Jump to content

magelanos

Νέα Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    7
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

Πόντοι

37 Excellent

Σχετικά με το μέλος magelanos

  • Κλάση
    Περιμένει την οδική

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    BMW
  • myBike: Μοντέλο
    K1200S
  • myBike: Κυβισμός
    1200

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    SHOEI

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Ducati
  • dreamBike: Μοντέλο
    MULTISTRADA ADV
  • dreamBike: Κυβισμός
    1200

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

316 προβολές προφίλ
  1. Πραγματικά νιώσαμε πολύ μικροί!! Σαν φιγούρες playmobil σε μακέτα!!! Πώς να το περιγράψω το μεγαλείο της φύσης και των βουνών εδώ!!! Και όσο ανεβαίναμε να και το χιονακι στα σκιερά σημεία που αντιστέκεται ακόμα τέτοια εποχή!! Μπροστά μας ένα κοπάδι γιδοπρόβατα κλείνουν τον δρόμο και περπατούν ανέμελα!! Ε βέβαια ποιος περνά από εδώ; Μόνο ελάχιστοι ντόπιοι και βοσκοί. Αλλά αμέσως έτρεξαν οι πιτσιρικάδες βοσκοί να ανοίξουν τον δρόμο να περάσουμε, γιατί και που κόρναρα, μάρσαρα ένα και το αυτό!!! Και φτάνουμε στο ψηλότερο σημείο, όπου το αλπικό τοπίο ζαλίζει και σε μεθά.!! Μια μικρή λιμνούλα και ένας καβαλάρης σε άλογο μπροστά να καλπάζει για την κορυφή.. και μετά πήραμε τον κατήφορο!! Στάση ξανά για να χαθούμε με το βλέμμα στο μεγαλείο της φύσης του Κιργιστάν. Και αναρωτιέμαι μέσα από το κράνος!! Θα κατεβούμε τώρα αυτό; Βλέποντας τον φιδίσιο δρόμο πάνω στις κορυφές μέχρι κάτω στο ποτάμι όσο μπορούσε να διακρίνει το γυμνό μάτι. Μα ναι τώρα τι έτσι; Δεν τέλειωσε ακόμα έχει κι’άλλο!!! Βλέποντας ένα μικρό καταρράκτη που είχε σχηματιστεί από το λιώσιμο του χιονιού, σταματώ για να φτιάξω ένα φραπεδακι, και να γεμίσουμε με φρέσκο δροσερό νεράκι τα μπουκάλια μας.. απότομες κατηφορικές κλειστές στροφές, για να φτάσουμε μετά από λίγα χιλιόμετρα στην πόλη Kazarman που θέλαμε να διανυκτερεύσουμε χθες!!! Τώρα εδώ στο χιλιόμετρο πριν αισθάνομαι μια δυνατή σουβλιά στην κοιλιά και κρύος ιδρώτας να με λούζει!!! Σταματώ αμέσως δεξιά σε ένα σκιερό σημείο με ψηλά δέντρα.. Τι έγινε; Προλαβαίνω δεν προλαβαίνω αναφωνώ πετώντας το κράνος κάτω και χάνομαι σε αγρούς και σε πουρνάρια!! Όπως το περίμενα!! Η μη πρωινή επίσκεψη σε τουαλέτα, με συνδυασμό κρύο φραπεδακι πυροδότησαν τα εκρηκτικά!! Το ξεπέρασα και αυτό συνήρθα και μπαίνουμε στην πόλη.. Στο μοναδικό κομμάτι ασφάλτου λίγων μέτρων όσο δηλαδή για να διασχίσουμε την πόλη, βρήκαμε και το μοναδικό ΑΤΜ. Δεν θέλαμε αλλά αφού βρέθηκε είπαμε να κάνουμε μια ανάληψη να μην ψάχνουμε μετά. Λίγα μπακάλικα και ελάχιστος κόσμος όλο κι’ολο.. λίγο έξω από την πόλη σταματάμε ξανά σε σκιά για να πιούμε νερό όπου η ζέστη βαρούσε κόκκινα.. Πάλι ένα κοπάδι με ζώα περνούσε εκείνη την στιγμή, με συνοδεία σύννεφου σκόνης. Πολύ σκόνη και χώμα αυτές τις τρεις μέρες λέμε.. άντε πάνω ξανά, και πάλι κάτω όπου σε μια στροφή και ένα πλάτωμα στην άκρη του γκρεμού, είχαν στήσει σκηνές προς χρήση εστιατόριου περιμένοντας τον πελάτη. Μας έκαναν νόημα βλέποντας μας αλλά εμείς εκεί ατάραχοι στον στόχο μας, την πόλη Jalal Abad.. Τώρα το να είσαι πρώτο τραπέζι θέα, και μάλιστα σε τέτοιο σημείο απολαμβάνοντας ένα καλό ντόπιο γεύμα θα άξιζε με χίλια!! Τώρα οδηγούμε παράλληλα με το ποτάμι, και φτάνοντας σε γεφυράκι περνάμε στην άλλη πλευρά και συνεχίζουμε μέχρι που βγαίνουμε στο πολιτισμό. Άσφαλτος μας υποδέχεται στην είσοδο του πρώτου χωριού με καλλιέργειες από ηλιοτρόπια. Εδώ η χαιρετούρα πάει σύννεφο αφού όλοι ήταν πάνω στον κεντρικό δρόμο και είχαν αραδιάσει το εμπόρευμα!! Ηλιόσπορος χύμα κάτω από την μια πλευρά του δρόμου.. τον μάζευαν από το φυτό και τον άπλωναν στον δρόμο.!! Και όταν λέμε όλοι έξω να κάνουν αυτή την δουλειά εννοούμε όλοι!!! Οικογένειες με μωρά μέσα στον ήλιο, με φτυάρια να απλώνουν τους σπόρους στην άσφαλτο.. Μετά από λίγο μπαίνουμε στην Jalal Abad. Κίνηση, κόσμο, φασαρία, να περνάμε πάλι από το παζάρι της πόλης όπου και γινόταν ο χαμός.!! Άντε τώρα βρες ξενοδοχείο. Οι πρώτες απόπειρες να βρούμε με βοήθεια του gps έπεσαν στο κενό. Και αυτό γιατί απλά εκεί που μας πήγαινε δεν υπήρχε ξενοδοχείο. Τελικά ρωτώντας και με πολύ προσπάθεια βρήκαμε ένα. Από έξω δεν σου γέμιζε το μάτι, και μπαίνει η Μόνικα να ρωτήσει και να δει το δωμάτιο. Βγαίνει έξω και λέει είναι καινούριο μια χαρά!! Έλα ρε λέω και παρκινγκ; Ναι έχει μια αυλή πίσω από εδώ στο επόμενο στενό. Ωραία να κατεβάσω πράγματα και μετά πάω για παρκινγκ. Δεν θα είχα πρόβλημα να παρκάρω εκεί έξω από την κεντρική είσοδο αλλά υπήρχε πολύ βαβούρα και πιάτσα ταξί. Μου είπε η Μόνικα ότι είναι στον δεύτερο όροφο αλλά δεν το εμπέδωσα, και ανεβαίνω από σκάλες στον πρώτο όπου παθαίνω σοκ!! Ένας διάδρομος σκέτο μπετό σκοτεινός, όπου οι ξύλινες πόρτες από τα δωμάτια άλλες είχαν κλειδαριά και άλλες ένα σκέτο λουκέτο, άλλες ανοιχτές και δεν έκλειναν, βλέποντας μέσα το χάλι των δωματίων που να με πλήρωναν δεν θα καθόμουν όχι και να πληρώσω!!! Ακούω την φωνή της Μόνικας άντε που είσαι στον δεύτερο είπαμε!! Αμάν λέω στον πρώτο είμαι και τρέχοντας ανεβαίνω ένα όροφο πάνω, που ήταν σαν να μπήκα σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Καλά λέω τι έγινε τώρα; Πήγες στον πρώτο να δεις; Γελά η Μόνικα και λέει μπερδεύτηκες; Νόμιζα ότι μου κάνεις πλακά σου λέω!! Είχε ανακαινιστεί όροφος όλος με τα πάντα καινούρια, και μάλιστα στο δωμάτιο αυτό ήμασταν οι πρώτοι επισκέπτες!! Καλά χλιδα μεγάλη και μόνο 20 ευρώ. Ωραία κατεβαίνω να πάω την μηχανή πίσω στην αυλή, όπου είχαμε και οπτική επαφή από το παράθυρο του δωματίου. Κατεβαίνει και η Μόνικα για να πει σε μια υπάλληλο να ανοίξει την μεταλλική πόρτα να μπω. Μπαίνω και αμέσως με παίρνει η τσίκνα από ψητά που είχαν βάλει μια παρέα στα κάρβουνα. Είχε πιάσει κουβέντα η Μόνικα ήδη με έναν από εκεί θέλοντας να μάθει από πού είμαστε, και βλέποντας με να μπαίνω με την μηχανή γούρλωσε τα μάτια περισσότερο!! Με την μηχανή από τόσο μακριά; Και άρχισε βαλε στα παιδιά να πιουν να κάτσουμε να φάμε και τέτοια. Λέμε να πάμε στο δωμάτιο για να χαλαρώσουμε λίγο και μετά.. οκ τα λέμε. Ε μετά από 30λ χτυπούν την πόρτα. Ήταν η γυναίκα που άνοιξε την πόρτα του παρκινγκ με δυο πιάτα γεμάτα με ποικιλία κροατικών λέγοντας μας από την παρέα έξω.. καλά τι να λέμε τώρα αμέσως πάμε στο παράθυρο και τους ευχαριστούμε.. Φάγαμε ήπιαμε την κάναμε ταράτσα ξεκούραστα, και δεν χρειάστηκε να βγούμε έξω για ψάξιμο. Αρκεστήκαμε σε μια μικρή βόλτα νυχτερινή ποδαράτοι, εδώ γύρω όπου δεν είχε να δεις και κάτι, ερημιά και μόνο κάτι νέοι σε μικρές παρέες με αλκοόλ στο χέρι έκαναν φασαρία. Καιρός να επιστρέψουμε δεν υπάρχει κανένας λόγος για να κυκλοφοράμε εδώ και τέτοια ώρα. Φώτο δυστυχώς δεν βγάλαμε ούτε μια.. 30-8-14 ΣΑΒΒΑΤΟ (KG-Osh 125χιλ) 125 χιλιομετρικά; Χαλαρά και άνετα για σήμερα το χουμε.. Δεν βιαζόμαστε και ξεκινάμε λίγο αργά σε άσφαλτο και σε κεντρικό αυτοκινητόδρομο. Ναι αλλά δύσκολα το πιστεύεις εδώ ότι κινησε σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας και το ένα ρεύμα είναι πιασμένο από ένα κοπάδι αγελάδες που τις έβγαλαν για βοσκή!!! Και δεν μιλάμε πάλι τον χαμό με τα παζάρια στο εμπα της κάθε πόλης πάνω στον δρόμο που συναντούσαμε. Ότι χειρότερο δεν ξέρω, τώρα μπορώ να βροντοφωνάξω!!! Θέλω βουναααααααααααααααααα…………………. Βαλε και τον υδράργυρο που φλερτάρει γύρο στους 38 εντάξει ακόμη και τόσο λίγα χιλιόμετρα είναι ικανά να σε διαλύσουν!!! Φτάνοντας μεσημέρι στην Oshκαι αφού χαθήκαμε πρώτα σε στενά χωμάτινα δρομάκια στην παλιά πόλη, κατευθυνθήκαμε αμέσως σε επιλογές του gpsγια διανυκτέρευση όπου δεν ήταν και πολλές. Στην πρώτη και στο ομώνυμο ξενοδοχείο παρκάραμε αμέσως. Μεγάλο ξενοδοχείο με πισινά παρακαλώ, παρκινγκ για την μηχανή, και πολύ καλή τιμή στα 25 ευρώ. Και δεν καθόμαστε δυο νύχτες να χαλαρώσουμε εντελώς αφού οι συνθήκες το επιβάλουν; Βλέπε ζέστη και την δροσιά της πισίνας μπροστά στα πόδια μας σαν λύση!!! Με δωμάτιο στον πέμπτο όροφο μπαλκόνι, θέα πισίνα και πόλη, κατεύθυνση αμέσως προς το εστιατόριο του ξενοδοχείου. Πιάσαμε τραπέζι έξω πισινατο φάγαμε και δροσιστήκαμε. Ξάπλα για λίγο να πέσει η ζέστη και μια μικρή βόλτα εδώ κοντά, ποιο πολύ για να ψώνια φρούτα και διάφορα αφού είχαμε και ψυγείο στο δωμάτιο. Πρώτη βραδιά τέλος στην Osh με θέα, μπαλκονάκι δροσούλα, καφεδάκι και φρουτακι… Αύριο θα πάρουμε μια καλή γεύση από την 2500 ετών πόλη, την αρχαιότερη στην Κεντρική Ασία.. 31-8-16 ΚΥΡΙΑΚΗ (KG-Osh) Φουλ ζέστη προβλέπεται και σήμερα και πάμε να βρούμε ένα από τα ελάχιστα αξιοθέατα της πόλης το Jayma Bazaar. 2000 ετών το παζάρι αυτό συγκεντρώνει τους ντόπιους και όχι μόνο. Πάμε λοιπόν να περπατήσουμε και να ενταχτούμε για λίγο στην καθημερινότητα των ντόπιων. Περπατώντας είδαμε αρκετό κόσμο να κάνει την βόλτα του λόγο Κυριακής και να κατευθύνεται προς εκεί που πάμε και εμείς. Ακλουθούμε τον όχλο και βλέπουμε. Περνάμε μέσα από ένα πάρκο με ψηλά δέντρα και σκιά ευτυχώς γιατί ο ήλιος έκαιγε. Μέσα εκεί εντύπωση μας έκανε ένα κουφάρι αεροπλάνου της Aeroflot, υπήρχε λούνα Παρκ, διάφοροι μικροπωλητές, με λίγα λόγια όλη η πόλη ήταν εδώ.. Ακόμα κιόσκι όπου έκανες καραοκε, πάγκοι με σκάκι όπου και είχε κεντρίσει το ενδιαφέρων πολύ κόσμου, μαγαζιά για να φας και όλο αυτό σε μια χαλαρή ατμόσφαιρα ξεγνοιασιάς. Στο τέλος της διαδρομής πέφτουμε πάνω στο παζάρι!!! Ένα σύμπλεγμα από μεταλλικά κοντέινερ, πάγκους, στενά δρομάκια και κόσμο να γίνεται χαμός!! Τώρα ευτυχώς που ήρθαμε με τα πόδια για να βρεις να παρκάρεις είναι θέμα τύχης και θα ρίξεις πολύ ιδρώτα. Ακόμα και με μηχανή πιστεύω είναι απαγορευτικό.. Χανόμαστε μέσα σε όλο αυτό το μπερδεμένο από αρώματα, και χρώματα σκηνικό και προσπαθούμε να επιβιώσουμε!! Έλα όμως που λίγο οι μυρωδιές από μπαχάρια, κρέας χύμα εκτός ψυγείου κρεμασμένα σε τσιγκέλια και τις μύγες να κάνουν πάρτι πάνω του, κάπως μου ήρθε σε λιποθυμία και τάση εμετού. Αμέσως βγήκαμε έξω σε ανοιχτώ χώρο και έκατσα κάτω σε σκαλοπάτι να συνέρθω. Μου πήρε αρκετό χρόνο, με την Μόνικα να ψάχνει για χυμούς και κάτι δροσερό να πιω.!! Κάπως καλύτερα αισθάνθηκα και αποφασίσαμε να επιστρέψουμε ξενοδοχείο για ξεκούραση. Δεν υπήρχε περίπτωση να ξανά μπω εκεί, άσε που δεν έχει και κάτι να δεις. Μια απέραντη λαϊκή με μόνο αφεντικό και ντόπιο τα φρούτα, λαχανικά, ξηροκαπια, αποξηραμένα φρούτα, και όλα τα άλλα Κινέζικα.. Είναι όμως η ζωή της πόλης και όλοι μαζεύονται εδω. Επιστροφή στο ξενοδοχείο που ακόμα δεν ήμουν και 100% καλά. Την πέφτω για έναν υπνάκο και βγαίνουμε αργότερα όταν δροσίσει λίγο.. και η ζέστη έπεσε και αισθάνομαι πολύ καλύτερα και πάμε για την τελευταία βόλτα μας στην πόλη αλλά και στο Κιργιστάν.. Πάμε προς ένα ιερό βουνό και πολύ σημαντικό για τους ντόπιους μουσουλμάνους το Suleiman Mountain. Εδώ λένε ότι έχει θαφτεί ο προφήτης Σουλεϊμάν ο σεΐχης, αλλά θα το ακούσετε η διαβάσετε και σαν Salomon Mountain. Σε αυτή την περίπτωση λένε ότι θάφτηκε εδώ ο Βασιλιάς Σολόμωντας από την παλιά διαθήκη!! Ούτος η άλλως το βουνό έχει τεράστια θρησκευτική σημασία και το επισκέπτονται πάρα πολλοί για να προσκυνήσουν στην κορυφή του όπου υπάρχει η βουλή των Babur ένα μικρό τζαμί του 15ου αιώνα. Ο Babur απόγονος του τούρκο-μογγολου Ταμερλάνου αλλά και του Τζεκινς Χαν από πλευρα της μητερας του, ηταν ιδρητης της αυτοκρατοριας Mughal στην Ινδία. Κατέκτησε τον θρόνο της Φεργκάνα το 1495. Λένε ότι ο ίδιος ο Μωάμεθ ερχόταν για να προσκυνήσει εδώ!!! Για να προσεγγίσεις όμως το σημείο αυτό έχει μια μεγάλη ανηφόρα και περπάτημα 30 λεπτών τουλάχιστον!! Καλό να γίνει η προσέγγιση όχι με ζέστη. Εμείς αρκεστήκαμε σε φωτογραφίες. Η θέα από εκεί σίγουρα θα σε αποζημιώσει, και το άλλο που μπορείτε να επισκεφτείτε στο βουνό είναι το Museum Suleiman Too.. αυτό το μουσείο είναι διαμορφωμένο μέσα σε φυσικό σπήλαιο στο βουνό, όπως και πολλά άλλα μικρά σπήλαια θα συναντήσει κάποιος αν περπατήσει το βουνό. Στην αρχή του μονοπατιού για να ανέβει κάποιος στην κορυφή είναι κτισμένο το μεγαλύτερο τζαμί της πόλης με χωρητικότητα χιλίων ατόμων!! Είχαμε πάρει την μηχανή μέχρι εδώ και εκεί που την πάρκαρα ήταν ένα μαγαζί σαν συνεργείο και ένας έκανε κάτι εργασίες. Ήθελα να πλύνω την μηχανή εδώ και καιρό, αν θυμάμαι τελευταία φορά ήταν στην Αστάνα στο Καζακστάν!! Εντάξει ήταν χάλι και δεν πήγαινε άλλο. Ερώτηση λοιπόν τον τύπο εκεί αν υπάρχει πλυντήριο κάπου να πάμε. Μας είπε ότι πάνω σε αυτόν τον δρόμο θα βρείτε. Έτσι και έγινε ψάχνοντας βρίσκουμε ένα και μάλιστα δίπλα σε βενζινάδικο. Πάμε και το θέμα μας τώρα ήταν στην τιμή.!! Δηλαδή ο τύπος εκεί δεν ήθελε να χρεώσει το πλύσιμο όσο σε ένα αμάξι γιατί θεωρούσε ότι θα μας έκλεβε!! Ωραία τι κάνουμε; Νομίζω 2 ευρώ ήταν το αμάξι, και μας είπε 50λ.!! του δώσαμε ένα και τρέχοντας δυο πιτσιρικάδες ανέλαβαν δράση. Έτοιμη η μηχανουλα γυαλίζει και αναζητά καινούριες περιπέτειες.!! Γεμίζω και βενζίνη το ρεζερβουάρ για να είμαι έτοιμος αύριο μιας και θα μπούμε Ουζμπεκιστάν και είχαμε πληροφορίες για τεράστιο πρόβλημα με την βενζίνη σε όλη την χώρα. Επιστροφή ξενοδοχείο όπου γινόταν ένας χαμός από αυτοκίνητα παρκαρισμένα στους γύρω δρόμους και κίνηση πολύ. Μουσική ζωντανή από το κεντρικό στάδιο της πόλης και όλοι κατευθυνόντουσαν εκεί. Εμείς στον πέμπτο όροφο με καφεδάκι και με εκρηκτική βραδιά λόγο βεγγαλικών της γιορτής που τελείωνε, έκλεισε η μέρα μας αλλά και η ωραιότερη εμπειρία που είχαμε από το Κιργιστάν!! …….Μέρος Β΄ που περιλαμβάνει Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν, Ρωσία, Τσετσενια, Γεωργία, Τουρκία, μαγειρεύεται και θα σερβιριστεί σύντομα φρέσκο και σπαρταριστό....... Το ταξίδι συνεχίζεται…….
  2. Περνάμε και ένα ποταμάκι το πρώτο μας, και εγώ μέσα στην τρελή χαρά σαν παιδάκι που είμαι ήθελα ξανά!! Μόνικα κατέβα να το ξαναπεράσω και να με βγάλεις Φώτο. Τα παιδεία παίζει!! Μετά από εδώ και βγαίνοντας στον κεντρικό χωματόδρομο είχαμε συνάντηση με την άγρια φύση!! Κάπου πήρε το μάτι μου στην αχανές στέπα ένα μεγάλο πτηνό να ξαποσταίνει καλά καμουφλαρισμένο!! Αμάν αναφωνώ και σταματώ. Τι έγινε λέει η Μόνικα!! Βγάλε φωτογραφική ένας αετός. Ισα που πρόλαβε το κλικ, και άνοιξε τα τεράστια φτερά του και εξαφανίστηκε!! Άγριο μοναδικό τοπίο, χωρίς να σε φοβίζει σε καμιά περίπτωση, αλλά αντιθέτως σε προκαλεί να το εξερευνήσεις.. Άλλο ποταμάκι, γεφυράκι και συνεχίζουμε στον χωματόδρομο που έχει αρχίσει να κουράζει αναβάτες. Τι εννοώ!! Από την αρχή που πιάσαμε χώμα για εδώ σε κάποια σημεία ο δρόμος είχε αυτά τα κυματιστά εξογκώματα, σαν να έχει περάσει μπουλντόζα με ερπύστριες. Αυτό είχε έντονο τράνταγμα σε μηχανή και αναβάτες, οπότε αφού συνεχίζεται και δεν ξέρουμε για πόσο ακόμα, σταματώ για να κατεβάσω πιέσεις σε λάστιχα.. ευκαιρία διάλειμμα για καφεδάκι. Απολάμβανα τον φραπέ που είχα φτιάξει όταν στο βάθος του δρόμου που ανηφόριζε και χανόταν στα βουνά, είδα έντονη σκόνη και κάτι να πλησιάζει γρήγορα!!! Ναι είναι αναβάτης σε μεγάλη μηχανή και μόλις φτάνει φρένα απότομα και σταματά με μπλοκαρισμένο τροχό κάνοντας κολια!!! Τουρίστας και δίνουμε τα χέρια. Δεν ήταν μόνος όμως άλλοι τρεις κατεύνασαν εντως ολίγου με το ίδιο στυλ!!! Τάπα πήγαιναν στο χώμα!! Τρία ντερέκια και ένας στα μέτρα μου, Ρώσοι και ένας Κοζάκος οδηγός του γκρουπ. Οι Ρώσοι είχαν νοικιάσει τα KTM από γραφείο στο Almaty του Καζακστάν και για τρεις εβδομάδες γυρνούν τα βουνά του Ταζτικισταν και το Κιργιστάν. Με τα απολύτως απαραίτητα και με ασφαλτινα λάστιχα, τα οποία κοιτάζοντας τα απόρησα!! Βλέποντας να έχω γουρλώσει μάτι γέλασαν, και ο οδηγός μου λέει απλά, έχω βάλει μέχρι στιγμής δέκα κορδόνια στα λάστιχα, με τα περισσότερα σε μένα, τέσσερα δείχνοντας μου!!! Λογικά πάλι καλά που ακόμα δεν έχουν μείνει με την ζάντα. Κλασικά μια μικρή κουβέντα για το ταξίδι μας όπου έμειναν κατενθουσιασμένοι, και με έναν Ρώσο να με ρωτά για τις βαλίτσες (ATLAS) που και ποσό.!! Και αυτός μου έδειχνε τις επώνυμες που είχαν σπάσει και με ιμάντες τις συγκρατούσε. Τους δώσαμε πληροφορίες για το που διανυκτερεύσαμε στην λίμνη, και θα πήγαιναν εκεί και αυτοί. Ευχές για καλούς δρόμους και ο καθένας τράβηξε την πορεία του. Πολύ ωραίο μότο διάλειμμα και ξανά μπρος για τον μοναχικό προορισμό μας.. αμέσως κατάλαβα την διαφορά έχοντας χαμηλώσει τις πιέσεις των ελαστικών. Οι απορρόφηση των κραδασμών γινόταν ποιο ανώδυνα τώρα. Φτάνουμε στο ψηλότερο πάσο από αυτήν την πλευρά τώρα το Moldo-Asuu 3346m. Τώρα τι να λέμε, πόσο χρόνο να αφιερώσεις για να χορτάσεις αυτό που βλέπεις; Δεν γίνεται εδώ θέλει να στήσεις σκηνή και να χαθείς, να αδειάσεις από σκέψεις και προβλήματα. Πραγματικά αυτοί εδώ οι δρόμοι είναι χαραγμένοι πάνω στις κορυφές!!! Και πάμε τώρα στο κατηφορικό κομμάτι με αρκετές κλειστές φουρκέτες. Το τοπίο αρχίζει να αλλάζει από φαλακρό, βλέπουμε δέντρα έλατα πράσινο αρκετό. Ξανά μετά από μια στροφή σταματώ, με το βλέμμα καρφωμένο στο βάθος!!! Τι σερπαντίνα είναι αυτή; Ο χωμάτινος <<Trasfagarasan>> στο Κιργιστάν αποκαλύπτεται μπροστά μας!!! Η Μόνικα με δισταγμό αναφωνεί.. θα το κατέβουμε τώρα αυτό; Ο ναι δεν γίνεται εκεί μας πάει ο δρόμος δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Τώρα να πω ότι κι’εγω δεν δίστασα; Θα είναι ψέμα.!! Με χαμηλές ταχύτητες και φρενάροντας με κινητήρα και όχι πατώντας μανετα, γιατί με τόσο βάρος εύκολα μπλοκάρει τροχός και έχεις φύγει στο γρεμι, χωρίς να το καταλάβεις. Κάποια δύσκολα σημεία, όπως νεροφαγώματα, και αυλάκια ευτυχώς λίγα, με μπόλικο ιδρώτα καταφέραμε και φτάσαμε στην φλαταδουρα της διαδρομής. Αλλά και πάλι στα 2000μ υψόμετρο κινούμασταν. Βλέποντας κάτι μεταλλικά κιόσκια σταματάμε για ξεκούραση και να βγάλω το ισοθερμικό γιατί την είχα ακούσει από την ζέστη. Αυτά τώρα ήταν μεταλλικά σκέπαστρα που προστάτευαν από τις καιρικές συνθήκες χωμάτινους αρχαίους τάφους πολεμιστών 17ου – 18ου αιώνα. Δεν είχα τα κουράγια να πάω να δω. Η Μόνικα πήγε για φωτογραφία. Λίγο ακόμα χώμα και βγαίνουμε σε άσφαλτο. Και εδώ το τοπίο με βουνά και πάλι βουνά. Πριν φτάσουμε στην πόλη, περνάμε μέσα από χωριά όπου δεν έχουν ούτε ύδρευση, και ο κόσμος με αυτοσχέδια καρότσια με βαρέλια, και πλαστικά δοχεία διανύει μεγάλες αποστάσεις μέχρι την κεντρική μπομπίνα ύδρευσης του χωριού για να προμηθευτεί το νεράκι.. Είσοδο στην πόλη οδηγώντας στον μοναδικό δρόμο που την διασχίζει.. και εδώ τα στενά και οι παράδρομοι είναι χωμάτινοι. Ψάχνουμε τώρα για κατάλυμα, βλέποντας το κακό που έκανε το Σοβιέτ στην χώρα. Τα άθλια τσιμεντένια μπλοκ κι’εδώ σήμα κατατεθέν!! Σταματάμε σε ένα σημείο που είδαμε το σχήμα της σκηνής σε πινακίδα!! Δεν είναι τουριστικό γραφείο, αλλά μια κοινότητα νέων που έχει και δίνει τουριστικές πληροφορίες, από καταλύματα και πολλά άλλα. Υπάρχει και σε άλλες πόλεις της χώρας, το γνωρίζαμε γιατί είχε πέσει κάποιο φυλλάδιο κάπου και το κρατήσαμε μπας και το χρειαστούμε. Και να τώρα που έτυχε. Η Μόνικα ξεκινά να πάει να συνεννοηθεί και εγώ περιμένω έξω και στην απέναντι πλευρά του δρόμου σε σκιά.. Βλέποντας ένα παρκαρισμένο έξω Triumph 800cc εκεί που μπήκε η Μόνικα, κοιτούσα να δω τον αναβάτη μπας και παίρναμε πληροφορία. Είδα ότι η πινακίδα ήταν Αγγλική αλλά Άγγλο δεν έβλεπα. Σε μια φάση εκεί που χάζευα ακούω τον ήχο από το 800 με τον αναβάτη να εξαφανίζεται!! Κρίμα δεν πρόλαβα. Βγαίνει η Μόνικα και ακολουθεί μια γυναίκα, κάνοντας μου νόημα να περιμένω. Επιστρέφει μου λέει ότι της έδειξε ένα, αλλά με το παρκινγκ είχε θέμα. Αν ήθελα έπρεπε να πάω την μηχανή αλλού να την βάλω σε κάποια αυλή. Το σκέπτομαι λίγο και ξανά βγαίνει αυτή η γυναίκα και μας λέει ότι τώρα πείρε σε μια γνωστή της όπου νοικιάζει δωμάτιο στο σπίτι της με δικό μας μπάνιο και τουαλέτα, και μπορούμε να ασφαλίσουμε την μηχανή. Μας λέει να την ακολουθήσουμε να μας πάει το δούμε. Μπροστά αυτή με αμάξι και πίσω εμείς, να χανόμαστε στα στενά και δώσε χώμα και σκόνη ξανά. Που πάμε ρεεεε…!!! Περνάμε από ένα νεκροταφείο με φόντο κόκκινα βουνά αλλά και ποτάμι.. Σταματά και χτυπά κουδούνι σε μια μάντρα σπιτιού. Το σπίτι ήταν πολύ κυριλέ, και καταλάβαμε ότι οι κάτοικοι είναι ευκατάστατοι. Με εσωτερική σκάλα πάμε στα δυο δωμάτια του επάνου ορόφου και μας λέει να διαλέξουμε ποιο από τα δυο. Ήταν τα δωμάτια των παιδιών τους όπου δεν μένουν πια εδώ. Με δικό μας μπάνιο και κανονική τουαλέτα, κομπλέ καζανάκι, μπανιέρα!!! Εντάξει λέμε οκ και ρωτάμε την γυναίκα που μας έφερε, που μπορούμε να βρούμε κάπου να φάμε και να έχει και ιντερνέτ, κοντά από εδώ θα βρούμε ένα. Οκ ευχαριστούμε και φεύγει. Αλλάζουμε και ετοιμαζόμαστε γρήγορα να πάμε να φάμε. Πολύ ήσυχο το μέρος εδώ τάφος (νεκροταφείο δίπλα τι περιμένεις)!!! Περπατάμε στους χωματόδρομους ψάχνοντας για το εστιατόριο. Βρίσκουμε ένα κτήριο που βάση οδηγιών εδώ θα έπρεπε να είναι, αλλά ούτε πινακίδα ούτε τίποτα. Ένα κτήριο σαν τράπεζα. Δυο πόρτες για να μπεις με προθάλαμο και ένα τραπέζι μπροστά που καθόταν μια κοπέλα. Ρωτάμε αν μπορούμε να φάμε και μας πάει σε μια αίθουσα με καμιά δεκαριά τραπέζια στρωμένα.!! Κατάλογο δεν έχει, και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι θα φάμε εδώ.. αμέσως σκάει μια παρέα από άντρες που μάλλον ήταν εργαζόμενοι σε διάλειμμα για να φάνε, εμείς είχαμε ξεκινήσει με καφέ και τσάι μέχρι να αποφασίσουμε αν τελικά θα κάτσουμε εδώ η να φύγουμε, λόγο ότι τελικά δεν είχε ιντερνέτ και το χρειαζόμασταν επειγόντως .. τελικά φέρνοντας σε αυτούς τα φαγητά ότι μας έκανε κλικ στο μάτι παραγγελναμε για σίγουρα.. αν έτσι είναι εδώ τα εστιατόρια να πάμε αλλού που; Όλοι σε αυτή την παρέα είχαν έντονα τα Κινέζικα χαρακτηρίστηκα. Λογικά αφού η Κίνα είναι εδώ δίπλα καμιά 200αρια χιλ βρίσκονται τα σύνορα.!! Η νύχτα μας βρήκε και πάμε να περπατήσουμε στον κεντρικό μπας και βρούμε τίποτα να κάτσουμε για ένα τσάι, αναψυκτικό κάτι τέλος πάντων. Σκοτάδι παντού χωρίς φωτισμό, νέκρα και οι λίγοι που περπατούσαν ήταν με έναν φακό στα χέρια!! Το ίδιο και εμείς ανάψαμε τους φακούς στα κινητά!! Όταν λέμε τίποτα εννοούμε ΤΙΠΟΤΑ!!!! Δεν υπάρχει δείγμα από μαγαζί καφέ κάτι τέτοιο για να κάτσεις. Το μόνο που βρίσκεις είναι μικρά μπακάλικα με διάφορα όπου ψωνίζουν και πάνε σπίτια τους. Έτσι και εμείς πήραμε τον σκοτεινό δρόμο της επιστροφής!! 