kpapageo

Μερικό χιλιομετρητή δεν έχει να τον μηδενίζεις κάθε φορά που κάνεις service;

Πέρα από το ότι έχει γενικότερα αρκετά χωμάτινο προσανατολισμό θα σταθώ σε 3 σημεία: 1) Η σέλα του είναι στενή και άβολη, πόσο μάλλον για τον συνεπιβάτη. Ακόμα και αν την αλλάξεις δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να φαρδύνει. 2) Είναι ψηλό (λογικό). Είμαι 1.80 και όταν ανέβηκα στατικά πατούσα κάτω με τις μύτες των ποδιών. Σκέψου να έχεις και το έξτρα βάρος του δικάβαλου + αποσκευές και να μην πατήσεις καλά κάτω σε απότομο σταμάτημα ή μανούβρα. 3) Δεν έχει χειρολαβές συνεπιβάτη. Όλα αυτά κατά την γνώμη μου δείχνουν ότι είναι μια μοτό με αρκετά χωμάτινο και μονοκάβαλο προσανατολισμό.

Αμφιβάλλω αν την έχει κανείς από εδώ για να σου πει άποψη. Θεωρώ όμως ότι αν ψάχνεις για "δικάβαλη" μοτό καλύτερα να κοιτάξεις αλλού.

Εμπεριστατωμένη άποψη, του δόγματος "πίστευε, και μη ερεύνα"; Μα τα μοντέλα του '20 είναι ήδη διαθέσιμα και κυκλοφορούν. Εννοείς τα μοντέλα του '21; Αυτά αν δεν κάνω λάθος ανακοινώνονται το φθινόπωρο. Μιας και μπαίνω καθημερινά στο car.gr τα τελευταία 2 χρόνια επέτρεψε μου να διαφωνήσω. Δεν έχω παρατηρήσει τίποτα τέτοιο. Σε πολλές περιπτώσεις βέβαια ισχύει και το αντίθετο, πχ NC700Χ/750Χ και CB500Χ που επειδή γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία αυξήθηκε η τιμή του καινούριου και η ζήτηση των μεταχειρισμένων με αποτέλεσμα να κρατάνε υψηλές τιμές παρ'όλο το facelift τους.

https://www.car.gr/25770475-yamaha-xt-700-tenere So many things going on here..

https://www.car.gr/25610604-suzuki-dl-650-v-strom Τιμιότατη τιμή (και συζητήσιμη) για την κατάσταση του.

Με πρόλαβες, ήθελα να σου πω για τις Forma. Έχω τις Forma Freccia Dry εδώ και 4+ χρόνια, τις είχα βρει σε προσφορά στα 100€. Έχουν κάνει 80.000 χλμ σε 37 χώρες, σε θερμοκρασίες από -5 έως +47, σε στεγνό, βρεγμένο και χώμα. Εντυπώσεις: Ασφάλεια: Εξαιρετικές, έχουν δυνατές προστασίες παντού. Έχουν τεσταριστεί (δυστυχώς) σε 6 πτώσεις σε άσφαλτο και χώμα. Δεν τραυματίστηκα ποτέ. Άνεση: Ξεχνάς το περπάτημα με αυτές, δεν είναι για καθημερινές. Επίσης αν ταξιδεύεις και θέλεις να δεις κάτι που απαιτεί πάνω από 300μ περπάτημα, καλό είναι να έχεις εύκαιρα άλλα παπούτσια. Έτσι κάνω και εγώ. Στο κρύο με ένα ζευγάρι ισοθερμικές κάλτσες του σκι δεν θα καταλάβεις τίποτα. Στην πολλή ζέστη θα ιδρώσει λίγο το ποδαράκι σου. Αδιαβροχοποίηση: Στην αρχή ήταν άψογες, δεν περνούσε νερό ούτε σε δυνατή μπόρα. Πλέον έχουν χάσει κομμάτι της αδιαβροχοποίησης αλλά με ένα σπρέι μια φορά τον χρόνο ανάλογα την χρήση που κάνεις είναι εντάξει. Αντοχή: Και εκεί παίρνουν καλό βαθμό, στο τελευταίο μου ταξίδι ψιλοάνοιξε από κάτω η σόλα μπροστά και αριστερά αλλά με μια απλή κόλλα στιγμής είναι ακόμα οκ τα τελευταία 10.000 χλμ. Overall, στα λεφτά που τις πήρα τις θεωρώ την πιο value for money αγορά σε μοτο εξοπλισμό.

