γεγονος οτι ημουν σε ενα παντελως ερημο σπιτι με δυο αγνωστους μαυρους να με κοιταζουν περιεργα... Προχωρησαμε προς το βαθος και στην ακρη του μυαλου μου μια επιμονη φωνη δεν με αφηνε να ησυχασω. Στο τελος του διαδρομου ξεκλειδωσαν μια μεγαλη πορτα και μπηκαμε σε ενα τεραστιο θαλαμο που θυμιζε στρατιωτικο κοιτωνα. Απο τη μια μερια του δωματιου μεχρι την αλλη βρισκονταν παραταγμενες ενα σωρο μεταλλικες κουκετες. Ο ενας απ' τους δυο εδειξε το χωρο και ειπε καπως επιτακτικα: "Να! Παρτε αυτο το δωματιο αν θελετε. Πες και στη κοπελα σου να ερθει μεσα!" Ναι, πως. Η κατασταση παραηταν παραξενη για τα γουστα μου. Οι δυο νεαροι εδειχναν γενικα φιλικοι, ομως δεν μπορουσα να μην σκεφτομαι οτι ηταν δυο και ημουν ενας. Με τετοια ερημια εδω πανω, αν για οποιοδηποτε λογο μου την πεφτανε η κατασταση θα μπορουσε να ζορισει ΠΟΛΥ ασχημα. Μπορει να μην ειχαμε δωματιο για αποψε, ομως εδω δεν θα εμενα ειδικα τωρα που ειχα μαζι μου την Annika. Ειναι αλλο πραγμα να ρισκαρω τη παρτη μου και τελειως διαφορετικο να θετω σε κινδυνο και καποιον αλλο ανθρωπο που δεν μου φταιει σε τιποτα. Με μια ανουσια δικαιολογια του στυλ "θα το σκεφτω λιγο και θα ξαναρθω αμα ειναι" κινηθηκα προς τη πορτα και βγηκα εξω. Με συνοπτικες διαδικασιες κινησαμε εκ νεου προς το Sillian συμφωνοντας και οι δυο οτι η διανυκτερευση σε αυτο το μερος ηταν εκτος συζητησης.

Βγαινοντας απο το λιμανι, σε μια προσπαθεια να κανουμε λιγη οικονομια στα διοδια-φωτια της Ιταλιας, ειπαμε να ανηφορισουμε την παραλιακη οδο SS16 που πηγαινε παραλληλα με την εθνικη, και να μπουμε στην autostrada μετα απο 50-60 περιπου χιλιομετρα. Ηταν ενα μεγαλο λαθος που θα μετανοιωναμε πολυ συντομα. Τον δρομο αυτο τον ειχα κανει καποιες φορες στο παρελθον επιστρεφοντας απο ταξιδια ομως ειλικρινα δεν τον θυμομουν ετσι. Η φωτογραφια ηταν παραπλανητικη. Περαν της υποχρεωτικης κινησης μεσα απο παραλιακα χωριουδακια και των βομβαρδισμενων δρομων που ελαχιστα θυμιζαν Ιταλια, οσο ανηφοριζαμε η κινηση πυκνωνε σ' ενα απιστευτο μποτιλιαρισμα με διπλοτριπλοπαρκαρισμενα οχηματα, καθως ολη η κεντρικη Ιταλια στριμωχνοταν για μια θεση στον ηλιο στις τσιμεντενιες προβλητες/παραλιες που βρισκονταν στην ακρη του δρομου. Δεν αντεξαμε ουτε για 30 χιλιομετρα αυτο το βασανο. Κινουμενοι σε ρυθμους χελωνας πισω απο ενα ακομα θηριωδες ντουμανιασμενο τουριστικο λεωφορειο, με τη θερμοκρασια κολλημενη στους 38+ βαθμους υπο σκια και την ηδη περασμενη ωρα να φευγει αδικα, ηξερα οτι χρειαζομασταν δραστικα μετρα. Στη πρωτη διασταυρωση που βρηκα με την autostrada ορκιστηκα να μην ξαναπατησω στη κεντρικη Ιταλια και ειδικα κατακαλοκαιρο. Σορυ Vale αλλα η κεντρικη-ανατολικη Ιταλια ειναι ενα μαυρο χαλι φιλε. Υπο τετοιες συνθηκες, η Autostrada μπορει να κοστιζε ακριβα αλλα εβγαζε τα λεφτα της στο ακεραιο. Χωρια που δεν την ελεγες και ασχημη, οπτικα τουλαχιστον... Οχι, γιατι οδηγικα παντως η διαδρομη μεχρι τη Ferrara δεν ειχε να προσφερει τιποτα. Τουλαχιστον υπο τις συνθηκες που ταξιδευαμε εμεις τωρα. Μετα απο μια δυσκολη μερα και με τη νυχτα να πεφτει πανω στις απεραντες ευθειες της εθνικης οδου, τι να δεις; Οταν το μονο αξιοθεατο ειναι το βενζιναδικο στο οποιο εχεις σταματησει για ανεφοδιασμο, τοτε αυτο τα λεει ολα... Παλι καλα που το αλογο μας (σε αντιθεση με μας) στεκοταν στο υψος του. Λιγο εξω απο την κωμοπολη, ενα