Αναζήτηση στην κοινότητα

1η μερα ολοι καλα δευτερη μεχρι τις 11¨30 που εφυγα απο τον τερματισμο ολοι καλα εγω τερματισα κατα τις 11 παρα

Το 1ο μου 36ωρο ξεκινάει όπως σχεδόν όλα τα «μεγάλα & ωραία» στη ζωή μου... ξαφνικά και υποσυνείδητα. Πριν από 2 χρόνια, άνοιξη 2011, σε καφεδοσυζητήσεις παλαιοτέρων μοτοσυκλετιστών -νέων γνωριμιών για εμένα- ανάμεσα σε συζητήσεις/απορίες τεχνικού τύπου (βλ. πώς καθαρίζουμε την αλυσίδα και κάθε πόσο αλλάζουμε λάδια) μια νέα άγνωστη λέξη έδινε και έπαιρνε. Εγώ απλά να ακούω, σχεδόν αδιάφορα, να ρωτάω, «τι είναι το 36ωρο» και να μην καταλαβαίνω, τουλάχιστον έτσι νόμιζα τότε, αφού ακόμα και το Αθήνα-Σούνιο μου φάνταζε επίτευγμα με το xr125 που είχα τότε. Έναν χρόνο μετά, η άνοιξη του 2012 με βρήκε με το πολυπόθητο νέο μου XR250, να προσπαθώ να το μάθω, να το φέρω στα μέτρα μου, να το συνηθίσω, να το οδηγώ, για να κάνω όλα εκείνα που δεν μπορούσα με το μικρό. Μέσα από φορουμοσυζητήσεις αναδύθηκε πάλι αυτή η λέξη, όχι πλέον τόσο άγνωστη, αλλά ακόμα ανώριμη για οποιαδήποτε περαιτέρω σκέψη. Είχα άλλα «οδοιπορικά» μπροστά μου. Πιστάκια, χωματοβόλτες σε Αττική/ Βοιωτία/ αξέχαστο διήμερο στον Πάρνωνα, καλοκαιρινές διακοπές. Ναι, καταφέρνω από το καλοκαίρι να δεθώ ακόμα περισσότερο με το XR, κάνουμε το 1ο μας μεγάλο ταξίδι, 300 χιλιόμετρα την ημέρα, 2000 χιλιόμετρα μέτρησε το κοντέρ τον Αύγουστο, και φτάνει ο Δεκέμβρης με φουλ υποχρεώσεις και άδειες τσέπες. Η τελευταία μου βόλτα ήταν τότε, στα Γεράνεια, φουλ χώμα. Από εκεί και μετά το XR εκτελούσε χρέη παπιού και μόνο. Σε καθημερινή βάση και για όχι μικρές χιλιομετρικές αποστάσεις εντός Αττική. Σπίτι-δουλειά-σπίτι όλος ο χειμώνας, απέδωσε καρπούς. Έκλεισα τρύπες, μάζεψα κομπόδεμα να φτιάξω το XR που ζητούσε ήδη πολλά. Έρχεται Μάρτης χωρίς ούτε μια βόλτα. Ούτε καν Αθήνα-Σούνιο για ξελαμπικάρισμα. Τίποτα. Χαλαρώνει λίγο το πρόγραμμα και ονειρεύομαι εκδρομές, σε άγνωστα μέρη, στη φύση. Η κούραση όμως μεγάλη και ο καιρός ακόμα κρύος. Άνοιξη του 2013 με βρίσκει στερημένη από χιλιόμετρα να ψάχνομαι για βόλτα και ξαφνικά, διαβάζοντας ένα θέμα για εκδρομή, πέφτουν τα μάτια μου στην απάντηση του Γάτου...κατά κόσμον el Gatto... «18-19 Μαΐου έχει 36ωρο παίδες». Ακαριαίο κρασάρισμα του σκληρού, επανεκκίνηση, reboot και safe mode on... A problem was emerged: 36ωρο Δεν βρέθηκε λύση στο πρόβλημά σας... παρακαλώ ανατρέξτε στη σελίδα «άνοιξη 2011» του σκληρού σας για επιπλέον βοήθεια... Ναι, όλες εκείνες οι συζητήσεις/απαντήσεις που δεν καταλάβαινα «γράφονταν» στο πίσω μέρος του «σκληρού δίσκου»... υποσυνείδητα. Και ξαφνικά ήρθαν όλες στο συνειδητό. Επόμενες μέρες στο google. Διάβασμα, διάβασμα και πάλι διάβασμα... Κάθε παράγραφος που τελείωνε με έβρισκε με τα μάτια γουρλωμένα και το στόμα ξεχασμένο ανοιχτό. Ήταν too much... ήμουν πολύ μικρή και άπειρη ακόμα. Όσο περνούσε όμως ο καιρός, οι συζητήσεις στα fora να πληθαίνουν. Πωωωω σε ησυχία δεν με άφηναν. Εκεί... να με τσιγκλάνε, να τις διαβάζω, να ενθουσιάζομαι με την ιδέα και να τρομοκρατούμαι από την πράξη. Τηλέφωνο στον Άγγελο...