36ωρο Ξαφνικά & Υποσυνείδητα:16ο 36ωρο

[woulverin 180]

Πορεία για το τέλος... της 1^ης μέρας

Μέτσοβο... είχα πάει μια φορά με το σχολείο στη 2^α Λυκείου! Μου άρεσε πολύ θυμάμαι...

Ποιος θα μου το λεγε ότι μετά από (γκουχου-γκουχου) κάαααμποσα χρόνια θα ήμουν εκεί με ένα μηχανάκι... απίστευτο!

Αρχισα να καταλαβαίνω ότι πολλά «απίστευτα» θα μάζευα αυτό το ΣΚ.

Βάζουμε βενζίνη, βλέπω και ένα φαρμακείο και προμηθεύομαι τα voltaren μου καθώς οι πόνοι πλέον είναι αισθητοί σε γόνατα, αστραγαλους, καρπούς, ωμοπλάτες και πήχεις.

Στο κατέβασμα από Μέτσοβο βάζω από πάνω και το αδιάβροχο για να κόβει τον αέρα, φοράω και ένα ζευγάρι λαστιχένια γάντια μιας χρήσεως κάτω από τα μοτο-καλοκαιρινά μου και είμαι κομπλέ.

Δίκιο είχε η Μαρίλυ. Δεν χρειαζόταν χειμερινό μπουφάν. Τσάμπα το κουβάλησα τελικά. Με τα παραπάνω ρούχα και τερτίπια (όλα από συμβουλές της Μαρίλυ) ήμουν κομπλέ σε θερμοκρασία.

.........μπλα μπλα μπλα

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Και έλεγα τι μου θυμιζει αυτο το κοριτσι....

Πανε λίγα χρόνια,αλλά τη βρήκα...

Παρτε κόσμε...

Και αυτην ειναι από τον Μάη που μας περασε....

Ωραίο το Μέτσοβο.....

:peep:

Μάλλον ήρθε η ώρα να εξαφανιστώ.... Να αλλάξω Ήπειρο.... Ή μάλλον, πλανήτη... Να΄μαι σιγουρος....

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 5 , 2013 από τον woulverin

[BurningBeard 1.361]

105-108 πηγαινε σταθερα το Xr στην Εγνατια. Αν σε εχει πιασει θες απλα να φτασεις στον προορισμο σου δεν φανταζει και τοσο κακη η εθνικη.. αρκει να μην εχεις το κομπρεσερ μπροστα

Τελικά κάνουν όλα τα XRάκια τόσο θόρυβο; Επειδή στις βόλτες συνήθως κάθομαι σκούπα το έχω δει/ακούσει αυτό που περιγράφεις με το XR του Καλημέρα, αλλά φανταζόμουν ότι μόνο το δικό του είναι έτσι. 15 μηχανές όλων των κυβισμών να έχεις μπροστά σου, πιο πολύ αυτό ακούγεται :lol:

[Whatevier 1.310]

Τελικά κάνουν όλα τα XRάκια τόσο θόρυβο; Επειδή στις βόλτες συνήθως κάθομαι σκούπα το έχω δει/ακούσει αυτό που περιγράφεις με το XR του Καλημέρα, αλλά φανταζόμουν ότι μόνο το δικό του είναι έτσι. 15 μηχανές όλων των κυβισμών να έχεις μπροστά σου, πιο πολύ αυτό ακούγεται :lol:

Εχει οντως πολυ δυνατο και παραλληλα χαρακτηριστικο/ωραιο ηχο, δεν ξερω και τι παιζει και με την εξατμιση της Ελινας..

Αν κρινω απ΄τα carbon look αυτοκολλητα ειναι λιγακι καγκουρας

Οποτε με πλησιαζε ή πλησιαζα την Ελινα νομιζα θα με καταπιει κανα θηριο με 8,000 κυβικα..

...

Μια εξομολόγηση πριν ξυπνησει την προλαβαινεις..

Καλο παραδεισο φιλε

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

:rotfl: :rotfl: :rotfl:

[patapios 1.698]

105-108 πηγαινε σταθερα το Xr στην Εγνατια.

Kαι μονο γιαυτο στα ματια μου φανταζει ΑΘΛΟΣ αυτο που κανατε (ολα τα παιδια με τα "μικρα")

Επισης μπραβο σου (και στην Ελινα) που πηγες για την 11η φωτο... τελικα υπαρχουν πολλοι τρελοι αναμεσα μας.

Τι ωρα εφτασες Αραχωβα?

[Kostas-MotoLover 10.029]

....................................

Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου σαν να ήταν κλείστρο από κάμερα και ευχήθηκα να αποτυπωθούν οι εικόνες στην μνήμη μου.

Ίσως μετά από καιρό να μείνουν θολές, αλλά σίγουρα η αίσθηση που μου άφησαν δεν θα ξεθωριάζει.

....................................

[Al_Bandy 2.780]

πρωινος καφες τουμπανο!!

Φωτη τα λεμε το απογευμα :)

edit: λαθος τοπικ αλλα δε μαμιε

ελινα τα λεμε το απογευμα επισης :P

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 5 , 2013 από τον Al_Bandy

[vaelsod 3.032]

105-108 πηγαινε σταθερα το Xr στην Εγνατια. Αν σε εχει πιασει θες απλα να φτασεις στον προορισμο σου δεν φανταζει και τοσο κακη η εθνικη.. αρκει να μην εχεις το κομπρεσερ μπροστα

...

Μην το αδικουμε το παιδι, σε εκεινο το σημειο (οπως το εθεσες κοσμια ) σεληνιαστηκες και πηγαινες σαν να ηταν μερα..

Οχι επικινδυνα, αλλα νυχτα ειναι, τη στροφη και το δρομο πες την βλεπεις, κανα νερο κανα λαδι καμια πετρα κατω δε θελει πολυ να γινει η στραβη..