28-8-14 ΠΕΜΠΤΗ (KG-Ak-Kiva 410χιλ) Κανονικά η εδώ πόλη είναι εκτός προορισμού κατά πολύ!! Η λογική έλεγε ότι μετά από Song-Kulθα έπρεπε να κινηθούμε προς Ουζμπεκιστάν!! Και εμείς ήρθαμε εδώ με κατεύθυνση για Κίνα!! Ε ναι αυτό μου κόλλησε στο μυαλό. Να προσεγγίσω την Κίνα όσο ποιο κοντά γίνεται!! Και ποιος κρίνει τι είναι λογική και τι όχι; Αυτή την στιγμή είμαστε εδώ και το ζούμε!! Και έτσι ο στόχος για σήμερα θα είναι η προσέγγιση των συνόρων με Κίνα, όπου βρίσκονται σε πέρασμα στα 3,752μ ύψος (Torugart Pass)… Τι και αν είμαι εκτός πορείας πολλών χιλιομέτρων, τι και αν γίνεται όλο αυτό για να δούμε μπάρες συνόρων, τι και αν θα οδηγήσουμε πάλι χώμα στο άγνωστο; Εμείς θα κάνουμε αυτό που λέει η ψυχή και το ένστικτο μας!! Γεμίζω βενζίνη στο ένα και μοναδικό βενζινάδικο της πόλης και βγαίνουμε στον Silk Road Ε125-Α365 για σύνορα με Κίνα και 184χιλ μέχρι εκεί. Μικρά κομμάτια χωμάτινα συναντάμε λόγο έργων και μετά όλο άσφαλτο και σε άριστη κατάσταση. Φανταστικός καιρός, με μικρή έως καθόλου κίνηση, αυτός ο ορεινός δρόμος σε ταξιδεύει σε μακρινά μέρη!!! Κάποιες μικρές πόλεις που περνάμε από έξω και βλέποντας λίγο ζωή, ευχάριστη έκπληξη είναι ότι συναντάμε αρκετά γκρουπ ξένων με αυτοκινούμενα τροχόσπιτα. Και κάποια μάλιστα τροποποιημένα για off-road καταστάσεις!! Ποιο πολύ εδώ όμως η μοναξιά γίνεται ταυτόχρονα και η καλύτερη παρέα, με την φύση και το ορεινό τοπίο οι καλύτεροι φίλοι!! Ο δρόμος αυτός πριν καταλήξει Κίνα και στο ψηλότερο πέρασμα του, περνά και από δυο μικρότερα πάσα. Το πρώτο Ak-Beyit Pass στα 3286 όπου εδώ πλησιάζοντας και βλέποντας δυο μεγάλα κτήρια σαν στρατόπεδο σταματώ στην άκρη του δρόμου. 100μ πριν σταματημένος γιατί εντύπωση δεν μου έκαναν τα κτήρια αλλά η μεταλλική πόρτα που έκλεινε τον δρόμο και γινόταν έλεγχος.!! Μήπως φτάσαμε σύνορα; Ανοίγω gpsκαι βλέπω ότι θέλουμε ακόμα 60χιλ περίπου μέχρι Κίνα.!! Τι κάνουμε Μόνικα; Εδώ που φτάσαμε πάμε και βλέπουμε μπορεί να είναι τσεκ-πόιντ!! Σταματάμε μπροστά απτό μεταλλικό κιγκλίδωμα και δυο στρατιώτες μας πλησιάζουν, με τον έναν από αυτόν να προεκτείνει το χέρι του προς την κάμερα και να λέει no camera no!! Του λέω ότι είναι κλειστή και δεν δουλεύει.. Μας ζητούν διαβατήρια και έρχεται ένας που καταλαβαίνει λίγα αγγλικά. Που πάμε, από πού και ποιος ο σκοπός μας ήταν οι επανωτές ερωτήσεις!! Μας ενημερώνει ότι από εδώ και πέρα δεν περνά κανείς, εκτός αν υπάρχει Κινεζική βίζα στο διαβατήριο, και αν είναι ντόπιος.!! Όπα λέω τι τώρα ως εδώ και τίποτα; Τους εξηγούμε ότι κάνουμε τουρισμό και απλά θέλουμε να φτάσουμε μέχρι τα σύνορα μόνο για φωτογραφία και θα επιστρέψουμε. Το συσκέφτονται με τον ανώτερο αξιωματικό, και βγήκε το πόρισμα. Θα καταγραφεί στο βιβλίο εισόδου που έχουν διαβατήρια και τα στοιχεία μας και θα ενημερώσουν τον φύλακα στα σύνορα με Κίνα ότι θα φτάσει μια μηχανή με δυο αναβάτες, θα γίνει έλεγχος και εκεί και τότε οκ. Ωραία λέμε και ενημερώνουν στον ασύρματο τον στρατιώτη στα σύνορα. Μας δίνουν τα διαβατήρια και η μεταλλική πόρτα ανοίγει να περάσουμε. Χαρά μεγάλη λες και μπαίνουμε Κίνα τόσο λέμε!!! Τώρα από εδώ και πέρα είμαστε μόνοι μας με μια ευθεία όσο βλέπει το μάτι να χάνεται στα χιονισμένα βουνά όπου και τα σύνορα με Κίνα. Δρόμος απίστευτος, με τέλεια άσφαλτο κίνηση μηδέν, και να έχεις όχημα για ντραξτερ θα ήταν το καλύτερο σενάριο!! Σταματήσαμε να κάνει ένα τσιγάρο η Μόνικα και να απολαύουμε το τοπίο ακούγοντας μόνο το θρόισμα του παγωμένου αέρα και των πουλιών!! Κάνα 20λεπτο όπου και είχα παρατήσει την μηχανή στη μέση του δρόμου, κανένα ίχνος ανθρώπινης ζωής, και οχήματος μας απασχόλησε!! Συνεχίζουμε γιατί τα χιλιόμετρα μπορεί να είναι μόνο εξήντα τώρα μέχρι σύνορα, αλλά για εμάς διπλασιάζονται γιατί επιστρέφουμε ξανά. Και σε τέτοια υψόμετρα οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν γρήγορα!! Ίδη τα σύννεφα στα χιονισμένα βουνά από άσπρα γίνονται μαύρα στο άψε σβήσε!! Μετά από καμιά 25αρια χιλιόμετρα ο αψεγάδιαστος δρόμος ήρθε η στιγμή να μας αποχαιρετήσει και την θέση του να παίρνει το χώμα, και η σκόνη από τα βαρέα οχήματα του έργου και την κατασκευή του δρόμου. Βατός χωματόδρομος δίνοντας σου την ευχέρεια ν'ανοιξεις το γκάζι λίγο ποιο πολύ. 60 με 80 πήγαινα χωρίς φόβο και με ασφάλεια. Και έτσι φτάνουμε στο δεύτερο πάσο Tuz-Belpass.. 3574μ και το διαπιστώνουμε βάση gpsκαι με τον χάρτη γιατί δεν υπάρχει κάποια πινακίδα, όπως ούτε στο προηγούμενο. Στάση για μια Φώτο στα γρήγορα και συνεχίζουμε. Ξανά μια ατελείωτη χωμάτινη ευθεία μπροστά μας με μόνη παρέα που και που τους εργάτες και τα βαρέα οχήματα να φτιάχνουν τον δρόμο. Αυτό που παρατήρησα οι εργάτες ήταν Κινέζοι και σε κάποια οχήματα υπήρχαν γράμματα Κινεζικά. Ναι βρισκόμαστε κοντά πολύ κοντά, αφού στα δεξιά μας υπάρχει φράκτης από ξύλινους κορμούς και συρματόπλεγμα!! Υπερυψωμένες σκοπιές ανά κάμποσα μέτρα με πείθουν ότι κινούμαστε παράλληλα με τα σύνορα!! Και εκεί που το μυαλό έχει χαθεί και κάνει όνειρα, η τρίχα να είναι τσίτα από την έκρηξη συναισθημάτων αυτής της στιγμής, αλλά και από το κρύο, το βλέμμα πάει στον καθρέφτη!!! Ωχ βλέπουν καλά τα μάτια μου η από την σκόνη και την θολούρα του μυαλού βλέπω δυο φώτα να ακολουθούν; Μηχανή; Κόβω αμέσως και πλησιάζει τουρίστας με μηχανή και αμέσως του κάνω νόημα να σταματήσουμε. Και ναι είναι το Triumph 800 tiger που είχαμε δει στην πόλη Naryn με έναν τρελλιάρη 60αρη Aγγλο αναβάτη τον Joe.. στα γρήγορα τα λέμε όπου θυμάται την Μόνικα που είχε μπει στο κτήριο προς εύρεση δωματίου όπως και αυτός. Λέμε να φτάσουμε σύνορα και να κάτσουμε εκεί για ένα τσάι να τα πούμε. Καβάλα τις μηχανές ο Joe μπροστά και ακλουθούμε. Εκεί καταλαβαίνω ότι στην προσπάθεια να ανοίξω γκάζι να φτάσω τον Άγγλο που πάει κομμάτια, η μηχανή δεν έχει δύναμη!!! Το υψόμετρο επηρεάζει την κατάσταση σε μια μηχανή με καρμπυρατέρ.. αλλά και πάλι κανένα πρόβλημα κατεβάζω μια ταχύτητα και πάμε. Τίποτα άλλο δεν μου έκανε ούτε μπερδέματα ούτε τίποτα. Ενώ ο ψεκαστος Joe σφαίρα. Αλλά εντάξει εδώ που τα λέμε το Funduraki ποιο λίγα κυβικά και 300 κιλά!! Κανένα παράπονο μέχρι τώρα, μου δείχνει ότι δεν μασαει σε τίποτα. Μια στάση για Φώτο επιβάλλεται στην αλπική λίμνη Chatyr Kul στα 3570μ!!! εδώ συνεχίζουμε την κουβέντα με τον Joe όπου και έχει βίζα για Κίνα!! Δεν μπαίνει τώρα αλλά μετά από μια εβδομάδα όπου θα έρθει ένας Ρώσος φίλος του και θα μπουν παρέα. Τώρα απλά έκανε αναγνωριστική βόλτα και πίσω στην πόλη Naryn. Και αφού είναι στον δρόμο τέσσερις μήνες ξεκινώντας από Αγγλία μέσο Ευρώπης Ρωσίας και κάποια από τα Στανς, θα μπει Κίνα και μέσο Καρακορούμ του ψιλότερου οδικού δρόμου στον κόσμο, Πακιστάν, Ιράν, Τουρκία και πίσω!! Άντε για λέω εγώ τώρα!!! Λίγα χιλιόμετρα ακόμα και φτάνουμε στις μπαριερες που κόβουν τον δρόμο. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ δυο κτήρια και κάτι παλιά μεταλλικά τροχόσπιτα.. Έρχεται ο συνοριοφυλακας και ξεκινά τον έλεγχο στα έγραφα μας. Ο Joe τσεκάρει το μπροστινό λάστιχο και μου δείχνει την διαρροή από τις τσιμούχες του μπροστινού. Όχι τίποτα το ανησυχητικό αλλά θα πρέπει κάπου να το δει εδώ γιατί αν χειροτερέψει στην Κίνα δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα. Εντύπωση μεγάλη μου έκανε ότι είχε περάσει μια τεράστια ομπρέλα ανάμεσα σε μασπιε συνοδηγού και πλαισίου!!! Μιλάμε σαν να κουβαλά σπαθί με την θήκη του. Πράγμα που ξέχασα να τον ρωτήσω το γιατί.. τι να πω Αγγλικό χιούμορ η κάτι ξέρει παραπάνω!!!! Τέλος με τους ελέγχους και πρέπει να πούμε αντίο γιατί να κάτσουμε εδώ δεν υπάρχει κάτι!! Μας έκανε πρόταση να γυρίσουμε μαζί όχι από τον ίδιο δρόμο αλλά έναν χαραγμένο στην κυριολεξία στις κορυφές των βουνών και σε μεγάλα υψόμετρα. Ευχαρίστως αν θα διανυκτερεύαμε ξανά Naryn αλλά όχι για σήμερα αφού τα πλάνα τα δικά μας αφορούσαν αντίθετη πορεία.. χαιρετιόμαστε καλή επιτυχία και χάνεται ο Joe σε αγνώστους δρόμους!! Εμείς τώρα δεν μπορούμε να φτάσουμε στα Κινεζικά σύνορα και στο ψηλότερο σημείο το Torugart Pass 3752μ. και ο λόγος ότι η Κίνα είναι 5χιλ μετά από αυτή την μπάρα και διανύοντας την λεγόμενη νεκρή ζώνη!! Την απόσταση μεταξύ των δυο χωρών όπου δεν έχει κανείς εδαφική κυριαρχία την λεγόμενη No Man’s Land … Δεν πειράζει και εδώ που φτάσαμε μου αρκεί.. το gps δείχνει 3587μ..!! μίζα ξανά με εχθρό τον χρόνο τώρα, και υπολογίζοντας το πλάνο για διανυκτέρευση μέχρι την πόλη Kazarman 237χιλ ακόμη!!! Αμφιβόλου όμως δρόμων και κατάστασης τους και σίγουρα χώμα αρκετό. Λίγο δύσκολο μου φαίνεται. Φτάνουμε πάλι στο πρώτο φυλάκιο όπου εδώ ξανά τα διαβατήρια να τους εξηγούμε τι κάναμε γιατί είχε αλλάξει η βάρδια και αυτοί έλεγαν πως μπήκαμε από Κίνα χωρίς βίζα.!! Ευτυχώς βρέθηκε ο άνθρωπος που είχαμε συνεννοηθεί την πρώτη φορά και τους εξηγεί. Την στιγμή αυτή μόλις έμπαινε μια νταλίκα με κινέζικες πινακίδες.. Καθυστέρηση και εδώ λόγο του μπερδέματος αυτού και συνεχίζουμε ψάχνοντας για δρόμο στα αριστερά μας που θα μας έβγαζε στον προορισμό μας. Τελικά βρέθηκε αφού πρώτα δεν υπήρχε καμιά πινακίδα με τα χωριά η πόλεις που περνά. Απλά είχαμε μελετήσει χάρτη και βλέποντας ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος πειστήκαμε ότι είναι αυτός και ο μοναδικός. Το ίδιο σκηνικό με έναν στενό χωματόδρομο να χάνεται στα βουνά στο πουθενά. Εντάξει λύση άλλη δεν υπάρχει αν φτάσεις μέχρι εδώ η κάνεις κύκλο από άσφαλτο η διασχίζεις τους χωματόδρομους που υπάρχουν στα κεντρικά της χώρας. Μεσημέρι προς απόγευμα είμαστε και πρέπει να φάμε. Εννοείτε στάση στο πουθενά φτιάξιμο σάντουιτς με απίστευτη θέα να μας αποζημιώνει, για κάθε χωμάτινη επιλογή μας. Περνάμε και μια κύτη ποταμού όπου ευτυχώς δεν είχε νερό παρά μόνο μικρά σημεία, και πέφτουμε σε μια οικογένεια βοσκών. Όπου ακούγοντας τον ήχο από απόσταση τα παιδάκια της οικογένειας παραταθήκανε στην σειρά δίπλα στον δρόμο για να μας καλωσορίσουν. Η οικογένεια όπου εκείνη την στιγμή έτρωγαν όλοι κατά γης, μας έκαναν νόημα να σταματήσουμε. Εμείς τώρα θέλαμε να κάνουμε χιλιόμετρα και ξέραμε ότι θα καθυστερούσαμε και φύγαμε. Ήταν μια από αυτές τις στιγμές που το μετανιώσαμε. Θα μπορούσαμε να ανοίγαμε σκηνή και να διανυκτερεύαμε εκεί μαζί τους. Τώρα είναι αργά και συνεχίζουμε την πορεία μας προς το άγνωστο. Αλλά με τέτοιο απίστευτο τοπίο τον χρόνο σου θα τον χάσεις, θα καθυστερήσεις θα ξεχάσεις προγράμματα και σχέδια!! Σταματάμε και εδώ στο ψηλότερο πάσο αυτής της διαδρομής στα 3390μ για μια φωτώ. Αμέσως παρατηρώ ότι είμαστε ένα με τις κορυφογραμμές!! Στο κατέβα τώρα ήρθε η αποκάλυψη.. εντάξει τέτοια θέα και μορφολογία εδάφους δεν έχω ξανά δει. Ίσως και μόνο όταν είσαι σε αεροπλάνο μπορείς να δεις κάτι τέτοιο. Εμείς όχι μόνο το βλέπαμε, αλλά ήμασταν και κομμάτι αυτού!!! Εντάξει έχουμε ξετρελαθεί με το Κιργιστάν και θέλουμε κι’άλλο.. Και φυσικά το έχει, και στο προσφέρει απλόχερα, περνώντας ακόμα από ένα φοβερό σημείο. Ανάμεσα σε χωμάτινα με έντονο κόκκινο χρώμα, σαν να οδηγούμε μέσα σε φαράγγι, πέφτουμε σε κάμποσα σκόρπια χωμάτινα σπίτια ένα με το έδαφος!! Φαίνεται ότι κάτι ήταν εδώ πολλά χρόνια πριν αλλά ο καιρός είναι σκληρός εδώ και σιγά, σιγά θα τα εξαφανίσει..!! Βρήκα μια ωραία θέση μέσα σε ένα από τα χωμάτινα σπίτια και λέω στην Μόνικα βγάλε μου μια φωτογραφία για ταυτότητα!!! Χαχαχα.. με τον ήλιο να θέλει να δύσει τα χρώματα εδώ αλλάζουν και το χώμα γίνεται ακόμα ποιο κόκκινο. Φτάνουμε επιτέλους σε πολιτισμό. Στην πόλη Baetov βασικά ένα μεγάλο χωριό θα έλεγα, όπου επιτέλους άσφαλτο και ένα βενζινάδικο στον κεντρικό δρόμο. Μένω με το στόμα ανοιχτώ όταν βλέπω ένα πιτσιρίκι, ήταν δεν ήταν 10 ετών να είναι πάνω σε υπερυψωμένο τσιμεντένιο σημείο για να καβαλήσει άλογο!!! Το καβάλησε και έφυγε με σούζα!!! Βάζουμε βενζίνη γιατί δεν ξέρουμε που θα βρούμε και σε ποσό, και αμέσως μας παίρνει χαμπάρι η νεολαία και μαζεύετε δίπλα μας. Πιτσιρίκια όπου χαίρονται βλέποντας ξένους και εξασκούν τα λίγα αγγλικά που ξέρουν.. και εδώ σκεπτόμαστε για διανυκτέρευση, αλλά βλέποντας ότι θέλουμε άλλα 100χιλ μέχρι τον στόχο μας λέμε να συνεχίσουμε. Αφού έχουμε άσφαλτο θα φύγουν γρήγορα. Βγαίνουμε από την πόλη και οδηγούμε σε ασφαλτινο δρόμο παράλληλα με φαράγγι και ποτάμι. Εμείς κανονικά πρέπει να βρούμε πέρασμα για απέναντι να συνεχίσουμε στην πορεία μας. Το πέρασμα όμως είναι 30χιλ προς Naryn δηλαδή προς τα πίσω. Και μάλιστα φτάνοντας στο συγκεκριμένο σημείο θυμηθήκαμε ότι περάσαμε ερχόμενοι από Song-Kul για Naryn. Για να καταλάβετε τι κάναμε και πόσα χιλιόμετρα παραπάνω απλά για να φτάσουμε σύνορα με Κίνα. Άλλα είπαμε περί ορέξεως!!! Τώρα περνώντας στην απέναντι πλευρά του ποταμού ο δρόμος ξανά χώμα και σπαστιρι με τις ραβδώσεις. Χαμηλές ταχύτητες αυτοκίνητα να μας προσπερνάνε κομμάτια και σύννεφο σκόνης!! 90χιλ να λέει το gps ακόμα!! Μόνικα έχουμε θέμα!! Ρίχνε καμιά ματιά για καμιά καβατζα να στήσουμε σκηνή όσο βλέπουμε ακόμα γιατί αν πέσει η νύχτα την πατήσαμε. Ποιο λογική σκέψη εκείνη την στιγμή η Μόνικα λέει καλύτερα στο πρώτο χωριό που θα βρούμε να στήσουμε σε καμιά αυλή σπιτιού!! Σωστά από εδω στο πουθενά αυτό θα είναι καλύτερο. Για να δούμε που έχει χωριό.. άνοιγμα χάρτη και βλέπουμε ότι σε 10χιλ περίπου υπάρχει με ονομασία Ak-Kiva. Ωραία πάμε εκεί και βλέπουμε. Μας προσπερνά και ένα αυτοκίνητο κορνάροντας και χαιρετώντας. Σκεφτήκαμε μπορεί και αυτοί εκεί να πηγαίνουν. Μπαίνουμε στο χωριό που πραγματικά ήταν ένας δρόμος κεντρικός αυτός που οδηγούμε, με σπίτια δεξιά και αριστερά αυτού. Τίποτα άλλο.. άλλα όλοι ήταν έξω εκείνη την στιγμή παιδιά, μεγάλοι, ηλικιωμένοι και μας φώναζαν, και κάνοντας νόημα να σταματήσουμε. Σε σημείο να μην ξέρεις σε ποιον να σταματήσεις, μέχρι που φτάνουμε το αμάξι που μας προσπέρασε που μόλις πάρκαρε και μας κάνει νόημα ένας που κατέβηκε εκείνη την στιγμή. Σταματήσαμε μας χαιρετά του λέμε ότι θέλουμε να φτάσουμε Kazarman… μας κάνει νόημα αύριο!! Τώρα λέει νύχτα, και να έρθετε σπίτι μου να κοιμηθείτε, ανοίγοντας μια μεγάλη πόρτα αυλής και δείχνοντας με το χέρι να βάλω την μηχανή μέσα!! Αυτό κάνω αμέσως ακούγοντας τον μεταλλικό ήχο της πόρτας που κλείδωνε πίσω μου. Συνεννόηση η Μόνικα πάλι, βγάζουμε τα απαραίτητα από την μηχανή για τον ύπνο μας. Αμέσως ο τύπος τρέχει να φωνάξει την μητέρα του, που βρισκόταν κάπου εδώ γύρω στην γειτονιά για να ετοιμάσει το τραπέζι. Έρχεται τρέχοντας, χαρούμενη λόγο των απρόσμενων επισκεπτών, αλλά και ψιλό πιωμένη θα έλεγα!!! Μας πήρε και μας σήκωσε η μυρωδιά του αλκοόλ από μακριά!! Όλο χαρά και γέλιο ήταν..χαχαχα.. παρόλο της όλης φάσης έτρεξε και ετοίμασε τα πάντα για εμάς και του κανακάρη της.. πλένουμε χέρια έξω σε αυτοσχέδιο νιπτήρα, όπως και έξω ήταν η κουζίνα, και φυσικά η τουαλέτα όπου εννοείτε η τρύπα στο έδαφος!! Σε απόσταση σε ένα σημείο του οικοπέδου για τις δυσάρεστες οσμές!! Πλούσιο το τραπέζι που υπήρχαν τα πάντα, με κυρίως πιάτο ένα τοπικό παραδοσιακό της χώρας, ρύζι με κρέας (plov).. Το σκεύος με το τσάι δίπλα μόνιμος πάνω σε ηλεκτρικη συσκευή σερβιριζόταν ζεστό όταν άδειαζε η κούπα.. Η μητέρα όσο τρώγαμε δεν εμφανίστηκε καθόλου, παρά μόνο όταν τελειώσαμε, όπου μάζεψε και ετοίμασε το δωμάτιο για να κοιμηθούμε. Εννοείτε στρώσιμο πάτωμα και ύπνο.. 29-8-14 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (KG-Jalal Abat 276χιλ) Αρκετά πρωινό ξύπνημα σήμερα γιατί ο οικοδεσπότης εργάζεται στην πρωτεύουσα και έχει αρκετά χιλιόμετρα. Και εμείς καλό θα ήταν να είμαστε νωρίς στον δρόμο για να φτάσουμε και νωρίς στον προορισμό μας. Ο καιρός άριστος όπως μας έχει συνηθίσει, απλά τόσο πρωί έχει την δροσιά του φυσικά. Τώρα μια τουαλέτα όπως κάθε πρωί, μόνο που εδώ δεν μου έρχονταν με τίποτα.!! Εντάξει το οπτικό δεν με χαλούσε όσο η μπόχα!! Δεν ξέρω αν συνηθίζεται κάτι τέτοιο αλλά πιστεύω πως ναι αν αυτή είναι η καθημερινή επιλογή σου. Λίγο νερό στο πρόσωπο ένα φλιτζάνι τσάι και λέω στην Μόνικα να ρωτήσουμε αν θέλουν κάποια χρήματα για όλο αυτό που έκαναν για εμάς. Εμείς θέλαμε πάντως να αφήσουμε κάτι λόγο ότι αισθανόμασταν υποχρεωμένοι!! Αυτός δεν ήθελε τίποτα, αλλά ρωτά την μητέρα του. Εντάξει η μάνα ζήτησε κάτι.. περίπου έξι ευρώ ήταν το ασήμαντο ποσό, και πιστεύω ότι το ήθελε να το εναποθέσει σε ποτό. Οκ του τα δίνουμε, και αμέσως τα δίνει στην μάνα του!! Τον ευχαριστούμε και ρωτάμε για την κατάσταση του δρόμου μέχρι εκεί που θέλουμε να πάμε.. μια χαρά απαντά πολύ καλός!!! Μην είστε και σίγουροι όταν ρωτάτε ντόπιους για κατάσταση δρόμων και αποστάσεις. Οι 3 στους 5 δίνουν λάθος πληροφόρηση. Ξεκινάμε με χώμα όπως πλέον έχουμε συνηθίσει!! Άντε να δούμε πότε και που θα το γυρίσει σε άσφαλτο. Αρχίζουμε τα ύψη, τα πάσα, τα βουνά, λαγκάδια, και ξεχασμένα χωριουδάκια στο πουθενά πραγματικά όμως!!! Πιάνουμε την κατηφόρα πάλι γιατί ως συνήθως ότι ανεβαίνει μετά κατεβαίνει και φτάνουμε σε ποτάμι!!! Που είναι το κουφό; Βλέπω δυο μεγάλα φορτηγά το ένα στην μια πλευρά και το άλλο στην άλλη να ψάχνουν τρόπο να περάσουν από μέσα αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος διάσχισης του ποταμού. Άντε λέω θα κάνουμε και το μπανακι μας θα καθαρίσουμε από την σκόνη!! Αλλά θα έχουμε και βοήθεια αν χρειαστεί. Μιλάμε τύχη όχι αστεία!! Πως όμως βρεθήκαν σε τέτοιους δρόμους αυτοί με τα φορτηγά δεν μπορώ να το εξηγήσω. Φτάνουμε στο ποτάμι και βλέπουμε μια μισογκρεμισμένη γέφυρα η οποία είχε χώρο να περάσει μηχανή και πεζός!! Μια γκαζιά και περάσαμε απέναντι!!! Ατσαλάκωτοι συνεχίζουμε παίρνοντας την ανηφόρα για μια ακόμα φορά. Κάπου και αρκετά ψηλά σταματώ για να χορτάσουμε την θέα. Εκεί συνειδητοποιώ ότι βλέπω ξεκάθαρα τον δρόμο που πέρασα μέχρι να φτάσω στο ποτάμι και να φτάσω μέχρι εδω.
  3. 23-8-14 ΣΑΒΒΑΤΟ (KG-Bishkek) Το άσχημο με την επιλογή αυτού του ξενοδοχείου εκτός του αχώνευτου security, είναι και τα έργα ασφαλτόστρωσης του δρόμου έξω από την κεντρική είσοδο. Φασαρία από το πρωί και σκόνη αρκετή. Σήμερα χαλάρωση θα έχει το πρόγραμμα και ασκήσεις επί χάρτου, για τον σχεδιασμό της αυριανής μέρας. Μέχρι να γίνει αυτό περιμένουμε να περάσει ο ένας από τους δυο φίλους να πάρει ένα σάκο με πράγματα δικά μας, που αποφασίσαμε ότι είναι περιττό βάρος. Το σκεφτήκαμε χθες βράδυ αυτό και μιλώντας με τον Πολωνό θα σταλθούν μαζί με τις μηχανές Πολωνία και αυτός από εκεί θα τα στείλει Ελλάδα.. Λογικά όταν επιστρέψουμε κι’εμεις θα έχουν έρθει και αυτά. Έφτασε λοιπόν με ένα μάχιμο Kawasaki KLR-650 φόρτωσε τον σάκο πέντε κιλών βγάλαμε αναμνηστική Φώτο και τον αποχαιρετήσαμε.. Έχει μεσημεριάσει και λέμε να ξεκινήσουμε για την τελευταία βόλτα στο κέντρο της πρωτεύουσας.. Ο security δεν ήταν εδώ είχε αλλάξει βάρδια με κάποιον άλλον, που όμως και αυτός μας κοιτούσε έντονα σαν να ήθελε να μας πει κάτι και δεν τολμούσε!!! Φεύγουμε πάμε κέντρο και μας τράβηξε το ενδιαφέρον προς συγκεκριμένη κατεύθυνση η μουσική στο διαπασών. Διότι τα αυτιά καλά άκουγαν ελληνικό τραγούδι!! Δέσποινα Βανδή τέρμα σε μια εκδήλωση κινητής τηλεφωνίας.. Έλα ρε λέω κοίτα φάση!!! Όντως μεγάλη εκδήλωση η έκθεση κάτι τέτοιο με κέτερινγκ και μουσική φυσικά.. Η συνέχεια κύλησε χαλαρά με καφεδάκι και φαγητό. Επιστροφή ξενοδοχείο και η απόφαση είχε παρθεί!!! ξανά αύριο για λίμνη Issyk Kul.. Από την άλλη πλευρά όμως την ποιο τουριστική.. Έτσι γράφει σε ταξιδιωτικό οδηγό. Θα το ανακαλύψουμε αύριο. Η πόλη που επέλεξα είναι η Cholpon Ata. Και ο λόγος γιατί στον τουριστικό οδηγό έλεγε ότι λίγο έξω από την πόλη υπάρχει υπαίθριο μουσείο πετρογλυφικων. Και κατεβαίνοντας λίγο στην μηχανή που ήθελα να φτιάξω βαλίτσες για να είμαι έτοιμος αύριο, φαρδύς πλατύς ο security το καλό παιδί ο δικός μας, σε καναπέ έβλεπε το δεύτερο όνειρο. Ωραία φύλαξη λέω από μέσα μου που θέλει και λεφτά το κοπρόσκυλο!!! Και δεν με πειράζουν τα λεφτά σιγά το ποσό.. Ο τρόπος που τα ζητά και η αθλία συμπεριφορά του μας είχε εξαγριώσει.. 24-8-14 ΚΥΡΙΑΚΗ (KG-Sholpon Ata-274χιλ) €15 δίκλινο Ξυπνάμε και μαζεύουμε πράγματα για να ξεκινήσουμε όσο μπορούμε νωρίς να μην φάμε ζέστη και κίνηση.. Πάω να πάρω την μηχανή κλειστή η πόρτα!! Με βλέπει το βλαμμένο και έρχεται να μου ανοίξει. Money, money parking 3 nights. Αυτό είχε μάθει στα αγγλικά. Ναι οκ λέω εγώ από μέσα μου, και του σκάω το καλό. Me no money, ask the woman. Wife? Yes my wife χαχαχα... Τι να κάνω μας πάντρεψαν με το ζόρι.. Βάζω μπροστά και πάω την μηχανή στην κεντρική είσοδο του ξενοδοχείου για να φορτώσω. Η Μόνικα καθυστερούσε στην reception και ο τύπος δεν είχε πάει εκεί!! Παρά μου κατσικοθηκε στον σβέρκο μαζί με τον άλλον security και μου χτυπούσε τον ώμο λέγοντας money και δείχνοντας και τον άλλον. Ήθελε να πληρώσω και τον άλλον την βάρδια του. Εντάξει είχε ξεφύγει πλέον ο τύπος, και για κακή του τύχη έβγαινε εκείνη την στιγμή η Μόνικα, βλέποντας το σκηνικό που μου την είχαν πέσει άγαρμπα. Να του λέω και του δείχνω την Μόνικα.. My wife χαχαχα... Μόνικα καθάρισε γιατί θα τον βαρέσω τον κοντό!!! Τον φωνάζει security com to reception please!!! Ούτε κουβέντα, ούτε κιχ δεν έκανε αλλά ούτε πλησίαζε προς reception. Η Μόνικα επιστρέφει και κάνει τα παράπονα στην κοπέλα που ήταν εκεί. Την ρωτάει για το παρκινγκ και αν έχει ξεχωριστή τιμή, και αν ναι γιατί δεν μας το είπε. Όχι φυσικά απαντά αυτή μέσα στην τιμή είναι, και της λέει την ιστορία με τον security.. Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά το είχε ξανά κάνει και μας ζήτησε χίλια συγγνώμη. Τον φωνάζει μέσα για να του κάνει παρατήρηση και μέχρι να φύγουμε, είχε κατεβάσει τα μούτρα και κάτι συζητούσε έντονα με τον συνάδελφο του. Επειδή η Μόνικα καταλαβαίνει κάποιες λέξεις στα ρωσικά, την έβριζε για τα καλά. Πατώ την μίζα και αφήνουμε την αρνητική ενέργεια πίσω μας!!! Ο δρόμος ο ίδιος μέχρι το Balikchi που είχαμε διανυκτερεύσει πριν τέσσερις μέρες. Η μόνη αλλαγή είναι ότι βλέπουμε από την άλλη πλευρά του δρόμου που υπάρχει ποτάμι, και μάλιστα πέφτουμε σε κατάβαση μιας παρέας με βάρκα (rafting). Λόγο Κυριακής και αργίας ο κόσμος έφευγε από την πρωτεύουσα και κατευθυνόταν στας εξοχας!!! Αυτό έχει το αρνητικό της κίνησης, και αστυνόμευση και μπλόκα. Και ναι για πρώτη φορά μας σταματούν σε μπλόκο με ραντάρ.. Όπως είπα ποτέ δεν ξεπερνούσα τα όρια, και δεν υπήρχε και λόγος. Τρεις μπάτσοι δεν μιλούσαν καθόλου αγγλικά παρά μόνο την λέξη tourist; yes tourist… Λίγο τα χαρτιά έλεγχο, λίγο να δουν την μηχανή, λίγο να θέλουν να πιάσουν κουβέντα, αλλά πώς να μας ψαρώσουν; Έψαχναν τρόπο, μέχρι που ένας από τους τρεις κοιτάζοντας την μηχανή πιάνει το γκάζι το άνοιγε, το έκλεινε και έλεγε στα ρωσικά δείχνοντας τον δρόμο.. Εντάξει το έπιασα το υπονοούμενο μην ζορίζεσαι φιλαράκο πήγα να του πω.. Και ξεκινώ κι’εγω στα αγγλικά ότι δεν έτρεχα πήγαινα με τα όρια και τέτοια. Φεύγει πάει και λέει κάτι στον άλλον, και έρχεται ο ανώτερος με τα χαρτιά στο χέρι, με χτυπά στον ώμο μου τα δίνει, και μου λέει go my friend.. ευτυχώς!!! Συνεχίζουμε και πέφτουμε στα έργα ασφαλτόστρωσης με πολύ σκόνη και ένα ρεύμα ανά κατεύθυνση. Στο άλλο έκαναν τα έργα. Το περίεργο ήταν ότι είδα είκοσι εργάτες στην σειρά με γκασμάδες να χτυπούν την παλιά άσφαλτο για να την αφαιρέσουν!!! Έπαθα πλάκα νόμιζα ότι βρισκόμουν σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως με καταναγκαστικά έργα!! Περνάμε μέσα από την πόλη που είχαμε διανυκτερεύσει με τα όρια της πόλης και δεξιά. Ξέρουμε που έχει μπάτσους εδώ, αν και δεν έχουμε πρόβλημα γιατί είχαμε διανυκτερεύσει στο σπίτι αστυνομικού εδώ.. Έχουμε και μέσον. χαχαχα Τα επόμενα 79 χιλιόμετρα που είχαν μείνει μέχρι τον τελικό προορισμό θα είναι άγνωστα με καινούριες εικόνες. Όντως παραλίμνια διαδρομή με οικισμούς, που ναι αμέσως έβλεπες την διαφορά σε τουριστικές υποδομές σε σχέση με την απέναντι πλευρά της λίμνης. Διαφημίσεις ξενοδοχείων για ακριβά γούστα, κόσμο, οργανωμένες παραλίες με θαλάσσια σπορ και διάφορες αθλητικές δραστηριότητες γήπεδα κλπ.. Βλέποντας πινακίδα με το όνομα της πόλης, κόβω αρκετά και ξεκινά η ψακτικη με τα μάτια. Τώρα ξέρουμε και πως είναι στην γλώσσα τους τα δωμάτια και κοιτούσαμε και για τέτοια περίπτωση. Όμως πραγματικά εδώ έβλεπες και την λέξη αυτή γραμμένη στα αγγλικά. Rooms to let και αμέσως σταματάμε στο πρώτο. Και δεν εχει είναι νοικιασμενα. Από ότι καταλάβαμε όλοι οι ντόπιοι πρέπει να νοίκιαζαν έστω και ένα δωμάτιο. Πολύ τουριστικά και με βλέπω ταλαιπωρία. Πάμε για το επόμενο όπου κι’εδώ τζίφος. Μάλιστα έβλεπα και ευρωπαίους τουρίστες να βγαίνουν και να πηγαίνουν βόλτα. Δεν ήμασταν σίγουροι αν φτάσαμε κέντρο ακόμα γιατί ναι μεν βλέπαμε κίνηση αλλά όχι κόσμο μαζεμένο, μαγαζιά ταβέρνες, και τέτοια. Ρωτάμε τουρίστες που είναι το κέντρο. Δυο με τρία χιλιόμετρα ποιο κάτω!!! Μάλιστα τι κάνουμε; Αν τώρα εδώ και δεν βρίσκουμε θα βρούμε κέντρο; Και αν βρούμε σε τι τιμή; Λογικά θα τα κοπανανε!! Δεν έχουμε επιλογή και βλέποντας και κάνοντας… Και μετά από λίγο καταλάβαμε ότι πρέπει να είμαστε καρα κεντρο.. αυτοκίνητα μαγαζιά κόσμος τουρίστες με μαγιό και πετσέτες, οικογένειες χαμός. Ακριβώς σαν σε ελληνικό νησί Αύγουστο μήνα. Βρίσκω κάπου να παρκάρω την μηχανή στην άκρη του δρόμου. Και απλά παρατηρούμε μπας και πέσει το μάτι σε ξενοδοχείο. Δεν χρειάζεται όμως πως ήταν οι κράχτες στα νησιά μας και σου την έπεφταν για δωμάτιο το ίδιο και εδώ. Μαθημένοι με τους ξένους και μιλώντας τα βασικά στα αγγλικά. Βγαίνει μια από ένα μαγαζί ψιλικά, ρούχα και διάφορα τέτοια και μας ρωτά τι ψάχνουμε. Δωμάτιο της λέμε και αμέσως λέει ακολουθήστε. Κάθομαι εγώ στην μηχανή και πάει η Μόνικα. Υπάρχει δωμάτιο, και θα μας κάνει καλύτερη τιμή για δυο νύχτες που θέλουμε. Μου λέει η Μόνικα να ρίξω μια ματιά κι’εγω, αλλά εντάξει τι να δω, την στιγμή που έχει και παρκινγκ για την μηχανή και όλα είναι δίπλα μας. Το κλείνουμε και έξω για βόλτα ποδαράτοι. Προς τα πού όμως; Ακολουθήσαμε τουρίστες με μαγιό και φουσκωτά μπρατσακια χαχαχα.. αυτοί σίγουρα πάνε σωστά. Περνώντας από έναν δρόμο με ταβέρνες και μετά σε πεζόδρομο με πάγκους από μικροπωλητές, σαν σε Ελληνικό νησί, αρχίζουμε να περπατάμε σε άμμο και να καταλήγουμε σε μια ωραία παραλία.!!! Μια λέξη..ΠΑΝΕΦΟΡΦΑ.!!! Αλλά για να χαζέψουμε λίγο περπατώντας. Και εδώ η δυνατή μουσική, με γνώριμο στίχο και στα Ελληνικά μας κέντρισε το ενδιαφέρον προς εκεί.!! Ένα αυτοσχέδιο μπιτσομπαρο κιόσκι με δυο μεγάλα ηχεία να παίζουν Βανδή, δυο ναργιλέδες αλλά καθόλου κόσμο!! Μάλλον εδώ δεν γουστάρουν Δέσποινα χαχαχα.. μέχρι και ο μπάρμαν έλειπε!!! Έχει αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, βλέπε πανύψηλα βουνά τριγύρω μας, και η θερμοκρασία ταυτόχρονα. Επιστροφή στο δωμάτιο, αλλά πρώτα από μαγαζιά να οργανωθούμε σε προμήθειες τρόφιμα κλπ.. 25-8-14 ΔΕΥΤΕΡΑ (KG-Sholpon Ata) Πολύ ωραία μέρα και σήμερα, δυνατό ήλιο από νωρίς όπου σου κάνει όρεξη για μια βουτιά στην λίμνη. Αλλά πρώτα πρέπει να δούμε αυτό για τον σκοπό της επίσκεψης μας εδώ. Το υπαίθριο μουσείο πετρογλυφικών. Ωραία αλλά που ακριβώς βρίσκεται; Βλέποντας χάρτη έδειχνε έξω από την πόλη 6χιλ σε αεροδρόμιο; Είχε το σήμα του αεροπλάνου πάνω στον χάρτη!!! Ρωτώντας ντόπιους η δεν ήξεραν καθόλου η κάτι είχαν ακούσει. Ωραία μια χαρά!! Ξεκινάμε ποδαράτο και βλέπουμε. Περπατάμε και περπατάμε αλλά κανένα σημάδι!! Μπας και το περάσαμε; Έχουμε ακόμα; Επιστρέφουν από την κατεύθυνση που πάμε ένα ζευγάρι τουριστών και ρωτάμε. Και αυτοί αυτό έψαχναν αλλά δεν το βρήκαν και απογοητευμένοι επιστρέφουν. Λες να είναι μουφα; Τουριστική παγίδα; Δεν μπορεί!!! Συνεχίζουμε κουρασμένοι και καταϊδρωμένοι λόγο ζέστης με σκοπό να κάνουμε λίγα μέτρα ακόμη και αν δεν βρούμε τίποτα επιστροφή στην λίμνη για μπάνιο.. Συναντάμε την πινακίδα στην είσοδο της πόλης. Τώρα λογικά αποκλείεται να είναι ακόμα ποιο πέρα. Πρέπει να επιστρέψουμε δεν γίνεται έχουμε ξεπεράσει τα 5χιλ ποδαράτο και τίποτα. Σταματάμε σε ένα μαγαζάκι να πάρουμε ένα χυμό και να ξεκουραστούμε πριν επιστρέψουμε. Μόνο μια παρέα νέων αραχτοί και τα έλεγαν. Η Μόνικα λέει θα ρωτήσω μπας και γνωρίζουν. Τους έκανε εντύπωση που ψάχναμε αυτό!!! Ναι το ήξεραν και σπανίως το επισκέπτονται κόσμος. Μας εξηγούν ότι το έχουμε περάσει περίπου 1χιλ πίσω.. Μας λένε ότι θα δούμε έναν έρημο δρόμο προς τα βουνά, όπου χρησιμοποιούταν σαν αεροδιάδρομος αλλά όχι τώρα. Άρα ο χάρτης είναι σωστός. Τους ευχαριστούμε και πάμε να φύγουμε, όταν μας φωνάζουν πάλι και λένε θα μας πάνε μέχρι εκεί. Τι είπες τώρα ωραίοι οι πιτσιρικάδες. Δεν σας βγάζουμε από τον δρόμο σας; Όχι έτσι και αλλιώς στην πόλη επιστρέφουμε δεν μας είναι κόπος. Ωραία και ξεκινάμε, φυσικά η κουβέντα γύρισε στο από πού είμαστε και πως ήρθαμε. Στο άκουσμα με μηχανή ότι φτάσαμε ως εδώ πάθανε λίγο το κάτι τις!!! Μας άφησαν έξω από έναν τεράστιο χώρο με κάθε λογίς πέτρες σε όγκο και σχήμα.!!! Εδώ είναι!!! Τους ευχαριστήσαμε και έφυγαν.. Μόνοι μας εδώ με δυο σκουριασμένες πινακίδες σε ρόλο ξεναγού!! Η μια είχε και χάρτη του όλου χώρου και πρότεινε τρία δρομολόγια για να δεις. Ένα μικρό σε χρόνο ένα μεγάλο και τέλος ένα τεράστιο. Εντάξει κανένα από τα τρία δεν πήραμε, παρά βασιστήκαμε το ένστικτο μας.. Βλέποντας αυτά τα πετρογλυφικα χαραγμένα πάνω στους βράχους το μυαλό σου ταξιδεύει χιλιάδες χρόνια πίσω!!! Ο ήλιος καίει τόσο πολύ που ενοχλεί άσχημα. Εκεί σκέπτομαι μήπως θα ήταν καλυτέρα να πλατσουρίζαμε στην λίμνη; Τόσο έντονη η ζέστη που κοιτώντας μακριά έβλεπες αυτήν την θολούρα στην ατμόσφαιρα, σαν σε έρημο τέτοια φάση!! Μέχρι που λέω στην Μόνικα ότι δεν βλέπω καλά πρέπει να με χτύπησε ο ήλιος κατακούτελα!! Γιατί μου λέει; Νομίζω ότι και βλέποντας μακριά ο βράχος κινιέται!! Μου λέει τι λες; Να λέω κοίτα, και δείχνω με το χέρι. Χαχαχα αγελάδα είναι δεν την βλέπεις ήταν εδώ πριν κάπου την πείρε το μάτι μου. Έλα ρε λέω αγελάδα; Πάω ποιο κοντά και ναι όντος αγελάδα στο χρώμα του βράχου!!! Τέλεια παραλλαγή η άτιμη χαχαχα.. ευτυχώς γιατί ήμουν σίγουρος για την ηλίαση.. από την πλευρά που ήταν τα βουνά έχει αρχίσει ο σχηματισμός με μαύρα σύννεφα!! Δεν την κάνουμε γιατί έχουμε περπάτημα αρκετό; Ξαφνικά πρώτες ψιχάλες σε ένα κουφό εντελώς σκηνικό. Ήλιος ντάλα η μια πλευρά και μαυρίλα με ψιχάλες η άλλη!! Ο καιρός αλλάζει γρήγορα με αέρα και ψυχρά, και γρήγορο περπάτημα για πίσω.. περπατώντας στο πεζοδρόμιο παράλληλα με τον κεντρικό δρόμο έβλεπες τα πάντα. Κόσμο αρκετό, τουρίστες, ντόπιους παιδάκια, αλλά ότι θα έβλεπα αγελάδα <<μοντέλο>> δεν το περίμενα. Περπατούσε καμαρωτή αμέριμνη, χωρίς να ενοχλείτε από τίποτα, λες και της είχαν βάλει δωδεκαποντα χαχαχα.. φτάνουμε στην λίμνη αρκετά κουρασμένοι και λέμε να αράξουμε για μπάνιο. Δυστυχώς όμως είχε ψυχράνει για εμάς και η μαυρίλα μας πρόλαβε. Αρκεστήκαμε σε βόλτα στην παραλία και φωτογραφίες. Ξανά τραβάμε προς ξενοδοχείο μέχρι που βλέπουμε μια να πουλά μέλι. Εντύπωση δεν μας έκανε αυτό αλλά ότι είχε ολόκληρη κερήθρα και έκοβε κομμάτι. Πήραμε ένα κομμάτι για δοκιμή. Μετά εντύπωση μου έκανε ένας τύπος που είχε βγάλει τα κατοικίδια για βόλτα. Που είναι το περίεργο; Τα κατοικίδια ήταν ένας αετός και ένα γεράκι!!! Τώρα είχε φτάσει και η ώρα της μάσας και καθίσαμε να φάμε σε ένα από τα πολλά μαγαζιά φαγητού πάνω στον δρόμο. Ένα ωραίο με αυλή και καθίσαμε. Το μενού τελικά όπου υπάρχει τουρισμός είναι τροποποιείτε αναλόγως. Και στα αγγλικά αλλά και φωτογραφίες με τα πιάτα. Ωραία θα φάμε καλά απόψε.!!! Στο τέλος που απολαμβάναμε το τσάι μας, και με την νύχτα να μας έχει προλάβει τσαφ πέφτει το ρεύμα. Πάλι καλά που προλάβαμε να φάμε. Κεράκια τώρα πάνω στο τραπέζι με αρκετούς τουρίστες να το διασκεδάζουν όλο αυτό. Ξεκινάμε να φύγουμε και ο κόσμος περπατούσε με φακούς στα χέρια για να βλέπουν. Ότι πρέπει για ύπνο. 26-8-14 ΤΡΙΤΗ (KG-Son Kul 252χιλ) €11 σκηνή yurt έξι ατόμων με βραδινό και πρωινό.. Μα τι ωραίες μέρες είναι αυτές!!! Ηλιόλουστες καθαρή ατμόσφαιρα, συνθήκες ιδανικές για οδήγηση. Τι στιγμή και αυτή να κάθεσαι στο μπαλκόνι του δωματίου, με φόντο τα πανύψηλα βουνά, τον φραπέ στο ένα χέρι και στο άλλο τον χάρτη!! Εδώ πάει το τσιγάρο αλλά δεν καπνίζω χαχαχα.. Πια πορεία να χαράξω σήμερα; Μόνικα τι λες για Son-Kul και σε 3.000 υψόμετρο διανυκτέρευση; Τι ρωτάς εσύ έχεις τον χάρτη κι’εγω ακολουθω. Αυτά είναι ετοιμάσου φύγαμε… τώρα εδώ που τα λέμε άλλο να το βλέπεις στον χάρτη και άλλο να οδηγάς σε τέτοια υψόμετρα σε χωμάτινους δρόμους. Ένα δισταγμό τον έχω από την μια, αλλά και μια θέληση να το βιώσω από την άλλη πολύ έντονη. Πάμε άλλη μια προς Balihksi τρίτη φορά που περνάμε από εδώ, και ξανά βλέπουμε το γνωστό μπλόκο με το περιπολικό καλά κρυμμένο. Μόλις είχαν σταματήσει κάποιον για έλεγχο. Βγαίνοντας από την πόλη οδηγώ στον Α365-Ε125 βασικός δρόμος του μεταξιού αφού καταλήγει σύνορα με Κίνα!!! Το τοπίο αλλάζει με τα βουνά να έχουν τον πρώτο λόγο, ποτάμια και λίμνες να τα συντροφεύουν.. ερημιά και λίγα οχήματα στον δρόμο, και ελάχιστα τετράποδα σε βασικό ρόλο μετακίνησης του ντόπιου πληθυσμού.. Μετά από απαραίτητη στάση προς νερού μας στην φύση, και να τσιμπήσουμε κάτι από αυτά που είχαμε φτιάξει, φτάνουμε στην στροφή όπου από εδώ και πέρα θα χαθούμε μέσα στα βουνά και θα περάσουμε υψόμετρα για να καταλήξουμε στην αλπική λίμνη Son-Kul. Αμέσως ξεκινά χώμα χωρίς να σου αφήσει άλλα περιθώρια της ασφάλειας στην άσφαλτο. Χαμηλές ταχύτητες και πάμε. Ένα χτυποκάρδι για το άγνωστο το είχα άλλα όχι για πολύ μέχρι την πρώτη στροφή!! Σταματώ σβήνω κινητήρα ανοίγω ζελατίνα κράνους και χάνεται το βλέμμα!! Είμαι ένα με τις κορυφές των βουνών και στο βάθος διακρίνεται το ένα και μετά κανένα χωριό που θα συναντήσουμε στην πορεία μας. Δεν χορταίνεις αυτήν την ομορφιά.. βλέπεις όσο εκεί που πάει το μάτι, μαζί και ο δρόμος χάνεται στον ορίζοντα. Δρόμος φιδίσιος χαραγμένος στα βουνά και τις κορυφές τους. Η διάθεση μου έχει αλλάξει ο φόβος έχει εξαφανιστεί δια μαγείας και το μόνο που θέλουμε αυτή την στιγμή είναι να το ζήσουμε.. Φυγαμεεεεεεεεεεεεεε…… Tolok το όνομα του χωριού στο πουθενά με τα λιγοστά σπίτια τα περισσότερα από λάσπη κτισμένα, με τους φιλόξενους βοσκούς κατοίκους τους. Όλοι χαιρετούσαν και άλλοι μας έκαναν νόημα να σταματήσουμε. Το θέλαμε πολύ αλλά έπρεπε να συνεχίσουμε για τον σημερινό μας προορισμό. Ποταμάκια αλπικά λιβάδια και ζώα να βόσκουν, κορυφές, ρυτιδιασμένα βουνά, σκαμμένα, σαν τα πρόσωπα των ανθρώπων εδώ από τις κακουχίες και την δύσκολη ορεινή ζωή σε αυτά τα μέρη. Έτσι και τα βουνά χιλιάδες χρόνια εκτεθειμένα στις δύσκολες καιρικές συνθήκες που αλλοιώνονται και αλλάζουν μορφή και σχήμα!!! Παρόλο αυτά εδώ βλέπεις, το νιώθεις, αυτοί οι άνθρωποι των βουνών είναι ευτυχισμένοι, χαμογελούν, ζουν απλά, με πολύ λίγα, και με την καλύτερη συντροφιά τα ζώα τους. Αξία ανεκτίμητη!!! Βγαίνοντας από το χωριό και στις τελευταίες στάνες σταματώ. Είδα μια στοίβα από καύσιμη ύλη αλλά δεν ήταν ξύλα!!! Και ναι φυσικά δεν ήταν ξύλα γιατί απλά δεν υπάρχουν δέντρα. Και μετά κατάλαβα ότι μαζεύουν τα κόπρανα από αγελάδες, τα στεγνώνουν και αυτό γίνεται καύσιμη ύλη για τον χειμώνα. Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι εδώ τον χειμώνα. Αντίξοες συνθήκες και δύσκολος αγώνας επιβίωσης. Συνεχίζουμε στον μοναδικό φιδίσιο χωματόδρομο που όλο και χανόταν μέσα στα βουνά. Κάποιους βοσκούς με τα ζώα τους γύρω από τις στάνες τους, λίγο κυνήγι από τσοπανόσκυλα αλλά ευτυχώς χωρίς παρατράγουδα, και τέρμα ο πολιτισμός.!!! Εμείς τα βουνά, οι κορυφές και το τίποτα. Αλλά το τι ομορφιά έχει αυτό το τίποτα δεν περιγράφεται με λέξεις.!! Κάθε λίγο ήθελα να σταματώ για φωτογραφία. Απίστευτη εναλλαγή χρωμάτων ουρανού και γης, ηλίου και συννεφιάς, ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα για πολλά κλικ με την φωτογραφική.. Ανέβα, κατέβα, υψόμετρα, πάσα και ακόμα λίμνη δεν έχουμε δει. Ανοίγω τον χάρτη και έδειχνε το ψηλότερο πάσο που θα περάσουμε στα 3.446μ.. Ανοίγω gps και το βάζω να δείχνει μόνο υψόμετρο. Ακόμα δεν έχουμε φτάσει είμαστε στα 3.100μ. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποιώ ότι οδηγούμε ποιο ψηλά από τον Όλυμπο!! Η μηχανή δουλεύει ωραία χωρίς πρόβλημα σε τέτοιο υψόμετρο και αυτό με χαροποιεί.. Στροφές και πάλι στροφές ανεβαίνουμε κι’άλλο και κάνοντας να δω ποιο ψηλά το βλέμμα πέφτει και σε χιονακι στην κορυφή. Μια δροσούλα την έχει λέμε!!! Μετά από λίγο βλέπω στο gps το μαγικό νούμερο!! 3.447m φτάσαμε στο ψηλότερο σημείο όλα καλά, όλα υπέροχα.. δεν μπορώ να εξηγήσω την αίσθηση της συγκεκριμένης στιγμής!! Αράξαμε λίγο για να το χορτάσουμε όλο αυτό. Όχι για πολύ όμως γιατί το κρύο ήταν αισθητό.. Αρχίζουμε να κατεβαίνουμε τώρα αλλά μην φανταστείτε και πολύ μέχρι τα 3.000m. λίγες στροφές και στο βάθος αποκαλύπτεται το μεγαλείο της φύσης. Η λίμνη Son-Kul!!!! Πρώτη επαφή με τον πολιτισμό και μετά από 80χιλ στο τίποτα, με τα πανέμορφα τετράποδα!! Άλογα παντού ελεύθερα έτρεχαν σε αλπικά λιβάδια. Πλησιάζοντας οι πρώτες σκηνές (yurt) στο οπτικό μας πεδίο. Αμέσως μας πήραν χαμπάρι οι ντόπιοι και βγήκαν οι νεότεροι να μας σταματήσουν.!! Οικογένεια όπου νοίκιαζε σκηνή για ύπνο, μέχρι και βενζίνη είχε αν θέλαμε. Ωραία είπαμε να το σκεφτούμε λίγο. Η λίμνη ήταν ακόμα μακριά για να διανυκτερεύσουμε εδώ θα θέλαμε ποιο κοντά. Του εξηγούμε τι θέλουμε και λέει ότι αυτός δεν έχει κάτι άλλο, άλλο περίπου στα 10χιλ από εδώ υπάρχει καμπ(camp) με αρκετές σκηνές και δίπλα στην λίμνη. Αυτό ακριβώς ζητάμε ευχαριστούμε πολύ και τον χαιρετάμε. Η πρόσβαση όμως προς εκεί δεν γινόταν από τον χωματόδρομο που ήρθαμε!! Παρά θα έπρεπε να αφήσουμε τον δρόμο και να οδηγήσουμε στην απέραντη στέπα!! Μάλιστα για να δούμε.!!! Από τα πρώτα μέτρα κατάλαβα ότι θέλει μικρές ταχύτητες ιδικά με τέτοιο βάρος που έχω. Τερμάτιζε η πίσω ανάρτηση άνετα, βέβαια μπορεί να έφταιγα κι’εγω γιατί δεν είχα κάνει καμιά ρύθμιση πριν ξεκινήσω το ταξίδι. Ότι νάνε ταλιμαπαν λέμε!!! Και το έδαφος της στέπας δεν ήταν πάντα επίπεδο, είχε βυθίσματα και η μηχανή χόρεψε σε ρυθμούς σάμπας!!! Ο προσανατολισμός γινόταν βάση οδηγιών που πήραμε από τον τύπο που μας έδειξε με το χέρι προς την δύση, οπότε η κατεύθυνση ήταν για εκεί και πλησίαζα όσο κοντά μπορούσα με την λίμνη, και να οδηγώ παράλληλα με αυτήν. Γιατί έτσι σκέφτηκα θα πέσω κατευθείαν πάνω τους και δεν θα το χάσω το σημείο. Μέχρι που έπεσα σε ροδιές από αυτοκίνητα χαραγμένες στην στέπα. Καλό αυτό και οδηγώ πάνω εκεί.. χαμός στην στέπα από κάθε λογίς τετράποδο να τρέχει τρομαγμένο από το μηχανικό άτι και τον ήχο του μονοκιλυνδρου. Στο βάθος μόλις διακρίνεται μια συστάδα από σκηνές (yurt).. Εδώ πρέπει να είμαστε και σε λίγο φτάνουμε, αλλά κατευθείαν πάμε στην λίμνη. Σταματάμε βγάζουμε τα κράνη και αμέσως μας χτυπά το κρύο αεράκι. Δεν λέγαμε τίποτα απλά κοιτούσαμε για να χορτάσουμε εικόνες όσο χρόνο έχουμε. Βλέποντας τις σκηνές που ήταν αρκετές, το οποίο σημαίνει ότι υπάρχει κόσμος, και τουρισμός που επισκέπτεται εδώ το σημείο, λέμε να πάμε να ρωτήσουμε για διανυκτέρευση. Μόλις ποιο δίπλα ήταν ένα ζευγάρι τουριστών και απολάμβαναν το τοπίο. Μίζα πάλι και φύγαμε για να διαλέξουμε το που θα κοιμηθούμε. Πλησιάζοντας αμέσως μια γυναίκα μας έκανε νόημα με το χέρι να πάμε εκεί. Συνεχίζουμε και επιλεγούμε το κέντρο ας πούμε αυτού του καμπ. Βλέπουμε τέσσερις σκηνές στην σειρά και σταματάμε. Βγαίνει μια γυναίκα και μας ρωτά με τα λίγα αγγλικά. Η Μόνικα της μίλησε Πολωνικά και καταλάβαινε τα πάντα.!!! Οπότε ακόμα καλύτερα.. μας λέει ότι από τις τέσσερις νοικιάζει τις δυο. Οι άλλες δυο έπαιζαν άλλο ρόλο. Η μια το ρόλο εστιατορίου και η άλλη εκεί που έμενε η οικογένεια και μαγείρευε. Τώρα ρωτάμε την τιμή και μας λέει αν θέλουμε και βραδινό. Φυσικά θέλουμε αφού δεν έχουμε φάει και νομίζαμε ότι θα την πέσουμε ξανά σε σάντουιτς. 11 ευρώ με βραδινό και πρωινό!!! Λέω στην Μόνικα σίγουρα; Την ξανά ερωτάει ναι!!! Καλά εννοείτε δίχως σκέψη λέμε ναι και μας λέει ποια σκηνή θέλουμε να διαλέξουμε δεν υπήρχε κανείς ήταν άδειες. Δείχνουμε αυτήν που έγραφε και κάτι επάνω και είχε τον αριθμό 2. Ωραία και μας ρωτά τι ώρα θέλουμε να φάμε για βραδινό. Κατά τις 20:30 είναι καλά; Εντάξει οκ όλα θα είναι έτοιμα. Καλό είναι σε τέτοια υψόμετρα η επιλογή αν αυτό είναι εφικτό της σκηνής να γίνεται και με σόμπα μέσα. Το βράδυ η θερμοκρασία έπεφτε κατά πολύ!! Εμείς το είχαμε στο νου μας και κοιτούσαμε σκηνές να εξέχει μπουρί σόμπας. Της είπαμε να την ανάψει, και είπε όταν θα τρώτε εσείς εγώ θα την ανάψω για να είναι ζεστά.. Πολύ γλυκιά κυρία ευγενική με το χαμόγελο, όπως κι’εμεις φυσικά με ένα τεράστιο χαμόγελο είμαστε. Έξω από την σκηνή υπάρχει ένας μεταλλικός νιπτήρας με συλλέκτη νερού που γεμίζουν από την λίμνη, και λίγα μέτρα ποιο πέρα είναι μια κατασκευή με τσίγκο για τουαλέτα. Είπαμε η τουαλέτα εδώ είναι σκάβουν μια τρύπα, βάζουν μια μπαλέτα ξύλινη από πάνω με τρύπα στην μέση φυσικά και όλο αυτό είναι. Γι' αυτό και η απόσταση από τις σκηνές για προφύλαξη από δυσάρεστες οσμές.!! Έχουμε ένα τρίωρο μέχρι το φαγητό και τι άλλο θα βολτάρουμε προς λίμνη μεριά. Η Μόνικα πάει να ζητήσει ζεστό νερό για να φτιάξει καφέ και να πάρει μαζί της. Εγώ ταχτοποιώ λίγο τα πράγματα στην σκηνή. Έξι στρώματα κάτω με μια σόμπα και όλα στρωμένα με παπλώματα βαριά ασήκωτα εντελώς!! Δεν νομίζω να κρυώσουμε με όλα αυτά. Η σκηνή φτιαγμένη από δέρμα προβάτου και με το Μαλί φτιάχνουν τσόχα, που είναι σαν επένδυση. Πάνω η οροφή έχει ένα άνοιγμα που είναι σκεπασμένο με νάιλον, αλλά και με ένα έξτρα κομμάτι τσόχας μάλλινης που με σχοινιά από έξω μπορείς να το κλείσεις σε περίπτωση βροχής και ακραίων καιρικών συνθηκών.. Κάτω στο πάτωμα ένα χοντρό μουσαμά και από πάνω στρωμένα χαλιά και όλα αυτά τα μεταφέρουν το καλοκαίρι τα στήνουν και τέλος Σεπτεμβρίου ξεστήνουν γιατί εδώ κυριαρχούν ακραία καιρικά φαινόμενα με πολύ δύσκολους χειμώνες. Μόνο με τον τουρισμό δουλεύουν εδώ. Η οικογένεια αυτή εδώ μένει τον χειμώνα σε μια πόλη 120χιλ από εδώ την Kochkor από την οποία περάσαμε. Είναι η λέξη γραμμένη πάνω στην σκηνή μας. Παίρνουμε τις φωτογραφικές μας, ντυνόμαστε καλά και έξω για την πανδαισία εικόνων!! Εδώ τα λόγια περισσεύουν!!! Βλέποντας από την απέναντι πλευρά της λίμνης σύννεφα κατάμαυρα να είναι χαμηλά, λέω να πάμε προς σκηνή μην ξεκινήσει να βρέχει και δεν ξέρουμε τι κάνει σε τέτοια περίπτωση εδώ. Πηγαίνοντας μια κουρτίνα από μαύρο σύννεφο απέναντι να είναι ένα με το έδαφος!! Καλά εκεί πρέπει να βρέχει 100%. Εδώ ακόμα ήλιο με κάποια μαύρα σύννεφα αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Ωραία σκέπτομαι μια βόλτα μόνος στην στέπα για φωτογραφία. Και έτσι έγινε βολτάρω στην στέπα κατά πολύ ελαφρύτερος και τώρα δεν τερμάτισε η ανάρτηση πουθενά. Το βάρος σε συνδυασμό τέτοιου εδάφους κάνει την ανάρτηση να δουλεύει υπερωρίες.. Κάνοντας την βόλτα μου λέω στην Μόνικα αυτό πρέπει να το ζήσεις ανέβα πάμε βόλτα. Και έτσι έγινε βόλτα στην στέπα, τα βουνά, ανάμεσα σε ζώα να βόσκουν, η απόλυτη ηρεμία. Απέναντι τώρα είχε αποκαλυφθεί ένα ουράνιο τόξο, προσθέτοντας ένα τόνο ομορφιάς στο ήδη απίστευτο τοπίο. Επιστροφή παρκάρω μηχανή και ανοίγω gps!!! 3020μ υψόμετρο έξω από την σκηνή μας. Διανυκτέρευση ποιο κοντά στα άστρα όσο ποτέ!!! Στην άλλη σκηνή τώρα ακούγαμε ομιλίες!! Ναι όντως ένα ζευγάρι Γάλλων είχε έρθει για διανυκτέρευση. Αυτοί θα καθίσουν τρεις διανυκτερεύσεις. Θα μου πει κάποιος τι να κάνει εδώ. Εκτός από το ότι γίνεσαι ένα με την φύση που λένε και ηρεμείς, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι πεζοπορία, ιππασία, μπάνιο στην λίμνη για τους τολμηρούς, βαρκάδα αλλά και ψάρεμα. Αυτοί τώρα πήγαιναν για να φάνε.. εμείς θέλουμε ακόμα μια ώρα.. Περιμένουμε λίγο αρχίζει η δύση και τα χρώματα αλλάζουν και πάλι!! Ήρθε η ώρα του φαγητού και όλα ήταν έτοιμα στην ώρα τους. Οι Γάλλοι είχαν τελειώσει και μπαίναμε εμείς στην σκηνή εστιατόριο!! Βγάζουμε παπούτσια όπως παντού εδώ, και καθόμαστε κάτω στο πάτωμα σε μαξιλάρια.. εντάξει το τραπέζι είχε τα πάντα και δεν νομίζω να πεινάσουμε!! Μια σούπα ζεστή για αρχή με κρέας και λαχανικά, σαλάτα, ψωμί, ψάρια από την λίμνη, αλλά και γλυκό σπιτικές μαρμελάδες. Δεν μας ενόχλησε κάνεις αφού μας σέρβιρε η κυρία έφυγε και μας άφησε μόνους να φάμε.. Σήμερα τολμώ να πω ότι ήταν όλα τέλεια. Φάγαμε χορτάσαμε για τα καλά είχε πέσει το σκοτάδι και όλοι ήταν στις σκηνές τους. Πήγαμε και εμείς όπου η φλόγες ήταν στο φουλ μέσα από την σόμπα και ζεστά. Κατευθείαν την πέφτω και πραγματικά δεν κατάλαβα πότε με πήρε ο ύπνος.. εκεί που μιλούσα με την Μόνικα ξαφνικά στοπ και ροχάλιζα. Πρέπει να έπαιξε ρόλο και η ατμόσφαιρα που ήταν λίγο βαριά από αναθυμιάσεις από αυτό που καιγόταν στην σόμπα!!! Χαχαχα… 27-8-14 ΤΕΤΑΡΤΗ (KG-Naryn 198χιλ) Βλέποντας το φως της μέρας να μπαίνει μέσα στην σκηνή από την ανοιχτή πόρτα που άφησε η Μόνικα πηγαίνοντας να πάρει ζεστό νερό για καφέ, το μόνο που κατάφερα ήταν απλά να αλλάξω πλευρό.. δεν ήθελα να σηκωθώ με τίποτα!! Η ψύχρα όμως που έκανε εκείνη την ώρα, ο ήχος από κάθε λογής μουγκρητό ζώου, αλλά και ο ήχος από σακούλα όταν κάποιος ψάχνει κάτι, μάλλον είναι η ώρα να ετοιμαστώ. Μόνικα εσύ είσαι; (ακούγοντας τον ήχο από σακούλα). Δεν απαντά..!!! Τσιου, τσιου, τσιου, άκουγα και μόνο!! Ρε τι γίνεται; Μόλις είχαν μπει τέσσερα μικρά κοτοπουλάκια και ψαχούλευαν, με την μαμά κότα να μπαίνει να τα μαζέψει!! Χαχαχα.. Βγαίνω έξω και αντικρίζω όλο αυτό το σκηνικό μη θέλοντας ακόμα να το πιστέψω. Το μπλε του ουρανού, ένα με το μπλε της λίμνης. Αξία ανεκτίμητη!! Έρχεται η Μόνικα λέγοντας ότι το πρωινό είναι έτοιμο. Ισοθερμικά μπουφάν φορεμένα και πάμε. Όσο και ήλιο να έχει την παγωνιά την καταλαβαίνεις στο πετσί σου σε τέτοιο υψόμετρο. Φρέσκα αβγουλάκια από τις κότες που βολτάρουν γύρο από την σκηνή αλλά και μέσα, βούτυρο μαρμελάδες ψωμί, σουπερ για πρωινό. Η έκπληξη ήρθε από την μικρότερη της οικογενείας που θέλησε για λίγο να μας κάνει παρέα στο πρωινό. Παρόλο που ντρεπόταν αρκετά, έκατσε μέχρι να την φωνάξει η μάνα της να φάει και αυτή το πρωινό της. Δυο σχιστά μικρά ματάκια κοιτάζουν τον φακό της φωτογραφικής.. Υπέροχη η μικρούλα!!! Κουμπώνω μπουφάν, βάζω μπότες για να βγω έξω να ετοιμαστούμε σιγά, σιγά.. και εκεί αντικρίζω την μικρούλα να τρώει το πρωινό της έξω φορώντας απλά ένα αμάνικο!!! Καλά άντε γιαααα!!!! Ετοιμάζω πράγματα φορτώνω, δίνει και η Μόνικα ένα κουτί καραμέλες που είχαμε στην μικρή, η οποία έτρεχε μέσα στην τρελή χαρά με τις καραμέλες στο χέρι στην μάνα της να τις δείξει. Φοβερή φάτσα.. ευχές για ότι καλύτερο και ξεκινάμε πάλι στην στέπα με κατεύθυνση προς τον κεντρικό χωματόδρομο που είχαμε αφήσει για να φτάσουμε εδώ.