έλα ρε... πότε θα φτιάξουμε τις τσιμούχες? στο 36ωρο έχεις πάει? 2 φορές? για πες... τι? σκέφτεσαι να πας και φέτος? ---> 2ο χτύπημα... Επιστροφή στο google, ανακάλυψη του forum.motoguzziclub και διάβασμα πάλι και πάλι... Αναζήτηση των ποστ του ALX σε διπλανά fora και διάβασμα. Και να σου επίσημα η πρόσκληση για το 16ο 36ωρο στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Λέσχης Motoguzzi. Μέχρι 17/4 έχουμε καιρό... άστο... έλεγα (ψέμματα) στον εαυτό μου. Και ταυτόχρονα υποσυνείδητα (και πάλι) ετοίμαζα το μηχανάκι μου. Κάθε βδομάδα σχεδόν στο μάστορα, να το φτιάξω για να πηγαίνω βόλτες... γενικά καλέ... όχι, όχι για το 36ωρο... δεν είμαι εγώ για τέτοια. Ε ρε δούλεμα που έτρωγα από τον εαυτό μου! 3ο χτύπημα και τελειωτικό (αφού έχω διαβάσει αρκετά, και έχω κατεβάσει ακόμα και τις επίσημες φόρμες συμμετοχής στο υπολογιστή... έτσι ενημερωτικά καλέ... για να ξέρω απλά... εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και τέτοια...) βραδιάτικο sms στο κινητό, 3 Απριλίου, από άνθρωπο εμπιστοσύνης παλιά 36ωρίτισσα, κάτοχο επίσης XR: «Ψήνεσαι για 36ωρο με τα XR?» Ξαφνικά και ακαριαία κρασάρισμα και πάλι, reboot, safe mode over… A problem was emerged and solved:36ωρο "Θα το σκεφτώ σοβαρά γιατί το θέλω, και σε 1 βδομάδα το πολύ θα σου πω"... ήταν το συμπέρασμα της συζήτησης που ελέχθη. Η αλήθεια δεν είχε ειπωθεί με λόγια ακόμα... ήταν πλέον στο συνειδητό και ήθελε άλλο λίγο για να το ξεστομίσω... το τετέλεσθαι... 5 μέρες το σκεφτόμουν, ξανά και ξανά, έβαζα κάτω όλα τα δεδομένα και κατέληξα στο εξής: όσο το σκέφτομαι αποκλείεται να το αποφασίσω. Σταματάω να σκέφτομαι και κάνω αυτό που θέλω... τετέλεσθαι... 10 Απριλίου μετά τη δουλειά ο δρόμος της επιστροφής για το σπίτι με έβγαλε στο κατώφλι της Ελληνικής Λέσχης Motoguzzi, αγχωμένη και φοβισμένη, με τη καρδιά να χτυπάει δυνατά όπως τότε... την 1η φορά που πήγα σχολείο. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ζητω προκαταβολικα συγνωμη για το μεγεθος του κειμενου, αλλα ηταν τοσες πολλες οι σκεψεις των τελευταιων ημερων κ οι ιστοριες που ηθελα να μεταφερω στο χαρτι, που δεν μπορουσα να σταματησω να γραφω. Ακομα και με τετοιο μεγεθος, είναι σιγουρο ότι θα ξεχασω πολλα πραγματα, ατομα και ιστοριες που αξιζει να αναφερθουν. Ένα υπο άλλες συνθηκες απλο σηκωμα του χεριου για να χαιρετισεις έναν άλλο συνοδοιπορο, αποκταει και αυτό αξια όταν ο καρπος σου είναι τοσο μελανιασμενος που δεν εχεις κουραγιο να κρατησεις το γκαζι ανοιχτο.. Χωρια ότι το 36ωρο δεν είναι απλα ένα διημερο, αλλα μηνες αναμονης, ατελειωτες ωρες σε φορουμ, πανω από χαρτες και πανω απ’ όλα οι σχεσεις και το δεσιμο με ανθρωπους που μοιραζεστε την ιδια τρελα. Αλλα ας τα παρουμε όλα απ΄την αρχη. Rome wasn’t built in a day Με