Αλβανία Βιωματικό Οδοιπορικό στα Δυτικά Βαλκάνια. Σκόπια, Αλβανία, Μαυροβούνιο, Κροατία, Βοσνία - Ερζεγοβίνη.

[Αιγαιοπλόος 1.661]

Έχει νυχτώσει για τα καλά στον (φυσικά) αφώτιστο χωματόδρομο στον οποίο κινούμαστε, λόγω κατασκευής του αυτοκινητόδρομου. Μπόλικη κίνηση, σκόνη, λακκούβες και το φεγγάρι απόν. Έχουμε "γράψει" 1.920 χιλιόμετρα, αφότου φύγαμε από τη Σύρο και είμαστε στην 5η μέρα του ταξιδιού. Σε λίγο φτάνουμε στο Σεράγεβο....

Ωραία πράγματα.... :D

Ταυτότητα ταξιδιού:

Χρόνος: Ιούλιος 2012.

Μοτοσυκλέτες: Εμείς, με Honda Transalp 700 (Αιγαιοπλόος και Αιγαιοπλόισσα) και δύο φιλικά μας ζευγάρια.

Σύνολο χιλιομέτρων ταξιδιού: 3.500 χλμ.

Σύνολο χωρών που επισκεφθήκαμε: Πέντε: Σκόπια - Αλβανία - Μαυροβούνιο - Κροατία και Βοσνία Ερζεγοβίνη.

Φορές που περάσαμε σύνορα: Οχτώ: 1) Ελλάδα – Σκόπια. 2) Σκόπια – Αλβανία. 3) Αλβανία – Μαυροβούνιο. 4) Μαυροβούνιο – Κροατία. 5) Κροατία – Βοσνία. 6)Βοσνία – Μαυροβούνιο. 7) Μαυροβούνιο – Αλβανία. 8) Αλβανία – Ελλάδα. Κι αν βάλεις ότι σε κάθε σύνορο είναι δύο τα φυλάκια (της χώρας που βγαίνεις και της χώρας που μπαίνεις), τελικά δεκαέξι φορές δείξαμε διαβατήρια, διπλώματα, πράσινες κάρτες κλπ.

Κόστος εκδρομής: 1.200 ευρώ το ζευγάρι (όλα μέσα: βενζίνες, φαγιά, καφέδες, rooms). Δώρα, σουβενίρς και μαλακιούλες δεν πήραμε γιατί δε θέλω να κουβαλάω σαβουρίτσες.

Διαδρομή:

1) Αθήνα - Κατερίνη - Βέροια - Εγνατία Οδός - Φλώρινα (συνοριακός σταθμός Νίκης) - [ΣΚΟΠΙΑ] - Μπίτολα - Οχρίδα (1η διανυκτέρευση). 750 χλμ.

2) Οχρίδα - Στρούγκα - [ΑΛΒΑΝΙΑ] - Κουκές - Ελμπασάν - ανέβασμα βουνού - Τίρανα - Lezhe - Σκόδρα - [ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ] - Μπαρ - Μπούντβα - Κότορ (2η διανυκτέρευση. 380 χλμ.

3) Κότορ - γύρω γύρω το φιόρδ του Κότορ - Hercev Novi - [ΚΡΟΑΤΙΑ] - Ντουμπρόβνικ (3η διανυκτέρευση). 100 χλμ.

4) Ντουμπρόβνικ - μια διακοσάρα παραλιακά χιλιόμετρα δαλματικών ακτών - Σπλιτ - Ζάνταρ (4η διανυκτέρευση). 371 χλμ.

5) Ζάνταρ - Λίμνες Πλίτβιτσε (Unesco) - [ΒΟΣΝΙΑ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗ] - Σεράγιεβο (5η διανυκτέρευση). 490 χλμ.

6) Σεράγιεβο - Μόσταρ - Trebinje - [ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ] - Niksik - Ποντγκόριτσα (6η διανυκτέρευση). 350 χλμ.

7) Ποντγκόριτσα - [ΑΛΒΑΝΙΑ] - Σκόδρα - Lezhe - Δυρράχιο - Φίερι - Τεπελένι - Αργυρόκαστρο - Δερβιτσάνη - [ΕΛΛΑΔΑ] - Γιάννενα (7η διανυκτέρευση). 450 χλμ.

8) Γιάννενα - Αμφιλοχία - Γέφυρα Ρίου Αντιρρίου - Αίγιο - Αθήνα - Πειραιάς - (πλοίο) - 430 χλμ.

Ξεκινάμε….

Κάθε αρχή και ... εύκολη! Το θέλειν έτσι δύνασθαι και το ταξιδεύειν με μοτοσυκλέτα είναι έτσι κι αλλιώς πιο κοντά προς το "δύνασθαι", αν η μοτοσυκλέτα σου είναι "ολιγόφαγη" και ο δεξιός σου καρπός δε σε ... γαργαλάει. Και το ταπεινό (πλην όμως ψεκαστό, έτσι;) Transalp-άκι είναι και ολιγόφαγο αλλά και μη γαργαλιστικό σε γκάζια, καθώς οι μόλις 60 ίπποι του σου προτείνουν καλύτερα να απολαύσεις τα γύρω μέρη…

Οπότε, οικονομικά και συγκρατημένα οι χάρτες μπήκαν στη θήκη του tank bag και η ... πιστολιά έπεσε. Οι τρεις μηχανές μπήκαν στο πλοίο και 4 ώρες μετά έφθασαν στον Πειραιά, βραδάκι. Η αναγκαία διανυκτέρευση στην Αθήνα περιελάμβανε σουβλάκι και ξάπλα, για τα αυριανά 750 χλμ. μέχρι τις όχθες της Λίμνης Οχρίδας των Σκοπίων. Η εκδρομή ουσιαστικά αύριο αρχίζει.

Φτιάξτε καφεδάκι και συνταξιδέψτε. Γράφω πολλά, γιατί είδα πολλά. Το οδοιπορικό δεν είναι περιγραφικό αλλά βιωματικό. Το λέει κι ο τίτλος.

Ούτως ή άλλως όμως το ταξίδι με τη μοτοσυκλέτα αφήνει γερό "αποτύπωμα" μέσα σου, σα να ζωγραφίστηκαν πάνω σου οι εικόνες και τις στέγνωσε με τα χιλιόμετρα ο αέρας που σε κοπανούσε. Κάτι σαν tatoo συναισθημάτων, ένα πράμα!

1^η μέρα

Γύρω στις 07:30 περάσαμε τα πρώτα διόδια στις Αφίδνες και τραβήξαμε καρφί για πάνω. Στόχος μας ο Νομός Φλώρινας και τα σύνορα με τα Σκόπια (συνοριακός σταθμός Νίκης). Η σκέψη να "καβαλήσουμε" το Δομοκό, να περάσουμε τον Κάμπο μέχρι Καλαμπάκα και να ανηφορίσουμε προς Γρεβενά, Σιάτιστα και στα συναφή μέχρι Φλώρινα εγκαταλείφθηκε, διότι προτιμήσαμε να πάμε από το ... ίσιωμα και να μη μπλέξουμε με στροφές, μιας και οι 5 χώρες των Βαλκανιών που μας περίμεναν είναι τίγκα στο στροφιλίκι. Οπότε, ανηφορίσαμε μέχρι Κατερίνη, πληρώσαμε αμέτρητες φορές στα άπειρα διόδια (κούμπωνε - ξεκούμπωνε, ρέστα, χαρτάκια, εκατό φορές, τη στιγμή που άλλες χώρες σε χρεώνουν μία φορά, στο τέλος, ανάλογα με τη διανυθείσα απόσταση), και μόλις συναντήσαμε την Εγνατία Οδό (ίσως ο πιο σοβαρός και σωστός αυτοκινητόδρομος στην Ελλάδα) στρίψαμε αριστερά προς Βέροια - Κοζάνη και μετά από τον εξίσου καλό συνδετήριο δρόμο, φτάσαμε στη Φλώρινα και στο συνοριακό σταθμό της Νίκης.

Ανεφοδιασμός στην Εθνική Αθηνών Λαμίας.

Τα πρώτα μυγάκια άρχισαν να μαζεύονται…

Α, ρε σελάρα. Δε μου λείπει καθόλου το ΧΤ. Είμεθα άρχοντες!!

Εγνατία Οδός. Πολιτισμός!!

Σε λίγο στρίβουμε για τα σύνορα.

Ο συνοριακός σταθμός της Νίκης.

Το αντίστοιχο συνοριακό φυλάκιο των Σκοπίων.

Προορισμός μας η Οχρίδα, μια πόλη δίπλα στην ομώνυμη λίμνη.

Περνάμε πρώτα από τη Μπίτολα (το Μοναστήρι, αλλιώς), μιας πόλη με τυπική πρώην κομμουνιστική αρχιτεκτονική.

Ο Βερόπουλος, η Αλφα Μπανκ και άλλες εταιρίες έχουν ήδη πατήσει γερά το πόδι τους στην υπό ανέγερση γείτονα. Προσέξτε και το χρονόμετρο που μετράει ανάποδα μέχρι να ανάψει το πράσινο για να δεις πόσο σου μένει και να μην περιμένεις με το συμπλέκτη πατημένο ούτε να σου κορνάρει ο πίσω. Δεν είναι άσχημη ιδέα.

Πάει το ψωμί στη μάνα του ο ηλιοκαμένος πιτσιρικάς. Μια φετούλα με βούτυρο και ζάχαρη θα είναι άλλο πράγμα, ε;

Πάμε για το Κέντρο της πόλης και για τη Λίμνη, όπου και θα μείνουμε για το πρώτο βράδυ.

