Stratos 650 858 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 29 , 2017 Σκαρφαλώνοντας όλο και πιο ψηλά… Πριν ακριβώς 7 χρόνια ένα φωτογραφικό κλικ κάπου στα 800 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο ουτοπικό νησί της Θάσου οδεύοντας προς το όρος Υψάρι στην προσπάθεια να κατακτήσουμε με την βοήθεια των δύο τροχών τα 1206 μέτρα… fb 9 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
spyrosk42 1.265 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 30 , 2017 Ίσως να μην είναι και τόσο μακρυά σαν εικόνα τελικά.. Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Mi_ka 2.388 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 1 , 2017 αυτουνού δεν είναι? Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Mi_ka 2.388 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 2 , 2017 προ-προχθές στην Καρδίτσα έμεινα σέκος από μια γριά χωρίς να κλέψετε, μαντεύετε τι γριά είναι? 12 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Giannis90 870 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 2 , 2017 8 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
constantine 440 66 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 2 , 2017 πριν 3 ώρες, το μέλος Mi_ka έγραψε: προ-προχθές στην Καρδίτσα έμεινα σέκος από μια γριά χωρίς να κλέψετε, μαντεύετε τι γριά είναι? CB250/400N. Αν κρίνω από το μέγεθος των κυλίνδρων μάλλον 250άρι. Το ίδιο μοτέρ φόραγε και το CM. 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
FlyingInADream 10.380 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 2 , 2017 Δεν χρειαζόταν να φτάσεις Καρδίτσα >>> Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Mi_ka 2.388 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 2 , 2017 πριν 6 ώρες, το μέλος constantine 440 έγραψε: CB250/400N. Αν κρίνω από το μέγεθος των κυλίνδρων μάλλον 250άρι. σωστός! το παληκάρι μου είπε ότι είναι 250άρι και μου έδειξε φωτό πρότερης κατάστασης, ένα καλοστεκούμενο μαμά παλαιό μηχανάκι νοικοκύρη μετά βαλίτσας... πριν 3 ώρες, το μέλος FlyingInADream έγραψε: Δεν χρειαζόταν να φτάσεις Καρδίτσα >>> έχμ, η Καρδίτσα είναι η πιο κοντινή μου πόλη πλέον - το θρεντ που λες το κοίταγα τότε αλλά δε βλέπω πλέον φωτογραφίες - το δεύτερο μηχανάκι που λέγανε είναι αυτό που φωτογράφησα? Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Mi_ka 2.388 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 2 , 2017 α, ξέχασα να πω: εξαιρετικός μπάσος ήχος όσο ήσυχος/θορυβώδης πρέπει, για τα γούστα μου Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
noodles 6.082 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 3 , 2017 (τροποποιήθηκε) πριν 23 ώρες, το μέλος Mi_ka έγραψε: προ-προχθές στην Καρδίτσα έμεινα σέκος από μια γριά χωρίς να κλέψετε, μαντεύετε τι γριά είναι? πολυ ωραιο, θα το δεις παρκαρισμενο στα καφε του κεντρου συχνα. τι κανεις καρδιτσα εσυ? στειλε μυνημα να κερασεις κανενα καφε Τροποποιήθηκε Ιούλιος 3 , 2017 από τον noodles 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
