D_artaGian

Πάρε την TOUR που δεν τελειώνει ποτέ η μπαταρία της και έχει και Ελληνικές φωνητικές οδηγίες. Τα κουμπάκια της είναι πανεύκολα στη χρήση.

Υπάρχουν κουβέντες για όλες τις εταιρίες. Η Yamaha για την ώρα εξυπηρετείται από τον εξαιρετικό Μάργαρη. SUZUKI, Yamaha & BMW σε αναμονή.. Μέχρι τον Μάρτιο δεν πρόκειται να έχει γίνει κάτι, είμαστε στην "κακή" περίοδο για τον κλάδο (Ιανουάριος - Φεβρουάριος)

Ναι, άνοιξαμε και περιμένουμε. Η μεγαλύτερη γκάμα των online προϊόντων είναι και εκεί :)

Ένα γρήγορο walkaround απο χθές

Επειδη το είδα απο κοντά, είναι μια χαρά ! Θα έχουμε και video walk around σήμερα το βράδυ

Σε στατική να σου σπάσει το καπάκι δύσκολο πολύ ! Δεν το έχω δει ποτέ. Αλλά ακόμα εν κινήσει , και με 20 χλμ αν πέσεις σε τσιμέντο πχ, εκεί αρχίζει και κινδυνεύει.. Μακάρι να προλάβαινα, θα το κάνω σύντομα πάντως γιατι έχει πολλά και καλά θέματα !!

Υπάρχουν πολλές επιλογές, απλά ψάξε.. Μπορεί όντως να μην βρείς, αλλά έστω και το μανιτάρι είναι μια λύση !! Πραγματικά μπορεί να μην είναι ό,τι πιο εύκολο, αλλά θα σε σώσουν

χαχα, η βόλτα ήταν touring :) Σχετικά με τον πάγο, τον είχαμε προσέξει όπως σε όλες τις υπόλοιπες στροφές, πιο σιγά δεν μπορείς να πας.. :)

Όλοι μας είπαν οτι δεν κάναμε τίποτα, ακόμα και απο το video φαίνεται οτι δεν κόψαμε ή ανοίξαμε γκάζι, είχαμε πάρει πορεία που λέμε, ακόμα και το πίσω GS, πάτησε στο ίδιο σημείο +-5 εκ. !!

Πρέπει να κατανοήσουμε τι θέλουμε από τις μοτο-βόλτες μας και να μην στεκόμαστε μόνο στην εμφάνιση κλπ. Τι έννοω ;; Ενώ όλοι μας λέμε για ασφάλεια , κλπ κλπ, λίγοι είναι αυτοί που σκέφτονται πριν πάθουν κάτι. Ο σκοπός της βόλτας – ταξιδιού είναι να δείς νέα μέρη, να τα γνωρίσεις, να ταξιδέψεις μέσα από αυτά και φυσικά να αποκτήσεις εμπειρίες. Τελικό στάδιο είναι να επιστρέψεις χωρίς να έχεις πάθει κάτι (φυσικά), και γενικότερα να επιστρέψεις στον καναπέ σου το βράδυ (ή στο τέλος του ταξιδιού σου). Για να γίνει αυτό θα πρέπει να έχεις σκεφτει καταρχήν πως να εξοπλιστείς εσύ και φυσικά και η μοτοσυκλέτα σου. Το θέμα του εαυτού μας είναι πάρα πολύ ευαίσθητο και δεν θα ήθελα να το θίξω τώρα. Το θέμα της μοτοσυκλέτας είναι κάτι που παίζει, και (λόγω της εργασίας μου) έχω ακούσει τα πάντα.. Δηλαδή..διάλογος : - Βάλε κάγκελα κινητήρα , μπορεί κάποια στιγμή να τα χρειαστείς - Δεν τα θέλω - Βάλε , είναι για καλό σου - Δεν μου αρέσουν - Βάλε , είναι στα προτείνουμε, ό,τι και να γίνει να γυρίσεις πίσω - Δεν ταιριάζουν στο μάτι - Βάλε , θα σου σώσουν χρήματα, ακόμα και στατικός να είσαι, θα κλαίς μετα.. - Είναι ακριβά - Βρε, θα σε σώσουν σου λεω αν χρειαστεί - Είναι βαριά !! Κ.ο.κ.... Προτιμούμε λοιπον για διάφορους λόγους να μην τα βάζουμε. Σεβαστοί όλοι, δεν λέω τίποτα ΑΠΛΑ.... όταν συμβεί χτυπιόμαστε !!! Χθές μόλις είχα ενα γλίστρημα σε μία βόλτα σε έναν δρόμο όπου δεν κατάλαβα καν πως γλιστρήσαμε και η μοτό έφυγε (δεν ασολούμαι με τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή , αν και δεν πάθαμε κάτι, είμασταν εξοπλισμένοι φουλ) περίπου 70-80 μέτρα (τουλάχιστον) προς τα κάτω, με ταχύτητα περίπου 40 χλμ (ίσως και λιγότερα γιατι πραγματικά πηγαίναμε πολύ σιγά) .. αν δεν είχα τα κάγκελα (PUIG στη συγκεκριμένη περίπτωση) θα ήμουν ακόμα εκεί και θα μετρούσα : 1. Δεν θα μπορούσα να επιστρέψω στη βάση μου 2. Δεν θα είχα τη δυνατότητα να μεταφερθώ σε κάποιο πιο μεγάλο κέντρο αν θα χρειαζόμουν κάποια ιατρική βοήθεια 3. Ο κύλινδρος θα είχε ανοίξει σε 2-3-5-15 κομμάτια. 4. Ακινητοποίηση της μοτοσυκλέτας 5. Ανέμενε εκεί ώρες (στους 2οC ) να έρθει η οδική βοήθεια (ΔΕΝ παμε πουθενά χωρίς οδική παιδιά !!) 6. Βάλε το χέρι τρελά στην τσέπη για όλα αυτά.. Αυτά είναι αυτά που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή.. και άλλα πολλά που θα έρθουν στον καθένα μας.. Δεν λέω οτι μόνο τα κάγκελα (μανιτάρια) θα σώσουν τη μοτοσυκλέτα, αλλά είναι το βασικό κομμάτι του να ελαχιστοποιήσεις τις ζημιές.. Δείτε πόσο έχουν φαγωθεί (τα κάγκελα είναι PUIG), και παρόλα αυτά, δεν υπάρχει κανένα σημάδι στον κύλινδρο (ούτε στο μικρό προστατευτικό του) γιατί έχει γίνει πολύ σωστή μελέτη στην κατασκευή του. Επίσης, η μοτοσυκλέτα δεν έπαθε καμία απολύτως ζημιά και γυρίσαμε πίσω σαν να μην έγινε κάτι. Δείτε τα video το πόσο απλό είναι να γλιστρίσεις, ειδικά το χειμώνα, και κοιτάξτε πόσο φεύγει η μοτοσυκλέτα από το έλεγχο και πόσο μακρυά πάει, ειδικά σε παγωμένους δρόμους. Όλα αυτά λοιπόν, και οι ζημιά ήταν αυτή στις εικόνες : Κάγκελα παιδιά, πρώτα την ασφάλειά μας, μετά της μοτοσυκλέτας, και ας μας δίνει κάποια κιλά παραπάνω, ας μας χαλάει και λίγο στο μάτι.. θα επιστρέψουμε σπίτι μια χαρά !! ☺