Πες μας λίγο τι χρήση σκοπεύεις να κάνεις γιατί όπως καταλαβαίνεις από 1κύλινδρο 300άρι σε 4κύλινδρο 300 υπάρχει διαφορά.

@Ravendark Να σε ρωτήσω κάτι εντελώς καλοπροαίρετα μιας και η μοτο από μόνη της είναι κτήνος; Τα έβαλες γιατί δεν σου φτάνει γενικώς η δύναμη της, ή για να διορθώσεις κάτι σε συγκεκριμένο εύρος στροφών; Ή για άλλο λόγο, όπως πχ η χαρά της βελτίωσης;

Όχι ρε συ, έχω από το καλοκαίρι που γύρισα!

Στο Montevideo καθίσαμε 2 ημέρες. Ήταν ευκαιρία να ρυθμίσω και τις βαλβίδες των 2 μοτοριών. Το είχα λίγο άγχος γιατί δεν το είχα ξανακάνει αλλά τελικά ήταν πάρα πολύ εύκολο. Μόνο μία βαλβίδα εξαγωγής και μία εισαγωγής και φυσικά κοκοράκια. Όλες βρέθηκαν υπερβολικά κλειστές, να χαρώ εγώ τα βραζιλιάνικα μαστόρια. Οι εργασίες έγιναν στο πεζοδρόμιο έξω από το hostel που μέναμε, πόσο βολικό να έχεις μεκανάκι με εύκολη πρόσβαση στα πάντα! Η πρωτεύουσα της Ουρουγουάης είναι όμορφη, με Ευρωπαϊκό αέρα. Δυστυχώς δεν είχαμε πολύ χρόνο να εξερευνήσουμε τις Ελληνικές επιρροές που όλοι λένε ότι έχει. Και ένα γκραφίτι στήριξης στην Βενεζουέλα. Το παραλιακό τμήμα της πόλης είναι πολύ ωραίο για περίπατο και ποδήλατο αλλά η θάλασσα είναι χειρότερη από τον Θερμαϊκό. Το καφέ χρώμα οφείλεται στα ποτάμια που χύνονται στον κόλπο αλλά τα σκουπίδια θα μπορούσαν να λείπουν. Θα πήγαινα ξανά στο Montevideo; Χμμ, μάλλον όχι, δεν με κέρδισε τόσο ώστε να θυσιάσω έναν νέο προορισμό για αυτό.

Θέλω να το δω αγγελία στο car μόνο με αυτή την φωτό με περιγραφή "το μηχανάκι είναι χαρτί μάγκες αξίζει".

Πολύ όμορφο, να το χαίρεσαι!

Ηλία δεν υπάρχει καθυστέρηση στον ήχο αν έχεις την κατάλληλη κάρτα ήχου. Θα ξαναπώ και εγώ πως το audio interface είναι μακράν η καλύτερη επιλογή. Αν με το καλό ασχοληθείς καιρό και θέλεις να αρχίσεις να την ψάχνεις με τον ήχο + εφέ, δεν θα χρειάζεται να ξοδέψεις ένα κάρο λεφτά σε πεταλάκια delay, reverb, flanger, overdrive κλπ.

Και σε εμένα το ίδιο Στεφ, ανάλογα με το refresh ό,τι κληρώσει. Άλλες φορές 3, άλλες 2 άλλες 1.

