Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 26/05/2021 in Μηνύματα

  1. 26 points
    Άγραφα. Ονομάστηκαν έτσι λόγω του δύσβατου ανάγλυφου της περιοχής και ακόμα και σήμερα παραμένει έτσι. Εκείνοι που απλά θέλουν να πάνε να "δουν" θα ταλαιπωρηθούν, εκείνοι που θέλουν να εξερευνήσουν θα αποζημιωθούν. Δεν θα επεκταθώ σε γεωγραφικές και ιστορικές πληροφορίες, άλλωστε αυτά είναι εύκολο να τα βρει κάποιος. Θα σταθώ μόνο στο ότι είναι από τις λίγες παρθένες και τόσο αποκομμένες περιοχές στην Ελλάδα που ένα ταξίδι εκεί μοιάζει με ταξίδι πίσω στον χρόνο. Το παραπάνω λοιπόν, σε συνδυασμό με την λαίλαπα των αιολικών "δασών" και της "πράσινης ανάπτυξης" που αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς, έκανε επιτακτική την ανάγκη για μερικές ημέρες εκεί. 3 γεμάτες ημέρες, 2 βράδια, άσφαλτος, σκόνη, πέτρες, πολλά νερά και κορυφές. Η αφετηρία έγινε από το χωριό μου στα Ανατολικά Τζουμέρκα, με θέα τον Αχελώο. Δεν αργώ να πατήσω και το πρώτο χώμα. Λίγο αργότερα εμφανίζεται μπροστά μου η λίμνη Στεφανιάδα, μια όαση στην μέση του πουθενά. Συνεχίζοντας ασφάλτινα μέσα από οργιώδη βλάστηση και γλυπτά της φύσης. Πρώτη "στάση" είναι η ψηλότερη κορυφή των Αγράφων, η Καράβα. Υπάρχει μονοπάτι που ξεκινάει από το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου μερικά χλμ μετά το Βλάσι, όμως υπάρχει και πετρόδρομος που ανεβαίνει ψηλότερα, κερδίζοντας αρκετό χρόνο. Από εδώ ξεκινάει νοητό μονοπάτι που βγάζει στην κορυφή της Καράβας. Το γρασίδι είναι καταπράσινο (και σε αυτή και την άλλη πλευρά) και μερικές ξεχασμένες χιονούρες δημιουργούν ένα φανταστικό τοπίο. Ο Μάιος είναι ο καλυτερος μήνας για ορειβασία! Παρέα μου κάνουν ένα μεγάλο κοπάδι από αγελάδες! Σε λίγο εμφανίζεται και η λούτσα της περιοχής.'Εχω την εντύπωση ότι το καλοκαίρι στεγνώνει εντελώς. Κάπου εδώ συνάντησα ένα ζευγάρι ορειβατών και νομίζοντας ότι είμαι ο τσοπάνης, με ρώτησαν αν όλα αυτά είναι δικά μου. Τους έκανε μεγάλη εντύπωση όταν απλά είπα ότι πάω στην Καράβα. Ισως το παντελόνι μηχανής που δεν έβγαλα να τους μπέρδεψε. Μια μεγάλη χιονούρα μου κλείνει τον δρόμο. Αν θέλω να την παρακάμψω πρέπει να κάνω τον γύρο οπότε περνάω από πάνω της. Ελάχιστα αργότερα φτάνω στην κορυφή Καράβα (2184μ). Από εδώ έχω πιάτο τα Άγραφα! Κατεβαίνοντας, μερικές ακόμα φωτο της λούτσας και των συμπαθέστατων θηλαστικών. Επόμενος προορισμός και τελευταίος για σήμερα το Ορειβατικό Καταφύγιο Αγράφων όπου έστησα την σκηνή μου μέσα στα δέντρα και κάτω από έναν πολύ γλυκό καιρό χωρίς κρύο και υγρασία.
  2. 23 points
    Η επόμενη και τελευταία ημέρα αποφάσισα να μην έχει καθόλου ορειβασία αλλά απλά οδήγηση. Μετά από το πρωινό και μιας και ήταν πολύ κοντά επισκέφθηκα την μονή Στάνας η οποία σύμφωνα με τον μοναχό εκεί, χτίστηκε το 1790 αν και στο ιντερνετ υπάρχουν αναφορές για 15ο-16ο αιώνα. Είναι εντυπωσιακό το πως έχει χτιστεί κολλητά με τον βράχο. Η θέα από την μονή. Συνεχίζω με εναλλαγές ασφάλτου και χώματος νοτιότερα σε δρόμο που κινείται παράλληλα με τον Αγραφιώτη ποταμό. Στάση για ανεφοδιασμό νερού και ελαφρύ τσίμπημα. You can't go wrong, όπου και να πάω η θέα είναι φοβερή! Μετά το Κλεφτολήμερο ανεβαίνω Βόρεια μέχρι το Ραπτόπουλο και από εκεί ξανά Νότια. Ξαναβρίσκω τον Αχελώο και λίγο αργότερα το Γεφύρι Τέμπλας. Από εκεί συνεχίζω ακόμα πιο Νότια μέχρι την γέφυρα Τατάρνας και τις μαγικές θέες που προσφέρει η περιοχή στην λίμνη των Κρεμαστών. Μετά από εδώ το Καρπενήσι είναι μονόδρομος και επιλέγω να ανέβω βορειότερα από ένα σχετικά νέο κομμάτι ασφάλτου το οποίο ξεκινάει από την σήραγγα Τυμφρηστού, συνεχίζει διασχίζοντας τον ορεινό όγκο και καταλήγει τελικά στον Θεσσαλικό κάμπο. Αυτή ήταν και η τελευταία φωτό του ταξιδιού καθώς ο κάμπος δεν χαρίζει ιδιαίτερες συγκινήσεις, ειδικά μετά από 3 ημέρες στα πανέμορφα βουνά μας. Overall, τα Άγραφα είναι μια γωνιά που δεν είχα επισκεφθεί και αξίζει κάθε δευτερόλεπτο εκεί. Θα ενθουσιάσει κάθε φυσιολάτρη έστω και με μερικές υποχωρήσεις στην διέλευση των χωμάτινων κομματιών (ειδικά αν πάτε με ασφάλτινο ελαστικό όπως εγώ). Καλά ταξίδια και πάντα όρθιοι!
  3. 21 points
    Αποφασίσαμε να κινηθούμε προς δημόσιο νοσοκομείο, πέρα από οικονομικούς λόγους και για λόγους εμπειρίας των εκεί γιατρών. Με τα πολλά μας σύστησαν έναν γναθοχειρουργό και κλείσαμε ραντεβού. Πήγαμε με εξέτασε και επιβεβαίωσε αυτό που μας είχαν πει. Καρκίνος. Μου έγινε αφαίρεση κομματιού και πήγε για ιστολογική εξέταση, τα αποτελέσματα βγήκαν και ήταν καρκίνος δεύτερου σταδίου. Ορίσθηκε ημερομηνία χειρουργείου αν και τελικά με πήραν νωρίτερα. Μην μακρυγορώ, το χειρουργείο έγινε και διήρκησε 10 ώρες. Έγινε αφαίρεση τμήματος της γλώσσας, τοποθετήθηκε μόσχευμα, έγινε καθαρισμός όλων των λεμφαδένων και αφαίρεση δοντιών κάτω δεξία. Οι επόμενες 23 μέρες ήταν πολύ δύσκολες. Τραχειοστομία, σωληνάκια στον λαιμό για να φεύγει το βρώμικο αίμα, σωληνακι σίτησης μέσω της μύτης, σωληνάκι στο χέρι για χορήγηση φαρμάκων και πόνος, πολύ πόνος. Μετά τοποθετήθηκε και peg στην κοιλιά. Το χειρότερο βέβαια δεν ήταν αυτό, αλλά το γεγονός ότι δεν μπορούσα να δώ την κόρη μου. Να της μίλησω στο viber ούτε λόγος, δεν ήθελα να με δει ετσι στην κατάσταση που ήμουν. Βέβαια υπήρχαν και χειρότερα, λόγω πανδημίας δεν υπήρχε επισκεπτήριο, κάποιοι άνθρωποι ειδικά ηλικιωμένοι έφυγαν και δεν πρόλαβαν οι δικοί τους να τους δουν. Έχουν περάσει τώρα κάποιοι μήνες, είμαι σπίτι μου, αναρρώνω και ετοιμάζομαι να φύγω για λίγες μέρες. 1η Σεπτέμβρη επιστρέφω στη δουλειά. Ανεβαίνω κανονικά στο σκούτερ και στην μηχανή, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Θα με ρωτήσετε γιατί τα έγραψα όλα αυτά? Δεν θα πω ή μάλλον θα γράψω τα καθιερωνένα κλισέ, όπως η ζωή είναι ωραία, να κάνατε εξετάσεις κτλ κτλ, αυτά τα ξέρετε ήδη. Θα σας γράψω μόνο αυτό. Το μόνο που έχει σημασία είναι η οικογένεια και οι άνθρωποι που αγαπάτε και σας νοιάζονται, δώστε τους τον χρόνο που τους αξίζει όπως δώστε χρόνο και στον εαυτό σας. Δεν φαντάζεστε πόσο πολύ είναι 5 λεπτά παραπάνω. Και κάντε βόλτες, χιλιόμετρα, όσα περισσότερα μπορείτε με την μηχανή σας. Καλούς δρόμους, θα τα πούμε εκεί έξω...
  4. 18 points
    H καθιερωμένη ετήσια ανάβαση στον Όλυμπο, αυτή την φορά από την πλευρά της Ελασσόνας και την καλύβα Χρηστάκη (καταφύγιο ανάγκης). Πρώτη φορά ανεβαίνω από εκεί. 40χλμ (πάνε-έλα) ζόρικου χωματόδρομου με πολύ πέτρα και λάσπες στα χαμηλά που έχουν τα ζώα οι βοσκοί. Το φρέσκο πίσω Α41 ανταποκρίθηκε περίφημα, δεδομένου ότι ήμασταν 2 πάνω στην μηχανή. Ο Μύτικας. Αχνοφαίνονται κάποιοι ορειβάτες αν προσέξετε. Από εδώ ξεκινάει το δύσκολο πέρασμα της Κακόσκαλας. Θέλει μεγάλη προσοχή. Θέα στο φαράγγι του Ενιπέα, το Λιτόχωρο και τον Θερμαϊκό. Μύτικας. Στο βάθος δεξιά το Οροπέδιο Μουσών και το καταφύγιο του Κάκαλου. Κακόσκαλα γλιστερή με χιόνι. Δεν συγχωρούνται λάθη. Αργήσαμε να επιστρέψουμε και κάναμε όλο τον χωματόδρομο πίσω νύχτα. Με το που έπεσε ο ήλιος η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα. Fun times!