Αααααα να σου πω... λίγα λόγια για τον θόρυβο που κάνει το XR μου... :P τόσο κόπο έκανα να του κουμπώσω την CRD καγκουρ-εξάτμιση πάνω του

2ον δεν ξέρω τι με είχε πιάσει εκείνο το βράδυ αλλά όλα μου τα αντανακλαστικά ξαφνικά ξύπνησαν και ήμουν πιο alert κι από ότι ήμουν την ημέρα. Ισως ακριβώς επειδή ήταν νύχτα και κοίταζα μόνο το δρόμο και τίποτα άλλο. Να φανταστείς κάποια στιγμή στη μέση του δρόμου ήταν ένα σκυλάκι (μαύρο παρακαλώ) και πρόλαβα και το είδα μες στο μαύρο σκοτάδι από τα μάτια του και το απέφυγα. Μετά σταμάτησα λίγο πιο κάτω να δω αν έρχεστε κι εσείς καλά ή αν σας επιτέθηκε, γιατί μετά από εμένα άρχισε να γαυγίζει... Γενικά εκείνα τα 41 χλμ ήταν από τα κομμάτια του 36ωρου που γούσταρα τρελά την οδήγηση. Τι να πω... ούτε εγώ δεν με καταλαβαίνω πλέον!

[Kostas-MotoLover 10.029]

....... Τι να πω... ούτε εγώ δεν με καταλαβαίνω πλέον!

Αυτή τη δήλωση να τη θυμάσαι κάθε φορά που κάποιος κακόμοιρος "θα την πληρώνει" επειδή δε θα σε καταλαβαίνει..... :lol: :P

[Whatevier 1.310]

Τι ωρα εφτασες Αραχωβα?

Ξεκινησα καπου στις 2,30 και εφτασα πατρα καπου στις 5,30 και μετα απο κανα μισαωρο πετυχα και τα red arrows σε επιδειξη :D

εδιτ: 4:00 λεει η φωτογραφικη οτι πηρα την 11η..

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 5 , 2013 από τον Whatevier

[Whatevier 1.310]

Αααααα να σου πω... λίγα λόγια για τον θόρυβο που κάνει το XR μου... :P τόσο κόπο έκανα να του κουμπώσω την CRD καγκουρ-εξάτμιση πάνω του

2ον δεν ξέρω τι με είχε πιάσει εκείνο το βράδυ αλλά όλα μου τα αντανακλαστικά ξαφνικά ξύπνησαν και ήμουν πιο alert κι από ότι ήμουν την ημέρα. Ισως ακριβώς επειδή ήταν νύχτα και κοίταζα μόνο το δρόμο και τίποτα άλλο. Να φανταστείς κάποια στιγμή στη μέση του δρόμου ήταν ένα σκυλάκι (μαύρο παρακαλώ) και πρόλαβα και το είδα μες στο μαύρο σκοτάδι από τα μάτια του και το απέφυγα. Μετά σταμάτησα λίγο πιο κάτω να δω αν έρχεστε κι εσείς καλά ή αν σας επιτέθηκε, γιατί μετά από εμένα άρχισε να γαυγίζει... Γενικά εκείνα τα 41 χλμ ήταν από τα κομμάτια του 36ωρου που γούσταρα τρελά την οδήγηση. Τι να πω... ούτε εγώ δεν με καταλαβαίνω πλέον!

Μ'αρεσει πολυ ο ηχος του Xr.. μονο στα τουνελ με ενοχλησε και ηταν μαλακια μου που δεν προσπερασα βασικα..

Μου εχει τυχει και μενα να ειμαι σε φαση 110% συγκεντρωμενος στην οδηγηση και να πηγαινω οπως λες, αφου αισθανοσουν ανετα εσυ ολα κομπλε.

Πω τον θυμαμαι τον σκυλο και τα γαυγισματα του :)

[Al_Bandy 2.780]

Φωτη θυμησου να ακουσεις το drz με την ιδια εξατμιση, κανει σαν της ελινας μεσα στο τουνελ οταν ειναι εξω απο αυτο :P

[vaelsod 3.032]

Αυτή τη δήλωση να τη θυμάσαι κάθε φορά που κάποιος κακόμοιρος "θα την πληρώνει" επειδή δε θα σε καταλαβαίνει..... :lol: :P

ααα τους ενημερώνω από πριν ότι είναι μαζοχάκια που παν και μπλέκουν μαζί μου.. δεν έχω τέτοια θέματα... δική τους επιλογή δικιές τους και οι συνέπειες!

[Whatevier 1.310]

Φωτη θυμησου να ακουσεις το drz με την ιδια εξατμιση, κανει σαν της ελινας μεσα στο τουνελ οταν ειναι εξω απο αυτο :P

αμααΑΑαν

ζητειται κατοχος ΙΧ να με τρακαρει λιγακι ωστε να σπασουν οι εξατμισεις και να βαλω αφτερμαρκετ, απολυτη εχεμυθεια

[vaelsod 3.032]

Πρέβεζα – Σαββατο βράδυ

Η πόλη-σημάδι της ζωής (και θανάτου) του Καρυωτάκη. Του αγαπημένου μου ποιητή στο Λύκειο... ναι είμαι μαζοχάκι και μου άρεσαν τα ψυχοκαταθλιπτικά ποιήματα... και μου αρέσουν ακόμα, οκ?

Ήθελα πολύ να τη γυρίσω... το ξενοδοχείο ήταν λίγο έξω από το κέντρο της πόλης σε μια πανέμορφη τοποθεσία πάνω στον Αμβρακικό κόλπο.

Ήξερα από πριν πως δεν θα έπαιρνα ούτε καν μυρωδιά... και έτσι έγινε... δεν πειράζει, next time.

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο πάμε να παρκάρουμε. Ο Φώτης ήταν στο μέσα parking, εγώ στο έξω. Όπως μπαίνει ο Φώτης στην είσοδο του ξενοδοχείου έχει σταματήσει και μιλάει με έναν τύπο. Είναι μακρυά και δεν βλέπω. Εγώ προσπαθώ να πάρω θέση στο σημείο που έπρεπε να παρκάρω (ήταν κανονισμένα από τη διοργάνωση ανάλογα με το γκρουπ εκκίνησης). Βλέπω τον τύπο που μιλάει ο Φώτης να κάνει νόημα, σαν για να πάω κι εγώ εκεί. Ξανακοιτάω... σαν να διακρίνω πως είναι εκείνος ο αγχωτικός τύπος...α πα πα... κάνω πως δεν τον βλέπω και συνεχίζω το παρκάρισμα (ούτε νταλίκα να είχα!). Ξανακάνει νόημα ο τύπος, ξανακάνω ότι δεν τον βλέπω εγώ. Στο τέλος ακούω φωνή... «και η άλλη μηχανή μέσα».