kpapageo 4.302 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 5 , 2017 Preikestolen, Lysefjord, Norway. 35 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Stratos 650 858 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 6 , 2017 Για πάμε λίγο της γης οι ερωτευμένοι... Χίλιες λέξεις μια φωτογραφία: Ο τελευταίος καφές Είναι η στιγμή που έχεις χωρέσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε κούτες και πλαστικές σακούλες. Είναι η στιγμή που ψάχνεις σχολαστικά κάθε γωνιά του σπιτιού για τυχόν ξεχασμένα αντικείμενα, και σε περίπτωση που αντικρίσεις έστω και τα θραύσματα μιας κούπας που συνήθιζες να γεμίσεις καφέ για να ξυπνήσεις τρυφερά τον άνθρωπο της ζωής σου, το μυαλό σου ξεκινάει έναν οδυνηρό καταιγισμό εικόνων και στιγμών. Με αυτόν τον τρόπο λειτούργησε η φαινομενικά απλή και αθώα εικόνα ενός καφέ που καρτερεί μοναχικά το κατάλληλο χέρι για να ξεκινήσει και πάλι το έργο του. Ένα έργο που δεν είναι καθόλου εύκολο και περιμένει τον κατάλληλο άνθρωπο για να ενώσει και πάλι δύο ζωές. Το άρωμά του, το σκούρο χρώμα του, ο ήχος της φιάλης από το ταλαιπωρημένο γκαζάκι, η πτώση του μέσα στην αγαπημένη της κούπα και ένα μικρό κουταλάκι που η πολύμηνη μοναξιά του αποτυπώθηκε μόνιμα επάνω του αφήνοντας μικρά σημάδια σκουριάς. Η λεπτή χάρτινη συσκευασία που καταβάλλει τεράστια προσπάθεια για να συγκρατήσει το άρωμά του και να τον προστατέψει από την υγρασία, ενεργοποιεί όλα αυτά τα μοναδικά πρωινά που άλλοτε ήταν γαλήνια και άλλοτε γεμάτα ένταση λόγω της προλεταριακής καθημερινότητας. Ενεργοποιεί όλα αυτά τα πανέμορφα δρομολόγια, όλες αυτές τις μικρές στιγμές που έδιναν σε δύο ερωτευμένους ανθρώπους το αναγκαίο οξυγόνο για να αντιμετωπίσουν τη δύσκολη καθημερινότητά τους. Η εικόνα του μισοτελειωμένου καφέ ξύπνησε και πάλι ένα σωρό ερωτήματα και σκέψεις που σε οδηγούν στα πρόθυρα της τρέλας, γιατί θέλεις μετά μανίας να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να αλλάξεις όλες τις λάθος επιλογές σου και να κάνεις και πάλι ευτυχισμένους αυτούς που πλήγωσες με τις πράξεις σου. Η μοναχική του εικόνα μέσα στο ψυχρή περιβάλλον του ψυγείου θυμίζει τη δική σου μοναξιά και την ψυχρότητα με την οποία σκεπάζεται η καρδιά σου από αυτή την αβέβαιη νέα ζωή, από αυτή την αβέβαιη αλλαγή που δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει. Είναι η στιγμή που γνωρίζεις πολύ καλά ότι αν κάνεις τις γνωστές κινήσεις, αν ανοίξεις τη συσκευασία, βουτήξεις μέσα το σκουριασμένο κουταλάκι και ανάψεις το ταλαιπωρημένο γκαζάκι, όλη αυτή η ζωή που αναγκάστηκες να αφήσεις πίσω θα αρχίσει και πάλι να εμφανίζεται μπροστά σου. Οι αντοχές μου είχαν τελειώσει και η μόνη δύναμη που είχα είχε εξαντληθεί στην προσπάθεια να κρατηθεί όρθιο και οριακά λειτουργικό το ταλαιπωρημένο μου σώμα. Το μόνο που έκανα ήταν απλά να πάρω τη φωτογραφική μηχανή και να αποτυπώσω την τελευταία μου ανάμνηση από μια ζωή που δεν θέλησα