Συνεχίζοντας προς το Montevideo πέφτουμε πάνω στο γήπεδο μιας ομάδας που το όνομα της μοιάζει οικείο! Είχα ακούσει ότι οι Ουρουγουανοί είναι πολύ επηρεασμένοι από Ελλάδα και μας συμπαθούν πολύ αλλά δυστυχώς δεν κάτσαμε πολλές μέρες για να το διαπιστώσουμε. Στον δρόμο περνάμε και από το Punta del Este. Παρ'όλο που είναι μια πόλη πάνω στην θάλασσα με μεγάλη παραλία δεν μου άρεσε, μου έβγαζε μια δυτικίλα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι παραθαλάσσια πόλη της Florida. Έφτασε και η ώρα για τον πρώτο ανεφοδιασμό στην Ουρουγουάη. 1,50€ (ναι ευρώ) το λίτρο παρακαλώ! Γενικά, την προηγούμενη ημέρα δεν είχαμε αντιληφθεί πόσο ακριβή είναι η χώρα. Φαγητό και διασκέδαση πιο ακριβά από Ελλάδα. Για διαμονή ευτυχώς υπήρχαν χόστελς σε νορμαλ τιμές. Spoiler: Κάμποσους μήνες αργότερα, πίσω στην Βραζιλία, πέτυχα μια παρέα Ουρουγουανών που ήταν εκεί για το Copa America. Πιάσαμε κουβέντα και μου είπαν ότι ήταν στην Μύκονο το καλοκαίρι (μας), και ότι πέρασαν πολύ ωραία. "Ωραία", τους λέω, "αλλά πανάκριβη η Μύκονος ε;". Η απάντηση ήταν "όχι, πιο φτηνά από την Ουρουγουάη ήταν". Για τέτοια επίπεδα τιμών μιλάμε. Άλλωστε η Ουρουγουάη αποκαλείται "η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής". Τελευταία στάση πριν το Montevideo, το Casapueblo. Πόσο μοιάζει με νησιώτικο Ελληνικό οικισμό; H ιστορία του κτίσματος έχει κάποιο ενδιαφέρον. Σήμερα είναι μουσείο, καφετέρια και ξενοδοχείο αλλά παλιά ήταν το σπίτι του καλλιτέχνη Carlos Páez Vilaró. Όταν το έχτιζε είχε στον νου του την φωλιά του πουλιού hornero και το εσωτερικό του είναι εντελώς χαοτικό, δεν υπάρχουν ευθείες γραμμές. Χρειάστηκαν 36 χρόνια να ολοκληρωθεί. Κάτι που δεν ήξερα και το έμαθα τώρα ψάχνοντας, είναι ότι ο Vilaró είναι ο πατέρας του Carlos "Carlitos" Miguel Páez Rodríguez, ο οποίος είναι ένας από τους 16 επιζήσαντες της τραγωδίας του 1972 στις Άνδεις. Σίγουρα θα έχετε δει την ταινία.

Μια παρένθεση γιατί ξέχασα να το αναφέρω. Το καλύτερο πρωινό μακράν σε ξενοδοχεία/χόστελ το είχε η Βραζιλία. Χυμούς, φρούτα, τοστ, χοτ ντογκ (!), κέικ όλων των ειδών, μπισκότα κλπ προσφέρονταν (σχεδόν) σε όλα τα καταλύματα. Στις υπόλοιπες χώρες το πρωινό μέσα στην τιμή έγινε πιο σπάνιο και όταν υπήρχε ήταν ψωμί με μαρμελάδα..