φωτισμενο εργοστασιακο συμπλεγμα που εμοιαζε με διυλιστηριο γεμιζε τον αερα με μια παραξενη και καπως στυφη μυρωδια. Δεν την ελεγες ακριβως αποπνικτικη και σιγουρα δεν ηταν η γνωστη μποχα των διυλιστηριων πετρελαιου, ομως δεν ηταν ευχαριστη και εσπαγα το κεφαλι μου προσπαθωντας να την τοποθετησω σε καποιο προιον. Αργοτερα θα μαθαινα οτι ειναι μια απο τις παλιοτερες μοναδες παραγωγης συνθετικου καουτσουκ της χωρας, ομως τωρα το μονο που ηθελα ηταν να ειναι μακρυα απο εκει που θα μεναμε. Περιεργως η επιθυμια μου για μια φορα εισακουσθηκε και η πανσιον βρεθηκε αρκετα χιλιομετρα πιο κατω σε ενα ησυχο και κοιμισμενο προαστιο της πολης. Κλειδωσα τη μηχανη διπλα απο την εισοδο και ανεβασα τα πραγματα μας στο δωματιο με μεγαλη ανακουφιση. Η ωρα ειχε παει πλεον 10 το βραδυ και μετα απο δυο ημερες ταξιδιου και ελλειψης υπνου, το μονο που θελαμε ηταν να ξεραθουμε σ' ενα αναπαυτικο κρεβατι. Τουλαχιστον η κουραση δεν μου αφηνε περιθωρια να σκεφτω τη γκαντεμια που μας εδερνε μεχρι τωρα σ' αυτο το ταξιδι. Θα εφτιαχναν τα πραγματα; Θα δειξζζζζζζζζζζ....

Οι πρωινες ωρες περασαν αργα. Πολυ αργα. ΠΑΡΑ πολυ αργα. Οπως η ταχυτητα του πλοιου που ζητημα ηταν αν κοντραριζε ξεφουσκωτο στρωμα θαλασσης. Αν δεν ηξερα καλυτερα θα επαιρνα ορκο οτι ειχαν βαλθει να κανουν νεο ρεκορ βραδυτερης διασχισης της Ανδριατικης απο τοτε που ο ανθρωπος αποφασισε να παψει να κανει απλωτες και να πιασει τα κουπια. Στην (περα για περα) θεωρια θα πιαναμε Ankona στις 2 μμ. Για την ωρα ημουν σιγουρος. Για τη μερα δεν επαιρνα και ορκο. Στη ρεσεψιον η αδιαφορη βραδυνη υπαλληλος ειχε αντικατασταθει απο μια ...ενδιαφερουσα πρωινη ταμπελα που ελεγε οτι λογω μεγαλη φορτιου και γενικης καθυστερησης θα φτασουμε στις 5 μμ. Και βλεπουμε. Οι επιβατες που ειχαν μαζευτει γυρω απ' το γκισε ηταν πολυ εκνευρισμενοι και ομολογω πως δεν μπορουσα να τους αδικησω καθολου. Αυτη η τραγικη αργοπορια εβαζε την οριστικη ταφοπλακα στα σχεδια ολων μας για την ημερα. Για εμας το αρχικο πλανο ηταν να πιασουμε την autostrada απο την Ankona και να παμε μεχρι την Βερονα οπου και θα διανυκτερευαμε προτου συνεχισουμε την επομενη μερα για τις Αλπεις. Ειχαμε λογαριασει ομως χωρις τον καπετανιο του Superfa(s)t. Γυρισα στο σαλονι για να δω τι θα καναμε. Χρειαζομασταν νεο σχεδιο. Το μονο καλο ηταν οτι στους ρυθμους που πηγαιναμε ειχαμε απλετο χρονο να το φτιαξουμε -μαζι με 5-6 ακομα ταξιδακια μεχρι το Βλαδιβοστοκ και πισω. Στο διπλανο τραπεζι καθοταν μια μεσηλικη κυρια που αναγνωρισα απο το πρωινο "υπνο" που ειχαμε μοιραστει στις μαγευτικες καρεκλες του διαδρομου. Μακιγιαρισμενη και καλοντυμενη, ειχε τον αερα ανθρωπου που δεν εκανε το ταξιδι αυτο απλως ως τουριστας. Μαλιστα τωρα που την εβλεπα καλυτερα μου εκανε μεγαλη εντυπωση πως ηταν δυνατον να την εχει βγαλει ολο το βραδυ πανω σε μια αβολη πολυθρονα της κακιας ωρας αντι να εχει καμπινα με ολα τα κομφορ. Σαν να μαντεψε τις σκεψεις μου, δεν αργησε να μου πιασει την κουβεντα. - Ταξιδευετε για Ιταλια; - Ναι, παμε για την Βερονα αλλα με αυτη την αργοπορια δεν το βλεπω να τα καταφερνουμε. Ειλικρινα δεν καταλαβαινω γιατι γινεται τετοιος χαμος απο κοσμο. Τοσα χρονια ταξιδευω και πρωτη φορα βλεπω τετοιο χαλι. Ας οψεται το προηγουμενο πλοιο της γραμμης που ειχε χαλασει και φορτωσε ολο το κοσμο στο βραδυνο δρομολογιο. Χαμογελασε