Jump to content

wildbilly

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    1.132
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    18

Όλο το περιεχόμενο του μέλους wildbilly

  1. Δλδ εγώ τον έχω μικρότερο από όλους; Αει σιχτίρ, μόνο 2 τον έχω...
  2. Ρεμάλια, ε ρεμάλια! Μια κουβέντα είπα και γω και γίνατε αχταρμάς...ημίτρελοι μεκανόβιοι...εγώ ή θα ακούσω το Σάββα και θα πάρω σκούτερ τζαπάν ή θα ακούσω τον Ναυτίλο και θα ακολουθήσω την ψυχή μου...τι να το κάνω το όποιο φθηνό τζαπάνι, καλό χρυσό αλλά να μη με ταυλώνει; πόσα ακόμα χλμ θα αντέξουν τα γέρικα κόκκαλα μου έτσι κι αλλιώς; Ενώ αν έχω στην αυλή το εργαλείο που θα με αναστατώνει, ας ρισκάρω την έξτρα φροντίδα...άλλωστε όλα τα ωραία πράγματα είναι ή επικίνδυνα ή ακριβά ή και τα δύο...θα δω εκείνο το εργαλείο που έλεγε και ο συμφορουμίτης πιο πάνω και βλέπουμε...για δείτε το, είναι το απλό, δεν έχει πολλά έξτρα αλλά φαίνεται αξιοπρεπές...https://www.car.gr/9141237-ducati-multistrada-1100 Για πείτε και γι αυτό... https://www.car.gr/9453357-ducati-multistrada-1100-multistrada-s
  3. Ρε μούτρα χάρηκα που σας ξαναβρήκα...το πούλησα το βερσάκι γμτ γμτ, καλό ήταν αλλά πήραν τα μυαλά μου αέρα...αλλά παραπήραν αέρα μου φαίνεται...με το ζόρι μπορώ να πάρω κάποιο φθηνο μοτοσακό εκεί γύρω στα 4 χιλιάρικα, άσε που μπορεί να μην πάρω και τπτ αφού τρέχουν άλλες υποχρεώσεις γμτ γμτ....Τεσπά, αγαπώ ντουκάτια από νιάνιαρο, πάντα ονειρευρόμανε ένα από δαύτα...αλλά ξέρω ότι είναι μοτοσακά που θέλουν στοργή και προδέρμ...αυτό το μούλτι το βρήκα με λίγο πάνω από 4 χιλιάρικα αλλά αν είναι να ρίξω με το καλημέρα κάνα χιλιάρικο και να τρέμω μη μου πάθει τίποτα, αν θα αρπάξει κρύωμα στην αυλή που θα το βάζω κτλ καλύτερα να ψάξω κάνα τζαπάνι...τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους τώλους έτσι δε λένε; Μια άλλη εναλλακτική σε ντουκάτι είναι ένα ωραίο μόνστερ 796 του 2010 με 45.000 χλμ αλλά πάλι ισχύουν τα παραπάνω, άσε που στα γεράματα κάνω εγώ τώρα για γυμνά γμτ γμτ; Ααααυτά, θενκς για τις απόψεις σας, μάλλον θα προσπεράσω τελικά και θα καταλήξω σε κάνα cbf 1000 ABS που το ψιλοζαχαρώνω από παλιά και θα μου κάνει ταμάμ...Βέβαια είναι και ο τίγρης που λέει ο Λιάκος...Λιάκο σφύρα πλεροφορίες... θενκς μαλήτες αλλιάδες μηχανόβιοι!
  4. Ω ρε σύντροχοι! Δε θέλω να προκαλέσω ταραχή και αναστάτωση μεταξύ ντουκατίστι και τζαπανόφιλων αλλά έχω βρει ένα μούλτι δεκαετίας με 82.000 χλμ...δεν το έχω δει ακόμα από κοντά, ούτε το πήγα ακόμα σε μάστορη να το δει αλλά φίλος ντουκατίστι μου είπε να μείνω μακρυά αφού τα χλμ είναι πολλά και θα μου βγάλει μεγάλες ζημιές...μου είπε χαρακτηριστικά ότι αυτά δεν είχαν περάσει το τεστ αντοχής των 60.000 χλμ και εάν δεν έχει αλλάξει ήδη μοτέρ, είναι επίφοβο να μπλέξω...Εσείς τι λέτε; Είναι κανείς εδώ μέσα με παλιό μούλτι να με διαφωτίσει; θενκς!
  5. ...Είμαστε χίλιοι δεκατέσσερεις...χμφ γκρρρ...
  6. Άντε ρε μάχιμε σκουτεροταξιδιάρη, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ρε!