  5. 18 points
    Ο λόγος που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη τοποθεσία για διανυκτέρευση είναι γιατί από εκεί ξεκιναεί το μονοπάτι για την 3η ψηλότερη κορυφή των Αγράφων, το Βουτσικάκι (2154μ). Ανεβαίνοντας αποκαλύπτεται η λίμνη Πλαστήρα και στα δεξιά φαίνονται οι βοηθητικές εγκαταστάσεις του καταφυγίου και του πολύ basic χιονοδρομικού που υπάρχει εκεί. Πολύ γρήγορα φτάνω στην κορυφή Τέμπλα στα 1809μ. Είναι ένας αρκετά εύκολος τρόπος για να απολαύσει κανεις την λίμνη σε όλο της το μεγαλείο. Από εκεί έχω ακόμα πολύ δρόμο μέχρι το Βουτσικάκι. Είναι η ψηλή κορυφή στα αριστερά της φωτό κάτω. Όπως εύκολα καταλαβαίνει κανείς πρέπει να την προσεγγίσω από την δεξιά πλαγιά, το οποίο σημαίνει ότι σε κάποιο σημείο θα κατηφορίσω και μετά θα ανηφορίσω σταθερά μέχρι την κορυφή. Αρκετά λυπηρό μνημείο κάποιου σκιερ που έχασε την ζωή του εδώ πριν πολλά χρόνια. Η θέα κοιτώντας προς τα πίσω. Έχοντας κατηφορίσει αρκετά και χάνοντας μεγάλο κομμάτι της υψομετρικής που είχα κερδίσει, πρέπει τώρα να ανέβω μεγάλες κλίσεις. Συνεχίζοντας στον λαιμό φαίνεται η κορυφή στο βάθος. Η θέα λίγο πριν την κορυφή είναι μαγική! Κορυφή Βουτσικάκι! Να και η Καράβα που ανέβηκα χτες απέναντι στο βάθος. Η διαδρομή της επιστροφής είναι ακριβώς η ίδια όπου μετά από ένα δροσιστικό ρόφημα στο καταφύγιο, μάζεψα σκηνή και πράγματα και συνέχισα προς τα Νότια, περνώντας επό τον Έλατο με προορισμό προς το χωριό Άγραφα, μέσα από το πέρασμα της Νιάλας. Από εδώ λοιπόν ξεκινάει το πέρασμα της Νιάλας. Πρόκεται για έναν παρατημένο χωματο/πετρόδρομο όπου αμφιβάλλω αν περνάει και 4x4 καθώς σε ένα σημείο βρήκα πεσμένους βράχους από κατολισθήσεις. Είχα καιρό να δω κάτι τόσο μοναδικό. Προσωπικά είναι το καλύτερο Ελληνικό ορεινό πάσο που έχω βρεθεί μέχρι σήμερα. Απολαύστε! Στο σημείο αυτό υπάρχει μνημείο για κάμποσες δεκάδες αδικοχαμένους αντάρτες/στρατιώτες του κυβερνητικού στρατού/αμάχους οι οποίοι έχασαν την ζωή τους από σφοδρή χιονοθέυελλα και ψύχος στις 12 Απριλίου 1947. Για περαιτέρω ιστορικές πληροφορίες, διαβάστε εδώ. Βγαίνοντας από το ψηλό κομμάτι του πάσου, κατηφορίζω προς το χωριό Άγραφα. Έκλαψα! Πανέμορφο πετρόχτιστο γεφυράκι (Πετρογέφυρο Αγράφων). Φτάνοντας στο χωριό έπρεπε να βρω κάπου στα πέριξ να κατασκηνώσω μιας και ο ήλιος έπεφτε. Ένα ποταμάκι μου έκανε την χάρη να έχει ένα μικρό επίπεδο σημείο τόσο όσο να χωρέσει η σκηνή. Δεν το σκέφτηκα περισσότερο. Για ακόμα ένα βράδυ ο καιρός ήταν γενναιόδωρος μαζί μου. Κατασκήνωση σε βουνό, δίπλα σε ποτάμι, χωρίς σταγόνα υγρασίας το πρωί πάνω στην σκηνή. Μετά από δύο γεμάτα γεύματα, ο ύπνος ήρθε ως φυσικό επακόλουθο αλλα και βάλσαμο μιας σωματικά δύσκολης ημέρας.
  6. 17 points
    Σχεδόν 3 μήνες μετά πλέον, και έχουν γίνει αρκετά πράγματα από αυτά που υπήρχαν στο to do list. Δεν έχει τελειώσει βέβαια, αλλά αυτήν την στιγμή τουλάχιστον το μηχανάκι βρίσκεται σε μια αξιοπρεπή κατάσταση. Πλέον φοράει λάστιχα της προκοπής (ευγενική χορηγία του @Denzo, και σε 1-1,5 μήνα θα μπει και ένα κανονικό ζευγάρι καινούρια), ξεκάθαρα η πιο ουσιαστική αλλαγή, με τα παλιά pilot 2CT το μηχανάκι γλυστρούσε ακόμα και σε φυσιολογικό ξεκίνημα με 1η σε μέτρια άσφαλτο. Αλλάχτηκαν επίσης τα πατηράκια με καινούρια αλουμινίου καθώς τα μαμά ήταν ταλαιπωρημένα και στραβά απτην μια μεριά. Αλλάχτηκε το σταντ με το γνήσιο αλουμινίου από τα μοντέλα 09-10, κυρίως για αισθητικούς λόγους αλλά και επειδή το μαμά πλάγιαζε υπερβολικά πολύ. Αλλάχτηκαν όλα τα πλαστικά και οι βίδες με γνήσιες καινούριες, καθώς τα μαμά ήταν πολύ ταλαιπωρημένα και ξεθωριασμένα από τον ήλιο, έδειξε διαφορετικό μηχανάκι με τα καινούρια. Μπήκε επίσης led φανάρι πίσω από το μοντέλο του 2010, και καινούριο φανάρι, επειδή το φως του μαμά την νύχτα ήταν απαράδεκτο. Πλέον (ειδικά για sm) το μηχανάκι έχει πολυ ικανοποιητικά φώτα το βράδυ. Λύθηκε ένα ηλεκτρικό θέμα που υπήρχε με το ρελέ της τρόμπας βενζίνης, και αλλάχτηκε και το φίλτρο της. Αντικαταστάθηκε το κοντέρ με καινούριο, καθώς το παλιό είχε πάρει νερά και η μισή μεριά δεν λειτουργούσε. Μπήκε τέλος ένα τελικό της Leovince, για ευνόητους λόγους Σίγουρα κάτι ξεχνάω, και έχει αρκετό μέλλον μπροστά, αλλά πλέον απλά δε χορταίνω να κάθομαι και να το χαζεύω
  7. 16 points
    Ημέρα Τέταρτη 6/9/2021 Ξυπνάμε στο χανόπουλο όπου χαιρεταμε τους φιλους με τις αλλες δυο μοτοσυκλέτες και συνεχιζουμε μόνοι μας πλέον το ταξιδι μας. Επόμενος προορισμος Πάργα. Εκει βλεπουμε ενα ωραιοτατο καρφι να ειναι αγεροχο στο πισω ελαστικο μου. Παιρνω τηλ στο πιο κοντινο βουλγκανιζατερ και κατα καλη μου τυχη εχει σαμπρελα, οποτε φυγαμε για φιλιπιαδα και σαμπρελα. Φτανοντας στην Παργα παμε κατευτεθειαν στο ξενοδοχειο για το check in και το ξεφορτωμα. Εκει παιρνουμε πληροφοριες για το που να παμε για φαγητο και κατηφοριζουμε για την πολη οπου και τρωμε για μεσημερι (παλι). Απο κει γυρναμε στο ξενοδοχειο για ξεκουραση, καθως το προγραμμα μας τις 2 αυτες μερες ηταν πολυ πιο ξεκουραστο. Το Απόγευμα, λοιπόν, κανουμε μια βολτα στο κάστρο της παργας, το οποιο αξιζει να το περπατήσετε και να καθισετε και για καφε στο μαγαζι που εχει εκει. Απο κει κατεβήκαμε για να περπατήσουμε μέσα στην πολη, η οποια είχε αρκετο κοσμο και αρκετους τουρίστες ακομα. Ημέρα πεμπτη 7/9/2021 Ξυπναμε στην παργα, φορτωνουμε και παιρνουμε ενα ''σωστο'' πρωινο. Επόμενη σταση η παραλία στην λυγια πρεβεζης, γιατι μετα απο τοσο βουνο την θες και την θαλασσα. πραγματικα μια απο τις πιο καθαρες και ωραιες παραλιες που εχω κανει μπανιο. Μετα απο το μπανιο συνεχισαμε για πρεβεζα οπου θα μέναμε εκει το βραδυ. Ημερα εκτη 8/9/2021 επιστροφη. Ημερα επιστροφης και τελευταια μερα, ξυπναμε στην πρεβεζα, φορτωνουμε και ξεκιναμε για βόνιτσα που θα πιουμε και τον τελευταιο καφε του ταξιδιου μας πριν γυρισουμε σρο Αγρινιο. Μετα λοιπόν απο 6 μερες πανω στην σελα του 700, δικαβαλος και με παντου πραγματα, εχω να πω πως ηταν αυτο το μηχανακι ακριβως που επρεπε να εχω για αυτο το ταξιδι. παντου ηταν ανταξιο των περιστασεων. Μια καταναλωση ακριβως στο 6.4 με αρκετα πιεσμενο επαρχειακο και απειρες ανηφορες. αρκετη ωρα στο χωμα και πραγματικα δεν εκανε κιχ πουθενα. ισως θα ηθελα να εχει 20 αρι τουλαχιστον τεποζιτο να μην ψαχνω βενζιναδικα μετα τα 200-220 χλμ. Αντε και του χρονου με μεγαλυτερο κυκλο.
  8. 16 points
    Υπέροχη λιακάδα το περασμένο ΣΚ, οπότε ευκαιρία για ένα πέρασμα από μερικά χρωστούμενα πάσα στις Άλπεις. Ήταν τόσο όμορφα οδηγικά, ππου δεν σταμάτησα αρκετά για φωτογραφίες, απλά χάζευα. Σούρουπο στο Moosalp Μια ιδέα από το περίφημο Furka Pass. Με διαφορά το πιο όμορφο πάσσο της Ελβετίας ως τώρα. Η ανηφορία στο φόντο είναι το Grimselpass. Πόσες λίμνες, καταρράκτες, δεν λέγεται. Από εδώ η γυναίκα μου και απο εδώ το αίσθημα μου Για φινάλε, η θέα από Klaussenpass
  9. 15 points
    Μετά από αρκετό ψάξιμο και υπομονή, βρέθηκε (σε λογική τιμή) αντικαταστάτης για τον μανίσιο, ταλαιπωρημένο και υπέρβαρο θερμοσίφωνα που είχε το μηχανάκι για τελικό
  10. 14 points
    Ρόδα, Τσάντα και Kοπάνα (χθες). (the 80's are dead).
  11. 13 points
  12. 13 points
    Βόλτα και καφεδάκι στο Πόρτο Γερμενό να γνωριστούνε τα ξαντερφια
  13. 12 points
    Εισαγωγή Σκάρτα χίλια χιλιόμετρα από το τέλος του 2018. Δεν το πίστευα, αλλά τα κιτάπια δεν έλεγαν ψέματα, 986 για την ακρίβεια. Από τότε που μετακόμισα Ελβετία το αγαπημένο μου CBR παραμένει παρκαρισμένο στο πατρικό μου στο Αγρίνιο. Κάτι άλλα ταξίδια με το VFR, κάτι ο COVID, οι αραιές βόλτες Χριστούγεννα – καλοκαίρι κατέληξαν να είναι αραιότατες, μηδαμινές. Το πήρα απόφαση, φέτος το καλοκαίρι corona ξε-corona ήθελα βόλτα με την αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα. Προορισμός δεδομένος, τα Βαλκάνια. Στο παρελθόν είχα κάνει δικάβαλο τα τουριστικά παράλια, επίσης δικάβαλο σε άλλο ταξίδι τις κυριότερες πόλεις, ε, γι’ αυτή τη φορά ήθελα να δω εκκρεμότητες που είχα αφήσει. Μέρη που είτε δε χώρεσαν σε περασμένα ταξίδια, μέρη που είδα βιαστικότερα απ’ ότι αξίζουν, μέρη για τα οποία έμαθα πιο πρόσφατα. Μοναδικό εμπόδιο μια παγκόσμια πανδημία, κάτι κλειστά σύνορα και ένα ραντεβού εμβολιασμού που όλο έπαιρνε αναβολή. Σιγά το πράγμα, δεν είναι δα ότι έχω ΚΤΜ.
  14. 12 points
    Οδήγησα το νέο Aprilia RS660 και αυτή είναι η εντύπωση που μου άφησε. Διαβάστε, απολαύστε. https://bit.ly/2XxBCxk
  15. 12 points
    Αλλά αναχώρηση για πού; Δεν το έχω πιάσει ακόμη το θέμα αυτό. Λοιπόν, στόχος είναι η μικρή κωμόπολη Fierza στο βορειοανατολικό άκρο της Αλβανίας. Το γιατί θα το πιάσω στη συνέχεια, αλλά στόχος είναι το επόμενο πρωί να είμαι εκεί πάνω. Ως εκεί σε μεγάλο βαθμό τα χιλιόμετρα είναι ψιλοδιαδικαστικά όσον αφορά τη διάσχιση της Ηπείρου και του δυτικού τμήματος της Αλβανίας τουλάχιστον. Με το τεστ και τα συμπαραμαρτούντα, έχει πάει ήδη εννέα ώσπου να καβαλήσω. Κάτι λιγότερο από επτά εκατοντάδες χιλιομέτρων με περιμένουν ως το βράδυ. Τις λατρεύω αυτές τις ημέρες. Εγώ, η μοτοσυκλέτα μου και δρόμος, δρόμος, όόόλη η ατελείωτη καλοκαιρινή μέρα στη διάθεση μου να την απολαύσω όπως θέλω εγώ. Φύγαμε; Πρώτα χιλιόμετρα βγαίνοντας από τα Αγρίνιο οδηγώ αναγνωριστικά: Πρέπει να ξαναβρώ τα πατήματα του CBR μου, πάει πλέον καιρός από το τελευταίο ταξίδι παρέα. Αλλά κυρίως πρέπει να αποβάλλω το να οδηγώ ελβετικά. Έχει πολλά καλά αυτή η μικρή χώρα, η ευχαρίστηση της οδήγησης δεν είναι ανάμεσα τους. Η αστυνόμευση είναι αυστηρή, χωρίς να χαρίζεται. Τα πρόστιμα πέραν του ότι γδέρνουν δεν περιορίζονται στο να σου αλαφρώνουν (με την οκά, όχι το milligram!) το πορτοφόλι, αλλά φτάνουν και σε κατάσχεση οχήματος. Και όλα αυτά με τα όρια σε πλαίσια χαμηλά ακόμη και για πενηνταράκι του ’80. Α και με τους λοιπούς χρήστες της οδού σε ρόλο μυστικού πράκτορα Austin Powers που καταγγέλλει τα ελάχιστα που ξεφεύγουν από τα μάτια του επίσημου νόμου. Ζώντας σε ένα τέτοιo περιβάλλον, θέλοντας και μη το muscle memory κλείνει την γκαζιέρα στα 50kph και αν δεν υπάρχει άλφα διακεκομμένη γραμμή στο οδόστρωμα, βήτα επαρκής χώρος ώστε να επιταχύνεις χωρίς η μαμά εξάτμιση να ξυπνήσει τα παιδιά του γείτονα που κοιμούνται, ε τότε δεν επιχειρείς προσπέραση.
