wildbilly

4η μέρα Η μέρα ξεκινάει με ψιχάλα και κατεβαίνουμε για πρωινό, το οποίο έμεινε στην ιστορία από τη λιτότητα του…ενδιαφέροντα μαθηματικά ήταν οι 7 μισές φέτες ψωμιού…πως τις μοιράζεις στα δύο??? Ο Όσιος πληρώνει το χοτέλ με τη χρεωστική του και φεύγουμε για Βάρνα…Ο δρόμος είναι στενός και ανεβοκατεβαίνει σε βουνό, η κίνηση πολλή και κουραζόμαστε αλλά η Βάρνα ξεπροβάλει…Μεγάλη πόλη, λιμάνι, ωραίο ιστορικό κέντρο και ένα τεράστιο πάρκο δίπλα στη θάλασσα με μονοπάτια, καφετέριες, πισίνες και από κάτω οι ξαπλώστρες στην πλατιά αμμώδη παραλία… Αφού πίνουμε από ένα καφέ και γεμίζουμε τα στομάχια μας με ένα γιγάντιο τοστ αποχαιρετούμε το πάρκο και παίρνουμε το δρόμο μέχρι την Κονστάντσα. Έχουμε ξαναπεράσει από την πόλη με τον Χαρούλη, 3 χρόνια πριν πηγαίνοντας για την Οδησσό….Ααααααχ θυμάσαι τον παλιοσεργκέιζα Χαρούλη? Το χοτέλ είναι 2 χλμ από το κέντρο και 2 χλμ από τη Μαμάια, την παραλία μήκους 8 χλμ, την οποία θα επισκεφτούμε αύριο… Ο ρεσεψιονίστ μιλά σπαστά Ελληνικά αφού είναι βλάχος στην καταγωγή, φέρνει όμως κι έναν φίλο του που έχει κάνει 2 χρόνια στη Ρόδο και τα μιλάει φαρσί...αφού πέφτει το σχετικό δούλεμα στους Έλληνες για το δημοψήφισμα, την κρίση κτλ αναχωρούμε για εύρεση ντόπιου νομίσματος... Το κέντρο της πόλης είναι πολύ ωραίο... Στην τράπεζα Πειραιώς που πετυχαίνουμε, ο Χαρούλης βγάζει σε LEI μόνο 10 Ευρώ...τόσα τον αφήνει το ΑΤΜ να βγάλει αφού το πρωί είχε πληρώσει με την κάρτα το χοτέλ 50 Ευρώ... Με βλέμμα Ονούφριου, μου ανακοινώνει τα καθέκαστα...Στο εξής 60 Ευρώ την ημέρα συνολικά σε συναλλαγές και αναλήψεις...Γουάου που λέει και ο «Γιάννης με ένα ν»...Ευτυχώς εγώ βγάζω τα 60 Ευρώ σε LEI και πάμε για εξεύρεση παγωμένων μπυρών... Το lonely planet μας προτείνει το café del art, το οποίο βρίσκουμε με τη βοήθεια του gps σε ένα ωραίο παρκούλ... Με την ευκαιρία πρέπει να πω ότι τα μάθαμε τα Ρουμάνικα φαρσί...Βάζεις σε όλες τις λέξεις ένα -ουλ στο τέλος ή ένα –ίου ή ακόμα και ένα –έσκου και είσαι έτοιμος...Για παράδειγμα: «Ήπιαμε μπυρούλ στο μπαρούλ και ενώ οδηγούσαμε τη μηχανίου μας σταμάτησαν οι μπατσίου σε μπλοκούλ αλλά είμεθα Ελληνέσκου και χωθήκαμε στο παρκούλ για κρυφτούλ» κτλ κτλ... Στο εξαιρετικό café del art χαζεύουμε τα τοπικά δείγματα της πανίδας και πίνουμε μπύρες Ciuk... Άκου Ciuk !!! Ξελιγωνόμαστε στα γέλια με το όνομα...Στο μεταξύ μας τρώει η ανησυχία και μέσω wi-fi μπαίνω στο δίκτυο και χαζεύω ειδήσεις για τον πανικό. Κάνουμε μια μικρή βόλτα και ξαναγυρνάμε στο ίδιο μέρος για φαγητούλ και μπυρούλ...Κάποιες Ciuk μετά επιστρέφουμε στο χοτελ για νάνι, αύριο μας περιμένει η Mamaia beach…