  7. Γιώργη δεν το χω οδηγησει το 1.5 αλλά θα έχει διαφορά όπως λέει και ο φίλος πιο πάνω...μιλάμε για πολύ ροπή το 1.6, αν είσαι στις 2.000 στροφές είσαι πάνω στη ροπή και μέχρι τις 3.500 στροφές το μοτέρ τραβάει δυνατά...μετά σταδιακά ψοφάει βεβαίως...όσο για κατανάλωση, εγώ που έχω το μικρόβιο του γκαζοφονιά βλέπω μακροπρόθεσμη μέση 7 λίτρα στα 100...Όταν όμως πάω με 2.000 στροφές σε επαρχιακό με 100-120 χαω βλέπω 5,5-6 λίτρα στα 100...Οι χώροι για τους πίσω δεν είναι σπουδαίοι αλλά 2 ενήλικες κάθονται υπεράνετα...μπροστά πάλι είναι ευρύχωρο...οκ αν είσαι Klab και έχεις καταπιεί 5-6 γιγάντια σουβλάκια από τα γνωστά που βρίσκει κανείς στο Ρίο, ίσως βρεί ο κοιλιακός στο τιμόνι...χιχιχι κλαμπάκο γουι λοβ γιου ρε...
  8. Λοιπόν! Εϊχα το SX4 αλλά το μπενζίνα το τετρακούνα και ήταν ζάχαρη...στα συν καλή οδική συμπεριφορά και καλό τιμόνι, στα πλην ο θόρυβος στα πολλά χαω και η κατανάλωση... Έχω επίσης το VW tiguan αλλά πάλι μπενζίνα...γαμάτη τετρακούνα, χώροι, ποιότητα, ηχομόνωση αλλά ακριβό και ρουφάει επίσης... Εδώ κι ένα μήνα πήρα εταιρικό αμάξι το qashqai το ντηζελ το 1.6 με τετρακούνα...ΑΠΛΩΣ ΦΟΒΕΡΟ ΑΜΞΙ! Απίστευτη ροπή, ελαστικότητα, χαμηλή κατανάλωση, αρκετοί χώροι, πολύ προσεγμένο εσωτερικό...παρόλο που έχει ζάντες και τάσια και 215/65/16 και λίγο μαγουλιάζει στα ζόρια, δε φεύγει από το δρόμο...έχει φοβερή ανάρτηση, άνετη αλλά χωρίς πολλές κλίσεις, γενικά πολύ καλή οδηγική συμπεριφορά και πολύ καλές ρεπρίζ...
  9. Σ'ωραίος νέος, αλήτης, μαλλιάς, μηχανόβιος! Προχώρα, μας έφτιαξες για τα καλά!!!
  10. Ωχ τι με κάνετε ρε ρεμάλια, με αναστατώνετε γμτ γμτ...έχω έρθει κι εγώ και δεν το ξέρω; αν είναι ναρθω ας έρθω...ειδάλλως να μην έρθω...
  11. Ωραία δεν είναι ρε στα Βαλκάνια? Γιατί νομίζετε ότι πάω κάθε χρόνο? Άντε, σας εύχομαι γρήγορα και στα επόμενα!!!
  12. Αααααυτά είναι! Ωραίοι οι παλιομηχανόβιοι, αλήτεψαν πάλι...για μολογάτε και τα υπόλοιπα...!!!
  13. Ημέρα 11 Πρωινό ξύπνημα και σε έναν ψυχρό και ανάποδο χώρο τρώμε ένα ψυχρό και ανάποδο πρωϊνό...Ο Χαρούλης λέει ότι ο καφές είναι τούρκικος φιλτραρισμένος και όντως έχει γεύση άστα να πάνε...Αποχαιρετούμε το Σαράγεβο με ανάμικτα συναισθήματα αφού σήμερα είναι η τελευταία διανυχτέρευση εκτός συνόρων... Η διαδρομή μέχρι το Βίσεγκραντ είναι υπέροχη...ο δρόμος περνάει στο πλάι του ποταμιού μέσα από τούνελ και η φύση είναι υπέροχη... Οδηγούμε χαλαρά με ωραίο ρυθμό και η διαδρομή μας αποζημιώνει έως το Cacak αλλά η ζέστη είναι υπερβολική και ταλαιπωρούμαστε...Συχνές στάσεις λοιπόν όπως αυτή έξω από την Uzice… Αργά το απόγευμα φτάνουμε στη Νις και αφού ξεκουραζόμαστε λίγο στο χοτέλ βγαίνουμε στη γνώριμη πια πόλη για βόλτα και φαγητό... Τα τοπικά δείγματα πανίδας είναι όπως πάντα απίστευτου κάλλους!!! Βάζουμε το τζιπιες να μας πάει στο πρώτο ρεστοράν που είναι πιο κοντά μας και οδηγούμαστε σε έναν πεζόδρομο τίγκα στα μπαράκια και στα ρεστοράν γεμάτα από αιθέριες υπάρξεις...