ποτέ να χάσω και θα έκανα τα πάντα για να αποκτήσω ξανά. Αυτή η εικόνα θα μου θυμίζει για πάντα ότι κάποτε υπήρξα και εγώ εκεί, υπήρξαμε και εμείς μαζί εκεί. Σε εκείνους τους τοίχους, σε εκείνους τους δρόμους, σε εκείνα τα μέρη που αγαπηθήκαμε όσο κανέναν άλλος άνθρωπος στη γη. Σε εκείνα τα εργατικά δρομολόγια που άλλοτε επέστρεφα γεμάτος νεύρα και απαγοητεύσεις, άλλοτε φορτωμένος απολύσεις και άλλοτε χαρούμενος επειδή είχα καταφέρει να πάρω τον μισθό μου. Θα μου θυμίζει για πάντα μια πόλη που όσο τρυφερά με δέχτηκε άλλο τόσο επιθετικά και απότομα με έδιωξε. Θα μου θυμίζει για πάντα τα πρόσωπα και τα χαμόγελα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα χάσω από τη ζωή μου και τώρα αναγκάζομαι να αφήσω πίσω. Ο τελευταίος καφές είναι και το τελευταίο δρομολόγιο από τα μέρη που ξαποστάσαμε, που φιληθήκαμε, που δειλά-δειλά είπαμε το πρώτο μας σαγαπώ... fb 14 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
pit_hal 2.758 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 7 , 2017 Το διάβασα το πρωί και μου τσάκισες την καρδιά! συνέπεσε και με την μέρα που σαν σήμερα πρίν ενα χρόνο ξεκινούσα να πάω Βουδαπέστη με την μηχανή... Εκεί που κάνεις το τελευταίο τσιγάρο πρίν τον δρόμο της επιστροφής... 5 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
GavriilVet 2.796 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 7 , 2017 Την 6/7/2017 at 7:29 ΜΜ, το μέλος Stratos 650 έγραψε: Για πάμε λίγο της γης οι ερωτευμένοι... Χίλιες λέξεις μια φωτογραφία: Ο τελευταίος καφές Είναι η στιγμή που έχεις χωρέσει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε κούτες και πλαστικές σακούλες. Είναι η στιγμή που ψάχνεις σχολαστικά κάθε γωνιά του σπιτιού για τυχόν ξεχασμένα αντικείμενα, και σε περίπτωση που αντικρίσεις έστω και τα θραύσματα μιας κούπας που συνήθιζες να γεμίσεις καφέ για να ξυπνήσεις τρυφερά τον άνθρωπο της ζωής σου, το μυαλό σου ξεκινάει έναν οδυνηρό καταιγισμό εικόνων και στιγμών. Με αυτόν τον τρόπο λειτούργησε η φαινομενικά απλή και αθώα εικόνα ενός καφέ που καρτερεί μοναχικά το κατάλληλο χέρι για να ξεκινήσει και πάλι το έργο του. Ένα έργο που δεν είναι καθόλου εύκολο και περιμένει τον κατάλληλο άνθρωπο για να ενώσει και πάλι δύο ζωές. Το άρωμά του, το σκούρο χρώμα του, ο ήχος της φιάλης από το ταλαιπωρημένο γκαζάκι, η πτώση του μέσα στην αγαπημένη της κούπα και ένα μικρό κουταλάκι που η πολύμηνη μοναξιά του αποτυπώθηκε μόνιμα επάνω του αφήνοντας μικρά σημάδια σκουριάς. Η λεπτή χάρτινη συσκευασία που καταβάλλει τεράστια προσπάθεια για να συγκρατήσει το άρωμά του και να τον προστατέψει από την υγρασία, ενεργοποιεί όλα αυτά τα μοναδικά πρωινά που άλλοτε ήταν γαλήνια και άλλοτε γεμάτα ένταση λόγω της προλεταριακής καθημερινότητας. Ενεργοποιεί όλα αυτά τα πανέμορφα δρομολόγια, όλες αυτές τις μικρές στιγμές που έδιναν σε δύο ερωτευμένους ανθρώπους το αναγκαίο οξυγόνο για να αντιμετωπίσουν τη δύσκολη καθημερινότητά τους. Η εικόνα του μισοτελειωμένου