Μετά τα σχετικά διαδικαστικά και αφού ξεβρωμίζουμε βγαίνουμε για βόλτα…Πολύ μικρό το μέρος, πραγματικά το γυρνάς σε μια ωρίτσα γύρω γύρω …οκ έχει μια ατμόσφαιρα γραφική με τις παλιές εκκλησίες, τα παλιά σπίτια, τα σοκάκια κτλ αλλά οι κράχτες στα κιτσάτα ρεστοράν και τα μαγαζιά με μπιχλιμπίδια χαλούν την αισθητική… Με το lonely planet ανά χείρας και με το τζιπιές του τηλεφώνου οδηγούμαστε στο topchoise… Ο Σερβιτόρος κάνει χορευτικές φιγούρες για να μας ευχαριστήσει, ο Χαρούλης-Ονούφριος έχει ξεσκιστεί να αναπαραγάγει τις κινήσεις του σερβιτόρου σκασμένος στα γέλια και εγώ να ρουφώ τις κρύες μπύρες κάνοντας ανάρμοστα σχόλια εννοείται… Μετά από τις πάμφθηνες fungisoup, τα γιγάντια φιλέτα τίγκα στη σάλτσα και μερικές μπύρες, σύραμε τα σαρκία μας στο χοτέλ…Η 1η μέρα εκτός συνόρων έλαβε τέλος με σχετική επιτυχία! Συνεχίζεται...

Στο Νέσεμπαρ πια... Το χοτέλ είναι κέντρο καρακέντρο στους πεζόδρομους του ιστορικού κέντρου! Οι γλάροι είναι παντού και κρώζουν διαρκώς! Η θέα από το χοτέλ…

Βγάζουμε επίσης και χρήματα από ντόπια τράπεζα, όλα καλά, όλα ανθηρά…Με λέβα στα χέρια συνεχίζουμε για Ντιμίτροβγκραντ και έξω από τη Στάρα Ζαγορά πέφτουμε στην εθνική οδό για Μπουργκάς που μας επιφυλάσσει μπουρίνι…Αδιάβροχα λοιπόν μέχρι το Μπουργκάς …Αισίως μετά από λίγο μπαίνουμε στη χερσόνησο του Νέσεμπαρ, παλιά Ελληνική αποικία, κληρονομιά της Ουνέσκο κτλ…μέχρι εκεί ξέρω ο φωστήρας…