Οκ, καβαλάω και πάω προς τα μέσα. Αποφεύγω να τον κοιτάξω και γυρνώ στον Φώτη. Να παρκάρουμε εδώ στην είσοδο είπε ο τύπος μιας και έχουμε μικρά μηχανάκια για να μην το αφήσεις έξω. Εκπλήσσομαι... η πρώτη (και μόνη) καλή πράξη από μέρους του. Τι έγινε? Είδε πως ολοκλήρωσα την πρώτη μέρα και άλλαξε στάση? Δεν δίνω όμως παραπάνω σημασία και θέμα για συζήτηση. Παρκάρω με τη βοήθεια του Φώτη, μιας και το σημείο είχε κλίση και το μηχανάκι ήταν τόσο φορτωμένο που πήγε να κάνει κωλοτούμπα πάνω στο σταντ! Βγάζω μπαγκάζια, πράγματα και κατευθυνόμαστε μέσα στη ρεσεψιόν. Μπαίνοντας βλέπω τον Δημήτρη με το παπί, τον χαιρετάω χαρούμενη, δεν τον είχα δει όλη μέρα από το πρωί! Πάω στη ρεσεψιόν να μάθω αριθμό δωματίου κι έρχεται ο πρόεδρος των γκουζαίων να με ρωτήσει πως είμαι κι αν έκανα όλη τη διαδρομή. Του εξηγώ ότι έχασα μόνο την 3^η φωτό, ενώ έκανα κανονικά όλο το roadbook και το Sudoku... οπότε μάλλον την προσπέρασα. Την είδα την έκπληξη/αμφιβολία στο πρόσωπό του όταν του είπα ότι έκανα και το 2o roadbook, αλλά δεν με ένοιαζε πλέον, δεν είχα να πείσω κανέναν και για τίποτα... αφού είχα καταφέρει να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορούσα. Τώρα ήμουν χαρούμενη και ξαλαφρωμένη!

Ρωτάω για φαγητό αν είναι ακόμα ανοιχτό και μου λένε μόλις έκλεισε, ίσως προλαβαίνετε να σας βάλουν κάτι αν έχει περισσέψει.

Μπαίνω γρήγορα γρήγορα τραπεζαρία με τα μπαγκάζια και τα αφήνω στο πρώτο τραπέζι που βλέπω.

Ε, εκεί κάθονταν και τα παιδιά με τον λεβιέ. Χαρές, χαιρετούρες με τα παιδιά και ακούω ένα «Ελίναααααα» από πίσω...

γυρνώ, στο βάθος η Μαρίλυ με τον Θανάση σε ένα τραπέζι. Τρέχω (κουτσαίνοντας από τους πόνους) να χαιρετήσω. Πρώτη φορά έβλεπα τον Θανάση. Χαιρετούρες, κακό, με ρωτάει η Μαρίλυ, όλα καλά πήγαν?

Ναι, άσε ρε συ όμως... έχασα την 3^η φωτό...!

Πραγματικά από όλη τη διαδρομή το μόνο αρνητικό που μου είχε μείνει ήταν αυτό. Όλα τα άλλα τα είχα ξεχάσει.

Σκάνε στα γέλια Θανάσης, Μαρίλυ και λοιποί στο τραπέζι τους που δεν ήξερα.

Μιλάμε λίγο, αλλά θυμάμαι το φαγητό και τρέχω στον μπουφέ. Τα μάζευαν και δεν είχε μείνει τίποτα. Είμαι με γουρλωμένα μάτια και σαν ζητιανάκι τους ρωτάω... δεν έχει μείνει τίποτα να φάμε?

Ήταν 2-3 κοπέλες που τα μάζευαν και είχαν μείνει να με κοιτάνε από πάνω μέχρι κάτω. Τους έκανε εντύπωση ο εξοπλισμός μου. Όχι αρνητική εντύπωση. Πάει μέσα ένας κύριος,

-τώρα θα σας ετοιμάσει η μαγείρισσα ένα πιάτο με ότι έχει μείνει, εντάξει?

Σούπερ σκέφτομαι!

Κατά βάθος ήθελα μια μεγάλη καλοψημμένη μπριζόλα, πατάτες τηγανιτές και μπύρα... αλλά ήξερα ότι τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Μας έφεραν και εμένα και του Φώτη από ένα κρύο πιάτο με πένες, πατατοσαλάτα, χωριάτικη, ψωμί και γλυκό. Δεν το έφαγα όλο η αλήθεια είναι. Το στομάχι μου δεν ήταν σε φάση.

Καθόμασταν με τα παιδιά με το λεβιέ και τα λέγαμε. Δεν είχαν ούτε μισάωρο που είχαν φτάσει. Δεν είχαμε καθυστερήσει πολύ άρα.

Έρχεται ο Τάσος και μου δίνει συγχαρητήρια λέγοντάς μου «να σου πω την αλήθεια, δεν το πίστευα ότι θα τα καταφέρεις».

Ήταν ότι πιο ειλικρινές είχα ακούσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Θαυμάζω απεριόριστα τη δουλειά που έκανε και τη βοήθεια που πρόσφερε σε αυτό το 36ωρο. Από την 1^η μέρα που με είδε, και ενώ ήμουν τίγκα στις ανασφάλειες και τον πεσιμισμό εκείνος με ενθάρρυνε και δεν υπονόησε ποτέ ότι δεν θα τα καταφέρω, ούτε με αποπήρε. Μου έδινε συνέχεια συμβουλές για το πως θα βγάλω τη διαδρομή και όχι για να μην την ακολουθήσω. Και όλα αυτά μην έχοντας πειστεί και ο ίδιος ότι θα τα καταφέρω, αλλά χωρίς ούτε στιγμή να μου το δείξει. Και στο τέλος, αφού έχω ολοκληρώσει τη διαδρομή (ώστε να μην μου χαλάσει την ψυχολογία από πριν) ήρθε με έναν πραγματικά ειλικρινέστατο και ευγενικότατο τρόπο με συνεχάρη και μου είπε την αλήθεια. Εκτιμώ βαθύτατα τη στάση του. Ούτε εγώ το πίστευα ότι θα τα κατάφερνα εξάλλου...

Σε κάποια φάση αρχίζω και γλαρώνω. Θέλω να κάτσω κι άλλο στο τραπέζι. Είχαμε πιάσει ωραία συζήτηση με τα παιδιά. Ήταν κι ο Τάσος που μας έδινε πάλι συμβουλές για την αυριανή μέρα, αχ αυτός ο άνθρωπος, πόση βοήθεια προσέφερε! Αλλά σκεφτόμουν ότι ήταν ήδη περασμένες μία, αύριο είχαμε την δύσκολη μέρα και ο Άγγελος θα κοιμόταν ήδη στο δωμάτιο κι εγώ θα έμπαινα, θα έκανα μπάνιο και θα τον ξυπνούσα...