  4. Kirgistan-Κιργιστάν Λίγα λόγια: Η Δημοκρατία της Κιργιζίας (Κιργιστάν) είναι μια πανέμορφη ορεινή χώρα με επιβλητικά βουνά, που συνορεύουν με την επαρχεία Xinjiang της Κίνας, και τα Pamir νοτιότερα προς Τατζικιστάν. Οι κορυφογραμμές που συναντιούνται δημιουργούν την εύφορη κοιλάδα Fergana την οποία μοιράζεται με το Ουζμπεκιστάν. Στα κεντρικά υψίπεδα που αποτελούνται από ατελείωτα αλπικά λιβάδια, το καλοκαίρι οι νομάδες στήνουν τις παραδοσιακές σκηνές τους τα γνωστά Yurt για να βοσκήσουν τα ζώα τους. Μια χώρα που στηρίζεται περισσότερο στην κτηνοτροφία της, αφού η αναλογία κατοίκων σε αιγοπρόβατα είναι 1 προς 3. Μια χώρα κοιλάδων και βοσκών με τους ποιο φιλόξενους κατοίκους έχει κάνει θετικά βήματα (κατάργηση βίζας) προς την διευκόλυνση ξένων επισκεπτών. Ο τουρισμός πλέον παίζει σημαντικό ρόλο για τους Κιργισιους.. Ένα αυτοκίνητο που μόλις είχε περάσει για έλεγχο στην πλευρά του Καζακστάν και μια μηχανή εμείς, που ήθελαν να παίξουν μαζί τους οι συνοριοφυλακες. Τέσσερις στον αριθμό για μηδέν έως ελάχιστους που περνούσαν τα σύνορα είναι λίγο υπερβολή!! Και επειδή βρεχόμουν αποφάσισα να πλησιάσω κοντά στην μπαριερα για να προφυλαχτώ στο κιόσκι μέχρι να έρθει η σειρά μου για έλεγχο. ΟΧΙ!!! Μόλις με είδαν μου είπαν να πάω 50 μέτρα πίσω που υπήρχε η ένδειξη STOP γραμμένη με άσπρη μπογιά στον δρόμο!!! Ωραία αρχή σκέπτομαι και σπρώχνω την μηχανή πίσω περιμένοντας να έρθει η σειρά μου γιατί είχε πολύ κίνηση χάχα.. Η Μόνικα δεν είχε λόγο να βρέχετε μαζί μου και πείρε τα διαβατήρια να περιμένει κάτω από το μεταλλικό στέγαστρο..μου κάνουν νόημα και ανοίγουν την μπαρα να περάσω.. επιτέλους δεν βρέχομαι χωρίς λόγο. Η Μόνικα σε ένα κιόσκι για έλεγχο διαβατηρίων κι’εγω στην μηχανή ανοίγω τα πάντα για έλεγχο. Ρε για κοίτα όρεξη που την έχουν. Μάλλον η αναδουλειά τους χτύπησε κατακούτελα χάχα.. το πέρασα και αυτό και πάω στο κιόσκι που ήταν η Μόνικα γιατί είχε καθυστέρηση.. τα ζώα μου αργά τι να λέμε τώρα!!! Και πέφτει το μάτι σε μια φωτοτυπία κολλημένη στο τζάμι.. είχε τις ώρες λειτουργιάς των συνόρων.. 18:30 έκλειναν.. Αμάν!!! Μόνικα τι ώρα είναι; 18:00 γιατί; Γιατί στο πάρα πέντε γλυτώνουμε την διανυκτέρευση στα σύνορα.!!!! Πσσς..μα πόσο φαρδοι είμαστε πόσο; Ξεμπερδεύουμε και ανοίγουν την μπάρα να περάσουμε στην μεριά του Κιργιστάν.. το πόσο φιλόξενος λαός είναι αμέσως φάνηκε. πάρκαρα και μας κάλεσαν μέσα στο κιόσκι με τα διαβατήρια να μην βρεχόμαστε. Μας καλωσορίζουν πέφτουν οι σφραγίδες και ούτε ψάξε ούτε τίποτα.. Τα πρώτα μέτρα γίνονται μεν σε άσφαλτο, αλλά με κάτι κρατήρες ΝΑ!!! μετά συγχωρήσεως!!! Το Karakolπου θέλουμε να διανυκτερεύσουμε βρίσκεται σε 50χιλ περίπου.. καλό αυτό μπας και δεν μας πιάσει η νύχτα γιατί πρέπει να ψάξουμε για ξενοδοχείο.. αν όμως ο δρόμος συνεχίσει έτσι χλωμό το βλέπω. Μετά από τρία χιλιόμετρα πάνω σε σπαστιρι διασταύρωση μπροστά και χωμάτινος δρόμος!!! Όπα τι γίνεται τώρα; Πινακίδα γιοκ και σταματώ.. το μάτι στα δεξιά και σε λίγα μέτρα πέφτει σε κάτι μεταλλικό στην άκρη του δρόμου.. πάμε εκεί και βλέπουμε.. Και ναι είναι μια σκουριασμένη ενημερωτική πινακίδα που μέτα δυσκολίας βγάζουμε τι γράφει.. διακρίναμε την λέξη Karakolωραία πάμε καλά, αλλά απογοήτευση για τα 90χιλ. ακόμη.. Δύσκολα τα πράγματα γιατί είμαστε σε χωματόδρομο και δεν γνωρίζουμε για πόσο.!! Η βροχή έχει σταματήσει ευτυχώς, το κρύο όμως κάνει αισθητή την παρουσία του.. Στην σκέψη έπεσε ότι δεν θα ζοριστούμε, πάμε και βλέπουμε, το πολύ κάνουμε χρήση σκηνής κοντά σε σπίτια αν βρούμε κάτι, χωριό η οτιδήποτε!!! Για ελεύθερο το αποκλείουμε γιατί δεν έχουμε προμήθειες σε φαγώσιμα. Και πείνα μαζί με κρύο, ήσσον συνδυασμός βάρβαρος!!! Και δώσε χώμα χαμηλές ταχύτητες, πολύ προσεκτική οδήγηση και πάμε.. δέκα χιλιόμετρα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε, τριάντα, σαράντα, χώμα και μόνο χώμα!!! Ορεινά περάσματα, άνθρωπος ούτε για δείγμα, και όπως ήταν φυσικό επακόλουθο μια έκρηξη από αρνητικές σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό, για το αν σου συμβεί κάτι εδώ ποιος και τι; Το χέρι σταθερό στην γκαζιέρα και πενήντα χιλιόμετρα, εξήντα, εβδομήντα, και επιτέλους τρεις ανθρώπινες φιγούρες ξεπροβάλουν στο βάθος!!! Ωραία σταματώ να ρωτήσουμε τι παίζει με τον δρόμο. Και μάλιστα έπεσα σε τουρίστες. Ποδηλάτες οι δυο και ο τρίτος ντόπιος με τα πόδια!! Αυτό μοιάζει με ανέκδοτο που ξεκινά με έναν Ιταλό, έναν Έλληνα, και έναν Κινέζο!!! Ξεκινάμε τις χαιρετούρες, και αφού η Μόνικα λέει ότι είναι από την Πολωνία, δίνω το χέρι στον Ιταλό.. ακολουθει διάλογος.. Εγώ: για σου φίλε μου από πού είσαι; Ιταλός: Από Ιταλία εσύ; Εγώ: Από Ελλάδα γείτονες είμαστε.. Ιταλός: Grecia? Gia sou malaka… Εντάξει τι να λέμε τώρα πέθανα στα γέλια…. Αυτή η λέξει πραγματικά πρέπει να είναι πασίγνωστη σε όλο τον κόσμο χαχαχα!!! Πάντως εκείνη την στιγμή ήταν το ωραιότερο malaka που έχω ακούσει.. Το story τους έχει ως εξής… Ο Ιταλός φίλος με τον Κινέζο αποφάσισε να πάει Πεκίνο να τον δει και να επιστρέψουν με τα ποδήλατα Ιταλία!!! Βρίσκονται στον δρόμο οχτώ μήνες και συνεχίζουν.. (πότε εξαφανίζομαι είπαμε.. Ο ντόπιος τώρα που ήταν μαζί τους ένας βοσκός που τον πετυχαν ποιο κάτω τους κάλεσε στην καλύβα του για διανυκτέρευση. Η σκέψη περνά από το μυαλό να τους λέγαμε για μια σκηνή ακόμη σίγουρα θα περνούσαμε τέλεια, αλλά στην ερώτηση για το αν ο δρόμος φτιάχνει, μας είπαν ότι σε τρία χιλιόμετρα από εδώ γίνεται άσφαλτος μέχρι τον τελικό προορισμό για σήμερα το Karakol…. Την νύχτα θα την φάμε στην μάπα σίγουρα, αλλά εντάξει με προσοχή συνεχίζουμε.. πιάνοντας άσφαλτο ανοίγω λίγο ρυθμό, όχι για πολύ όμως γιατί έπιασε πίσσα σκοτάδι και γενικά δεν υπάρχει φωτισμός στον δρόμο..χαχαχα εδώ δεν υπάρχουν δρόμοι φωτισμό θέλω; Με δυσκολία και μην βλέποντας την τύφλα μου λόγο ότι όσοι οδηγούσαν τα φώτα ήταν μόνιμα στην μεγάλη σκάλα, φτάνουμε στην πόλη.. ωραία σταματώ σε μια στρογγυλή πλατεία.. νέκρα γενικά με δυο ταρίφες αραχτούς. Να ρωτήσω για ξενοδοχείο να μας πάνε; Η Μόνικα δεν κάνεις μια ψακτικη με gps μπας και έχει κάτι; Σωστά ανοίγω αμέσως; Έδειχνε τρία με τέσσερα και κοντά.. ξεκινάμε για το πρώτο και μας δείχνει να στρίψουμε από τον κεντρικό σε στενό. Διστάζω να μπω!!! Μιλάμε για σκοτάδι και χώμα.!! Λέω μαλακιες σιγά μην υπάρχει ξενοδοχείο εδώ.. πάμε για το άλλο.. μια από τα ίδια.!! Κάθε απόπειρα σε άλλο δρόμο εκτός κεντρικού σκοτάδι και χώμα.. ωραία λέω δεν θα βγάλουμε άκρη έτσι. Σκέπτομαι να κάνουμε μια βόλτα πάνω, κάτω στον κεντρικό δρόμο και αν δεν βρούμε επιστρέφουμε στους ταρίφες. Οκ!! Τελικά τυχεροί βρίσκουμε ένα, και μάλλον το μοναδικό και ρωτάμε.. έχει δωμάτιο και με παρκινγκ και πρωινό. Με τιμή πολύ λογική. Σαφώς και αράξαμε. Αμέσως ερώτηση που μπορούμε να φάμε κάτι. Η ώρα είναι 22:00 και δεν έχουμε φάει κάτι από το πρωί. Μας είπε ότι λίγα μέτρα ποιο κάτω στον ίδιο δρόμο θα βρούμε, αλλά ισα που προλαβαίνουμε την κουζίνα στο κλείσιμο.. σφεντόνα και βρίσκουμε ATM να κάνουμε λεφτά.. εδώ παθαίνω ένα σοκ γιατί δεν δεχόταν masterαλλά μόνο visa.. ευτυχώς είχε η Μόνικα.. βγάζουμε στο περίπου ισα για να φάμε αφού δεν γνωρίζαμε ισοτιμία.. τέτοια ώρα τέτοια λόγια.. το κρύο ήταν τσουχτερό να το αντέξω δεν μπορώ!! Βρίσκουμε το ρεστοράν πραγματικά μόνο μια παρέα από πιτσιρικάδες που έπιναν μπύρα ήταν εκείνη την στιγμή και απογοητευτήκαμε. Όντως μόλις είχαν κλείσει την κουζίνα αλλά για εμάς κάτι θα κάνουν.. τελικά έκαναν το καλύτερο.!!! Μετά από εδώ στα κρεβατάκια γρήγορα… 20-8-14 ΤΕΤΑΡΤΗ (KG-Balikchi-241χιλ) €6 διανυκτέρευση δωμάτιο σε σπίτι οικογένειας.. Το πρωί άλλος θεός λέμε!!! Ηλιοφάνεια και συνθήκες κατάλληλες για οδήγηση μηχανής. Τι κάνουμε σήμερα; Λέμε να οδηγήσουμε παράλληλα με την λίμνη Issyk-Kul και αν βρούμε κάτι παραλίμνιο για διανυκτέρευση αράζουμε να κάνουμε και μπανακι.. Η πόλη καθεαυτού δεν έχει κάτι ιδιαίτερο να δεις, εκτός ότι είναι βάση για υπαίθριες δραστηριότητες στην ευρύτερη περιοχή. Εμείς θα επισκεφτούμε φεύγοντας δυο βασικά μνημεία. Ξεκινάμε την οδήγηση μέσα στην πόλη, όπου οι χθεσινές μου υποψίες βγαίνουν αληθινές!! Όλα τα στενά χώμα με πέτρες και λακκούβες.. προσοχή μεγάλη στην οδήγηση θέλει!! Περάσαμε και ένα φρεάτιο ανοιχτό που απλά είχαν βάλει κάποια κλαδιά μέσα για να μην πέσει κανείς. Εντάξει την μέρα αλλά με την νύχτα τι γίνεται!! Φτάνουμε στο πρώτο αξιοθέατο την Holy Trinity Russian Orthodox Cathederal ένα αρχιτεκτονικό ξύλινο αριστούργημα.. καθίσαμε αρκετή παρατηρώντας με θαυμασμό.. ο καιρός έχει ζεστάνει για τα καλά και συνεχίζουμε για το δεύτερο αξιοθέατο το Dungan Mosque Το περίεργο σε αυτό το Τζαμί είναι ότι αρχιτεκτονικά μοιάζει σε παγόδα!! Αρκεστήκαμε μόνο σε φωτογραφία και δεν μπήκαμε μέσα γιατί μας είχε πιάσει μεσημέρι.. Συνέχεια με τον 362 (silk road) κεντρικό δρόμο που κυκλώνει περιμετρικά την τεράστια λίμνη Issyk-Kul.. Εμείς θα κάνουμε την μια πλευρά της λίμνης και βλέπουμε!! Οδηγώντας πάνω σε αυτό τον μέτριο δρόμο μεν αλλά αρχαίο δρόμο του μεταξιού δε, σου κάνει κάτι ρε παιδί μου νιώθεις κάπως!!! Περάσαμε μέσα από μικρές πόλεις με κίνηση από κόσμο αλλά και οχήματα τετράτροχα, και τετράποδα όμως!!! Λόγο ότι η αγορά και το παζάρι κάθε αυτής βρισκόταν πάνω στον δρόμο. Ότι αγαθά ήταν προς πώληση τα έβρισκε κανείς σε αυτά τα παζάρια.. μετά από λίγα χιλιόμετρα και βγαίνοντας από τις πόλεις, αρχίσαμε να βλέπουμε λίμνη.. Και τι λίμνη τεράστια!!! Με εμβαδόν 6.236 τετραγωνικά χιλιόμετρα η Issyk-Kul είναι δεύτερη σε μέγεθος αλπική λίμνη στα (1.607μ) μετά την Τιτικάκα στις Άνδεις!!! Στην γλώσσα των Κιργισιων σημαίνει η θερμή λίμνη!! Παρόλο που καλύπτεται γύρω από χιονισμένα βουνά δεν παγώνει ποτέ γιατί εκβάλουν πολλές θερμές πηγές σε αυτήν. Το βάθος της φτάνει τα 668μ. Ένα υδάτινο μεγαλείο που αρχίζει να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας, και μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό.. τι να πούμε τώρα για την ποικιλομορφία του εδάφους, αριστερά χωμάτινα βουνά σμιλευμένα από τα χρόνια και τις καιρικές συνθήκες, ποιο ψηλά να διακρίνονται χιονισμένες κορυφές των πανύψηλων βουνών, και δεξιά μας να κάνουν μπάνιο στα γαλάζια νερά τις λίμνης!!! Όλες οι αισθήσεις δουλεύουν στο φουλ τώρα και απολαμβάνουμε το κάθε χιλιόμετρο στο έπακρον!!! Δεν γίνεται άλλο πρέπει να σταματήσουμε να το χορτάσουμε περισσότερο. Ευκαιρία να κολατσίσουμε τα σάντουιτς που είχαμε φτιάξει. Βρίσκω ένα ωραίο σημείο (δεν θέλει και πολύ να βρεθεί) και αράζουμε. Το απέραντο υδάτινο στοιχειό δεξιά και χιονισμένες κορυφογραμμές αριστερά. Εκεί λέω να βγάλω χάρτη να δω περίπου που και τι είναι πίσω από αυτά τα πανύψηλα βουνά. Τι το ήθελα!! Μια ανάσα από την Κίνα!!!! Απίστευτο και όμως αληθινό!!! Το να μη θες να ξεκολλήσεις από ένα σημείο εδώ είναι το μόνο εύκολο!!! Πιστεύω ότι αυτή η χώρα θα μας μαγέψει.. αλλά για πάμε να το ανακαλύψουμε!!! Συνεχίζουμε στον ίδιο καμβά ομορφιάς και περνώντας μέσα από μικρά χωριά μπορεί κάποιος να βρει, φρούτα που πουλάνε παιδιά στην άκρη του δρόμου, ακόμη και πινακίδα με την λέξη βενζίνη στα ρωσικά βέβαια, όπου σίγουρα κάποιος έχει χώρο αποθήκευσης σπίτι του για να πουλήσει, αλλά και μπακάλικο που σίγουρα υπάρχουν τα απαραίτητα. Αυτό που δεν βρίσκουμε είναι ξενοδοχείο, πανσιόν, κατάλυμα, κάτι που να μοιάζει σε κάτι τέτοιο!! Με το να έχουμε εστιάσει την προσοχή μας στο να βρούμε κατάλυμα, φτάνουμε στην τελευταία παραλίμνια πόλη, και μεγάλη μάλιστα, το Balikchi. Εδώ πρέπει να ψάξουμε να βρούμε κάτι οπωσδήποτε. Μπαίνοντας και με χαμηλή ταχύτητα στο δεξί ρεύμα διασχίζουμε τον κεντρικό δρόμο κοιτώντας για κατάλυμα. Σχεδόν τελειώνει ο δρόμος και βγαίνουμε πάλι από την πόλη και τίποτα. Σταματώ και ανοίγω gps. Οι επιλογές ελάχιστες μόλις τρεις μέσα στην πόλη και μετά αρκετά χιλιόμετρα έξω από αυτήν.. όπως ήταν αναμενόμενο σαν το αξιοθέατο εμείς για τους ντόπιους και με περιέργεια για να μάθουν από πού είναι οι ταξιδιώτες σταματά ένας παππούς και η Μόνικα του κάνει την ερώτηση.. Μας λέει ότι εδώ κοντά υπάρχει ένα ξενοδοχείο δείχνοντας μας μια πινακίδα όπου το διαφήμιζε.. Τριών αστέρων έδειχνε αλλά ίσως και μοναδική λύση. Ο παππούς ήθελε να μας πάει έξω από αυτό αλλά ήταν με τα πόδια. Του είπαμε ευχαριστώ και ότι δεν χρειάζεται αλλά αυτός τον χαβά του!!! Σταματά έναν πιτσιρίκα με ποδήλατο και τον αγγαρεύει να μας πάει μέχρι το ξενοδοχείο!! Θεός ο παππούς τα είχε τσούξει εδώ που τα λέμε και λίγο, αλλά εντάξει η πρόθεση μετρά.. μπροστά ο πιτσιρικάς με το ποδήλατο και πίσω εμείς για τα 200 μέτρα μέχρι το ξενοδοχείο. Τον ευχαριστήσαμε και καθόμαστε λίγο έξω και χαζεύουμε. Αρκετά χλιδατο για τα δεδομένα της περιοχής και δεν καταλαβαίνω τον λόγο!!! Τέλος πάντων η Μόνικα πάει να ρωτήσει και εγώ περιμένω έξω. Βγαίνει όχι τόσο χαρούμενη!! Όπως το περιμέναμε 50 ευρώ και χωρίς πρωινό είναι απαγορευτικό για μια πόλη που δεν έχει τίποτα, μα τίποτα όμως να δεις.. μια μίνι συνέλευση ανά μεταξύ μας και αποφασίζουμε να το ψάξουμε κι’άλλο. Και αν δεν τότε αναγκαστικά εδώ. Βοηθούσε και ότι είναι νωρίς ακόμη μέρα. Συνεχίζουμε πάλι για την δεύτερη επιλογή του gps. Μικρές οι αποστάσεις οπότε γρήγορα διασχίζεις την πόλη πάνω κάτω!! Εκεί που μας έδειχνε περάσαμε από έξω δεν είδαμε τίποτα και στρίβουμε σε ένα στενό για να ξανά πάμε στο σημείο να το ψάξουμε με τα πόδια, μπας και είναι κρυμμένο. Κι εδώ βέβαια όπως και στο Karakol δυο με τρεις κεντρικοί δρόμοι με άσφαλτο γεμάτο λακκούβες, και ότι στενό η αλλαγή αμέσως σε off road!!! Και ότι τελειωμένο ladaνα πηγαίνει τάπα μέσα στα στενά!! Εκεί που πάω να κάνω αναστροφή ένας οδηγός σε αμάξι μας χαιρέτα και μας κάνει νόημα να σταματήσουμε. Σταματάμε και με λίγα αγγλικά που ήξερε μας ρωτά από πού είμαστε και που πάμε. Η Μόνικα του είπε ότι καταλαβαίνει λίγα ρωσικά οπότε η συνεννόηση γινόταν ποιο άνετα.. Του είπαμε ότι ψάχνουμε ξενοδοχείο και αν ξέρει κάτι.. αμέσως μας λέει μισό να πάρει τηλέφωνο σε κάποιον φίλο του. Αφού συνεννοήθηκε μας εξηγεί ότι υπάρχει με έξι ευρώ δωμάτιο και αμέσως τον ξαναρωτάμε γιατί μάλλον δεν ακούσαμε καλά..!!! ΕΞΙ ΕΥΡΩ;;;; Ναι αλλά δεν είναι ξενοδοχείο, είναι σπίτι οικογένειας του φίλου του όπου νοικιάζουν ένα δωμάτιο. Αν θέλουμε βέβαια μας λέει λόγο ότι δεν έχει τις ανέσεις ενός ξενοδοχείου.. τι λες τώρα μέσα στην τρελή χαρά είμαστε, τι να τις κάνουμε τις ανέσεις των 50 ευρώ δεν μας ενδιαφέρουν καθόλου!!! Άσε που θα βιώσουμε την παραδοσιακή φιλοξενία σε σπίτι οικογένειας ντόπιων..Απλά σουπερ!!! Τον ρωτάμε και αν μπορούμε και που θα βρούμε κάρτα simκαι τοπικό νούμερο.. ακολουθείστε και θα σταματήσουμε πριν πάμε στο σπίτι σε μαγαζί που ξέρω.. ωραία αμέσως βγαίνοντας στον κεντρικό υπήρχε το μοναδικό μαγαζί κινητής τηλεφωνίας και με την βοήθεια του, πήραμε νούμερο και ιντερνέτ για να έχουμε.. συνεχίζουμε για το σπίτι το οποίο βρισκόταν σε ένα χωμάτινο δρόμο κοντά στον κεντρικό αλλά και την λίμνη. Μας άνοιξε την μεταλλική πόρτα της αυλής η γυναίκα του σπιτιού για να βάλω την μηχανή. Aαποχαιρέτησε ο φίλος και τον ευχαριστήσαμε για την εξυπηρέτηση. Το σπίτι φτωχικό αλλά γεμάτο καλοσύνη και χαμογέλα από τους οικοδεσπότες, όπου αμέσως έτρεξαν να μας ετοιμάσουν το δωμάτιο. Μας έστρωσαν κάτω όπως κοιμούνται όλοι. Μας έδωσε το κλειδί και μας έδειξε που είναι η τουαλέτα έξω στην αυλή χτιστή με τσιμεντόλιθους και μια τρύπα στο έδαφος ήταν και τέλος..!! για ζεστό νερό και μπάνιο έπρεπε να πάμε από την κουζίνα όπου υπήρχε εκεί. Εμείς τώρα αφού δεν είχε νυχτώσει ξεκινάμε μια βόλτα με τα πόδια προς λίμνη να χαζέψουμε λίγο. Κάποιες οικογένειες μαζεμένες να κάνουν κουβέντα, κάποιοι τολμηροί να κάνουν μπάνιο, και μερικές παραδοσιακές σκηνές (yurt) που εκτελούσαν χρέη εστιατορίου!!! Αυτό ήταν όλο κι’ολο. Χαλαρά χαζεύουμε ότι κινείται αλλά και την θέα των απέναντι βουνών, όπου πριν από λίγο περάσαμε. Επειδή είχαμε φάει και δεν πεινούσαμε λέμε να συνεχίσουμε προς κέντρο να περάσει η ώρα και να φάμε κάτι αργότερα. Φτάνοντας και πραγματικά δεν έχει τίποτα παρά μόνο δρομάκια χωμάτινα με παιδιά να παίζουν στις γειτονιές, αναρωτηθήκαμε το αν κάναμε βλακεία και δεν φάγαμε στην λίμνη και παραδοσιακά.. τώρα να επιστρέψουμε έχει νυχτώσει πλέον και δεν θα βρούμε τίποτα. Αυτό που βρήκαμε ήταν ένα μπακάλικο και αγοράσαμε ντόπιο ψωμί όπου είναι απίστευτο, κάτι σε σαλάμι, λουκάνικο τυρί, ντομάτα και φτιάξαμε δυο σαντουιτσαρες και σκάσαμε!!! Καληνύχτα …. 21-8-14 ΠΕΜΠΤΗ (KG-Bishkek-145χιλ) Σήμερα διανυκτέρευση στην πρωτεύουσα και αμφιβόλου ημερών, το οποίο θα εξαρτηθεί από τις μέρες που θα χρειαστεί να μας εκδώσουν βίζες η πρεσβεία του Τατζικιστάν. Το ξύπνημα σήμερα ήταν εντελώς χωριάτικο υπό τους ήχους, διαφόρων πτηνών!! Κότες, κοκόρια, γαλοπούλες, πάνω κάτω στην αυλή συνθέτουν την έκτη συμφωνία της φύσης!!! Η Μόνικα που είχε ξυπνήσει ποιο νωρίς έκατσε με την οικογένεια για πρωινό πριν φύγουν για της δουλειές τους. Ο ένας γιος που έχουν είναι αστυνομικός στην πόλη..Να και μέσον άμα συμβεί τίποτα!!! Φόρτωμα την μηχανή απαραίτητη αναμνηστική Φώτο με την οικοδέσποινα του σπιτιού και πάτημα μίζα.. Ο δρόμος του μεταξιού που θα οδηγήσουμε σήμερα είναι ο Ε125-Α365 κεντρικός ασφαλτοστρωμένος με ελάχιστο πατημένο χώμα λόγο έργων. Και μάλιστα καθόλου αδιάφορος οδηγηκα πράγμα που δεν περίμενα. Έχει στροφές ωραία ορεινά σημεία, περνά μέσα από φαράγγι, και πάει ένα πολύ μεγάλο μέρος του παράλληλα με σύνορα Καζακστάν. Δηλαδή βλέπεις το συρμάτινο φράκτη και υπερυψωμένες σκοπιές με στρατιώτες. Δεν έχει κίνηση και τα λίγα χιλιόμετρα που έχουμε φεύγουν γρήγορα. Κάποια μπλόκα περάσαμε χωρίς να μας σταματήσουν. Βέβαια ποτέ δεν ξεπέρασα τα όρια, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία γι’αυτους, αφού μπορούν να σε σταματήσουν χωρίς λόγο και να μπλέξεις από το πουθενά!!!. Τόσα είχα διαβάσει που το είχα πάντα στην σκέψη μου. 10χιλ και φτάνουμε πρωτεύουσα.. σταματώ στην άκρη του δρόμου σε σκιά με την ζέστη να φλερτάρει σε υψηλα επίπεδα. Σκεφτόμαστε πριν μπούμε κέντρο προς εύρεση ξενοδοχείου, να πάμε να βρούμε την πρεσβεία του Τατζικιστάν να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες για έκδοση βίζας. Χρόνο έχουμε λίγο πριν κλίσει και βάζω την διεύθυνση στον πλοηγό.. μας πάει από κάτι δρόμους στενούς, κίνηση, φορτηγά, σκόνη, ζέστη, και δώσε υπερωρίες το βεντιλατερ.. Και μπαίνουμε σε έναν δρόμο χώμα, όπου εδώ έδειχνε ότι στο τέλος υπάρχει η πρεσβεία!!! Ναι καλά ούτε κατά διάνυα τέτοιο πράγμα.. μάλλον λάθος και εξαντλημένοι μέσα στον ιδρώτα σταματάμε να δούμε τι κάνουμε.. δεν μας παίρνει για σήμερα να ψάξουμε που είναι η πρεσβεία και ξεκινάμε για κέντρο και ψάξιμο ξενοδοχείου. Και εκεί που νόμιζα ότι οι χειρότεροι οδηγοί παντού είναι οι ταρίφες, έρχονται δυναμικά να με διαψεύσουν οι οδηγοί με τα minibus!!! Τα λεωφοριακια που ήταν γεμάτο από δαυτα το κέντρο, έτρεχαν, πεταγονται από παντου, και οποιος σηκωνε χερι κοκαλωναν χωρις προηδοποιηση!! Μου εφυγε το κλανιδι, χεσμεντεν, κοκομπλοκ, και όλα αυτά μαζι επί δυο!!! Κίνηση απίστευτη, πέσαμε σε έργα και με 36 βαθμούς θερμοκρασία βγάλαμε την μπέμπελη!! Τόσο πολύ που το βεντιλατερ δεν έριχνε την θερμοκρασία και Τσουκ… σταματά ο κινητήρας πάνω σε φανάρι!! Γρήγορα κάτω η Μόνικα και εγώ να σπρώχνω την μηχανή στα δεξιά του δρόμου. Τι κάνουμε τώρα; Με απορια η Μόνικα!!! Τίποτα λέω κάνε ένα τσιγάρο, να βγάλουμε και τα μπουφάν που είχαμε λιώσει μέχρι να κρυώσει λίγο ο κινητήρας.. Έτσι ακριβώς μετά από πέντε λεπτά τσακ στην μίζα και ξανά σε λειτουργιά.. ωραία αλλά δεν είμαστε για πολύ ψάξιμο θα την πάθουμε πάλι και δεν παίζεται άλλο αυτή η κατάσταση.. δεν βγάζουμε άκρη με τα ξενοδοχεία εδώ πέρα, και βλέποντας ένα γραφείο τουρισμού μπαίνει η Μόνικα μέσα να ρωτήσει.. το ποιο κοντινό είναι στα δυο τετράγωνα από εδώ που βρισκόμαστε. Και μάλιστα για να μας εξυπηρετήσει πείρε τηλέφωνο στο ξενοδοχείο και ρώτησε. 35 ευρώ χωρίς πρωινό. Εντάξει έτσι όπως ήμασταν δεν σκεπτόμαστε να συνεχίσουμε το ψάξιμο και την κάνουμε σε αυτό. Ήταν μιας ρωσικής αλυσίδας ξενοδοχείων και ευτυχώς μιλούσαν κάπως αγγλικά στην ρεσεψιόν για να συνεννοηθούμε. Πάρκων για την μηχανή, με μόνο αρνητικό την πρόσβαση σε αυτό λόγο έργων ασφαλτόστρωσης. Αλλά εντάξει πεζοδρόμιο επάνω και μέσα στο παρκιν, με έναν ευγενέστατο securityόπου μας παίρνει τις βαλίτσες από τα χέρια για να μας πάει μέχρι τον τρίτο στο δωμάτιο.!!! (αποδείχτηκε στην πορεία ζητουλας ο τύπος).. αποφασίσαμε για δυο νύχτες εδώ, και αναλόγως την εξέλιξη με τις βίζες. Δεν κάνουμε τίποτα λόγο ζέστης και ξεκουραζόμαστε για να βγούμε αργότερα.. Έχει πέσει λίγο η ζέστη, και από ότι φαίνεται όσο βραδιάζει δροσίζει. Βγαίνουμε για μια μικρή βόλτα κέντρο που ήταν και πολύ κοντά. Περπατάμε σε πλατεία και πάρκο με αρκετό κόσμο να περπατά, οικογένειες να βολτάρουν και να χαίρονται λίγες ώρες ξεγνοιασιάς. Εκτός από κάτι κυβερνητικά κτήρια δεν νομίζω ότι έχει και κάτι να δεις. Αφού φάγαμε βρήκαμε ένα καφέ και αράξαμε. Και αφού στείλαμε μήνυμα σε γνωστό του φίλου από το Almaty, επιστρέφουμε ξενοδοχείο. Και με το που μας βλέπει ο security μας την πέφτει με άκομψο τρόπο και ζητούσε λεφτά για το παρκινγκ!!! Mοney, mοney, και κάποιο ποσό έλεγε συνέχεια κάνοντας την κίνηση με τα δάχτυλα για να καταλάβουμε... Τώρα μας έπιασε στον ύπνο και δεν ξέραμε τι να κάνουμε και γιατί δεν μας είπαν τίποτα στην ρεσεψιόν.. μας ακολουθησε μέχρι την πόρτα του δωματίου λέγοντας το ίδιο πράγμα, και του είπαμε για να τον αποφύγουμε αύριο το πρωί θα ρωτήσουμε στην ρεσεψιόν.. Νο, no reception!!! Me the mοnay!!! Έκανε σαν τρελός.. βρε καλέ μου αύριο λέμε και του κλείνουμε την πόρτα.. Ρε Μόνικα μήπως έπρεπε να του τα δώσουμε; Κάτσε αύριο ρωτάμε και λύνεται η απορία αν πρέπει η όχι. Πάντως στην τιμή είναι και το παρκινγκ δεν είπαν τίποτα ότι είναι έξτρα. Τέλος πάντων ξενερώσαμε λίγο με τον τύπο..!! Η βραδιά κύλησε ήσυχα, και μια καλή μπουγάδα στην μπαγκαζιερα που εκτέλεσε άψογα τον ρόλο πλαστικής σκάφης!!! 22-8-14 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (KG-Bishkek) 9:00 Ντοκ, ντοκ, χτυπήματα στην πόρτα!!! Πετάγομαι από το κρεβάτι!!! Ποιος είναι ρε φουστη μου!!! Ξανά ντοκ, ντοκ.. Ανοίγω την πόρτα και τι να δω.. το αγοράκι μας ο security.. Το ίδιο πράγμα money, money για το παρκινγκ.. Αμάν τώρα αρχίζω να φορτώνω λέμε απαράδεκτος ο τύπος σε βαθμό κακουργήματος!!! Ξανά του δείχνω τον δρόμο για την ρεσεψιόν και του λέω σε μια ώρα θα τα πούμε εκεί. Αυτός κατέβασε τα μούτρα κάτι μουρμούριζε και έφυγε. Πω πω μιλάμε μας έφτιαξε την μέρα.. ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά να πάμε πρεσβεία Τατζικιστάν.. Παίρνουμε οδηγίες για το που βρίσκεται από την ρεσεψιόν και συνεννοούμαστε να έρθει ένα ταξί να μας πάει. Το αγοράκι μας άφαντο, και όταν έφτασε το ταξί εμφανίστηκε με άλλον ένα τύπο, securityκαι αυτός λέγοντας μας moneyκαι δείχνοντας τον καινούριο.. πλέον κι’εμεις το βιολί μας reception, reception, πληρώσαμε πληρώσαμε χαχαχα.. θα σε κάνουμε μάγκα δεν θα μας τρελάνεις εσύ φιλαράκο!!! Μετά από 20 λεπτά περίπου είμαστε έξω από την πρεσβεία. Ένας φρουρός μας ανοίγει και μπαίνουμε .. πέντε τουρίστες όλοι. Μια χαρά δεν έχει κόσμο και λογικά θα ξεμπερδέψουμε. Αλλά κάτι δεν πάει καλά και αναρωτιόμαστε..!!! ένα ζευγάρι στο παράθυρο μιλώντας με τον υπάλληλο, προσπαθούσε να καταλάβει γιατί δεν τους βγάζουν βίζα. Όπα λέμε τι γίνεται τώρα; Ξαφνικά απευθύνεται σε όλους που περιμέναμε για βίζα, ότι άδικα περιμένουμε!!! STOP οι έκδοση τους μέχρι 15 Σεπτέμβρη!!! Μας έφυγε η μαγκιά τώρα.. παίρνουν τα διαβατήρια τους και φεύγουν οι τουρίστες.. πάει η Μόνικα και ρωτά. Θέλουμε να βγάλουμε βίζες κλπ.. ναι αλλά δεν βγάζουμε γιατί έκλεισαν τα σύνορα το Τατζικιστάν μέχρι 15-9-14 Δεν γίνεται να κάνουμε κάτι μια εβδομάδα θέλουμε μόνο θα έχουμε βγει μέχρι την πρώτη Σεπτέμβρη.. σας εξηγώ και πάλι μόλις με πληροφόρησαν από την κυβέρνηση ότι τέλος η έκδοση τους για το συγκεκριμένο διάστημα.. και εγώ να σας βγάλω που δεν έχω πρόβλημα, θα πάτε σύνορα και δεν θα σας αφήσουν πρώτον, και δεύτερον εγώ θα πρέπει να απολογηθώ στον πρέσβη γιατί σας έβγαλα βίζες την στιγμή που απαγορεύτηκε!!! Απογοήτευση και μόνο αυτή την στιγμή, και βγήκαμε στον προαύλιο χώρο της πρεσβείας μιλώντας με άλλους τουρίστες που είχαν πάρει την κρυάδα νωρίτερα. Για τον λόγο τώρα που έκλεισαν ,τους είπαν ότι θα γίνονταν κάποια πολιτική συνάντηση αρχηγών γειτονικών κρατών!!! Τώρα τι μπορείς να κάνεις; Τίποτα απολύτως και ξεκινάμε την επιστροφή στο ξενοδοχείο. Φτάνουμε κέντρο βρίσκουμε ένα ρεστοράν καφέ και καθόμαστε να πιούμε τον καφέ της παρηγοριάς. Ήρθε και μήνυμα από τους γνωστούς που μπορούν να μας συναντήσουν σήμερα.. Να και κάτι να μας φτιάξει την διάθεση. Μετά από μια ώρα έξω από το ξενοδοχείο πέφτουν πρώτες χαιρετούρες.. μπαίνουμε στο αυτοκίνητο τους και ξεκινάμε. Δυο φίλοι λοιπόν ένας ντόπιος και ο άλλος Ρώσος που δραστηριοποιείτε εδώ στην πρωτεύουσα του Κιργιστάν, με μαγαζί δικό του και το εμπόρευμα κρύσταλλα Swarovski παρακαλώ!!!! Ο άλλος θέλει να ξεκινήσει ένα ξενοδοχείο φτιαγμένο από μεταλλικά κοντέινερ, και φιλικά προς τους μοτοσικλετιστές με χρονοδιάγραμμα τέλος 2015 να είναι έτοιμο.. Αλλά πριν μας τα δείξουν όλα αυτά, θα μας πάνε πρώτα σε κάτι φίλους τους Ιταλούς που έχουν Guest House και όλοι οι τουρίστες και ιδιαίτερα οι μοτοταξιδιωτες μένουν σε αυτούς. Θέλουν να μας γνωρίσουν αφού τους είπαμε για εσάς και το ταξίδι σας.. Μας είπαν κιόλας να μείνουμε σε αυτούς για παρέα, και για να μπορούμε να μιλάμε αγγλικά με ανθρώπους που έχουν την ίδια τρέλα με εμάς..Το βλέπουμε!!! Αν και μια νύχτα έμεινε ακόμα και φεύγουμε.. είναι λίγο έξω από το κέντρο και σε δρόμο χωμάτινο.. Η πρόσβαση είναι λίγο δύσκολη θα έλεγα. Με το που φτάνουμε όμως κάτι μου θύμιζε!!! Αλλά μπα ιδέα μου θα είναι. Μπαίνοντας στην αυλή είπα δεν μπορεί κάτι ίδιο έχω δει!!! Που όμως και πως; Για πάμε μέσα.. Γνωρίζουμε το ζευγάρι των Ιταλών πανέξυπνων θα έλεγα, αφού παράτησαν την χώρα τους και ήρθαν εδώ έκαναν επιχείρηση και πάνε σουπερ. Μάλιστα μας είπαν ότι και στο Karakol έχουν Guest House, κρίμα γιατί αν το ξέραμε θα πηγαίναμε εκεί. Αλλά εντάξει τώρα μάθαμε.. έλα όμως που και αυτοί κάτι μου θύμιζαν!!! Πάμε μέσα στο δωμάτιο είναι ένας ταξιδιώτης που θέλει να σας γνωρίσει!!! Με το που μπαίνουμε αντικρίζω έναν τύπο ξάπλα με το πόδι πάνω σε μαξιλάρια και ένα τεράστιο γαζί από ράμματα σε όλο το πόδι.. Αμάν τι έγινε ρε!!! Με το που δίνω το χέρι τον κοιτώ έντονα στο πρόσωπο και του κάνω την ερώτηση γιατί πλέον δεν μπορεί κάτι συμβαίνει εδώ.!!! Γράφεις στο Advride.com; Όχι αλλά έχω φίλους αρκετούς και έχουμε κάνει κάποια ταξίδια παρέα.. Σουπερ οπότε γνωρίζεις τον Walter Colebatch; (Sibirski Extreme) Ναι φυσικά φίλος καλός και αυτός.. έχει έρθει εδώ και αυτός για διανυκτέρευση σε κάποια επίσκεψη του σε αυτά τα μέρη. Τώρα κατάλαβα που βρισκόμουν και γιατί μου θύμιζαν πράγματα και πρόσωπα. Τι να πω βρίσκομαι στην γιάφκα επωνύμων μοτοταξιδευτων, πράγμα υπέροχο!!! Τι έπαθες και πως; Βρισκόμουν σε ταξίδι και μέσα στην πόλη πετάχτηκε ένα μερσεντές από το πουθενά και με εμβόλισε.. χειρουργείο και λάμες. Είμαι τρεις μήνες εδώ αναρρώνω, και ευτυχώς που με φιλοξενεί εδώ ο φίλος. Τι να πω κρίμα και περαστικά.. να είσαι καλά αλλά ας τα αφήσουμε αυτά και πείτε μου για εσάς το ταξίδι σας πως και τι!! Και αρχίζει η Μόνικα μπλα, μπλα, ενδιάμεσα ουαου και σουπερ από τον φίλο και δώσε η Μόνικα κατά ριπας!!! Τώρα εδώ πόσο θα κάτσετε έχετε δει κάτι; Του λέμε για την πόρτα που φάγαμε στο Τατζικιστάν και γέλασε!!! Αυτό δεν είναι τίποτα έχω φίλο που έρχεται τρίτη χρονιά και δεν μπαίνει. Αλλά επιμένει θα ξανά έρθει. Με το Τατζικισταν ποτέ δεν είσαι σίγουρος και δεν προγραμματίζεις για τίποτα.. Ωραία και τι έχετε σκοπό τώρα να κάνετε. Αφού δεν μπορούμε να μπούμε ποιο νωρίς Ουζμπεκιστάν τώρα, λόγο ότι οι βίζες ξεκινούν 10 μέρες μετά, θα κάτσουμε να γνωρίσουμε την χώρα καλύτερα. Καλά θα κάνετε έχει πολλά να δείτε και είναι πανέμορφα. Θέλετε να σας προτείνω μέρη; Ναι αλλά δεν έχουμε χάρτη μαζί μας. Καλά και εμείς εδώ τι κάνουμε; Λέει στον Ιταλό να φέρει. Φέρνει έναν μόνο του Κιργιστάν και παθαίνω πλάκα.!!! Εγώ δεν είχα χάρτη τόσο αναλυτικό. Που μπορώ να πάρω έναν ίδιο; Πάρε αυτόν έχουμε δεύτερο. Καλά εντάξει όλα τα λεφτά λέμε. Ανοίγει τον χάρτη και τον απλώνει πάνω από το τραυματισμένο του πόδι. Καθίσαμε γύρω από το κρεβάτι, και σαν μικρά παιδιά με το καινούριο παιχνίδι στα χέρια, σχεδιάζαμε προορισμούς και τσεκάραμε σημεία. Ένα τριωρο πέρασε νεράκι χωρίς να καταλάβουμε το πώς. Έπρεπε να φύγουμε όμως για να προλάβουμε να δούμε κι’αλλα.. ανανεώσαμε το ραντεβού ποιος ξέρει πότε άγνωστο, αλλά σίγουρη στάση εδώ αφού το άτιμο Τατζικιστάν μπήκε στην λίστα με τα απωθημένα!!! Επομένη στάση στο μαγαζί του Ρώσου με τα κρύσταλλα Swarovski. Είχε ένα ραντεβού με πελάτη και μετά θα πηγαίναμε στον χώρο με τα κοντέινερ που θα φτιαχτεί το ξενοδοχείο. Αυτή την στιγμή ο χώρος παίζει τον ρόλο της μεταφόρτωσης μηχανών ταξιδευτών από την Ευρώπη.. !!! Ναι όντως έχουν μια συνεργασία με Πολωνό που έχει την εταιρία adv-factory.com με έδρα στην Βαρσοβία πρωτεύουσα της Πολωνίας. Ειδίκευση και οργάνωση ταξιδιών με μοτοσυκλέτα σε Ασία, και Λατινική Αμερική.. και μόλις επέστρεψαν από ταξίδι σε Κιργιστάν και Τατζικιστάν. Αυτοί ήταν τυχεροί είχαν μπει ποιο νωρίς και δεν αντιμετώπισαν το πρόβλημα με τα σύνορα που έκλεισαν. Τώρα τον Σεπτέμβριο θα φορτωθούν οι μηχανές σε κοντέινερ και θα πάνε Πολωνία.. Κάτσε να τον πάρω τηλέφωνο να μιλήσει η Μόνικα μαζί του. Τον καλεί στο Skype γιατί ο συγκεκριμένος βρισκόταν τώρα σε οργανωμένο ταξίδι σε Ινδία και Νεπάλ. Ωραίος!!! Krzysztof Samborski λοιπόν ο ένας από τους έξι που αποτελούν τους adv-factory. Έχουν μια πολύ καλή συνεργασία εδώ με τα παιδιά και γι’αυτό θέλει να φτιαχτεί αυτό το ξενοδοχείο, την στιγμή που την πελατεία την έχει σίγουρη. Τα έλεγαν με την Μόνικα και ενδιαφέρθηκε να μάθει για το ταξίδι μας, και πολλά μπράβο που είχαμε ξεκινήσει μόνοι μας από τόσο μακριά, και για ότι χρειαστούμε και μπορούν να βοηθήσουν να το ζητήσουμε. Ωραία πήραμε στοιχεία διευθύνσεις και fb και φύγαμε για το σημείο που ήταν αποθηκευμένες τουλάχιστον είκοσι μηχανές!! Φτάνοντας και βλέποντας όλες αυτές τις μηχανές, μου ήρθαν στην σκέψη μου τα βουνά Pamir στο Τατζικιστάν και το κομβόι είκοσι μηχανών να τα ανεβαίνουν!! Μετά από εδώ λέει ο Ρώσος πάμε στο εξοχικό μου 10χιλ έξω από την πόλη; Και δεν πάμε φύγαμε.. Και εκεί που βγαίναμε έξω από την πόλη, στο βάθος ψηλά, στα βουνά, είδα φωτιά!!! Είναι τα ίδια βουνά που βλέπουμε και από το παράθυρο του ξενοδοχείου μας. Φωτιά λέω και σταματάμε στην άκρη όπως και κάποιοι άλλοι έκαναν το ίδιο.. Τραβούσαν φωτογραφίες σαν να είναι αξιοθέατο, η σαν να έβλεπαν πρώτη φορά!! Τους ρωτώ τώρα τι γίνετε θα την σβήσει κάποιος; Τι να σου πω δεν ξέρω πρώτη φορά συμβαίνει κάτι τέτοιο!!! Αμάν την κατέστρεψα την χώρα χαχαχα..!!! Έχω ένα ιστορικό καταστροφής χωρών και πόλεων εγώ!! 2001 Νέα Υόρκη Σεπτέμβριος ήμουν εκεί: Έπεσαν οι δίδυμοι.. 2008 Ισλανδία ήμουν εκεί Αύγουστος: οικονομική καταστροφή, και έκρηξη ηφαίστειου.. 2012 Νέα Υόρκη ξανά Οκτώβριος: τυφώνας Σαντι επέστρεψα και την αποτελείωσα.. Έχω κι’αλλα που μου διαφεύγουν εσκεμμένα, για να μην με θεωρήσετε γκαντέμη χαχαχα.. Φτάνουμε στο σπίτι σε έρημη τοποθεσία σε δρόμο στενό και χώμα. Είχε αρχίσει να νυχτώνει και η θερμοκρασία έκανε ελεύθερη πτώση. Ο τύπος είχε έναν φοβερό κήπο που έφτανε μέχρι την κοίτη ποταμού, που ερχόταν με ορμή παγωμένο νερό από τα χιονισμένα βουνά. Ωραία ήταν αλλά τα στομάχια άλλα μαρτυρούσαν!! Πάμε να φάμε; Ναι, ναι, τωρααααααααααα……….. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να κλείσει η μέρα καλύτερα με επίσκεψη σε ένα original στέκι μηχανόβιων όπου τα πάντα θύμιζαν μοτοσυκλέτα. Ακόμα και οι νιπτήρες στις τουαλέτες!!! Φάγαμε ωραία εδώ και με κουβέντες ταξιδιωτικές έφτασε η ώρα της αποχώρησης. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο ρωτάμε αν αύριο θέλουν να βρεθούμε ξανά μιας και έχουμε άλλη μια μέρα εδώ. Δυστυχώς κανένας δεν θα μπορέσει λόγο δουλειάς, οπότε τους ευχαριστήσαμε για όλα.. Τηλέφωνα έχουμε αν θελήσουμε πάντως κάτι να τους καλέσουμε. Ευχαριστούμε καληνύχτα. Με το που έφυγαν πετάγετε ο security και έρχεται προς το μέρος μας. Πραγματικά τον είχαμε ξεχάσει αυτόν, με τόσο γεμάτη μέρα και τόσο ωραία που περάσαμε. Αλλά δεν πρόλαβε ούτε την γνωστή κίνηση να κάνει με τα δάχτυλα..Tomorrow reception του είπαμε και τον αγνοήσαμε... δεν άρθρωσε λέξη!!!