Ναι, είμαστε και πάλι στη Σερβία... Μας έχουν μείνει δηνάρια από προχθές και έτσι μπορούμε να κάτσουμε κάπου και να φάμε σχετικά αξιοπρεπώς...Μερικές μπύρες μετά σέρνουμε τα σαρκία μας σε ένα παγκάκι δίπλα στο ποτάμι (Κάπα Κάπα Χαρούληηηηη) και σκάμε στα γέλια λέγοντας ότι κοτσάνα μας έρχεται στο κρανίο...Μερικά χιχιχιχι και χεχεχεχε μετά πάμε για ύπνο...Αύριο είναι η τελευταία ημέρα Χαρούλη, πάει το παραμύθι και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα... Ημέρα 12 Πρωινό ξύπνημα και σκεφτόμαστε τα 700 χλμ που έχουμε να διανύσουμε σήμερα μέχρι τη Λαμία...τα 3 σύνορα που πρέπει να περάσουμε, τη μία ώρα που θα χάσουμε έτσι κι αλλιώς λόγω επιστροφής στην Ελλάδα και τη ζέστη που βαράει κόκκινο... Με τα πολλά αργούμε πολύ να φύγουμε από την πόλη... Σταματάμε πριν τα σύνορα με τα Σκόπια για να βάλουμε βενζίνη με τα δηνάρια που μας έχουν απομείνει και αναπληρώνουμε τα υγρά με αναψυκτικά και νερά...Πολύ ζέστη λέμε! Διασχίζουμε τα Σκόπια και επιτέλους να τα Ελληνικά σύνορα μπροστά μας...Για άλλη μια φορά τα καταφέραμε Χαρούλη, να η Ελλαδίτσα μας...Κουρασμένοι, σταματάμε κάθε λίγο και λιγάκι για διόδια και έχουμε νευριάσει...Ευτυχώς στο παρατσάκ γλυτώνουμε να μείνει ο Χαρούλης από βενζίνη, βγαίνοντας στην έξοδο του Αλμυρού... Πέφτει η νύχτα και φτάνουμε στη Λαμία...Η κουμπάρα μου έχει φτιάξει γιουβετσάκι και το τσακίζουμε συνοδεία μπυρών και ιστοριών από το ταξίδι, το ταξίδι που τέλειωσε Χαρούλη.... Ημέρα 13 Άλλο ένα ταξίδι τελειώνει σήμερα...Σε λίγες ώρες είμαι σπίτι μου και πέφτω στην αγκαλιά των δικών μου ανθρώπων που ανακουφισμένοι με υποδέχονται από άλλη μια περιπέτεια...Το κοντέρ του μοτοσακό έχει δείξει 4.360 χλμ και το κοντέρ του μυαλού μου μηδένισε για άλλη μια φορά...Τα συναισθήματα είναι ανάμικτα...Ανακούφιση που γύρισα πίσω σώος και αβλαβής, κούραση αλλά ωραία κούραση, ανησυχία για την κατάσταση που πρέπει τώρα να αντιμετωπίσω στη χώρα μου που τόσο αγαπώ αλλά που την έχουν καταστρέψει πια τα λαμόγια και οι πολιτικοί... Θα υπάρξει επόμενο ταξίδι με ρωτούν; Δεν ξέρω πια, νοιώθω ότι έχω κλείσει ένα μεγάλο κεφάλαιο με αυτό το ταξίδι, το 4ο στη σειρά....22.000 χλμ και βάλε σε 18 χώρες (Σκόπια, Αλβανία, Μαυροβούνιο, Βοσνία, Κροατία, Σλοβενία, Αυστρία, Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία, Πολωνία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, Μολδαβία) μου έχουν αλλάξει τη ζωή αλλά δε νοιώθω πια ότι υπάρχει κάποια πρόκληση εδώ γύρω...Θα περιμένω λοιπόν έως να μπορέσω να πραγματοποιήσω κάποιο ιδιαίτερο και μακρυνό ταξίδι...Τουρκία, Γεωργία, Αρμενία, Αζερμπαιτζάν, Ιράν, Καζακστάν, Ρωσία, Μογγολία, Σιβηρία, να τι με στοιχειώνει εδώ και χρόνια... Δεν ξεκαβαλάμε λοιπόν ποτέ! Το Ταξίδι συνεχίζεται!!! ΤΕΛΟΣ για τώρα!!!
  14. Οκ δεν έγινε και τίποτα...Βρήκα τις φωτό που μου έλειπαν από Βελιγράδι...Πριν προχωρήσουμε λοιπόν, να ακόμα λίγο Βελιγράδι... Kalemegdan! SVETI SAVA! Βελιγράδι-απομεινάρι του πολέμου... Ada Ciganlija!