πικρα και σχεδον συνομοτικα γυρισε και μου ειπε: - Θα σας πω ενα μυστικο. Το προηγουμενο πλοιο δεν ειχε παθει τιποτα. - Τι εννοειτε δεν ειχε παθει τιποτα; Δεν καταλαβαινω! - Ακουστε. Το συγκεκριμενο δρομολογιο το κανω εδω και χρονια. Βλεπετε ειμαι τουριστικη πρακτορας και συνοδευω μεγαλα γκρουπ κατα κυριο λογο για Ιταλια. Το προηγουμενο πλοιο δεν χαλασε ποτε, απλα ετσι σας ειπαν γιατι αυτο τους εχουν πει να λενε στους επιβατες. - Τοτε, αν δεν ειχε χαλασει τι εγινε; - Πολυ απλα. Η εταιρια εδω και μερικα χρονια ακολουθοντας την τακτικη μειωσης εξοδων, αν δει οτι καποιο πλοιο δεν εχει πληροτητα, τοτε πολυ απλα τσουβαλιαζει ολο το κοσμο στο επομενο δρομολογιο. Ετσι μεταφερει τους ιδιους επιβατες με τα μισα εξοδα προσωπικου, καυσιμων, πλοιου κλπ. Προφανως εχθες βλεποντας οτι το μεσημεριανο πλοιο δεν γεμιζε αποφασισε να συγχωνευσει τα δρομολογια. - Δηλαδη συγγνωμη καλη μου κυρια, στο ονομα του κερδους εχουμε παστωθει εδω μεσα σαν τις σαρδελες;!; Γι' αυτο δεν μπορουσαμε να βρουμε ουτε ενα καναπε να κατσουμε χθες το βραδυ; - Δυστυχως ναι και δεν ειστε οι μονοι. Εμεις ως πρακτορες, επειδη κανουμε αυτο το δρομολογιο συχνα και ξερουμε τα πληρωματα, γενικα δεν κλεινουμε καμπινα διοτι παντα βρισκεται κατι εστω και την τελευταια στιγμη. Αυτη τη φορα ομως αναγκαστηκα να κοιμηθω στις καρεκλες οπως εσεις διοτι δεν υπηρχε καμια απολυτως διαθεσιμοτητα. Ξερετε ποσους επιβατες εχει αυτη τη στιγμη το πλοιο; Απο πολυ εγκυρη πηγη σας λεω οτι ειναι σχεδον 2000 ατομα! Δεν πιστευα στ' αυτια μου. Ενας γρηγορος ελεγχος στη χωρητικοτητα του πλοιου εδειχνε οτι μπορει να μεταφερει περι τους 1900 επιβατες. Αυτο εξηγουσε το κακο χαμο που γινοταν και την αδυναμια να βρουμε διαθεσιμοτητα στο πλοιο μεχρι και τη τελευταια στιγμη! Αδικα θα τη στραγγαλιζα τη κοπελα στα γκισε τελικα... Ημουν απιστευτα θυμωμενος με την κατασταση που ειχε δημιουργησει η "για τα λεφτα τα κανεις ολα" σταση της εταιριας αλλα τι μπορουσα να κανω; Αναθεμα τα μονοπωλεια που εχει στησει παρεα με την Grimaldi lines αλλα τετοιοι ειμαστε. Και μετα μας φταινε ολοι οι αλλοι που ο τουρισμος παει κατα διαολου... Ευχαριστησα την ευγενεστατη ξεναγο για τις πολυ ενδιαφερουσες πληροφοριες και γυρισα στα δικα μας. Οπως και αν ειχε επρεπε να οργανωθουμε. Ηταν προφανες οτι δεν θα καταφερουμε να φτασουμε στη Βερονα αποψε, οποτε απλα θα προσπαθουσαμε να βρουμε καποιο καταλλυμα σε καποιο σημειο της διαδρομης προς τις Αλπεις, κατα προτιμηση οικονομικο και οχι πολυ μακρυα απο τον αρχικο μας προορισμο. Με τους χαρτες αγκαλια και το σαλιγγαρι-net του πλοιου τελικα μπηκα στο booking.com και ψαχνοντας τι υπαρχει διαθεσιμο πανω στη διαδρομη βρηκα μια αξιοπρεπεστατη πανσιον στα 240 χλμ αποσταση απο το λιμανι, λιγο εξω απο τη μικρη κωμοπολη της Ferrara. Hotel Daniela. Δεν ψαχναμε για πολυτελειες. Τα 38 ευρω για ενα καθαρο δωματιο, μια ασφαλη θεση για τη μηχανη και ενα piccolo πρωινο ηταν μια χαρα. Ειχε παει σχεδον 5 η ωρα. Με το δωματιο πλεον κλεισμενο και τη σαδιστικη βαρκαδα μας να φτανει στο τελος της κατεβηκαμε στις σκαλες των παρκινγκ για την αξεχαστη εμπειρια θαλαμου αεριων που θα μας προσεφεραν οι εκατονταδες νταλικες και αυτοκινητα που ηδη περιμεναν με τα μοτερ αναμμενα στους 45+ βαθμους κελσιου. Ποσως με ενδιεφερε ομως. Με το κρανος και τους χαρτες στο χερι εγω ταξιδευα ηδη.