καφέ ξύπνησε και πάλι ένα σωρό ερωτήματα και σκέψεις που σε οδηγούν στα πρόθυρα της τρέλας, γιατί θέλεις μετά μανίας να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να αλλάξεις όλες τις λάθος επιλογές σου και να κάνεις και πάλι ευτυχισμένους αυτούς που πλήγωσες με τις πράξεις σου. Η μοναχική του εικόνα μέσα στο ψυχρή περιβάλλον του ψυγείου θυμίζει τη δική σου μοναξιά και την ψυχρότητα με την οποία σκεπάζεται η καρδιά σου από αυτή την αβέβαιη νέα ζωή, από αυτή την αβέβαιη αλλαγή που δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει. Είναι η στιγμή που γνωρίζεις πολύ καλά ότι αν κάνεις τις γνωστές κινήσεις, αν ανοίξεις τη συσκευασία, βουτήξεις μέσα το σκουριασμένο κουταλάκι και ανάψεις το ταλαιπωρημένο γκαζάκι, όλη αυτή η ζωή που αναγκάστηκες να αφήσεις πίσω θα αρχίσει και πάλι να εμφανίζεται μπροστά σου. Οι αντοχές μου είχαν τελειώσει και η μόνη δύναμη που είχα είχε εξαντληθεί στην προσπάθεια να κρατηθεί όρθιο και οριακά λειτουργικό το ταλαιπωρημένο μου σώμα. Το μόνο που έκανα ήταν απλά να πάρω τη φωτογραφική μηχανή και να αποτυπώσω την τελευταία μου ανάμνηση από μια ζωή που δεν θέλησα ποτέ να χάσω και θα έκανα τα πάντα για να αποκτήσω ξανά. Αυτή η εικόνα θα μου θυμίζει για πάντα ότι κάποτε υπήρξα και εγώ εκεί, υπήρξαμε και εμείς μαζί εκεί. Σε εκείνους τους τοίχους, σε εκείνους τους δρόμους, σε εκείνα τα μέρη που αγαπηθήκαμε όσο κανέναν άλλος άνθρωπος στη γη. Σε εκείνα τα εργατικά δρομολόγια που άλλοτε επέστρεφα γεμάτος νεύρα και απαγοητεύσεις, άλλοτε φορτωμένος απολύσεις και άλλοτε χαρούμενος επειδή είχα καταφέρει να πάρω τον μισθό μου. Θα μου θυμίζει για πάντα μια πόλη που όσο τρυφερά με δέχτηκε άλλο τόσο επιθετικά και απότομα με έδιωξε. Θα μου θυμίζει για πάντα τα πρόσωπα και τα χαμόγελα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα χάσω από τη ζωή μου και τώρα αναγκάζομαι να αφήσω πίσω. Ο τελευταίος καφές είναι και το τελευταίο δρομολόγιο από τα μέρη που ξαποστάσαμε, που φιληθήκαμε, που δειλά-δειλά είπαμε το πρώτο μας σαγαπώ... fb Δε κατάλαβα αν αναφέρεται σε χωρισμό, η σε μετακόμιση απλά. Μάλλον και στα δύο. Αλλα να ξέρεις αγαπητέ συγγραφέα, ότι μας γ@μησες απογεύματιατικα 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Stratos 650 858 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 8 , 2017 πριν 13 ώρες, το μέλος GavriilVet έγραψε: Δε κατάλαβα αν αναφέρεται σε χωρισμό, η σε μετακόμιση απλά. Μάλλον και στα δύο. Αλλα να ξέρεις αγαπητέ συγγραφέα, ότι μας γ@μησες απογεύματιατικα όπως ακριβώς το ανέφερες..και στα δύο μαζεμένα :( Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
