Αναζήτηση στην κοινότητα

Είπα και εγώ μετά από ένα χρόνο παρέα με την χοντρούλα μου να γράψω τις εμπειρίες μου μαζί της!! Η μηχανή όπως είχα γράψει και παλιότερα σε άλλο θέμα προέκυψε στα χέρια μου από σπόντα που τελικά έμεινε! Πρώτη μερα: Πατέρας: Αυτό ειναι...κυκλοφόρησε το μέχρι να βρεις κάτι προσεκτικά γιατί τα λάστιχα είναι φτέλια Εγω: Που να πάω με το βαπόρι ρε? πλάκα κάνεις? Παναγία μου! Πατέρας:Καλά καλά...πάρτο και θα δεις οτι θα το αγαπήσεις! δείξε λίγο στοργή στην χοντρούλα! Εγώ: Άντε βοηθειά μας λέω και πατάω μιζα.... Πρώτη βόλτα και ήδη στα πρώτα κιόλας μέτρα αρχίζω να συνηθίζω το βάρος και συνεχίζω για Ε.Ο. και βούρ καφέ σε συνάντηση του mybike στο Μπουρνάζι. Το βραδάκι έκανα μια χαλαρή βολτίτσα πολύ προσεκτικά γιατί δεν είχα λάστιχα και λέω τουλάχιστον να μπώ εθνική χαλαρά μην έχω και πολλά φρένα! Μιά και δύο ξεκινάω και πάω....και πάω....και πάω....ρε σεις τι αίσθηση είναι αυτή? τι άνεση? που πήγε ο αέρας? σταμάτησε να φυσάει? Με τα πολλά με τα λίγα φτάσαμε Σχηματάρι και πάλι πίσω όπου στον γυρισμό βρήκα μια τεράστια ευθεία οπου και το καρύδωσα και είδα οτι τα 200 δεν άργησαν να έρθουν στο κοντέρ..αυτό ήταν..η απόφαση πάρθηκε και την επόμενη μέρα κιόλας έγινε ένα καλό σέρβις λάδια,φίλτρα,ξύδια, ζουμιά τακάκια αλυσιδογράναζα και λάστιχα.... Δεύτερη βδομάδα και το πρώτο μας ταξίδι ξεκινάει...φόρτωμα,γέμισμα και Λαμία σου έρχομαι! Εκεί δέσαμε για τα καλά...δεν θα ξεχάσω οτι δεν επεσα πουθενά κάτω απο 160 και την σταθερότητα που είχε το μηχανάκι σε αυτά τα χλμ παρότι ήταν φορτωμένο!! Απίστευτη αίσθηση και πολύ καλό περπάτημα για τα 25.000 χλμ που είχε τότε και την ακινησία 1 χρόνο και μιλάω καθαρά για τις αναρτήσεις του. Περάσαν μήνες και οι βόλτες μας γίνανε πολλές το αμόρε ακολουθούσε και κάθε ΣΚ όλο και κάπου πίναμε καφεδάκι.... Όμως κάτι με έτρωγε....ήθελα να το κάνω λιιιιίγο διαφορετικό από τα άλλα Varadero και έτσι ξεκίνησα αισθητικές βελτιώσεις. Καθρέπτες,φλασάκια,όργανα,τιμόνι,μανέτες,σέλα, εξατμίσεις ζελατίνα και βάψιμο οτι άβαφο πλαστικό είχε μαύρο ματ. Λίγους μήνες αργότερα βελτιώσαμε και λίγο την απόδοση βάζοντας εξατμίσεις,φίλτρο αέρα ΚΝ και ρύθμιση στα μίγματα για απόδοση στα ``ψιλά`` οπού μέχρι και σήμερα είμαστε έτσι. Από χειμώνα ετοιμαζόμαστε για σετάρισμα του μαμά εγκεφάλου σε συνενόηση με τον προγραμματιστή μου και δυναμομέτρηση.... Από βλάβες και φυσιολογικές φθορές έχουμε: Κεραία HISS Μηχανισμός προφόρτισης πίσω Τσιμούχες μπροστινού Τρύπα αριστερού ψυγείου Ζούαν πίσω στην ένωση Καρβουνάκια μίζας. Η μηχανή ήρθε στα χέρια μου με 25.000 χλμ και σήμερα εχει 50.000 χλμ αγοράστηκε το 2009 μεταχειρισμένη σε άριστη κατάσταση με 11.000 χλμ. Συμπέρασμα: Ειναι μια μηχανή που ταξιδεύει φανταστικά,έχει αρκετή δύναμη και με λίγες βελτιώσεις στις ήδη υπάρχων αναρτήσεις αν δεν υπάρχουν φράγκα σου βγάζει γούστα αρκεί να ξέρεις τι ζητάς από αυτήν. Ο συνοδηγός δεν θα σου παραπονεθεί εύκολα για την σέλα και τα ταξίδια στο δικάβαλο ειναι απολαυστικά. Καλά χιλιόμετρα σε όλους μας!