Καληνυχτίζω και κατευθύνομαι προς το δωμάτιο. Βάζω αργά αργά την κάρτα και ανοίγω σιγά την πόρτα μην τον ξυπνήσω. Μπαίνοντας στον διάδρομο βλέπω την τηλεόραση ανοιχτή. Θα τον πήρε ο ύπνος και θα ξέχασε να την κλείσει σκέφτομαι και στο επόμενο βήμα βλέπω τον Άγγελο χωμένο στο κρεβάτι κάτω από το σεντόνι να με κοιτάει.

-Α ήρθες! μου λέει

-Ωχ δεν κοιμάσαι, του απαντώ.

Φεύγει ένα βάρος από πάνω μου και κινούμαι κανονικά μες στο δωμάτιο. Όσο αφήνω πράγματα και βγάζω εξοπλισμό τα λέγαμε με τον Άγγελο. Είχε τελικά κάνει όλη τη διαδρομή και την Πίνδο, είχε χάσει κι αυτός μόνο την 3^η φωτό σαν κι εμένα επειδή πέρασε αεροπορία από το συγκεκριμένο μέρος. Και δεν είχε κοιμηθεί γιατί με περίμενε να γυρίσω να δει πως είμαι. Δεν μου το είπε το τελευταίο αλλά ήταν ξεκάθαρο...

Πήγα γρήγορα για μπάνιο και κατάλαβα γιατί κούτσαινα όταν μπήκα στο ξενοδοχείο... το αριστερό μου πόδι που πονούσε προς το τέλος της διαδρομής κάθε φορά που άλλαζα ταχύτητα, ήταν κόκκινο και είχε πρηστεί. Ο λεβιές και το κιβώτιο ταχυτήτων με είχαν δείρει κανονικότατα. Καυτό νερό να πέφτει στην πλάτη μου να συνέλθω αλλά όπως έπεφτε μετά στο πρησμένο κατακόκκινο πόδι πόναγα. Χαπακώθηκα, έβαλα ωτασπίδες και έπεσα για ύπνο.

Δεν ξέρω αν κοιμήθηκε κατευθείαν ο Άγγελος, εγώ πάντως για αρκετή ώρα ήμουν ακίνητη, ανάσκελα στο κρεβάτι προσπαθώντας να τεντώσω όσο περισσότερο μπορώ τα πόδια μου. Τόσες ώρες διπλωμένη πάνω στο μηχανάκι είχαν σχεδόν κλειδώσει όλες μου οι αρθρώσεις. Παράλληλα περνούσε από το μυαλό μου όοοολη η μέρα, όλα τα τοπία, όλες οι συζητήσεις, όλες οι μορφές, ήταν όλα εκεί για αρκετή ώρα και μου κρατούσαν συντροφιά μέχρι να κοιμηθώ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[Al_Bandy 2.780]

@whatevier

μλκια ειναι...

πολυ φασαρια για καθημερινο

@vaelsod

ο αγγελος κοιματε ξυπανει ξανακοιματε οποτε θελει! εχει κουμπακι :)

ελπιζω να μην εκλανα στον υπνο μ'

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 5 , 2013 από τον Al_Bandy

[Lachaniaris 2.272]

Θρυλικό το 36ωρο! Και με τη περιγραφή σου είναι σαν να είμαι κι εγώ εκεί! Πλεον είσαι κι εσύ μια υπερτιτανοτεραστια 36ωριτησα και με τη βούλα!!!

[kefalas 53]

Σκάνε στα γέλια Θανάσης, Μαρίλυ και λοιποί στο τραπέζι τους που δεν ήξερα.

Εμμμμ... δεν ήξερα την μελλοντικά διαδυκτιακή συζήτηση μας, να σε κέρναγα εκεί !!!

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 5 , 2013 από τον kefalas

[vaelsod 3.032]

Πρέβεζα – Κυριακή πρωί

Είχαμε βάλει ξυπνητήρι με τον Άγγελο στις 7. Εγώ από τις 6:30 ήμουν ξύπνια και χουζούρευα.

Χτυπάει ξυπνητήρι... επιτέλους! Σηκωνόμαστε, βάζω ρούχα και κατεβαίνω για πρωινό. Μια ελαφριά κούραση,αλλά ίσως να ήταν και το πρωινό ξύπνημα.

Παρόλο που ο μπουφές ήταν μια χαρά πλούσιος εμένα δεν μου έκανε όρεξη τίποτα. Πήρα απλά 2 φέτες κέικ και έναν χυμό. Και αυτά με το ζόρι κατέβαιναν μπουκιά μπουκιά. Είχε κλείσει το στομάχι μου από τη χθεσινή μέρα. Έπρεπε να φάω γιατί σήμερα ήταν η δύσκολη μέρα, αλλά δεν μπορούσα. Κατεβαίνει κι ο Άγγελος, βλέπω και την Μαρίλυ που με ενημερώνει ότι δεν θα κάνει τη σημερινή διαδρομή και θα φύγουν με Θανάση για Κέρκυρα. Σοφή απόφαση κατά τη γνώμη μου. Η ψυχή της το έλεγε και με το παραπάνω, το σώμα της όμως δεν έπρεπε να το ζορίσει κι άλλο.

Αρχίζουν οι πρώτοι και ετοιμάζονται για αναχώρηση. Σχηματίζουν ουρά μπροστά μου για να πάρουν εκκίνηση. Βλέπω έναν ψηλό να φοράει μια μπλούζα που έγραφε Αστραχάν...

...Αστραχάν... ένα όνομα μια ιστορία στο θεσμό των 36ώρων.

Ότι διάβαζα επί 2 μήνες στο φόρουμ των γκουζαίων γύρω από το όνομα αυτό περιτριγύριζε. Κάποια στιγμή παρακολουθούσα μανιωδώς τα ποστ τους... τόσες συμμετοχές... τόσα συνεχόμενα κύπελλα, τόσος σεβασμός από τους υπόλοιπους 36ωρίτες... δεν μπορεί να είναι τυχαίο... δεν μπορεί να είναι τυχαίοι.

Είμαι κουρασμένη όμως και δεν έχω δύναμη να ψάξω και τους υπόλοιπους 3 να δω ποιοι είναι.

Σίγουρα ο ένας είναι ογκώδης και ψηλός, όπως ακριβώς είχα φανταστεί να είναι κάποιοι που καταπίνουν τα χιλιόμετρα με τους κουβάδες.