  5. 13-8-14 ΤΕΤΑΡΤΗ (ΚΖ-Astana 540χιλ) Aka Hotel €33 δίκλινο με πρωινό δυο νύχτες.. Ξυπνώντας το πρωί κάνω μια τις σκούρες κουρτίνες να μπει ο ήλιος μέσα, αλλά αντίκρισα καταχνιά και ομίχλη!!! Ανοίγω παράθυρο και την ακούω από το κρύο, που σε μπερδεύει για το τι μήνα έχουμε!!! Αίθουσα πρωινού μα φυσικά στο ίδιο μοτίβο με όλο το στιλ του ξενοδοχείου, όπου έπρεπε να κάνω παραγγελία από κατάλογο, λόγος για μπουφέ δεν..!!!! ο καιρός μουντός έξω, όμως ηλιοφάνεια μέσα μου, γιατί; Συνάντηση με την Μόνικα απόψε… Ο δρόμος στην αρχή είχε εναλλαγές από χωμάτινα κομμάτια σε άσφαλτο λόγο έργων, αλλά μετά από καμιά 100χιλ οδηγούσα σε υπερσύχρονο αυτοκινητόδρομο.. Το τοπίο όπως ακριβώς είχα δει και διαβάσει σε ταξιδιωτικά, στέπα με χαμηλή βλάστηση και μάλιστα από ηλιοτρόπια ευχάριστο για το μάτι. Ο άριστος δρόμος συνδράμει στο να καλυφτούν γρήγορα τα χιλιόμετρα. Στάσεις για ξεκούραση, και τρώγοντας λίγο βροχή αρχίζω να βλέπω τα προάστια της πρωτεύουσας. Βάζω διεύθυνση του ξενοδοχείου στο gps και τσουπ, έξω από αυτό. Δεν μπορώ να το πιστέψω μετά από 13 μέρες και περίπου 7000χιλ συνάντηση με την Μόνικα και ετοιμαζόμαστε να βγούμε βόλτα στην πρωτεύουσα του Καζακστάν. Προτεραιότητα είναι να πάμε να πάρουμε τοπική κάρτα ΣΙΜ τηλεφώνου για να μπορέσουμε να μιλάμε χωρίς χρεώσεις roaming που είναι απαγορευτικές. Λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο βρίσκεται ο κεντρικός σταθμός τρένων της πόλης και πάμε προς εκεί. Βρίσκουμε ένα μαγαζί με διάφορα και ρωτάμε. Παιχνίδι και συνεννόηση κάνει πλέον η Μόνικα, και αυτό γιατί καταλαβαίνει λίγο τα Ρωσικά αφού τα έκανε στο σχολείο της στην Πολωνία. Ευτυχώς που η υπάλληλος κατάλαβε και την Μόνικα και είχαμε την ΣΙΜ στα χέρια μας εύκολα. Ενεργοποίηση λοιπόν και αμέσως στέλνουμε μήνυμα στον φίλο που μου είπε ο Ρώσος ότι θα με βοηθήσει.. Ωραία τώρα περιμένουμε απάντηση. Επιστρέφουμε προς ξενοδοχείο και βγάζουμε και λεφτά από ΑΤΜ. Ρωτάμε την ρεσεψιόν πόσο απόσταση το κέντρο και που έχει συγκοινωνία. Έχει στάση λεωφορείου έξω από το ξενοδοχείο και αγοράζουμε εισιτήριο από την ρεσεψιόν!!! 4 χιλιόμετρα μέχρι το κέντρο και απολαμβάνουμε εικόνες και την καθημερινότητα των ντόπιων με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Πλησιάζοντας μπερδεύεσαι λίγο, βλέποντας την χλιδή και τους ουρανοξύστες!!! Σίγουρα δεν πείθεσαι ότι βρίσκεσαι σε χωρά πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Σταματάμε και κατεβαίνουμε βλέποντας τον πανύψηλο πύργο Baiterek. Ορόσημο για την πόλη, έμβλημα θα έλεγα αφού υπάρχει και σε χαρτονόμισμα. Πραγματικά εντυπωσιακό ειδικά τώρα την νύχτα που αλλάζει ο φωτισμός του συνέχεια.. Πάνω υπάρχει καφέ (το μάθαμε αργότερα) να κάτσεις με θεά από ψιλά. Συνεχίζουμε την βόλτα μας στις τεράστιες πλατείες με παρτέρια γεμάτο λουλούδια, με κτήρια γραφείων όπως και κυβερνητικά να περιβάλλονται γύρω από αυτές. Όλα όμορφα καθαρά και ταχτοποιημένα. Λέμε να απολαύουμε ένα καφέ αλλά κυριλέ!!! Οι τιμές δεν θα μπορούσε να μην είναι κυριλέ αφού ένας καπουτσίνο στοιχίζει €3,50 δηλαδή τιμή Αθήνας. Έλα όμως που ο ίδιος καφές στην περιοχή που βρίσκεται το ξενοδοχείο έχει 50λεπτα.!!! Η διαφορά τεράστια!!! Απολαμβάνοντας τον καφέ και η Μόνικα το μοχιτο της απαντά ο φίλος. Αύριο μπορεί και θα έρθει από το ξενοδοχείο να δει το πρόβλημα και να μας πάει να το φτιάξουμε. Τι ωραία τι καλά που εξελίσσονται τα πράγματα. Μέσα στην τρελή χαρά είμαστε. Τώρα μας είχαν ενημερώσει από το ξενοδοχείο ότι συγκοινωνία σταματά μέχρι 23:00.. μόνο ταξί μετά. Τώρα με τα ταξί παίζει τα νόμιμα και τα παράνομα. Τα νόμιμα ποιο ακριβά, ενώ τα παράνομα παζάρι με την τιμή που μπορεί για ίδια απόσταση να είναι και τρεις φορές κάτω. Τα παράνομα είναι κανονικά ΙΧ που τα κυκλοφορούν ιδιώτες, και απλά σου παίζουν φώτα, η σταματούν και σε ρωτούν που πας. Έτσι έγινε και σταμάτησε κάποιος και με κόστος €2 μας πήγε έξω από το ξενοδοχείο. Όλα καλά λοιπόν και πάμε για ύπνο.. 14-8-14 ΠΕΜΠΤΗ (ΚΖ-Astana) Δεν κάνουμε και πολλά σήμερα ξεκούραση επί το πλείστον και περιμένουμε τον φίλο να έρθει να πάμε να φτιάξω την σπασμένη σχάρα. Το μεσημέρι μας καλεί ότι βρίσκεται έξω από το ξενοδοχείο. Είχε έρθει με αυτοκίνητο, αφού πρόσφατα είχε πουλήσει την μηχανή ένα F4-Augusta. Οκ βλέπει τι ακριβώς χρειάζομαι και λέει να τον ακολουθήσουμε. Σε κάποιο προάστιο της πόλης και απομονωμένη περιοχή βρισκόντουσαν κάτι σαν μάντρες που έκαναν τέτοιες δουλειές ειδικευμένες ηλεκτροσυγκολλήσεις. Ότι ακριβώς ζητούσα..Εξηγεί στον μάστορα το πρόβλημα και ξεκινά δουλειά.. Σκέφτηκε και έκανε πολύ καλή και γερή ενίσχυση στην σχάρα, που έβγαλε όλο το ταξίδι χωρίς να κάνει κιχ..!! Τον ευχαρίστησα από λεφτά δεν πήρε τίποτα, και φεύγοντας ξέχασα το σωληνάκι υψηλής εκεί. Πήρε τηλέφωνο τον φίλο και του είπε ότι το ξέχασα εκεί, το έχει κρατήσει και να περάσουμε να το πάρουμε όποτε θέλουμε. Εντάξει τι να πεις τώρα!! Βρισκόμαστε στο σπίτι του φίλου όπου είχε πιεστικό μηχάνημα και ρίχνω ένα καλό πλύσιμο στην μηχανή. Τελειώνοντας με ρώτησε αν θέλω κάτι άλλο να κάνω στην μηχανή, όπως να αλλάξω λάδια η να βάλω το σωληνάκι στα φρένα, οτιδήποτε θέλω!!! Λέω αυτές τις εργασίες θα τις κάνω στο (Almaty-Αλματι) και είμαι οκ. Πάμε να πάρουμε ότι είχα ξεχάσει στον μάστορα και επιστρέφουμε ξενοδοχείο. Άρχιζε να βραδιάζει και μας ρωτά αν θέλουμε να μας πάει με το αμάξι βόλτα στο κέντρο για καμιά φωτογραφία. Σαφώς θέλουμε, μπαίνουμε αμάξι πάει να πάρει και την γυναίκα του και όλοι μαζί κατευθυνόμαστε για κέντρο. Στην ερώτηση αύριο σε ποια πόλη θα διανυκτερεύσουμε, αν θέλουμε βοήθεια για κάτι εκεί, έχει φίλο που είναι στην τοπική μοτοσυκλετηστικη λέσχη και ότι θέλαμε θα βοηθούσε. Μια χαρά κυλά το θέμα λέμε..!!! Κοίτα ξενοδοχείο δεν έχουμε κλείσει και δεν βρίσκουμε κάτι σε ιντερνέτ. Οκ θα μπορέσουν να σας βοηθήσουν στο να βρείτε. Αμέσως τηλέφωνο και το ραντεβού κλείστηκε έτσι απλά. Δηλαδή και ξενοδοχείο θα βρεθεί και παρέα θα έχουμε. Πέρασε η ώρα ευχάριστα χωρίς να καταλάβουμε το πως.. Δεν είχα λόγια για να τον ευχαριστήσω για ότι έκανε για εμάς. Φυσικά και τον προσκάλεσα Ελλάδα για όποτε το αποφάσιζε. Καλό βράδυ ευχαριστούμε για όλα.. 15-8-14 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (ΚΖ-Balkhash 629χιλ) €20 δίκλινο χωρίς πρωινό. Πρώτη μέρα διπλός, και η συνοδηγός έχει άγριες διαθέσεις για χιλιόμετρα και περιπέτεια. Γίνεται εγώ να μην έχω; Φόρτωμα της μηχανής και στον δρόμο πάλι για καινούρια μέρη. Και σήμερα δροσούλα έχει κάνοντας την χρήση του αδιάβροχου απαραίτητη!! Βγαίνοντας έξω από την πρωτεύουσα παίρνουμε τον δρόμο Μ36 όπου και θα μας βγάλει στον τελικό προορισμό. Η έννοια της ευθείας εδώ και του μονότονου τοπίου παίρνει τεράστια διάσταση, σε βαθμό που σε μπερδεύει. Διανύεις χιλιόμετρα και νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο. Στάση για φουλάρισμα και φύγαμε.. ακόμα κουβαλώ άδειο το πεντόλιτρο δοχείο καυσίμων(έπρεπε να το είχα γεμίσει)!! ο δρόμος σε γενικές γραμμές είναι καλός, με λίγες εξαιρέσεις λόγο έργων και αναγκαστική οδήγηση σε χώμα. Με χαμηλές ταχύτητες προσπαθούσα να βγάλω τα χωμάτινα κομμάτια, αλλά ήθελε προσοχή γιατί οι τοπικοί γρήγοροι είχαν άγριες διαθέσεις.. κάποια μπλόκα αστυνομικών περάσαμε χωρίς να μας σταματήσουν.. το καλό έπαιζε σινιάλο από αντίθετο ρεύμα. Μια λωρίδα ανά κατεύθυνση και το τίποτα!!! Καμιά φορά οδηγούσαμε εντελώς μόνοι!! Μετά από 200χιλ περίπου βλέπω βενζινάδικο όπου σταματώ στην άκρη και το σκέπτομαι.. Έχω σίγουρα άλλα τόσα μέσα, άστο για το επόμενο χαχαχα!!! Η μονοτονία έσπαγε από κάποιες βιομηχανικές αδιάφορες πόλεις, και από την σκιά μας πάνω στην ασφαλτινη λωρίδα δρόμου, μέσα στην στέπα. Μια από αυτές τις πόλης <<μαστούρα>> θα έλεγα εγώ, αποφασίσαμε να σταματήσουμε για να φάμε τα σάντουιτς της ημέρας που είχαμε φτιάξει. Άθλια βιομηχανική πόλη με έντονο το οπτικό στοιχείο ατμοσφαιρικής ρύπανσης είναι η (Temiptey Τεμιπτει).. φουγάρα και μαύρος καπνός !!! Πέσαμε μπροστά σε γάμο που είχαν σταματήσει στην είσοδο της πόλης για φωτογραφίες.. Θα μου πεις τι να κάνουν και που μπορούν να πάνε.. δεν υπάρχει τίποτα σε ακτίνα εκατοντάδων χιλιομέτρων. Όπου υπάρχει φυσικός ορυκτός πλούτος έχει χτιστή από μια πόλη, και όλοι εργάζονται στην εξόρυξη αυτού.. βενζινάδικο δεν είδα τουλάχιστον εδώ που σταμάτησα δεν υπήρχε. Μπορεί μέσα στην πόλη να έβρισκα αλλά βλέποντας αυτό το αποκρουστικό θέαμα δεν μου έκανε κέφι να μπω μέσα προς κέντρο. Συνεχίζουμε το μοναχικό ταξίδι.. Μετά από κάμποσα χιλιόμετρα στο απόλυτο τίποτα αρχίζει να κλοτσά η μηχανή!!! Όχι ρε φίλε γυρίζω ρουμπινετο για ρεζέρβα.. η μηχανή δεν έχει τίποτα για προειδοποίηση. Ούτε δέκτη βενζίνης ούτε λαμπάκι.. εντάξει τώρα με ζώνουν τα φίδια!!! Μόνικα θα βρούμε δεν θα βρούμε; Ρωτώ αμήχανα!!! Ε ναι τι στο καλό σύντομα πιστεύω.. μέχρι τώρα πήγαινα με 110 τώρα πέφτω στα 90 για να καίω λιγότερο και να βγάλω περισσότερα χιλιόμετρα. Ούτε γνωρίζω πόσο ρεζέρβα έχω.!! Διανύω 50χιλ τίποτα, αλλά και στον ορίζοντα δεν φαινόταν κάτι. Ούτε καμιά πινακίδα που να λέει κάτι. Στέπα και μοναξιά!!! Κρύος ιδρώτας πλέων με λούζει και πέφτω στα 70.. ακόμα και τα τελειωμένα Lada μου κάνουν προσπέραση.. με τόσο μικρή ταχύτητα έχω ανοιχτή την ζελατίνα του κράνους, και αναρωτιέμαι γιατί κουβαλώ άδειο δοχείο έξτρα βενζίνας..!!! κάπου στο βάθος διακρίνεται μια μεταλλική πινακίδα χρώματος μπλε.. Μόνικα λες; Μακάρι το πιστεύω ότι είναι βενζινάδικο.. πρέπει να το πιστέψουμε γιατί αλλιώς ετοιμάσου για διανυκτέρευση στην στέπα μέσα στο πουθενά!! Και ναι ρε την τύχη μας χαμογέλασε επιτέλους. Είναι βενζινάδικο και μάλιστα ανοιχτό.. σταματώ δίπλα στην αντλία και σβήνει η μηχανή από μόνη της.. δεν είχε σταγόνα. Εντάξει μας θέλει ρε φίλε δεν εξηγείτε.. Φουλάρω ντεπόζιτο, κάνιστρο, μη σου πω να γεμίσω και τις τσέπες για σίγουρα χαχαχα… πήραμε το μάθημα μας και ξεκινάμε. Ανεβάζουμε ρυθμό για να προλάβουμε να μπούμε μέρα στην πόλη.. 12χιλ πριν σταματάμε στην άκρη του δρόμου για να πάρουμε τηλέφωνο τους μηχανόβιους που μας περίμεναν. Έχει αρχίσει να σουρουπώνει όλα καλά όμως λέγοντας μας ότι θα μας περιμένουν στην είσοδο της πόλης.. και έτσι έγινε τρεις αναβάτες η μια κοπέλα συναντιόμαστε.. μπαίνουν μπροστά και φύγαμε για την ανεύρεση ξενοδοχείου.. στο πρώτο λίγο έξω από την πόλη σταματάμε και κάνουν τα της συνεννοήσεως.. μετά από παζάρι και ομιλώντας στην Ρωσικην μας είπαν για 50ευρω ακατέβατα και χωρίς πρωινό.. Δεν νομίζω μπα είναι ακριβό.. ακόμα και αυτοί δεν το περίμεναν για τέτοια τιμή..!! Οκ όμως αρχίζουν κάτι τηλέφωνα μέσα από την ρεσεψιόν και πάμε για το επόμενο στο καρακεντρο.. 20 αυτό χωρίς πρωινό δεν είναι σαν το πρώτο, ας πούμε δεύτερης διαλογής αλλά δεν θα το αγοράσουμε έναν ύπνο θα κάνουμε.. το κλείνουμε και όλοι είμαστε ευχαριστημένοι. Είναι και κοντά ένα μαγαζάκι που μπορούμε να φάμε κάτι, γιατί αυτό θέλαμε αυτή την ώρα.. βόλεψε αφού με τα πόδια πάμε όλοι παρέα εκεί χωρίς να χρειαστεί να πάρω μηχανή. Και αφού τα παιδιά ήταν από την μοναδική τοπική μοτοσικλετιστηκη λέσχη KINGS OF ROAD BALKHASH ήμασταν οι επίσημοι καλεσμένοι τους, και η ατραξιόν της πόλης τους. Αυτό σήμαινε ότι είχε πέσει σύρμα για τον ερχομό μας, και η παρέα μεγάλωσε.. Η έκπληξη ήρθε από ένα ζευγάρι όπου η γυναίκα δημοσιογράφος σε τοπική εφημερίδα και όχι μόνο, έφτασε με το μπλοκάκι για να κρατά σημειώσεις από συνέντευξη που θελουν να μας πάρουν. Τι να πεις τώρα και πως σε κάνουν να νιώθεις όμορφα άνθρωποι τόσο άγνωστοι, με διαφορετική κουλτούρα αλλά με κοινό πάθος!!! Και εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα διαψεύδεσαι!!! Τα λέγαμε ωραία και καλά μιας και ήμασταν η μοναδική παρέα στο μαγαζί, μπαίνουν τρεις πιτσιρικάδες μιλώντας στα Ελληνικά!!! Τα αυτιά μου κάτι έχουν άκουσα καλά; Tι κάνετε ρε παιδιά; Ωχ πετάγεται ο ένας από αυτούς Έλληνες είστε; Που είσαι πατρίδα και πως εδω; Περιττό να πω ήμασταν οι μοναδικοί που μιλούσαμε φωναχτά.. Έλληνες παιδάκι μου τι δεν καταλαβαίνεις!!!! Κάθισαν δίπλα μας τους βοήθησαν να παραγγηλουν γιατί κατάλογο μόνο σε Ρωσικά και τα λέγαμε.. Δυο Έλληνες και ο Αυστριακός φίλος τους, που μένουν Ελβετία και σπουδάζουν εκεί, ξεκίνησαν να πάρουν μέρος στο Mongol Rally (Ράλι Μογγολίας) με ένα Nissan Micra.. μπράβο τους για την απόφαση και το κουράγιο τους.. μέχρι εδώ έφτασαν ξεκινώντας από Ελβετία, Αυστρία, Ουγγαρία, Σερβία, Σκόπια, Ελλάδα, Τουρκία, Ιράν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν, είχαν ακόμη Ρωσία και τέλος Μογγολία.. Αράξαμε μέχρι αργά όλοι παρέα και περάσαμε σουπερ. Και το άλλο το κουφό μένουμε και στο ίδιο ξενοδοχείο.. Ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε τους Καζακστανους φίλους από την λέσχη, αύριο δεν θα τους δούμε, εκτός από το ζευγάρι με την δημοσιογράφο που προσφέρθηκαν να μας δείξουν λίγο την πόλη πριν συνεχίσουμε το ταξίδι.. Δεν μας άφησαν να πληρώσουμε τίποτα, και αποκτήσαμε αυτοκόλλητο από την λέσχη τους, αλλά και τηλέφωνο φίλου τους στο (Almaty-Αλματι) για ότι χρειαστούμε εκεί.!!! Αρχίζει και γίνεται θεσμός μου φαίνεται η σκυταλοδρομία συναντήσεως φίλων!!! 16-8-14 ΣΑΒΒΑΤΟ (ΚΖ-Almaty 670χιλ) Almaty Five Season Hotel & Hostel €13 δίκλινο χωρίς πρωινό..τρεις νύχτες Προκαθορισμένη συνάντηση από την προηγούμενη νύχτα με το ζευγάρι για να μας δείξει τα ελάχιστα σημεία ενδιαφέροντος στην πόλη τους.. ξεκινάμε πηγαίνοντας κοντά από το ξενοδοχείο σε μαγαζί να φάμε κάτι για πρωινό. Μετά πάμε προς την λίμνη. Στάση σε ένα τεθωρακισμένο κατάλοιπο (μνημείο) μιας άλλης εποχής.. Με κατεύθυνση ελάχιστα έξω από την πόλη πάνω στην λίμνη σε τουριστικό σημείο με ξενοδοχεία παραλίμνια και κόσμος όπου είχε έρθει να κάνει το μπάνιο του. Εδώ μας εξηγούν ότι η πόλη δεν υπήρχε από παλιά, αλλά χτίσθηκε όπως πολλές, όταν ανακάλυψαν ορυκτά μεταλλεύματα. Για άλλη μια φορά η μόλυνση του περιβάλλοντος από τα εργοστάσια είναι εμφανές, αλλά ευτυχώς που η λίμνη σου αποσπά το βλέμμα. Έχει πολύ καλό καιρό σήμερα με ήλιο δυνατό.. λέμε να εκμεταλλευτούμε την μέρα, οπότε σιγά σιγά θα την κάνουμε γιατί η ώρα περνά και έχουμε να κάνουμε αρκετά χιλιόμετρα. Μια τελευταία στάση στην κεντρική πλατεία της πόλης, όπου μόλις είχε γίνει ένα τρακάρισμα δυο αυτοκίνητων ευτυχώς μόνο υλικές ζημιές.. Επιστροφή στο ξενοδοχείο τελευταίες Φώτο αναμνηστικές και φύγαμε. Μια ολιγόλεπτη στάση στο μαγαζί που φάγαμε το πρωί, για να πάρουμε κάτι γευστικότατες κρεατόπιτες για τον δρόμο. Φουλάρω βενζίνη και ξανά στον μοναχικό δρόμο με κατεύθυνση την παλιά πρωτεύουσα το (Almaty-Αλματι).. δώσε ευθεία στον λαό να έχει..!!! Στέπα και μια ασφαλτινη λωρίδα δρόμου όσο φτάνει το μάτι. Αυτό και μόνο υπάρχει στο κεντρικό Καζακστάν. Στάση για ξεκούραση και να τσιμπήσουμε καμιά πιτουλα που είχαμε αγοράσει. Εδώ συνάντηση με ντόπιους που έχουν την περιέργεια να μάθουν και να γνωρίσουν τους δίτροχους αναβάτες.. Το μονότονο της στέπας έσπαγε που και που από το μπλε της λίμνης, όταν είχαμε οπτική επαφή. Είχα στο μυαλό μου να σταματήσω κοντά στην λίμνη αν έβρισκα κάποιο σημείο να μπορώ να προσεγγίσω. Χαιρετώντας μια μοτοσυκλέτα στο αντίθετο ρεύμα, (τουρίστας σίγουρα), και προσπερνώντας βλέπω από τον καθρέπτη να βγάζει φλας για να στρίψει προς την λίμνη που πήγαινε ένας χωμάτινος δρόμος. Αμέσως σταματώ και λέω στην Μόνικα να γυρίσουμε που είδα ότι στρίβει. Να πούμε καμιά κουβέντα βρε αδελφέ!! Επιστρέφω στρίβω και παρκάρω σε ένα πλάτωμα δίπλα στην λίμνη που υπήρχαν αυτοκίνητα και νταλίκες. Μηχανόβιος όμως δεν!!! Μάλλον έβγαλε φλας αλλά το μετάνιωσε και δεν σταμάτησε. Κρίμα πάντως. Τελικά αφού σταματήσαμε, κάνει τσιγάρο η Μόνικα και για φώτο, κι’εγω καμιά τζούρα καφέ. Απομακρύνεται η Μόνικα προς μια ξύλινη προβλήτα που υπήρχε.. Εκεί κάποιοι ψάρευαν και άλλοι έκαναν και μπάνιο. Και φυσικά όπως και λογικό τραβήξαμε τα βλέμματα όλων. Με πλησίασε ένας πατέρας με τον πιτσιρίκα υιό του. Ξεκινά ο άνθρωπος να με ρωτά στα Ρωσικά βάζοντας σκόρπιες λέξεις Αγγλικών όσο ήξερε ο άνθρωπος. Από πού είμαστε, πως φτάσαμε μέχρι εδώ, το δρομολόγιο γενικά. Εγώ με τα μαγγελανικα μου προσπαθούσα να του εξηγήσω, και περισσότερο στην νοηματική.. χαχαχα την πλάκα την έπαθε ο υιός που δεν καταλάβαινε τίποτα και έπαθε σοκ πως συνεννοηθήκαμε. Ευτυχώς που πήρε χαμπάρι την φάση η Μόνικα και ήρθε να καθαρίσει!!! Μετά από αυτό το ευχάριστο διαλημα καβαλάμε μηχανή και δρόμο.. αλλαγή σκηνικού; φυσικά και όχι, παρά μόνο ένα <<rest-area>> μετά από αρκετά χιλιόμετρα που βρήκαμε και σταματήσαμε.. Κάτι ξύλινα παραρτήματα σε ρόλο ταβέρνας, με τα κάρβουνα έτοιμα ανά πάσα στιγμή περιμένουν τον πελάτη!!! Στο ράφι με τα αναψυκτικά και χυμούς άνετα βρίσκεις και 4λιτρ λάδι κινητήρα για το Scania η το Lada σου!! Τα πάντα όλα σε ένα και νοικοκυρεμένα.. Τουαλέτα φυσικά έξω οικολογική, αλλά και ντουζιέρα με ένα βαρέλι γεμάτο νερό πάνω από το μεταλλικό κιόσκι!!! Όλα καλά και χαλαρά τελευταία στάση ήταν, πριν φτάσουμε στον τελικό προορισμό για σήμερα. Το θέμα είναι και ένα πράγμα που με αγχώνει το να οδηγώ νύχτα σε ξένα μέρη.. Κάτι που μας το ξεκαθαρίζει η ώρα ότι θα το βιώσουμε λιαν συντόμος!!! Το να σουρουπώνει και να οδηγείς στην αχανές στέπα είναι εμπειρία μοναδική.. Τα χρώματα του ηλίου αλλά και τα πολλά ελεύθερα άλογα και ζώα να τρέχουν πάνω σε αυτήν είναι το κάτι μαγικό. Και ναι μετά από οδήγηση αρκετών ωρών, μπαίνουμε στα περίχωρα της πόλης και σταματώ αμέσως σε βενζινάδικο. Η κούραση έχει αρχίσει να βγαίνει και η οδήγηση στην πόλη νύχτα το κάνει δυσκολότερο. Βάζω την διεύθυνση στο gps του ξενοδοχείου και ξεκινάμε προσεκτικά με τα μάτια 14!!! Ο καθένας κάνει ότι γουστάρει, οδήγηση επικίνδυνη από ντόπιους με ότι σαράβαλο κυκλοφορεί, η έννοια της μεσαίας σκάλας φώτων μάλλον δεν υπάρχει εδώ, και γενικά όπως παντού, οι ταρίφες είναι οι ποιο επικίνδυνοι. Με αμυντική οδήγηση επιτέλους αργά το βράδυ φτάνουμε έξω από το Hostel. Μια μεγάλη γκαραζόπορτα ανοίγει και βάζω την μηχανή στην εξίσου μεγάλη αυλή που υπήρχε. Όλα καλά πάμε για ύπνο και αύριο θα γνωρίσουμε την πόλη.. 17-8-14 ΚΥΡΙΑΚΗ (ΚΖ-Almaty-Αλματι) Λόγο κούρασης από την χθεσινή μέρα ξυπνήσαμε αργά.. Κυριακή σήμερα οπότε τι; Έλα κανείς δεν θα το βρει; Καλά ας το πάρει το ποτάμι!! Η μέρα των ΓΑΜΩΝ!!!! Και δέκα διαφορετικούς γάμους μετρήσαμε, ίσως και περισσότερους αφού χάσαμε την μπάλα!!! Περπατώντας σε κεντρικό πάρκο της πόλης, υπερπαραγωγή από ζευγάρια που μόλις παντρεύτηκαν έδιναν και έπαιρναν. Λογικό χαζέψαμε και εμείς να τους κοιτάμε. Περνάμε έξω από το Central State Museum of Kazakhstan.. Και δεν μπαίνουμε μέσα; Πληρώνουμε είσοδο και χανόμαστε στην ιστορία της χώρας.. δεν το μετανιώσαμε καθόλου, άξιζε πραγματικά και είδαμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα… Εντύπωση μεγάλη οι σκηνή (Yurt-Γιουρτ) των νομάδων που δυστυχώς είναι μόνο μουσειακό έκθεμα. Η νομαδική ζωή έχει εξαφανιστεί αφού όλος ο πληθυσμός πλέον ζει σε πόλεις. Πετρογλυφικα, όπως και οι παραδοσιακές στολές πολεμιστών διαφόρων περιόδων μαγνητίζουν το βλέμμα του επισκέπτη.. Βγαίνοντας μετά από ένα ευχάριστο δίωρο, συνεχίζουμε την βόλτα μας, προσπερνώντας το όμορφο κτήριο της όπερας, και το δημαρχείο καταλήγοντας στο (Panfilov Park) αυτό το πάρκο που εκτός της ιστορικής σημασίας που έχει για την πόλη, εδω βρίσκεται ο ξύλινος καθεδρικός ναός ( Zenkov Cathedral)…. Επιστροφή προς ξενοδοχείο με ενδιάμεση στάση για να φάμε κάτι.. 18-8-14 ΔΕΥΤΕΡΑ (ΚΖ Almaty-Αλματι) Μια χαλαρότητα θα μας συντροφεύει σήμερα, και αφιέρωση χρόνου στην μηχανή.. έχουμε ραντεβού το απόγευμα με τον Dimaφίλος μηχανόβιος πού θα μας πάει σε συνεργείο για συγκεκριμένες εργασίες πάνω στην μηχανή.. αραχτοί στην αυλή λοιπόν, με κουβέντα καφεδάκι, για το άγνωστο της αυριανής μέρας που μας περιμένει. Και εννοώ την καινούρια χώρα που θα μας καλωσορίσει.. έχει πάει μεσημέρι και βαρεθήκαμε.. δεν πάμε καμιά βόλτα ρε Μόνικα να δούμε τίποτα καινούριο; Πάμε και απορώ γιατί είμαστε ακόμα εδω!! Κέντρο δεν θέλαμε πάλι, και μετά από μια γρήγορη ματιά στο ιντερνέτ, αποφασίσαμε να πάρουμε τα βουνά!! Λίγο έξω από την πόλη και σε ορεινή τοποθεσία βρίσκονται εγκαταστάσεις χειμερινού σκι και πατινάζ. Βρίσκουμε ποιο λεωφορείο πάει εκεί και τσουπ στην στάση!! Σε 20 λεπτά είχαμε φτάσει στο τέρμα έξω από το Medeu Skating Rink and Ski resort.. εδώ υπάρχουν οι καλύτερες πίστες για σκι και πατινάζ της χώρας, ολυμπιακών προδιαγραφών.. Φυσικά μετανιώσαμε που χάσαμε τόσο χρόνο στο να μην κάνουμε τίποτα..!! γιατί εδώ μιλάμε έχεις να κάνεις πολλά ακόμα και τέτοια εποχή. Το στάδιο και οι εγκαταστάσεις φυσικά είναι κλειστά, αλλά η γύρω περιοχή προσφέρεται για πεζοπορία, ποδήλατο, πικ-νικ και ότι έχει να κάνει με φύση.. υπήρχε και τελεφερίκ που σε ανέβαζε στην κορυφή και απολαμβάνεις θέα της γύρω περιοχής και των βουνών της. Εμείς τώρα και ο χρόνος που μας είχε απομείνει ήταν ελάχιστος, και αρκεστήκαμε στο να καθίσουμε σε ένα και μοναδικό υπαίθριο καφέ-εστιατόριο.. ένας ζεστός καφές λόγο ότι έκανε αρκετό κρύο, αλλά και η προσφορά σε κουβέρτες του καταστήματος ήταν ότι έπρεπε.. Ισα που προλάβαμε να φάμε και ξανά το λεωφορείο για το ξενοδοχείο.. Η αναπάντητη στο κινητό σηματοδοτεί το ραντεβού με τον Dima.. οι χαιρετούρες έπεσαν και βουρ… μπροστά ο Dima με ένα GSXR 1000 εικοσαετίας σε άριστη κατάσταση και πίσω εμείς οι τουρίστες.!! καμιά πεντάρα χιλιόμετρα απόσταση από το ξενοδοχείο ήταν το συνεργείο που μας πήγε. Υπήρχε και ένας προαύλιο χώρος όπου έκαναν μαθήματα για δίπλωμα οδήγησης μοτοσυκλέτας.. ο Dima εξηγεί στον φίλο του και μάστορα τι ακριβώς θέλω. Ο άνθρωπος παρατά εκείνη την στιγμή ότι δουλειά είχε για να πιάσει εμένα.. αλλαγή σωληνάκι φρένων, και λαδιών κινητήρα τα βασικά. Λάδια δικά μου, σωληνάκι και υγρά φρένων τα είχα μαζί μου, όπως και φίλτρο λαδιού το οποίο το ξέχασα στο ξενοδοχείο. Είχε φίλτρο για το μηχανάκι ο μάστορας, αλλά έπεσε στην περίπτωση που έχει μια αναβάθμιση στο φίλτρο από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη της μηχανής μου. Φορά μεγαλύτερο για καλύτερη λίπανση.. οπότε ο Dima μαζί με την Μόνικα δικαβαλο φεύγουν για ξενοδοχείο να πάρουν το φίλτρο.. οι εργασίες προχωρουν και όταν επέστρεψαν τα παιδιά βάλαμε το φίλτρο λάδια, μίζα και όλα οκ. Ευχαριστούμε τον μάστορα και επιστροφή μαζί με τον Dima στο χοστελ. Τον παρακαλέσαμε να βγούμε να τον κεράσουμε κάτι για το τρέξιμο, αλλά λόγο ότι έχει πρωινό εγερτήριο στην δουλειά του θέλησε να πάει να ξεκουραστεί. Για ακόμη μια φορά μας δίνει τηλέφωνο φίλου του στο Bisket πρωτεύουσα του Κιργιστάν. Για τα γνωστά πάλι!!! Εντάξει τα λόγια είναι περιττά πλέον.!! 