Όλοι έχουμε κάνει μαλακίες. Όλοι έχουμε φάει τα μούτρα μας από αυτές. Κάποιοι τα έχουμε φάει και χωρίς να κάνουμε μαλακία. Και πάλι όμως θεωρώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει πλήρη αποποίηση ευθυνών από μέρους μας. Ναι, ο άλλος παραβίασε το στοπ και με χτύπησε. Εγώ όμως σαν νοήμον ον που ξέρω τι συρφετός κυκλοφορεί στον δρόμο, δεν θα έπρεπε να ελέγχω κάθε διασταύρωση ακόμα και αν έχω προτεραιότητα; Ναι, είχε πάγο κάτω και έπεσα. Που να το περίμενα; Δεν έφταιγα. Ξανά όμως, δεν θα έπρεπε να το σκεφτώ όταν περνάω χειμώνα από σκιερά σημεία; Από όλες τις μαλακίες λοιπόν και τις φορές που φάγαμε τα μούτρα μας μπορούμε να κάνουμε είτε εποικοδομητική κριτική στον εαυτό μας, είτε να επιρρίψουμε όλες τις ευθύνες αλλού. Αυτό είναι το ένα που ήθελα να πω. Το άλλο είναι το εξής: Μεγάλη προσοχή στο πώς εξελίσσεται η κάθε μαλακία που κάνουμε. "Νταξ μωρέ καβάλησα ένα πεζοδρόμιο αλλά έλεγξα να δω αν έρχεται κάποιος πεζός, δεν ενόχλησα" Αύριο αυτό μπορεί να γίνει "Νταξ μωρέ 3 η ώρα το βράδυ, δεν κυκλοφορεί ψυχή, θα ελέγξω στο κόκκινο και θα περάσω προσεκτικά αν δεν έρχεται κανένας". Μεθαύριο μπορεί να γίνει "Έλα μωρέ οκ είναι ώρα αιχμής αλλά και πάλι αν δεν έρχεται κανένας γιατί να σταματήσω στο κόκκινο; Το έκανα και χτες και δεν έπαθα τίποτα". Κάπως έτσι νομίζω συμπεριφέρεται πλέον μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων οδηγών για αυτό οι δρόμοι έγιναν ζούγκλα. Και κάτι τελευταίο. Μας ενοχλεί πολύ όταν δούμε έναν "κουτάκια" να ασχολείται με το κινητό στο τιμόνι. Αν του πεις 2 κουβέντες και αυτός σου πει, "φίλε ξέρω τον εαυτό μου και δεν ρισκάρω, το κοίταξα μόνο όταν ήμουν σίγουρος", θα σε πειράξει ή όχι;

To BT-016 που είναι και πάμφθηνο, το έχεις απορρίψει;

Από εδώ το Chuy (η νοτιότερη πόλη της Βραζιλίας) στα σύνορα με Ουρουγουάη απέχει 240 χλμ μονότονης ευθείας. Όμως, είχαμε την ευκαιρία να δούμε capybaras στον δρόμο! Δεν ήξερα ότι είναι τόσο μεγάλα, κάποια είχαν μέγεθος αρνιού. Στην φωτο δεν φαίνονται σχεδόν καθόλου, είναι οι μαύρες κουκκίδες. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται καλή κάμερα με καλό ζουμ και όχι κινητό των 150€. Άφιξη στα σύνορα, προσπερνάμε την Βραζιλιάνικη πλευρά και πάμε στης Ουρουγουάης. Πρώτα σύνορα που περνάμε εκστασιασμένοι αλλά και newbies. Εκεί αρχικά μας ζητάνε χαρτί που να αποδεικνύει την διεύθυνση κατοικίας μας στην Βραζιλία. Κουλό, φυσικά δεν έχουμε και μετά από λίγο ο υπάλληλος εγκαταλείπει. Επόμενο, έχουμε ξεχάσει να πάρουμε την στάμπα εξόδου στο διαβατήριο από την Βραζιλιάνικη πλευρά. Ξανά πίσω λοιπόν, την παίρνουμε και επιστρέφουμε. Ο υπάλληλος τώρα μας ζητάει ασφάλιση μοτο για να μπορέσουμε να μπούμε στην Ουρουγουάη. Πράσινη κάρτα την λένε και εκεί (carta verde). Δεν πουλάνε εκεί επιτόπου αλλά μπορούμε να βρούμε λέει πίσω στο Chuy σε ένα βενζινάδικο. Άιντε ξαναμανα πίσω. Βρίσκουμε το βενζινάδικο και μας ζητάνε 390 reais (85€) για 30 ημέρες. Δεν πάτησαν απλώς, σκαρφάλωσαν στην ανάγκη μας. Δεν υπάρχει περίπτωση όμως. Πόσο είναι η φτηνότερη; 90 reais (20€) για 3 ημέρες. Θα την πάρουμε και ελπίζουμε να βρούμε πιο λογικές τιμές στην Ουρουγουάη. Bingo! Δείχνοντας την πράσινη κάρτα άνοιξαν διάπλατα οι πύλες της Ουρουγουάης. Με το που περάσαμε τα σύνορα, σαν να υπήρχε ένα νοητό όριο κλίματος, η θερμοκρασία έπεσε αισθητά. Προορισμός μας τώρα το Punta del Diablo, ένα χίπικο/τουριστικό θέρετρο πάνω στην θάλασσα. Όμορφο μέρος με πολύ ιδιαίτερα σπίτια. Στο χόστελ που μείναμε πετύχαμε και τους πρώτους Έλληνες του ταξιδιού, 2 κοπέλες που δούλευαν εκεί, η μια μάλιστα Σαλονικιά!