Heidenau K60 Scout :) Εκτός από τα γκαπα γκούπα γκάπα γκούπα, τίποτα το ιδιαίτερο. Δυο πτώσεις με 20 χλμ είχαμε στο κατέβασμα προς λίμνη Τσιβλού, που ήταν γεμάτη πούδρα ο δρόμος. (φαίνονται στο 2o video, έχει πλάκα)

Έχοντας στο νου ενα ομαδικό on-off ΣΚ, 1 μήνα πριν το κάνουμε είχαμε κλείσει την ημερομηνία. Το concept ήταν να δούμε αρκετά πράγματα που δεν τα είχαμε δει απο συμβατικούς δρόμους, χρησιμοποιόντας άσφαλτο για να καλύψουμε – γλυτώσουμε – κερδίσουμε άσκοπά χιλιόμετρα χωρίς ομορφιά και χρόνο εαν τον χρειαζόμασταν, καθώς θα φεύγαμε Σάββατο μεσημέρι (λόγω εργασίας) και θα γυρνούσαμε Κυριακή απόγευμα. Έτσι βγάλαμε 2-3 εναλλακτικά σχέδια με βασικό σκελετο το Πάτρα – Λαπαναγοί – Καλάβρυτα – Λίμνη Τσιβλού – Λίμνη Δόξας – Κορινθία – Παναγία των βράχων. Το πως θα τα καταφέρναμε δεν το γνωρίζαμε, έμελε να το μάθουμε.. Διανυκτέρευση στη Ζαρούχλα. Για τους ανυπόμονους..εδώ είναι μια μικρή ιδέα.. (η μεγάλη στο τέλος..) Βουρ λοιπον το μεσημέρι γεμάτοι όρεξη, και λίγο μετά την Πάτρα, τσουπ, κλειστός ο δρόμος που είχαμε επιλέξει. Αναλαμβάνει ο hardcore KTMάς που είχαμε στην παρέα, ανοίγει , περνάμε και καταλήγουμε σιγά σιγά απο ελαφρύ χώμα σε άσφαλτο για να βγούμε στη Μοίρα – Γολέμι και να περάσουμε από Λεόντιο κερδίζοντας χρόνο καθώς δεν είχε κάτι ενδιαφέρον οπτικά να δούμε και είχαμε υπολογίζει να ήμασταν στο σούρουπο πάνω από την Τσιβλού (απο χώμα), για ευνόητους λόγους. Είχαμε κλείσει να μείνουμε στην Ζαρούχλα έτσι ώστε να ήμασταν κοντά για το θέμα της 2ης ημέρας. Αρχίζουμε λοιπον σιγά σιγά πριν από το Λεόντιο να μπαίνουμε και πάλι σε πετρώδες τερραίν , με πολύ σκόνη. Συνεχίζοντας, φτάνουμε στους Λαπαναγούς όπου γίνεται και η πρώτη ολιγόλεπτη σταση για λίγο νεράκι και τσεκ με όλους οτι είμαστε καλα, ο ρυθμός κλπ. Συνεχίζουμε στον ίδιο ρυθμό περώντας από αρκετά πετρώδες περιβάλλον με τις μηχανές να πηγαίνουν πάνω κάτω. Μια μικρή στάση για φωτό και λίγο νεράκι και φτάνουμε στις Κορφές (χωριό) , αποφασίζουμε μιας και είχαμε χρόνο να κατέβουμε προς το χωριό Πλατανιώτισσα για έναν καφε-αναψυκτικό στα γρήγορα, μιας κ αι η κούραση από την εργασία το πρωί είχε κάνει την εμφάνισή της. Το θέμα ήταν πως θα έπρεπε να ήμασταν πολύ γρήγοροι προκειμένου να μην χάσουμε το φώς στο δρόμο προς Τσιβλού που ήταν και το high-light της 1ης (κουτσουρεμένης) ημέρας. Το τερραίν ήταν ακόμα πολύ χωμάτινο , γλυστερό με πολύυυυυυυ σκόνη ! Ο έλεγχος στις μοτοσυκλέτες ήταν ανεκτός, χωρίς πολλά περιθώρια για λάθη, λόγω της ολισθηρότητας. Φτάνουμε λοιπον στην Πλατανιώτισσα, γρήγορα στάση στο μοναδικό καφενείο που υπήρχε (πέσαμε σε κοκορομαχία παπούδων για τα πολιτικά !! χαμος, πολλά γέλια) πορτοκαλαδίτσα και βουρ για πάνω. Στους χάρτες είχαμε δει οτι θα μπορούσαμε εύκολα απο εκεί να βγούμε στον παράλληλο δρόμο με αυτόν