  16. 12 points
    Ημέρα 1η, 07/07/21 Αγρίνιο (GR) - Κακαβιά (GR) – Kukës (AL) – Pac (AL) – Bajram Curri (AL), 676km Άλλοτε τα ταξίδια ξεκινούν μ’ έναν καφέ. Άλλοτε μ’ ένα πρωινό. Γι΄ άλλους μ’ ένα τσιγάρο. Ε, φέτος νέα δεδομένα, PCR test. Ω καιροί, ώ ήθη; Στο διαγνωστικό κέντρο ήδη περιμένουν στην ουρά για αιμοκάθαρση. Για άλλη μια φορά αναλογίζομαι με χαμόγελο την τύχη του να μην με βρουν οι επόμενες εβδομάδες σε αίθουσες αναμονής νοσοκομείων. Έχω να το δηλώσω πάντως, τα τεστ εν Ελλάδι είναι πολύ πιο ήπια από τα Ελβετικά. Στα βόρεια προσπαθούν να κάνουν το κρανίο σου πιο σουρωτήρι και από τα τυριά τους: Καμια δεκαριά δευτερόλεπτα λήψη επιχρίσματος από το στόμα συν μια αιωνιότητα σε κάθε ρουθούνι. Τουλάχιστον δεν κάνουν τις λήψεις με την ανάποδη σειρά, αλλά όπως και να έχει με βλέπω να θέλω χιτώνιο στη μύτη μετά από όσα τεστ αναμένονται τις υπόλοιπες ημέρες. Μικρή σημασία έχουν πλέον αυτά. Καβαλάω το μηχανάκι και ώρα για την πρώτη μιζιά. Ελέω φρέσκιας μπαταρίας είναι ζωηρότατη, στο μυαλό μου είναι δέκα φορές πιο ζωηρή, επιτέλους ώρα αναχώρησης.
  17. 12 points
    Το φετινό ταξίδι μας είχε λίγο πολύ τα πάντα. Βουνό, θάλασσα, καταρέκτες, ποτάμια, λίμνες, καλούς δρόμου, κακούς δρόμους, χωματοδρόμους πολυ φαγητό, χωριό, πόλη ενα σκασμένο λάστιχο και την καλύτερη παρέα. Ημέρα πρώτη. 3/9/2021 Αφού έχουμε φορτώσει τις μηχανές απο βραδύς και τις είχαμε φουλάρει με καύσιμο, το ραντεβού είχε δοθεί 7 μιση το πρωί εντός Αγρινίου, για τον πρώτο καφέ πριν το ξεκίνημα. 8 λοιπόν ξεκινάμε με πρώτη στάση το Βουλγαρέλι. Σκοπός μας ήταν να μην παμε πουθενά απο Αυτοκινητόδρομο, με σκοπό να δούμε οσο δυνατόν περισσότερα χωριά. Περνώντας από την Άρτα, καταλήγουμε στο Βουλγαρέλι. Κατεβαινουμε στο Γεφυρι που έχει εκεί για τις φωτογραφίες και μετα ανηφορίζουμε για την κεντρική πλατεια του χωριού για καφέ. Φεύγοντας από το Βουλγαρέλι, επόμενη στάση είναι τα Θεοδόριανα, ενα χωριο 17 χιλιόμετρα μετα. Μπαίντας στο χώριο, βλέπουμε παντού πινακίδες που λένε για τον καταράκτη Σούδας, οπότε λέμε να τις ακολουθήσουμε. Καταλήγουμε σε ενα πλάτωμα οπου αφήνουμε τις μηχανές και συνεχίζουμε με τα πόδια. Μετα απο περίπου 25 λεπτά περπάτημα μεσα στο δάσος καταληγουμε σε ενα μέρος που σίγουρα ανταμείβει το περπάτημα. Γυρίζοντας στις μηχανές η ομόφωνη απόφαση ήταν πως ήρθε η ώρα για φαγητό. Έτσι λοιπόν σκολουθούμε τις άλλες πινακίδες που βλέπαμε παντού στο χωριό, που έλεγαν για μια ταβέρνα με όνομα Πανόραμα. Φτάνοντας εκεί βλέπουμε πως δεν ειναι κανείς, ολα κλειστα. Χαζέψαμε λίγο την θέα και απογοητευμένεοι πήγαμε να φύγουμε, τοτε βγαινει μια κυρία και μας κράτησε για φαγητο, μετα απο λιγο βγαινει και ο αντρας της, κανει το κλασικο τέντωμα που κανεις μολις σηκωνεσαι απο το κρεβάτι, φορα την ποδιά του και παει να βάλει φωτιά, Εκει λοιπόν φάγαμε το καλύτερο φαγητό που θα φαμε σε όλο το ταξιδι. Αν φτάσετε μεχρι εκεί, αξιζει να πατε για φαγητο εκει, αν δεν ειναι κανεις, φωνάξτε και ολο και καποιος θα βγει. Επόμενη στάση καλλιροη και το ξενοδοχειο που θα διανυκτερεύαμε. Εννοειται πως το gps μας βγάζει λάθος. Μας βαζει σε εναν αρκετα κακο χωματόδρομο, σε ωρα που αν πηγαιναμς λάθος θα μας επιανε βραδυ για να το διορθώσουμε. Όταν πια ειχαμε αποφασισει να γυρισουμε, βρήκαμε ενα βοσκο που μας είπε πως καλα πάμε και πως απο δω θα βγουμε και ετσι συνεχίσαμε τον χωματόδρομο. Από τα 34 χιλ συνολικης αποστασης τα 21 ηταν χωματόδρομος, κατι που μας κούρασε αρκετα καθως τα μηχανακια ηταν φουλ φορτωμένα και εγω ημουν και δικαβαλος. Φτάνουμε λοιπόν στο ξενοδοχείο, ο ιδιοκτήτης αρκετα εξυπηρετικός και μας άφησε να βαλουμε τις μηχανες μεσα στον προαύλιο χωρο του ξενοδοχειου. Μας είπε πως αρκετός κόσμος κάνει λάθος και παίρνει το χωματόδρομο γιατ αυτόν βγαζει το gps . Δυστηχώς δεν ύπηρχε τιποτα για βραδινό, περα απο κλαμπ σαντουιτς, οποτε ξεκινήσαμε να πάμε να βρόυμε κάτι στο χωριο. Στα 6 χιλιόμετρα απο το ξενοδοχείο υπάρχει ενα κλασσικό και πολυ τίμιο ουζερι, πανω στον δρόμο με πολυ δυνατό κοντοσούβλι. Μετα απο κει, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ... Η μάζωξη. Το γεφύρι στο Βουλγαρέλι Η πλατεία στο Βουλγαρέλι Το πλάτωμα που αράζεις τις μηχανές για να περπατήσεις ως τον καταράκτη της Σούδας Ο δρόμος μέσα που βγάζει στον καράκτη ο καταράκτης Πλατεία θεοδώριανων Φράγμα Μεσοχώρας Μερικές φώτο απο την διαδρομή το ξενοδοχειο που μειναμε το βραδυ
  18. 12 points
    Χαιρετώ όλα τα παιδιά του forum, ελπίζω να είστε όλοι καλά. Καιρό σκεφτόμουν ότι ήθελα να γράψω εδώ για την εμπειρία μου με το Husqy που αγόρασα πριν από 3 χρόνια (μέσω προτροπής από αυτό το forum). Το original thread ήταν το παρακάτω: Επειδή όντως τότε τα παιδιά εδώ με βοήθησαν, ήθελα να γράψω κι εγώ με σκοπό να βοηθήσω ίσως κάποιον που σκέφτεται να πάει σε κάποιο τέτοιο μηχανάκι. ------ Για όποιον δεν διάβασε/βαριέται να διαβάσει το αρχικό thread: -- δεν είμαι ούτε έμπειρος, ούτε "ψαγμένος" αναβάτης -- έψαχνα ένα φιλικό supermoto για καθημερινή χρήση, χωρίς τρελλά γκάζια -- μέσω προτροπής πολλών παιδιών τελικά δοκίμασα και αγόρασα ένα Husqy 610sm ie του 2008 Spoiler: το μηχανάκι το έχω ακόμα. Παρακάτω θα προσπαθήσω να παραθέσω την εμπειρία μου από την χρήση/κτήση του. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο συνοπτικός μπορώ. Αυτό δεν προσπαθεί (ούτε μπορεί) να είναι ένα review της μηχανής. Δεν έχω την κατάρτιση ούτε τη γνώση για κάτι τέτοιο. Είναι απλά η προσωπική εμπειρία ενός αναβάτη. ------ 1. Αίσθηση οδήγησης Το Husqy είναι απείρως διασκεδαστικό σαν μηχανάκι, πραγματικά. Είναι ελαφρύ, έχει όσο γκάζι χρειάζεται για μέσα στην πόλη (και για λίγο παραέξω), είναι παιχνιδιάρικο. Γενικά, χαίρεσαι να το καβαλάς. Αυτός ήταν ο κύριος λόγος που με ώθησε στο να το αγοράσω τότε, ήθελα να ενθουσιάζομαι όταν έχω να το οδηγήσω. Και σε αυτό όντως το μηχανάκι delivers, με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο. Η αίσθηση των περιφερειακών και της ανάρτησης είναι επίσης πάρα πολύ καλή, το ίδιο και οι φρενούκλες που έχει. Συνολικά, νιώθεις το μηχανάκι πολύ "άμεσο" (όλα αυτά πάντα σε σύγκριση με το ΧΤ600 που είχα πριν από το Husqy). Αυτό ισχύει και στο γκάζι, και στο κέντρο βάρους, και στα φρένα. Αν είσαι ένας αναβάτης που σκέφτεται να πάει σε ένα τέτοιο μηχανάκι, αυτά είναι τα πλεονεκτήματα που έχω να παραθέσω. Το ζυγίζεις και βλέπεις. Είναι ο παράγοντας "διασκέδαση/ενθουσιασμός" στην οδήγηση σημαντικός? Αν ναι, τότε ένα το κρατούμενο. 2. Επιδόσεις Για "επιδόσεις" δεν μπορώ να κάνω ιδιαίτερη μνεία, γιατί δεν είμαι έμπειρος με πολλές μηχανές. Μου φαίνεται ότι το μηχανάκι έχει όσο γκάζι χρειάζεται για μέσα στην πόλη, και με όση κρίση μπορώ να έχω οι αναρτήσεις και τα φρένα του είναι καλά στημένα και αποδίδουν καλά. Σίγουρα υπάρχουν μηχανές με περισσότερο γκάζι, με καλύτερα φρένα, με καλύτερες αναρτήσεις (ή και με όλα αυτά μαζί). Απλά, νομίζω ότι το Husqy σαν "σύνολο" είναι πλήρως ικανοποιητικό για χρήση μέσα στην πόλη. Αν δεν θέλεις τρελλό γκάζι (55 άλογα είναι το Husqy) και σε ενδιαφέρουν οι καλές αναρτήσεις και τα καλά φρένα, δύο τα κρατούμενα. 3. Άνεση Κάποιος/κάποια που μένει π.