Συνέχισα να τρώω με το ζόρι το κέικ μου. Και πήγα στο δωμάτιο να πάρω τα πράγματα να φορτώσω το μηχανάκι. Όπως κατεβαίνω και κατευθύνομαι στο μηχανάκι μπροστά μου σε απόσταση 5 μέτρων ο αγχωτικός. Κεφάλι κάτω, κάνω πως δεν τον βλέπω και αρχίζω να φορτώνω. Μου φωνάζει καλημέρα, αναγκαστικά απαντώ. Έρχεται προς το μέρος μου... όχι πάλι... όχι πάλι πρωί πριν ξεκινήσω...

Και ναι...κάπου εκεί αρχίζει «ο διάλογος του παραλόγου». Ήταν ξεκάθαρο. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να επικοινωνήσουμε εμείς οι 2. Είμαι κουρασμένη και δεν μπορώ και δεν θέλω να ασχοληθώ παραπάνω. Δεν τον κοιτάω καν. Μιλάμε και φτιάχνω τα πράγματά μου. Μέχρι που ακούω το χειρότερο που θα μπορούσε να πει κάποιος σε κάποιον πρωτάρη 36ωρίτη. Κάτι του στυλ: «κι αν γίνει ατύχημα και πεθάνει κάποιος, ξέρεις τι μπελά θα βρουν τα παιδιά της διοργάνωσης? Θα τους κυνηγήσουν οι συγγενείς και μπορεί να καταργηθεί ακόμα και ο θεσμός του 36ώρου. Κι εγώ ΖΩ για το 36ωρο»...

Τα παίζω, αρχίζουν τα χέρια μου και τρέμουν. Είναι δυνατόν? Να μου μιλάει για θάνατο στη διαδρομή υπονοώντας ξεκάθαρα ότι μπορεί να σκοτωνόμουν... και να καταργηθεί το 36ωρο... χαλλόου (!!!)… είμαστε ΕΝΗΛΙΚΕΣ άνθρωποι, έχουμε υπογράψει υπεύθυνη δήλωση του νόμου 105... και τέλος πάντων δεν μπορεί να λες πως ΖΕΙΣ για το 36ωρο και να μιλάς έτσι σε κάποιον που έχει να κάνει 15 ώρες 36ωρίτικης διαδρομής μπροστά του... του γ@μάς τη ψυχολογία δεν το καταλαβαίνεις?

Δεν του λέω τίποτα και αρκούμαι σε ένα «ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πρόβλημά σου».

Αυτό ήταν, με αυτό τσαντίζεται και φεύγει και έκτοτε δεν μου ξαναμίλησε. Τόσο εύκολο ήταν λοιπόν να με αφήσει στην ησυχία μου και να μη μου διαλύει την ψυχολογία κάθε μέρα στην εκκίνηση? Απλά έπρεπε να αντιδράσω και να του μιλήσω... εγώ το Σάββατο δεν του είχα πει κουβέντα, μα κουβέντα... και έτσι εκείνος είχε ξεσαλώσει... αν το ήξερα από το Σάββατο πρωί, από την πρώτη μας συζήτηση, θα του χωνα 1-2 κουβέντες περιποιημένες και θα ησύχαζα εξαρχής.

Φεύγει και συνεχίζω να φορτώνω τα πράγματα με τρεμάμενα χέρια. Έχω χάσει τη δύναμή μου. Δεν μπορώ καν να κλείσω τη μπαγκαζιέρα. Την είχα ανοιγοκλείσει αρκετές φορές το Σάββατο και τώρα δεν μπορούσα... ευτυχώς ήταν ο Virus 2 μηχανάκια δίπλα και του ζήτησα να έρθει να με βοηθήσει. Την έκλεισε εκείνος με την μία.

Ανέβηκα στο δωμάτιο ζοχαδιασμένη. Πήρα κράνος, χαρτιά, παρέδωσα την κάρτα στην ρεσεψιόν και ξαναπήγα στην τραπεζαρία που είχε μαζευτεί το παρεάκι. Άγγελος, Μαρίλυ, Φώτης, τα παιδιά με τον λεβιέ (προφανώς δεν θυμάμαι ονόματα...). Αισθάνομαι ξαφνικά κουρασμένη και δεν έχω ακόμα καταλάβει το γιατί. Ενώ έχω φάει το πρωινό μου πάω και παίρνω μια κούπα καφέ και πίνω 2 γουλιές. Εγώ ήπια καφέ...! (σημείωση: εγώ στην ζωή μου και στην καθημερινότητά μου ΔΕΝ πίνω καφέ.)

Ξανακάθομαι στο τραπέζι της παρέας και περιμένουμε στην ουρά για να δώσουμε τα χαρτιά μας και να πάρουμε εκκίνηση για το παιχνίδι της Κυριακής. Πήραμε εκκίνηση μετά τις 9... σημαντική καθυστέρηση για πρωινή αναχώρηση 36ωρίτικης διαδρομής. Η Μαρίλυ μας συνόδευσε μέχρι τα μηχανάκια και κάθησε μαζί μας μέχρι να βάλουμε μπρος και να φύγουμε με τον Φώτη. Δεν αισθανόμουν καλά. Το είπα στην Μαρίλυ πριν φύγω.

"Δεν το βλέπω καλά για σήμερα, μάλλον μετά το Καρπενήσι θα την κάνω.. δεν το χω... δεν θα αντέξω."

Ξεκινήσαμε το 2^ο παιχνίδι... βλακεία ήταν αλλά τεσπα. Είχα πορωθεί εγώ. Ήξερα ότι τα χα θαλασσώσει στο παιχνίδι του Σαββάτου και ήθελα να ρεφάρω. Έπρεπε να φτάσω με ακρίβεια δευτερολέπτου στην Νικόπολη. Και αυτό ακριβώς κάναμε με τον Φώτη... για να βρούμε την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου άδεια... όχι ρε γμτ... τι έγινε? Τηλέφωνο στην Μαρίλυ, ενημερώνεται από τον Τάσο και μου λέει πως το παιχνίδι τελικά ακυρώθηκε γιατί τέθηκε θέμα ασφάλειας των αναβατών...

Σοφή κίνηση εκ μέρους των γκουζαίων

Τσαντίλα εγώ που δεν θα μπορούσα να ρεφάρω για τις μ@λ@κίες που έκανα στο χθεσινό παιχνίδι.