της ασφάλτου που οδηγεί στα Καλάβρυτα, αλλά μέχρι να βγούμε εκεί, προφανώς κάτι χάσαμε και χαθήκαμε σε πολλάαααα χωράφια στο πουθενά !! Κάνοντας γύρω γύρω καταφέραμε να χάσουμε εύκολα 30-40 λεπτά, αλλά είχε το γέλιο του. Στη μέση του πουθενά τελικά πήραμε πληροφορίες για το πως θα βγούμε και βγήκαμε στον δρόμο προς Ζαρούχλα, όπου υπήρχε ελαφριά κροκάλα, με πολλές διαθέσεις για παιχνίδι. Όλη η διαδρομή από Λαπαναγούς έως και την Πλατανιώτισσα ήταν καλή, όμορφη για το μάτι καθώς σε περνάει από 1 ποταμάκι, έχει κάποια κλειστά κομμάτια πολύ ωραία, μακάρι να υπήρχε χρόνος για φωτογραφίες σε κάθε τέτοιο θέμα.. Συνεχίζουμε λοιπον, περνάμε απο Ζαχλωρού, και αυτό που βλέπουμε συνεχώς ομορφαίνει, βγαίνουμε στον κεντρικό, κάνουμε δεξιά και μετά από λίγο στρίβουμε αριστερά προς Σούβαρδο. Ο ήλιος αρχίζει και πέφτει και ανεβαίνοντας τα φιδάκια τον έχουμε είτε ακριβώς μπροστά μας, είτε ακριβώς πίσω μας.. δεν μπορώ να περιγράψω αυτά που βλέπουμε, μιλάμε για πολύ όμορφες καταστάσεις (έως τις επόμενες).. Ανεβαίνουμε από άσφαλτο, και στη συνέχεια, το τεραίν αφού περάσουμε από το πετρώδες, πολύ πετρώδες κομμάτι (αυτό που όταν σταματήσεις νομίζεις οτι δούλευες κομπρεσερ για 3 ώρες) γίνεται κοκκινόχωμα, έτοιμο για παιχνίδι.. Σε ένα άνοιγμα, υποχρεωτική στάση για ξεκούραση, νεράκι και φωτογραφίες καθώς το τοπίο γίνεται επικύνδινα όμορφο !! Από εδώ και μετά ξεκινάει άααααλλο κομμάτι.. παίζουμε με το δρόμο, μέσα στα Έλατα , φοβερό σκηνικό. Φτάνουμε σε ένα καταφύγιο κυνηγών όπου μας λένε για να βγούμε στη λίμνη, είτε θα πρέπει να πάμε από άσφαλτο συνεχίζοντας ευθεία, είτε πίσω 1 χλμ, και να «κόψουμε» δεξιά, και να κατέβουμε από χώμα. Αυτό ήταν που θέλαμε να κάνουμε καθώς κοιτώντας τον χάρτη, βλέπεις οτι είσαι στην κορυφογραμή καταλήγοντας στη συνέχεια στην Λίμνη. Εννοείται οτι πήγαμε πίσω, με τον ήλιο σιγά σιγά να μας εγκαταλείπει αλλά δεν μας χάλαγε.. Ήμασταν στην κορυφογραμμή, στο βουνό, και από τα κενά σημεία βλέπαμε την πορτοκαλί- ροζ ατμόσφαιρα, έως και την θάλασσα !!! ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΘΕΑΜΑ ! Σου δίνει να καταλάβεις τι μπορεί να σου προσφέρει η Ελλάδα αρχικά, και στη συνέχεια η μοτοσυκλέτα.. Το τεραιν είναι αφρός, σούπα, χώμα, κατηφορικό, με τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας να γίνεται σε μερικά σημεία από τύχη, ενώ παράλληλα ο ήλιος μας έχει εγκαταλείψει για τα καλά, και ίσα που βλέπουμε με φυσικό φώς.. Μετά από πολύ αγώνα (πραγματικά) και 2 μικροπτώσεις με 5 χλμ καταφέρνουμε και φτάνουμε βράδυ στη λίμνη. Και φυσικά μας έρχεται η ιδέα να πάμε να δούμε τη λίμνη, και φυσικά (με τόση κούραση και τόσο λίγο φως) σε μια διασταύρωση στη λίμνη που έχουμε περάσει πάνω από 5-6 φορές τα προηγούμενα χρόνια επιλέγουμε ΛΑΘΟΣ δρόμο με αποτέλεσμα να κατέβουμε