Ποδήλατα και μοτοποδήλατα. Αυτά είναι τα δίκυκλα των Σκοπίων. Τα δικά μας είναι .. αεριωθούμενα. Στα «γιωταχί» όμως, δίπλα στα αρχαία Zastava, βλέπεις και κυριλέ μάρκες.

Η Οχρίδα είναι μια μεγαλούτσικη αλλά αρκετά νοικοκυρεμένη πόλη, δίπλα σε λίμνη. Με ό,τι καλό αυτό συνεπάγεται. Τεράστιος παραλίμνιος δρόμος, άνετα πεζοδρόμια, κόσμος, παιδιά, παγωτά, ποδήλατα. Ζωή, με απλά λόγια.

Δεν είναι μόνο ότι έχουν πάρκα αλλά είναι και περιποιημένα, καθαρά, με τα λουλουδάκια τους και τα χαίρονται.

Πλαστική πλατφόρμα επιπλέουσα στη λίμνη. Ψιλοκίτς μου φαίνεται. Και αρκετά ζαλιστικό να πίνεις τον καφέ σου και να κουνιέσαι.

Τούτη εδώ όμως η ξύλινη γέφυρα – πεζόδρομος είναι μια χαρά.

Βολτάραμε στο ιστορικό κέντρο της Οχρίδας και κάτσαμε για φαγητό.

Η μέρα έκλεισε στο ξενοδοχείο, όπου με 20 ευρώ το ζευγάρι (χωρίς πρωινό) μείναμε αρκετά ικανοποιημένοι. Το δικό μας δωμάτιο είχε μάλιστα και καναπεδάκι με τραπεζάκι, καθώς και κάτι φωτάκια – ψείρες μπηγμένα σε μια ψευδοροφή με ροοστάτη για να τα χαμηλώνεις και να «φΚιάνς» κατάσταση, άμα λάχει.

Το επόμενο πρωί έχει Αλβανία … «σουβλάκι», δηλαδή έμπα από τη μία και έβγα από την άλλη.

Ελλείψει πρωινού πλακώσαμε στα όρθια ένα ψωμί βουτηγμένο σε μερέντα (κάνει δουλειά, μην το γελάτε!) και καβαλήσαμε τα μηχανάκια με κατεύθυνση την πόλη Στρούγκα, που βρίσκεται σε σύνορα Σκοπίων – Αλβανίας.

Οι δρόμοι των Σκοπίων είναι καλοί. Καλύτεροι από αυτό που περιμένεις από μια χώρα «ανατολική», να το πούμε έτσι. Και χαοτικά καλύτεροι από το οδικό χάλι που μας περίμενε στην Αλβανία που θα μπαίναμε σε λίγη ώρα.

Δε μοιάζουν τελικά αυτές οι χώρες μεταξύ τους, σχεδόν σε τίποτα. Λες «Βαλκάνια» και το μυαλό συνήθως πηγαίνει σε ψιλοπαρακμιακές πόλεις, κατηφείς ανθρώπους, μιζέρια ενώ το όλο πακέτο διαφέρει από χώρα σε χώρα.

Η Κροατία, ας πούμε, είναι πολύ «μπροστά» ως χώρα. Καθαρά δυτική οργάνωση και νοικοκυροσύνη, άψογοι δρόμοι, υποδομές που θα ζηλεύαμε εμείς οι … παλαίουρες Ευρωπαίοι (since 1981, όχι αστεία!) και όλα αυτά σε μια χώρα με κάμποσες εκατοντάδες χιλιόμετρα απίστευτης ακτογραμμής, με ορδές τουριστών αλλά χωρίς τσαπατσουλιά και rooms-to-let-άδικη αισθητική. Ενώ η Αλβανία είναι καμιά κατοστάρα χρόνια πίσω. Βρόμικοι δρόμοι, ατέλειωτοι χωματόδρομοι που τους διασχίζουν νταλίκες (γιατί είναι οι «κύριοι» δρόμοι), κυκλοφοριακή αναρχία, προσπέρασμα από όπου να ‘ναι κι ας «μεριάσει» ο άλλος. Βαλκάνια είναι όλα αυτά.

Πάντως τα Σκόπια, αν και με εμφανή την αντιαισθητική κομμουνιστική αισθητική στην αρχιτεκτονική των πολυκατοικιών – μπλόκς, είναι μια σχετικά νοικοκυρεμένη χώρα. Και ιδίως στην περιοχή της Λίμνης Οχρίδας, οι υποδομές (δρόμοι, πλατείες, πάρκα, πεζόδρομοι) είναι σε καλό επίπεδο. Γι’ αυτό και ο τουρισμός είναι απίστευτα μεγάλος, κάτι που θα ήθελα πολύ και για τις δικές μας Πρέσπες (η μεγάλη Πρέσπα είναι ανάλογη σε μέγεθος με τη λίμνη Οχρίδα) που, παρά την ομορφιά τους, παραμένουν «στην άκρη», στην παραμεθόριο μιας χώρας που δεν τους έχει δώσει την αναμενόμενη σημασία.

Τέλος πρώτης μέρας.

Συνεχίζεται…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 14 , 2013 από τον innova 04
Προσθήκη ετικετών.

[Αιγαιοπλόος 1.661]

2^η μέρα.

Το ξύπνημα σε μια άλλη χώρα είναι από μόνο του κάτι αλλιώτικο. Σκέψου τώρα να σε περιμένει απέξω και η μοτοσυκλέτα σου. Ε; Τι σου είπα τώρα!!

Τρία κλακ και φόρτωσες. Τα δύο πλαϊνά βαλιτσάκια και το top case είναι κουμπωμένα στη μοτοσυκλέτα.

Χλιδή, ρε παιδί μου! Θυμάμαι τις εποχές με τη σχαρίτσα, τα χταπόδια με τους γάντζους, τράβα, τσίτωνε, βάζε σακούλες για τη βρόχα.

Αν και λάτρης της μοτοσυκλετιστικής απλότητας και λιτότητας, στο φόρτωμα προτιμώ το σημερινό «κόσμο» της Givi. Άσε που άμα το καλοσκεφτείς, με την ευκολία που σου δίνουν τα βαλιτσάκια και τα κάγκελα, μάλλον η απλότητα και η λιτότητα είναι στο σήμερα.

Κατευθυνόμαστε προς τη Στρούγκα (καλά, φαντάζεστε να έχει και φυλακές εκεί;) και μετά προς τα σύνορα Σκοπίων – Αλβανίας.

Να κι ένας συνάλεδφος.

Έτσι ήταν, κατά κανόνα, οι δρόμοι των Σκοπίων. Όχι πολύ φαρδείς αλλά ούτε και με λακκούβες. Νορμάλ. Και από κίνηση μια χαρά.

Η Στρούγκα μας καλωσορίζει. Μη γελάτε με την αερο-ταμπέλα. Και στο χωριό της μάνας μου στην Πελοπόννησο έχει μια ανάλογη. Προσέξτε αριστερά και την τιμή στην αφίσα του Hyundai i30. Είναι σε ευρώ. Μάλλον το target group για το Hyundai έχει τις καταθέσεις του σε ευρώ. Οι λοιποί βολεύονται με Renault Thalia ή Dacia Logan (η ψυχολογία της «κούρσας» μετράει ακόμα εκεί).

Και μπαίνουμε στη «Χώρα των Αετών». Αυτό σημαίνει «Αλβανία» στα αλβανικά. Δεν ξέρω γιατί την ονόμασαν έτσι αλλά με τόσα βουνά και τόσο δύσκολους (έως ανύπαρκτους δρόμους) το να είσαι αετός, βολεύει…

Ο Αιγαιοπλόος οδηγεί και η Αιγαιοπλόισσα φωτο-γραφεί.

Η πλειοψηφία των φωτογραφιών έχουν το copy right της γυναίκας μου.

Είμαστε στο συνοριακό σταθμό της Αλβανίας.

«Παλικάρι» είσαι, είπα με τα μάτια στο Transalp.

Έτσι φορτωμένο και βρόμικο, μ’ αρέσει.

Είπαμε, κάλλιο μια μέτρια μηχανή σε ταξίδι παρά μια σούπερ στο γκαράζ ή στην καφετέρια.

Αμφίβολης αισθητικής η έξτρα ζελατίνα της Honda αλλά αναμφίβολης αποτελεσματικότητας. Άριστη ανεμοκάλυψη και απουσία στροβιλισμών (βλ. το κενό πάνω από το φανάρι). Πολύ μελετημένη αλλά και ακριβή.

Δεν το ‘χουν για παιχνίδι. Εκεί και τα παιδιά δουλεύουν. Σκληρή η ζωή στην Αλβανική ύπαιθρο.

Ταξιδεύουμε για το Ελμπασάν και μετά για τα Τίρανα.

Τι άλλο πια θα αγοράσει ο όμιλος της Πειραιώς, ρε παιδιά;

Στην Αλβανία δεν υπάρχουν «περιφερειακοί» δρόμοι. Περνάς πάντα μέσα από το «χωριό». Για την ακρίβεια, πέραν του «κύριου» δρόμου, σχεδόν όλοι ο άλλοι είναι χωματόδρομοι. Εξ ου και τα αμέτρητα αυτοσχέδια πλυντήρια που συναντάμε καθ’ οδόν. Ένα λάστιχο και ανοίγεις μαγαζί. «Lavash», έτσι λέγεται. Αλλά με τέτοια σκόνη και λάσπη, θες πλύσιμο κάθε μέρα αν θέλεις τουλάχιστον να φέγγουν τα φώτα σου.