Άντε πάλι τα ίδια…αυτή η αίσθηση να κοιτάς το πληκτρολόγιο για ώρα πριν αρχίσουν να ξεπηδούν οι λέξεις… Να κοιτάς τις φωτογραφίες σου, εικόνες της στιγμής, πάγωμα του χρόνου… Ήσουν εκεί βεβαίως αλλά ήσουν εκεί? Ο δρόμος σε πάει και σε φέρνει, μια νοητή γραμμή στο χάρτη του μυαλού… Το πριν σε στοιχειώνει, το μετά σε λυτρώνει? 1η μέρα Είναι Παρασκευή μεσημέρι…Έχω τελειώσει τη δουλειά και γυρίζω σπίτι ενθουσιασμένος για το ταξίδι που είναι πια πραγματικότητα! Στην πράξη το ταξίδι ξεκινάει την Κυριακή το πρωί αφού ο Χαρούλης δεν μπορεί να φύγει από την Αθήνα πριν από το Σάββατο το απόγευμα… Έχω ετοιμάσει τα πράγματα μου και φεύγω για Λαμία στη γνωστή πια ζεστή στάση-αγκαλιά των κουμπάρων μου…Σκέφτηκα να μοιράσω τη διαδρομή μου και να διανυχτερεύσω την Παρασκευή στη Λαμία και το Σάββατο το βράδυ στο Ροδολίβος Σερρών (κοντά στην Αμφίπολη) σε ένα φιλικό ζευγάρι… Το σχέδιο ήταν να φύγει ο Χαρούλης το Σάββατο το απόγευμα από Αθήνα, να διανυχτερεύσει στη Σαλονίκη και την Κυριακή το πρωί να βρεθούμε στον άγαλμα του λέοντα της Αμφίπολης που είναι και της μοδός..Παρασκευή βράδυ λοιπόν με τους κουμπάρους στη Λαμία και μεταξύ των απαραίτητων κρύων μπυρών ανακαλύπτω για άλλη μια φορά σοφία βγαλμένη από τη ζωή… 2η μέρα Σάββατο πρωί ξυπνάω και με τον καφέ στο χέρι βλέπω στην τιβί τα σχετικά με το δημοψήφισμα…Μένω άγαλμας! Τι σημαίνει αυτό τώρα? Παγωμένος ακόμα φιλώ σταυρωτά τους κουμπάρους μου και ετοιμάζομαι να φύγω… Βγαίνοντας από την πόλη τρώω πολιτισμικό σοκ από τις ουρές στα ΑΤΜ…ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ ΓΑΜΩΤΟ? Κοκαλώνω πραγματικά αλλά συνεχίζω παρ’όλα αυτά, ακόμα στην κοσμάρα μου…κάτι μου λέει ότι αυτό το ταξίδι δε θα είναι ίδιο με κανένα, κάτι μου λέει ότι τα πράγματα θα είναι ζόρικα…Μπράβο μεγάλε το πιασες το νόημα! Πάνω στην εθνική οδό κάνω στάση για τσιγάρο και κοιτάζω το κινητό…5 αναπάντητες κλήσεις από το Διευθυντή μου στη δουλειά! Ώχ κάτι ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ!!! Εκεί πια αρχίζω και μπαίνω στο νόημα! Αναγκάζομαι να μιλήσω με μερικούς συναδέρφους για να κανονίσω τα της κρίσης και συνεχίζω ακάθεκτος προς το Ροδολίβος…Στο χαλαρωτικό περιβάλλον του χωριού απολαμβάνω τη φιλοξενία των φίλων μου αλλά ταυτόχρονα το μάτι μας πετάει στην τιβί από κανάλι σε κανάλι προσπαθώντας να καταλάβουμε τι συμβαίνει… 3η μέρα Κυριακή πρωί! Το ταξίδι ξεκινά πια και είμαι ενθουσιασμένος αλλά και ανήσυχος! Πολύ ανήσυχος! Το στομάχι μου είναι σφιγμένο από το στρες, αναρωτιέμαι αν ο κακόμοιρος ο Χαρούλης θα πρόλαβε να ξεκουραστεί, αφού έφτασε τη Σαλονίκη στη μία το βράδυ και το ραντεβού μας είναι στις 9 το πρωί, 100 χλμ από τη Σαλονίκη… Και όμως, να ο Χαρούλης, ντούρος με τον κλέουρα στην πένα! Πάμε για χάζι στον Άγαλμα του Λεόντα! Ακριβώς εκεί αρχίζει η μετονομασία του Χαρούλη σε Όσιο Ονούφριο για προφανείς λόγους … Ο Λέων ωραίος και καμαρωτός, τον φιλούμε σταυρωτά και ξεκινούμε γιατί η Βουλγαρία μας περιμένει!!! Η βαρετή Εγνατία οδός μας βγάζει στην Κομοτηνή και έπειτα από μια ωραία διαδρομή μέσα στα δέντρα φτάνουμε στον φρέσκο Μεθοριακό Σταθμό και με συνοπτικές διαδικασίες μπαίνουμε στη Βουλγαρία. Ο καινούριος δρόμος συνεχίζει μέσα στα δέντρα σε μια ωραία διαδρομή και δεν αργούμε να φτάσουμε στο Κάρτζαλι όπου βάζουμε και βενζίνη με τις χρεωστικές κάρτες μας, όλα καλά λοιπόν με τις κάρτες, δε χρειάζεται να ανησυχείς…ή χρειάζεται? Στο Χάσκοβο κάνουμε μια μικρή στάση να θαυμάσουμε το τεράστιο άγαλμα της Παναγίας που δεσπόζει στην πόλη η οποία είναι συμπαθής…φτωχική αλλά καθαρή και περιποιημένη…