το θεσμο πρωτοηρθα σε επαφη μεσα απ΄τα γραπτα των ALX, zorz, karellen, οντας μελος στο mybike. Δεν χρειαστηκε πολύ για να αποφασισω ότι το 36ωρο είναι κατι που πρεπει να δοκιμασω στο μελλον. Τοτε εκανα τα πρωτα μου βηματα σε μηχανη με ένα δανεικο ΑΧ-1. Πρωτες βολτες γυρω γυρω από Πατρα, Αιγιο, Γαλαξιδι φανταζαν υπερατλαντικα ταξιδια.. Σιγα σιγα εφτανα ακομα πιο μακρια. Αρχιζε να με πιανει νυχτα στο γυρισμο. Δυστυχως η κατασταση του ΑΧ-1 ηταν που εβαζε το οριο. Μηχανακι σκυλι μεν, αλλα ηθελε πολλα μαζεματα. Χαρακτηριστικα θυμαμαι ότι όταν παρκαραν ολοι οι αλλοι μπροστα απ΄την καφετερια, εγω το αφηνα 100 μετρα πιο πανω, ώστε να ειμαι σιγουρος ότι θα παρει σπρωχτα μπροστα. Σε καθεστως δανεισμου κιολλας, προτιμησα να κρατησω λεφτα να παρω κατι δικο μου, κατι που δεν θα χρειαζεται να ζηταω αδεια για το που θα παω, που δεν θα μου βαζει συνεχως ορια στα θελω. (και τωρα γελαμε ολοι μαζι γιατι πηγα και πηρα ιταλικης κατασκευης μηχανακι :lol: ) Το 630 ηταν ερωτας με την πρωτη ματια . Εναντια σε κάθε λογικη κινηση αγοραστηκε με τα λεφτα που κραταγα αρκετα χρονια για μεταπτυχιακο. Ετοιμοι για να βρουμε καινουρια ορια? Όχι ακριβως. Το απεριοριστο διπλωμα ηθελε τρεις μηνες ακομα να ερθει, οποτε το μηχανακι εμεινε κλειδωμενο τρεις μηνες στο γκαραζ. Αν ποτε κανω αιτηση να γινω βουδιστης μοναχος, νομιζω λογω αυτου θα με κανουν στρατηγο εκει περα. Η σχεση μας (είναι λιγο αστειο να χαρακτηριζεις σχεση την επαφη με ένα ματσο μεταλλα, αλλα τα πραγματα συνηθως εχουν την αξια που διαλλεγουμε για αυτά και για πολύ καιρο ένα ματσο μεταλλα ηταν μαλλον ο καλυτερος μου φιλος) στην αρχη ηταν μαλλον δυσκολη. Καποιες ωραιες βολτες, αλλα δεν μπορουσα με τιποτα να βρω ρυθμο, να κανω το μηχανακι να υπακουσει. Μετα από λιγο καιρο ηρθε και ένα ατυχημα με ένα φορτηγακι που αποφασισε να με παει (ενώ ημουν σταματημενος) για βολτα. Ραγισμενος καρπος και ένα χιλιαρικο ζημια στο μηχανακι. Χρειαστηκαν τρεις μηνες να παρω τα λεφτα της ασφαλιστικης και να ξανακυκλοφορησω. Οι επομενες βολτες ηταν αποτυχια, θυμαμαι χαρακτηριστικα μια στην πελ/σο με τα παιδια από mybike που πρεπει να τους εκανα να βλαστημισουν. Καπου εκει με μια αλλαγη ελαστικων, μερικες βολτιτσες με τον γιωργη (klab) και με μια επισκεψη στα μεγαρα με τον Νικο Λαουταρη αρχισα να τα βρισκω με τον παρτενερ μου στο χορό. Κανα δυο βολτες μεσα στο καλοκαιρι και μετα σεπτεμβρης και τα κεφαλια μεσα. Το 630 πλεον εκτελει αποκλειστικα χρεη παπιου, ο καβαλαρης του χρεη γιαπη. Διαβασμα, τρεξιμο κι άλλο τρεξιμο, ακομα περισσοτερο τρεξιμο. Καταταγειτε μας λεγαν, καταταγειτε. Φεβρουάριος λοιπόν και εχει ανεβει θεμα «16ο 36ωρο» στο mybike.. «πανε 2 χρονιες που το ονειρευομαι.. φετος εχουμε κ το μηχανακι για να βγει.. η τελευταια εκδρομη μου παιζει να ηταν.. καθισα και το εψαξα λοιπον, 08 Ιούλιος 2012 λεει» ηταν το ποστ μου. Εκει πλεον ειχε παρθει η τελικη αποφαση. Φετος ειχε ερθει η ωρα.