Ο σημερινος προορισμος ηταν απλος: Ηγουμενιτσα, οπου μας περιμενε το κλασσικο πλοιο της γραμμης για την Ανκονα. Δεν ειχα κλεισει εισητηρια, διοτι μεχρι και χθες το βραδυ ειμασταν 50-50 αν θα συνεχιζαμε η οχι, αλλα οπως ειχα δει στο συστημα κρατησεων το πλοιο ειχε απλετη διαθεσιμοτητα οποτε δεν ανησυχουσαμε. Ειχαμε ολη τη μερα μπροστα μας για να απολαυσουμε τη διαδρομη χωρις αγχος και περιττες σκεψεις. Το μονο που ειχε σημασια τωρα ηταν ο δρομος! Η μερα ειχε παρει πια να ζεσταινει για τα καλα και ο ηλιος εδειχνε τα δοντια του σε εναν καταγαλανο ουρανο. 42 βαθμοι ηδη στο θερμομετρο και ο Θεσσαλικος καμπος να βραζει. Παιδες εν καμινω. Στους δρομους της Λαρισας παντου ερημια, σαν μια πολη φαντασμα με τα τσιμεντα να βραζουν που οι κατοικοι εγκατελειψαν κακην κακως σε μια απελπιδα προσπαθεια να βρουν λιγη δροσια. Αυτο σκοπευαμε να κανουμε κι εμεις και ετσι συντομα αρχισαμε να ανηφοριζουμε τον ομορφο επαρχιακο για τα Τρικαλα. Η ανοιχτη και (πολυ) γρηγορη διαδρομη ηταν every bit το απολαυστικο πιστακι που θυμομουν απο παλια, ομως η μικρη BMW δεν ηταν η καταλληλη μηχανη για ασωτειες, ποσο μαλλον φορτωμενη και σε "τουριστικο" mode. Με χαμηλες σχετικα ταχυτητες λοιπον αλλα προσπαθωντας να κρατω εναν αξιοπρεπη ρυθμο συντομα ειχαμε περασει τα Τρικαλα και καναμε μια σταση για ξεμουδιασμα και ξεδιψασμα ανθρωπων και αλογων. Στο παρκινγκ του βενζιναδικου βρισκονταν τεσσερις βαρυφορτωμενες μοτοσυκλετες απο Γερμανια, με τους αναβατες τους να στεκονται παραδιπλα στη σκια και να ετοιμαζονται για αναχωρηση. Κοιταξα τις πινακιδες τους και δεν μπορουσα να μην σκεφτω την ειρωνια της στιγμης. Αυτοι κατεβαιναν στα μερη μας και εμεις ανεβαιναμε στα δικα τους. Εμεις θεωρουσαμε τους δικους τους προορισμους πιο ομορφους και εκεινοι τους δικους μας. Τελικα ο ανθρωπος παντα πιστευει οτι "το γρασιδι ειναι πιο πρασινο στην αλλη πλευρα" ε; Με το κλασσικο νευμα των μηχανοβιων και το χαμογελο των ανθρωπων που ξερουν οτι εχουν να μοιραστουν πολλα, ο μεγαλυτερος της παρεας ηρθε κοντα μας. Ηταν ενας καλοστεκουμενος και ευγενεστατος ηλικιωμενος Γερμανος, που ταξιδευε καθε καλοκαιρι ανα την Ευρωπη με μια αθανατη BMW R100. - Για που πατε παιδια; - Ανεβαινουμε στα μερη σας, να δουμε ενα φιλο που μενει κοντα στο Μελανα Δρυμο. - Ααααα, θα πατε στα λημερια μου! Eγω ειμαι απο το Freiburg! Ακουστε να δειτε τι θα κανετε... Σε χρονο μηδεν ειχε βγαλει τους χαρτες πανω στο tank bag και μας εδινε συμβουλες και προτασεις για αξιοθεατα και διαδρομες. Οσο μου μιλουσε, εγω δεν μπορουσα να μην νοιωθω περηφανος που παλιοσειρες μηχανοβιοι ταξιδευτες, οπως αυτοι που θαυμαζα πιτσιρικας, με εβλεπαν τωρα σαν ισο προς ισο χωρις τουπε, υφος η προκαταληψη. Πισω απο ενα κρανος και ενα παλιο δερματινο ολοι ειμαστε το ιδιο. Εδω δεν υπαρχουν διευθυντες και υπαλληλοι, φτωχοι και πλουσιοι, καλοι και κακοι, παρα μονο Ανθρωποι που τους δενουν διτροχες αγαπες και ταξιδια... Καβαλησαμε, τα μοτερ ξυπνησαν και βγηκαμε παρεα στο δρομο μεχρι τη Καλαμπακα και τα μοναδικα Μετεωρα. Σοκ και δεος. Οσες φορες και να τα δω, τα Μετεωρα παραμενουν συγκλονιστικα... H Annika δεν ειχε ξαναρθει εδω και ειχε μεινει αναυδη, μην μπορωντας να πιστεψει τα ματια της. "Ειμαστε ακομα στο πλανητη Γη;;;;" Ανηφορισαμε μεχρι τα πρωτα μοναστηρια και καπου αραξαμε στην ακρη του δρομου με τη φωτογραφικη και τα ματια να κανουν απεγνωσμενες προσπαθειες να συλλαβουν αυτο το μεγαλειωδες δημιουργημα της φυσης...