Τσα! Transfagarassan 2015 etc.! Stay tuned!!!

https://www.google.g...4!1m0!3e0?hl=el Ναι λοιπόν! Το δίδυμο Αγριοβασίλας και Χαρούληζας ξαναχτυπά! Μπορεί πέρυσι να μην τα καταφέραμε αλλά φέτος επιστρέφουμε! Το 2014 ήταν μια δύσκολη χρονιά! Ο Χαρούληζας μπλεγμένος με ένα σωρό υποχρεώσεις, εγώ κολλημένος σε μια σέλα ποδηλάτου, ίδρωνα και ξε-ίδρωνα...Ότι ευρά είχα τα έφαγα στο ποδηλατάκι, ο Χαρούληζας έδινε από δω κι από κει ο άμοιρος, ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα ήμασταν... 13 μήνες και 5.500 χλμ μετά ποδηλατώντας, κάποιο πρωί ξυπνάω και λέω δεν πάει άλλο, φέτος θα φύγω!!! Ο Χαρούληζας έχει γυρίσει την Ελλάδα 100 φορές λόγω δουλειάς, διπλά και τριπλά μεροκάματα, γυρίζει σαν τον γύρο στη σούβλα!!!Εγω πηγμένος από την καθημερινότητα θέλω να ανοίξω την ασφαλιστικη βαλβίδα και να ξεφυσύξω λίγη πίεση ρε φίλε, να ηρεμήσει το κρανίο μου, να δω άλλες εικόνες, για λίγες μέρες να ξεφύγω! Το ξέρω πως ολο αυτό είναι προσωρινή ανακούφιση, πως πάλι στα ίδια σκατά θα γυρίσω, πως με δανεικά δε γίνεται κουμάντο και γω να τα παρατάω όλα και να φεύγω, αλλά... Το αρχικό σχέδιο για προορισμό τις Βαλτικές εγκαταλείφθηκε γρήγορα λόγω μεγάλου κόστους και λίγου διαθέσιμου χρόνου...Τα Βαλκάνια όμως είναι ακόμα κοντά, έτσι δεν είναι? Οκ τα έχουμε φάει με το κουτάλι, πάντα όμως υπάρχουν νέα μέρη που θα γνωρίσεις και μέρη που θες να ξαναδείς... Φεύγουμε λοιπόν...27/6 η μεγάλη μέρα...Ξενοδοχεία κλεισμένα, μοτοσακό οκ, πράσινη κάρτα οκ, τζι πι ες οκ, να τυπώσω τους χάρτες μόνο και να ετοιμάσω τα πράγματα μου....ααααχ δεν περνάνε και οι μέρες Χαρούληζα! Προορισμοί? Ιδού: Θεσσαλονίκη, Nesebar (1ημ), Konstanta (2ημ), Subiu (1ημ), Timisoara (1ημ), Belgrade (2ημ), Sarajevo (1ημ), Nis (1ημ) και πίσω πάλι από Σαλονίκη σε 12 υπέροχες ημέρες με τον αγαπητό μου σύντροχο, ένα τόσο ταιριαστό και αταίριαστο διδυμάκι...