Δε σπάνε τ’ αυγά. Έχει κεντρικό αμορτισέρ το ποδήλατο του πιτσιρικά.

Μη ρωτάς γιατί δεν έχει μοχλικό. Έχει PDS, γι’ αυτό. Από κει το είδε η KTM και το αντέγραψε.

Τα πλυντήρια (Lavash) που λέγαμε. Γεμάτη η Αλβανία από τέτοια. Ένα λάστιχο και μια τέντα είναι το … μετοχικό κεφάλαιο.

Τυπικό δείγμα αλβανικής πολυκατοικίας. Ναι, έχουν κι εκεί ηπιυπαίθριους. Μόλις μπουν κι αυτοί στην τρόικα, θα τους «τακτοποιήσουν».

Με το άλογο και το κάρο στην αριστερή λωρίδα. No problem. Στην Αλβανία έτσι κι αλλιώς προσπερνάνε από όπου έχει χώρο. Το βλέπεις, παραξενεύεσαι και το συνηθίζεις.

Μια στάση στο Ελμπασάν ήταν αναγκαία. Η ζέστη τρελή και ο πλάτανος σωτήριος. Πώς το ‘λεγε η διαφήμιση με το ούζο Πλωμαρίου; Ο θησαυρός του πλάτανου είναι Η (και όχι ΣΤΗ) σκιά του. Η ίδια η σκιά λοιπόν.

Επόμενη στάση. Η αλβανική πρωτεύουσα, όπου θα κάτσουμε να πιούμε κι ένα καφεδάκι. Δεν είναι μακριά αλλά μεσολαβεί ένα βουνό και το ανέβα – κατέβα είναι χρονοβόρο.

Και φτάνουμε στα Τίρανα.

Συγκρινόμενα με την υπόλοιπη Αλβανία (και τη γυρίσαμε από άκρου εις άκρο, μαζί με την άλλη διαδρομή στην επιστροφή), τα Τίρανα είναι πολύ μπροστά.

Εδώ μια από τις κεντρικές λεωφόρους της πόλης.

Ψάχνουμε την κεντρική πλατεία (κάποιος μου είχε πει ότι τη λένε πλατεία Σκεντέρμπεη) και ελλείψει GPS (μιας και πηγαίναμε με το χάρτη), σταματάω και ρωτάω στα αγγλικά, ο ξύπνιος: “Skenderbei square?”. Η απάντηση ήρθε στα … ελληνικά «Από κει, παιδιά. Όπως πάτε, δεξιά»! Στην Αλβανία η … διεθνής γλώσσα είναι τα ελληνικά. Μ’ αυτά συνεννοείσαι μια χαρά!

Το καφενείο βρέθηκε. Νερό βρύσης βέβαια δεν είχε και πλυθήκαμε με κανάτες αλλά είχε δροσιά και αυτό ήταν το σημαντικότερο.

Αυτοσχέδιο στεγνωτήριο ιδρωμένου t-shirt προτού καθίσουμε.

:P

Τώρα αυτό περνάει ΚΤΕΟ;

Κινέζικο παπί, μέχρι το λαιμό. Κι από ‘κει και μπρος αλβανικό όχημα. Πάντρεμα πολιτισμών…

Πάντως, φώτα και καθρέφτες, έχει.

Αυτό όμως που μ’ αρέσει είναι το μπροστινό σύστημα. Ποιο telelever και μαλακίες; Εδώ να δεις τι θα πει αντιβύθιση!

Αναχωρούμε από τα Τίρανα με προορισμό τη βόρεια Αλβανία και τα σύνορα με το Μαυροβούνιο.

Το Transalp ρολάρει στα προάστια των Τιράνων.

Μη σε ξεγελάνε οι τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση και το διαχωριστικό διάζωμα. Σε λίγο αυτά τελειώνουν. Αρχικά χάνεται το διάζωμα, μετά οι τρεις λωρίδες γίνονται μία ανά κατεύθυνση και στο τέλος … ο δρόμος γίνεται χωματόδρομος με προορισμό την … Ευρώπη. Περίμενε και θα δεις.

Εμείς πάμε SHKODER, δηλ. στη Σκόδρα, τη μεγαλύτερη πόλη του αλβανικού βορρά. Μετά θα συνεχίσουμε προς τα σύνορα με το Μαυροβούνιο.

Οι αναγραφόμενες τιμές είναι σε … χιλιάδες χρόνια! Όχι σε χιλιόμετρα.

Θα δεις στη συνέχεια το δρόμο προς το Βορρά και τας Ευρώπας και μετά πες μου τι σημαίνει το «Berlin 1906»!

Ποδήλατο και Mercedes 20ετίας. Τα βασικά μεταφορικά μέσα της Αλβανίας. Το βασικό προσόν για ένα αλβανικό όχημα είναι η αντοχή στις κακουχίες και η επισκευασιμότητα.

The road to Europe, που λέγαμε. Δεν υπάρχει άλλος. Αυτός είναι. Από δω θα περάσεις για να «ανέβεις» προς Δαλματικές ακτές και Ευρώπη.

Λοιπόν, στο καλύτερο σημείο άνοιξε ο λαστιχάς.

Gomisteri είναι το λαστιχάδικο στα αλβανικά. Μόλις «γκαμήσεις» τα λάστιχα στις πέτρες και στο χώμα, πας καρφί στην «γκομιστερί». ΟΚ;

Από δω δεν περνάς μόνο εσύ με το Transalp-άκι. Αλλά και όλα τα φορτηγά T.I.R. που μεταφέρουν μαζί με τα εμπορεύματα και τη σκόνη της αρκούδας στον εθνικό χωματόδρομο Σκόδρας – Μαυροβουνίου. Μόλις σκέφτηκα την πιθανότητα να είχε βροχή και λάσπη, με έπιασε μια μεγάλη χαρά που η μέρα ήταν στεγνή.

Λίγο πριν τα σύνορα με το Μαυροβούνιο, ο δρόμος αποκτά και πάλι άσφαλτο. Περνάμε τις δεκάδες νταλίκες και φτάνουμε στο συνοριακό φυλάκιο.

Ε, να τραβήξουμε και μια φωτό το μοτόρι. Συγκινούμαι όταν περνάει σύνορα.

Μαυροβούνιο.

Πολιτισμός.

Με το που μπήκαμε στο Montenegro οι δρόμοι έγιναν Δρόμοι. Τέλος.

Σου έρχεται με μιας να τραβήξεις ένα γκαζίδι…

… αλλά το Niva της αστυνομίας σε περιμένει. Οπότε… κράτει.

Μια στάση για κανα κρουασανάκι, να πάρουμε ενέργεια και να ξεπιαστούν και οι κώλοι. Το καλό με τη μηχανή είναι ότι λίγα λεπτά αρκούν για να ξεπιαστείς.

Δρόμοι ιδανικοί για μοτοσυκλέτα. Νιώθω ξεκούραστος, αν και περάσαμε τη μισή Αλβανία, έχοντας ξυπνήσει στην Οχρίδα των Σκοπίων.

Την τουριστική Budva θα την περάσουμε. Προορισμός μας για σήμερα είναι το Κότορ, που βρίσκεται στο μυχό του μεγαλύτερου (και με διαφορά) φιόρδ της Νότιας Ευρώπης. Το μέρος είναι πολύ όμορφο και η βόλτα γύρω γύρω στην ακτογραμμή του φιόρδ είναι σαν βγαλμένη από μοτοσυκλετιστικό παραμύθι. Έκανε να βρέξει σε κάποια φάση. Τσάμπα όμως βγάλαμε τα αδιάβροχα. Ψιλόβροχο ήταν και πέρασε. Γενικά πάντως η δυτική Βαλκανική πρέπει να έχει μπόλικες βροχές. Το κλίμα το «πιάναμε» για υγρό και η φύση έδειχνε να έχει νερά.

Φουλάρουμε στην Ε.Κ.Ο. (έχει ισχυρή παρουσία στο Μαυροβούνιο) με τιμή γύρω στο 1,30 (σε ευρώ), όταν στην Ελλάδα έπαιζε γύρω στο 1,75. Σε λίγο φτάνουμε στο Κοτορ και ψάχνουμε για ξενοδοχείο.

Σε καμία από τις περιοχές που μείναμε δεν είχαμε κλείσει ξενοδοχείο. Και ο λόγος ήταν ότι δεν ξέραμε πού ακριβώς θα κουραστούμε και θα θέλουμε να μείνουμε. Εντάξει υπήρχε πλάνο της εκδρομής αλλά δε θέλαμε να δεσμευτούμε να είμαστε την τάδε μέρα και ώρα στο τάδε μέρος. Οπότε, την … ψάχναμε μόλις φτάναμε.

Και ψάξε ψάξε βρήκαμε room και στο Κότορ. Όταν λέμε room εννοούμε διαμέρισμα, με τρία υπνοδωμάτια. Η αγέλαστη ιδιοκτήτρια που ήθελε money first και μετά όλα τ’ άλλα ισοσταθμίστηκε με την απίστευτη θέα προς το φιορδ από το μπαλκόνι.

Όλα τα λεφτά; Τα πάντα όλα; Όπως θες πες το. Ίσως η καλύτερη θέα από room που θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Δε δείχνω φωτό τώρα. Θα «ανέβει» η πρωινή στα της επόμενης μέρας.

Λοιπόν, μπανάκι και πάνω στις μοτοσυκλέτες για να κατέβουμε down town. Βραδινή βόλτα και φαγητό στο Κότορ. Κι επειδή όταν τρώνε … δε μιλάνε αλλά ούτε φωτογραφίζουνε, τα υπόλοιπα αύριο.