19-8-14 ΤΡΙΤΗ (KG-Karakol-516χιλ) Madanur Hotel €25 με πρωινό.. Η σημερινή μέρα εκτός από αρκετά χιλιόμετρα έχει επίσκεψη σε ένα γνωστό φαράγγι το Caryn Canyon και εφόσον υπάρχει χρόνος θα οδηγήσουμε μέσα σε αυτό. Έχω δει ταξιδιωτικά ξένων, και φωτογραφίες όπου πρέπει η εμπειρία να είναι μοναδική. Αλλά έχουμε και πέρασμα στο Κιργιστάν βάση προγράμματος, πράγμα που δυσκολεύει το όλο πλάνο!! Άσε που τα σύνορα που θα προσεγγίσουμε το Κιργιστάν είναι ορεινά και παντελώς άγνωστα, με φόβο να μην είναι ανοιχτα όλο το 24ωρο. Φεύγουμε νωρίς από την πόλη για να εκμεταλλευτούμε όσο γίνεται την μέρα. Βγαίνοντας από το Αλματι οδηγώ στον δρόμο 351-Ε011 και μάλιστα σε αρχαίο δρόμο του μεταξιού. Το πολύτιμο φορτίο με τα καραβάνια ξεκινούσε από την μακρινή Κίνα, που τώρα δεν απέχει και πολύ, από εδώ που βρισκόμαστε!!! Και μέσα από ένα δίκτυο εμπορικών δρόμων που απλώνονταν σε όλη την Ασιατική Ήπειρο, με έναρξη το Πεκίνο, έφτανε Ινδία, Περσία, μέχρι τις μακρινές περιοχές της Μεσογείου και Ευρώπη. Σε αρκετά σημεία πάνω στον δρόμο, υπήρχαν πάγκοι γεμάτοι με φρούτα για πάρα πολλά μιλάμε, σαν μικρή λαϊκή φρούτων!! Καλό αυτό γιατί και η πείνα να σε κόψει τσιμπούσες το φρουτακι και στανιαρες!! Μετά από τις άχαρες ευθείες με τις στέπες τόσες μέρες, η αλλαγή ήταν σημαντική!! Στροφεεεεεεεςςςς……… Βουνά και ευθείες, να μην ξεχνιόμαστε!!! Αυτό λόγο ότι πλησιάζουμε ορεινή χώρα το Κιργιστάν.. Φτάνοντας τώρα σε μια διασταύρωση, και εξηγούμε ότι μια λάθος διασταύρωση εδώ μπορεί και να σημαίνει την αλλαγή χώρας, άντε στην καλύτερη αρκετά χιλιόμετρα αποκλίσεως από τον προορισμό που θέλετε. Έτσι σταμάτησα κ’εγω για να μελετήσω χάρτη και gps για να μην την πατήσω, και βρεθώ Ουγκάντα χαχαχα.!!! Έλα όμως μέχρι να πάρω πρέφα, που είμαστε βάση gps, περνά το μοναδικό φορτηγό που είδαμε στον δρόμο, κορνάροντας και κάνοντας νόημα να τον ακολουθήσουμε, δίνοντας μας να καταλάβουμε ότι πάνε εκεί που θέλουμε!!! Ωραία και που ξέρουν εμείς που θέλουμε να πάμε!! Το θέμα είναι ότι ψάρωσα, κλείνω gpsκαι συνεχίζουμε με τον A352 και όχι με τον A351 που ήμασταν.. Τους προσπερνάμε χαιρετάμε ξανά, και πάμε, και πάμε βρε και πάμε, αλλά τίποτα για φαράγγι ούτε ένα σημάδι μια πινακίδα βρε αδελφέ!!! Ξανά σταματάμε γιατί τώρα κάτι δεν μας άρεσε.. ανοίγω χάρτη και φυσικά την πατάτα μας την κάναμε.. πάμε λάθος εντελώς, εκτός αν το ταξίδι μας συνεχιζόταν για Κίνα!! Μόνο και μόνο τότε θα λέγαμε όλα μια χαρά.. ωραία τώρα το κόβουμε για Κίνα; Όπως είπα το κακό σε χιλιόμετρα και χρόνο είναι μεγάλο όταν ο σκοπός είναι άλλος. Έχουμε κάνει 50χιλ σε λάθος κατεύθυνση!!! Θα μου πείτε σιγά πως κάνεις έτσι κόψε στον επόμενο δρόμο και βγες στην πορεία σου.. Ναι σαφώς όταν υπάρχει επόμενος δρόμος, διασταύρωση, έστω κάτι.. εδώ το μόνο εφικτό είναι 150χιλ για να βρούμε δρόμο που θα μας πάει στην σωστή κατεύθυνση, αλλά και γ'αυτο σίγουρος δεν είσαι!!! Οπότε αφού βρίσαμε τον φορτηγατζή ο οποίος ξανά πέρασε από μπροστά μας, και τους εαυτούς μας φυσικά, απόφαση να ξανά επιστρέψουμε στην διασταύρωση που κάναμε το λάθος, είναι μονόδρομος.. άλλα 50χιλ προς τα πίσω σύνολο 100χιλ έτσι για πλάκα.. Και το άλλο που το πας, καίω βενζίνη τσάμπα και δεν ξέρουμε που θα φουλάρουμε πάλι και πότε!! Και με τον δρόμο που δεν ήταν και στα καλύτερα του με λακκούβες και άγριο κοπανημα φτάνουμε στο σημείο μηδέν!! Τώρα ξανά με τον Α351 προς την σωστή κατεύθυνση που θέλαμε. Την είσοδο προς το Saryn Canyon δεν την βρήκαμε, και δεν είχαμε χρόνο για να το ψάξουμε. Είμαι σίγουρος όμως ότι ήμασταν πολύ κοντά στην πηγή και νερό δεν ήπιαμε. Αρκεστήκαμε σε μια μικρή γεύση σταματώντας σε ένα παρκιν στο δρόμο, όπου είχαμε ωραία θέα και λίγο από φαράγγι. Αυτό το μεγαλείο της φύσης για να πάρεις μια γεύση, οδηγώντας μέσα σε αυτό θέλει διανυκτέρευση. Εμείς σύνορα θέλουμε να περάσουμε και χρόνο δεν έχουμε καθόλου. Δυστυχώς όταν υπάρχει χρονοδιάγραμμα κάτι χάνεις, αλλά κάτι άλλο κερδίζεις!! Πάντως αυτό το έχουν ταυτίσει σαν μικρογραφία του GrantCanyon. Κριμα και φευγουμε με μαυρη καρδία, και με άλλο άγχος τώρα να προλάβουμε να περάσουμε σύνορα γιατί είμαστε είδη απόγευμα!! Συνεχίζουμε ακάθεκτοι προς τον σκοπό μας, και αρχίζοντας να καταλαβαίνουμε την αλλαγή του καιρού στα σώματα μας.!! Συννεφιά και κρύο μας αναγκάζει σε υποχρεωτική στάση να βάλουμε αδιάβροχα. Κάτι μου λέει ότι θα φάμε βροχή και θα πέσει η θερμοκρασία κι’άλλο.. οι πρώτες σκηνές (yurt) στην άκρη του δρόμου και καταλαβαίνεις ότι τα σύνορα είναι πολύ κοντά. Τελευταία στάση στον πολιτισμό για εφοδιασμό σε καύσιμα. Πραγματικά η μικρή πόλη (Kegen-Κεγκεν) σηματοδοτεί το τέλος του Καζακστάν. Και με τον μοναδικό δρόμο που την διασχίζει ο ταξιδευτής πρέπει να έχει αποφασίσει ποιο δρόμο να διαβεί μετά την μια και μοναδική διασταύρωση. Ευθεία διακρίνονται πανύψηλες χιονισμένες κορυφές και πέρασμα σε Κίνα, και δεξιά εξίσου ψηλά χιονισμένα βουνά του Κιργιστάν. Ρωτώντας τώρα στο βενζινάδικο που είναι τα σύνορα γιατί δεν υπάρχει κάποια ενημέρωση, ξεκινάμε τον δύσκολο ορεινό χωματόδρομο γεμάτο λακκούβες, με την συνοδεία χιονόνερου!!! Ε βέβαια τι να την κάνουν την πινακίδα εδώ αφού το πέρασμα εδώ γίνεται μόνο από ντόπιους επί το πλείστον και σπανίως από τουρίστες!! Οι ντόπιοι ξέρουν τον δρόμο. Η ερημιά και ο χάλια δρόμος με κάνουν και αναρωτιέμαι αν μου κάνουν πλάκα!!! Πάω για σύνορα χωρών τώρα; Kαι αν ναι, μήπως με έστειλαν για Κίνα μεριά; A να κάτσε ένας καβαλάρης σε άλογο!!! Ανοίγω ζελατίνα κράνους και φωνάζω δίνοντας με το χέρι την κατεύθυνση μπροστά, ΚΙΡΓΙΣΤΑΝ!!!!!;;;;;; ΝΤΑ, ΝΤΑ, ΝΤΑ!!!! Εντάξει τώρα ησύχασα!! Μετά από κάμποσα χωμάτινα χιλιόμετρα, με βροχή και κρύο οι ρόδες πατούν άσφαλτο μόνο λίγων μέτρων, βλέποντας στο βάθος δυο μικρά κιόσκια μεταλλικά και τις σημαίες των χωρών να κυματίζουν.. Φτάσαμε επιτέλους σύνορα!!!
  6. 4-8-14 ΔΕΥΤΕΡΑ (PL-Siemiatycze 490χιλ) Pensjonat Cezar €31 μονόκλινο με πρωινό. Κινούμενος εντος Σλοβακίας και λίγο πριν τα σύνορα με Πολωνία σταματώ σε μνημείο πολέμου με δυο τανκς να θυμίζει άσχημες περασμένες εποχές. Εκεί είχαν σταματήσει και δυο Τσέχοι με μηχανές προπολεμικές!! Εντύπωση μεγάλη μου έκανε η μια μηχανή τραβούσε και τρέιλερ!! Μπαίνοντας γρήγορα Πολωνία, ακολούθησα ένα δίκτυο επαρχιακών δρόμων, κοντά σε σύνορα με Ουκρανία και Λευκορωσία. Έτσι πίστευα ότι θα απολαύσω την φύση χαλαρά. Δεν συνέβη όμως κάτι τέτοιο. Εκατοντάδες οδηγοί νταλίκας χρησιμοποιούσαν το επαρχιακό δίκτυο. Και τι εννοώ; Ένας δρόμος δυο λωρίδες.!! Μονίμος στην τσίτα και στην προσπέραση, για να βγάλω τα χιλιόμετρα. Αυτή η κατάσταση τώρα σε συνδυασμό της απίστευτης ζέστης που είχε η χώρα, με τον καθένα να ψάχνει, ποτάμια, λίμνες, στέρνες, γούρνες, νερολακουβες για να δροσιστεί, μια λέξη.. τραγική.!!! 37 βαθμοί κελσίου για Πολωνία δεν το φανταζόμουν ποτέ.. 490χιλ για να βγουν υπό τέτοιες συνθήκες, το μόνο που έκανα ήταν να οδηγώ για να φτάσω στο ξενοδοχείο όσο ποιο γρήγορα γίνεται. Στάση μόνο σε βενζινάδικα, νερό και σάντουιτς. Έφτασα αργά το απόγευμα αρκετά ταλαιπωρημένος και άραξα λίγο στο δωμάτιο. Στην πόλη δεν έχω να δω κάτι, επιλέχτηκε τυχαία μόνο για ύπνο. Απλά την επέλεξα γιατί βρίσκεται σε λίμνη. Λέω μπας και έκανα μπανακι!!. Αλλά δεν είχα κουράγιο και το μόνο που έκανα ήταν να περπατήσω προς το κέντρο να κάνω συνάλλαγμα και για να βρω κάτι να φάω. Ο καιρός τα δικά του και πάλι.!!! Απότομη αλλαγή με μαύρα σύννεφα και βροντές. Ωραία λέω θα δροσιστούμε λίγο.. Χειρότερα όμως με την υγρασία ένιωθες την ζέστη περισσότερη. Βρίσκω ΑΤΜ και βγάζω λεφτά, αλλά δεν βρήκα κάπου να φάω. Περίεργη πόλη δεν είχε εστιατόρια, σκοτάδι στους δρόμους, κόσμος ελάχιστος, και βλέποντας ένα σουπερ μάρκετ μπαίνω μέσα.. Σαλαμακι, τυράκι, ψωμί και καμιά ντομάτα ήταν ότι καλύτερο. Βρήκα και μεμβράνη τροφίμων και τύλιξα τα λάστιχα που κουβαλούσα. Αυτό γιατί ήθελα να τα προφυλάξω, από σκόνη και πετραδάκια. Επιστροφή στο ξενοδοχείο υπό καταρρακτώδης βροχή αλλά δεν με χάλασε καθόλου. Το μπάνιο τελικά το έκανα.. 5-8-14 ΤΡΙΤΗ (LT-Moletai 480χιλ) Senoji užeiga €25 μονόκλινο με πρωινό. Από νωρίς ο ήλιος καίει, και βιαστικά φορτώνω μπαγκάζια να την κάνω. Αμέσως στρίβοντας από την πίσω πλευρά του ξενοδοχείου ξεπροβάλει μια ωραία παραλία της λίμνης και οργανωμένη. Κοίτα να δεις δίπλα μου ήταν και δεν πείρα χαμπάρι. Μια άλλη χώρα θα με καλωσορίσει σήμερα η Λιθουανία. Το μέρος και πάλι τυχαίο που θα μείνω. Αποφεύγω τις μεγάλες πόλης και διανυκτερεύω σε μικρές και χωριά αν υπάρχει ξενοδοχείο. Στην Λιθουανία τώρα δεν είχε τόση ζέστη και καθόλου κίνηση όπως Πολωνία. Επαρχιακό δίκτυο ήταν η επιλογή μου, όπου το ευχαριστήθηκα στο έπακρον. Φτάνοντας στην πόλη (Moletai-Μολεται) για διανυκτέρευση, βρίσκω αμέσως την πανσιόν την στιγμή που βρισκόταν πάνω στον μοναδικό κεντρικό δρόμο της πόλης!!! Του χωριού μήπως καλύτερα; Η πανσιόν ήταν κλειστή και δεν ήξερα τι να κάνω. Κοιτούσα από μπροστά τίποτα, πήγαινα από πίσω τίποτα. Τελικά ήρθε ένα αμάξι και παρκάρει και ήταν η ρεσεψιονιστ. Στην ουσία ήμουν ο μοναδικός τουρίστας της πανσιόν. Ανοίγει με πάει στο δωμάτιο και με ρωτά τι ώρα θέλω αύριο το πρωινό. Και ξανά φεύγει. Ωραία μια πανσιόν δικιά μου, με μπροστά αυλή και πανέμορφο κήπο που μπορούσες να κάτσεις, και πίσω χώρος παρκινγκ, όπου μπορούσα να κοιτάξω λίγο την μηχανή. Είχα παρατηρήσει κάτι βάζοντας την στο διπλό σταντ άκουγα ένα <<κλανκ>> μεταλλικό από την σχάρα. Λαδώνω αλυσίδα και παρατηρούσα ξανά και ξανά μπας και καταλάβω από πού ήταν αυτός ο ήχος. Δεν το έκανε πάντα και δεν έδωσα περεταίρω σημασία. Είδα όμως και κάτι άλλο. Στο φρένο πίσω το σωληνάκι είχε υγρασία με το ρεκόρ. Μάλλον είχα μια μικρή διαρροή. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι και το άφησα. Ετοιμάζομαι λοιπόν να κάνω μια βόλτα και να βρω τράπεζα για να βγάλω λεφτά. Ισα, ισα για δωμάτιο βενζίνη φαγητό. Πολύ ήσυχα τα πράγματα εδώ πέρα. Λίγα αυτοκίνητα παιδιά με ποδήλατα, και ένας τουρίστας να περπατά. Εγώ και κανείς άλλος, μα κανείς.!!! Βρίσκω μια καντίνα την δούλευαν δυο πιτσιρίκια. Μάλλον τώρα που δεν έχουν σχολειό βγάζουν το χαρτζιλίκι τους. Μια πίτα αραβική απ’όλα .. τουμπανο λέμε. Την έκανα ταράτσα και επιστρέφω στην πανσιόν από την άλλη πλευρά του δρόμου όπου υπήρχε κι’εδώ λίμνη. Ωραία δροσερή βραδιά σήμερα.. 6-8-14 ΤΕΤΑΡΤΗ (LV-RU-Velilikye Luki 446χιλ) Amaris Hotel €28 μονόκλινο με πρωινό. Ξεκινώ με κατεύθυνση την Λετονία, κινούμενος κοντά και παράλληλα με σύνορα Λευκορωσίας. Επαρχιακούς δρόμους συνέχεια, και μέσα στο πράσινο. Πανύψηλα δέντρα οδηγώντας κάτω από την σκιά τους, θα με συντροφέψουν μέχρι τα σύνορα Λετονίας – Ρωσίας. Εντος Λετονίας πέφτω σε έργα οδοποιίας. Καινούριους δρόμους χαραγμένους μέσα στα απέραντα δάση. Εκεί ακλουθώντας το gps που έλεγε να βγω από τον κεντρικό δρόμο, και να χωθώ μέσα στο δάσος έκανα και την πρώτη εκτός δρόμου διαδρομή. Ωραία διαδρομή δεν λέω, αλλά όταν δεν έχεις κάτι τέτοιο στο πρόγραμμα της ημέρας σε ζώνουν τα φίδια!! Ερημιά στο πουθενά, και αναρωτιέμαι μήπως έκανα καμιά πατάτα; Τώρα να κάνω πίσω και φτου από την αρχή δεν λέει θα χάσω πολύ χρόνο .. συνεχίζω λοιπόν με την ψυχή στο στόμα και μετά από 40 χιλιόμετρα χώμα βγαίνω πάλι στον κεντρικό, κοντά στα σύνορα. Ευτυχώς, αποβάλω το άγχος και σταματώ πίσω από ουρά με ελάχιστα οχήματα. Δεν έχει πολύ κίνηση και περιμένω να έρθει η σειρά μου παρατηρώντας τριγύρω μου. 6 Αυγούστου και μπροστά μου ξεκινά η αχανές Ρωσία. 6\8\ 2011 έμπαινα για πρώτη φορά Ρωσία σημαδιακό; Αναρωτιέμαι!!!! Το άγχος της πρώτης φοράς δεν το έχω πλέον, και ξέρω πολύ καλά τι με περιμένει. Η γραφειοκρατία με την συμπλήρωση εγγράφων είναι μονόδρομος, και ξέρω ότι το δίωρο είναι το καλύτερο σενάριο.!! Πάει όμως και αυτό, τώρα βλέπω από τους καθρέπτες μου το Ρωσικό φυλάκιο των συνόρων. Εβδομήντα χιλιόμετρα έμειναν για τον σημερινό προορισμό..!!! λίγο πριν μπω στην πόλη ανοίγω gps για να βρω το ξενοδοχείο. Με περνά μέσα από την πόλη, για να με βγάλει λίγο έξω από αυτήν σε κάτι τεράστια τσιμεντένια μπλοκ πολυκατοικιών. Σήμα κατατεθέν της χώρας αυτά τα άθλια κατασκευάσματα. Κάπου εκεί βρισκόταν το ξενοδοχείο, με το οποίο εξεπλάγην ευχάριστα. Αρχίζω να λύνω μπαγκάζια, όταν ακούω ξανά μεταλλικό ήχο.!! Κλανγκ, κλανγκ, τι ακούγεται και από που; πιάνω την βαλίτσα όπως ήταν πάνω στην σχάρα και την κουνώ πάνω κάτω. Παρατηρώ καλά, και τελικά επιβεβαιώνονται οι υποψίες που είχα. Η ενίσχυση που είχαμε κάνει στην βάση της σχάρας με το πλαίσιο δεν άντεξε και έσπασε. Δύσκολα τα πράγματα τώρα.!!!! Και εκτός αυτού του προβλήματος, είχε αυξηθεί και η διαρροή των υγρών στο πίσω φρένο. Εννοείτε πως έφαγα ξενερα, και μέλημα μου τώρα ήταν να αλλάξω την θέση των πραγμάτων, για να αποφορτίσω την σχάρα από το βάρος. Οπότε όλα κάτω και πάλι από την αρχή. Προθυμοποιήθηκε και κάποιος Ρώσος που με έβλεπε, και δείχνοντας του το πρόβλημα, να βοηθήσει την κατάσταση. Τελικά έβαλα την μπαγκαζιερα ξάπλα στην θέση του συνοδηγού (μέγα λάθος).. βάζω και φλατζοκολλα μεταξύ ρακορ και στο σωληνάκι του φρένου μπας και στεγανοποιήσω την διαρροή.!! Με όλα αυτά, η ώρα πέρασε και άρχισε να νυχτώνει. Εγώ δεν είχα φάει τίποτα, και ήθελα να ψάξω ΑΤΜ να κάνω ρούβλια. Χάρτη του κέντρου της πόλης δεν είχε το ξενοδοχείο να μου δώσει, και ξεκινώ με τα πόδια προς άγνωστη κατεύθυνση.!!! Σκοτάδια και χωράφια χωρίς να γνωρίζω που πάω. Τα παρατώ και επιστρέφω προς το ξενοδοχείο, βρίσκω ένα ΑΤΜ αλλά δεν δούλευε.. Τι κάνω τώρα ούτε για βενζίνη δεν θα έχω για αύριο. Ευτυχώς που το εστιατόριο του ξενοδοχείο, λειτουργούσε και είχε μπουφέ. Έφαγα και θα πλήρωνα αύριο με κάρτα, μαζί με το δωμάτιο. Καληνύχτα … 7-8-14 ΠΕΜΠΤΗ (RU-Nizhniy Novgorod 941χιλ) Hotel Chkalovsky €22 μονόκλινο χωρίς πρωινό δυο νύχτες.. Ξύπνημα νωρίς για να την κάνω, γιατί τα χιλιόμετρα είναι πολλά και δύσκολα (τα δυσκολότερα όλου του ταξιδιού).. Βλέποντας στον χάρτη την απόσταση αυτή, λες εντάξει μια ευθεία είναι.!!! Έτσι την πάτησα κι’εγω θα έπρεπε να την είχα σπάσει την διαδρομή στην μέση.. Όταν έδωσα την πιστωτική να πληρώσω το δωμάτιο, βλέπω ότι χρεώθηκα άλλα 1000ρ!!! ρωτώντας το γιατί, έπρεπε να με δηλώσει και έχει κάποια έξοδα. Αυτό γίνεται στην πρώτη διανυκτέρευση μπαίνοντας Ρωσία. Καβάλα στην μηχανή και αμέσως καταλαβαίνω ότι έχω βάλει λάθος την μπαγκαζιερα, με στριμώχνει με το ρεζερβουάρ, προβλέπω ζόρικα χιλιόμετρα.!! Τώρα όμως δεν θα κάνω κάτι λόγο χρόνου. Πρώτη στάση αμέσως σε βενζινάδικο γιατί ήμουν άδειος. Ελπίζω να παίρνει κάρτα γιατί από ρούβλια δεν..!!! Έχω 650 ρούβλια από το ταξίδι του 2011 που είχαν περισσέψει. Και όντως δεν παίρνει κάρτα, οπότε πάω να δώσω τα 650ρ και να βάλω βενζίνη. Βάζοντας την μηχανή μπροστά για να φύγω, μια κλεφτή ματιά στην αντλία είδα ότι την είχε σταματήσει στα 450 ρούβλια!!! Ωραίο ξεκίνημα.!! Το σχέδιο στο μυαλό μου ήταν να μην κλείσω το γκάζι πουθενά, παρά μόνο για ανεφοδιασμό σε καύσιμα. Όταν έχεις να διανύσεις μια απόσταση πχ. Αθήνα-Καστανιές Έβρου επί Ρώσικου εδάφους, περιμένεις να δεις και αντιμετωπίσεις τα πάντα.!!! Θες ευθείες; Μόνο και τίποτα άλλο.!! Τώρα βαλε ότι ο αυτοκινητόδρομος, είναι για πολλά χιλιόμετρα ένα ρεύμα ανά κατεύθυνση, μέσα σε απέραντα δάση, με έργα, οδήγηση και σε χώμα, με κίνηση απίστευτη διασχίζοντας αναγκαστικά κάποιες πόλεις, βαλε και τα καιρικά φαινόμενα που αλλάζουν συνεχώς, όλο αυτό το κοκτέιλ το γεύτηκα σε αυτά τα 941χιλ. Αυτό που θα μου μείνει χαραγμένο βαθιά στην μνήμη είναι το απίστευτο μποτιλιάρισμα (Third Ring Road) σε δρόμο δαχτυλίδι, που παρακάμπτει το κέντρο της Μόσχας, για να συναντήσω τον αυτοκινητόδρομο Μ7.. Τρεις ώρες για να διανύσω 100χιλ.!!! Ακινητοποιημένα όλα τα οχήματα, να βρέχει ο καθένας να κάνει ότι του κατέβει στο ξερό του το κεφάλι, κ’εγω ανάμεσα να προσπαθώ να περάσω με πλαϊνές βαλίτσες στον πόντο από τα αμάξια. Το κερασάκι στην τούρτα όμως ήταν η μπαγκαζιερα.!! Σε κάθε ελαφρύ φρενάρισμα μου ερχόταν στην μέση και με κολλούσε στο ρεζερβουάρ..!!! και με την μέση την έσπρωχνα ξανά στην θέση της. Ζώνη μέσης δεν είχα πάρει μαζί μου, και δυστυχώς μετά από πολλά χιλιόμετρα ένιωθα άσχημο πόνο κάνοντας συνέχεια αυτό το πράγμα!! Με όλα αυτά το σενάριο να φτάσω με το φως της ημέρας δεν έπαιζε με τίποτα, και το απόλυτο σκοτάδι με συντροφιά αστραπών, βροντών, και καταρρακτώδες βροχή με καλωσόρισε στο (Nizhniy Novgorod). Το απόλυτο χάος, και ο Γολγοθάς μέρος δεύτερο μόλις ξεκινά. Η ανεύρεση του ξενοδοχείου!! Το gps δεν έβγαζε τον δρόμο, άλλα και λόγο βροχής δεν μπορούσα να το έχω γιατί δεν είναι αδιάβροχο. Σταματώ κάτω από κεντρική γέφυρα για να προφυλαχτώ από την βροχή. Βγάζω την εκτύπωση από το booking που είχα κάνει να δω τον χάρτη που βρίσκεται το ξενοδοχείο μπας και κατατοπιστώ. Δεν βγάζω άκρη όμως .. παρά δίπλα μπλόκο από μπάτσους. Θα πάω σκέπτομαι να ρωτήσω. Πάω ο ένας από τους δυο ήταν μέσα στο περιπολικό. Χτυπώ το τζάμι το κατεβάζει και αρχίζω με την κράτηση στο χέρι να ρωτώ στα αγγλικά. Με βάζει μέσα στο περιπολικό για να μη βρέχομαι (ευγενέστατος) και με τα λίγα αγγλικά που ήξερε μου εξηγεί. Το ξενοδοχείο δεν το γνώριζε άλλα τον δρόμο ναι στα τρία χιλιόμετρα από εδώ.. Στο περίπου κατάλαβα, τον ευχαρίστησα πηγαίνοντας προς την μηχανή. Έχει κόψει αρκετά, ψιχάλα πλέον, αλλά οι δρόμοι ποτάμια.!! Έχω και τον νου μου στον δρόμο τώρα με τα νερά δεν φαίνονται και οι λακκούβες!! Και τι λακκούβες; Τάφοι λέμε πέφτεις μέσα και ξεβράζεις στον Volga (μεγαλύτερος ποταμός της Ρωσίας)..!!!! Στο περίπου κοιτώντας τον χιλιομετριτη πρέπει να είχα κάνει τα τρία χιλιόμετρα που μου είπε ο μπάτσος. Σταματώ ξανά και βγάζω το χαρτί περιμένοντας κάποιον να περάσει να ρωτήσω. Βρίσκω έναν Ουκρανό με λίγα αγγλικά και αυτός μου εξηγεί ότι ο δρόμος που ψάχνω είναι ο παράλληλος από αυτόν που σταμάτησα.. Ουφ!!! Ανακούφιση μεγάλη.!! Όχι ρε παιδιά όχι 23:00 το βράδυ τέτοια παιχνίδια γιατί; Μπαίνω στον βομβαρδισμένο δρόμο από λακκούβες, που υποτίθεται ότι έχω κλείσει δωμάτιο για δυο νύχτες σε ξενοδοχείο, και ο απόλυτο σκοτάδι, ερημιά με το μόνο φως της μηχανής μου, και αυτό στην μεγάλη σκάλα για να δω. Πω ρε φουστη μου που έκλεισα δωμάτιο και τι;!!! Βρίσκω το νούμερο της διεύθυνσης που έγραφε η εκτύπωση και δεν υπάρχει τίποτα!!! Ένα τεράστιο τσιμεντένιο μπλοκ πολυκατοικία με διαμερίσματα. Τι κάνω ρε γαμωτο πρέπει να σκεφτώ!! Θα πάρω τηλέφωνο μπας και βγάλω άκρη. Και εκεί που είμαι έτοιμος, βλέπω ένα παρκαρισμένο αμάξι.. διακρίνω μέσα την κόκκινη καύτρα του τσιγάρου στο απόλυτο σκοτάδι!! Πάω να ρωτήσω. Πλησιάζοντας άκουγα και μουσική από μέσα. Βλέποντας με να πλησιάζω ανοίγουν το παράθυρο. Ένας Ρώσος με φίλο Αρμένιο φοιτητή τα έπιναν, ο Αρμένιος γνώριζε αγγλικά και τους λέω το πρόβλημα. Κοιτούσαν ο ένας τον άλλον με απορία για την διεύθυνση στην εκτύπωση που ήταν σωστή αλλά το ξενοδοχείο παπαλα..!!! Και μένουν εδώ δίπλα. Τι στο καλό κράτηση σε υπό κατασκευή ξενοδοχείο έκανα; Αμέσως ο Ρώσος παίρνει τηλέφωνο, και βρίσκει τον τύπο. Του εξηγεί ότι έχω φτάσει και ψάχνω.. είμαι λέει σωστά και να πάω πίσω εδώ σε ένα στενάκι, θα βρω μια μπλε πόρτα και να περιμένω να έρθει. Οκ τους ευχαρίστησα και πάω από την πίσω μεριά ψάχνοντας την μπλε πόρτα. Την βρίσκω και περιμένω.. περιμένω...και περιμένω!!! 30 λεπτά και εμφανίζεται κάποιος.!!! 00:30 εξαντλημένος, πεινασμένος, βρεγμένος να περιμένω κάποιον μέσα στα σκοτάδια σε ένα κωλοστενο σε πόλη της Ρωσίας.. ούτε για την Maria Sarapova (αυτή η παλιοπατσαβουρα ξανθιά Ρωσίδα τενίστρια) δεν θα το έκανα..!!!! Τελικά ποιο ξενοδοχείο; Ούτε επιγραφές ούτε ρεσεψιόν τίποτα, αλλά ένα διαμέρισμα με έξι δωμάτια με κοινή τουαλέτα και μπάνιο. Και μάλιστα ήταν γεμάτα.!! Τώρα ο τύπος μου ζητά σε άπταιστης σπαστής Αγγλικής να τον αποπληρώσω και για τις δυο νύχτες. Του εξηγώ σε original magelanika ρούβλια ΝΙΕΤ και αύριο θα βρω τράπεζα για να κάνω. Οκ δεν μπορούσε και αλλιώς, εξάλλου να την κάνω κοπάνα αποκλείεται.!!! Με την κούραση που έχω θα κοιμάμαι για μια εβδομάδα τουλάχιστον.!! Και εκεί που πάω να του πω καληνύχτα, μου λέει για την μηχανή!!! Δεν μπορεί να μείνει έξω στον δρόμο να την πάμε σε παρκινγκ.!!! Ωωωω ρε φίλε άστην εδώ δεν έχω θέμα!! Όχι επιμένει!! Που είναι το μαμημενο παρκινγκ; 200m εδώ δίπλα. Δεν έχω ούτε για δυο μέτρα κουράγιο!! Άντε πάμε. Φτάνουμε σε ένα περιφραγμένο οικόπεδο, με τον υπεύθυνο του υποτιθέμενου παρκινγκ να κοιμάται μέσα σε ένα μεταλλικό κοντέινερ. Ο τύπος ρακένδυτος μιλάμε με δυο μπουκάλια βότκα πεταμένα κάτω άδεια. Τον ξυπνά και του λέει για την μηχανή αν μπορεί να την αφήναμε για δυο βράδια. Κανονίζουν και την τιμή και όλα οκ..