χ. Λαύριο και δουλεύει Αθήνα, δεν θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο μηχανάκι. Σε μεγάλο/ανοικτό δρόμο θα κουράσει τον αναβάτη (πράγμα λογικό, για supermoto μιλάμε). Εκεί πάμε σε κάτι άλλο, και η όλη συζήτηση περί supermoto πάει περίπατο. Επιπρόσθετα, ΔΕΝ είναι ένα άνετο μηχανάκι. Αν έχεις πάνω δεύτερο αναβάτη, θα φάει ζόρι (εκτός αν κάνεις κάποια μόντα στη σέλα). Ακόμα και για τον ίδιο τον οδηγό, οι μεγάλες αποστάσεις χρειάζονται παύσεις. Το καλοκαίρι του 2019 έκανα Χανιά-Ιεράπετρα από τον ΝΟΤΙΟ άξονα. Σύνολο 260 χλμ. Ήταν επαρχιακός δρόμος και ήταν πραγματικά πάρα πολύ ωραία, γιατί πήγαινα με μαξ 70-80 χλμ/ώρα και δεν ήταν κουραστικά. Αν βγάλεις το Husqy σε μεγάλο δρόμο λ.χ. Αττική οδό, θα φας λίγο ζόρι γιατί τρως όλο τον αέρα στο στέρνο. Ωστόσο, το ταξίδι ήταν μεγάλο και πιάστηκε η μέση μου. Η θέση οδήγησης φταίει για αυτό. Όλα αυτά είναι λογικά και αναμενόμενα για τέτοιο μηχανάκι, απλά τα παραθέτω για μια πιο πλήρη εικόνα. Αν η άνεση είναι κάτι που προτίθεσαι να παλέψεις, τότε τρια τα κρατούμενα. Ξέρεις που μπλέκεις, αν θέλεις άνεση πάρε ένα Vstrom (nothing against Vstroms). 4. Αξιοπιστία/ευκολία επισκευής Εδώ τα πράγματα ζορίζουν λίγο, τουλάχιστον από τη δική μου εμπειρία. Μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια, με μάζεψε η οδική βοήθεια αρκετές φορές. Ευτυχώς, όχι για κάτι σοβαρό. Θα παραθέσω τους λόγους και μετά θα εξηγήσω παραπάνω: -- πρόβλημα στην εισαγωγή και η μηχανή δεν έπαιρνε μπρος (αυτό ήταν πρόβλημα που είχε στην αρχή το μηχανάκι, το λύσαμε στην πορεία) -- πτώση τάσης μπαταρίας + υπερχείλιση/βραχυκύκλωμα μπουζί το χειμώνα λόγω χαμηλών θερμοκρασιών -- κομμένο αριστερά σωληνάκι βενζίνης (2 φορές) -- κομμένο δεξιά σωληνάκι βενζίνης -- καρβουνάκια μίζας Είχα και μια σχεδόν κομμένη ντίζα συμπλέκτη, αλλά κατάφερα να πάω συνεργείο με καρφωτές. Είχα και λάστιχο 2-3 φορές αλλά οκ, αυτό το παθαίνουμε όλοι. Καμία από τις επισκευές δεν ήταν ακριβή. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει ότι εγώ ξεκίνησα να πάω κάπου με τη μηχανή και εν τέλει πήγα με το λεωφορείο. Με το XT 2 χρόνια μόνο μια φορά είχα "μείνει" γιατί είχε καεί ένα φισάκι κοντά στην ηλεκτρονική. Επίσης, ακόμα και για απλά πράγματα όπως π.χ. η ντίζα του συμπλέκτη, δεν υπήρχε ανταλλακτικό πουθενά και φτιάξαμε ντίζα από ποδηλατάδικο. Ακόμα και για κάτι τόσο απλό, η φάση με το Husqy δεν είναι τόσο απλή. Έκτοτε παρήγγειλα 2 ντίζες Husq και κουβαλάω στις διακοπές την μια μαζί μου, ώστε αν πάω εκεί σε κάποιο συνεργείο να έχω να τους δώσω να μου βάλουν. Εδώ φτάνουμε στο καίριο ερώτημα: τι θα έλεγα σε κάποιον για την αξιοπιστία όσον αφορά το μηχανάκι? Θα έλεγα τα εξής: -- Αν είσαι γενικά chill με τη concept "μηχανή" γενικά, και μπορείς να μην βασίζεσαι πάνω της, τότε go for it -- Αν χρειάζεσαι την μηχανή για να κάνεις τη δουλειά σου, και το να σε πετάει εκτός προγράμματος είναι κάτι που σε ζορίζει (σωματικά/ψυχικά), τότε σκέψου το καλά γιατί ενδέχεται κάποιες (ίσως αρκετές) φορές να φας πακέτο -- Αν την όλη φάση την παίρνεις πολύ βαριά συναισθηματικά ("πω, πάλι με άφησε η μηχανή"), τότε πάλι σκέψου το καλά Εγώ έχω μια πολύ hands-off σχέση με το Husqy. Πλέον δεν το χρησιμοποιώ καθημερινά (δεν χρειάζομαι μηχανή, παίζω πόδια). Το έχω για διασκέδαση και βόλτα. Έτσι, το "έχω φέρει στα μέτρα μου" κάπως και δεν βασίζομαι πάνω του. Αν κάτσει στραβή είμαι προετοιμασμένος (ψυχολογικά και πρακτικά). Π.χ. το καλοκαίρι έπρεπε να είμαι Πειραιά στις 06:30 για πλοίο. Ξεκίνησα από κέντρο Αθήνας 05:00 ώστε αν κάτσει κάποια στραβή, να προλάβει να έρθει ο γερανός να μαζέψει το μηχανάκι και εγώ να πάρω ταξί για λιμάνι. Αν ήμουν βέβαιος ότι θα πήγαιναν όλα ρολόι θα ξεκινούσα σίγουρα 30-40 λεπτά αργότερα. Αν είχα να το καβαλάω κάθε μέρα για υποχρεώσεις, θα ήμουν ενδεχομένως περισσότερο αγχωμένος. Ωστόσο, ακόμα θα το είχα το μηχανάκι. Ακόμα και με τις αναποδιές που αντιμετώπισα, δεν "ξενέρωσα". Ωστόσο, είναι βέβαιο: σε σύγκριση με ένα XT/XTX, σίγουρα το Husqy θα σε στείλει στο συνεργείο περισσότερες φορές. Το θέμα είναι να αποφασίσεις αν αξίζει τον κόπο. ------ Αυτά τα ολίγα. Ελπίζω να φανούν σε κάποιον χρήσιμα όσα έγραψα. Ευχαρίστως να απαντούσα και σε οτιδήποτε άλλο σχετικό. Take care.
  19. 12 points
  20. 12 points
  21. 11 points
    O δρόμος παραμένει πολύ καλός ως την κατάβαση για Kukes. Από εκεί το GPS επιμένει και ξαναεπιμένει ότι στη γέφυρα πρέπει να συνεχίσω μέσω Κοσόβου. Το αγνοώ και απλά χαζεύω για λιγάκι την θέα. Σημείωση: Η τράπεζα που διαφημίζεται δίπλα στο.. DP βενζινάδικο (if u know, u know!), είναι η ίδια στην οποία έχω λογαριασμό στην Ελβετία. Μάλλον πελατολόγιο από γερμανόφωνες χώρες έχει καταγωγή από ετούτα τα μέρη! Ο δρόμος συνεχίζει παραλίμνια, σταματώ να αποθανατίσω την επόμενη γέφυρα λόγω του ότι έχει κρεμασμένο ένα δίχτυ που καταλήγει στο νερό. Τι στο καλό είναι αυτό; Ίσως τιμωρία με πνιγμό για τους αυτόχειρες; Δεν έχω ιδέα! Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι το ότι το ταβερνάκι με το μπαλκόνι πάνω από το νερό δείχνει ομορφότατο και το στομάχι μου είναι άδειο. Ώρα για μάσα!
  22. 11 points
    Κατά τ’ άλλα, τα χιλιόμετρα κυλούν δίχως συγκινήσεις, απλά χαζεύω το τοπίο στην άδεια Ιόνια ξεθάβοντας αναμνήσεις: Μενίδι κάτι εκδρομές με το σχολείο, Άρτα που συγκεντρωνόμασταν κατασκηνωτές για την Λούτσα, ανηφορίζοντας προς Τέροβο εκδρομές με το CBF250 ως φοιτητής, Γιάννενα φανταριλίκι. Ίσως αν τα περνάς συχνά τα μέρη, η καθημερινότητα να τα φθείρει. Αλλά ζώντας καιρό πια εκτός Ελλάδας είναι ευχάριστο συναίσθημα, γαληνευτικό να νιώθεις το δέσιμο, να θυμάσαι ιστορίες, πρόσωπα, καταστάσεις. Τελευταία φορά που ήμουν προς τα εδώ ήταν τα Χριστούγεννα του ’19, τότε που ο COVID ήταν απλά πολύ τοπικό πρόβλημα Κινέζων μηχανουργών μας στη δουλειά. Έκτοτε ο πλανήτης έχει αλλάξει, αυτό που θέλω να δω αν έχει αλλάξει είναι κάτι κόκκινα Χ πάνω από τη λέξη ‘Κακαβιά’ στις ταμπέλες της Ιόνιας. Εν τέλει δεν έχει αλλάξει κάτι και το Tomtom μου λέει να κατευθυνθώ προς την πόλη των Ιωαννίνων. Μάλιστα, καθώς προσπαθεί να με πλοηγήσει φωνητικά, με προτρέπει να κατευθυνθώ προς ‘Ti-i-ai Ipirou’, το οποίο ήταν η προσπάθεια του να αρθρώσει το αρτικόλεξο ΤΕΙ! Από εδώ και πέρα επιτέλους οι ρόδες μου κυλάνε ανεξερεύνητους δρόμους, δεν έτυχε ποτέ να βρεθώ σ’ αυτή τη διαδρομή. Χωριουδάκια που μου είναι γνωστά ως... Υπηρεσίες και Φυλάκια από τις μέρες στα χακί, μνημεία από τον πόλεμο σπαρμένα εδώ κ’ εκεί και ένας δρόμος άδειος από κίνηση. Λίγα χιλιόμετρα μετά, η Κακαβιά. Πρώτη μου φορά σ’ αυτά τα σύνορα και κάνω είσοδο. Βασικά κάνω πολύ κακή έξοδο, αφού ηλιθιωδώς προσπερνώ το ελληνικό σημείο ελέγχου με αποτέλεσμα να βγουν οι συνοριακοί έξω και να μου σφυράνε με τα δάχτυλα στο στόμα για να σταματήσω. Ροοοομπαααα! Εντύπωση μου κάνει ότι ξαναελέγχουν τα χαρτιά μου στο ελληνικό τελωνείο λίγα μέτρα πιο μετά και καταγράφουν τα στοιχεία μου χειρόγραφα σε κάτι σαν βιβλίο συμβάντων. Στην Αλβανική μεριά, η υπάλληλος ανταποκρίνεται στο διστακτικό ‘hello’ μου με ‘Καλημέρα φίλε, από πού είσαι;’ σε άριστα ελληνικά! Πρέπει να το συνηθίσω αυτό, σε τούτο το ‘εξωτερικό’ μιλάνε και ελληνικά! Ξεμπερδεύω επιτέλους με τα διαδικαστικά και να ‘μαι ξανά στην Χώρα των Αετών. Πρώτη επίσημη φωτό του ταξιδιού.