Η ώρα είναι μετά τις 9:30 και φεύγουμε κατευθείαν για Αρτα, ξεκινάμε κανονικά τη διαδρομή του 36ώρου, εγώ όχι σε πολύ καλή κατάσταση.

Παρακάτω μια φωτό που δείχνει τι παιζόταν τελικά στην είσοδο της Νικόπολης. Είχαν πλακώσει καμιά 50αριά μηχανές, που έπρεπε με προσοχή να περάσουν στο αντίθετο ρεύμα και παράλληλα περνούσαν κι από τις 2 κατευθύνσεις αμάξια που ήταν έτοιμα να πέσουν πάνω στις μηχανές. Οι δε διοργανωτές σε κατάσταση αμόκ – προ εγκεφαλικού... Καλά καναν και έβαλαν πάνω από όλα την ασφάλειά μας. Την επόμενη φορά ίσως να μην χρειάζεται Κυριακή πρωί να μπει παιχνίδι στο ξεκίνημα της διαδρομής έτσι κι αλλιώς, για να μην καθυστερεί η εκκίνηση.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[vaelsod 3.032]

Εμμμμ... δεν ήξερα την μελλοντικά διαδυκτιακή συζήτηση μας, να σε κέρναγα εκεί !!!

τα λέμε το βράδυ

[vaelsod 3.032]

Κάθε αρχή και δύσκολη

Φτάνουμε Άρτα και το ρολόι να δείχνει ήδη 10. Ξεκινήσαμε αργά, πολύ αργά για τη συγκεκριμένη Κυριακάτικη διαδρομή. Και η ζέστη είχε ήδη αρχίσει να φουντώνει.

Η διαδρομή όλης της ημέρας ήταν αυτή:

Ναι ήταν κάπου στα 640 χλμ από τόσο σφιχτές στροφές που την διαδρομή την έβγαζε 13 ώρες και 20 λεπτά. Και ήταν ήδη 10 το πρωί… θα φτάναμε αργά… αν φτάναμε.

Μετά την Άρτα ανηφορίζουμε για την 1^η φωτογραφία. Εγώ δεν αισθάνομαι καλά. Καθόλου καλά. Το σώμα μου δεν έχει δυνάμεις και δεν μπορώ να ακολουθήσει τον ρυθμό του Φώτη ο οποίος είναι ακμαίος. Αισθάνομαι άσχημα που τον καθυστερώ. Και την ίδια ώρα τριγυρνάει στο μυαλό μου η συζήτηση με το ατύχημα/θάνατο. Δεν αισθάνομαι καλά, και δεν θέλω να οδηγήσω. Ουσιαστικά με σέρνει ο Φώτης.

Φτάνουμε στην 1^η φωτογραφία της Κυριακής, εγώ χωρίς κέφια.

Εκεί ξαναβλέπουμε τα παιδιά με το λεβιέ. Ζητάω από τον έναν να με βοηθήσει να βγάλω τη μηχανή από το χώμα γιατί τα χέρια μου δεν έχουν δύναμη.

Το κάνει με χαρά και τον χιλιοευχαριστώ πάλι!

(Φωτό από XChallenge, ευχαριστώ!)

Σταματάμε για 2-3 λεπτά στη σκιά με τον Φώτη. Τα παιδιά με τον λεβιέ φεύγουν, αλλά είναι κάτι άλλες μηχανές εκεί και μας ρωτάνε αν είμαστε «παρέα με τον Φώτη» και απαντάω ένα «τι εννοείς» με άγριο βλέμμα. Δεν έχω κέφια και φαίνεται. Με ρωτάει ένας γιατί? Και κάτι ψελίζω ότι μου χουν σπάσει τα νεύρα που μου λένε συνέχεια να μην ακολουθήσω τη διαδρομή του 36ώρου, και δεν θα τη βγάλω και θα σκοτωθώ…

και σταματάω να μιλάω…

με ρωτάει ποιος? Οι δικοί σου?

Δεν απαντάω και γυρνάω από την άλλη…

Έχω καταλάβει ήδη τι είναι αυτό που με έχει κάνει τόσο αδύναμη σωματικά...

Έρχεται και μου ζητάει να με βγάλει μια φωτογραφία, μου χαμογελάει και γενικά με τον τρόπο του μου φτιάχνει λίγο τη διάθεση. Είναι η καλύτερη φωτογραφία θεωρώ που έχω από το 36ωρο… το γιατί μπορώ και το διακρίνω στο βλέμμα μου…

(ευχαριστώ πολύ τον φωτογράφο XChallenge!)

Συνεχίζουμε εγώ όχι σε καλή κατάσταση.

Στον δρόμο μας έχει κι άλλες μηχανές. Καλό αυτό, μου φτιάχνει άλλο λίγο τη διάθεση!

Συνεχίζουμε κατηφορίζοντας τον Αχελώο ποταμό. Πολύ ωραία διαδρομή και θέα. Ανοιγοκλείνω πάλι το κλείστρο των βλεφάρων μου… και αποθηκεύω τις εικόνες. Πράσινο, γαλάζιο και άσπρο στις όχθες του ποταμού.

(Φωτό από ιντερνετ)

Φτάνουμε στον πρώτο χωματόδρομο της ημέρας. Βατός, ξερός, με χαλίκι κάτω. Περίπου 10 χλμ μας είχαν πει, δεν τον μέτρησα. Όσο τον περνάμε απορώ πως τον περνούσαν μηχανάκια street πόσο μάλλον clip-on… πρέπει να τους έκοψε τα χέρια κανονικότατα! Κατά τη διάρκεια του χωματόδρομου σταμάτησα 2 φορές γιατί μου έφευγε η μία τσάντα που είχα δέσει πάνω από την μπαγκαζιέρα. Δεν καταλάβαινα γιατί μου έφευγε…. Αφού και χθες με τόσες στροφές και δεν είχε κουνηθεί καθόλου. Λίγο πριν φύγει την 2^η φορά συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει να περάσω το χταπόδι που την έδενε από το ένα πλάι στο άλλο. Σταματάω, κάνω νόημα στον Φώτη που έρχεται να συνεχίσει, την δένω καλά αυτή τη φορά και συνεχίζω…

Κάπου εκεί πρέπει να ήταν που βρήκαμε στον δρόμο και την παρέα του Γάτου, τον κατάλαβα από το Τενερέ του. Είχαμε ήδη αναπτύξει ταχύτητα όμως και δεν σταματήσαμε για χαιρετούρες. Ένα νεύμα με το χέρι ψηλά αρκούσε.