Αφιερωμένο στους Guzzaiους , σε όλους τους 36αωρίτες & 36ωρίτισες , & σε όλους εσάς, που θα'ρθετε του χρόνου ,αλλά δέ το ξέρετε ακόμα..... ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Μου βγήκε μεγαλούτσικο ,αλλά για να'μουν ευχαριστημένος ,θα'πρεπε να'ταν ,τουλάχιστον διπλάσιο. Οπότε ,δεν ήθελα να κόψω ουτε δευτερόλεπτο ακόμα. Ελπίζω να μη σας κουράσει. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Βάλτε την ένταση του ήχου ψηλά. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- enjoy:

16ο 36ωρο - ΠΡΟΘΕΡΜΑΝΣΗ Επέστρεψα λοιπόν και εγώ μετά από extra παραμονή 2 ημερών στη πρωτεύουσα για προσωπικούς λόγους. Ακόμα προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά σκέψεις και συναισθήματα, οπότε ίσως είναι καλύτερα να τα πάρω χρονολογικά τα πράγματα και όχι όπως μου έρχονται στο μυαλό :) Πάμε λοιπόν πίσω 3 βδομάδες περίπου (αρχές Μεγάλης Βδομάδας)... Ο φίλος Κυριάκος (επίσης από Κοζάνη ορμώμενος και παλιά καραβάνα στο θεσμό με 15/16 36ωρα πλέον στη πλάτη του) κατά τη διάρκεια μιας βόλτας με το Varadero MKI του διαπιστώνει πρόβλημα να ανεβάσει στροφές ο κινητήρας. Συνεργείο λοιπόν όπου βρίσκεται να έχει σπάσει ένα κομμάτι της βαλβίδας εξαγωγής -αν δεν απατώμαι- . Ο κινητήρας έχει ήδη 197.500 χλμ. (αγοράστηκε μεταχειρισμένο από Γαλλία με 19.000 - το περίεργο βέβαια ήταν ότι έγραφε ακριβώς τόσα το οδόμετρο, όχι πχ. 19.107 αλλά 19.000 οπότε υπάρχει μια επιφύλαξη για την αλήθεια) και μαζί με τα υπόλοιπα που θέλουν άλλαγμα στα εσώψυχα του μοτέρ κρίνεται ασύμφορη και αβέβαιου αποτελέσματος η επισκευή του. Μοναδική λύση η αγορά μεταχειρισμένου μοτέρ, το οποίο όμως βρέθηκε λίγες μέρες πριν το 36ωρο οπότε δεν πρόλαβε να μπει πάνω (πόσο μάλλον να δοκιμαστεί). Ευτυχώς είχε και την επιλογή της 2ης μηχανής του -ένα VFR 800 VΤEC- που ωστόσο ποτέ δε την είχε χρησιμοποιήσει σε 36ωρο. Οιωνός για ότι θα επακολουθούσε; Κοιτάζοντας πίσω θα μπορούσες να το πεις. Έρχεται η Παρασκευή 17-5, ημέρα αναχώρησης και το τριμελές team παίρνει τον δρόμο για τη κάθοδο στην Αθήνα. Ο έτερος 36ωρίτης Γρηγόρης είναι επίσης παλιός του θεσμού με 13/15 36ωρα στο βιογραφικό του. Η διαδρομή που επιλέγεται είναι μέσω Λάρισας-Δομοκού με τη παραδοσιακή -γι' αυτούς- στάση στα Καμμένα Βούρλα για καφέ. Εκεί ο Γρηγόρης μας εκφράζει τις πρώτες του ανησυχίες για το R1200 GSA του... κάτι δε του αρέσει στη συμπεριφορά του αλλά δε μπορεί να εστιάσει που ακριβώς είναι το πρόβλημα. Εμείς το αποδίδουμε στο άγχος του... πόσο λάθος ήμασταν. Ξεκινάμε για το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής και λίγο πριν το Κάστρο Βοιωτίας τον βλέπουμε να ανάβει alarm και να τραβιέται στη Λ.