Το επομενο πρωι με βρηκε παλι ξυπνιο απο νωρις και αυτη τη φορα ημουν ιδιαιτερα προβληματισμενος. Τοσο εγω οσο και η Annika ειμασταν πολυ προβληματισμενοι αναφορικα με τη συνεχεια. Γιατι συνεχεια υπηρχε... Το αν τη θελαμε ηταν αλλου παππα ευαγγελιο... Μπερδευτηκατε ε; Εμεις να δειτε! Παρενθεση εδω λοιπον μπας και βγαλουμε ακρη. Ξεκινωντας αυτο το ταξιδι ειχαμε στο νου μας δυο μαλλον αντικρουομενες αναγκες. Απο τη μια η αναγκη της χαλαρωσης και καλοκαιρινης ραστωνης και απο την αλλη η διψα για χιλιομετρα και νεους προορισμους. Ετσι καπως σχηματιστηκε η αρχικη ιδεα: να παμε σε ενα ομορφο κοντινο μερος για να χαλαρωσουμε και στη συνεχεια να φυγουμε για εξω και το αγνωστο. Ναι αλλα για που; Η λυση ηρθε απο εναν δικο μου συνονοματο αυτη τη φορα και συμφορουμιτη που ζει με την κοπελα του στη Γερμανια. Σε ανυποπτη φαση ειχε ριξει την ιδεα να ανηφοριζαμε προς τα μερη του. Τοτε, παλευοντας ακομα με την ανακατασκευη της Αυρας η σκεψη αυτη εμοιαζε μακρυνη. Ιιιισως καποια στιγμη, καλα να ειμαστε και οι λοιπες κλασσικες δικαιολογιες. Ομως το σαρακι με ετρωγε και δεν με αφηνε να ησυχασω. Ετσι, οταν ο χρονος της αδειας βρεθηκε τοτε ηξερα οτι δεν θα ηρεμουσα αν δεν επαιρνα τους δρομους. Ετσι, επικοινωνησα με τον Νικολα, οι συνεννοησεις εγιναν και το προγραμμα βγηκε σε χρονο μηδεν. Οι πιο πολλες λεπτομερειες ηταν (κακως) αφημενες στη τυχη τους, ομως ενοιωθα οτι αν εβγαζα ενα κανονικο προγραμμα θα πιεζομουν, κατι που δεν ηθελα με τιποτα. Οποτε φυγαμε με μονο δυο γνωστες παραμετρους: Πλαταμωνας αρχικα για χαλαρωση και τελικος προορισμος το Schwarzwald, η αλλιως Μελανας Δρυμος στη Γερμανια, απ' οπου ο Νικος ζουσε δυο τσιγαρα δρομο. Δρομο πηραμε και δρομο αφησαμε και να που ειμασταν τωρα στο Πλαταμωνα με το ναυαγιο ομως να ερχεται ολοταχως. Το αρχικο πλανο ελεγε τρεις μερες εδω και μετα αναχωρηση μεσω Ηγουμενιτσας για επανω. Με τον Πετρο να φευγει σημερα νωρις και τον Κωστα να τρεχει με τα δικα του, ξεραμε οτι δεν μπορουσαμε να μεινουμε ετσι για πολυ ακομα. Μετα το πρωινο και αφου αποχαιρετησαμε τον Πετρο ειπαμε να παμε να δουμε τον αλλο Πετρο κανοντας του εκπληξη. Δεν θα μπορουσε να γινει και διαφορετικα ομως διοτι βλακωδως ειχα ξεχασει το κινητο μου στη σκηνη και δεν μπορουσα να τον καλεσω ουτως η αλλως. Αιωνιως αισιοδοξος ομως, πηρα τη μηχανη και βαλαμε ροτα για το μικρο χωριο οπου εχει το φουρνο του, περι τα σαραντα χιλιομετρα απο τον Πλαταμωνα, θεωροντας οτι θα τον βρουμε εκει. Αμ δε! Οταν φτασαμε στο χωριο το μεσημερακι το μαγαζι ηταν κλειστο! Τωρα; Τηλεφωνο να τον καλεσω δεν ειχα και να παω στο σπιτι του επισης δεν μπορουσα γιατι δεν θυμομουν τη διαδρομη. Υπεροχα! Με τον ηλιο να βαραει αλυπητα και τον ιδρωτα να τρεχει σαν τον Αμαζονιο απο πανω μας δεν ειχαμε αλλη επιλογη απο το να γυρισουμε πισω με την ουρα στα σκελια και τη διαθεση στις καλτσες.. Πισω στο camping απογευμα πλεον, τσιμπησαμε κατι και ειπαμε να κατεβουμε στη παραλια για ενα καφεδακι