και τώρα αναρωτιέμαι εγώ!!! εδώ είναι ασφαλές περισσότερο απo έξω στον δρόμο πάνω από το παραθύρι του δωματίου μου; (το δωμάτιο με παράθυρο παρακαλώ βρισκόταν δυο μέτρα κάτω από τον δρόμο) ωραία τώρα μπορώ να πάω να ξεραθώ;!!! 8-8-14 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (RU-Nizhniy Novgorot)… Πρώτη φορά που είπα τι καλά που στην τιμή του δωματίου δεν είχε και πρωινό.!! Κατά τις 13:00 ανοίγω τα βλέφαρα με πολύ δυσκολία. Και σε ρόλο ξυπνητήρι το στομάχι που από χθες ήταν άδειο. Έξω ντάλα ο ήλιος αλλά στα έγκατα της γης που βρισκόμουν που να το καταλάβω. Ξεκινώ μια βόλτα εδώ κοντά, μόνο για φαγητό και ΑΤΜ. Ακόμα δεν έχω συνέρθει και νιώθω κουρασμένος. Βρίσκω ένα πάρκο και αράζω σε παγκάκι. Μετά από κάποιες ώρες επιστρέφω στο δωμάτιο, περνώντας πρώτα από το παρκινγκ να δω και την μηχανή. Όλα καλά στην θέση της και αρχίζω το λάδωμα αλυσίδας και άλλαξα την θέση σε όρθια της μπαγκαζιερας για να μπορώ να οδηγήσω ποιο άνετα. Τα υγρά των φρένων είχαν αδειάσει, αποτέλεσμα φρένο πίσω άντε για..!!! το καλό με αυτό το διαμέρισμα ήταν ότι το ιντερνέτ δούλευε σφαίρα. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω με την Μόνικα και να τις παραγγείλω πράγματα. Όπως να πει στο φιλαράκι που περιποιήθηκε το μοτορι, να πάρει ένα σωληνάκι υψηλής και υγρά, να βάλει στην παραγγελία και ένα ζεύγος τακάκια να υπάρχουν.. Και το βασικότερο να μου αγοράσει η Μόνικα ζώνη μέσης.. Οκ από Μόνικα θα μιλήσει με Ηλία και θα μου πει. Η παραγγελία δόθηκε, είναι απόγευμα με μαύρα σύννεφα να ξανά κάνουν την εμφάνιση τους.. τι κάνω πάω μια βόλτα κέντρο; Δεν έχω χάρτη πόλης και δεν ξέρω ποιο και που είναι το κέντρο. Βάζω στο κινητό Google maps κέντρο και μου βγάζει στα 4χιλ από εδώ. Το σκέπτομαι και ξεκινώ να το κόψω με τα πόδια. Λάθος όμως γιατί και απόσταση, και στα μισά άνοιξαν οι ουρανοί ξανά. Επιστροφή άρον, άρον για δωμάτιο.. Βλέπω και τον τύπο τον πληρώνω, φτιάχνω φραπεδακι και αρχίζω να εξολοθρεύω τις 10 μύγες που πετούσαν στα 10 τετραγωνικά του δωματίου!!! 9-8-14 ΣΑΒΒΑΤΟ (RU-Kazan 413χιλ) Hotel Moskovskaya €23 μονόκλινο χωρίς πρωινό.. Ο καιρός ευτυχώς καλός και συνεχίζω το μοναχικό μου ταξίδι. Η μόνη συντροφιά από Μόσχα ο ίδιος δρόμος Μ7. Το gps δεν έχει νόημα να είναι ανοιχτό, την στιγμή που μου δείχνει την επόμενη στροφή μετά από 400χιλ.!!! Το μενού των χιλιομέτρων αυτών είχε απ’όλα για να μην ξεχνιόμαστε.!!! Ουρές οχημάτων κυρίως για κάποια έργα που γίνονταν, λίγο χωματακι, λακκούβες και ανωμαλίες στο οδόστρωμα, που η δουλειά τους είναι να υπάρχουν για να μην σε πάρει ο ύπνος, δεν εξηγείτε τι άλλο να πω!!! Δάσος μα πολύ δάσος λέμε, και βροχή, για τεστ σε αδιάβροχα και το πόσο γρήγορα θα φορεθούν.!!! Το μόνο διαφορετικό στο τσακ πρόλαβα να δω, πινακίδα να γραφεί Welcome To Repouplica Tatarstan..!!!! Τι έγινε ρε παιδιά κι’άλλο STAN? Ναι όντως το Kazan είναι η πρωτεύουσα των Ταταρων. Και έφτασα όλα καλά σε λογική ώρα, με το ξενοδοχείο να βρίσκεται μια ανάσα από το Κρεμλίνο της πόλης.. η ρεσεψιονιστ ένα χαμογελαστό μοντέλο, αποφάσισε να με πάει στο δωμάτιο!! Γιατί έφταιξα σε κάτι; Πουκαμισάκι λευκό με τσίτα το μπούστο, φούστα κάτω από το γόνατο μπροστά, και σκίσιμο πάνω από το μπούτι πίσω!!! Γιατί μου λέτε; Ανέβαινε τις σκάλες μπροστά αυτή τακα, τουκα, οι γόβες στα πλακάκια κι’εγω πίσω της δυο σκαλοπάτια, κλανκ, κλονκ, ήχος από τα λάστιχα δεσίματος της μπαγκαζιερας να τα σέρνω. Ενδιάμεσα ο ήχος άλλαζε από εμένα μπαφ, μπουμ, που σκόνταφτα που και που!!! Και να μου λέει με μια σέξι φωνούλα.. careful slipping..!! αμ δε γλιστρούν τα πλακάκια, το φως μου έχασα χάχα!! Αφού το πέρασα και αυτό βρήκα το κουράγιο, για ποδαράτο βόλτα στο κέντρο του Καζάν.. Η αρχή γίνεται από το πανέμορφο Κρεμλίνο της πόλης που είναι και δίπλα. Μέσα σε αυτό βρίσκονται κυβερνητικά κτήρια, μουσεία, πάρκα, θρησκευτικά μνημεία, αλλά και το πανέμορφο (Κουλ Σαρίφ Τζαμί-Kul Sharif Mosque)….. Το Τζαμί πείρε το όνομα του Ιμάμη που σκοτώθηκε το 1552 από τα στρατεύματα του Ιβάν του Τρομερού ενώ προσπαθούσε να προστατέψει την πόλη. Σε στρατηγική θέση κτισμένο το Καζάν, στη συμβολή δυο ποταμών του (Βόλγα-Bolga) και του (Καζανκα-Kazanka) είναι η μεγαλύτερη πόλη λιμάνι του ποταμού Βόλγα. Αρκετά τουριστική πόλη, με τους οφθαλμούς να μην ξεκολλούν από κάθε σημείο της, θα έπρεπε να καθόμουν δυο νύχτες τουλάχιστον!! Δεν πειράζει όμως και συνεχίζω προς τη καρδιά της εμπορικής πόλης. Ο Bauman κεντρικός πεζόδρομος που διασχίζει ένα πολύ μεγάλο μέρος της πόλης, εδώ υπάρχουν τα πάντα. Καταστήματα ,εστιατόρια, καφέ, και διάφορες υπαίθριες εκδηλώσεις συναντάς σε αυτόν τον δρόμο. Εγώ βρήκα μια πιτσαρία άραξα και ισα ισα που πρόλαβα το ξαφνικό μπουρίνι. Άρχισε να νυχτώνει, σταμάτησε η βροχή και παίρνω τον δρόμο της επιστροφής, όπου εκεί που περπατούσα άκουσα να μιλούν Ελληνικά μπροστά μου. Ζευγάρι με ένα μωράκι στο καρότσι σταματούν να βγάλουν φωτογραφία. Σταματώ κι’εγω και τους λέω.. ωραίο το Καζάν έτσι δεν είναι; Έπαθαν πλάκα!! Ρε φίλε Έλληνας είσαι; Πω πω πόσο καιρό έχουμε ακούσουμε Ελληνικά.!!! Το λοιπόν ο φίλος έχει έρθει για δουλειά στην Ρωσία.. όχι στο Καζάν αλλά σε μια πόλη λίγο μακριά από εδώ.. δούλευε σε μια κατασκευαστική στην Ελλάδα και βρήκε εδώ κάτι καλύτερο και ήρθε οικογενειακώς. Είχαν έρθει για σαββατοκύριακο στο Καζάν. Αφού τα είπαμε για λίγο ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλον καλή τύχη και έφτασα ξενοδοχείο. Τι ωραία απρόσμενη συνάντηση ήταν αυτή!! Μίλησα και με την Μόνικα μέσο skype και μου είπε ότι τα πράγματα που ζήτησα τα έχει και θα τα φέρει. Τέλεια, καλό βράδυ…. 10-8-14 ΚΥΡΙΑΚΗ (RU-Ufa 574χιλ) 7 Nebo Apartments €38 χωρίς πρωινό διαμέρισμα.. Άντε πάμε ξανά για τις ατελείωτες ευθείες. Ίδιος δρόμος ίδιες συνθήκες. Πάντως όσο κάνω όλο και ποιο πολλά χιλιόμετρα σε τέτοιους δρόμους, όλο και πείθομαι για την συγκεκριμένη επιλογή του f-650.. μέχρι 120χιλ ταξιδεύω χαλαρά και πολύ οικονομικά. Δεν είναι και για πάρα πάνω εδώ που τα λέμε οι δρόμοι. Γενικά από αστυνομία δεν έχω δει, εκτός από τα τσεκ πόιντ που βρίσκονται σε είσοδο και έξοδο των πόλεων, και δεν έτυχε μέχρι τώρα να με σταματήσει κανείς. Σταματώ για βενζίνη, και βλέπω στο κινητό ότι έχω 4 κλήσεις και μάλιστα από Ρωσία. Ποιος είναι αυτός ρε γαμωτο!!!! Σκέπτομαι να δω την εκτύπωση από το διαμέρισμα που έχω κλείσει μήπως είναι από εκεί. Τσεκάρω τον αριθμό και είναι ίδιος. Τι να θέλουν τώρα; Το αφήνω μήπως ξανά πάρουν γιατί υπάρχουν και χρεώσεις, δεν έχω τοπικό νούμερο. Ξεκινώ και πάλι μετά από μια ώρα νιώθω την δόνηση στην τσέπη του μπουφάν που είχα το τηλέφωνο. Σταματώ να δω και είναι αυτοί πάλι. Τώρα θα τους καλέσω γιατί λέω δεν μπορεί κάτι συμβαίνει. Το σηκώνει ένας που προσπαθεί να μιλήσει αγγλικά, και λέει ότι είναι ο αδελφός αυτού που έχει το διαμέρισμα.. Δεν ξέρει αγγλικά ο αδελφός, και θέλει να μου κάνει κάποιες ερωτήσεις.. ωραία λέω τα πιάσαμε τα λεφτά μας!! Αν θα έρθω, που βρίσκομαι, σε πόση ώρα υπολογίζω να είμαι εκεί, αν είμαι μόνος κ.δ.τ.κ.(και διάφορα τέτοια κουφά)…να μου εξηγεί πως θα βρω το διαμέρισμα γιατί ο αριθμός της διεύθυνσης που έχω είναι ο σωστός αλλά το κτήριο έχει το νούμερο 47..!!! ρε μεγάλε θα μου έρθει ο λογαριασμός άστα να πάνε..!!! θα σε πάρω ξανά όταν φτάσω.. όρεξη για κουβέντα είχε.. Κατάλαβα σε τσιμεντένιο μπλοκ πολυκατοικιών θα είναι και αυτό.. Άντε να δούμε!! Φτάνω στην σωστή διεύθυνση σε μια αχανές έκταση με τσιμεντένια μπλοκ πολυκατοικιών. Μιλάμε για δρομάκια ανάμεσα, και παιδικές χαρές.. αρχίζω και ψάχνω αλλά δεν βρίσκω το μπλοκ 47. Κάπου το χάνω και δεν ξέρω τι παίζει. Ρωτώ έναν που περνούσε εκείνη την στιγμή, και μου λέει ότι πρέπει να βγω από εδώ, και να πάω ποιο πάνω από μια κεντρική λεωφόρο, όπου συνεχίζει η αρίθμηση (η συνεννόηση έγινε στην νοηματική).. λαβύρινθος πολυκατοικιών κι’εγω χαμένος!!! Φτάνω επιτέλους στο μπλοκ 47, και παίρνω τον Ρώσο να μου πει σε ποια είσοδο να περιμένω. Μπορεί και πέντε εισόδους να είχε το κάθε μπλοκ. Έφτασαν τα δυο αδέρφια μέσα στην τρελή χαρά, και αυτό γιατί ήμουν ο πρώτος Έλληνας που νοίκιαζα το διαμέρισμα τους. Πάμε να αφήσεις τα πράγματα και μετά να πάμε την μηχανή σε παρκινγκ εδώ κοντά.!!! Άντε ξανά ο αγώνας για παρκινγκ. Με το που αφήνω τα πράγματα μου λέει ο ένας αυτός που ξέρει λίγα αγγλικά, ότι ο αδελφός του θέλει να μου πει!!! Ξεκινά μιλά Ρωσικά στο τηλέφωνο του, και ακούω στα Ελληνικά αυτά που θέλει να πει. Είχε εφαρμογή στο κινητό που μετάφραζε.. Ωραίος ο brother!!!! Με τον τρόπο αυτό μου έδειξε το διαμέρισμα και γενικά με τις λειτουργίες εδώ.. ωραία τώρα πάμε για παρκιν γιατί η ώρα περνά και λυσσώ της πείνας. Αυτοί σε αμάξι και εγώ ακολουθω. Φτάνουμε στο παρκινγκ, αλλά συμβαίνει το εξής κουφό(τυχαίο; δεν νομίζω).. ο τύπος με τίποτα δεν δεχόταν μηχανή, και όχι ότι δεν είχε θέση απλά έλεγε ότι είναι μόνο για αμάξια. Ρε καλέ μου ρε χρυσέ μου οι Ρώσοι να προσπαθούν να τον πείσουν, να πληρώσουμε για θέση αυτοκινήτου; τίποτα ο άλλος βράχος.. Τι κάνουμε τώρα; σκεπτόντουσαν που μπορούμε να πάμε αλλού. Τους ήρθε κάτι στο μυαλό και πάμε σε άλλο.. εδώ τώρα ήταν ανοιχτό δεν φυλάσσετε από κάποιον παρά μόνο είχε κάμερα. Το σκέπτονται, ρωτάν κάποιους εκεί, μπορούμε να την αφήσουμε αλλά με δική μας ευθύνη. Ούτε εδώ πάμε αλλού, έχω αρχίσει να τρελαίνομαι!!! Στο τρίτο ήταν και το καθοριστικό. Επιτέλους ξεμπέρδεψα. Δεν είναι κοντά από το διαμέρισμα πάντως περίπου τρία χιλιομετρακια στο νερό!! Αφού μπήκα στο αμάξι να με γυρίσουν πίσω, τι το ήθελα κάνω κρίσιμη ερώτηση!!! Θέλω να αλλάξω λάστιχα υπάρχει τίποτα εδω; Και αμέσως συμφωνούν να ψάξουμε τώρα.. απόγευμα προς βράδυ και Κυριακή!!! Πάμε σε ένα που ξέρουν αλλά τζίφος είναι μόνο για αμάξια. Επιτόπου μπαίνει με το κινητό ιντερνέτ και ψάχνει. Κανά δυο τρία τηλέφωνα και είναι κλειστά. Ξεκινάμε για άλλο, ξανά τα ίδια για αμάξια, φορτηγά ναι για μηχανή όμως όχι.. και κάνω ξανά κρίσιμη ερώτηση. Δεν έχετε εδώ μηχανές; απαντά με χαμόγελο.. όχι γιατί θεωρείτε πολυτέλεια, την στιγμή που οι καιρικές συνθήκες εδώ είναι δύσκολες. Μέχρι -40 τον χειμώνα και κρατεί πολύ καιρό ο χειμώνας εδώ. Οπότε είναι για λίγους με ακριβά χόμπι!!! Ο τελευταίος μας έδωσε μια διεύθυνση να πάμε που μπορεί εκεί να αλλάζουν λάστιχα. Αλλά είναι κλειστός και ανοίγει αύριο. Αύριο τι ώρα θέλω να φύγω; Πρωί φυσικά αλλά θα κάνω μια εξαίρεση τώρα που βρήκα ανθρώπους και θέλουν να βρεθεί λύση. Το ραντεβού δόθηκε αύριο 10:00 πρωί.. επιτέλους βρίσκομαι στο διαμέρισμα και βγάζω τα ρούχα μηχανής. Σχεδόν νύχτωσε και φαγητό υπάρχει μόνο σε ένα εστιατόριο εδώ κοντά, η στο σουπερ μάρκετ στο ίδιο κτήριο στο ισόγειο. Δεν είχα υπομονή για παραγγελία σε εστιατόριο και διάλεξα την δεύτερη λύση.. σαλαμάκι, ψωμάκι, τυράκι, ντοματούλα, και γλυκάκι για επιδόρπιο ήταν βασιλικό γεύμα τέτοια στιγμή!!! Ξαφνικά αστραπές, ένας μανιασμένος αέρας, βροντές, να ρίχνει καρέκλες συνεργισμοί από αυτοκίνητα να χτυπούν, και τσακ πέφτει το ρεύμα.. την πέφτω για ύπνο και όνειρα γλυκά.. 11-8-14 ΔΕΥΤΕΡΑ (RU-Chelyabinsk 425χιλ) Hotel South Ural €18 μονόκλινο με πρωινό. 9:55 είμαι κάτω στην κεντρική είσοδο και φτάνει με ταξί ο Ρώσος. Πάμε στο παρκινγκ να πάρω την μηχανή. Βολεύω κάπως τα λάστιχα για να πάρω αυτόν δικαβαλο. Εντωμεταξύ μέχρι νωρίς το πρωί έβρεχε. Τώρα προσπαθεί ο ήλιος να κάνει την εμφάνιση του, αλλά η δρόμοι γεμάτοι νερό.. Αυτός πρώτη φορά ανεβαίνει σε μηχανή και λογικό δεν ήξερε.. Του είπα πως και φεύγουμε.. στάση στο μαγαζί που χθες ήταν κλειστό και μας είχαν πει ότι μπορεί και να αλλάζει λάστιχα. Πόρτα κι’εδώ φάγαμε. Τώρα που πάμε; μήπως να το άφηνα και να έφευγα γιατί έχω χιλιόμετρα μπροστά μου; Αυτοί μέσα στο βουλκανιζατέρ έχουν αρχίσει τα τηλέφωνα.. Να περιμένουμε λίγο.. και ναι βρέθηκε το ένα, το μοναδικό, το ανεπανάληπτο, βουλκανιζατέρ σε όλη την Ufa που μπορώ να αλλάξω λάστιχα στην μηχανή.!!!! Πήραμε την διεύθυνση και με την καθοδήγηση του Ρώσου φτάνουμε στο μαγαζί. Επιτέλους αλλάζω τα λάστιχα, μου φεύγει ένα βάρος που το κουβαλούσα από Αθήνα, και ένα πρόβλημα μείον!! €45 για αλλαγή ελαστικών και ζυγοστάθμιση!!! Εγώ τώρα χαιρόμουν που είχα καλή εξέλιξη και επιστροφή στο διαμέρισμα. Είχε φτάσει και ο αδελφός του για να παραδώσω κλειδιά και να με αποχαιρετίσει. Τους ευχαρίστησα για ότι έκαναν για μένα και πατώ την μίζα. Η ώρα 14:00 ίδει μεσημέρι και ο καιρός αρχίζει να κλείνει πάλι. Τον Μ5 από δω και πέρα θα έχω συντροφιά που φτάνει μέχρι το μακρινό Vladivostok.. Περιττό να πω ότι την βροχούλα την έφαγα και πάλι, και όσο προχωρείς προς Σηβιρια, η κίνηση των οχημάτων ελαττώνεται. Νταλίκες η πλειοψηφία εδώ.. Έφτασα στην καρδιά της πόλης όπου βρίσκονταν και το ξενοδοχείο που είχα κλίσει.. Το λόμπι της ρεσεψιόν άριστο, και τίποτα δεν κινούσε υποψίες για την συνέχεια.!!! Με το που βλέπω το κλειδί αρχίζουν οι υποψίες. Πως ήταν αυτά τα παλιά σιδερένια κλειδιά από παλιές πόρτες σε κελάρια, η στα υπόγεια της KGB (Κα-Γκε-Μπε) δεν ξέρω αλλά φαντάζομαι..!!!! βρίσκομαι έξω από την ξύλινη πόρτα του δωματίου ανοίγω με μια καλή σπρωξιά (είχε μπλοκάρει) και μπαίνω. Εντάξει… no comments… τουλάχιστον είναι καθαρό.!!! 18 ευρώ πλήρωσα τι θέλω τώρα και πολυτέλειες; Έχω και παράθυρο με θέα την κεντρική λεωφόρο και φασαρία σουπερ..!!! Βγαίνω για ακόμη μια φορά να πάω την μηχανή σεεε; Ευτυχώς σε παρκινγκ του ξενοδοχείου που βρισκόταν πίσω από αυτό.. συνεχίζω για μια βόλτα εδώ κοντά με τα πόδια. Δεν νομίζω ότι έχει και κάτι να δεις εκτός από ένα ακόμα άγαλμα του Λένιν!! Προσπερνώ μια πιτσαρία το σκέπτομαι και τελικά δεν.. Συνεχίζω προς τα πίσω για ξενοδοχείο, και δίπλα από αυτό έχει μια καντίνα, hot-dog και αγιος ο θεός, τσίμπησα δυο και ανέβηκα δωμάτιο. Φτιάχνω φραπεδακι και αράζω στο σαλόνι του ορόφου, γιατί μόνο εκεί έπιανα wifi. Τέλος για σήμερα αύριο μια καινούρια χώρα θα με υποδεχτεί.. 12-8-14 ΤΡΙΤΗ (ΚΖ-Petropavlovsk 555χιλ) Altyn Adam Hotel €34 μονόκλινο με πρωινό.. Εγερτήριο νωρίς γιατί έχω το πρώτο επίσημο ΣΤΑΝ σήμερα.. Καζακστάν λοιπόν σου έρχομαι..!!!! τώρα όσο αφορά τα πρωινά στα ξενοδοχεία για μένα είναι σημαντικό πρώτον γιατί με κόβει η λόρδα το πρωί, και δεύτερον φτιάχνω κάτι για τον δρόμο. Τώρα πείτε μου εσείς τι να πάρω μαζί μου όταν το πρωινό είναι μακαρόνια σκέτα, με μια άσπρη σάλτα ξεχωριστά και δυο μικρά λουκάνικα βραστά..!!! Τι να πω βάλτα σε ταπερ; την τρέλα μου γαμω!!! Τώρα βάζω και την υπογραφή μου ότι αυτό πριν γίνει ξενοδοχείο πρέπει να ήταν ψυχιατρείο!!! Όπου φύγει φύγει γιααααα..!!! Μ5 και ξερό ψωμί για σήμερα, με τις γνωστές ατέλειωτες ευθείες, μπαλώματα και μοναξιά στον δρόμο. Μουσική δεν ακούω όταν οδηγώ και γενικά δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ. Την βαρεμάρα η οποία είναι συχνό φαινόμενο σε αυτούς τους δρόμους, δίνω λύση με σκέψεις και διαλογισμό!!! Οι πινακίδες αρχίζουν να γίνονται προκλητικές!!! Άκου λέει 1090χιλ μέχρι (Novosibirsk-Νοβοσιμπίρσκ)!!! Και εκεί που η νύστα κάνει την εμφάνιση της (πόσο να διαλογιστείς στάση να φτιάξω φραπεδακι και τουαλέτα.. Σε σημείο που υπήρχε ένα μαγαζί για φαγητό και η τουαλέτα έξω, αυτήν με μια τρύπα στο έδαφος μογγολιαν σταιλ!!! Αράζω μακριά από τον όχλο και απολαμβάνω το φραπεδατο!!! Αφού έφυγε το πούλμαν με τον κόσμο δεν πάω και για τουαλέτα; πάω προς την πρασινάδα καλύτερα, ποιο εύκολο και άοσμο.. τέσσερα βήματα, στο πέμπτο δέχομαι επίθεση από σμήνος κουνουπιών.. δεν πρόλαβα ούτε φερμουάρ να κατεβάσω!!! Τσιμπούσαν πάνω από τα ρούχα. Ήταν πράσινα και μεγάλα, τα κουνούπια τίγρης θα νιαούριζαν μπροστά τους!!! Κουνούπια Σηβιριας όχι αστεία!!! Με πήραν στο κυνήγι μέχρι την μηχανή 15μ μακριά.. το κράνος γρήγορα, μίζα και δρομοοοοοο……!!!!!!!!!!! Φτάνω σύνορα με Καζακστάν.. μια μικρή ουρά από αυτοκίνητα και περιμένω να δω τι παίζει, το γνωστό!!! KAZAKSTAN-ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ Λίγα λόγια: 9η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο.. Από Κασπία μέχρι Αλτάι Όροι, και από πεδιάδες Ανατολικής Σηβιριας μέχρι την έρημο και τις Οάσεις της Κεντρικής Ασίας. Το επίπεδο έδαφος από στέπα κυριαρχεί στα κεντρικά της χώρας. Μια χώρα που πέρασαν αρκετοί κατακτητές, ο Μέγας Αλέξανδρος, φυλές Τούρκων, Αράβων αλλά και οι Μογγολοι, τα χαρακτηριστικά των Καζάκων διαμορφώθηκαν από προσμείξεις Αράβων και Μογγολων.. αλλά για πάμε να πάρουμε μια γεύση από Καζακστάν.. Το λοιπόν περιμένοντας στην ουρά στα σύνορα, και παρατηρώντας έβλεπα τους οδηγούς των οχημάτων να βγαίνουν και να πηγαίνουν σε ένα κιόσκι.. εγώ πάλι χαμπάρι τίποτα.. αλλά και ο κάθε επιβάτης κατέβαινε και πήγαινε μέσα στο κτήριο με τα γραφεία.. μήπως πρέπει να ανησυχώ; μέχρι που ήρθε ένας οδηγός και μου δείχνει να πάω στο κιόσκι.. άντε ξύπνα Πάνο!!!! Όλοι οι οδηγοί έπαιρναν ένα χαρτάκι για το όχημα όπου και το κρατούσες. Αφήνω μηχανή και μπαίνω μέσα στο κτήριο. Άλλος γολγοθάς εδώ. Δυο κιόσκια ουρά από κόσμο για έλεγχο διαβατηρίων. Περιμένω την σειρά μου, μάλλον έχουμε μέλλον εδώ. Αλλά τελικά γρήγορα πέρασα μπροστά λόγο ότι ήμουν τουρίστας!!! Κάθομαι στο κιόσκι μπροστά από τον υπάλληλο, όπου μου λέει να κοιτάξω ψηλά, στην κάμερα, και το μόνο που ρώτησε ήταν tourist? welcome to Kazakstan και μου δείχνει έξω τον υπάλληλο που πρέπει να κάνει έλεγχο στην μηχανή. Βγαίνω πάω την μηχανή ανοίγω μια πλαϊνή βαλίτσα ένα τυπικό έλεγχο και μου έκανε νόημα να φύγω. Αυτό ήταν και μόλις πέρασα τα σύνορα σταματώ για να ταχτοποιήσω λίγο τα πράγματα. Σταμάτησα έξω από μαγαζί συναλλάγματος και εστιατόριο μαζί.. εδώ μόλις παρκάρει δίπλα μου μοτοσικλετιστής. Εγώ και ο Βασίλης οι μοναδικοί μηχανόβιοι που περνούσαμε τα σύνορα. Ρώσος από το (Omsk-Ομσκ) επέστρεφε από ταξίδι εντος Ρωσίας αλλά με αρκετά χιλιόμετρα αφού είχε φτάσει μέχρι τα σύνορα Ουκρανίας. Μου λέει ότι θα κάνει συνάλλαγμα, και καλά θα ήταν να κάνω κι’εγω, αφού έγινε και αυτό αράξαμε για φαγητό να τα πούμε. Αυτός μετά από λίγες ώρες θα έβγαινε πάλι από το Καζακστάν, και ρωτώντας ποιο είναι το πρόγραμμα μου με κάλεσε στο σπίτι του για απόψε. Ευχαρίστως αν ήταν προς εκεί που θέλω να πάω. Δυστυχώς όμως!! Τότε μου λέει για λίγα χιλιόμετρα να ταξιδέψουμε μαζί μέχρι να χωρίσουν οι δρόμοι μας. Φυσικά και ετοιμαζόμαστε να φύγουμε, όταν με ρωτά γιατί η μπαγκαζιερα είναι βαλμένη στην θέση του συνοδηγού; Του εξηγώ ότι έχω πρόβλημα και πρέπει να βρω την λύση το πιθανότερο στην Αστάνα πρωτεύουσα του Καζακστάν. Αστάνα; Έχεις στυλό να γράψεις; Ναι έχω γιατί; Κολλητός μηχανόβιος μένει στην Αστάνα, θα τον πάρεις τηλέφωνο θα πεις από εμένα και θα λυθεί το πρόβλημα σου!! Τι λες ρε Bill τώρα!!!!! Τελικά βρισκόμουν την κατάλληλη στιγμή, με τον κατάλληλο άνθρωπο. Πραγματικά αυτός ήταν η ευχάριστη έκπληξη και καθοριστική που είχα στο ταξίδι!! Φεύγουμε και σταματάμε στο πρώτο βενζινάδικο που ήθελε βενζίνη ο Βασίλης. Βάζει και με κερνά δυο λίτρα που περίσσεψαν να μην πάνε χαμένα.!! Συνεχίζουμε παρέα χαλαρά με ένα χαμόγελο και με την ψυχολογία στα ύψη!!! Στην πινακίδα που έδειχνε προς Αστάνα σήκωσε το χέρι, κορνάρω και οι δρόμοι μας χώρισαν. Να είσαι καλά φίλε, καλούς δρόμους να έχεις ψιθύρισα μέσα από το κράνος. Φτάνοντας στο (Petropavlovsk-Πετροπαβλόφσκ) με βοήθεια gps και περαστικών βρίσκω το ξενοδοχείο που είχα κλίσει.. Παρκάρω δίπλα από καρατουμπανα 4Χ4 φιμε τζαμια και τετοια!! Ωραιοι πελατες εχει εδώ το χοτελι!!! Και μόλις το σκέπτομαι μπαίνοντας έβγαιναν κορασίδες πολλών αστέρων με φουσκωτούς αγκαζέ.!!! Η ρεσεψιονιστ τώρα γρι αγγλικά!!! Παίρνω το κλειδί και ανεβαίνω σκάλες. Πω πω τι καρακιτσαριο είναι αυτό; Διάδρομος με πολυελέους και μάλιστα κόκκινο και μπλε χρώμα φώτιζαν, χρυσές ταπετσαρίες και στο ίδιο μοτίβο το δωμάτιο.!!! Αλλά ήταν πολύ σουπερ. Είχα φάει και δεν πεινούσα μια βόλτα με παίρνει να κάνω και την κάνω!!! Προσπαθούσα να πω στην ρεσεψιόνιστ αν έχει χάρτη πόλης να μου δώσει μάταια όμως. Δεν καταλάβαινε ούτε τα βασικά.. ούτε το κλασικό city center?!!! Βγαίνω και ανοίγω Google maps. Βρίσκομαι σε μια πλευρά ενός μεγάλου πάρκου και για κέντρο δείχνει την άλλη μεριά.. ωραία το κόβω ποδαράτος από μέσα. Έχει αρχίσει νυχτώνει και κάνει κρύο θα έλεγα.!!! Περπατώ γρήγορα να ζεσταθώ λίγο, ήσυχα τα πράγματα εδώ μέσα στο πάρκο, με λίγα ζευγαράκια και παρέες να περπατούν. Φτάνω τελικά σε πεζόδρομο που είχε μαγαζιά και περισσότερο κόσμο να βολτάρει.. Κάνω τις βόλτες μου. Το σκοτάδι με πρόλαβε και σκέπτομαι να επιστρέψω. Αχαχούχα… εδώ θα γελάσει και ο κάθε πικραμένος.. επιστροφή από τον ίδιο πέρασμα μέσα από το πάρκο, μόνο που την νύχτα τίποτα δεν είναι ίδιο, που να καταλάβω ποιο μονοπάτι πείρα!!! Φωτισμός δεν υπήρχε παντού, και εμένα στο περίπου να προσπαθώ να προσανατολιστώ.. χάθηκα βέβαια και μέχρι σε χωμάτινα μονοπάτια μπήκα, ακούγοντας μόνο τα πουλάκια του δάσους, και όταν άκουσα μια κραυγή άρχισα να με ζώνουν τα φίδια. Κάποιος κάπου πρέπει να ξερναγε αλλά εγώ μόνο άκουγα δεν έβλεπα !!! εκεί θα με ζήλευε και ο Μπολτ..100αρη επί 10 σε χρόνο ντετε!!! Έχω καταλάβει ότι δεν παίζει να βρω το ξενοδοχείο που είναι, όντας έχω κλίσει μια ώρα που περπατώ γρήγορα.. έχει κρύο και εγώ στάζω στον ιδρώτα. Έχω κουραστεί και αγχωθεί. Σταματώ λίγο να ηρεμίσω και να σκεφτώ.. και φυσικά την λύση και εδώ την δίνει ο Άγιος Google Maps.!! Με το στίγμα να φαίνομαι σε ποιο σημείο είμαι στο πάρκο, και ξέροντας που βρίσκεται το ξενοδοχείο, έφτασα επιτέλους σε αυτό.. μια περιπέτεια που θα θυμάμαι.. πάω δωμάτιο φτιάχνω το φραπεδακι και αναρωτιόμουν πόσο εύκολο είναι να κομπλάρεις για το τίποτα.!!