Μετά απο αρκετή αναμονή (λόγω τραυματισμού του τεχνικού), φορέθηκαν επιτέλους οι πολυπόθητες αναρτήσεις στην "γριούλα". Συγκεκριμένα μπήκαν ελατήρια (και λάδια) στις μπουκάλες και πλήρες σέτ (αμορτισέρ + ελατήριο, κωδ. S46HR1C1S), πλήρως ρυθμιζόμενο, πίσω. Συνολικό κόστος, μαζί με καινούργια ρουλεμάν λαιμού - τιμονιού (αλλάχτηκαν προληπτικά), 1150?. Η επέμβαση έγινε στην Μοτοδυναμική Θεσσαλονίκης και μόνο καλά λόγια έχω να πω για την δουλειά και την ενημέρωση. Την Πέμπτη λοιπόν το μεσημεράκι, με τα καινούργια "παπά", πρώτη, αναγνωριστική βόλτα, ανεβοκατέβασμα στήν Καρδία (απο τον παλιό δρόμο), και............ ρε, μήπως είχαν δίκιο όσοι το λέγανε Βαρκαντέρο; ΑΛΛΗ μηχανή...... Το βράδυ, μετά την συνάντηση στο BOROME, φεύγω για Καβάλα, κάνω τα χιλιόμετρα μέχρι το Στρυμώνα στην Εγνατία, και μετά παίρνω τον παλιό, παραλιακό δρόμο. Η επιλογή έγινε και γιατί πλέον δεν έχει καθόλου κίνηση και προσφέρει μεγάλη ποικιλία στροφών και κλίσεων με πολύ καλό (πλέον) οδόστρωμα, και γιατί τον έχω κάνει τόσες φορές που θα ήταν ένα πολύ καλό συγκριτικό στοιχείο του πρίν με το μετά. Για να μην σας κουράζω, μετάνοιωσα που τις έβαλα............. τόσο αργά, έπρεπε να το είχα κάνει απο την πρώτη μέρα. Έχουμε και λέμε. Απίστευτη πληροφόρηση (διαβάζει τα πάντα), αλλά, χωρίς να μεταφέρει κραδασμούς. Ακλόνητη συμπεριφορά στις στροφές, ταλαντώσεις και χαζά ΤΕΡΜΑ. Ειδικά σε ένα πολύ ύπουλο "γιάμπ" που πρίν απογειωνόταν, τώρα η μηχανή "κάθισε" αμέσως χωρίς δεύτερη σκέψη. Για πλαγιάσματα δεν μιλάμε, θα πρέπει να βάλω καινούργιες ρυθμίσεις στον εγκέφαλο (και το στομάχι) μου. Και το κερασάκι στην τούρτα......... ακόμη καλύτερη άνεση. Δεν μπορώ να το εκφράσω ακριβώς, αλλά μου δίνεται η εντύπωση πως ενώ είναι πιο σφιχτές με άριστη πληροφόρηση, κατευθυντικότητα, ευστάθεια κλπ, είναι συγχρόνως και πιο μαλακές (απαλές θα έλεγα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ενώσεις στις γέφυρες: ενώ πρίν τις περνούσα με ΝΤΟΥΠ - ΝΤΟΥΠ και μικρό τράνταγμα στο τιμόνι, τώρα τις περνάω με τουπ - τουπ και πληροφόρηση, αλλά όχι κραδασμό, στα χέρια. Μια ακόμη διαπίστωση είναι πως σε δρόμο - καθρέφτη, σπινιάρει πολύ λιγότερο. Και όλα αυτά με τις "αρχικές" ρυθμίσεις που συνιστά η Ohlins. Αφού σκέφτομαι σοβαρά να μην αρχίσω το γαργάλημα, μήπως και χαθεί αυτή η αρμονία και ισορροπία......... Θα δείξει. ΥΓ. Πότε είπαμε ξαναπάμε δεύτερο πόδι;

Όπως ίσως κάποιοι θυμούνται, η επιστροφή μου από το Μουτζέλλο μου έκρυβε μια δυσάρεστη έκλπληξη με την μορφή του πατιναρίσματος των δίσκων του Ντέρο. Τί το πιο φυσιολογικό θα μου πείτε, αλλά οι δίσκοι (μαζί με την ντίζα, προληπτικά) είχαν αλλαχτεί τον Γενάρη, εξ ου και η έκπληξη. Πίσω στην αντιπροσωπεία λοιπόν όπου και αντικαθιστώνται και πάλι οι δίσκοι μιάς και το μόνο που μπορούσαμε να σκεφτούμε ήταν αστοχία υλικού. Νέοι δίσκοι λοιπόν, φόρτωμα για κάμπινγκ στην Θάσο και με το που βγαίνω στο νησί, μετά απο λίγα χιλιόμετρα, πατινάρισμα ξανά............. Ψύχραιμη ανάλυση των δεδομένων, δεν χαλάμε τις διακοπούλες μας, απλά αποφεύγουμε τα απότομα ανοίγματα και όλα καλά. Επιστροφή στην Καβάλα και ψάξιμο της