μπας και ανεβει λιγο η διαθεση μας και να δουμε τι θα καναμε στη συνεχεια... Αφου περπατησαμε λιγο βρηκαμε ενα ομορφο μπιτσομπαρο οπου και καθισαμε για τον καφε μας. Οσοι με ξερουν γνωριζουν οτι στον καφε δεν ειμαι ιδιαιτερα πολυπλοκος ανθρωπος. Νες το χειμωνα, φραπε το καλοκαιρι. Παραγγειλαμε λοιπον δυο παγωμενους καφεδες και μετα απο λιγο ηρθαν μεσα σε χαρτινα κυπελακια τυπου παρτο-και-φυγε. Για νερο κλπ δεν συζηταμε καν. Παροτι μου εκανε ασχημη εντυπωση ειπα να μην πω κατι, και απλα αρχισαμε να συζηταμε τους λογους που τα πραγματα δεν πηγαιναν οπως θα θελαμε μεχρι στιγμης και τι θα μπορουσαμε να κανουμε στη συνεχεια για να ανακαμψουμε. Οταν ηρθε η ωρα να φυγουμε ζητησα το λογαριασμο και η κοπελια με τελειως αδιαφορο υφος λεει "Ειναι οκτω ευρω". Εκει εμεινα αναυδος. Δυο φραπε της πλακας σε χαρτινα κυπελακια του δρομου και να ειναι πιο ακριβοι και απο την Αθηνα; Ηθελα ΠΟΛΥ να μην πληρωσω τιποτα και να σηκωθω να φυγω αλλα εδωσα τοπο στην οργη και απλα υποσχεθηκα στον εαυτο μου να μην ξαναπατησω σε αυτο το μερος ξανα... Αυτη ηταν και η σταγονα που ειχε ξεχειλισει το ποτηρι και για τους δυο μας. Με τους χαρτες και το tablet ανα χειρας πηγα καρφι για τη ρεσεψιον -το μονο μερος οπου ειχε internet- για να βγαλω προγραμμα για την επομενη μερα. Κοιταξα το πλοιο που εφευγε για Ανκονα το επομενο βραδυ και υπηρχε απλετη διαθεσιμοτητα στα παντα. Καμπινες, καταστρωμα, αεροπορικες θεσεις... Τελεια. Θα πηγαιναμε νωρις στην Ηγουμενιτσα και θα παιρναμε τα εισιτηρια απευθειας απο τα γκισε. Ομως, οσο και αν προσπαθουσα να σκεφτομαι το επερχομενο ταξιδι, ολα τα μικρα και σπαστικα ζητηματα που ειχαμε αντιμετωπισει απο την αρχη του ταξιδιου μεχρι τωρα δεν με αφηναν να νοιωσω ομορφα. Η αφορητη ζεστη, οι βαρετες εθνικες, τα ληστρικα διοδια, η πολυκοσμια και αδιαφορια του Πλαταμωνα, τα φιλαρακια που ειτε ειχαμε δει ελαχιστα ειτε και καθολου, η γκρινια και κακη διαθεση που ολα αυτα ειχαν φερει... Χρειαζομασταν ενα γερο reset γιατι μεχρι τωρα το ταξιδι μονο ιδανικο δεν ηταν... Επεσα για υπνο πριζωμενος και με χιλιες σκεψεις στο νου. Θα μπορουσαμε να βρουμε τους ρυθμους μας στη συνεχεια η ολα θα μας εφταιγαν και θα αλωνιζαμε τους δρομους σαν τις αδικες καταρες; Αγνωστο... "Ας δουμε πως θα νοιωθουμε το πρωι Νικο" μου ειπε η Annika ως κλασσικα ψυχραιμη και λογικη Φινλανδη και ηξερα οτι ειχε δικιο. Στο κατω κατω πως θα εκτιμησεις τα καλα αν δεν δεις και τα ασχημα πρωτα;

Τις σκεψεις μου διεκοψε το κουδουνισμα του κινητου. "Νικο, ειμαι καθοδον και φερνω και πρωινα πολεμοφοδια απο τον Φουρναρη!" Χαμογελασα. Οι φιλοι που λεγαμε. Και ας ειναι αλητες μαλλιαδες μηχανοβιοι. Με τον Πετρο δεν ειχαμε καταφερει ποτε να συναντηθουμε. Βορειος αυτος, νοτιος εγω, ειχε διαβασει τα ταξιδιωτικα μου και για καποιο ανεξηγητο λογο με ειχε συμπαθησει. Go figure... Τα λεγαμε κατα καιρους μεσω Skype και απο τα γραφομενα του ειχα ανακαλυψει ενα ακρως αξιολογο παιδι με μεγαλες