  15. Ημέρα 10 Πρωινό ξύπνημα και ετοιμαζόμαστε για αναχώρηση...Αποχαιρετούμε το Βελιγράδι και μπαίνουμε στη βαρετή εθνική οδό...ευτυχώς η απόσταση είναι μικρή έως την έξοδο που θα μας οδηγήσει στη Βοσνία... Περνάμε την Tuzla... Η φύση της Βοσνίας είναι εκπληκτική...Μικρά χωριά, τακτοποιημένα χωράφια με θημωνιές, απλοί άνθρωποι που εκτελούν αγροτικές εργασίες, φτωχική ζωή αλλά τόσο πλήρης... Με το κεφάλι μου γεμάτο οικείες εικόνες φτάνουμε πια στο Σαράγεβο, την τόσο ιδιαίτερη πόλη και βρίσκουμε με το ζόρι το χοτέλ που είναι σκαρφαλωμένο στη πλαγιά με φοβερή θέα στην πόλη... Μακάβρια υπενθύμιση του τι κάνει ο πόλεμος και η μισαλλοδοξία... Την πόλη που έχω επισκεφτεί πάλι 5 χρόνια πριν...τότε δε μου έφτασε η επίσκεψη και θέλω να την ξαναδώ...Ο Χαρούλης έρχεται για πρώτη φορά και θα του κάνω τον ξεναγό...χιχιχι δεν ξέρω τίποτα, δες Χαρούλη πως καπνίζει το κέντρο...Με τόσα κεμπαπτζίδικα το ένα δίπλα στο άλλο, το κέντρο της πόλης είναι μια γιγάντια ψησταριά που σου σπάει τη μύτη... Βελζεβούλια... Ναργιλε-μπάρ, ένα από τα πολλά! Τούριστ? Τουριστ? Είναι Κυριακή απόγευμα και τα στενάκια είναι γεμάτα κόσμο...Θέλουμε να βγάλουμε ντόπιο νόμισμα (μπάμιες εκ του ΒΑΜ) από την τράπεζα αλλά εννοείται ότι δεν μας κάνει τη χάρη το ΑΤΜ...Ψάχνουμε για ανταλλακτήριο συναλλάγματος αλλά είναι όλα κλειστά σύμφωνα με τον μπάτσο που ρωτάμε...Χιχιχι Χαρούλη ούτε ννερό δε θα πιούμε και ο Χαρούλης έχει τη φαεινή ιδέα να ρωτήσουμε σε κάποιο μεγάλο χοτέλ που συνήθως κάνουν ανεπισήμως και αλλαγή συναλλάγματος...Η ιδέα αποδίδει και με μπάμιες στα χέρια αράζουμε για καφέ και γλυκό... Η περατζάδα είναι πάντως διαφορετική από τη Ρουμανία και τη Σερβία...Πολλές μαντήλες και κακουμούτσουνη πανίδα σε συνδυασμό με μίνι φούστες και έντονα βαψίματα, μας μπερδεύει λίγο...Ο Χαρούλης διαμαρτύρεται αφού καλόμαθε από την ομορφιά της πανίδας στο Βελιγράδι και έχει δίκιο... Στο κεντρικό τζαμί έχει λειτουργία και οι γυναίκες χωριστά από τους άντρες εκτελούν απολύτως συγχρονισμένα τις απαραίτητες επικύψεις... Προσέξτε την παπουτσοθήκη... Βολτάρουμε λίγο ακόμα και αράζουμε σε ένα κεπαμπτζίδκο για κεμπάπ και μπύρες... Ε ρε γέλια η ονομασία του μαγαζιού... Με τα στομάχια γεμάτα προσπαθούμε να περπατήσουμε λίγο για να χωνέψουμε και σε λίγο τα βήματα μας μας οδηγούν στα μοτοσακά...Ψόφιοι πάμε για νάνι...Αύριο έχει εκπληκτική διαδρομή μέχρι το Βίσεγκραντ και το βραδάκι βόλτα στη Νις! Συνεχίζεται...
  16. ...Οκ να πω τη μαύρη αλήθεια, αυτήν την ώρα με πήρε λίγο από κάτω και φλερτάρω με την ιδέα να γυρίσουμε πίσω στην Ελλάδα μιας που τα νέα δεν είναι ενθαρρυντικά με το δημοψήφισμα, τον περιορισμό κεφαλαίων κτλ κτλ...Ο Χαρούλης με συνεφέρει λέγοντας μου ότι θα μετανοιώσω χειρότερα αν γυρίσω τώρα και όχι να μην κάνουμε το χατήρι στους αλήτες που μας έχουν καταστρέψει έτσι κι αλλιώς την ψυχολογία... Με ανανεωμένο κέφι ψάχνουμε στο lonely planet τι θα κάνουμε στη συνέχεια και αποφασίζουμε να πάμε στο μεγαλύτερο ορθόδοξο ναό στον κόσμο, το ναό του Sveti Sava, ο οποίος μάλιστα είναι και ημιτελής και οι εργασίες συνεχίζονται εδώ και πολλά χρόνια...Είναι όντως επιβλητικό το θέαμα του ναού και το εσωτερικό του σε καταπίνει...Ψάχνω να βρω μια φωτό το ναού από μακρυά αλλά δεν τη βρίσκω, να όμως μερικές άλλες... Είχε και σατανάδες έξω από το ναό!!! Η ζέστη περιορίζει τις κινήσεις μας και αποφασίζουμε να ξαναπάμε στα πάρκα δίπλα στο ποτάμι, μακρυά από την υγρασία του γιγάντιου συντριβανιού και το λαό στην παραλία...Τσιμπάμε μερικές LAV μπυρίτσες σπέσιαλ και μερικά σαντουιτσάκια και την πέφτουμε στα γρασίδια... Λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος γυρνάμε για σύντομη ξεκούραση στο χοτέλ. Το βραδακι νωρίς ανεβαίνουμε στο κάστρο του Kalemegdan και θαυμάζουμε τη θέα από ψηλά...Πολύς νεαρόκοσμος, ζευγαράκια, οικογένειες βολτάρουν και απολαμβάνουν επίσης... Όσιος βλήμας! Αγριοβλήμας! Λίγο αργότερα καταλήγουμε και πάλι στην Knez Mihailova…Από τη βιασύνη μου ξεχνάω το τζιπιες πάνω στο μοτοσακό, ευτυχώς όταν ξαναγυρίσαμε ήταν ακόμα εκεί...Πάμε πάλι στο γνωστό ρεστοράν και πιάνουμε θέση για το μπανιστήρι...Μερικές μπύρες μετά αρχίζω τα Ααααχ τα ματάκια μου, δεν αντέχω άλλο Χαρούλη, πάμε να φύγουμε σου λέω και τρέχοντας σχεδόν ανεβαίνουμε στα μοτοσακά και πάμε στο χοτέλ για νάνι... Στη διαδρομή περνάμε από μια περιοχή με πολύ κόσμο έξω από κλαμπάκια και μπαράκια με τη μουσική τσίτα και πολύ ενδιαφέρουσα πανίδα! Μάταια παρακαλώ τον Όσιο να αμαρτήσει λίγο και να πάμε σε κάποιο μπαράκι να κουνήσουμε τις κορμάρες μας και να ρουφήξουμε λίγο πόνο αλλά το έχει κάνει τάμα και είναι ακλόνητος! Νάνι λοιπόν, αύριο έχει Σαράγεβο...