  23. 11 points
    Προετοιμασία Η μισή χαρά κάθε ταξιδιού είναι ο σχεδιασμός για μένα. Χάρτες, σελιδοδείκτες στον browser, σημειώσεις, αξιοθέατα, με θρέφει ο σχεδιασμός όλων αυτών. Φέτος (...και πέρσι!) βέβαια, ένας ακόμη αστάθμητος παράγοντας, ο COVID. Αν ο Ηράκλειτος ζούσε σήμερα, την γνωστή του φράση θα την έλεγε για τους κανονισμούς εισόδου στις χώρες της Βαλκανικής επί πανδημίας. Ο καθείς τα δικά του, άλλοτε δρακόντεια, άλλοτε μπάτε σκύλοι αλέστε, άλλοτε με κερκόπορτες και ποτέ μα ποτέ με ταύτιση πληροφοριών ανάμεσα στις επίσημες σελίδες μιας χώρας. Ούτε ξέρω πόσες φορές άλλαξα σχέδια και σε πόσα διαγνωστικά κέντρα κωμοπόλεων της Αλβανίας έστειλα mail (πιο αναπάντητα και από το σουξέ της Παπαρίζου) για να μάθω αν δίνουν έγγραφα αποτελέσματα. Από άποψη προετοιμασίας μοτοσυκλέτας, ευτυχώς δεν υπήρχαν πολλές εκκρεμότητες. Έχοντας στην άκρη (ή και την όχι τόσο άκρη...) του μυαλού μου το ταξίδι είχα κάνει ένα τυπικό σέρβις κατά την προηγούμενη κάθοδό μου στην Ελλάδα. Μικρή παραφωνία τα κάπως ξεραμένα ελαστικά, το πίσω μάλιστα είναι και σε λάθος διάσταση, ένα 190άρι που είχα φορέσει στην Βέφα στο Ταλίν της Εσθονίας όταν έμεινα από πίσω λάστιχο κατεβαίνοντας από Νορβηγία τον Αύγουστο του ’19. Κληρονομιά στο CBR λοιπόν. Από ελλείψεις, μία ήταν η κύρια, το ότι στο CBR σε κανένα από τα προηγούμενα ταξίδια δεν είχα τοποθετήσει βάση για στήριξη και φόρτιση GPS. Εύκολα λύθηκε και αυτό, με έναν Ισπανό συνάδελφο ετοιμάσαμε ένα καλώδιο με ακροδέκτες και ασφάλεια. Πρόχειρα μεν, με ασφάλεια δε, έκανα το routing του καλωδίου και την τοποθέτηση του RAM mount σε μισή ώρα και χάνοντας μόνο μισό λίτρο ιδρώτα κάτω από τον αγρινιώτικο ήλιο. Από απρόοπτα, η μπαταρία που παρότι μόνιμα σε φορτιστή, μετά το δεύτερο μιζάρισμα ψόφησε. Ευτυχώς, άμεσα βρέθηκε αντικαταστάτρια στην ντόπια αγορά. Ωραίο πράγμα αυτή η διαθεσιμότητα, όχι πολύ διαδεδομένη κατάσταση στην Ελβετία. Αλλά όλα αυτά ήταν εν πολλοίς μικροπράγματα δυστυχώς. Συγγενικό μου πρόσωπο αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά ζητήματα υγείας. Τα αποτελέσματα μιας εξέτασης θα έκριναν αν την καλοκαιρινή μου άδεια θα την περνούσα βολτάροντας τις γείτονες χώρες ή στα νοσοκομεία των Αθηνών. ‘Κάηκε’ το πρώτο πενθήμερο αδείας στην αβέβαιη αναμονή, μαζί του και τα νεύρα όλων μας. Ευτυχώς, με καθυστέρηση το μαντάτο έφτασε τα κρίσιμα μεγέθη ήταν ΟΚ. Ανακούφιση από μια κατάσταση δυστυχώς γνώριμη. Τέλος. Δεύτερες σκέψεις στην άκρη κατά δύναμη. Το επόμενο πρωί έχει αναχώρηση.
  24. 11 points
    Κυριακατική εξόρμηση σε Ξάνθη και Σταυρούπολη
  25. 11 points
  26. 11 points
    Έκανα διακοπές στην Κεφαλονιά Καθώς επίσης και λίγο από Ιθάκη Ενώ πέτυχα και μια Honda Goldwing εκεί από ένα ζευγάρι Ιταλών
  27. 11 points
    Μπηκα στην σκοτεινη συνομοταξια αυτων που αν τα γραναζια δειχνουν οκ αλλαζουν μονο αλυσιδα.
  28. 11 points
    Εν τέλει.... Μπαίνει ο ανήλικος με το 50αρι που θέλει να το κάνει 70αρι....Να πέσουμε να τον φάμε τον μικρό Μπαίνει ο 18αρης να ρωτήσει για εξάτμιση....Να τον φάμε τον κάγκουρα. Μπαίνει ο 28αρης κ ρωτάει τη σκούτερ να πάρει....Να τον φάμε γιατί τόλμησε να πει το σκούτερ μοτοσυκλέτα Μπαίνει ο 40αρης που θέλει GS για πρώτο μηχανάκι....Να τον φάμε γιατί μας κάνει επίδειξη Μπαίνει ο ανορθόγραφος να γράψει 2 αράδες....Να τον φάμε που στο σχολείο τον έπαιζε και δε ξέρει να γράφει Μπαίνει ο καθαρογραμμένος....Να τον φάμε επειδή έγραψε σε παλιό θέμα Μπαίνει ο Χονταίος....Να τον φάμε επειδή η Χόντα βγάζει άχρωμα μηχανάκια οπότε είναι κουλός Μπαίνει ο ΚΤΜάκιας....Να τον φάμε επειδή κάθε Τρίτη πίνει φραπέ στο συνεργείο Ήθελα να πιστεύω πως ως 2τροχοι είμαστε λιιιιγο πιο ανοιχτόμυαλοι για να καίμε τις ώρες μας με τέτοιες ανοησίες και μυξοπαρθενιάσματα. Φτάσαμε να παρεξηγούμε ακόμα κ το χιούμορ μεταξύ μας... Υ.Γ.: Αν κανείς ανατρέξει στους κανόνες του forum μας, δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ λόγος για όλη την επίθεση/ειρωνεία/μαλακία που έχει προηγηθεί. Πολλώ δε μάλλον όταν στο αρχικό ποστ της "νέας ζωής του thread" είδα ένα μήνυμα κυριλέ γραμμένο. Το αν το μέλος που το έγραψε συνεχίσει να γράφει ή ξαναγράψει μετά από 15 χρόνια (αν ζούμε) ποσώς με ενδιαφέρει. Και το μόνο που έκανα ήταν μέσω απαλού χιούμορ να χαϊδέψω την φάση για να μη φτάσουμε εδώ. Και για να ΜΗ παρεξηγηθώ, τα βέλη του χιούμορ τα έστρεψα προς τον άνθρωπο που ξέρω πως σηκώνει χιούμορ και δε θα με παρεξηγήσει. Το ακόμα πιο περίεργο είναι πως κατάφερε να.....παρεξηγηθεί. Τι να πω? Ειλικρινά δεν έχω κάτι άλλο να πω. Πέρα από το ότι η γκρίνια στο φόρουμ που μπαίνουμε για να χαμογελάμε, καταντάει κουραστική εν μέσω της καθημερινότητας μας.
  29. 11 points
  30. 10 points
    12 χρόνια μαζί της, τελείωσαν με την εαρινή ισημερία στις 21 Μαρτίου που έδωσα χέρια με τον επόμενο αγαπητικό της. Το μηχανάκι που ονειρευόμουν από τότε που ήμουν φαντάρος το μακρινό 1993-94 τελικά αποκτήθηκε τον Αύγουστο του 2010. Αυτή ήταν η πρώτη φωτογραφία που της έβγαλα στο δασάκι κάτω από το σπίτι μου. Μοντελάκι του 1994 FII-R Δυστυχώς η έλευση του αντίστοιχου 1300 πριν 3 χρόνια με είχε κάνει να το παρατήσω αν και υποτίθεται το κράταγα για να πηγαινοέρχομαι στην δουλειά. Το οδηγούσα δυο φορές τον μήνα ίσα να μην κλατάρει η μπαταρία και από πέρσι τον Μάιο έμεινε σε ακινησία στο πάρκινγκ για 10 μήνες σερί, λόγω προβλήματος υγείας. Είχα πει οτι θα το πουλήσω για να μην σαπίζει αλλά δεν το έπαιρνα απόφαση, μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο μου από τον μάστορα μου. Του ζήτησαν αν ξέρει κάποιον που να πουλάει CB400 και με θυμήθηκε. Χωρίς πολλές σάλτσες το έδωσα πριν μερικές ημέρες. Αυτή είναι η τελευταία φορά που το είδα, παραδίπλα στο δασάκι που το φωτογράφισα το 2010. Αχχχχ Τι να πω για αυτό το CB; Πως να χωρέσεις σε λίγες γραμμές τόσες αναμνήσεις, τόσα μέρη που πήγα; Το ανηψάκι μου ήταν βρέφος και τώρα έγινε μαντράχαλος. Μεγάλωσε και σε κυβικά το CB μαζί του. Τα πρώτα χιλιόμετρα είχαν και περιπέτειες, υπήρχε περίοδος που δεν άφηνα χωράφι για χωράφι που να μην "αγοράσω" Είπαμε ήμουν ώριμος οδηγός με χρόνια εμπειρία από τα 16 μου και οι κοπρίτες τους mybike με ονόμασαν φεουδάρχη με τόση ακίνητη περιουσία που απέκτησα. Στην αρχή έκοβα βόλτες, ξέρετε την ασθένεια που είσαι με το νέο μοτόρι και πας πάνω-κάτω όλο το 24ωρο χωρίς λόγο και αιτία. Θυμάμαι να ξυπνάω 3 το βράδυ για κατούρημα και μετά από λίγη ώρα να είμαι στην γέφυρα του Ρίου για τσιγάρο. Ακόμα και για ηλιοβασίλεμα στο Δασύλλιο της Πάτρας, είπαμε όλες τις ώρες καβάλα. Μετά με τον ξάδερφο βολτίτσες μέχρι το Αίγιο ή και το Γαλαξίδι Καθόμουν και γυάλιζα, έπλενα, έτριβα για να πάω την επόμενη από...............χωματόδρομους για να μαζέψω λάσπες στο δρόμο για λίμνη Πλαστήρα! Σιγά σιγά με το πουρνό ξεκινούσα με παρεάκια για όπου βγάλει. Μα καλά στα Άγραφα με 4κύλινδρο γυμνό από χαλικόδρομους και ποτάμια; Jesus είπε το λαμπάκι του φλας πριν πεθάνει-φύγει από την θέση του από το κοπάνημα. και στην κορυφή του Χελμού στα Καλάβρυτα έφτασε η χάρη του, δίπλα στο αστεροσκοπείο. μήπως ξεχνιέται το σλάλομ ανάμεσα στις αγελάδες στην ορεινή Ναυπακτία; Γνωρίσαμε και άλλα CB πολλά CB πάρα πολλά CB πάντα το έβαζα κάπου να το βλέπω και να του κόβω ματιές την έδινα και για καμία αλλαξοκωλιά το καλύτερο ήταν ο κόσμος που μου γνώρισε εκτός από ταμέρη που με πήγε.
  31. 10 points
    Αντίο Νενέ, έτσι την λένε. Θα μου λείψεις......καληνύχτα
  32. 10 points
    Του έβαλα αεροτομή για downforce γιατί είναι πολλά τα άλογα και σπινιάρει.
  33. 10 points
    στειλε inbox στον απο πάνω, εχει να γραψει απ' το '20. Σπάει κοτρώνες στο Αλκατράζ.
  34. 10 points
    Στο Ματσούκι πραγματικά πώς ζούνε με αυτές τις ανηφόρες μπράβο τους, οι θερμοκρασίες απο το σταμάτα ξεκίνα στις μηχανές είχαν ανέβει αρκετά οπότε ψάχναμε τον δρόμο να βγούμε απο το χωριό και να φύγουμε με κατεύθυνση προς Γομφούς στους οποίους θα κάναμε την δεύτερη διανυκτέρευση. Η διαδρομή απλά απίστευτη αν και μετά απο ένα σημείο ξεκινήσαμε να γουστάρουμε με το κυνήγι ο ένας με τον άλλο μιάς και το οδόστρωμα ήταν σε πάρα πολύ κατάσταση. Ένω είχαμε πεί να σταματήσουμε στην Ελάτη η παρουσία τόσου κόσμου μας άλλαξε την γνώμη, η μόνη στάση που κάναμε ήταν στο τοξωτό γεφύρι πριν την Πύλη και απο εκεί στους Γομφούς για ξεκούραση και φαγητό. Η επόμενη μέρα είχε ξύπνημα με πρώτη στάση στους καταρράκτες της Παλαιοκαρυάς. Δυστυχώς για εμένα με πρόλαβε ένας σύντροχος και είχε το BMW μέσα στο πλάνο κάτω απο την γέφυρα που ήθελα να βγάλω την μηχανή μου. Η επιστροφή έγινε σε γρήγορους πάλι ρυθμούς απο Τρίκαλα, Λάρισα, Αγιόκαμπο και απο εκεί Εθνική στο ύψος του Πλαταμώνα. Υγ. Δεν προλάβαμε να δούμε αρκετά αλλά αυτό είναι το καλό γιατί θα έχουμε ακόμα πολλούς λόγους να το επαναλάβουμε σαν εξόρμηση. Ελπίζω να μην σας κούρασα καλή χρονιά να έχουμε με πολλά και καλά ταξίδια.