GavriilVet 2.796 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 8 , 2017 Η μικρή (ybr) του πατρός και η χοντρή Ζενια.. Μαντέψτε ποιο προτίμησα το πρωί για να πεταχτώ στο χωριό για ψωμί. Hint : έχει ψεκασμο και είναι ελαφρύ. Τελικά δε θα με χάλαγε καθόλου ένα σπορ 300-400 ρακι από τα καινούρια 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Stratos 650 858 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 8 , 2017 πριν 16 ώρες, το μέλος pit_hal έγραψε: Το διάβασα το πρωί και μου τσάκισες την καρδιά! συνέπεσε και με την μέρα που σαν σήμερα πρίν ενα χρόνο ξεκινούσα να πάω Βουδαπέστη με την μηχανή... Εκεί που κάνεις το τελευταίο τσιγάρο πρίν τον δρόμο της επιστροφής... Για να κάνουμε και λίγο χιούμορ και να ελαφρύνουμε το κλίμα. Με Ιταλικά ηλεκτρικά ταξίδι στημ Βουδασπέστη...ήρωας Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
pit_hal 2.758 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 8 , 2017 Yolo φίλε εντελώς! Χωρίς άλλη μηχανή παρέα (εντάξει είχα οδική όμως! Χαχα!) 2500κμ σε 5 μέρες σερί χωρίς να κάνει κιχ! Βασικά το ιταλικό τριχαρχαλο δεν το φοβόμουν τοσο όσο τα μουτρά της άλλης όταν θα με έβλεπε μπροστά τής! Χαχαχα! Το ζω στα στενά! Κρατάω την φάση ψηλά! 3 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
GavriilVet 2.796 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 8 , 2017 πριν 1 λεπτό, το μέλος pit_hal έγραψε: Yolo φίλε εντελώς! Χωρίς άλλη μηχανή παρέα (εντάξει είχα οδική όμως! Χαχα!) 2500κμ σε 5 μέρες σερί χωρίς να κάνει κιχ! Βασικά το ιταλικό τριχαρχαλο δεν το φοβόμουν τοσο όσο τα μουτρά της άλλης όταν θα με έβλεπε μπροστά τής! Χαχαχα! Το ζω στα στενά! Κρατάω την φάση ψηλά! Αυτά είναι.. Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Stratos 650 858 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 8 , 2017 πριν 6 ώρες, το μέλος pit_hal έγραψε: Yolo φίλε εντελώς! Χωρίς άλλη μηχανή παρέα (εντάξει είχα οδική όμως! Χαχα!) 2500κμ σε 5 μέρες σερί χωρίς να κάνει κιχ! Βασικά το ιταλικό τριχαρχαλο δεν το φοβόμουν τοσο όσο τα μουτρά της άλλης όταν θα με έβλεπε μπροστά τής! Χαχαχα! Το ζω στα στενά! Κρατάω την φάση ψηλά! 500 την ημέρα με τέτοια μοτο και πάλι είναι Εγώ όσες φορές έκανα σερί το Θεσσαλονίκη Αθήνα πάντα ζοριζόμουν πολύ - μονοκύλινδρο γαρ 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
FlyingInADream 10.380 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 8 , 2017 (τροποποιήθηκε) και στα βράχια πάμε άμα χρειάζεται Τροποποιήθηκε Ιούλιος 8 , 2017 από τον FlyingInADream 10 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
GavriilVet 2.796 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 9 , 2017 All that is gold does not glitter, Not all those who wander are lost; The old that is strong does not wither, Deep roots are not reached by the frost. 10 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Stratos 650 858 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 9 , 2017 Το τελευταίο δρομολόγιο... Είχανε μείνει μόνο δύο εικοσιτετράωρα μπροστά μου πριν το οριστικό ταξίδι που θα μου άφηνε πίσω όλα όσα μπορούν να χτίσουν μαζί δύο νέοι, ερωτευμένοι και εργατικοί άνθρωποι. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να δεχτεί ότι δεν θα μπορούσα πλέον να κάνω τα ίδια δρομολόγια μαζί της, δεν θα μπορούσα να περάσω από τους ίδιους δρόμους, τα ίδια στενά που τις στιγμές που ένιωθα να βαλτώνω ενεργοποιούσαν τη φαντασία μου. Από εκείνα τα μέρη, εκείνες τις ανηφόρες, εκείνους τους τόπους, τις διαδρομές που λειτουργούσαν σαν βάλσαμο ακόμα και στην πιο μεγάλη δυσκολία. Όταν χτίζεις όλη σου τη ζωή πάνω στη μοτοσυκλέτα, όταν η δουλειά σου οι έρωτές σου η καθημερινότητά σου βασίζεται πάνω σε αυτή τότε οι δρόμοι και τα δρομολόγια, ακόμα και το επικίνδυνο άρωμα της άκαυτης βενζίνης, αποκτούν πολύ ιδιαίτερη σημασία. Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα και ενώ η ημέρα είχε ολοκληρώσει τον κύκλο της το σώμα και το πνεύμα μου αντί να εξασθενούν, ζωντάνευαν όλο και πιο πολύ ανυπομονώντας να ζήσουν όλες αυτές τις μαγικές διαδρομές και πάλι από την αρχή. Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα δρομολόγια που έκαναν αυτή την μικρή επαρχιακή πόλη να δείχνει τόσο ιδιαίτερη, όμορφη και ουτοπική. Φαντασιωνόμουν να ανοίγω το γκάζι και μέσα σε λίγα λεπτά σαν αιθέρας να κάνω όλες αυτές τις πορείες, να περνάω από όλα αυτά τα μέρη, αλλά χωρίς εκείνη, χωρίς τα χρυσά μαλλιά της, χωρίς το χαμόγελό της, χωρίς το παράπονο της αυτή η τόσο όμορφη ανάμνηση ήταν μισή. Όσες φωτογραφίες, όσες λέξεις και αν χρησιμοποιηθούν μερικές φορές δεν αρκούν για να εξηγήσουν το πόσο επώδυνο είναι να επαναφέρεις τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις και να είναι μισές επειδή η ζωή σε ανάγκασε να αφήσεις πίσω τον άνθρωπο της ζωής σου ακολουθώντας διαφορετική πορεία. Αυτή η πόλη διαθέτει κάποια σημεία τα οποία απλά διασχίζοντάς τα με την αγαπημένη σου μοτοσυκλέτα σε κάνουν να νιώθεις άτρωτος επειδή είναι πλημμυρισμένα από το στοιχείο της φύσης, το νερό, τα σύννεφα, το γαλάζιο του ουρανό και το πράσινο της γης. Όταν συνδυάζεις αυτές τις πορείες με την συνοδεία μιας γυναίκας, αυτής της σεληνιακής ύπαρξης που μπορεί να δημιουργήσει ζωή σε αυτόν τον κόσμο, χαμένος μέσα στη θηλυκότητα και το μεγαλείο της φύσης νιώθεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να αναγεννηθείς. Οι δείκτες του ρολογιού γυρνούσαν πολύ γρήγορα και κάθε χτύπος τους ήταν μια βαθιά μαχαιριά στη καρδιά μου. Προσπαθούσα να μαζέψω το μυαλό και τις σκέψεις μου που τρέχανε σαν δαιμονισμένες, γιατί πήρα την απόφαση να βιώσω και πάλι ένα από τα αγαπημένα μας δρομολόγια, αλλά αυτή τη φορά μόνος. Ήταν το τελευταίο βράδυ, η τελευταία νύχτα που θα περνούσα από αυτό το σημείο για αυτό φρόντισα να προετοιμάσω κατάλληλα τη μνήμη μου ώστε να κρατήσει για αυτή την τελευταία εικόνα μια μοναδική περίοπτη θέση. Ο καιρός ήταν πολύ ζεστός έτσι δεν χρειάστηκε να ασχοληθώ με τον εξοπλισμό. Το μόνο που πήρα πρόχειρα καθώς πλησίαζα την πόρτα ήταν το κράνος και τα κλειδιά. Ούτε πορτοφόλι, ούτε χαρτιά ούτε τίποτα. Την ξύπνησα ευλαβικά, χάθηκα για λίγο στο γουργούρισμα του μονοκύλινδρου κινητήρας της και χαϊδεύοντας απαλά το γκάζι ξεκινήσαμε για το δρομολόγιο που θα αναζωπύρωνε τόσες πολλές εικόνες. Όσο η σκούρη άσφαλτος άρχισε