  17. Ημέρα 9 Πρωινό ξύπνημα και πάμε για γερό πρωινό! Όπως πάντα πετυχαίνουμε παρέα Ελλήνων που μιλάει δυνατά λες και όλος ο κόσμος ενδιαφέρεται για τις μακακίες που πετάνε... Με τα μοτοσακά πετιόμαστε μέχρι το ποτάμι και την παραλία της πόλης, την Ada Ciganlija. Παραλία σε ποτάμι; Ε ναι, αυτό έχουν, εκεί θα βουτήξουν! Μιλάμε για ένα τεχνητό νησάκι με μια τεχνητή παραλία και χιλιάδες λαού να ξαπλάρουν στις παχιές σκιές και να βουτούν στο ποτάμι...Ο πανικός εννοείται ενώ η ζέστη και η υγρασία από το γιγάντιο συντριβάνι να χτυπούν κόκκινο! Κάνουμε και εμείς λοιπόν ότι κάνουν όλοι...τα πετάμε έξω κι αράζουμε σε παχιά σκιά στο γρασίδι με παγωμένα αναψυκτικά... Όσιος-Άγριος!!! Συνεχίζεται...
  18. Πρωινό ξύπνημα και πάμε για γερό πρωινό! Με τον καφέ και το τσιγάρο πιάνουμε κουβέντα με το μιλφ που κάνει κουμάντο στη ρεσεπσιόν για την κρίση στην Ελλάδα και κουνάω την κεφάλα μου προβληματισμένος...έχουμε γίνει ρεντίκολο στας Ευρώπας!!! Ξεκινάμε ράθυμα και προσπαθούμε να χαλάσουμε ότι Lei έχουμε βάζοντας βενζίνη δύο φορές μέχρι τα σύνορα με τη Σερβία... Κάπου πετυχαίνουμε αυτόν τον ποδηλάτη που έχει κολλήσει στην καρότσα και εκμεταλευόμενος την αεροδυναμική, πάει με 40χαω...Σταματώ για να τον φωτογραφίσω...Ω ρε τι τυπάκια υπάρχουν εκεί έξω!!! Πολύ γρήγορα είμαστε στο Βελιγράδι και πάμε στο χοτέλ το οποίο είναι στο κέντρο της πόλης και είναι αξιοπρεπές... Χαλαροί, καβαλάμε τα μοτοσακά και λέμε στο τζιπιές να μας πάει στη κοντινότερη τράπεζα πειραιώς για να βγάλουμε δηνάρια...Χμ! Αμ πως! Πάω πρώτος και το ΑΤΜ δε βγάζει χρήμα...Κάτι παίζει Χαρούλη, για δες και συ...Τζίφος και ο Χαρούλης! Μπαίνω στην τράπεζα και πιάνω κουβέντα με το μοντέλο που είναι στον γκισέ...Δε μπορεί να με βοηθήσει, δεν έχει ιδέα! Φεύγουμε και βρίσκουμε άλλη τράπεζα πειραιώς...Τα ίδια και εκεί! Μπαίνω στην τράπεζα και βρίσκω μια κυριούλα που θέλει να βοηθήσει...να προσπαθήσουμε να κάνουμε ανάληψη με τη χρήση της κάρτας αλλά χρειάζεται και το διαβατήριο το οποίο έχουμε αφήσει στο χοτέλ μαμώ την τρέλα μου...Αλλόφρονες οδηγούμε σαν παλαβοί για να προλάβουμε αφού η τράπεζα κλείνει σε λίγη ώρα...Με τα πολλά γυρνάμε πίσω στην τράπεζα και....τζίφος και πάλι! Ζήτω το capital control να μην αρχίσω τα Γαλλικά τώρα...Κάνουμε λοιπόν τράμπα κάποια από τα ευρά που έχουμε μαζί μας και μέσα στα νεύρα και στον ιδρώτα από τη ζέστη και την υγρασία κατευθυνόμαστε προς το ποτάμι να αράξουμε κάπου για καφέ και χαλάρωση... Στο γνωστό καφέ των μηχανόβιων μας καλωσορίζει ντόπιος μηχανόβιος λέγοντας μας «δε χρειάζεται να βάλετε τα λουκέτα εδώ, τα προσέχουμε εμείς τα μοτοσακά»...