  35. 10 points
    Η κατάσταση συνεχίζεται σε παρόμοιο μοτίβο (ζέστη + πηγμένος δρόμος) μέχρι το παραθαλάσσιο Durres. Το ότι είναι παραθαλάσσιο βέβαια το βλέπω σχεδόν αποκλειστικά στην οθόνη του GPS: Η λεωφόρος που το διασχίζει σε ελάχιστα σημεία σου επιτρέπει να πάρεις μυρωδιά ότι βρίσκεσαι στις ακτές, πιο πολύ ένα ελαφρύ θαλασσινό αεράκι προδίδει την φάση. Μου κάνει τρομερή εντύπωση ότι τόσο μέσα στην πόλη, όσο και έξω στα χωριά, πεζοί διασχίζουν κάθετα την Εθνική Οδό ή την λεωφόρο πηδώντας πάνω από τις μπαριέρες. Και δεν μιλάω μόνο για πιτσιρικάδες, μαντηλοφορούσες γριές πιάνονται από την λαμαρίνα και χοπ! λες και κάνουν στίπλ στον στίβο! Συνεχίζω αδιάκοπα να ανηφορίζω ιδροκοπώντας, μες στην ζέστη δεν μου κάνει ιδιαίτερο κέφι να σταματήσω για φωτογραφίες. Ο είρων μέσα μου δεν μπορεί να αντισταθεί όμως στο καρέ στο παγκοσμίου φήμης… Munaz: Βενζινάδικο swiss oil! Ναι ναι σίγουρα! Τι ακολουθεί μετά; Έμενταλ από τα Εμιράτα; Το μυαλό μου δεν μπορεί να μην θυμηθεί την σάχλα των 90ies με το ‘Αλβανός τουρίστας’. Το επόμενο κομμάτι της διαδρομής είναι πραγματικά υπεραπροσδόκητο: Από εκεί που σιχτίριζα σε πηγμένα δρομάκια του κάμπου, ξαφνικά το τοπίο και ο δρόμος μεταλλάσσονται και βρίσκομαι να οδηγώ σε έναν εξαιρετικό ορεινό αυτοκινητόδρομο άδειο από κίνηση. Όχι, το εξαιρετικός δεν είναι σχήμα λόγου, ο δρόμος είναι α-ψο-γος. Φανταστική άσφαλτος, προβλέψιμη χάραξη, διαζώματα, σήμανση, όλα αψεγάδιαστα καθώς ανεβοκατεβαίνει το βουνό. Έχοντας πλέον ιδίαν άποψη, είναι ξεκάθαρα καλύτερος δρόμος από τους αντίστοιχους της Αυστρίας, για Ελβετία δεν συζητάμε καν. Και μπορείς να τον χαρείς όσο θες. Σκεπτόμενος ότι δεν θέλω να μείνω πάλι από λάστιχο, όπως στο περασμένο ταξίδι, ‘περιορίζομαι’ στα 180, δεν θα το περίμενε κανείς αυτό το νούμερο στην Αλβανία έτσι; Μιλάμε αν είναι κανείς λάτρης του cruising υψηλών ταχυτήτων, ε αυτό είναι το μέρος να φέρει το FJR ή το Paneuropean του! Με αυτούς τους ρυθμούς βέβαια δεν αργώ να χρειαστώ βενζινάδικο και αυτό που βρίσκω είναι τουλάχιστον ισάξιο βορειοευρωπαϊκών. Μόνη διαφορά ότι εδώ έχει υπάλληλο να σου βάλει βενζίνη και δεν γεμίζεις μόνος σου! Όσο ο κυριλέ ντυμένος τυπάκος φουλάρει το μάτι μου χαζεύει την μάνικα και χρειάζεται να κοιτάξω και δεύτερη φορά για να βεβαιωθώ ότι είδα καλά: Έχει διαφήμιση για Ελβετική σελίδα! Να που καταλήγει ότι αποσύρεται από Ελβετία μετά το πέρας πενταετίας χρήσης! Παίρνω το εικοστό μπουκαλάκι νερού από το εξαιρετικό, κλιματιζόμενο market και μέχρι να πιω δυο γουλιές ο τυπάκος της αντλίας τρέχει έντρομος προς εμένα και έναν σκουτερα και σε νοηματική μου λέει να μετακινήσουμε τα μηχανάκια, ‘boss, boss, big boss’! Παραμερίζει τις κορίνες και σκάει σοφεράτος με ζαντωμένο Range ο ιδιοκτήτης με το πουράκι. Αααααααχ Βαλκάνια μου!
  36. 10 points
    Αλλά όλα αυτά τα εξωπραγματικά ουδεμία σχέση έχουν με τις συνθήκες στην Αιτωλία αυτό το πρωινό του Ιούλη. Με έντονη συνειδητή προσπάθεια προσπαθώ να επανέλθω στο τι είναι ασφαλής οδηγική συμπεριφορά στο κομμάτι αυτό της διαδρομής ως την Ιόνια Οδό. Φανταστικό έργο η Ιόνια, αν απλά σε ενδιαφέρει η διέλευση από χιλιοπερπατημένα μέρη είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα καλύπτεις αποστάσεις. Με το αζημίωτο βέβαια, αλλά τουλάχιστον οι στάσεις για διόδια δεν είναι τόσο συχνές όσο μεταξύ Πάτρας και Κορίνθου. Στα πρώτα-πρώτα διόδια μπαίνοντας από Κουβαρά γεμίζω μερικές ταχύτητες. Τι φανταστική μοτοσυκλέτα το 600F, πριν καλά καλά το καταλάβεις έχει διακοσαρίσει για πλάκα. Σε αντίθεση με άλλες φορές, δεν υπάρχει ούτε συνεπιβάτης, ούτε πλαϊνά σαμάρια, οπότε το (ψυχολογικό ή υπαρκτό; ) άγχος για την συμπεριφορά τους σε υψηλότερες ταχύτητες δεν υφίσταται. Οδηγικά δεν μπορούν να υπάρχουν και πολλά αξιοσημείωτα σε έναν αυτοκινητόδρομο. Προς το παρόν, μια από τις κύριες διαφορές που μπορώ να εντοπίσω σε σχέση με το VFR (μιλάω για το 800FI του 2001, νομίζω δεν το ανέφερα) είναι το πόσο πιο ακλόνητο είναι το εξακοσάρι σε ταχύτητες πάνω απο τα 160. Σε αυτό το εύρος η Βέφα δεν ανταποκρίνεται και με μεγάλη σταθερότητα σε παιχνιδίσματα στο τιμόνι. Αντιθέτως, το CBR (ομοιως του 2001), απλά πλαγιάζει με μεγάλη βεβαιότητα. Άλλο γεγονός που εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει είναι ο λόγος ανεμοκάλυψης προς μέγεθος της μαμά ζελατίνας. Δεν σου γεμίζει με τίποτε το μάτι, πιστεύεις ότι μετά τα..30 θα σε τρώει η βαβούρα, αλλά δεν έχουν καθόλου έτσι τα πράγματα. Σημαντική βοήθεια προσφέρει και το κράνος σαφώς. Αν και είναι κακή ιδέα από άποψη εφαρμογής το να πρωτοφοράς καινούριο εξοπλισμό σε ταξίδι, το RPHA 70 της HJC μου έχει κάνει την καλύτερη εντύπωση. Ως αντικαταστάτης του πολυκαiρισμένου μου RPHA ST, το περασμένο βράδυ με εξέπληξε με το πόσο ήσυχο είναι: Σε πρόβα δίπλα στην αναμμένη μοτοσυκλέτα, ο ήχος του μοτέρ μειωνόταν πολλά dB με το που περνούσε το κράνος στο κεφάλι, ακόμη και με ανοικτή ζελατίνα. Μεγάλη πρόοδος!
  37. 10 points
    Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο σε όλους. Είμαι ο Θάνος κ ταξιδεύω με βέσπα τα τελευταία 23 χρόνια,σε εσωτερικό αλλά κυρίως εξωτερικό. Το τελευταίο διάστημα ξεκίνησα να γράφω και βιντεάκια τα ταξίδια μου,εδώ μπορείτε να δείτε το τελευταίο μου στην Γερμανία Όπου σαφώς φίλ φρι για όποιον θέλει να κάνει εγγραφή στο κανάλι,λαικ κλπ. Τον τελευταίο χρόνο η ανάγκη μου για ταξίδι μεγάλωσε και πήρα κάποιες αποφάσεις σχετικά, λίγο "κάπως" αλλά το να μαι στο δρόμο είναι σημαντικό. Αλοχα λοιπόν σε όλους!
  38. 10 points
  39. 10 points
    Μια σειρά ατυχών γεγονότων με έφερε να έχω γίνει μόνιμος κάτοικος στην εξωτική Κω. Φυσικά το DT δεν μπορούσε να είναι απόν από αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου. Τέλη Μαΐου, το παρέλαβα σε ανέλπιστα καλή κατάσταση από το πλοίο. Το νησί το υποδέχθηκε με δύο ντους λασποβροχής (αυτή με την αφρικανική σκόνη), χρόνος για πλύσιμο δεν υπήρχε όποτε η βόλτα για φωτογραφίες έπαιρνε συνεχώς αναβολή. Μετά από μια σύντομη έρευνα αγοράς, ανακάλυψα βενζινάδικο που πλένει μοτό όποτε βρέθηκα εκεί με συνοπτικές διαδικασίες. Ο άνθρωπος νιώθει να πλύνει μοτοσυκλέτα, έγινε πολύ καλή δουλειά όποτε καθοδόν για το σπίτι μου είπα να βγάλω μερικές φώτο από την γειτονιά μου. Το DT στην πρώτη του φωτό στο νησί. Στο βάθος δύο Γερμανίδες τουρίστριες απολαμβάνουν τον ήλιο. Μια μικρή λίμνη κυριολεκτικά 300 μέτρα από την θάλασσα. Αν δεν δεις στον χάρτη ότι υπάρχει δεν θα την βρεις ποτέ. Εγκαταλελειμμένο bangalow. Τα σημάδια δείχνουν ότι είναι κλειστό περισσότερο καιρό από ότι έχει επιβάλει ο covid. Σε συνδυασμό με την βλάστηση και τα χρώματα Αριζόνα, δίνει μια απόκοσμη αίσθηση. Πολυβολείο του στρατού ακριβώς επάνω στην παραλία. Υπό κανονικές συνθήκες, η παραλία αυτή γεμίζει τουρίστες. Πιο δίπλα, υπάρχει μια σκοπιά. Η θέα την καθιστά αυτομάτως την πιο βυσματική υπηρεσία στον ΕΣ. Απέναντι φυσικά είναι οι ακτές της Ιωνίας. Υγ. Στο βενζινάδικο φεύγοντας, είδα ότι το μερικό οδόμετρο έγραφε ακριβώς 100χλμ. Ευκαιρία για μέτρηση κατανάλωσης σκέφτηκα. 4 λίτρα είχα κάψει. Απίστευτο νούμερο, οπουδήποτε αλλού, και να προσπαθούσα να κάψω τόσο λίγο δεν θα τα κατάφερνα.
  40. 9 points
    Σήμερα έλυσα και καθάρισα το σώμα ψεκασμού. Είχε κάποια θέματα με το ρελαντί τον τελευταίο καιρό, είπα να κάτσω να το λύσω, να καθαριστεί καλά μπας και στρώσει. Του είχα ρίξει κάποτε σπρέι, αλλά δεν το είχα λύσει ποτέ ολόκληρο να γίνει ολοκληρωμένη δουλειά. Έβγαλα τις ντίζες γκαζιού Αποσύνδεσα τα φισάκια του TPS και της βαλβίδας ρελαντί (ISC valve). To TPS δεν κάνει να βγει εντελώς, εκεί μέσα είναι και οι αισθητήρες πίεσης και θερμοκρασίας αέρα (IAP/IAT) και όλα αυτά έρχονται με συγκεκριμένη ρύθμιση από το εργοστάσιο. Η βαλβίδα ρελαντί δεν έχει θέμα, αλλά προσεκτικά. Αφού τελείωσα με αυτά, ξεβίδωσα τις δυο βίδες που το κρατάνε στον λαιμό και το αφαίρεσα Από την μπροστινή μεριά δεν ήτανε τόσο άσχημα, πίσω από την πεταλούδα όμως ήτανε κατράμι. Η δίοδος ρελαντί και η βαλβίδα ρελαντί δεν ήτανε σε καλύτερη κατάσταση Η βαλβίδα ρελαντί: Τα καθάρισα με σπρέι όσο πιο καλά μπορούσα Ειδικά η πίσω μεριά ξεβρώμισε αρκετά, όπως και η δίοδος ρελαντί και η πεταλούδα Και από την βαλβίδα έφυγε μπόλικη μάκα...με ένα μαλακό πανάκι και χαλαρές κινήσεις καθάρισε αρκετά μπορώ να πω Καθάρισα και τον λαιμό εισαγωγής όσο μπορούσα Αφού τα καθάρισα όλα, ξανακούμπωσα τον μηχανισμό της βαλβίδας, ταίριαξα το σώμα στον λαιμό και πέρασα ξανά τις ντίζες. Όλα έτοιμα! Το έβαλα μπρος, το άφησα κάνα 10λεπτο να φύγει ότι υγρό έμεινε μέσα και έριξα λίγο σπρέι στην ένωση λαιμού-σώματος να δω αμα το τραβήξει. Δεν τράβηξε από κάπου, άρα δεν τραβάει και αέρα, κούμπωσε σωστά. Το ρελαντί έστρωσε, η απόκριση στο γκάζι είναι άμεση και στις χαμηλές και στο άνοιγμα το μηχανάκι πάει καλύτερα. Like new!