να τρέχει κάτω από τις δύο ρόδες, άλλο τόσο γρήγορα ξεκίνησαν να τρέχουν όλες οι αναμνήσεις, όλες οι στιγμές που περάσαμε μαζί σε αυτό το μικρό δρομολόγιο που τα περιείχε όλα. Από δουλειά, ρομαντικά βράδια, ενήλικα παιχνιδίσματα, τρυφερά εγκάρδια σαγαπώ κάτω από το φεγγάρι μέχρι και τον πρώτο σκληρό χωρισμό. Από το πολύ μεγάλο συναισθηματικό βάρος άρχισα να χάνω την αίσθηση του σώματός μου και να νιώθω ότι απλά με οδηγεί ο άνεμος. Σε κάθε σημείο που εστίαζαν τα μάτια μου ήθελα ακαριαία να σταματήσω και να απολαύσω τον αέρα, τους ήχους, και τα αρώματα αυτής της πόλης που εκείνη την στιγμή ήταν τόσο ήρεμη και καλοκαιρινή. Όταν για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα χέρια και τα πόδια μου ενεργοποιήθηκαν για να φρενάρουν, στο σημείο που εντελώς ασυναίσθητα σταμάτησα παρατήρησα ένα στοιχείο που ήταν σαν να μου μίλησε ακαριαία εξιστορώντας την αρχή και το τέλος αυτής της τόσο δυνατής σχέσης. Οι δύο πορείες που προαναγγέλει η πινακίδα υποδηλώνουν τις δύο αντίθετες πορείες που αναγκαστήκαμε να ακολουθήσουμε. Για μια στιγμή ένιωσα σαν να έχω περάσει σε μια χρονική καμπύλη, και σαν τρίτο πρόσωπο, να βιώνω ξανά αυτή τη συγκλονιστική στιγμή που εκείνο το μαρτυρικό πρωινό με δάκρυα στα μάτια είπαμε ο ένας στον άλλο ότι διαλέγουμε διαφορετικούς δρόμους μα δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει… Όταν η σκέψη μου επανήλθε στην πραγματικότητα κατευθύνθηκα προς την μπαγκαζιέρα, κουβαλώντας το κορμί μου, για να πάρω την φωτογραφική μηχανή και να καταγράψω τη στιγμή, το συγκεκριμένο σημείο. Δεξιά από αυτή την αμήχανα και πρόχειρα τοποθετημένη πινακίδα υπάρχει ένας χωμάτινος παράδρομος, που μετά βίας μπορεί να ακολουθήσει μια μοτοσυκλέτα, ο οποίος οδηγεί σε έναν βραχώδη κολπίσκο τον οποίο μου είχε αποκαλύψει ο φίλος μου Παύλος ένα μακρινό καλοκαίρι όταν είχαμε εγκλωβιστεί στον αστεακό καύσωνα. Παρόλα αυτά, η σκέψη μου συνέχισε να παραμένει εστιασμένη, και ως ένα βαθμό σοκαρισμένη, στο μήνυμα αυτής της κατά τα άλλα αδιάφορης πινακίδας που είσαι σίγουρος ότι κάποιος εργάτης τοποθέτησε πρόχειρα σε εκείνο το σημείο. Που να το πίστευε ότι μια τέτοια απλή κίνηση ρουτίνας για αυτόν, για κάποιον άλλο θα ήταν ένα βαθύ μήνυμα εξιστόρησης της αρχής και του τέλους μιας ολόκληρης ζωής. Επειδή το σημείο ήταν πολύ σκοτεινό και δεν είχα μαζί μου τρίποδο για να αυξήσω τον χρόνο έκθεσης, είχα μόνο μια επιλογή: να χρησιμοποιήσω πολύ ανοιχτό διάφραγμα και να δουλέψω το iso στα όριά του πριν αρχίσει να βγάζει έντονο κόκκο. Το f κλείδωσε στο 1.4 και αυτό σήμαινε ότι είχα πολύ περιορισμένο εύρος εστίασης. Εντελώς ασυναίσθητα εστίασα στην αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα αφήνοντας να θολώσει η πινακίδα και το δυσβάσταχτο μήνυμά της. Φαίνεται πως το υποσεινήδητό μου εκείνη τη στιγμή εργάστηκε πολύ σκληρά για να μου μεταφέρει το μήνυμα ότι πρέπει να εστιάζω στα ευχάριστα και να αφήνω πίσω μου όσα με πληγώνουν, να αφήσω πίσω μου το παρελθόν. Ήταν το τελευταίο μου βράδυ σε εκείνο το σημείο, η τελευταία μου νύχτα σε αυτό το δρομολόγιο. Αν η ζωή τα φέρει διαφορετικά και ο δρόμος με οδηγήσει ξανά στην ίδια πόλη, στο ίδιο σημείο, τότε μέσα από την καρδιά μου εύχομαι να το ζήσουμε και πάλι μαζί με την ίδια ένταση, τον ίδιο ενθουσιασμό, τα ίδια χαμόγελα, τα ίδια παράπονα κι ας μην είμαστε νέοι όπως τότε... fb 11 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