  7. ΠΡΟΛΟΓΟΣ Πόσο δύσκολο, μα πόσο δύσκολο είναι πλέον η υλοποίηση των ταξιδιωτικών μας ονείρων… Αναρωτιέμαι το πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί η παρέα, το χρήμα, ο χρόνος..!!! Τα όνειρα όμως πρέπει να υπάρχουν, και σκοπός όσο αυτό είναι εφικτό να τα κατακτάμε. Φέτος μπόρεσα και κατέκτησα ένα ακόμα ταξιδιωτικό μου όνειρο.. Μετά από ένα 2012 με λίγα ταξίδια, και με ένα ταξιδιωτικό έπος για μένα, χαμένο την τελευταία στιγμή, είπα δεν βαριέσαι πάμε για το 2013.. έλα όμως που το 2013 ήταν ακόμα ποιο χειρότερο. Φυσικά και το 2014 καλό δεν θα το έλεγα, το κάθε πέρσι και καλύτερα δεν είναι τυχαίο που λέγετε.. Ήμουν όμως μια βόμβα έτοιμη για μπαμμ.. Πολλά μαζεμένα μέσα μου με έσπρωχναν στο άνοιγμα γκαζιού προς εξαφάνιση… Silver Alert.. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ -ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ Οπότε περίπου το Πάσχα του 2014 άρχισαν οι πρώτες αναζητήσεις και σκέψεις.. Ιαπωνία, Μογγολία; Το χαμένο όνειρο του 2012 που ήταν μελετημένο και έτοιμο στο συρτάρι; Βρε λες; Για ένα μήνα το έβαλα κάτω, έκοψα, έραψα, βγήκε μεν αλλά..!!! πολύς ο χρόνος (κανένα πρόβλημα) πολύ το χρήμα (μεγάλο πρόβλημα).. Όσο και λυτά να προσπαθούσα να γίνει, υπάρχουν οικονομικοί παράγοντες για την υλοποίηση του, που σπρώχνουν βαθιά το χέρι στην τσέπη.. Έτσι με βαριά καρδιά ξανά κλείνω το συρτάρι.. Άλλη φορά… Αρχές Ιουνίου έχω αρχίσει να στήνω την μηχανή, και να την κάνω όσο ποιο δυνατόν μάχιμη για τέτοιου είδους ταξίδια.. αλλά και πάλι δίχως υπερβολές και πολλά έξοδα.. Η μηχανή ένα ταπεινό BMW F-650 (Funduro) του 1995… Αφού έχω ένα ετοιμοπόλεμο καρατουμπανο, και λατρεμένο BMW-K1200S που έχει περάσει και χρήση στα χέρια μου για την οποία δεν φτιάχτηκε, γιατί περεταίρω έξοδα τότε; Γιατί ήθελα, ένα on-off φτηνό, παλιό, απλό, ελαφρύ, μεσαίου κυβισμού μηχανάκι, για όταν θα μου καρφώνονταν ιδέα προς τέτοιους προορισμούς.. Έτσι το 2012 έγινε η αγορά ενός BMW-F650 σε άψογη λειτουργική κατάσταση.. Σιγά σιγά, βελτίωσα λίγο τα ηλεκτρικά του με βασικότερη αλλαγή σε εξωτερική θέση του ανορθωτή.. Κάτω από την σέλα που ήταν είχε την τάση σε υπερθέρμανση και καιγόταν.. Κάποια ταξιδάκια εντος υπο ολες τις συνθηκες, ηταν αρκετα για τεστ οπού τα πέρασε με επιτυχία και δίχως παρατράγουδα.. Με την μηχανή αφημένη σε έμπειρα χέρια φίλου για το στήσιμο της σε προσωπικό του χώρο, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα σε εξοπλισμό και από το ποιο υπερσύχρονο συνεργείο, πέφτω με τα μούτρα στον σχεδιασμό του ταξιδιού.. Την στιγμή που ο κύβος εριφθει, και ο ταξιδιωτικός στόχος θα είναι η κεντρική Ασία και τα περιβόητα στανς, η μάχη προς ανεύρεση πληροφοριών πρέπει να δοθεί με αίμα, δάκρυα, και ιδρώτα όπως λέει και ο στοίχος τραγουδιού.. Σακηηηηηηηηηη!!!!!! Και η μάχη μαινόταν άνιση.. Πελαγωμένος και χαμένος στο ιντερνέτ ψάχνοντας σε ξένα φόρουμ, και γενικά πληροφορίες ξενόφερτες αφού οι εγχώριες ήταν ελάχιστες, τι να σου κάνω ο άμοιρος; Με την μετάφραση Google να παίρνει φωτιά λόγο level -10 των αγγλικών μου προσπαθούσα να βγάλω άκρη.. και για να έχουμε μια τάξη πραγμάτων έχουμε και λέμε.. Βίζες σε ποιες χώρες χρειάζομαι; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.. Ρωσία, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν… Σιγά ρε μεγάλε πως κάνεις έτσι; Ναι αλλά πάμε να πάρουμε τα πράγματα όπως έχουν.. Πρεσβεία για Ρωσία υπάρχει στην Αθήνα και βίζα βγαίνει τουριστική για ένα μήνα μέχρι και δυο εισόδους.. Εγώ θα χρειαστώ όμως πάνω από μήνα.. Τι γίνεται; Βίζα τρίμηνη bissnes μπορώ να πάρω; Το μυαλό πιέζεται άρα δίνει λύσεις..!! Αμέσως σκέφτηκα φιλο Μοτο περιηγητη που ειχε κανει χρηση τετοιας βιζας.. Απλα την περνεις απο το γραφείο στη Θεσσαλονίκη (Mouzenidis travel) Ευχαριστώ φιλαράκι να είσαι καλά.. Και ένα χαμόγελο σαν του τζοκερ στην ταινία μπατμαν εμφανίστηκε στο πρόσωπο μου. Μπαίνω κατευθείαν στο σαιτ του γραφείου Μουζενιδης, και όντως διαφημίζουν ταξίδια στην Ρωσία, όπως και έκδοση βίζας. Οπότε μια ειδίκευση την έχουν, και μάλιστα βλέπω ότι υπάρχει και γραφείο εδώ στην Αθήνα. Σκέπτομαι ότι θα γλυτώσω και το τρέξιμο της Θεσσαλονίκης αμ δε….!!!! Επόμενη μέρα με βρίσκει να παίρνω τηλέφωνα στην Θεσσαλονίκη στο ταξιδιωτικό γραφείο.. Όντως εξεπλάγην με την απάντηση ότι γίνεται εύκολα.. 250 ευρώ, αίτηση, μια φωτογραφία, διαβατήριο, το πρόγραμμα του ταξιδιού και δυο εβδομάδες μέχρι την παραλαβή της βίζας. Από πού τηλεφωνάτε κύριε; Από Αθήνα. Πρέπει να έρθω Θεσσαλονίκη; Κανονικά ναι για την αίτηση, αλλά υπάρχει και άλλη λύση.. Θα πάτε στο γραφείο μας στο κέντρο της Αθήνας και θα ζητήσετε μια αίτηση, θα την συμπληρώσετε και μαζί με όλα θα τα στείλετε με κουριερ.. Οκ ευχαριστώ και θα σας ενημερώσω. Κλείνοντας το τηλέφωνο αναρωτήθηκα γιατί δεν μου πρότεινε να γίνουν οι διαδικασίες στο γραφείο εδώ στην Αθήνα. Τι παίζει ρε πάλι; Αμέσως θα μάθω. Τηλέφωνο στο γραφείο εδώ στο κέντρο. Ναι για σας θα ήθελα να βγάλω βίζα για Ρωσία. Ξεκινά ο τύπος, τουριστική; Ναι… Οκ βγαίνει για μέχρι ένα μήνα μπλα, μπλα, μπλα…. Μια στιγμή εγώ θα ήθελα πάνω από μήνα. Τι εννοείτε την bissnes για τρεις; Ακριβώς. Μπορείτε να πάρετε αργότερα θα είναι εδώ κοπέλα που ασχολείται με τις βίζες να σας πει; Τώρα τι κάνω; Δεν πάω μέχρι την πρεσβεία του Καζακστάν στον Χολαργό να ρωτήσω και εκεί τι παίζει με βίζες; Το κυνήγι της ΒΙΖΑΣ ξεκινά.!!! Έτσι λοιπόν μετά από λίγα λεπτά βρίσκομαι έξω από την πρεσβεία.. Ερώτηση στον φύλακα έξω.. Τι χρειάζεται για έκδοση βίζας για ένα μήνα και δυο εισόδους οδικώς με μηχανή; Κάτσε να ρωτήσω αν χρειάζονται τίποτα χαρτιά για το όχημα. Παίρνει τηλέφωνο μαθαίνει και ξεκινά. Λοιπόν έχουμε και λέμε πρώτα θέλεις αίτηση που συμπληρώνεις πλήρες τα στοιχειά σου και του δρομολογίου, που θα κάνεις με τα μέρη που θα επισκεφτείς, και εκτύπωση κράτησης κάποιων ξενοδοχείων που θα έχεις κάνει (πχ από booking) Ωραία.. Η αίτηση είναι η ίδια που έχετε στο σαιτ της πρεσβείας; Ναι.. Μπορώ να την εκτυπώσω να την συμπληρώσω και να έρθω; Φυσικά θα γλυτώσεις και χρόνο.. Για την μηχανή θέλουμε φωτοτυπία την άδεια, μια φωτογραφία, το διαβατήριο τουλάχιστον σε εξάμηνη ισχύ, και 50 ευρώ πράξη εντολής πληρωμής που θα σου κόψουμε και θα πληρώσεις σε τράπεζα και θα μας φέρεις την απόδειξη.. Και αφού τα καταθέσεις αυτά έρχεσαι μετά από πέντε μέρες και παραλαμβάνεις. Φεύγω με κατεύθυνση κέντρο στο γραφείο για την Ρωσική βίζα.. Βρίσκω την υπεύθυνη με ειδίκευση σε βίζες για Ρωσία. Θέλω να πάω οδικώς στην Ρωσία, και θα με ενδιέφερε η τρίμηνη βίζα. Μάλιστα!!! Έχετε πρόσκληση από κάποιον; Από κάποια εταιρία; Όχι!!! Δεν γίνετε πως θα πάρετε τρίμηνη; Άσε που και να είχατε κάτι τέτοιο η διαδικασία έκδοσης της είναι χρονοβόρα και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα απόρριψης. Για ένα μήνα σας βγάζω αν θέλετε άνετα. Συνεχίζω εγώ σίγουρα δεν υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος; Όχι με τίποτα δεν γίνεται. Τζίφος η υπόθεση, και με κατεβασμένα μούτρα αποχωρώ.. Τόσο χάλια για την ήτα μου που έφυγα και ξέχασα να της πω ότι το γραφείο σας στην Θεσσαλονίκη γιατί μου βγάζει; Κατάληξη σε καφέ να πνίξω τον πόνο μου με δυο φρεντο επανωτούς. Σκέψεις και πάλι σκέψεις, με το μόνο φαινομενικά εύκολο η έκδοση βίζας για Καζακστάν. Ουζμπεκιστάν ακόμα καν δεν έχω ψάξει τι και πως, και Τατζικιστάν το ίδιο. Μήπως να έβγαζα για ένα μήνα την Ρωσική και όταν τέλειωνε να την ανανέωνα στην χώρα που θα βρισκόμουν; Είναι ένα ρίσκο. Πάω στον Ηλία τον φίλο που έχω την μηχανή, να του πω τον πόνο μου και να δω την πορεία των εργασιών. Γενικά πηγαίνω από εκεί για να ρίχνω καμιά ματιά, να μαθαίνω για να μπορώ ανά πάσα στιγμή να βάλω χέρι σε τυχών βλάβη που μπορεί να προκύψει. Είπαμε απλό μοτέρ, απλά ηλεκτρικά οπότε με κατσαβίδι και ασφάλειες μαζί είσαι κομπλέ. Η μηχανή είναι σε καλό δρόμο και περιμένουμε κάποια ανταλλακτικά για να προχωρήσουμε. Όπως βασικό η μπαταρία, παρήγγειλα μια λιθιου και την περιμένουμε από Αμερική, ντιζα γκαζιού και συμπλέκτη έξτρα, και ψάχνοντας για καινούριο κομπλερ μίζας γιατί είναι ένα βασικό θεματακι που πάσχει η μηχανή.. Δεν έχει κάποιο πρόβλημα αλλά με την αλλαγή του θα είμαι 100% σίγουρος ότι θα με βγάλει. Αλλά το άτιμο είναι και το ακριβότερο. 550 ευρώ από την μαμά BMW. Δεν υπάρχει περίπτωση πρέπει να βρεθεί κάτι φτηνότερο, και αν δεν βρεθεί θα φύγω με αυτό που έχει. Επιστροφή σπίτι και ξανά ψάξιμο σε ιντερνέτ.. Αυτή την φορά σειρά έχει το παντελώς άγνωστο από πληροφορίες Ουζμπεκιστάν. Το έναυσμα για να ξεκινήσω το ψάξιμο και μάλιστα συγκεκριμένα, το πείρα από έναν Έλληνα μοτο ταξιδευτή. Θυμήθηκα την αναφορά που είχε κάνει σε ταξίδι του προς αυτά τα μέρη, και είχε χρησιμοποίηση τις υπηρεσίες από ταξιδιωτικό γραφείο στην πόλη Almaty του Καζακστάν. Stans Tours λοιπόν με οργάνωση και γνώση στις χώρες αυτές. Μετάφραση από ελληνικά σε αγγλικά στέλνω mail με το τι θέλω και περιμένω απάντηση. Πρωί πρωί απάντηση από Stans Tours.. Ήταν ένα κατεβατό που πραγματικά βαρέθηκα να το κάνω μετάφραση για να καταλάβω τι λέει.. Αργότερα το βλέπω. Με αυτά και με τα άλλα έχουμε φτάσει τέλος Ιουνη και το χρονοδιάγραμμα στο μυαλό με καρφωμένη την έναρξη ταξιδιού τέλος Ιουλίου.. Μήπως να το αφήσω και να την κάνω για Σαλαμυκονο καλύτερα γιατί το σενάριο πλησιάζει την επιστημονική φαντασία; Εκτύπωση το mail που μου έστειλαν από το γραφείο στο Καζακστάν και έξω για καφέ με φίλο που κατέχει την αγγλική για να το διαβάσει.. Ρε φίλε τι λέει εδώ ο ποιητής; Για να δω!! Μάλιστα μμμμ.. οκ.. ναι, αχα!!! Έλα ρε πες θα σκάσω.!!! Λοιπόν τα λέει ξεκάθαρα και αναλυτικά. Μέσω mail σου στέλνουν πρόσκληση όπου και την εκτυπώνεις, αίτηση όπου την συμπληρώνεις με προσωπικά στοιχεία διαβατηρίου, και δρομολογίου εντως Ουζμπεκιστάν. Από ποια σύνορα έχεις σκοπό να μπεις και από πού θα βγεις. Αφού συμπληρωθούν τα σκαναρεις μαζί, και την πρώτη σελίδα του διαβατήριου, και τα στέλνεις με mail το αργότερο 15 ημέρες πριν την άφιξη σου. Βέβαια για να ξεκινήσουν τις διαδικασίες θα πρέπει να καταθέσεις 50 ευρώ σε λογαριασμό τους.. Αφού δουν την κατάθεση όλα θα πάρουν τον δρόμο τους. Τι λες ρε φίλε να τους εμπιστευτώ; Γιατί έχεις άλλη λύση; Όχι..!! Το πολύ να χάσεις 50 ευρώ. Τα 50 δεν με νοιάζουν όσο το να φάω πόρτα σε σύνορα.. Ρίσκο φιλαράκι ρίσκο!! Ρε συ σε ότι μπορώ να βοηθήσω με ιντερνέτ και τέτοια πες έτσι; Να είσαι καλά θα σε χρειαστώ μάλλον. Α και πότε λες να ξεκινήσεις από Αθήνα; Λέω για τέλος Ιουλίου αν όλα πάνε καλά. Δηλαδή οπωσδήποτε γιατί για αργότερα δεν με παίρνει. Τέλος Σεπτέμβρη πρέπει να είμαι πίσω γιατί μετά ο χειμώνας πλησιάζει γρήγορα σε αυτές τις χώρες. Άκου να δεις, εγώ με την γυναίκα μου αποφασίσαμε για ένα ευρωπαϊκό ταξίδι μέχρι Πολωνία και πίσω. Ναι ωραία και; Και λέμε να ξεκινήσουμε τέλος Ιουλίου. Μπορούμε να πάμε παρέα μέχρι ενός σημείου και μετά ο καθένας στον στόχο του, τι λες; Καλά πλάκα με κάνεις εννοείτε πως θέλω παρέα έστω μικρή γεύση.!!! Ωραία βγάζω δρομολόγιο και σε ενημερώνω. Ναι άντε να βάλω κ"εγω μπρος το σχέδιο μπας και ξεμπερδέψω. Οκ τα λέμε.. Ένα δωμάτιο να πατώ πάνω σε χάρτες, που δεν υπάρχει για μένα κάτι καλύτερο να πνίγομαι μέσα σε χάρτες. Σημειώνω, σχεδιάζω, αποστάσεις, στάσεις και σημεία ενδιαφέροντος. Επόμενη μέρα κατευθύνομαι στην πρεσβεία του Καζακστάν για την έκδοση βίζας. Έδωσα τα πάντα όλα, και για την παραλαβή μετά από πέντε εργάσιμες. πάει αυτό.. επόμενος προορισμός το γραφείο του Μουζενιδη.. πείρα την απόφαση απλά να ζητήσω την αίτηση και να ασχοληθώ με το γραφείο στην Θεσσαλονίκη. Φτάνοντας μέσα στην ζέστη, αρχές Ιουλίου βλέπετε, παρκάρω και μπαίνω μέσα.. Ζητώ την αίτηση λέγοντας ότι θα την συμπληρώσω και θα έρθω άλλη μέρα, και ανοίγω την πόρτα να φύγω.. εκεί τρώω μια φλασια!!! Ξέροντας εξαρχης για την αρνιτηκη απάντηση στην ερώτηση αν υπάρχει κάποιος που να ασχολείτο με βίζα για Ουζμπεκιστάν, μπαίνω ξανά μέσα να την κάνω.. συγγνώμη να κάνω μια ερώτηση; Φυσικά ναι.. υπάρχει κάποιος η κάποιο γραφείο που να βγάζει βίζα για Ουζμπεκιστάν; Και εκεί που περίμενα να γελάσει, βγάζει ένα χαρτάκι και γράφει.. ναι υπάρχει ο τάδε και έχει γραφείο εδώ κοντά στην οδό βουλής.. σου γραφώ και τηλ.. Αποσβολωμένος και με ύφος Νεπαλεζικης αγελάδας κοιτάζοντας το γκρεμι, τον ευχαρίστησα και βγήκα έξω.. άρχισα να χαμογελώ, και να κάνω κάτι χαζά.!!! Μέχρι και οι τουρίστες που περνούσαν από εκεί, μετά από την ξενάγηση στην ακρόπολη μέσα στο λιοπύρι, θα νόμιζαν ότι με χτύπησε ο ήλιος κατακούτελα.. χωρίς δεύτερη σκέψη παίρνω τηλέφωνο στο γραφείο. Το σήκωσε ο Νίκος και του λέω τι θέλω. Ραντεβού αύριο λοιπόν στο γραφείο του, έχοντας το πρόγραμμα που έχω βγάλει για Ουζμπεκιστάν. Επιστροφή σπίτι γεμάτος χαρά μετά από τέτοια εξέλιξη, για να τελειοποιήσω το πρόγραμμα σε ότι έχει να κάνει με το Ουζμπεκιστάν, δρομολόγιο, διανυκτερεύσεις, ημερομηνίες.. Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε μετά από τηλεφωνική επικοινωνία με την Μόνικα από την μακρινή Μαλαισία που βρισκόταν. Μόνικα: έλα τι κάνεις έχω σκοπό να έρθω Ελλάδα στις 20-7-14 έχεις κανονίσει τίποτα; Πάνος: τέλος του μήνα λέω να ξεκινήσω προς τα Στανς για δυο μήνες. Μόνικα: μια χαρά σουπερ, έρχομαι παρέα αν θέλεις τι λες; Πάνος: με χίλια λέμε, τι λες τώρα φυσικά και ΝΑΙ..!!!! Μόνο που δεν προλαβαίνουμε να φύγουμε μαζί. Τι κάνουμε με αυτό; Μόνικα: εγώ θέλω περίπου τρεις εβδομάδες να ταχτοποιήσω τις δουλειές μου.. δηλαδή μέχρι 12-8-14. Μετά μπορώ να φύγω. 13-8-14 βάση προγράμματος σου που θα βρίσκεσαι; Πάνος: Αμέσως το βλέπω. Το λοιπόν 13+14-8 θα είμαι Αστάνα πρωτεύουσα του Καζακστάν αν όλα πάνε καλά.. Μόνικα: Ωραία τότε θα κοιτάξω αεροπορικά εισιτήρια για να είμαι 13-8-14 στο Καζακστάν. Και μάλιστα θα ρίξω μια ματιά τώρα, και αύριο θα σου έχω νέα. Τα λέμε… Πάνος: Τι έγινε ρε παιδιά; τα πάντα συνωμοτούν για να γίνει αυτό το ταξίδι με τους καλυτέρους οιωνούς; yes….. Ξεκινά μια καινούρια μέρα, και με βρίσκει στο κέντρο στο γραφείο του Νίκου. Χαιρετούρες και καθόμαστε να μελετήσουμε το πρόγραμμα. Το θέμα με το Ουζμπεκιστάν και για να πάρεις βίζα πρέπει να κλείσεις τα ξενοδοχεία από εδώ όλα και προπληρωμένα. Οπότε το χρονοδιάγραμμα είναι σφιχτό, και με συγκεκριμένες ημερομηνίες. Στην κουβέντα που κάνουμε, λέω και το πρόβλημα μου με την τρίμηνη βίζα της Ρωσίας. Βέβαια εδώ που τα λέμε μου είναι υπερβολή οι τρεις μήνες. Με δίμηνη αν γινόταν θα είμαι μια χαρά. Τι πράγμα; περίμενε!!! Σηκώνει τηλέφωνο μιλεί στην ρωσική με κάποιον, και με ρωτά.. με 250 ευρώ είσαι οκ; μα φυσικά απαντώ!! Ντα ντα, σπασιμπα και κλείνει το τηλέφωνο.. είσαι κομπλέ δίμηνη με δυο εισόδους. Πω πω μ’εσωσες λέμε.. φέρε μου αύριο το διαβατήριο να προχωραμε και εγώ θα έχω μάθει με ξενοδοχεία τι γίνεται για Ουζμπεκιστάν. Μόνο που το έχω παραδώσει στην πρεσβεία του Καζακστάν για βίζα. Μετά από δυο μέρες θα παραλάβω. Οκ κανένα πρόβλημα.. Παρέλαβα το διαβατήριο από πρεσβεία του Καζακστάν και το παρέδωσα στον Νίκο για να προχωρήσει με τις υπόλοιπες βίζες. Τον ρώτησα αν ασχολείται, η αν έχει κάποια άκρη για βίζα του Τατζικιστάν. Δεν ασχολείται αλλά θα το ψάξει.. οι μέρες περνούσαν και η Μόνικα έφτασε Αθήνα από την μακρινή Μαλαισία. Βάση χρονοδιαγράμματος μένουν εννέα μέρες για να πατήσω την μίζα.. η μηχανή είναι έτοιμη και ξεκινώ κάποια δρομολόγια κοντινά για τεστ. Παρεμβαίνω εικαστικά βάζοντας και την δική μου πινελιά τρομάρα μου χάχα..!!! Ήθελα να βρω προστασία ψυγείου (μεταλλική σήτα) αλλά γι’αυτό το μοντέλο δεν υπάρχει τίποτα. Πήγα μια praktiker μπας και μου έρθει έμπνευση. Ναι όντως αγόρασα μεταλλική προστατευτική σήτα για τζάκι και έφτιαξα.!! Ακόμα βλέποντας κάτι ψησταριές μου ήρθε ιδέα να φτιάξω προστατευτικό για το κεντρικό φανάρι. Έγινε και αυτό!!! Μήπως να ζητήσω χορηγία από praktiker; Όλα καλά.. πάμε στο γραφείο του Νίκου με την Μόνικα να δώσει το διαβατήριο της για να βγουν οι βίζες. Μου απαντά για το Τατζικιστάν ότι άκρη βρήκε σε κάτι γραφεία στο Ουζμπεκιστάν , αλλά όταν άκουσα το ποσό, του είπα άστο καλύτερα.. Αποφασίσαμε να την βγάλουμε εμείς από την πρωτεύουσα του Κιργιστάν που υπάρχει πρεσβεία. Οπότε τώρα περιμένω τηλεφώνημα από τον Νίκο για να παραλάβω διαβατήριο κομπλέ.. 25-7-14 και τίποτα από τον Νίκο. Αποφασίζω να πάω από το γραφείο του. Φτάνω και αντικρίζω την πόρτα κλειστή. Εντάξει λέω θα έχει πεταχτεί κάπου. Δίπλα ήταν ένα γραφείο ανοιχτό και μπαίνω να ρωτήσω.. ένας πιτσιρικάς μέσα μόνος. Στην ερώτηση μου αν ξέρει που είναι ο Νίκος απαντά ναι, και αυτή την στιγμή βρίσκεται σε διακοπές.. Μου κοπήκαν τα ύπατα..!!! πότε επιστρέφει; δεν γνωρίζω!!! Εγώ είμαι συνεργάτης και βρίσκομαι στο πόστο του όταν λείπει.. φίλε να τον πάρω ένα τηλέφωνο στο κινητό γιατί έχω πρόβλημα.. φεύγω σε τέσσερις μέρες και έχει το διαβατήριο μου. Γνωρίζεις κάτι; Το τηλέφωνο του το έχω εγώ οπότε και να τον πάρεις εγώ θα το σηκώσω, το γραφείο το έχει κλειστό και δεν μπορώ να μπω να δω την περίπτωση σου. Εκεί ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.. ρε μεγάλε έτσι φεύγει κάποιος χωρίς να ενημερώσει; μην αγχώνεσαι σίγουρα θα τα έχει έτοιμα, και θα φύγεις στην ώρα σου.. Φεύγω με το μυαλό να παίζει τρελά παιχνίδια.. μεγάλε την πάτησες.!!! Την Δευτέρα 28-7-14 με παίρνει τηλέφωνο. Να έρθεις να πάρεις το διαβατήριο σου αύριο (προτελευταία μέρα δηλαδή).. Νικολάκη λέω με έκανες να χάσω 10 χρόνια από την ζωή μου!! Την Τρίτη τώρα φτάνοντας στο γραφείο του με ρωτά είσαι έτοιμος; Τι εννοεί ο ποιητής; Θα με πετάξεις με το παπί μέχρι το προξενείο του Ουζμπεκιστάν στο ψυχικό να σου βάλω τις βίζες; Ρε Νικόλα πως τα πετάς έτσι βρε αδελφέ καρδιακό θα με κάνεις.. Αύριο φεύγω.. Ωραία έτοιμος είσαι πάμε μας περιμένει ο πρόξενος.. μπορώ να κάνω και αλλιώς. Έτσι και έγινε γνώρισα και τον πρόξενο και είχα τις βίζες σπαρταριστές σε διαβατήρια. Επιστρέφω τον Νίκο στο γραφείο και αποχαιρετιζόμαστε.. Η σκυτάλη τώρα είναι στην Μόνικα. Πάω σπίτι κάθομαι καναπέ και τα έχω χαμένα. Βλέπω ξανά και ξανά τις βίζες στο διαβατήριο, χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει ότι σε μερικές ώρες την κάνω, και θα ξανά κάτσω στην ίδιο καναπέ μετά από δυο μήνες. Εννοείτε πως δεν κοιμήθηκα καθόλου γιατί είχα πολλά να ετοιμάσω. 30-7-14 ΤΕΤΑΡΤΗ (GR-Evosmos-Salonika 500χιλ) Για σήμερα είναι να φτάσω Θεσσαλονίκη για διανυκτέρευση στο καλό μου φιλαράκι Νίκο(nikos-x), και λίγο νωρίς για να τα πούμε.. ναι σιγά κούνια που με κουναγε!!! Πράγματα φόρτωνα και ξεφόρτωνα, όλο και κάτι ξεχνούσα, όλο και κάτι δεν μου καθόταν καλά. Η κατανομή του βάρους πρέπει να είναι σωστή, και φόρτωνα, και ζύγιζα ξανά και ξανά.. βαλε και ένα ζευγάρι λάστιχα που είχαν βάρος 12 κιλά τα πράγματα δυσκόλευαν πάρα πολύ. Τώρα το ζευγάρι ελαστικών το πείρα γιατί αυτά που φορούσα είχαν ψωμί για τουλάχιστον 5.000χιλ και θα ήταν κρίμα να τα πετούσα. Το σκεπτικό ήταν να τα άλλαζα κάπου πριν βρεθώ με την Μόνικα.. 15:00 μέσα στο λιοπύρι και πιστεύω ότι είμαι έτοιμος πλέον να πατήσω την μίζα. Την μηχανή μετά δυσκολίας την ανέβαζα στο διπλό σταντ λόγο βάρους, πραγματικά το ξεφτίλισα το θέμα με τα πράγματα!! Μια γρήγορη τελευταία ματιά στο σπίτι και έφυγα.. η διαδρομή είναι η κλασική της εθνικής με μια καλή στάση στα καμένα βούρλα για καφέ και δροσιά από την πολύ ζέστη που είχε εκείνη την στιγμή.. προς το σούρουπο, περνούσα τα διόδια των μαλγαρων, με συνοδεία από αστραπές, και ψιχάλες. Έφτασα στον Νίκο όπου είχαν μαζευτεί και άλλα φιλαράκια για να μου ευχηθούν καλό ταξίδι.. 31-7-14 ΠΕΜΠΤΗ (BG-Sofia 350χιλ) Hotel & Restaurant The House €28 μονόκλινομεπρωινό. Ραντεβού είχα περίπου στις 10:00 με τους συνταξιδιώτες που είχαν ξεκινήσει νωρίς από Αθήνα. Στο ύψος του Λαγκαδά πάνω στην εθνική για προμαχώνα είχε δοθεί το ραντεβού, αφού για σήμερα διανυκτέρευση έχουμε στην Σόφια Βουλγαρία. Ξεκίνησα λοιπόν κι’εγω από εύοσμο χαλαρά, και πέφτω στα έργα της περιφερικής.. κίνηση άγχος ταλαιπωρία. Φτάνω και τα παιδιά ήταν εκεί. Το θέμα ήταν ότι ο Κώστας ήθελε βενζίνη και αναγκαστήκαμε να μπούμε Λαγκαδά. Ευτυχώς από την μια, γιατί βγαίνοντας για να πιάσουμε εθνική για προμαχώνα, τρώω ένα φλας και θυμάμαι ότι έχω ξεχάσει φορτιστή τηλεφώνου και ταμπλετ (ένας και για τα δυο), στο σπίτι του Νίκου στον εύοσμο. Σταματάμε στην άκρη του δρόμου και ενημερώνω τα παιδιά. Να το αφήσω και να ψάξω στην Σόφια; Αποφάσισα να επιστρέψω πίσω και να με περιμένουν σύνορα.. άντε πάλι άγχος και ταλαιπωρία. Ευτυχώς όλα καλά, και τα παιδιά με περίμεναν κάποια μέτρα πριν τα σύνορα σε βενζινάδικο καφέ, έχοντας ξεκουραστεί από το σερί των χιλιομέτρων μέχρι εδώ.. Η ζέστη καλά κρατεί και περνάμε τον εύκολο έλεγχο των συνόρων με κατεύθυνση την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας. Λίγες στάσεις για καφέ νερό και τουαλέτα, και το απόγευμα φτάνουμε στο ξενοδοχείο.. κάνουμε ένα μπάνιο και δίνουμε ραντεβού για να πάμε κάπου να φάμε.. βγαίνοντας από το ξενοδοχείο ο καιρός είχε αλλάξει και οι πρώτες ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μπούμε στο πρώτο εστιατόριο που βρήκαμε κοντά στο ξενοδοχείο για να φάμε. Ευτυχώς γιατί οι ουρανοί άνοιξαν και έριχνε πολύ νερό. Έριχνε σερί μέχρι που βράδιασε για τα καλά, και απλά μπορέσαμε και κάναμε μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης, που λόγο καιρού δεν είχε καθόλου κόσμο. Μια ψιχάλιζε μια σταματούσε, και σπαστήκαμε. Επιστρέψαμε ξενοδοχείο για ύπνο. 1-7-14 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (RO-Ranca 425χιλ) Ina Guest house €20 μονόκλινο με πρωινό. Το πρωινό αυτό μόνο Αύγουστο δεν θύμιζε. Έβρεχε όλη την νύχτα, και ακόμα ψιχαλίζει, με την θερμοκρασία να σε μπερδεύει. Ξεκινάμε λοιπόν για την περίφημη (Transalpina).. Βγαίνοντας από Σόφια η κατεύθυνση ήταν ορεινή, και μάλιστα το τοπίο αγρίεψε για τα καλά με κρύο και ομίχλη. Τα σύνορα με την Ρουμανία τα προσεγγίσαμε περνώντας τον Δούναβη με καινούρια γέφυρα εδώ και δυο χρόνια που λειτουργεί. Πριν η προσέγγιση προς Ρουμανία γινόταν με πλωτό μέσο. Εύκολα κι’εδώ το πέρασμα των συνόρων, και τώρα βάζουμε ρότα για (Craiova-Κραϊόβα). Όλη η διαδρομή γίνεται μέσω επαρχιακού, ορεινού δικτύου. Μπαίνοντας στην πόλη σταματάμε για ένα καφέ και συνάλλαγμα, ο ήλιος έχει κάνει την εμφάνιση του. Συνεχίζουμε μέσα από πανέμορφα ορεινά περάσματα, και μετά από λίγο οδηγούμε πάνω στον (Tralsapina-Τραλσαπινα). Η βλάστηση αρχίζει να γίνεται αλπική, και το υψόμετρο ανεβαίνει. Πάνω στον ορεινό δρόμο αυτόν βρίσκεται και το χωριό (Ranca-Ρανκα) όπου θα διανυκτερεύσουμε απόψε.. Δυσκολευτήκαμε λίγο να βρούμε τον ξενώνα, και χρειάστηκε να κάνουμε την πρώτη εκτός δρόμου διαδρομή. Ευτυχώς ήταν για λίγο, και βρεθήκαμε στο χώρο του παρκινγκ να ξεφορτώνουμε τα μπαγκάζια. Λόγο του απομονωμένου σημείου που βρισκόταν το ξενοδοχείο, σε σχέση με το κέντρο του χωριού (μην φαντάζεστε και πολλά) και της χωμάτινης διαδρομής, αποφασίζουμε να φάμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Δεν μας χάλασε καθόλου, φάγαμε καλά ήμασταν μόνοι μας, με απίστευτη θέα προς τα βουνά της γύρω περιοχής. Είχε αρκετή δροσιά όταν έπεσε ο ήλιος, και η ώρα έφτασε για τα κρεβάτια μας. 2-8-14 ΣΑΒΒΑΤΟ (RO-Sighisoara 250χιλ) Pension am Schneiderturm €35 μονόκλινο με πρωινό. Τα χιλιόμετρα λίγα για σήμερα, οπότε κανένας λόγος βιασύνης. Η καλή μέρα λένε από το πρωί φαίνετε, και ναι όντως ούτε συννεφάκι στον ουρανό χαζεύοντας από το μπαλκόνι του δωματίου την θέα. Το να βρίσκεσαι και να οδηγείς την μηχανή σου πάνω στον Transalpina αυτό που νιώθεις μπορείς να το εκφράσεις με μια λέξη…. ΜΑΓΕΙΑ …. Έτσι λοιπόν μαγεμένοι, από όμορφες εικόνες μπήκαμε στην πόλη (Sibiu-Σιμπιου) για το πρώτο διάλειμμα της ημέρας. Καφεδάκι, χαλάρωση, βόλτα στα πλακόστρωτα, παγωτάκι, ένα διάλειμμα δροσιάς αφού η θερμοκρασία είχε ανέβει για τα καλά.. Ξανά καβάλα στις μηχανές, για να βρεθούμε μετά από λίγες ώρες στον τελικό προορισμό για σήμερα την πόλη (Sighisoara-Σιγκισοαρα). Δεν είναι τυχαίο πως το ιστορικό κέντρο της πόλης περιλαμβάνεται στον κατάλογο της UNESCO. Θεωρείται μια από τις ομορφότερες οχυρωματικές, μεσαιωνικές πόλις όπου κατοικείτο μέχρι και σήμερα. Και φυσικά η pension που είχαμε κλείσει βρίσκονταν σε στρατηγικό σημείο μέσα στην παλιά πόλη. Με το που περάσαμε μια κεντρική πύλη των τειχών αμέσως σε ένα στενάκι φτάσαμε στην πανσιόν. Και ευτυχώς γιατί η φυτευτή στρογγυλή πέτρα που έχουν όλα τα στενά δρομάκια, σε συνδυασμό με τις ορδές τουριστών, κάνουν την οδήγηση πολύ δύσκολη και αγχωτική. Ταχτοποιηθήκαμε γρήγορα και αμέσως ξεχυθήκαμε να ανακαλύψουμε αυτήν την πανέμορφη πόλη. Πλακόστρωτα σοκάκια μεσαιωνικά, τοίχοι και πύργοι, με έναν από αυτόν του ρολογιού, έμβλημα της πόλης. Χαθήκαμε και εμείς μαζί με τους χιλιάδες τουρίστες που κατέκλυζαν το ιστορικό κέντρο, προς εξερεύνηση ιστορικών μνημείων. Και η κατάληξη όπως συνηθίζουμε μετά από το περπάτημα, με γεύση μεσαιωνικής ατμόσφαιρας, σε εστιατόριο για να γευτούμε τα τοπικά εδέσματα.. 3-8-14 ΚΥΡΙΑΚΗ (SK-Bardejov 650χιλ) El-Café €35 μονόκλινο με πρωινό. Ενώ σήμερα δείχνει για μια υπέροχη οδηγηκα μέρα, εγώ ξύπνησα με ένα κόμπο στο στομάχι.!!! Γιατί; Η σημερινή μέρα είναι η τελευταία που θα έχω παρέα και μάλιστα μέχρι τα μισά της διαδρομής. Οι δρόμοι θα χωρίσουν κάπου στην Ουγγαρία. Εγώ θα συνεχίσω προς Σλοβακία και τα παιδιά για το δικό τους πρόγραμμα. Μέχρι εδώ δεν ασχολήθηκα για τίποτα.. Να φανταστείτε ούτε το gps δεν έχω βγάλει από την τσέπη. Τώρα θα πρέπει ν'ακολουθήσω το δικό μου πρόγραμμα, το οποίο για 5.000χιλ θα είναι μοναχικό με αρκετά καθημερινά χιλιόμετρα μέχρι την Αστάνα πρωτεύουσα του Καζακστάν όπου και θα βρεθώ με την Μόνικα. Το χέρι στην γκαζιέρα λοιπόν και φύγαμε. Μετά από λίγο αποχαιρετήσαμε την Ρουμανία και οδηγούμε στην Ουγγαρία. Διανύσαμε λίγα χιλιόμετρα και κάνουμε στάση σε βενζινάδικο. Εδώ λέει ο ένας στον άλλον καλό δρόμο, και καλή αντάμωση μετά από δυο μήνες. Ήρθε η στιγμή που το gps παίρνει την θέση του πάνω στην μηχανή. Έχω 200χιλ περίπου μέχρι (Bardejov-Μπαρντετζοφ) η πόλη που θα διανυκτερεύσω. Έφτασα και βρήκα και το ξενοδοχείο γρήγορα όλα καλά λοιπόν. Τώρα κατευθείαν έξω να προλάβω να δω και τίποτα από την πόλη. Κτισμένη σε μια πλαγιά των βουνών (Beskid-Μπεσκιντ) το μεσαιωνικό (Bardejov-Βαρντετζοφ) Κάποια στιγμή διαβάζοντας μια ταξιδιωτική εγκυκλοπαίδεια το μάτι έπεσε σε αυτήν την πόλη. Και είπα θέλω να πάω. Και φυσικά αυτό που νιώθεις όταν κατακτάς τα θέλω σου είναι το κάτι άλλο. Περπατώ στην κεντρική ιστορική πλατεία της πόλης, και απλά έχω διακτινηστει αιώνες πίσω. Η ατμόσφαιρα είναι μοναδική όταν με περιβάλλουν κατοικίες του 16ου αιώνα, με την βασιλική του St.Aegidius να δεσπόζει και το υστερογοτθικο Δημαρχείο ποιο δίπλα. Από τα ωραιότερα και ποιο καλοδιατηρημένα ιστορικά κέντρα όλης της Σλοβακίας ενταγμένο στον κατάλογο της UNESCO. Περπάτησα, χάζεψα, φωτογράφισα και πείνασα.. άρχισε και να σκοτεινιάζει και η επιστροφή στο ξενοδοχείο είναι μονόδρομος. Τώρα το θέμα είναι που τρώμε. Υπήρχαν κάτι ωραία ρομαντικά ρεστοράν, αναλόγως και της ατμόσφαιρας, αλλά δεν μου πήγαινε να πάω και να κάτσω σαν την καλαμιά στον κάμπο να φάω. Ευτυχώς βρήκα ένα μαγαζί που έφτιαχνε σάντουιτς στο όρθιο και χτύπησα ένα. Αράζω σε παγκάκι στην ιστορική πλατεία και το ευχαριστήθηκα πραγματικά..
×
×
  • Create New...