Είμαστε πλέον πολύ κοντά στα σύνορα με Ουρουγουάη, συνεχίζουμε νότια με τελευταίο Βραζιλιάνικο προορισμό το Rio Grande. Τίποτα το ιδιαίτερο η διαδρομή και η πόλη, ειδικά το βράδυ θα μπορούσε να γυριστεί το Resident Evil. Τυπική καθημερινή εικόνα του δωματίου μας. Πλύσιμο τα απαραίτητα στο χέρι και άπλωμα. Το σκοινί που είχαμε μαζί ήταν ίσως από τα καλύτερα αξεσουάρ.

Το τελευταίο βράδυ πριν φύγουμε από το Salvador γνωρίσαμε μέσω κοινού φίλου τον Jordao, ο οποίος μένει στο Porto Alegre. Πολύ συμπαθητικό παιδί, είχαμε δεν είχαμε 1 ώρα που γνωριζόμασταν και αμέσως μας κάλεσε στο σπίτι του αν και όταν θα περνούσαμε από εκεί. Μιας και ήμασταν κοντά λοιπόν, τα κανονίσαμε και τραβήξαμε για εκεί. Μπαίνοντας στο Porto Alegre και όσο μείναμε εκεί, δεν έχω βιώσει περισσότερη ζέστη. Δεν ξέρω τι θερμοκρασία είχε αλλά η αίσθηση ήταν ανυπόφορη. Ήταν η πρώτη φορά που ήταν προτιμότερο να έχω την ζελατίνα του κράνους κλειστή γιατί διαφορετικά ο καυτός αέρας μου έκαιγε το πρόσωπο. Δεν είναι τυχαίο που οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι αποκαλούν την πόλη Forno Alegre. Για τον Jordao ότι και να πω θα είναι λίγο, τέτοια φιλοξενία σε αγνώστους ουσιαστικά δεν ξέρω αν θα την ξαναβρώ. Ο άνθρωπος σηκώθηκε νωρίτερα πριν πάει στην δουλειά να μας φτιάξει πρωινό να το βρούμε έτοιμο όταν ξυπνήσουμε. Παρέα μας έκανε ο Nano (το όνομα βγαλμένο από το "nanotechnology"!). Μας είχαν ανατεθεί και οι ημερήσιες βόλτες του. Το απόγευμα ο Jordao δανείστηκε από φίλους τους άλλα 2 ποδήλατα για εμάς και πήγαμε βόλτα στην πόλη. Φοβερό όνομα ο κύριος! Μουσικές και εδώ φυσικά. Το στυλ αυτό ονομάζεται chorinho και χοντρικά είναι μια μίξη samba και jazz. Ήταν ό,τι καλύτερο σε μουσική άκουσα στο ταξίδι, απόλαυση για τα αυτιά να τους βλέπεις και να τους ακούς ξαπλωμένος στο γρασίδι. Η παραλία της πόλης σε συνδυασμό με την ποδηλατάδα μου θύμισε την Σαλόνικα, άλλωστε ο συνδυασμός αυτός ήταν το μοναδικό πράγμα που μου είχε λείψει όσο έλειπα από την τσιμεντούπολη. Έχουν τρέλα με το ποδοβόλεϊ! All in all, συμπαθητικό το Porto Alegre, δεν είναι ατυχής η ονομασία του καθώς είναι πολύ πιο χαλαρό και εύκολο από τα φρενήρη Sao Paolo και Rio. Θα μπορούσα να ζήσω για κάμποσο εδώ.

Μ'αρέσει που έχει μαρσπιέ συνεπιβάτη αλλά όχι σέλα