αιτίας, μιας και δύο φορές αστοχία υλικού απλά δεν παίζει. Ή λοιπόν κάτι δεν είχε μπει σωστά, ή η βλάβη προερχόταν από κάπου αλλού, αλλά από πού; Πρίν λοιπόν ανοίξουμε να δούμε μήπως είχε μπεί κάτι ανάποδα, έρευνα και μελέτη του τί άλλο θα μπορούσε να συμβαίνει. Εκεί πάνω τρώω φλασιά και θυμάμαι πως ακριβώς πριν αρχίσει το πρώτο πατινάρισμα στην Ιταλία, είχα αισθανθεί ένα κρακ στο χέρι πατώντας τον συμπλέκτη. Και εκεί ήταν όλο το μυστικό. Έχουμε λοιπόν και λέμε: Αυτό είναι το πλαινό καπάκι του εμπρός γραναζιού: Στην τρύπα επάνω αριστερά φωλιάζει ο μεγάλος πείρος που καθώς τον τραβάει η ντίζα, αυτός γυρίζει και σπρώχνει προς τα μέσα τον μικρό πείρο, και αυτός απομακρύνει τους δίσκους. Τί είχε συμβεί; Η φωλιά αυτή έχει φυτευτά μέσα της δυο ρουλεμάν, ένα πάνω και ένα κάτω. Στα δεκατρία χρόνια που το έχω, η λαστιχένια τσιμούχα χωρίς να έχει οπτική φθορά, είχε χάσει την πλήρη στεγανότητά της. Βάζουμε τώρα στην εξίσωση τα πάρα πολλά βρόχινα χιλιόμετρα (αρκετά μάλιστα με κατακλυσμιαία φαινόμενα), την έλλειψη κεντρικού σταντ που μετά από αυτά τα ταξίδια αλλά και μετά τα πλυσίματα οδηγούσε τα νερά στην αριστερή πλευρά του κινητήρα και άρα στη περιοχή της τσιμούχας, βάλε και το κρακ που είχα αισθανθεί στο χέρι και τί έχουμε; Δύο όμορφα διαλυμένα ρουλεμάν και έναν ελαφρά σκουριασμένο πείρο.......... Στην φώτο μπορείτε να δείτε πως απο το πάνω ρουλεμάν λείπουν κάποιες μπίλιες (το κρακ που λέγαμε). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι πείροι να μην επιστρέφουν στην σωστή τους θέση και ο μικρός να εξακολουθεί να πιέζει τους δίσκους προς την αποσύμπλεξη. Στο πρώτο χοντρό ζόρι = πατινάρισμα. Λύσεις: Καινούργιο καπάκι κομπλέ - δεν σφάξανε. Αλλαγή των ρουλεμάν. Δυστυχώς η φωλιά είναι "τυφλή", ήθελε εξολκέα και μετά πιθανόν τόρνο και λίγο μεγαλύτερα ρουλεμάν - ξανά δεν σφάξανε. E-bay. Βρέθηκε λοιπόν καπάκι σε πολύ καλή κατάσταση και πάρθηκε σε χαμηλή τιμή. Μέχρι να έρθει όμως, και αφού ήταν όλα έξω, ο πείρος καθαρίστηκε και οι σπασμένες μπίλιες (που αυτές ήταν που κάνανε την ζημιά πέφτοντας μέσα στην φωλιά) απομακρύνθηκαν. Τα "πάστωσα" όλα με γράσο θαλάσσης, τα έκλεισα και πήγα χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα στην συνάντηση της ΛΕΜΟΤ στην Κεφαλονιά, γράφοντας 2.000 χλμ χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Επιστρέφοντας σπίτι το καπάκι από την Γερμανία με περίμενε, ανοίχτηκε και αυτό και αφού διαπίστωσα την άριστη κατάστση, το περιποιήθηκα και αυτό με γράσο θαλάσσης, και μπήκε στην θέση του. Δίδαγμα. Το γαμωκάπακο αυτό πιάνει με τέσσερεις βίδες, το βάλε βγάλε είναι αστεία υπόθεση, το ίδιο και το καθάρισμά του, της φωλιάς και των πείρων. Κάτι όμως που ποτέ στα δεκατρία χρόνια δεν το είχα κάνει γιατί δεν το ήξερα και δεν το φανταζόμουν. Οι έχοντες λοιπόν Βαραντέρο ή άλλα μηχανάκια με παρόμοιο σύστημα, αν δεν μπορείτε να το κάνετε μόνοι σας, ζητήστε απο τον μάστορα να το κάνει, είναι δέκα λεπτά δουλειά. Αν το ήξερα θα με είχε γλυτώσει από ταλαιπωρία και (το κυριότερο) απο τα κακεντρχη σχόλια του απεχθούς Γιαμαχάκια και μερικών ακόμα, φιλοευρωπαίων νεκρόφιλων...............