Χαχαχα! Εγώ πάντως με το versys φορτωμένος με τριβάλιτσο και χωρίς συνεπιβάτη, δε μποράω να πάω πάνω από 150 χαω...μήπως να πάρω πάπια;

Να πω κι εγώ? Πριν λιγες μέρες έκανα το δάσκαλο σε ένα 15χρονο για το ίδιο θέμα...Το τυπάκι, μας έκανε παρέα στις ποδηλατικές εξορμήσεις μας, πάντα με κρανάκι και σωστό ποδηλατικό εξοπλισμό...Στην κουβέντα πάνω, μου λέει θέλω να πάρω ένα R1 όταν μεγαλώσω λίγο κτλ κτλ...Του είπα δυο πράματα για τις γρήγορες μηχανές και όταν η κουβέντα ήρθε στον εξοπλισμό, πανικοβλήθηκα...Καμία παιδεία πάνω στο θέμα...το κράνος με λίγα λόγια δε χρειάζεται, ειδικά μέσα στην πόλη με χαμηλές ταχύτητες! Έφαγα μισή ώρα να του εξηγώ τα αυτονόητα, το πρόβλημα του κατάλαβα ότι ήταν ο περίγυρος του...θα με κοροϊδεύουνε λέει το τυπάκι...Στο ποδήλατο γιατί το φοράς ρε μεγάλε τότε; Επειδή σου πάει το χρωματάκι; Για δοκίμασε να πέσεις με το κεφάλι σε τοίχο με ταχύτητα περπατήματος... τι να πω, χωρίς παιδεία δε γίνεται τπτ...αυτά τα πράματα πρέπει να διδάσκονται στα παιδιά από το νηπιαγωγείο...

Θωμάκοοοοοοο! ¨Εστω και καθυστερημένα, Χρόνια Πολλά ρε αλήτη μηχανόβιε! Άντε κουνήσου να σε δούμε λίγο, να κάνουμε και καμιά βολτίτσα των 1.000 χλμ να στανιάρουμε ρεεεεε!!!!

Ου ρε βρωμόφατσες! Δε μπόραγα να έρθω να σας έβρω αφού με σύρανε από τη μύτη οι γυναίκες της ζωής μου και τις πήγα βόλτα στο Ναύπλιο... "Τιιιιιι? Που θες να πας με τους παλιομηχανόβιους πάλι? Θα με πας στο Ναύπλιο να ξεροψηθώ στον ήλιο στις καφετέριες και να βολτάρω στις βιτρίνες"... Που θα πάει, θα σας πετύχω...

Θέλει ρέγουλα το πράγμα για να διαρκέσει για χρόνια και να μην το βαρεθείς...θέλει και σωστό ποδήλατο, εξοπλισμό και καλή παρέα, θέλει σωστούς στόχους με την ανάλογη προετοιμασία, αλλά κυρίως θέλει ψυχή...καλές βόλτες...!!!

Ευκαιρία να πω, πως σχεδόν ένα χρόνο και 4.600 χλμ μετά είμαι πλεον άλλος άνθρωπος...η ενασχόληση με το ποδηλατάκι, αποσυμπιέζει από την καθημερινότητα και σε γεμίζει ικανοποίηση...εννοείται ότι τα οφέλη στην υγεία είναι πολλαπλά, σωματικά και ψυχολογικά! Όσοι πιστοί προσέλθετε!!! George R, κατά κόσμο Γιώργη, κουμπαράκο, Θα το πω για άλλη μια φορά, σε ευχαριστώ που με μύησες στον υπέροχο κόσμο του ποδηλάτου!!!

Ήρθε η άνοιξη αδέρφια ποδηλάτες! Δειλά δειλά αλλά είναι γεγονός...να οι ανθισμένες αμυγδαλιές, να οι μαργαρίτες...αν και με πολύ αέρα, την ευχαριστηθήκαμε τη βόλτα μόνο και μόνο για τα νέα χρώματα της φύσης... Οκ παίζει ακόμα που και που καμιά πλημύρα αλλά μασάνε τα κουρσάκια?