Μου έχει ξανασυμβεί πριν 4 χρόνια στο πρώτο ταξίδι μου στα Βαλκάνια ακριβώς το ίδιο στο ίδιο σημείο και εντυπωσιάζομαι και πάλι. Ο Σέρβος μηχανόβιος μας καλεί να κάτσουμε μαζί του στη σκιά και ρουφώντας τα αναψυκτικά μας κουβεντιάζουμε για λίγο με το συμπαθέστατο νέο φίλο μας... Πεινασμένοι οδηγούμε λίγο πιο κάτω και βρίσκουμε περιοχή με βρώμικα κάθε είδους! Τρώμε το βρώμικο μας και ρουφάμε και από μια μπύρα...Ψιλοξεθεωμένοι από τη ζέστη πάμε μέχρι το χοτέλ για ξεκούραση και βλέπουμε στην τιβι τα περί δημοψηφίσματος. Η παρουσιάστρια του CNN λέει ότι ο κόσμος στη συγκέντρωση φωνάζει «όξι-όξι-όξι», τόσο άσχετη που διαβάζει το «όχι» με λατινικό τρόπο...Ο Χαρούλης λέει ότι ο κόσμος φωνάζει «Όφη-Όφη-’Οφη» και πέφτουμε κάτω από τα γέλια αποφορτίζοντας την ατμόσφαιρα... Το βράδυ στον κεντρικό πεζόδρομο της Πόλης, στην Knez Mihailova... Εδώ γίνεται Ο ΧΑΜΟΣ! Εδώ το DNA έχει γραφτεί αλλιώς, δε δικαιολογείται τόσο υψηλό ποσοστό ωραίων γυναικών! Πράγματι χάνεις τη μπάλα! Ο Χαρούλης λέει ότι θα πάθει το αυχενικό του από το «κοίτα εδώ-κοίτα εκεί» και ότι νοιώθει σα να παρακολουθεί αγώνα τένις και συμφωνώ απολύτως αφού δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις! Ο Όσιος φταίει που είναι κουνημένες οι φωτό!!! Αράζουμε σε ένα ωραίο ρεστοράν για πιτσούλα και μπύρες και αόματοι πια από την ομορφιά που μας περιτριγυρίζει καταλήγουμε να βολτάρουμε σε κοντινό πάρκο όπου οι νεολαίοι βολτάρουν, αράζουν στα γρασίδια και συρρέουν στο λάιβ που έχει στηθεί λίγο πιο κάτω...Η πόλη σφύζει από ζωή, εμείς όμως είμαστε λίγο πτώματα οπότε παίρνουμε ποδαράτοι το δρόμο της επιστροφής στο χοτέλ. Για πλάκα εντελώς βάζω την κάρτα μου σε μια Γερμανική τράπεζα για να δω τι θα μου πει και ιδού «Δεν είσαστε καταχωρημένος σε κανένα διεθνές πιστωτικο ίδρυμα» Χαχαχαχα μας πέταξαν έξω εν μία νυχτί, ε ρε ρεζίλια λέμε!!! Νάνι τώρα, αύριο έχει βόλτες στην πόλη!
  19. Βολτάρουμε λίγο στα παρκούλ και αράζουμε σε ένα από αυτά για ξεκούραση... ...και συνεχίζουμε να βολτάρουμε... Χμ! Πειρασμοί παντού βεβαίως... Κι'αλλοι πειρασμοί... Καθόμαστε σε ένα κυριλέ ρεστοράν και τα πιάτα είναι για φωτογράφιση! Ανάλογο φαγητό στο Ελλαδιστάν θα κόστιζε τριπλάσια ευρά τουλάχιστον! Τρώμε λοιπόν του σκασμού και κάποιες μπυρούλ μετά και αφού βγάζουμε μερικά Lei από την Πειραιώς τσιμπάμε ένα ταξάκι και γυρνάμε στο χοτέλ για νάνι....Αύριο το πρόγραμμα λέει Βελιγράδι!!! Συνεχίζεται...