εναν τρελο κατσικόδρομο που ήταν λες και είχε μόλις περάσει ρέμα, οι μοτό να κολλήσουν και να εκκινήσουμε το concept “βοήθα με να σε βοηθώ». !! Άλλα γελιά εκεί. Με τα πολλά καταφέραμε και ξεκολλήσαμε , και φύγαμε από άσφαλτο για Ζαρούχλα. Η θερμοκρασία πλέον στους 12 βαθμούς, θυμίζει σκηνικό πιο κοντά στον χειμώνα. Φτάνουμε ξενοδοχείο, μπανάκι, και βουρ για φαγητό καθώς οι κοιλιές έκαναν πάρτυ.. Φαγητάκι, κουβεντούλα, ωραία πράγματα τελικά !! Ξενοδοχείο και καληνύστα μας.. To ξενοδοχείο ήταν πολύ καλό, ο ιδιοκτήτης εκλπηκτικός, να σου πιάσει την κουβέντα , να σε βοηθήσει. Για περισσότερες πληροφορίες εδω : ΣΤΥΓΑ RESORT. Η τιμή, εξαιρετική, τσάμπα γι’αυτά που προσφέρει το ξενοδοχείο. Όποιος θέλει πιο πολλές λεπτοιμέρειες, μπορεί να μου το πει, καθώς είχαμε και μια άλλου είδους επαφή. ΗΜΕΡΑ 2 Η 2η ημέρα είχε βάρος στην ομορφιά του τοπίου, Το concept ήταν λίμνη Δόξας, Μεσινο, να ανέβουμε το βουνό Ζήρεια, να κάνουμε ένα μέρος του, και στη συνέχεια να κατέβουμε για να πάμε προς Παναγία των Βράχων. Αφού φάγαμε ένα πρωινο σουπερ, και πραγματικά φεύγοντας με βαριά καρδιά αφου το σκηνικό εκεί είναι πραγματικά φανταστικό στο ξενοδοχείο καθώς ο τύπος έχει την αίθουσα του πρωινου να κοιτάζει το βουνό, και την ανατολή του Ήλιου πίσω από αυτό.. Ετοιμαζόμαστε λοιπόν, και κατευθείαν μετά την Ζαρούχλα υπάρχει δεξιά δρόμος που καταλήγει στην λίμνη Δόξας.. Ο δρόμος είναι εξαιρετικός, μιλάμε για κλειστό, μέσα στα Έλατα, λες και είσαι τελείως αλλού, Σταματάς να αναπνεύσεις και χαίρεσαι πραγματικά. Το τερραίν είναι χωμάτινο, με πολλύ πουδρα και σκόνη. Πάρα πολύ όμως !!! Το ΚΤΜ πετάει και παίζει σε έναν άλλο κόσμο, εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε. Περνάμε καλά όμως, πολύ καλά !! Στάση στη μέση του δρόμου για να απολαύσουμε το τοπίο και να αδράξουμε το μέρος.. Συνέχεια προς λίμνη , το σκηνικό είναι έτσι, και κοντά στη λίμνη κατεβαίνοντας προσθέτουμε και λίγες πέτρες στην εξίσωση. Ώρα για παιχνίδι και πάλι, και φτάνουμε στη λίμη όπου κάνουμε μια στάση, επίσης για να την απολαύσουμε (αυτός δεν είναι άλλωστε ο σκοπός μας ;; ) Φεύγουμε από εκεί και πάμε από το χωριό Μεσινο, κόβουμε αριστερά μέσα και μέσα από ενα δύσκολο και πετρώδες περιβάλλον ανεβαίνουμε προς Ζήρεια. Δεν ήταν εύκολο, αλλά χωρίς απώλειες ανεβαίνουμε και συνεχίζουμε. Το τερραιν εδώ είναι πετρώδες, πολύ πετρώδες έως το σημείο που βγαίνουμε στον κεντρικό χωματόδρομο που περνάει από όλο το βουνό και κόβουμε αριστερά. Και εδώ μιλάμε για πέτρες κλπ, αλλά σε πιο λογικά πλαίσια. Προορισμός μας ήταν να περάσουμε το καταφύγειο και στη συνέχεια να κατέβουμε προς τα κάτω, απένταντι προς Παναγία των Βράχων, αλλά κάνουμε ένα λαθάκι και κατεβαίνουμε πιο νωρίς κόκοντας αριστερά. Μετά από ένα δύσκολο κομμάτι κατηφορικό, στενό με πολύ πέτρα και μέτριο οπτικό ενδιαφέρον κατα βάση, φτάνουμε στο χωριό Στενό, όπου και απολαμβάνουμε τον καφέ μας στη μικρή πλατεία του χωριού. Παράλληλα έχει ξεκινήσει μια φωτιά στο απέναντι βουνό , στα Έλατα, και υπάρχει μια σχετική αναστάτωση. Αφου πίνουμε τον καφέ μας και ξεκουραζόμαστε συνεχίζουμε σε λίγη άσφαλτο έως το κόψιμο αριστερά για Ταρσό, και στη συνέχεια Παναγία των Βράχων. Το σκηνικό γίνεται πολύ όμορφο καθώς το χώμα είναι πατημένο και έχει μερικά σημεία που χρειάζεται μεγάλη προσοχή, αλλά σε αφήνει να παίξεις εαν θέλεις, ή να κοιτάξεις το τοπίο, καθώς έχεις ανέβει σε υψόμετρο, τα βράχια είναι τεράστια μπροστά σου, σου δείχνουν πόσο μικρός είσαι.. Το κομμάτι εκεί λέγεται και τα «Μετέωρα της Κορινθίας» καθώς οι βράχοι είναι λές και μεταφέρθηκαν από εκεί.. Προσθέστε σε αυτό το καφέ-πορτοκαλί που έχει υπάρξει σε όλη την ατμόσφαιρα καθώς οι καπνοί από την φωτια΄πέφτουν ακριβώς μπροστά από τον Ήλιο, και φανταστείτε τι γίνεται.. Χάνεσαι, χαζέυεις. Το να παίξεις με τη μοτοσυκλέτα προσωπικά το βρήκα λίγο μπροστά σε αυτό που έβλεπα, και απλώς ακολουθούσα τον δρόμο.. Φτάνουμε στην Παναγία των βράχων, ενα επιβλητικό μικρό εκκλησάκι, σε ένα σαθρό τεράστιο βράχο, οπου αν διαβάσετε την ιστορία, θα σας βάλει ακόμα πιο πολύ στο πνεύμα. Για να μην πολυλογώ, ανεβήκαμε, μπήκαμε μέσα, ανεβήκαμε πάνω από το εκκλησάκι και μείναμε με ανοιχτό το στόμα.. Το τι βλέπεις, πόση ηρεμία υπάρχει είναι κατι το μοναδικό ! Μόνο και μόνο το ποσο μικρό είναι το εκκλησάκι, το πόσο μικρά είναι τα 3 δωμάτια που έχει, και απο που βγαίνεις στην κορυφή σου κόβει την ανάσα.. . http://www.motoraid....ept_2013_35.jpg http://www.motoraid....ept_2013_36.jpg Καθήσαμε λίγο εκεί να απολαύσουμε και φύγαμε.. Η συνέχεια ήταν να πάμε από κροκάλα στο χωριό Ταρσός και απο εκεί μέσω μιας πολύ ωραίας ανοιχτης ελαφρώς πετρώδους διαδρομής , με σημεία ανάμεσα σε όμορφα δέντρα, στο χωριό Σαραντάπηχο, όπου και κάναμε μια γρήγορη στάση, πριν κατεβούμε για καφέ από άσφαλτο πλέον στην Εβροστίνα. http://www.motoraid....ept_2013_42.jpg http://www.motoraid....ept_2013_41.jpg Φάγαμε, ήπιαμε, και γυρίσαμε πίσω γεμάτοι από εικόνες, εμπειρίες, γέλια, τοπία και πολλά άλλα. Είναι πολύ ωραίο να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε σε λίγες ώρες αν έχουμε καλή παρέα, προγραμματισμό και διάθεση.. εν μπορώ να αποτυπώσω εδώ όλα αυτά που έγιναν, αυτά μένουν στο μυαλό και στην κουβέντα με τα παιδιά που ήμασταν μαζί.. Ήταν πρακτικά γύρω στις 30 ώρες όλο αυτό, αλλά μπορούμε να μιλάμε για αρκετές ώρες πριν το εξαντλήσουμε.. Θα πρέπει να βγαίνουμε πολύ συχνά στους δρόμους και σε τέτοια πράγματα, μας γεμίζουν μπαταρίες, ωραίες εικόνες και αισιοδοξία Εν συντομία.. (ένας mod να δεί λίγο τις τελευταίες εικόνες, γιατί στην προεπισκόπηση ήταν οκ) :)