Τέλος 2^ης μέρας.

Συνεχίζεται…

[Αιγαιοπλόος 1.661]

3^η μέρα.

Τώρα, τι να γράψω για το πρωινό ξύπνημα. Δείτε καλύτερα τη φωτό και μιλάμε μετά.

The balcony, που λέγαμε. And the breakfast, που δε λέγαμε. Διότι η τιμή της «αγέλαστης» περιελάμβανε μόνο bed. Οπότε, το σοκολατούχο αγοράστηκε απ’ έξω αλλά μπρος τη θέα τα υπόλοιπα είναι ψίχουλα. Ψίχουλα ήταν και ό,τι απέμεινε από το ψωμί και τη μερέντα που είχαμε και …. «εκτελέστηκαν» αμέσως.

Μπαίνει μέχρι και κρουαζιερόπλοιο εδώ μέσα. Είδαμε ένα παρακάτω.

Πριν φορτώσουμε τα μπαγκάζια για την αναχώρηση, είπαμε να ξαναβολτάρουμε στο κέντρο του Κότορ για να το δούμε και μέρα. Μηχανές, κέντρο, κλείδωμα κρανών στο τιμόνι (βολεύει πολύ αλλά μην το κάνεις αν είσαι σε ερημικό μέρος), καπέλο και πάμε. Α, ρε αυτή η σέλα του Transalp! Έτσι τώρα που την ξανάδα στη φωτό μου ήρθε. Ίσως το καλύτερο σημείο του, μιας και για λίγα πράγματα μπορεί να κοκορευτεί αυτό το μηχανάκι.

Έτσι είναι το Κότορ.

Κι έτσι η Αιγαιοπλόισσα στο Κότορ. Μ' έπιασε το καλλιτεχνικό μου. :P

Τώρα το ανακάλυψαν οι Μαυροβούνιοι; Για τη δουλειά λέω. Εμείς τα εφαρμόζουμε χρόνια αυτά. Δεν τα λέμε. Είναι αυτονόητα!

Οι λεπτές, λέει, νομίζουν ότι είναι παχουλές. Οι παχουλές νομίζουν ότι είναι χοντρές. Και οι χοντρές, φοράνε …. κολάν.

Και τα απλώνουν κιόλας στο ιστορικό κέντρο!

Ατραξιόν είναι. Κάτι με έναν γίγαντα και τη γυναίκα του μας είπαν, δεν έδωσα βάση. Δες και τα τεράστια μανταλάκια.

Επιστρέφουμε στο room για να φορτώσουμε τα μπαγκάζια και να βάλουμε τον εξοπλισμό προστασίας. Η Κροατία, μας περιμένει.

Μιλάμε για δίψα όμως. Δεν ξέρω πόσα λίτρα νερό κατεβάζαμε κάθε τόσο. Μπορεί και πιο πολλά από βενζίνες (!). Είχαμε πάντα μαζί μας νερό και έφευγε «αέρα».

Μαυροβούνιο τέλος. Για την ώρα. Θα ξαναπεράσουμε στο «κατέβα» αλλά από άλλη είσοδο. Douane, που λέει η ταμπέλα, είναι ο συνοριακός σταθμός.

Και φτάνουμε στην Κροατία.

HRVATSKA είναι το όνομα της χώρας στα Κροάτικα και «HR» το σήμα (πώς λέμε, «GR»). 130 χ.α.ω. είναι το όριο ταχύτητας στους αυτοκινητοδρόμους. Έχει και τέτοιους η Κροατία αλλά πληρώνεις μόνο τα έτοιμα κομμάτια και σταματάς για πληρωμή μόνο μία φορά, στο τέλος (έχοντας πάρει χαρτάκι από το μηχάνημα την ώρα που εισήλθες). Είπατε τίποτα;

Ο Αυστριακός μοτοσυκλετιστής (ΚΤΜ 990 Adv.) με τη γυναίκα του (Yamaha Tenere 660) είχανε πάει, λέει, λίγες μέρες για εντουράδα στα βουνά της Αλβανίας και τώρα «ανηφόριζαν» για τη Βιέννη. Για να μην κατεβαίνουνε κάθε τόσο για νερό, είχαν μπουκάλι στο τσαντάκι πλάτης και τραβούσαν τζούρες με σωληνάκι. Για το κατούρημα δε ρωτήσαμε αν πάνε … φυσικά ή έχουνε καμιά πατέντα!

Το μοτοσυκλετιστικό τρίο πλησιάζει τη γνωστότερη πόλη των Δαλματικών ακτών. Το Ντουμπρόβνικ μας περιμένει.

Είμαστε μέσα στα τείχη της πόλης. Κατηφορίζουμε χαμηλά προς το λιμάνι, που είναι και το κέντρο. Η τακτική γνωστή. Ανεύρεση δωματίου, μπάνιο και δρόμο για ξενάγηση στην πόλη, περπάτημα, φαγητό και τα συναφή.

Παρκάρουμε τα μηχανάκια στο κέντρο και κάνω με τα πόδια μια γύρα για να ρωτήσω για δωμάτιο. Ακούω κάτι 95άρια για δίκλινο (άκου 95, τι διάολο, οκτάνια είναι; ) και του λέω του τύπου ότι είναι too expensive. But you are in a very expensive place, μου αντιτείνει. Μόλις κάνω να φύγω, «έσκασε» και την προσφορά του. Έχω και με 40 ευρώ το δίκλινο, μου λέει. 1,5 χλμ. από δω, της αδελφής μου. Και της θειάς σου να ‘ναι, δε μας πειράζει, του λέω. :P Πάμε να τα δούμε.

Πλυθήκαμε, σενιαριστήκαμε και βγήκαμε έξω πάλι. Η αλήθεια είναι ότι ο αληθινός περιηγητής δε χρειάζεται «καλό» κατάλυμα. Ακούω μερικούς να μου λένε «πήγαμε στο τάδε μέρος και μείναμε σε ΕΝΑ ξενοδοχείο, άλλο να σου λέω κι άλλο να το βλέπεις». Μη μου πεις, τους λέω.

Είχαμε φτάσει νωρίς στο Dubrovnik και μας έπαιρνε να ρίξουμε και μια βουτιά στις Δαλματικές ακτές, προτού βγούμε για περπάτημα στην πόλη. Στα εκατοντάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής των Δαλματικών ακτών δε μπορώ να βγάλω ποιοτικό συμπέρασμα από τη μέτρια παραλιούλα που βρήκαμε και βουτήξαμε.

Ανηφορίσαμε προς το πάνω μέρος της πόλης και πήραμε το τελεφερίκ για να δούμε τη θέα από ψηλά. Πάρτε μια γεύση. Εκεί κάτω στο λιμανάκι, θα φάμε το βράδυ.

Αυτά βλέπεις περπατώντας στο Dubrovnik. Κι έχει μπόλικο περπάτημα για να το δεις όλο το ιστορικό κέντρο.

Η φωτογραφική μηχανή σβήνει και οι ταξιδιώτες θα τσιμπήσουν κάτι για να γλυκάνουν μέσα στις τόσες ικανοποιημένες από την εκδρομή αισθήσεις και τη γεύση.

Τέλος 3^ης μέρας.

Συνεχίζεται…

[Αιγαιοπλόος 1.661]

4^η μέρα.

Η μέρα σήμερα θα είναι αλλιώτικη. Θα είναι η πρώτη φορά από το ξεκίνημα της εκδρομής που δε θα περάσουμε σύνορα! Είμαστε Κροατία (Dubrovnik) και θα κοιμηθούμε πάλι Κροατία (Zadar). Αφού στο μεταξύ βέβαια τραβήξουμε σχεδόν όλη την ακτογραμμή της Δαλματίας μέχρι πάνω. Τώρα άμα σας πω ότι γουστάρω, λίγα θα πω. Ο αντίχειρας πατάει τη μίζα αυτόματα, σαν το χτύπο της καρδιάς ένα πράμα.

Έχουνε και στην Κροατία γέφυρες – έργα τέχνης. Άψογο οδόστρωμα, σωστές ενώσεις (ούτε γκαπ ούτε γκουπ) και γενικά όλο το οδικό δίκτυο της χώρας είναι σε πολύ καλό επίπεδο, όχι μόνο από πλευράς συντήρησης αλλά και χάραξης. Δεν είδα στροφές να ανάποδη κλίση και γενικά υπήρχε προβλεψιμότητα στις οδικές συνθήκες. Και σε συνδυασμό με τον οδηγικό πολιτισμό ντόπιων και ξένων (μιλάμε για αμέτρητα αυτοκίνητα με μη κροάτικες πινακίδες) φτάνεις να οδηγείς χαλαρά και άνετα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν απολύτως ακριβής με τα σύνορα. Το πράγμα έχει ως εξής: Η περιοχή του Dubrovnik χωρίζεται από την υπόλοιπη Κροατία, διότι η γειτονική Βοσνία Ερζεγοβίνη βγάζει μια μικρή «γλώσσα» γης, πλάτους λίγων χιλιομέτρων, στην Αδριατική θάλασσα, οπότε κόβει την Κροατία σε ένα σημείο. Έτσι, για να πας από το Dubrovnik στην υπόλοιπη Κροατία, μπαίνεις λίγο σε Βοσνιακό έδαφος (τα «σύνορα» που βλέπετε στη φωτό) και σε λίγα λεπτά ξαναμπαίνεις σε Κροατικό έδαφος (πάλι «σύνορα»). Ο λόγος που τα έχω σε εισαγωγικά τα σύνορα είναι ότι στην πράξη τα οχήματα περνάνε χωρίς στάση και η αστυνομία σταματάει περιστασιακά για κανέναν έλεγχο. Περάσαμε, χωρίς στάση.