  20. Πρωινό ξύπνημα με τους τρελούς εντουράδες! Γερό πρωινό και κουβέντες εντουρίσιες μας ανεβάζουν την αδρεναλίνα...Πρόκειται για την ικανότερη εντουρο-ομάδα του Ισραήλ και συμμετέχουν σε αυτή πατέρας και γιός...Ο εντουρο-πατήρ σχεδόν 60 χρονών αλλά μέσα στην τσίτα και το κέφι!!! Χαιρετούμε την όμορφη παρέα και ξεκινάμε για Sebes από έναν υπέροχο επαρχιακό δρόμο που πηγαίνει δίπλα στην εθνική οδό...Οδηγούμε με σχετικά υψηλές μέσες ωριαίες και φτάνουμε σύντομα στο Sebes και λίγο αργότερα στη Deva… Περνάμε το Faget (χαχαχαχα Χαρούληηηηηη) και τσουπ σκάμε στο Lugoj και αμέσως μετά να και η Timisoara!!! Φτάνουμε στο χοτέλ το οποίο είναι συμπαθές, με μεγάλη αυλή ως πάρκινγκ... Κάνω τη μπουγάδα μου και να η πατέντα για το άπλωμα! Αφού ξεβρωμίζουμε ξεκινάμε προδαράτοι για το κέντρο της πόλης το οποίο είναι 2 χλμ πιο κάτω...σιγά τα αυγά, σε 20 λεπτάκια περιδιαβαίνουμε το ιστορικό κέντρο το οποίο είναι ένα τεράστιο εργοτάξιο αφού παντού πεζοδρομούν τους δρόμους με πέτρα και ωραία σχέδια!!! Καθόμαστε για ένα αναψυκτικό και παγωτό και χαζεύουμε την πλατεία μπροστά μας... Συνεχίζουμε τη βολτίτσα… Ο κεντρικός πεζόδρομος είναι πολύ ωραίος, φροντισμένοι κήποι, καφέ και ρεστοράν, πολύς και ωραίος κόσμος βολτάρει... Στημένη και σκηνή όπου γίνονται λάιβ αλλά δεν έχει σήμερα στο πρόγραμμα... Παντού πάρκα και ιστορικά κτίρια, όλα καθαρά και φροντισμένα!
  21. Λίγο μετά ο ήλιος εμφανίζεται πάλι και βγάζουμε τα αδιάβροχα επιτέλους! Φτάνουμε στο τούνελ που 3 χρόνια πριν δεν είχαμε καταφέρει να περάσουμε λόγω χιονιού! Τώρα παίρνουμε το αίμα μας πίσω, το περνάμε και βγαίνουμε στη λίμνη Balea χωρίς πάγο αυτή τη φορά αλλά με μια περίεργη συννεφιά! Βγάζουμε την ίδια φωτό όπως και 3 χρόνια πριν… Ξαφνικά αρχίζει να ψιχαλίζει! Ώσπου να βάλουμε τα αδιάβροχα έχουμε γίνει μουσκίδι και με το που ανεβαίνουμε στα μοτοσακά η βροχή σταματά! Γκρρρρ! Τα σύννεφα με εμποδίζουν να βγάλω φωτό της προκοπής αλλά να μερικές… Στο γνωστό σημείο με τη βρυσούλα ανασυντασσόμαστε και ξεκινάμε την κατάβαση για Sibiu! Οι κάρτες μας δε δουλεύουν στα βενζινάδικα και όπως θα ανακαλύψουμε αργότερα στο Sibiu, δε δουλεύουν ούτε στο χοτέλ… Μπαίνουμε στο χοτέλ μας, ονόματι Casa Baciu (μτφρ: σπίτι του μπάτσου ή αστυνομικό τμήμα) και πέφτουμε πάνω σε έναν παραταγμένο στρατό από εντούρο μοτοσακά τίγκα στην λασπουριά και μια παρέα σε ένα μεγάλο τραπέζι στην αυλή να έχουν τσακίοει 2-3 καφάσια μπύρες! Πρόκειται για Ισραηλινούς που με 700€ το κεφάλι έχουν νοικιάρικο μοτοσακό συν 2 οδηγούς συν το χοτέλ με πρωινό για 3 ημέρες ξεσάλωμα στις διαδρομές του Red bull Romaniacs! Τα λέμε για λίγο με τα παληκάρια και βγαίνουμε για μάσα στην πόλη η οποία εξακολουθεί να είναι υπέροχη… Που 'σαι George R? Εδώ σ'έχω...turul ciclist!! Στην κεντρική πλατεία έχει live opera και αφού βγάζουμε Λέι από την Πειραιώς καθόμαστε σε ένα κυριλέ ρεστοράν για fungi soup & cold beers εννοείται ! Η ημέρα ήταν κουραστική σήμερα οπότε κρατώντας τις κοιλιές μας βολτάρουμε για λίγο, αράζουμε σε ένα παγκάκι και καπάκι πίσω στο "σπίτι του μπάτσου" για νάνιζα…Αύριο το πρόγραμμα έχει Τιμισοάρα! Συνεχίζεται...