Κωστή, είναι φυσιολογικό να δίνει σιγά σιγά καθώς είναι πολυ μικρό σε διαστάσεις. Όσο πιο μεγάλο, τόσο πιο γρήγορο, αλλά πιάνει όγκο. Επειδη έχω δει αρκετά στον τομέα αυτό, κάπου εκεί έχω καταλήξει :)

Ξενοδοχεία , κόστος ανα άτομο : Bitola - 25 E (καλό ξενοδ.) Peshkopi - 11,70 E (καλό ξενοδ.) Fier - 30 E (καλό ξενοδ.)

Ενδεικτικά.. Βενζίνη 1.38 καφες 0.70 Φαγητο 3 ευρώ η μπριζόλα (πχ) 1,80 η πίτσα (ολόκληρη) Πρωινό επι πληρωμή, 2 ευρώ ομελέτα, ψωμάκια, καφές - όλα μαζί

Επειδή δεν το έχω αναφέρει και είχα 2 πμ, το συνολικό κόστος μαζί με τις βενζίνες για 3,5 μέρες ήταν περίπου 220,00 - 230,00 ευρώ.

ήταν καλά όντως !

Τα λάσχτιχα είναι εξαιρετικά για λάστιχα δρόμου, πραγματικά είναι πάρα πολύ καλά, και ζεσταίνονται σχετικά εύκολα, οπότε μια χαρά. Για χώμα κλπ , δεν συζητάμε, δεν κάνουν, απλά μπορείς να κάνεις κάποιες διαβάσεις, ιδιαίτερα αν χαμηλώσεις λίγο τις πιέσεις ! Αλλά μέχρι εκεί.. το fun factor το χάνεις για χώμα κλπ. Σε γενικές γραμές πάτνως, πολύ καλύτερα από αντίστοιχα της κατηγορίας, και πολύ σταθερά !!

Tourance Next ειναι. Εντυπώσεις απο το σύνολο μετά από 6000 χλμ το βραδάκι :)

Άστο... είμαι ήδη για αλλαγή μετά από 6000.. τα διέλυσα..αφού δεν κόπηκαν κιόλας, παλι καλα

Φεύγοντας από το Blue eye Έτσι λοιπον, επιστροφή από τον ίδιο δρόμο (δυστυχώς δεν μπορέσαμε να κάνουμε τον κύκλο που θέλαμε λόγω της βροχής, αλλά που θα πάει..) με μεγάλη προσοχή γιατι ήταν γεμάτος γλίτσα.. Βγαίνουμε και πάλι λοιπον στον κεντρικό δρόμο προς τα σύνοτα, περνάμε και όμορφα και στρωτα γυρνάμε σπίτι μας βραδάκι καθώς μια στάση για φαγητό σε Ελληνικό έδαφος ήταν επιβεβλημένη. Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και η φετινή απόδρασή μας με τα μυαλά να είναι γεμάτα, οι εικόνες να μας έχουν καταπλήξει, και η Αλβανία να μπαίνει πιο βαθιά στη συνείδυσή μας σαν μια πολύ όμορφη χώρα ! Αυτό το πραγμα με την Αλβανια, που σου δινει τη δυνατότητα να βλέπεις στο βάθος, λόγω των αποτομων βουνών ειναι εξαιρετικό !! Το πρόγραμμά κύλισε εξαιρετικά, ο σχεδιασμός ήταν πολύ καλός, ακόμα και τα εναλλακτικά σχέδια που υπήρχαν, ήταν σε αναμονή ανα πάσα στιγμή. Η χώρα όσο εκσυγχρονίζεται, χάνει αυτό το στυλ της περιπέτειας, παρολα αυτά, μεχρι να καλυφθεί πλήρως, υπάρχουν πολλά ακόμα κομμάτια όπου μπορείς να δείς εξαιρετικές ομορφιές. Συνολικα λοιπον 1421,3 χλμ, με μέση κατανάλωση 5.3 l/100 km Άντε και του χρόνου