ksino1100 13.310 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 9 , 2017 Την 8/7/2017 at 11:27 ΠΜ, το μέλος GavriilVet έγραψε: Η μικρή (ybr) του πατρός και η χοντρή Ζενια.. Μαντέψτε ποιο προτίμησα το πρωί για να πεταχτώ στο χωριό για ψωμί. Hint : έχει ψεκασμο και είναι ελαφρύ. Τελικά δε θα με χάλαγε καθόλου ένα σπορ 300-400 ρακι από τα καινούρια To YBR είναι πολύ τίμιο μηχανάκι, σκύλος, οικονομικότατος και καλά στημένος για την κατηγορία του. Ένα πιο ελεύθερο τελικό θέλει να αναπνεύσει, ένα revaΙving στο αμορτισέρ και πιο παχύ λαδάκι μπροστά και είναι σούπερ. Τρελή αυτονομία........Χοντρικά 450 αστικά χιλιόμετρα!!! Την 8/7/2017 at 8:30 ΜΜ, το μέλος FlyingInADream έγραψε: και στα βράχια πάμε άμα χρειάζεται Η ωραιότερη (imho) φουρνιά VFR. Συνολικά! Θα προτιμούσα το μεγαλύτερο εμπρός φτερό (μαμά), σε κόκκινο. Οι σχεδιαστικές κ χρωματικές γραμμές, το θέλουν κόκκινο. Και μαύρο «δέρμα» στη σέλα....... (Δε φοβάσαι το φούσκωμα των πλαστικών, με την έλλειψη του δεξιού πλαϊνού?) 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
FlyingInADream 10.380 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούλιος 10 , 2017 (τροποποιήθηκε) Δεν έχω πάρει ακόμα το ανταλλακτικό, δεν υπήρχε το πλαστικό το είχαν καταστρέψει, προέχουν άλλα πιο σημαντικά τεχνικά προβλήματα άλλωστε, που εκτελούνται ένα-ένα, μέρα με την μέρα, γιατί έρχεται γύρος Βόρειας Ελλάδος τέλος Ιουλίου. Δυστυχώς, θέλει από το μούτρο (που είναι διαιρούμενο σε τρία τμήματα) το δεξί τμήμα, το πλαινό δεξί που φαίνεται και στην φωτό να λείπει, αλλά και το ''V'' στην μέση κάτω από το ψυγείο. Όσο δεν έχει κοστίσει όλη η υπόλοιπη ανακατασκευή θα κοστίσουν αυτά τα τρία μέρη. Είναι πολύ καλά στηριγμένο το υπόλοιπο fairing, το κομάτι που λείπει, κάθεται πάνω στα άλλα έτσι κι αλλοιώς, δεν τα δένει αυτό, τα άλλα το δένουν. Το φτερό επίσης δεν υπήρχε, φόραγε ένα παντελώς άσχετο, και προσάρμοσα το μαύρο ανθρακονημάτινο που κάποτε φόραγε το RVF μου και καθότανε στο ράφι. Έτσι κι αλλοιώς όμως, όπως μαρτυράνε οι τετραπίστονες δαγκάνες, η μπότα με ρύθμιση απόσβεσης συμπίεσης κάτω και ο τρίμπρατσος τροχός, το μπροστινό σύστημα είναι ολόκληρο από CBR600F 2001-2004 οπότε αν μπει κάποια στιγμή το γνήσιο, θα μπει αναγκαστικά το φτερό του CBR. Ομοίως ο πίσω τροχός είναι VFR800 (δεν διακρίνεται στην φωτό), γενικά έχει μερικά ''δάνεια'' αυτό το RC36, δεν είναι και πολύ στην γνήσια μορφή του ( είναι καλύτερο... ) Τροποποιήθηκε Ιούλιος 10 , 2017 από τον FlyingInADream 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