Η ακτογραμμή των Δαλματικών ακτών. Στα αριστερά η Αδριατική θάλασσα, στα δεξιά η στεριά. Αυτό για 350 χιλιόμετρα, αν πεις ότι πας μέχρι το Zadar, όπως εμείς, ή μπορεί να φτάσει και τα 550 αν φτάσεις μέχρι τη Rijeka κι ακόμα περισσότερα αν πας μέχρι την Pula. Όρεξη να ‘χεις. Και πώς να μην έχεις. Επαρχιακός, με ωραία χάραξη και άσφαλτο δίπλα στη θάλασσα, καλοκαιράκι.

PEKARNA είναι ο φούρνος. Έγινε της …. «πεκάρνας» :D . Είναι γυμναστικούλα τελικά το μοτο-ταξίδι, όπως και να το κάνεις.

Τα χιλιόμετρα μέχρι το Zadar δεν είναι πάρα πολλά αλλά αν πεις ότι τραβάς όλη τη δαντελωτή δαλματική ακτογραμμή, χωριουδάκι – χωριουδάκι θα φτάσεις βράδυ. Επιλέξαμε λοιπόν να κάνουμε ένα κομμάτι από τον καινούριο αυτοκινητόδρομο και θα ξαναβγούμε στη θάλασσα λίγο πιο πάνω, στο Split, όπου θα κάνουμε στάση για καφέ. Μια μικρή στάση στο parking των διοδίων και μετά απλώς παίρνουμε χαρτάκι. Θα πληρώσουμε μόνο μία φορά, όταν θα βγούμε και φυσικά ανάλογα με την απόσταση που θα διανύσουμε. Υπάρχει και ενημερωτική ταμπέλα που σου λέει πόσο πληρώνεις για Split, πόσο για Zagreb, πόσο για Rijeka κλπ., ώστε να ξέρεις από πριν τι πληρώνεις. Και εννοείται ότι ο αυτοκινητόδρομος είναι τελειωμένος. Γιατί κάπου αλλού τα πράγματα είναι διαφορετικά: Πληρώνεις για αυτοκινητοδρόμους που ΘΑ γίνουν, με διόδια μετωπικά ("όπου σε πετύχω στα παίρνω") και με κόστος απόστασης που όχι μόνο δεν αναγράφεται αλλά αλλάζουν και οι τιμές κατά βούληση του εργολάβου. Δεν ξέρω τελικά ποιος είναι «Ευρώπη» και ποιος δεν είναι.

Άσχετο. Τα γάντια είναι απαραίτητα και για την καλοκαιρινή οδήγηση. Όχι μόνο για ασφάλεια αλλά και για άνεση. Το να σου χτυπάει ο ζεστός αήρ τα χέρια για κάμποσες χιλιάδες χιλιόμετρα είναι θέμα. Κι από το να πλακώνεσαι με νιβέες, καλύτερα γαντάκι .

Ο αυτοκινητόδρομος που λέγαμε. Εμείς πάμε Split. Πληρώνουμε μέχρι το Split. Μία φορά, στο τέλος. Θυμάμαι, ρε τα ξεκουμπώματα και τα σταματήματα στην Αθηνών Θεσσαλονίκης. Αφίδνες, Τραγάνες, Πελασγίες, Τέμπη, Λεπτοκαρυές, κάπου δέκα έντεκα διόδια για να πας Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Άνοιξε – κλείσε, πορτοφόλια, κέρματα (δεν τα λέω «ψιλά», διότι τα 2 ευρώ, δηλ. εφτακόσιες δραχμές, δεν τα έλεγα ποτέ «ψιλά»). Δεν ξέρω. Ζούμε τελικά στην «ωραιότερη χώρα του κόσμου;». Η χώρα μας καλή είναι. Οι διοικούντες της είναι το θέμα. Και οι επιλέγοντες, το μέγα θέμα. Μην το ανοίγω κι άλλο. Πάμε Σπλιτ.

Βγαίνοντας από τον αυτοκινητόδρομο, στην έξοδο «Split». Σε λίγο θα πιούμε καφεδάκι στο λιμάνι.

Γράφουνε κι εκεί με σπρέι στις ταμπέλες. Αλλά όχι για ομάδες και θύρες. Είναι διορθώσεις προς διευκόλυνση των οδηγών, πιθανόν λόγω έργων.

Ως προς τη γλώσσα τώρα, εξ αφορμής της ταμπέλας. Η γραφή είναι τόσο με λατινικό όσο και με κυριλλικό αλφάβητο. Πρόκειται για την ίδια γλώσσα, μόνο που έχει δύο αλφάβητα και είναι η μοναδική γλώσσα στον κόσμο με δύο αλφάβητα. Το Σπλιτ είναι η δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Κροατίας και το όνομά του προέρχεται από τον Ασπάλαθο.

Παρκάραμε τις μοτοσυκλέτες σε «προβλεπέ» χώρο και καθίσαμε για καφέ στην παραλία του ιστορικού κέντρου του Σπλιτ, κάπου δεξιά στη φωτό. Περπατήσαμε και λίγο, είδαμε και το παλάτι του Διοκλητιανού αλλά ο χρόνος δεν επέτρεπε παραπάνω πράγματα, οπότε: Μπουφάν, κράνος, γάντια και πάλι στο δρόμο.

Αυτή η αυλίτσα ήταν όλα. Parking για τα μηχανάκια, χώρος πρωινού, μέρος για άπλωμα των πλυμένων jean. Τα πάντα.

Είμαστε στην παραλιακή πόλη Zadar, προς στο βόρειο μέρος της Κροατίας. Ρωτώντας κάπου για room, μας πήγαν από γνωστό σε γνωστό και τελικά βρέθηκε ένα διαμέρισμα με 3 υπνοδωμάτια και αρκουδίσιον, στην αυλή του οποίου άραξαν ζεματισμένα τα μηχανάκια με τους ιδρωμένους ταξιδιώτες.

Δεν ξέρω αν το γούρλωμα των ματιών του ιδιοκτήτη και κυρίως της γυναίκας του στην απάντηση του ερωτήματος «where are you from», ήταν θαυμασμού ή οίκτου. Με μπέρδεψε λίγο η πρόταση της γυναικός του αν θέλει να μας πλύνει τα ρούχα στο πλυντήριο…

Σε λίγο, ένα μικρό βουνό από ρούχα που είχαν πάνω τους 1.500 χιλιόμετρα ιδρώτα είχε σχηματιστεί και σε ένδειξη ευχαρίστησης καθίσαμε οι άντρες να πούμε δυο κουβέντες με τους ιδιοκτήτες, καθώς οι γυναίκες ήθελαν λίγο παραπάνω χρόνο για να «φτιαχτούν».

Η ... κάθοδος των (πλυμένων, περιποιημένων και για πρώτη φορά στην εκδρομή με φουστάνι) γυναικώνΕ, έτυχε θαυμασμού από τους owners του apartment, προκαλώντας αμηχανία, την οποία αποπειράθηκε να «σπάσει» η ερώτηση μίας εκ των γυναικών της παρέας, έχοντας στο μυαλό της τα ρούχα που θα μας έπλεναν στο πλυντήριο: «With the clothes, Ok?», ρωτάει με χαμόγελο και αμέσως ο κυριούλης ιδιοκτήτης αποκρίνεται: «Yes, you are very nice», θεωρώντας ότι ήθελε μια γνώμη για το φουστάνι, βρε αδερφέ.

Βγήκαμε με τα πόδια για να γνωρίσουμε το Zadar. Πάμε γραμμή στο ιστορικό κέντρο.

Δεν ήξερα ότι βγάΝει και παγωτά η DUCATI. Είναι όμως όλα υποχρεωτικά με δύο μπάλες, σε διάταξη V με 90 μοίρες περιεχόμενη γωνία και η … μετάδοση της γεύσης γίνεται με κουταλάκι - ιμάντα. Γεύση είσαι ελεύθερος να διαλέξεις, αν και η καλύτερη επιλογή είναι το μπισκότο που στεγνώνει λίγο στο στόμα και έχει κάπως ξηροκάμπανη αίσθηση. Όλα τα παγωτά είναι «αερόψυκτα», χωρίς σιρόπι.

Τελικά από το τίποτα, μπορείς να κάνεις το παν. Ή έστω κάτι καλό. Μια προκυμαία είναι κι αυτή, εδώ στο Zadar με το κύμα να σκάει πάνω της. Κι όμως κάποιος σκέφτηκε ότι η κάθε κυματιά είναι μια κίνηση και μάλιστα πρωτότυπη, μιας και δε μοιάζει με την προηγούμενη η την επόμενη. Και κατασκεύασε ένα «μουσικό όργανο» με ελάσματα που είναι κρυμμένα μέσα στην κούφια προκυμαία και παράγουν ήχο από τα κύματα που σκάνε πάνω του. Η θάλασσα λοιπόν σου παίζει μουσική και χιλιάδες επισκέπτες είναι εδώ και γι’ αυτό το λόγο.

Να και οι τρύπες από όπου βγαίνει η μουσική που παίζουν τα κύματα.

Το βράδυ έρχεται, η φωτογραφική κλείνει. Έρχεται γευστικό όργιο.

Τέλος 4^ης μέρας.

Συνεχίζεται…

[Αιγαιοπλόος 1.661]

5^η μέρα.

Ετούτο το room ήταν απαρτμεντ και είχε στην τιμή και πρωινό με «απ’ όλα», μέχρι και αλλαντικό της αδελφής του ιδιοκτήτη. Πιάσαμε λίγο την κουβέντα στα αγγλικά, συνταξιούχος αστυνομικός ήταν, είχε κάνει τα ταξιδάκια του στα Βαλκάνια και τριγύρω, είχε τις πίκρες του με τους Σέρβους και όσα έγιναν, τέλος πάντων έβρισκε την τωρινή κατάσταση καλή. Είχε πάει Ιταλία, Σκόπια, Βουλγαρία, Τουρκία αλλά όχι στην Ελλάδα, ίσως – υποθέτω – και λόγω της θέσης μας υπέρ των Σέρβων, δεν ξέρω.

Φάγαμε, ήπιαμε, χαιρετίσαμε, φορτώσαμε, καβαλήσαμε και φύγαμε. Πρώτος προορισμός για σήμερα οι προστατευόμενες από την UNESCO ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς λίμνες του Plitvice στη βόρεια Κροατία και τελικός προορισμός μας για διανυκτέρευση η Βοσνία και το Σεράγεβο (ναι, ναι πάλι να αλλάξουμε χώρα σήμερα!).

Για να δεις τις λίμνες κανονικά θέλει περπάτημα δυο μέρες. Εμείς είδαμε ό,τι είδαμε (καταρράκτες, λίμνες, δάσος) σε 4 ώρες. Και το να περπατάς 4 ώρες με τα κράνη παραμάσχαλα δε λέει. Βολέψαμε 4 κράνη πάνω στο Transalp, κλειδωμένα με κλειδαριά ποδηλάτου και άλλα δύο μέσα στο Varadero και ξεκινήσαμε για το περπάτημα στις Lakes.

Μπαίνεις σε ένα βαποράκι (ηλεκτροκίνητο μάλιστα), σε βγάζει στην απέναντι όχθη της λίμνης, μπαίνεις σε ένα άλλο καραβάκι (ντίζελ) σε πάει παρακάτω, μετά περπατάς κάμποσο, ανεβαίνεις, βλέπεις τις λίμνες από ψηλά, τον καταρράκτη, έχει δουλειά το πράγμα. Αλλά το μέρος αξίζει. Κι αν κανείς έχει χρόνο, πραγματικά ηρεμεί.

Οι λίμνες από ψηλά…

… και από χαμηλά. Τι να πω, ρε παίδες. Μια ηρεμία, μια γαλήνη! Άλλο πράγμα!

Άλλο πράγμα όμως ήταν και η πείνα, μετά από 4 ώρες περπάτημα στη φύση, ανέβα – κατέβα, μονοπάτια, πλαγιές, καταρράκτες και όλα αυτά με τα βαριά μοτοσυκλετιστικά μπουφάν παραμάσχαλα και με μποτάκια και κάλτσες στα πόδια. Τι να σου κάνει το σπιτικό πρωινό στο Zadar, με τα χειροποίητα σαλαμάκια; Από ένα σημείο και μετά βλέπαμε τα ζωάκια και τα πετούμενα … ψητά! Σε Εθνικό Δρυμό τώρα, έτσι;

Στην ξύλινη καντίνα «ψητοπωλείο» που μας περίμενε στο τέλος, «χυθήκαμε» σα σακιά. «Ω, ρε τι ψωλιά ήταν αυτή που φάγαμε!», αναφώνησε ένας απ’ την παρέα και είχε και το δίκιο του, γιατί του είχαμε πει για «κανα εικοσάλεπτο περπάτημα» αλλά πέσαμε έξω 3μιση ώρες! «Χτυπήσαμε» κάτι ψητά, γίναμε «άνθρωποι» και πήγαμε προς τις μοτοσυκλέτες. Σε λίγο αλλάζουμε και πάλι χώρα!

Το Transalp αντικρίζει τα σύνορα Κροατίας – Βοσνίας Ερζεγοβίνης. Σκέφτομαι ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια, όλες αυτές οι χώρες ήταν μια και τώρα έχουν γεμίσει σύνορα, μπάρες και νεκροταφεία. Ειδικά στη Βοσνία, ο τόπος είναι γεμάτος πόνο. Παντού μνήματα και όχι μόνο ενηλίκων. Το να βλέπεις μια πλαγιά βουνού «σπαρμένη» μεταξύ άλλων και με παιδικούς τάφους, σου κάνει τη σκέψη άνω κάτω. Σε διαλύει. Κι όσο σκέφτομαι ότι μισήθηκαν και πλακώθηκαν λαοί με κοινή εν πολλοίς πορεία, κοινά βιώματα, κοινή γλώσσα χαλιέμαι ακόμα παραπάνω.

Το μίσος είναι ύπουλο πράγμα. Μόνο αν αγαπήσεις και αγαπηθείς το καταλαβαίνεις….

Και στη Βοσνία, το πορτοκαλί ανάβει και πριν το πράσινο, προειδοποιώντας σε να είσαι έτοιμος για εκκίνηση.

Προορισμός μας το Σεράγεβο, όπου – όπως το κόβω – θα φτάσουμε νύχτα, γιατί ο δρόμος περνάει μέσα από χωριά και κωμοπόλεις. Έχουμε κάμποσα χιλιόμετρα ακόμα και καθόλου δε με χαλάει. Η βιασύνη άλλωστε δεν έχει σχέση με τον «οδοιπόρο» και την περιήγηση. Άμα ήθελα να πάω γρήγορα, θα έπαιρνα αεροπλάνο.

Επαρχιακός βοσνιακός δρόμος. Νορμάλ πλάτους, ήπιας κίνησης, εναλλαγές τοπίου. Ό,τι πρέπει για easy riding.

«Γνώριμα» ονόματα πόλεων από τα δελτία ειδήσεων την περίοδο του εμφυλίου…

Φορτωματάκι, ε;

Μας έκανε νόημα πιο κάτω και τον περάσαμε.

Στο Σεράγεβο φτάσαμε κατά τις 9 το βράδυ. Επιλέξαμε να μείνουμε στο καράκεντρο για να βγούμε αμέσως για βόλτα. Bosnia Hotel λεγόταν το ξενοδοχείο και ήτανε σα να λέμε στο Σύνταγμα. Βολέψαμε τις μηχανές σε μια αυλή που είχε και μετά κλασικά. Μπάνιο για να φύγει η … μούργα, χαλαρά ρούχα και σε χρόνο dt έξω στην πόλη για να τη γνωρίζουμε.

Τέλος 5^ης μέρας.

Συνεχίζεται …

[Αιγαιοπλόος 1.661]

6^η μέρα.

Η … 6^η μέρα κατά τα γραφάς ήτανε βροχερή. Ψιλόβροχο μεν αλλά διαρκείας. Δε βιαζόμαστε να φύγουμε, βέβαια. Θέλαμε να δούμε και να περπατήσουμε το Σεράγεβο και τη μέρα, οπότε βγήκαμε πάλι μια βόλτα με τα πόδια. Το Σεράγεβο είναι μια πόλη – κράμα. Μεγαλόπρεπα νεοκλασικά δυτικού τύπου σε μια μεριά, στενάκια – μαχαλάδες με τζαμιά, καφενεία και τουριστο-μαγαζάκια πιο πέρα, τεράστιου πλάτους λεωφόροι με κομμουνιστικά μπλοκς στα περίχωρα. Την πόλη διατρέχει ο ποταμός Μιλιάτσκα, χωρίζοντάς την στα δύο.

Το μουσουλμανικό κέντρο.

Το να πιστεύεις ότι … ξορκίζεις το «κακό» κλείνοντας τα μάτια και το στόμα, είναι μαλακία. Και οι Βόσνιοι το ξέρουν αυτό.

Σ’ αυτό το μαγαζάκι ήρθη για λίγο η … απαγόρευση μεταφοράς σουβενιρς. Ένα δυο στυλό φτιαγμένα από αληθινές σφαίρες για να θυμίζουν τα βιώματα του πολέμου και να διδάσκουν τους επόμενους τα πήραμε.

Το σημείο της δολοφονίας του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου και της συζύγου του που στάθηκε η αφορμή για την πυροδότηση του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η βροχή επέμενε και τα αδιάβροχα βγήκαν από τα βαλιτσάκια. Έβαλα και την «καπότα» στο tank bag για να μη βάλει νερό από το φερμουάρ. Αποχαιρετάμε το βροχερό Σεράγεβο, που νομίζω ότι ήθελε λίγο παραπάνω χρόνο να του αφιερώσουμε, γιατί σε ένα βραδάκι και σ’ ένα πρωί λίγα πράγματα μπορείς να δεις σε μια τόσο μεγάλη και ιστορικά σημαντική πόλη. Εις το επανιδείν; Δεν ξέρω. Είναι και τόσα πολλά τα μέρη που θέλω να ταξιδέψω. Η γη είναι μια ολόκληρη βιβλιοθήκη κι εμείς ζούμε σε μια σελίδα ενός βιβλίου…

Αν ρωτήσεις στην Ελλάδα για το Μόσταρ, το πιθανότερο που θα σου πουν είναι ότι από εκεί κατάγεται ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Αλλά εμείς δεν πήγαμε γι’ αυτό…

Το Μόσταρ έχει κι αυτό πολύ πικρή ιστορία.

Είναι αυτά που λέγαμε πιο πάνω. Βουνά «σπαρμένα» με περισσότερα μνήματα από όσα δικαιολογεί το εκάστοτε παρακείμενο χωριό.