  41. 9 points
    Καλημέρα και καλη βραδια. Σημερα θα σας παρουσιασω το part 1 του review για το ΜΤ-09 SP (Special Palamari) για το σωτηριο ετος 2021. Αναφερομαι στο συγκεκριμενο μοντελο ,με το ελκυστικοτατο μπροστινο φαναρι https://www.yamaha-motor.eu/gr/el/products/motorcycles/hyper-naked/mt-09-sp-2021/ Καθοτι βρισκομαι ακομα στο στρωσιμο (τη παρουσα στιγμη βρισκομαι στα 1000χλμ και θα παει για το 1ο σερβις) το κειμενο παρακατω δε θα περιεχει αναφορες σε σουζες-μπαντες-εντο οποτε οποιος ανεμενε αιμα,να γυρισει οταν επανελθω με το part 2. Το εχω στα χερια μου 1 μηνα περιπου και λογω των πολυ καλων καιρικων συνθηκων ,που τις τελευταιες 10 μερες το μοτερ ειναι προθερμασμενο πριν βαλεις μπροστα και τις μερες πριν απο αυτες τις 10,χρειαζοσουν πιο πολυ jet ski παρα οχημα με ροδες,δεν εχω καταφερει να κανω μια βολτα της προκοπης παρα κυριως καθημερινη μετακινηση και μικρες βολτιτσες εντος Αττικης. Θα γραψω παρολα αυτα καποιες συντομες εντυπωσεις απο ολους τους τομεις της μοτο και θα επανελθω αργοτερα για εντυπωσεις απο ολο το range του μοτερ,καθως μεχρι τωρα παιζω μεχρι 6-7000 στροφες και χωρις να ανοιγω τερμα γκαζι. -Εμφανιση Προφανως υποκειμενικο.Ναι το μπροστινο φαναρι δε παιρνει και βραβειο σχεδιαστικης ομορφιας αλλα απο κοντα ειναι πιο ομορφο απο οτι φαινεται στις φωτο.Το υπολοιπο της μηχανης,προσωπικα μου αρεσει αρκετα.Αργοτερα θα καταργηθει και η βαση της πινακιδας και θα αναδειξει περισσοτερο το κωλοφαναρο.Ενω και με μια ζελατινα μικρη μπροστα ,δενει λιγο η μουρη και γινεται ανεκτη. -Φωτισμος Παρολο που ειναι ασχημο,το φαναρι φωτιζει ομολογουμενος παρα πολυ καλα.Η δεσμη ειναι πολυ πλατια και εκει που κοβει ,ειναι μια οριζοντια ευθεια.Θα ηθελα λιγο πιο φωτεινο σε ενταση,χωρις αυτο να σημαινει οτι δε φωτιζει αρκετα.Τα φωτα ειναι ολα λεντ,εκτος απο το φως της πινακιδας.Τα φλας ειναι ομορφα και δε χρειαζονται αντικατασταση με αφτερ σε καμια περιπτωση.Αρκετοι τα αλλαζουν θεση παρολα αυτα,καθως ομολογουμενος τα μπροστα τα χτυπας ευκολα και οπως εχει βαλει η γιαμαχα τις βασεις,ξεκουμπωνουν ευκολα.Πραγμα που βεβαια δεν ειναι τελειως αρνητικο,καθως δε σπαει κατι καθως εχουν λαστιχενια βαση. -Φρενα Ερχομενος απο μια μηχανη με ομολογουμενος καλα φρενα,ημουν περιεργος να δω τι γινεται εδω... Τα φρενα ειναι αρκετα καλα.Να θυμισω οτι πλεον φοραει ακτινικη τρομπα nissin.Εχει λιγο χειροτερο δαγκωμα σε σχεση με τα brembo που ειχα πριν,αλλα η δυναμη ειναι εκει και ευκολα κανεις φρεναρισμα με το 1 δαχτυλο.Σε 2 καβαλο θελουν λιγο περισσοτερο κοπο για να φρεναρουν ικανοποιητικα αλλα τη κανουν τη δουλεια.Δεν εχω προλαβει να πιεσω για να δω αντοχη,αλλα εικαζω πως δε θα εχουν προβλημα.ABS δεν εχω δοκιμασει ακομα (εχοντας συνηθισει χωρις αυτο,το μυαλο δε ψηνεται να μπλοκαρει το φρενο). Η αποκαλυψη ηταν το πισω φρενο.Το ραπτορ ομολογουμενος ειχε απο τα καλυτερα πισω φρενα σε μηχανη.Φρενο που θα ζηλευαν και τα μπροστα σε καποια μοτο.Με μονοπιστονη nissin πισω λοιπον,ο πηχης ειχε μπει χαμηλα,αλλα με εξεπληξε ευχαριστω.Το φρενο εχει καλουτσικο δαγκωμα,δε μπλοκαρει ευκολα εως καθολου και οντως φρεναρει! Να θυμισω πως εχει και cornering abs,αλλα αυτο και αν δε προκειται να το δοκιμασω ποτε εθελημενα. -Αναρτησεις Ο λογος που πηρα για το SP, ηταν προφανως οι αναρτησεις.Ohlins λοιπον πισω με φουλ ρυθμισεις και kayaba 41mm μπροστα με επισης φουλ ρυθμισεις και αργη-γρηγορη συμπιεση. Με τις μαμα ρυθμισεις ,ηταν λιγο σκληρο.Ρυθμιστηκαν λιγο προχειρα μεχρι να στρωσουν ,οπου θα μετρηθει SAG και θα ρυθμιστουν περαιτερω. Ειναι σφιχτες και οχι σκληρες ,παταει καλα η μηχανη αλλα περνανε ωραια και τις λακουβες χωρις να χτυπανε.Σε συνδυασμο με το πιο ακαμπτο πλαισιο δινει την αισθηση τρενου,αλλα δεν εχω πιεσει ιδιαιτερα ακομα για να δω τυχων αδυναμιες η ιδιαιτεροτητες.Δε πιστευω πως θα με απογοητευσουν παντως.Το πιρουνι φοραει προοδευτικα ελατηρια και εχει λιγο τη ταση να βουταει στο φρεναρισμα. -Κινητηρας Πλεον euro 5 και 890 κυβικα με 119 ιππους και 9,5 κιλα ροπη. Ειχα οδηγησει της πρωτης γενιας πριν αρκετα χρονια.Σιγουρα ηταν πιο αγριο το παλιο αλλα χωρις να χανει το τωρινο το διασκεδαστικο του χαρακτηρα.Ροπη απο το ρελαντι,με αρκετη ελαστικοτητα.Ακομα και με λειτουργια κατω απο 6000 στροφες,αν θες να το σηκωσεις,σηκωνεται,ενω μπαντιλικωνει χαλαρα.Δεν ειχα συναντησει ο ιδιος τα προβληματα στο ψεκασμο που ειχαν τα προηγουμενα αλλα στο τωρινο μοντελο εχουν λυθει και κυκλοφορεις ευκολα εντος πολης με χαμηλες στροφες.Δεν ειναι και τελειος ο ψεκασμος καθως εκει στις 3000 στροφες (οπως ολες πλεον οι μηχανες) μπορει στιγμιαια να διστασει,αλλα οχι κατι που να ενοχλησει.Προφανως και αργοτερα θα μπει ΦΠΕ για να διορθωθουν ολα αυτα και να δουλευει σωστα πλεον καθως το euro 5 φιμωνει αρκετα το μοτερ.Ο ηχος παρολα αυτα ειναι απολαυστικος.Απιστευτος ηχος απο το φιλτροκουτι και την εξατμιση παρολο που ειναι μαμα.Ο συμπλεκτης ειναι αρκετα ελαφρυς,πραγματικα δε σε κουραζει καθολου.Το ηλεκτρογκαζο αρκετα καλο,αν και με δυσκολεψε και με δυσκολευει ακομα και τωρα στις εκκινησεις.Σε χρηση πολης στο Mode 2 ειναι πολυ πιο ευκολο καθως το 1 εινα αρκετα νευρικο.Καταναλωση προς το παρον στα πρωτα 1000 χλμ,5,1λ/100! Το κιβωτιο ειναι μετριο προς κακο.Αν τυχει και σταματησεις με οτιδηποτε ταχυτητα απο 3 και πανω,δεν υπαρχει περιπτωση να μπορεσεις να κατεβασεις χωρις να παλεψεις.Εχει αισθηση ποτε κουμπωνει η ταχυτητα αλλα δυσκολευεται λιγο. Παρολα αυτα εχω βρει προβλημα κατα πασα πιθανοτητα στη χαρτογραφηση της yamaha.Και με ψαξιμο το βρηκα και σε αλλους χρηστες.Μου εχει τυχει 6 φορες οταν ειμαι σε φαναρι με πατημενο συμπλεκτη ,οταν παω να δωσω γκαζι και να ξεκινησω,το μοτερ απλα να σβηνει.Χωρις check engine κτλ,απλα σβηνει.Το βαζεις μπροστα και συνεχιζεις κυριος.Ειναι ενοχλητικο και θα επικοινωνησω με yamaha για να βγαλουν update καθως οπως ειπα το θεμα πρεπει να ειναι σε ολα. -Ποιοτητα κατασκευης Εχει αρκετα καλη ποιοτητα,αλλα εχει καποια σημεια που φαινεται οτι η γιαμαχα ειχε χαμηλοτερα στανταρ.Παλι καλα συνηθως στα σημεια που θες καλη ποιοτητα,η γιαμαχα φροντισε να εχει.Οποτε φθηνιαρικα ειναι κατι πλαστικα στο ψυγειο και γενικα σε σημεια που δε βλεπεις απο κοντα η δε πιανεις.Σελα-ντεποζιτο-χειριστηρια αρκετα καλα με εξαιρεση το κοντρολ του μενου που δε ξερω τι σκεφτονταν και βαλανε αυτη τη ροδελα.Ειναι βασανο να τη πατησεις και σιγουρα θα χαλασει μετα απο καποιο καιρο.Την εχει και το R1 και απο οτι μου ειπαν απο γιαμαχα χαλαγε και εκει και η αντικατασταση κοστιζει το ευτελες ποσο των 3-400 ευρω. -Κοντερ & ηλεκτρονικα Το κοντερ με μια πρωτη ματια φαινεται μικρο,αλλα το συνηθιζεις και οταν χρειαστει βλεπεις ευκολα τα παντα.Η μηχανη εχει ενα καρο ηλεκτρονικα και ολοκληρα μενου μεσα που ρυθμιζεις τα παντα.Λειπει η ρυθμιση για το φρενο του μοτερ ενω αλλες μηχανες εχουν περισσοτερες σκαλες σε traction,abs κτλ.Προσωπικα τα θεωρω ικανοποιητικα οπως τα εχει. Προς το παρον το κυκλοφορω με ολα στο τερμα καθως ακομα μαθαινω τη μηχανη.Το traction σε μαζευει ομορφα χωρις να κλοτσαει η να καταλαβαινεις σχεδον οτι μπαινει,ενω δεν αφηνει σχεδον καθολου το πισω τροχο να φυγει στο πλαι.Το αντισουζικο δε το εχω δοκιμασει ακομα ομολογω. Το shifter και blipper λειτουργουν αρκετα καλα.Σιγουρα αν δεν εχεις πολυ ανοιχτο γκαζι,δυσανασχετει στα ανεβασματα λιγο,αλλα οι αλλαγες ειναι αρκετα γρηγορες.Επιδεχεται βελτιωσης παντως.Το blipper δουλευει πιο σωστα,αλλα το ψιλοχαλαει το κιβωτιο που θελει λιγακι δυναμη για να κουμπωσει η ταχυτητα στο κατεβασμα. -Ανεση & θεση οδηγησης Τη θεση ομολογω δε την εχω συνηθισει ακομα.Εχει μια μοταρνταδικη θεση που σε βαζει και λιγο μεσα στη μηχανη.Προσωπικα δυσκολευομαι να το συνηθισω καθως στη στροφη ακομα δεν εχω συνειδητοποιησει πως πρεπει να βαλω το σωμα.Αρκετα πιθανο να αλλαξω τη θεση του τιμονιου,οπως λεει η γιαμαχα οτι γινεται. Η σελα ειναι ωραια αλλα ειναι σκληρη.Πιανεται ο κωλος μετα απο μιση ωρα.Ο συνεπιβατης παραδοξως καθεται καλα και επειδη ειναι σχετικα ισια νιωθει ανετα.Αλλα ποναει και εκει ο κωλος μετα απο λιγο.Βεβαια δεν εχει να κρατηθει απο καπου. Αν ειμαι ευχαριστημενος προς το παρον για 11690+εξοδα ?Ναι ειμαι. Οι ανταγωνιστες σε αυτη τη τιμη ειναι το Street Triple R και το Duke 890(οχι το R,καθως αυτο ξεφευγει). 2Κ δεν ηθελα να παρω και το Triple ναι μεν ειναι ανωτερο οδηγικα(ειδικα σε πιστα) αλλα ηθελα κατι πιο ευκολο σε καθημερινη χρηση και να μην εμπλεκεται σε εταιριες με εσωρουχα. Στη τιμη του απλου,νομιζω δεν υπαρχει ανταγωνιστης και πραγματικα ειναι καινουργια μηχανη σε σχεση με το παλιο. Θα ανεβασω φωτο αργοτερα.Πρωτες εντυπωσεις ειναι αυτα οπως ειπα.Οτι θελετε ρωτατε και θα επιστρεψω σε λιγο καιρο να γραψω παραπανω σχολια που θα εχω στρωσει το μοτορι και θα το εχω πιεσει λιγακι και σε ευθειες και στροφες ,ενω θα εμπλουτισω και με οτι αλλη σκεψη-παρατηρηση μου ερθει στη πορεια.