Αφου περιμέναμε γύρω στα 10 λεπτά, ο δρόμος ανοίγει και είμαστε αντιμέτωποι με ένα κομμάτι το οποίο όταν διανυχτεί θα είναι μια από τις πιο όμορφες διαδρομές που θα υπάρξουν.. Οδηγούμε με το βουνο στα αριστερά, τέρμα άκρη δεξιά η πλαγιά είναι σούπερ απότομη, σε πάει τέρμα κάτω, ενώ η απέναντι πλευρά είναι γεμάτη πράσινο, 2-3 σπίτια μάξιμουμ, και σε κάνει να νιώθεις οτι είσαι στην Ελβετία, ή κάτι τέτοιο.. Πραγματικά εντυπωσιακό σκηνικό. Ο δρόμος είναι φυσικά χαλικάκι, πατημένο όμως, άρα αρκετά πιο εύκολο από τα προηγούμενα κομμάτια. Αυτό που επίσης μας έκανε εντύπωση (φαίνεται στα video) είναι οτι στα βουνά υπήρχαν κάτι σαν σπηλιές, όπου χωρούσε ένα αυτοκίνητο. Πολλές και συνεχόμενες !! Τελειώνοντας το κομάτι των περίπου 5-8 χλμ, μπαίνουμε σε άσφαλτο και φτάνουμε σιγά σιγά στην Kruje, με τον καιρό να είναι ακόμα βαρύς. Η Kruje είναι μια μικρή πόλη, που ζει ουσιαστικά από τα κάστρα, στα οποία και μπήκαμε. Φτάνοντας εκεί, δώσαμε περί τα 2 ευρώ για κάθε μηχανη, για να την παρκάρουμε στο τελευταίο σημείο πριν από τον πέτρινο δρόμο που οδηγεί πιο πάνω. Το παιδάκι μας έδωσε και χαρτάκι - απόδειξη !! Ανεβήκαμε στο κάστρο, το οποίο είναι αρκετά καλοδιατηρημένο και είχε και αρκετό κόσμο να περιφέρεται. Απο εκεί, μπορούσες να δεις όλη την πόλη, και ήταν πραγματικά πολύ ωραία. Με την ψιχάλα να ξεκινάει, φεύγουμε ψάχνοντας ένα βενζινάδικο για να βάλει ο Μάριος λίγο αέρα.. Μάταια όμως..γυρίσαμε – μπήκαμε σε 3 βενζινάδικα, και δεν ήξεραν καν τι πάει να πεί αέρας !!! Όπως και να έχει, χρησιμοποιήσαμε το compresser αέρα που είχαμε μαζί και οκ με αυτό το μικρό «προβληματάκι». Μπαίνουμε Εθνική, αποφασίζουμε να περάσουμε φυσικά τα Τίρανα και να πάμε πιο κάτω. Στάση σε βενζινάδικο , Autogrill, κάτι για τσίμπημα, κουβεντούλα με τον ήλιο να πέφτει, και πάμε προς Fier για διανυκτέρευση. Το Fier με εντυπωσίασε, ήταν σαν μια μεγάλη πόλη, με δρόμους κανονικούς, κόσμο, πράγμα που δεν είχαμε δει πέρυσι στην διάβασή μας από εκεί. Αποφασίσαμε να μείνουμε σε ξενοδοχείο λίγο lux για τα επίπεδά της Αλβανίας, με wi-fi κλπ. Μπανάκι λοιπόν, μια βόλτα με τα πόδια για να βρούμε κάτι ανοιχτό για φαγητό (είχε φτάσει 11 το βράδυ), αλλά τίποτα ! Όλα κλειστά ! Η γνωστή μέθοδος απέδωσε, ξέρετε, reception ξενοδοχείου, «σε παρακαλώ παρήγγειλε 3 πίτσες» κλπ, απέδωσε καρπούς και κατα τις 12 το βράδυ τρώγαμε !! Rev’IT Apache boots στο στοιχέιο τους Fier by night !! Όλα οκ λοιπον και με την 3η ημέρα, εντυπωσιασμένοι όλοι από αυτά που είχαμε δεί και είχαμε κάνει.. Peshkopi – Kruje : 140 χλμ στο περίπου.. Και ο χάρτης γι’αυτό το κομμάτι (εκείνη η ευθεία είναι γιατι μου έσβησε το GPS, ενώ παράλληλα επιστρέψαμε στην πόλη για ανεφοδιασμό, μιας και το επόμενο βενζινάδικο ήταν στο άγνωστο..) ΗΜΕΡΑ 4 Στην τελευταία μέρα θέλαμε να κατέβουμε και να δούμε το Αργυρόκαστρο, και να δούμε το φαίνομενο Blue eye το οποίο είναι πρακτικά στα 30 λεπτά από τα Ελληνικά σύνορα. Σηκονόμαστε, πρωινά κλπ, ετοιμαζόμαστε, με την βροχή να ξεκινάει ακριβώς 5 λεπτά πριν φύγουμε.. Αδιάβροχα λοιπόν, και βουρ. Ευτυχώς ρωτώντας μας ενημέρωσαν οτι μόλις έχει διανυχτει ένα νέο μέρος του αυτοκινητόδρομου προς Αργυρόκαστρο. Έτσι