Η γνωστή γέφυρα του Μόσταρ, πάνω από τα νερά του ποταμού Νερέτβα. Καταστράφηκε στον εμφύλιο και ξαναχτίστηκε το 2004. Αποτελεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Σε κάποια δόση στην κορυφή της γέφυρας είχε μαζευτεί κόσμος γύρω από έναν τυπά που μάζευε λεφτά σε καπέλο για να πέσει, λέει, από τη γέφυρα στο νερό. Τελικά, δεν έπεσε, γιατί τα συγκεντρωθέντα δεν ήταν αρκετά…

Κρέας, μελιτζάνες, κολοκύθια, μανιτάρια και … σως για να γλιστράνε. Πιάτο – ταψί. Κανα 20άρικο για το κάθε ζευγάρι, όλα μέσα. Οι τιμές αναμενόμενα χαμηλές για μας αλλά όχι για τα ξυπόλητα παιδάκια που κοιτούσαν τα φαγητά. Τους δώσαμε από τα ψητά μας.

Σε λίγο θα αλλάξουμε και πάλι χώρα. Θα ξαναμπούμε στο Μαυροβούνιο κι επειδή ο χάρτης δείχνει ψιλοέρημη την διαδρομή, φουλάρουμε για σιγουριά. Τα 17,5 λίτρα του ρεζερβουάρ στο Transalp δεν είναι πολλά αλλά με συνετή οδήγηση σε κρατάνε. Είναι κι ο ψεκασμός που ρίχνει την κατανάλωση. Γύρω στα 4μιση στα 100, αν πηγαίνεις με 130άρες. Το παλιό γκολφάκι είναι σήμα κατατεθέν στη Βοσνία. Κάτι σαν τις αρχαίες Mercedes στην Αλβανία.

Έφυγε ο κομμουνισμός, ήρθε η Porsche Carrera από την μια και η ζητιανιά των παιδιών απ' την άλλη (βλ. πιο πάνω που έλεγα). Αυτό το γαμημένο το «μέτρον, το άριστον». Να μη μπορούμε να το πετύχουμε! Βοσνιακές πινακίδες είχε η Πόρσε.

Βοσνία Ερζεγοβίνη τέλος. Μπήκαμε στο Μαυροβούνιο ή αλλιώς CRNA GORA, που σημαίνει «Μαύρο Βουνό». Montenegro, με άλλα λόγια.

Crna Gora ήταν και το όνομα του ξενοδοχείου που μείναμε. Τεράστιο μπλοκ, απομεινάρι της κομμουνιστικής περιόδου. Έδειχνε ιστορικό κτήριο, ψηλοτάβανο, αλλού περιποιημένο και αλλού ξεχασμένο και η θέση του στο κέντρο της Ποντγκόριτσα (Πρωτεύουσας του Μαυροβουνίου) ήταν ότι έπρεπε για μας.

Οι μηχανές μπήκαν στην πίσω αυλή, δίπλα στα μαγειρεία και εμείς ετοιμαστήκαμε να γνωρίσουμε την Podgorica by night, χωρίς να μας αφήσει κάτι αξιομνημόνευτο για να αναφέρω.

Τέλος 6^ης μέρας.

Συνεχίζεται …

[Αιγαιοπλόος 1.661]

7^η μέρα.

Η μέρα σήμερα θα έχει πάλι … «σουβλάκι». Αλλά για … μεσημεριανό!

Θα περάσουμε πάλι transit («σουβλάκι») την Αλβανία και θα κοιμηθούμε στα Γιάννενα.

Ποντγκόριτσα – Γιάννενα, λοιπόν. Αυτή είναι η διαδρομή αλλά για να «βγει» θέλει καλό πρωινό και βλέπουμε. 450 χιλιόμετρα είναι χοντρικά αλλά όταν διασχίζεις την Αλβανία από πάνω μέχρι κάτω ο χρόνος είναι …. χρόνια. Φύγαμε πρωί, φτάσαμε λίγο πριν το σούρουπο.

Να ‘μαστε πάλι στην Αλβανία. Η χώρα του χωματόδρομου. Καινούριες ταμπέλες με τα αξιοθέατα αλλά ο δρόμος είναι υπό κατασκευή. Φυσικά και δεν υπάρχει άλλος. Αυτός είναι και λειτουργεί κανονικά και με την κυκλοφορία να είναι μεγάλη από κάθε είδους όχημα (αυτοκίνητα, νταλίκες, λεωφορεία). Η σκόνη, ντουμάνι.

Για Σκόδρα (SHKODER) από τον αριστερό χωματόδρομο. Από κει πάνε για Τίρανα, Δυρράχιο και κάτω. Είναι ο main road. Από κει πάμε κι εμείς.

Το σήμα «απαγορεύεται η είσοδος» είναι … χειροποίητο. Είχανε πρόχειρο το σήμα «δρόμος κλειστός και από τις δύο κατευθύνσεις» και με μια ψεκασιά σπρέι στη μέση για την «παύλα», κάνανε τη δουλειά τους.

Και μέσα στα χωριά πάντως, δεν αλλάζουν πολλά πράγματα. Χωματόδρομοι κι εκεί. Μόνο που τους καταβρέχουνε για να μη σηκώνεται σκόνη αλλά και πάλι έχεις τη λάσπη. Από οικοδομικής απόψεως ισχύει το «ό,τι να ‘ναι», όπως δείχνει η οικιστική …. ποικιλία στη φωτό.

Στις διασταυρώσεις κινούνται όλοι μαζί. Γιωταχήδες, φορτηγατζήδες, ποδήλατα με μανάδες και μωρά, πεζοί, μηχανάκια. Όλοι μπροστά. Και τα ... βρίσκουν μεταξύ τους.

Τουλάχιστον εδώ υπήρχε άσφαλτος.

Δε μου έκανε εντύπωση το «δικάβαλο» αλλά πιο πολύ το ατάραχο, χαλαρό βλέμμα της κοπέλας που μάλλον ήταν συνηθισμένη να κάθεται στη σχάρα. Καθημερινή μετακίνηση.

Αυτή τη φορά δε θα πάμε Τίρανα. Κάπου έξω από την Αλβανική πρωτεύουσα θα στρίψουμε για Δυρράχιο (Durres, που λέει η ταμπέλα), στα παράλια της Αδριατικής και από κει θα τραβήξουμε για κάτω, προς τον Αλβανικό νότό για να μπούμε στην Ελλάδα από την Κακκαβιά.

Όσο πάμε για το Δυρράχιο, η κατάσταση καλυτερεύει. Δρόμοι, σπίτια, καθαριότητα δεν έχουν καμία σχέση με πριν αλλά και μετά. Κρατήστε το αυτό το «μετά», γιατί ο Αλβανικός νότος είναι τρελή εμπειρία για τον ταξιδιώτη…

Το θυμάστε το κομμένο μέχρι το λαιμό παπί που το είχανε οξυγονοκολλήσει στο κάρο;

Ε, αυτό εδώ είναι ο πρόγονός του!

Το κέντρο του Δυρραχίου είναι αρκετά εκσυγχρονισμένο και δείχνει πολύ μπροστά οικονομικά, σε σχέση με την υπόλοιπη Αλβανία. Είναι το σημαντικότερο λιμάνι της χώρας, με τακτική σύνδεση προς Ιταλία. Η τσιμινιέρα της ΑΝΕΚ που φαινόταν από μακριά, με κατέβασε μέχρι το λιμάνι, για να δω το γνώριμο ΛΑΤΩ να αναχωρεί για Μπάρι. Ήπιαμε ένα καφεδάκι, φάγαμε κάτι ελαφρύ (δεν παλεύεται η οδήγηση με ζέστη και τουμπανιασμένο στομάχι) και συνεχίσαμε για το νότο. Θα τραβούσαμε μέχρι Φίερι κι από κει είχαμε δύο επιλογές: Είτε προς Τεπελένι, Αργυρόκαστο, Κακκαβιά και Γιάννενα (δηλ. από την ενδοχώρα), είτε προς Αυλώνα, Χειμάρα, Αγ. Σαράντα (δηλ. παραλιακώς) και να μπαίναμε από τη Σαγιάδα Θεσπρωτίας. Επιλέξαμε την πρώτη διαδρομή, μιας και οι χάρτες την είχαν με πιο παχύ δρόμο, ως τρόπον τινά, το βασικό οδικό άξονα.

Είναι ο … βασικός οδικός άξονας που έδειχνε ο χάρτης. Τον είχε με πορτοκαλί (δηλ. ασφαλτοστρωμένο). Μαζί με εμάς ήταν και λεωφορεία (βλ. στο βάθος) …

… αλλά και βυτιοφόρα!

Δεν κατάλαβα τι σημαίνουν οι ατάκτως ερριμμένες κοτρώνες. Ίσως φύγουν μόλις ο χωματόδρομος δοθεί … επισήμως στην κυκλοφορία.

Φαντάζεσαι πίκρα να περνάς νύχτα από «δω χάμω», με καμιά νταλίΝΓΚα να ‘ρχεται από απέναντι κι εσύ να χορεύεις ανάμεσα στα κοτρωνίδια; Να βάλω και βροχή στο όλο σκηνικόν;

Θέλω να ‘μαι σαφής. Έτσι μ’ αρέσει το μηχανάκι. Φορτωμένο, λασπωμένο, ταλαιπωρημένο. Με μια κουβέντα: Ταξιδεμένο.

Λυπάμαι όσους έχασαν ευκαιρίες και βιώματα για να κρατήσουνε τα υπάρχοντά τους αγρατζούνιστα.