  42. 9 points
    Σ' ευχαριστώ Νικόλα! Η αλήθεια είναι ότι στα αρχικά post δεν έχει πολλές εικόνες, έπειτα γίνεται πιο... οπτικό Η πρώτη εικόνα δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη δυστυχώς: Ένας κρατήρας στην άσφαλτο λες και έσκασε βλήμα πυροβολικού αμέσως με το που περνάς το φυλάκιο, (βασικά μπορεί όντως και να έσκασε βλήμα!) σκουπιδαριό, κιτς διαφημίσεις, κάτι κακομοιραίοι πεζοί που κυνηγάνε λεωφορεία, μερικά καμένα αμάξια (πώς και γιατί; ), κάτι καζίνο της κακιάς ώρας. Δεν είναι η πρώτη μου φορά στην Αλβανία, ούτε σε συνοριακό σταθμό, αλλά αυτή η εικόνα είναι αποκαρδιωτική , όπως και να το κάνεις. Πάμε όμως! Τα βουνά στον ορίζοντα είναι ταυτόσημα με του Ξηρομέρου. Και οι ελληνικοί συσχετισμοί δεν περιορίζονται εκεί, στα πρώτα χιλιόμετρα τα ονόματα των χωριών αναγράφονται και στις δύο γλώσσες. Μην πω ψέματα, οι γνώσεις μου για την ιστορία της περιοχής είναι περιορισμένες και η μίξη, η συνύπαρξη ή όποιος όρος είναι πιο δόκιμος με εντυπωσιάζει. Όπως με εντυπωσιάζει και το κάστρο του Αργυρόκαστρου, δείχνει άψογα διατηρημένο (εικόνα από google). O δρόμος επίσης είναι σε μια χαρά κατάσταση. Από προηγούμενη επίσκεψη θυμάμαι κάτι αρχαίες Mercedes να προσπερνάνε από πάνω τους πάντες στα Τίρανα. Πάει μια πενταετία από τότε, αλλά στο παρόν κομμάτι δείχνει να μην επαληθεύεται κάτι τέτοιο. Τα μπλόκα της τροχαίας είναι πανταχού παρόντα και όλοι πηγαίνουν μαζεμένα. Η αλήθεια είναι πώς σχεδόν σε κάθε ευθεία με κάποιο δέντρο για σκιά στη μέση είσαι μετά από λίγο σίγουρος για την παρουσία αστυνομίας προτού καν οι απέναντι σου παίξουν φώτα. Γελάω αναλογιζόμενος ότι αν έπαιζες φώτα σε Ελβετό θα κατέδιδε εσένα, αλλά και τον εαυτό του που σήκωσε πόδι από το γκάζι. Το Τεπελένι το ξέρω μόνο από το τραγουδάκι της 28ης Οκτωβρίου, αλλά κάπου εκεί αρχίζω να κατανοώ το γιατί οι τροχαίοι γυρεύουν διακαώς την σκιά. Μες στο καταμεσήμερο ο κάμπος καίγεται στο λιοπύρι και με την κίνηση να πυκνώνει η ζέστη αρχίζει να μην παλεύεται. Ακολουθώ δυο θηριώδη ουκρανικά SUV (πού βρέθηκαν εδώ οι Ουκρανοί; ) που κινούνται δίχως αύριο, αλλά σύντομα η κίνηση πυκνώνει τόσο που δεν νοούνται προσπεράσεις ούτε με μοτό. Είπαμε, διαδικαστικά χιλιόμετρα σήμερα, αλλά κάπως παραπάει. Η κατανάλωση νερού από τον αναβάτη σχεδόν ισοφαρίζει την κατανάλωση βενζίνης σ’ αυτό το κομμάτι.
  43. 9 points
    Λαδάκια, μπουζί, φίλτρα και καθαρισμός εξωτερικά το μοτέρ...καιρό είχα να ασχοληθώ μαζί του. Μέχρι και η μπουζόπιπα TOKAI JAPAN...δηλαδή πόσο πιο τζαπάν πχια;
  44. 9 points
    Το λοιπον,αφου στρωθηκε και ειχε γινει και το 1ο σερβις,εψαχνα χρονο να το παω μια βολτιτσα να δουμε τι κανει... Τελικα το πηρα το Σαββατο μεχρι τα Βιλια καθως εχουν φτιαξει το δρομο ,σε αρκετα σημεια με φρεσκια ασφαλτο και κραταει καλα. Βεβαια λογο των ημερων ειχε ψιλο κινηση και επειδη βγαινουν και οι μπαρμπαδες να πανε παραλια ,καθως και το οτι ακομα δε ξερω πως συμπεριφερεται το μοτοσακο,δε πιεσα οσο παει. Το D mode (αποκριση γκαζιου) στο 1 (το πιο επιθετικο), Traction και συναφη στο 2 (μεσαια ρυθμιση) και φυγαμε... Να σημειωσω οτι αναρτησεις ακομα δεν εχω ρυθμισει στα μετρα μου,παρα μια χοντρικη ρυθμιση που ειχε γινει. Οπως θα καταλαβατε και τη φωτο πανω ,το ρημαδι κραταει το κλο του.Σε καλη ασφαλτο μπαινεις τρενο και δε καταλαβαινει τιποτα.Απιστευτη σιγουρια,πεφτει ευκολα ,αλλαζει κατευθυνσεις. Κατι που ισως θα ηθελα παραπανω ,ειναι μια ευκολα στο να αλλαζεις κατευθυνση εντος στροφης και πλαγιασμενος.Μου φαινοταν σα να δυσκολευοταν λιγο. Πετυχα εντος στροφης και πλαγιασμενος και τις ανωμαλιες που δημιουργουνται απο νταλικες στην ασφαλτο και ενω περιμενα να χεστω πανω μου,σε καμια φαση δεν ενιωσα οι τροχοι να χανουν επαφη απο την ασφαλτο και να γλυστραει.Τα διαβασε και τα περασε αψογα κρατοντας τη πορεια του. Το traction παλι καλα που υπαρχει καθως ετυχε 3-4 φορες να βγω κυριολεκτικα με μπαντες απο τη στροφη και πλαγιασμενος.Νιωθεις οτι σπαει πισω η προσφυση αλλα σε μαζευει τοσο ομορφα που δε το καταλαβαινεις καν οτι μπαινει.Σου αφηνει τοσο,οσο πρεπει για να κανεις λιγο χαβαλε χωρις να φας τα μουτρα σου.Απαραιτητο στους ελληνικους δρομους,στις συγκεκριμενες στροφες ισως να μαζευα τη μουρη μου απο κανα χαντακι καθως δεν ειμαι συνηθισμενος να ανοιγω το γκαζι με 9,5 κιλα διαθεσιμα.Οπως και να το κανουμε με το ραπτορ επρεπε να εισαι λιγο χουλιγκανος με το γκαζι για να βγεις με μπαντες απο τη στροφη. Τα φρενα ηταν μια ευχαριστη εκπληξη,καθως ακουγαν και ακολουθουσαν οτι τα εβαζες να κανουν.Δεν εχουν το δαγκωμα των brembo (οταν ζεσταθουν,λογο μεταλλικων τακακιων που φορουσα) αλλα δεν υπολειπονται και ιδιαιτερα και η δυναμη ειναι εκει και ερχεται με πολυ φιλικο τροπο.Εν ολιγοις τη κανουν τη δουλεια εξισου καλα αλλα με αρκετα πιο φιλικο τροπο.Κουραση δεν ειδα,αλλα δε περιμενα να δω κιολας.Στη πιστα θα φανει αυτο.Με καλα μεταλλικα τακακια (δε ξερω τι φοραει απο μαμα) πιστευω θα βελτιωθουν και αλλο. Και παμε στο μοτερ.Δυναμη παντου.Κρεμαει λιγο μετα τις 9500-10000 στροφες.Ανεβαζει τοσο γρηγορα που σου φαινονται κοντες οι σχεσεις.Διαβαζα να λενε οτι λαστιχο δε θα κρατησει πανω απο 3000χλμ και ελεγα υπερβολες.Ε και πολλα τα θεωρω πλεον τα 3000 χλμ Μπαντες παντα και παντου.Προχθες 3η με οχι τερμα γκαζι,δινω 4η με το quick και δωσε το μπροστινο τροχο να σηκωνεται.Ενταξει δεν ανακαλυψαμε το τροχο,υπαρχουν και τα 4Κ 1000αρια που τα κανουν αυτα για πρωινο ,αλλα μιλαμε για αλλου χαρακτηρα μοτο.Τα 150 ερχονται αερα και τα 200 το ιδιο ευκολα.Θελει απαραιτητα ενα ζελατινακι καθως οπως στελνει τον αερα στο κρανος,τουλαχιστον στο HJC μου, δημιουργουσε στροβιλισμους και πανω απο 210 δε μπορουσα να παω και ας ειχα κολλησει στο ντεποζιτο. Οταν το ανοιγεις πινει παντως και φυσιολογικο.Η καταναλωση παντως μετα απο 2000χλμ ακομα κινειται στα 5,2 σε μεσο ορο. Γενικα ,ενιωσα πως πηγαινα γρηγορα σε ευθειες και στροφες χωρις να με ταλαιπωρησει καθολου.Αρκετα φιλικα και ευκολα!Ενω με το ραπτορ σε καποιες συνθηκες ενιωθα πως παλευα. Αυτα με μια πρωτη βολτα.Επομενο ποστ,οταν μπει στη πιστα.Προφανως μετα το καλοκαιρι,να δροσισει λιγο και ο καιρος. 990 SD με ψιλο μετατροπες περιμενα να με δυσκολεψει σε φαναρι,αλλα δεν ειχε ενδιαφερον τελικα
  45. 9 points
  46. 9 points
  47. 9 points
    Καθώς βόλταρα, τυχαία έπεσα πάνω σ' αυτά τα εξαιρετικά κατακσευάσματα από σανό στο Bellalay (σχεδόν Belray!)
  48. 9 points
    Ένα απόγευμα στο Πήλιο. Στον δρόμο από Κισσό προς Χάνια. Είτε κρύο, είτε ζέστη, το Spidi πάντα φορεμένο φυσικά....
  49. 9 points
  50. 9 points
    Τα Χόντα καίνε ανορθωτές, λέει, ναι καλά... Στη διάγνωση "γιατί αδειάζει η μπαταρία μετά από 5 μέρες" βρέθηκε οτι φόρτιση γίνεται μόνο στο ρελαντί. Όταν ανεβούν οι στροφές, ο σταθεροποιητής βγαίνει εκτός. Μετά από λύσιμο πολλών βιδών , αφού κυλίστηκα στα πατώματα με το κεφάλι κάτω από την ποδιά, και αφού έζησα live τη σκηνή με τον κτηνίατρο στον Οργασμό της Αγελάδας για να κουμπώσω φις πίσω από το φαίρινγκ και διάφορες επικλήσεις στη Φραγκοπαναγιά... κατάφερα να αντικαταστήσω τον ανορθωτή/σταθεροποιητή με original μεταχείρω από Piaggio MP3. Αριστερά ο "καινούργιος", δεξιά ο παλιός Εδώ ο χαλασμένος. Στο κυκλάκι βλέπουμε την αιτία της αστοχίας. Test ride χωρίς τη μούρη έδειξε οτι και φορτίζει , και ζεσταίνεται ελάχιστα. Σουξέ.
×
×
  • Create New...