  22. 6η μέρα Ξέχασα να πω ότι έχουμε κι ένα θεματάκι τεχνικής φύσης…Το μοτοσακό του Όσιου κάνει ένα τίκι τίκι από τον μπροστινό τροχό, δυνατό και επαναλαμβανόμενο…Ωχ το ρουλεμάν του τροχού είναι? Θα έχουμε πρόβλημα ή να συνεχίσουμε? Μετά το πρωινό λοιπόν μαζευόμαστε όλοι μπροστά από το χοτέλ και πετάει ο καθείς την κοτσάνα του…Ο Χαρούλης τηλεφωνεί στο μάστορα του αλλά τι να κάνει κι αυτός από το τηλέφωνο? Πως κάνει τίκι τίκι? Να έτσι, τίκι τίκι…Αααααα μη φοβάσαι τότε, αν έκανε τσίκι τσίκι θα είχαμε πρόβλημα…Χμ! Ρισκάρουμε μάλλον αλλά χαιρετούμε τους Ρουμάνους που μας έβλεπαν και γέλαγαν και μπαίνουμε στην εθνική οδό για Βουκουρέστι… Βαρεμάρα, βαρεμάρα μέχρι το Βουκουρέστι και μπαίνουμε σε μια περιφερειακή τίγκα στο φορτηγό, στη σκόνη και στις εκδιδόμενες στην άκρη του δρόμου… Με τα πολλά φτάνουμε στο Pitesti και μετά από λίγο στην Curtea de Arges… Οι μηχανόβιοι είναι πλέον πολλοί και όλοι φοράνε αδιάβροχα…Ωχ Χαρούλη βλέπω ένα μαύρο σύννεφο εκεί πάνω ρε φίλε και ξαφνικά αρχίζει η ψιχάλα…Αδιάβροχα λοιπόν και ξεκινάμε…Θα περάσουμε το transfagarassan υπό βροχή αλλά δεν πτοούμαστε εμείς…Γνωρίζουμε και έναν χαρλεά και συνεχίζουμε… Φτάνουμε στη λίμνη Vidraru! Για μερικά χιλιόμετρα ο δρόμος είναι επικίνδυνος! Γιγάντιες κάθετες και εγκάρσιες τρύπες που περιμένουν επισκευή γεμάτες με νερά! Αν πέσεις μέσα, μένεις μέσα λέμε! Πιο πάνω όμως ο δρόμος βελτιώνεται…
  23. 5η μέρα Πρωινό χαλαρό ξύπνημα και την πέφτουμε στο πρωινό…ο καιρός είναι κάπως συνεφιασμένος και ψιλοφυσάει αλλά έχει ζέστη και υγρασία…Ξεκινάμε με τα πόδια για τη Mamaia μιας που είναι 2 χλμ περπάτημα… Φτάνουμε στην παραλία και ξεκινάμε το περπάτημα στον πεζόδρομο…Η πρώτη εντύπωση είναι κάπως απογοητευτική…Τεράστια ξενοδοχεία και ανάμεσα τους πισίνες, beach clubs, water fun, ρεστοράν, φαγάδικα κάθε είδους, μικρά μαγαζάκια και από κάτω η παραλία, φαρδιά με ωραία άμμο αλλά τίγκα στις ξαπλώστρες…Εννοείται ότι η θάλασσα είναι χάλια με τα Ελληνικά δεδομένα…ρηχή και ανακατωμένη και ένα χρώμα σκούρο κι άραχνο …Όλο αυτό επαναλαμβάνεται επί 8 χλμ! Μιλάμε για βιομηχανοποιημένο τουρισμό στο μέγιστο! Αναρωτιόμαστε πόσο κόσμο μπορεί να εξυπηρετεί η περιοχή στην υψηλή σεζόν…άλλωστε η μαύρη θάλασσα είναι η μόνη θάλασσα στην περιοχή και η mamaia είναι μαζί με τη Βάρνα από τα μεγαλύτερα τουριστικά θέρετρα… ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ ΟΣΙΕ! ΟΥΠΣ! Η ζέστη είναι αρκετή και αράζουμε σε ένα από τα πολλά beach bar… Συνεχίζουμε τη βολτίτσα και λίγο πιο κάτω αράζουμε σε ένα ρεστοράν όπου ρουφάμε μερικές μπυρίτσες και τρώμε μια πιτσούλα…Η περατζάδα ωραία αλλά ο κόσμος ακόμα δεν είναι πολύς…αναρωτιόμαστε τι θα γίνεται το βράδυ εδώ αλλά δε θα το μάθουμε ποτέ… Το εναέριο τελεφερίκ κινείται για περίπου 2 χλμ πάνω από τα ξενοδοχεία και προσφέρει θέα της περιοχής αλλά αποφασίζουμε να μην το πάρουμε…μας πιάνει μια τσιγγουνιά και δε δίνουμε τα 4 ευρώ το άτομο… Ωωωωωωωωωωωχ!!!! Κάπως κουρασμένοι, τσιμπάμε ένα ταξί και μας πετάει στο χοτέλ, δεν ξαναπερπατάω πίσω μέσα στη ζέστη… Ξεκουραζόμαστε λίγο και πάμε πάλι στο κέντρο της πόλης…Κάνουμε μια ωραία βόλτα και παίρνουμε την απόφαση που σκοτώνει να πάμε σε ένα γυράδικο του Νίκου του Έλληνα, ο οποίος έχει αλυσίδα από γυράδικα στην πόλη καθώς και μια μπουζουκλερί στη mamaia με κλαρίνα κιετς… Καθόμαστε λοιπόν και καθώς τρώω δαγκώνω το πηρούνι και σπάω λίγο το μπροστινό μου δόντι…πυρ και μανία, πίνω μπύρες να πέσει η πίεση…Η νύχτα τελειώνει και πάμε νάνι, αύριο είναι μεγάλη μέρα, το trannsfagarassan μας περιμένει!!! Συνεχιζεται!
×
×
  • Create New...