Η θέα συνεχίζει να είναι εκπληκτική κι εμείς συνεχίζουμε χωρίς στάσεις.

Περνάμε από χωριουδάκια και όλα τα πιτσιρίκια ήταν στην άκρη του δρόμου και μας χαιρετούσαν με τη χαρά να ξεχειλίζει από τα μάτια τους. Τρομερή εμπειρία. Πρώτη φορά μου τυχαίνει. Πολύ τον χάρηκα τον ενθουσιασμό των παιδιών. Σε κάθε ένα σήκωνα το χέρι και χαιρετούσα. Τόσην ώρα κάθονταν κάτω από τον ήλιο για να μας δουν 200 μηχανές να περνάμε… ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω!

Και φτάνουμε στην Γέφυρα της Τέμπλας. Μαγεία… δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψω την ομορφιά. Η λίμνη σε ένα απροσδιόριστο γαλαζοπράσινο χρώμα να είναι καθρέπτης!

Ζήλεψα πολύ τις μηχανές που είχαν σταματήσει πάνω στο γεφύρι για φωτό… λυπάμαι που δεν έχω μια τέτοια φωτό κι εγώ… αλλά δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να κόψω τον ρυθμό μας.

(Φωτό από ιντερνετ)

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[vaelsod 3.032]

Η «κόλαση» του Καρπενησίου

Κατηφορίζουμε όλον τον Αχελώο μέχρι την γέφυρα Κρεμαστών την οποία περνάμε από το πάνω της μέρος. Ούτε που κατάλαβα ότι την περάσαμε. Στο μεταξύ η ζέστη έχει αρχίσει να γίνεται ασφυκτική κι εγώ ανυπομονώ να μπούμε στο κομμάτι του Καρπενησίου που είναι βουνό για να δροσίσει λίγο.

Στο ενδιάμεσο, κάποια στιγμή έχουμε σταματήσει για νερό και μας περνάει το παρεάκι του Γάτου. Σταματάει για μισό λεπτό και μου λέει "αν δεν ήθελα να σε καθυστερήσω θα έβγαζα το κράνος και θα σου έδινε ένα φιλί! πολύ ωραία το πας!" Μου ανέβασε τη ψυχολογία στα ύψη και μου έδωσε δύναμη για όλη τη συνέχεια μέχρι το Καρπενήσι.

Ενδιάμεση παράκαμψη μέσα από το Καρπενήσι για βενζίνη. Βγάζω γυαλιά ηλίου (ολοκαίνουργια, το Πάσχα τα είχα πάρει) και τα βάζω πάνω στα μπαγκάζια, βγάζω κράνος, πίνω νερό όσο γεμίζουμε βενζίνη, ξαναβάζω κράνος και φεύγουμε… θα καταλάβαινα πολλά χιλιόμετρα αργότερα ότι είχα ξεχάσει να ξαναβάλω τα γυαλιά ηλίου… που προφανώς «πέταξαν» σε κάποιο δρόμο του Καρπενησίου.

Η ζέστη εξακολουθεί να μας συντροφεύει και έχει αρχίσει να με εξαντλεί.

Ξανά πίσω να βρούμε την είσοδο για το «πέταλο» που θα ακολουθούσαμε πάνω από το Καρπενήσι. Πορεία για την 2^η φωτό της ημέρας.

Ανεβαίνουμε, ανεβαίνουμε, βουνό, βουνό και ζέστη… πολύ ζέστη… έχω λιώσει, το κεφάλι μου βράζει.

Δεν μπορώ να αναπνεύσω μέσα από το κράνος και μου έρχεται τάση για έμετο.

Δεν καταλαβαίνω γιατί ζεσταίνομαι τόσο… σε βουνό είμαστε γμτ!

Κάποια στιγμή δεν αντέχω άλλο και σταματάω. Πριν μπορέσω να πατήσω κόρνα για να ειδοποιήσω τον Φώτη, εκείνος έχει εξαφανιστεί στην επόμενη στροφή.

Είμαι πολύ αδύναμη για να τον κυνηγήσω. Θα καταλάβει ότι δεν είμαι πίσω του και θα σταματήσει.

Μετά βίας κατεβαίνω από το μηχανάκι και προσπαθώ να φτάσω στην πηγή που ήταν στην άκρη του δρόμου. Φοβόμουνα μην λιποθυμήσω. Τελικά τα κατάφερα. Έβγαλα εξοπλισμό και χώθηκα σχεδόν ολόκληρη κάτω από τη βρύση με το κρύο νερό.

Ο Φώτης έχει επιστρέψει, σταματάει και καταλαβαίνει ότι πρέπει να κάνω διάλειμμα.

Εκεί κάπου για άλλη μια φορά ξαναλέω στον Φώτη ότι δεν ξέρω αν θα το βγάλω όλο και αν είναι να προχωρήσει χωρίς εμένα για να μην τον καθυστερώ και του τρώω χρόνο. Πρέπει συνολικά μέχρι τη στιγμή που συνήλθα εντελώς στην διαδρομή να του το πα 3-5 φορές… η αντίδρασή του ήταν σαν να μην το άκουσε ποτέ.

Κάτσαμε δίπλα από την πηγή λιωμένοι και οι δύο. Πολύ ζέστη ρε γμτ…

(Θα ξανακάναμε διάλειμμα στη 2^η φωτό… έλα μου όμως που ήταν μες στο λιοπύρι και δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξουμε εκεί… Πάλι καλά που κάναμε τη στάση στην πηγή νωρίτερα που ήταν και στη σκιά. Εγώ δεν θα άντεχα αλλιώς. Ο Φώτης δεν είχε πρόβλημα, ήταν ντούρασελ!)

Ξαναρίχνω στα γρήγορα νερό σε πρόσωπο, αυχένα, μαλλιά, χέρια και φεύγουμε για τη 2^η φωτό.

Είχα συνέλθει και ήμουν καλά μέχρι τη στιγμή που φόρεσα το κράνος. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή που ακούμπησε το κράνος στο κεφάλι μου, μου ξαναήρθε έντονα η τάση για έμετο. Ήταν καθαρά ψυχολογικό... το σώμα μου δεν ήθελε το κράνος, αρνιόταν να οδηγήσει.

Με το ζόρι ακολουθώ το ρυθμό του Φώτη, πάλι με σέρνει.

Η διαδρομή βασανιστική, θέλω απλά να τελειώσει το μαρτύριο.