Σε λίγο η Αλβανία τελειώνει. Εντάξει, κουραστήκαμε αλλά και πάλι, δε θα ‘θελα να λείπει αυτή η χώρα από το ταξίδι. Το σίγουρο είναι ότι σου αφήνει ένα έντονο αποτύπωμα και όχι μόνο λόγω της σκόνης από τους χωματόδρομους…

Η «ΕΛΛΑΣ» μας υποδέχεται και η χαρά μου είναι ότι πάμε στα Γιάννενα. Όχι για τα ίδια τα Γιάννενα, μιας και έχουμε πάει πάμπολλες φορές αλλά για το καλό φαγητό που βρίσκεις. Εκεί οι άνθρωποι ξέρουνε να τρώνε!

Από δω και κάτω δεν κοιτάμε χάρτες. Την Ελλάδα την ξέρουμε σαν την παλάμη μας. :D

Τα βραδάκια της έβαζα λίγο σπρέι αλυσίδας για να κρατιέται σε φόρμα. Στη Σύρο θα τη σενιάρω και θα την κάνω πιπίνι. Τα Bridgestone με τη σκληρή γόμα ήταν ό,τι πρέπει για τους αλβανικούς χωματο-πετρό-δρομους.

Από δω και κάτω δε θα γράψω τίποτα. Γιάννενα, φαγητό, ύπνος και το πρωί Αμφιλοχία και κάτω προς τη γέφυρα «Χαρίλαος Τρικούπης» (έτσι είναι το επίσημο όνομα). Μια μικρή στάση στο Αίγιο, όπου ζει η αδελφή μου με τον άντρα της και μετά, καρφί για Πειραιά και Σύρο με το Blue Star 2.

Λένε πως το σώμα ιδρώνει για τα φέρει βόλτα με τη ζέστη.

Ιδρώνει για να ισορροπήσει τη θερμοκρασία αλλά στην ουσία και τον ίδιο τον άνθρωπο.

Ίσως γι’ αυτό τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, γίνονται με ιδρώτα και είναι αυτά που σου χαρίζουν την εσωτερική ισορροπία.

Το οδοιπορικό το αφιερώνω στη συνοδοιπόρο – γυναίκα μου.

Minima maxima sunt.

Τέλος.

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 3 , 2013 από τον Αιγαιοπλόος

[A-nik-i 1.180]

Υπέροχη εκδρομή, μα νομίζω ακόμα καλύτερη "εξιστόρηση". Εύχομαι απτόητη συνέχεια στις εξερευνήσεις!

[tzoutz 3.515]

Αυτή ήταν μισή ώρα από την ζωή μου η οποία σίγουρα δεν πήγε χαμένη!

Thanks man, άντε και στο επόμενο!

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 3 , 2013 από τον tzoutz

[black sheep 565]

πολύ όμορφα!

[karellen 11.557]

Τα ταξιδιωτικά συνήθως τα αφήνω στη μέση.

Το δικό σου όμως το ξεζούμισα μέχρι τέλους.

Μπράβο Κώστα!

Σου εύχομαι και Κεντρική (γιατί όχι και Δυτική) Ευρώπη. :cheers:

[ibar132 1.685]

πολυ καλο μπραβο παιδια!!!

αντε κ στο επομενο!

[Stratos 650 858]

πολύ ωραία πράγματα

Νομίζω πως αυτό το ταξίδι πρέπει να το κάνουμε τουλάχιστον όσοι είμαστε στα βόρεια

Τώρα πρέπει να βγάλω και διαβατήριο και κανούργια ταυτότητα και κάρτες :lol:

[John The Son 295]

Ωραιος,να' σαι παντα γερος να ταξιδευεις!!

[harilaos 96]

Παντα τετοια κοντοσυριανε και παντα να μας γεμιζεις βιωματα εικονες και λεζαντες. Ειπες οτι επρεπες να πεις, εδωσε στατιστικα στοιχεια, ουτε φλυαριες, ουτε περιτα. Ξεκουραστη αναγνωση που την τελειωνεις. Ωραιος. Πιστευω οτι εχει και καποια ακομα να προσθεσεις αλλα δεν χρειαζεται.

Να σαι καλα με την παρεα σου να κανεις πολλα σαν και αυτα.

[Viper4 3.568]

Ωραίο οδοιπορικό φίλε Αιγαιοπλόε. Πάντα τέτοια!

Καμιά φωτογραφία με τις Κροάτισσες δεν έχεις;;;; χαχαχα :P

[themata 2.570]

Να'στε καλά να ταξιδεύετε! όμορφα πράγματα!

[μάθο... 10.136]

Κωστη...να μην χανεσαι.Να γραφεις για να "χανομαστε" εμεις!Ευχαριστουμε φιλε να εισαι καλα να ταξιδευεις(και να συνταξιδευεις με το συζυγακι σου)και να βλεπουμε τετοια ωραια αφηγηματα με μοτοσυκλετα :)

[wildbilly 1.471]

Μπράβο αδερφέ! Μας θύμισες μέρη που ήμασταν και είδαμε μέρη που δεν ήμασταν...κατά σύμπτωση φέτος θα ακολουθήσουμε και μεις την ίδια σχεδόν διαδρομή: Πρέβεζα-Γιάννενα-Κόνιτσα-Φλώρινα-Οχρίδα-Ελμπασάν-Τιρανα-Σκόδρα-Budva-Dubrovnik-Mostar και μετά θα συνεχίσουμε βόρεια...

Αν θες βάλε και ένα χάρτη από το γούγλη...

Να ρωτήσω μόνο...Από ποιό πέρασμα περάσατε στο Μαυροβούνιο, απο αυτό που είναι βόρεια της Σκόδρα και πάει προς Podgorica ή από αυτό πριν τη Σκόδρα που πάει παραλιακά μέχρι τη Budva? Είχε κόσμο στο πέρασμα? Γενικά αργήσατε να περάσετε ή οι έλεγχοι είναι τυπικοί στα Αλβανικά περάσματα όπως είναι στα Σκοπιανά που δείχνεις μόνο πράσινη κάρτα και διαβατήριο και περνάς στο τσακ μπαμ?

Άντε και όταν έρθω στο νησί σου, που είμαι μισός από κεί, θα περάσω να πούμε ταξιδιωτικές ιστορίες παρέα με μερικές μπυρίτσες!!!

[Whatevier 1.310]

Ευχαριστουμε πολυ για το ταξιδι :)

μ' αρεσε πολυ και το

"Έτσι μ’ αρέσει το μηχανάκι. Φορτωμένο, λασπωμένο, ταλαιπωρημένο. Με μια κουβέντα: Ταξιδεμένο.

Λυπάμαι οσους εχασαν ευκαιριες και βιώματα για να κρατήσουν τα υπάρχοντά τους αγρατζούνιστα"

[NIKOLAS L 509]

Μας ταξιδεψες για άλλη μια φορά με την περιγραφή και τις φώτο..Να'σε καλά σύντομα σε νέο ταξιδάκι σου εύχομαι.

[Αιγαιοπλόος 1.661]

Ωραίο οδοιπορικό φίλε Αιγαιοπλόε. Πάντα τέτοια!

Καμιά φωτογραφία με τις Κροάτισσες δεν έχεις;;;; χαχαχα :P

Έβαλα τα Ducati Girls, ρε Μιχάλη.

Πάρε κι άλλη μια για πιο ολοκληρωμένη άποψη. :P

Πάντως πλάκα πλάκα "χονδρές" Κροάτισσες δεν έβλεπες. Στυλάκια ήτανε όλες. :D

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 4 , 2013 από τον Αιγαιοπλόος

[Αιγαιοπλόος 1.661]

Αν θες βάλε και ένα χάρτη από το γούγλη...

Να ρωτήσω μόνο...Από ποιό πέρασμα περάσατε στο Μαυροβούνιο, απο αυτό που είναι βόρεια της Σκόδρα και πάει προς Podgorica ή από αυτό πριν τη Σκόδρα που πάει παραλιακά μέχρι τη Budva? Είχε κόσμο στο πέρασμα? Γενικά αργήσατε να περάσετε ή οι έλεγχοι είναι τυπικοί στα Αλβανικά περάσματα όπως είναι στα Σκοπιανά που δείχνεις μόνο πράσινη κάρτα και διαβατήριο και περνάς στο τσακ μπαμ? Άντε και όταν έρθω στο νησί σου, που είμαι μισός από κεί, θα περάσω να πούμε ταξιδιωτικές ιστορίες παρέα με μερικές μπυρίτσες!!!

Χάρτη από τον γούγλη να βάλω αλλά πες μου πώς θα κάνω αποθήκευση, ώστε μετά να ανεβάσω το χάρτη με τη διαδρομή ως φωτό. Για διαφώτισέ με.

Ως προς το "πέρασμα" από Αλβανία προς Μαυροβούνιο. Από το πέρασμα που είναι βόρεια της Σκόδρα και πάει για Ποντγκόριτσα μπήκαμε και από αυτό ξαναπεράσαμε. Οι έλεγχοι ήταν νορμάλ. Δεν υπήρχε αξιοσημείωτη καθυστέρηση.

Σε περιμένω στη Σύρο για να τα πούμε και να πιούμε και τις μπυρίτσες μας.

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 4 , 2013 από τον Αιγαιοπλόος

[Giorgos-Patra 21]

Πολυ ωραιο το οδιπορικο φιλε ταξιδεψαμε μαζι σου . Να εισαι καλα και να εχεις ομορφα ταξιδια !!

[Maggellanos 1.549]

Πολυ ωραιο το ταξιδι σας..Ευχαριστουμε που το μοιραστηκατε μαζι μας..

Ευχομαι την επομενη φορα ακομα μακρυτερα..