ευαισθησιες, απιθανο αυτοσαρκαστικο χιουμορ και ακρως κοφτερο μυαλο. Ολο λεγαμε να συναντηθουμε καποια στιγμη αλλα με την καθημερινοτητα αυτη που ειναι ξεραμε οτι δυσκολα θα γινει αυτο. Ομως αυτος επεμενε. (Και μαζοχιστης συν της αλλοις!) Και οταν εμαθε οτι θα ανηφορισω στο Πλαταμωνα, αποφασισε να χασει δυο μερες απο τις δικες του διακοπες στα ορη και τα βουνα και να ερθει να με βρει. Μου χρωστουσε λεει μια μεγαλη αγκαλια. Ακου πραγματα. Οντως 9 και κατι το πρωι ηταν στην εισοδο του camping κρατωντας μια μεγαλη σακουλα με καθε λογης φαγωσιμα, πεσκεσι απο ενα αλλο αγαπημενο φιλο που ειχε φουρνο σε ενα κοντινο χωριο και επισης μηχανοβιο και συνονοματο του Πετρου. Ας τον πουμε Πετρο Φουρναρη. Στησαμε τη σκηνη του Πετραν κοντα σε εμας και στη συνεχεια κατσαμε παρεα με τον εταιρο καππαδοκη Κωστη και τους λοιπους παρατρεχαμενους να μασουλαμε τις λιχουδιες και να τα λεμε. Η μερα ειχε ξεκινησει αψογα! Ομως η συνεχεια δεν θα αποδεικνυονταν εξισου συναρπαστικη...

Day 2-3 Should I stay or should I go... Πλαταμώνας και περιξ Οι πρωτες χρυσες ακτινες του ηλιου επεφταν γλυκα πανω στη σκηνη και ως συνηθως με εβρισκαν να εχω ηδη σηκωθει και να φτιαχνω το πρωτο πρωινο καφε σκεπτομενος το προγραμμα της μερας αλλα και της συνεχειας γενικοτερα. Δεν ειχα απολυτως καμια ιδεα τι θα κανουμε, που θα παμε, αν θα παμε καν. Σε αντιθεση με αλλα ταξιδια που ειχαν προγραμμα και στοχο, το φετινο ηταν ενα ταξιδι που αμφιταλλαντευοταν συνεχως αναμεσα στο "φυγαμε!" και στο "αστο-που-να-τρεχουμε-φετος..." Αυτος ηταν και ο λογος που μεχρι και την τελευταια στιγμη τιποτα δεν ηταν σιγουρο. Ειχα ταξιδεψει αρκετα στους δρομους της Ευρωπης, ειχα δει πολλα μερη και η σκεψη ενος "μια απο τα ιδια" ταξιδιου δεν με γεμιζε. Το να φυγεις για μια μεγαλη περιπετεια μονος στο αγνωστο ειναι υπεροχο, ομως ποσες περιπετειες να βρεθουν πλεον σημερα; Και ακομα περισσοτερο που να βρεθει ο χρονος για να φτασεις εκει στα οσα μακρυνα δεν εχεις ξαναδει; Το μονο που ηξερα ηταν οτι ηθελα να ξεφυγω απο την καθημερινοτητα, να μπορεσω να κοιταξω επιτελους και λιγο μεσα μου και να μοιραστω ομορφες στιγμες με φιλους... Οι φιλοι ηταν που με ειχα φερει σ' αυτο το μερος. Ο Πλαταμωνας δεν ηταν ενα μερος που θα επελεγα να επισκεφτω κανονικα. Αν εξαιρεσεις το καστρο του, ηταν ενας μαλλον αδιαφορος συνοικισμος με μπολικο τσιμεντο, που απλωνοταν γυρω απο μια μεγαλη παραλια χιλιομετρων, οπου καθε καλοκαιρι χιλιαδες αλαφιασμενοι Βορειοι Ελληνες και Βαλκανιοι εκδρομεις στριμωχνονταν για μια θεση στον ηλιο με το φρεντο στο χερι και τη βαβουρα των καφετεριων στ' αυτια. Not my thing. Εδω ομως ηταν που ο αγαπημενος φιλος Κωστας ειχε επιλεξει να ερχεται τα καλοκαιρια με την οικογενεια του, εχοντας νοικιασει μακροχρονια ενα μονιμα εγκατεστημενο τροχοσπιτο στο camping που βρισκομασταν. Οπως μου ειχε εξηγησει, αυτο το μερος ειχε πολλα πλεονεκτηματα για τον ιδιο. Το πατρικο του ηταν σε ενα κοντινο χωριο και στην περιοχη ειχε πολλους φιλους που χαιροταν να βλεπει τα καλοκαιρια που ανεβαινε πανω απο την Αθηνα. Συν το οτι οι μικρες του κορες μπορουσαν να αλωνιζουν ολη μερα μεσα στο camping με τα αλλα πιτσιρικια ελευθερα αφηνοντας τον Κωστα να ξεκουραστει και να περασει καλα με τα φιλαρακια που περνουσαν να τον δουν. Το τροχοσπιτο ηταν περικλεισμενο μεσα σε μια πολυ ομορφη αυλη με ολα τα ...