Ήταν η 1^η φορά που σκέφτηκα σοβαρά ότι μάλλον σε λίγο θα εγκαταλείψω την προσπάθεια του 36ώρου.

Φτάνουμε στην 2^η φωτό και έβραζε ο τόπος. Σκέτη κόλαση και πουθενά σκιά.

Πάω απέναντι να κάτσω και να πιω λίγο ισοτονικό. Λιώνω…

Δεν περνάει λεπτό που έχουμε σταματήσει και εμφανίζεται και η παρέα του Γάτου.

(Φωτό by el-Gatto, ευχαριστώ!)

Τα μαζεύουμε και συνεχίζουμε,

δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω…

και όμως άντεξα…

το χρωστώ στον Φώτη όλο το συγκεκριμένο πέταλο πάνω από το Καρπενήσι.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[vaelsod 3.032]

Η παρέα των «αυτόνομων»

Κάπου πριν το τέλος του πετάλου του Καρπενησίου πετυχαίνουμε μπροστά μας μια παρέα από 4 μηχανές καλά στοιχισμένες η μία πίσω από την άλλη να ταξιδεύουν με τον ίδιο ρυθμό και με την ίδια διάταξη. Στο μεταξύ δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά έχει αρχίσει να υποχωρεί η πολύ ζέστη.

Ακολουθούμε τον ρυθμό των τεσσάρων. Τους βλέπω και είμαι σίγουρη πως πρόκειται για κάποια ομάδα του 36ώρου. Αφού έτσι πήγαιναν, σαν ομάδα! Με έναν πολύ καλό ρυθμό γύρω στα 50 χλμ/ώρα σε σφιχτές στροφές, σταθερά, χωρίς καθόλου αυξομειώσεις γκάζι/φρένο και με πολύ ωραίες γραμμές. Αρχίζω και χαλαρώνω. Η οδήγησή τους ήταν πολύ ξεκούραστη. Κατά την άποψή μου ο πιο κατάλληλος 36ωρίτικος ρυθμός σε τέτοια κομμάτια.

Έχω αρχίσει και συνέρχομαι. Αυτή η θέα μπροστά μου και άλλων μηχανών, με τόσο ωραίο ρυθμό και εμείς από πίσω σαν να είμαστε όλοι μια μεγάλη παρέα, σε συνδυασμό με το τοπίο έχει αρχίσει και με ανεβάζει πολύ ψυχολογικά. Έτσι ήταν το 36ωρο που φανταζόμουν. Παρέα με άλλες 200 μηχανές. Όχι τρενάκι, αλλά με ρυθμό. Όπως ακριβώς μου είχε πει και ο Τάσος: «το 36ωρο θέλει ρυθμό, ούτε γρήγορα, ούτε αργά, ούτε στάσεις, μόνο ρυθμό».

Ταξιδέψαμε για πολύ ώρα μαζί τους. Τους ευχαριστώ γιατί η παρουσία τους με βοήθησε πολύ στο να βγάλω την Κυριακάτικη διαδρομή.

Ωστόσο το τελευταίο μηχανάκι (από τα 4) έβγαζε κάτι περίεργους καπνούς από την εξάτμιση, τους οποίους τους έτρωγε στη μάπα ο Φώτης. Στην Αράχωβα (όχι την γνωστή… άλλη), μου λέει ότι θέλει διάλειμμα και εννοείται χωρίς δεύτερη σκέψη σταματάμε. Βγάζει κράνος και τον βλέπω να έχει λιώσει. Μου βγήκε ένα μητρικό και ήθελα να του χαϊδέψω τα μαλλάκια έτσι όπως τον έβλεπα ταλαιπωρημένο, αλλά είπα άσε δεν είναι ώρα για τέτοια.. είμαστε σκληροί μηχανόβιοι χαρντ-κορ τρομάρα μας! Χαχαχαχα!!!

Ο Φώτης είχε τώρα αυτός τάση για έμετο. Εγώ ήμουν ντούρασελ.

Αποσυντονισμός μεταξύ μας ή ο τέλειος συντονισμός?

Όταν είναι ο ένας κουρασμένος ο άλλος να είναι καλά?

Νομίζω το 2^ο σε τέτοιες περιπτώσεις.

Κάτσαμε, μπήκα πάλι σχεδόν ολόκληρη κάτω από μια βρύση/πηγή που είχε στην πλατεία του χωριού, φάγαμε μια μπάρα εγώ και ένα κρουασάν ο Φώτης και βλέπαμε τα άλλα μηχανάκια –μέσα στα οποία ήταν ο Virus και το παρεάκι του Γάτου- να περνάνε όσο τους δείχναμε προς τα πού να συνεχίσουν τον σωστό δρόμο.

Μετά από την απαραίτητη ανάκτηση δυνάμεων, συνεχίζουμε για μια ακόμα φορά κανονικά μέχρι την 3^η φωτό της ημέρας, όπου μπροστά ήταν πάλι καμιά 10αριά μηχανάκια. Είχαμε καλό ρυθμό τελικά παρά την καθυστερημένη εκκίνησή μας και τις απαραίτητες στάσεις λόγω κόπωσης. Συνταξιδεύαμε με πολλούς ακόμα…

Στο εκκλησάκι ξαναβλέπω την παρέα των τεσσάρων και τους ρωτάω ποια ομάδα είναι.

Μου απαντάνε ότι δεν είναι ομάδα… είναι «αυτόνομοι».

Κι όμως πήγαιναν σαν ομάδα.

Γνωρίζονταν από πριν? Γνωρίστηκαν εκεί?

Δεν ξέρω, αλλά καλά θα κάνουν του χρόνου να κατέβουν ως ομάδα… το χουν!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[dirty_girl 1.015]

Χα, πολύ μ'αρέσει που κρυφολουφάρω διαβάζοντας για το 36ωρο και χαζεύοντας φωτογραφίες... ^_^

Ελίνα, δώσε πόνο, υλικό, φωτογραφίες, σχόλια, εμπειρίες, ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

:)

[MentalRay 2.839]

Χα, πολύ μ'αρέσει που κρυφολουφάρω διαβάζοντας για το 36ωρο και χαζεύοντας φωτογραφίες... ^_^

Ελίνα, δώσε πόνο, υλικό, φωτογραφίες, σχόλια, εμπειρίες, ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

:)

και εγω στη μια οθόνη έχω ανοιχτά παράθυρα με κώδικα και στην άλλη το post αυτό