Παλιοχαρακτήρα Mars γιατί με είπες ότι το μεκανάκι είναι στην έκθεση και γω πήγα και το είδα από κοντά και τώρα τι να κάνω μάστορα? Να πουλήσω κάνα νεφρό ρε αλήτη ψηλέ μηχανόβιε? Αααααααααχ σκέτη ταύλα λέμε!!!

Ρεμάλια βλέπω μπόλικα...γμτ δεν το είδα νωρίτερα...χμφ γκρρρρρ....

Για όποιον ενδιαφέρεται...οι δρόμοι στη Σερβία είναι χάλια, ειδικά οι επαρχιακοί είναι τίγκα στο μπάλωμα...μόνο ένα κομμάτι εθνική οδό από Νις μέχρι Βελιγράδι είναι κάπως της προκοπής...επίσης η εθνική από Βελιγράδι προς δυτικά τρώγεται...όλοι οι άλλοι δρόμοι είναι απλώς αποδεκτοί...οκ δεν είναι τόσο χάλια όπως στη Βουλγαρία, μπορείς να ταξιδέψεις με σχετική άνεση...Στη Φυρομ επίσης οι δρόμοι είναι απαράδεκτοι...το κομμάτι δίπλα στο Βαρδάρη δεν έχει λακουβες κτλ αλλά είναι πολύ επικίνδυνος δρόμος στο μεγαλύτερο μέρος του...τελευταία έχουν φτιάξει πάντως ένα κομμάτι...η εθνική τους όμως είναι για γέλια...ποτέ δεν κατάφεραν να την κάνουν επίπεδη και να κάτι καθιζήσεις, να κάτι κομμάτια με τσιμέντο, άστα, για να μην πω για τους επαρχιακούς προς Οχρίδα κτλ...σκέτη Αλβανία...

Να πω και γω τα συγχαρίκια! Ρε συ ίδιο με το δικό μου είναι.. Να το προσέχεις, να το ρυθμίσεις σωστά, να βάλεις λάστιχα και φρένα και ξαμολήσου στα στροφιλίκια και στις ταξιδάρες...

Σφύρα με π.μ. να γίνει η συννενόηξις...

Ρε άει παρατήστε τα μοτοσακά, να πιάσουμε ο καθείς από ένα ποδηλατάκι, να αγκομαχούμε στις ανηφόρες και να παγαίνουμε τάπα στις κατηφόρες, να φτιάξουμε κορμιά αγάλματα και πνευμόνια ανοιχτά...ε, μετά μπορούμε να πάμε να πιούμε κάνα μπυρόνι και να χτυπήσουμε κάνα κοψίδι, ε μάθο;

Ραλίστα φέρε εσύ το ποδηλατάκι με το αμάξι...να πάμε εμείς νωρίς μια 40άρα μικρή εδώ τρογύρω και μετά πάμε και βρίσκουμε τα ρεμάλια, τους αλήτες, τους μηχανόβιους στην Κόρνιθο για μπυρόνια και σουβλάκια... Μόνο σε προειδοποιώ: είμαι πολύ γρήγορος (στις κατηφόρες)... Τον αγριοβασίλα!

Ρε ρεμάλιαααααα! Πήγατε χωρίς τον αγριοβασίλα ρεεεεε!!!! Νικόλα δεν τη γλυτώνεις την επίσκεψη από πολλούς εδώ μέσα, ετοίμαζε κοψίδια...

Αααααααααααχ! Ρε Θωμά μας ταύλωσες πάλι ρε παλουκάρρρ...Να πω ότι δε ζήλεψα? Ψέμαααα..... Πάντα τέτοια σύντροχε...!!!

Για λέγε ρε αλήτη τελικά θα ρθεις από τα μέρη μας?

Οκ, φτάνω στο ψηλότερο σημείο της ανηφόρας και λίγο πριν τον Αγ,Ιωάννη, αποφάσισα να γυρίσω πίσω...η ψυχολογία στα τάρταρα αλλά οκ ήταν η πρωτάρα μου...θα προετοιμαστώ καλύτερα και θα πάω στο επόμενο...