κομφορ. Ξυλινος φραχτης, λουλουδια, πλακες στο δαπεδο, τραπεζοκαθισματα μεχρι και μονιμο στεγαστρο και ξεχωριστη κουζινα μεσα σε μια μεγαλη μεταλλικη κατασκευη/ντουλαπα. Κανονικο εξοχικο. Και αν εκρινα απο τα οσα εβλεπα καθως βολταριζα στους διαδρομους του camping δεν ηταν ο μονος. Παντου εβλεπα μονιμες κατασκευες ολων των ειδων. Ξυλινες περγκολες, μεταλλικα υποστεγα, υφασματινες τεντες, τσιμεντενια η πλακοστρωτα δαπεδα και ασπρισμενες αυλες που δεν θα ζηλευαν τιποτα απο τις καλυτερες εξοχικες κατοικιες. Για να πω την αμαρτια μου δεν ημουν σιγουρος για ολο αυτο το σκηνικο. Απο τη μια καταλαβαινα τους ανθρωπους που ειχαν στησει μονιμα εδω το "εξοχικο" τους και καθε χρονο εβρισκαν τους γειτονες και περνουσαν ομορφα, αλλα απ' την αλλη εγω δεν ειχα μαθει ετσι. Το camping για εμενα ηταν αλλιως. Πολυχρωμες σκηνες και τροχοσπιτα, καθε λογης συμπραγκαλα απλωμενα σε αυτοκινητα και χωματα, ανθρωποι πιο λιτοι, αρκουμενοι στα λιγα, μια χαμηλη καρεκλα, ενα βιβλιο και ενας καφες, οικογενειες να τρωνε πρωινο στα μικροσκοπικα σπαστα τραπεζακια τους, ενα μονιμο ποταμι ταξιδιωτων που εστηναν τσαντηρι τη μια μερα και την επομενη ειχαν φυγει... Εδω, μεσα σε ολη αυτη τη ...μονιμοτητα των εξοχικων κατοικιων η σκηνη μας εμοιαζε να ειναι παραταιρη, ομως δεν με πειραζε. Ισα ισα που χαιρομουν να ειμαι η παραφωνια εδω! Γιατι, για εμενα η σκηνη δεν ηταν απλα ενα καταλυμα για το βραδυ, αλλα πανω απ' ολα αντιπροσωπευε το δρομο και τη φυγη. Και μια ΤΕΤΟΙΑ αυλη δεν θα την αλλαζα με το καλυτερο εξοχικο στο κοσμο...

Βεβαια, παρα τα ομορφα τοπια, το κομματι αυτο της Εθνικης μεχρι τη βορεια Ελλαδα ηταν το αναγκαιο κακο. Η απαλευτη ζεστη, τα ποταμια ιδρωτα, η απεχθεια της BMW στις εθνικες οδους και οι μικρες ΜΩΤ πανω στις απεραντες ευθειες του Βολου με εκαναν να ευχομαι να ειχα ενα καλο γκαζι να στιψω για να τελειωνω με αυτο το βασανο μια ωρα αρχυτερα. Η μερα μπορει να εφευγε αλλα οι σαρανταρες στο θερμομετρο δεν ελεγαν να κανουν το ιδιο... Ομως το ταξιδι ετσι λειτουργει. Δεν σου χαριζεται ετσι ευκολα. Εκει που θα λες οτι δεν αντεχεις αλλο, οταν θα νοιωθεις οτι τα πραγματα ειναι οριακα, καπου εκει θα καλμαρει και θα σε αποθεσει απαλα και ομορφα στις αγκαλιες και τα ζεστα χαμογελα των φιλων που σε περιμενουν με ανυπομονησια στο προορισμο. "Καλως τα παιδια!", η γνωριμη φωνη του κολλητου μας καλωσοριζει και επιτελους προσδεση στο φιλοξενο λιμανι του camping, οπου ενας καλος υπνος στη δροσια των μεγαλων πλατανων ειναι το καλυτερο αντιδοτο στο αγχος και τη λαβα των τσιμεντων της φυλακης που μολις αφησαμε πισω μας.