λοιπόν, παρακάμπτουμε το GPS, βγαίνουμε εκεί και όντως το νεό κομμάτι περνάει ανάμεσα από τα 2 βουνα τα οποία πριν διέσχιζες για να περάσεις. Η απόσταση λοιπόν μειώνεται δραστικά και σε ελάχιστο χρόνο είμαστε στο Αργυρόκαστρο όπου ανεβαίνουμε για το κάστρο. Μια μικρή στάση σε μια γεφυρούλα δίπλα στο δρόμο. ΚΑΘΕ ΕΜΠΟΔΙΟ ΓΙΑ ΚΑΛΟ Ο δρόμος για το κάστρο είναι φτιαγμένος πέτρινος με αποτέλεσμα με τη βροχή που είχε πέσει να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος. Ανεβαίνοντας λοιπον αυτά τα 800 μέτρα, εγώ κολλάω καθώς έχοντας ήδη περάσει 2 εμπόδια (πεζοί που άλλαζαν κατεύθυνση από δεξιά προς αριστερά χωρίς να κοιτάξουν πίσω τους), στο 3ο πήρα bonus (γιαγιάκα..). Σταματάω, δισχίζει το δρόμο, αλλά δεν μπορώ να εκκινήσω καθώς η μηχανή είχε κάτσει στο γλιστερό κομμάτι. Κολλάω 15 μέτρα πριν την άσφαλτο που υπήρχε ! Και εδώ είναι τα ωραία..σταματάει απο πίσω μου ένα Golf, του κάνω νόημα οτι κόλλησα, έχοντας ήδη ενημερώσει τα παιδιά με την ενδοεπικοινωνία οτι κόλλησα και ο Μαριος έρχεται να με βοηθήσει.. Κατεβαίνει λοιπόν από το Golf ένας σουπερ τύπος, με σπρώχνει, μιλάει άψογα Ελληνικά ! Φεύγω, συναντώ τα παιδιά, και μας βρίσκει ο τύπος με το Golf. Αφου τον ευχαριστήσουμε, μας λέει οτι θα μας οδηγήσει στο κάστροι για καφέ κλπ. Και όντως, το κάνει, μας κερνάει μας λέει οτι έχει φυσικά δουλέψει στην Ελλάδα, μιλάμε, μας δίνει πολύ χρήσιμες πληροφορίες, και μας οδηγεί στο κάστρο όπου βρίσκει και την άκρη του μπαίνουμε σε ένα αποκλειστικό δωμάτιο όπου βλέπουμε όλα τα όπλα του πολέμου, και φυσικά μας ξεναγεί σε όλο το κάστρο !! Marios το όνομά του, και τον ευχαριστούμε πάρα πάρα πολύ !! Φεύγουμε γεμάτοι από το Αργυρόκαστρο, και οδεύουμε προς το Blue eye, με τον καιρό ακόμα να κάνει κολπάκια, ψιχάλες, τίποτα, ψιχάλες πάλι κ.ο.κ. Στρίβουμε λοιπόν εκεί, ακολυθούμε μια διαδρομή για περίπου 20 λεπτά και φτάνουμε σε αυτό το ποθητό σκηνικό. Μια φυσική πηγή νερού, πεντακάθαρου, μέσα στο πράσινο, όπου σε ένα σημείο υπάρχει και μια εξέδρα για βουτιές κλπ. Παιδάκια άλλον απο σχολείο ήταν εκεί, έκαναν βουτιές κλπ, και είχε γέλιο. Φυσικά ένα καφέ ήταν εκεί και ανέμενε τους επισκέπτες.. Μέχρι και μια νύφη με γαμπρό είδαμε , μάλλον για κάποια φωτογράφιση.. Αποφασίζουμε να πιούμε εναν καφέ, για να κατηφορίσουμε προς Ελλάδα, και με το που παραγγέλνουμε, ανοίγουν οι ουρανοί ! ΜΙλάμε για τρελό νερό. Περιμένουμε γύρω στα 15 λεπτάκια, και αποφασίζουμε να φύγουμε καθώς δεν υπήρχε λόγος να αναμένουμε να σταματήσει η βροχή.

Απο τα έργα διάνοιξης έως το κόψιμο του δρόμου !

Φαίνεται οτι το σχέδιο πάει πολύ καλά και θα καταφέρουμε να ΜΗΝ μείνουμε στα Τίρανα, αλλά πιο κάτω όπως και θέλαμε (γιατί η τελευταία ημέρα είχε και αυτή θέμα).. Αφου έχουμε περάσει 2 οχήματα που σπάνε το βουνό για τον νέο δρόμο, τα έργα διάνοιξης πάνε πιο γρήγορα, βλέπουμε πλέον κόσμο – εργάτες για το δρόμο , αντικρύζουμε μια σειρα απο αυτοκίνητα και τον δρόμο κομμένο ! Αυτό μας έλειπε λέμε.. και τελικά όντως, υπήρχαν δύο μηχανήματα που το ένα διέλυε, και το άλλο μάζευε τις πέτρες. Όπως μας είπε ένας εργάτης, σε άψογα Ελληνικά, ήταν όντως για το κομμάτι της ασφάλτου.. Ο δρόμος πριν τα έργα διάνοιξης