Ε.Α. "Κάτι θα θέλει να μας πει" σκέφτομαι, "ίσως για αδιάβροχα μια που ο ουρανός είχε μαυρίζει για τα καλά". Έλα όμως που τον βλέπουμε να ξεκινά και να σταματά τη μηχανή του... μιλάει λίγο με τον Κυριάκο και βγαίνουμε στο 1ο πάρκινγκ που βρίσκουμε. Εκεί βλέπουμε καπνό να βγαίνει από τη φυσούνα του διαφορικού... πρώτη εκτίμηση σταυρός διαφορικού και τέλος το 16ο 36ωρο για τον Γρηγόρη. Περιμένουμε την οδική να τον παραλάβει με το πληγωμένο του BMW (των 145.000 km.) και πλέον έχουμε μείνει οι δυο μας με τον Κυριάκο. Εκεί αποφασίζω ότι δεν λέει να τον αφήσω να κοιμηθεί μόνος στη Λέσχη της Moto Guzzi -αρχικά θα κοιμότανε και ο Γρηγόρης- και ακυρώνω τα σχέδια μου να πάω στα αδέρφια μου. Βουρ για τη Λέσχη λοιπόν μια που έχει περάσει η ώρα και στις 21:00 θα γινόταν η ενημέρωση για τους επαρχιώτες. Φτάνουμε στη Λέσχη κατά της 20:00, μιλάμε με κόσμο και κοσμάκη που ήταν εκεί μαζεμένος, παλιοί και καινούριοι γνώριμοι, όλοι με το χαμόγελο της γλυκιάς προσμονής για την αυριανή ημέρα. Το κλίμα είναι τέλειο και παντού βλέπεις διάχυτη μια αισιοδοξία (τόσο σπάνια στις μέρες μας). Μας ενημερώνουν τα παιδιά της Λέσχης με πρωτεργάτες τους Τάσο - Πέτρο - Διαμαντή. Λύνονται οι όποιες απορίες είχαμε και οι λοιποί αποχωρούν... Εκεί βρίσκω και άλλα 2 "παιδιά" του mybike, την Μαρίλυ και τον Φώτη (ή αν θέλετε Whatevier) με τους οποίους είχαμε γνωριστεί σε παλιότερες εκδηλώσεις του forum. Τα λέμε λίγο και τα παιδιά αποχωρούν για τους τόπους διαμονής τους. Κάπου εκεί καταλαβαίνουμε ότι εκτός από τον Κυριάκο και εμένα δεν θα κοιμηθεί κανείς άλλος στη Λέσχη. Οι Γκουζαίοι πάντως κάνανε τα πάντα για να νοιώσουμε άνετα και τους ευχαριστώ από καρδιάς (στους παραπάνω προσθέτω και τον Πίνδαρο και εύχομαι να μη ξεχνώ κανέναν, αν το κάνω παρακαλώ να με συγχωρέσει). Ο ύπνος δυστυχώς ήταν ανήσυχος μια που για πρώτη φορά θα άφηνα σε ανοιχτό χώρο τη μηχανή μου να διανυκτερεύσει (με τα ανάλογα λουκέτα & αλυσίδες βέβαια, άλλα το άγχος, ΑΓΧΟΣ). Κάθε λίγο σηκωνόμουν και κοιτούσα από το παράθυρο μήπως συνέβαινε κάτι. 16ο 36ωρο - 1η ΜΕΡΑ Το ξημέρωμα έρχεται κάποια στιγμή, ετοιμαζόμαστε και πηγαίνουμε στο Terra Verde όπου θα γινόταν η εκκίνηση. Φτάνουμε από τους πρώτους, αφήνουμε τις μηχανές στις προκαθορισμένες θέσεις τους και πάμε να πιάσουμε κουβέντα με συνοδοιπόρους και διοργανωτές. Σιγά - σιγά το πλήθος τον μοτοσικλετιστών αυξάνεται και από παντού ακούς γέλια & πειράγματα παρέα με τους ήχους μοτέρ και εξατμίσεων. Ηχητική & οπτική πανδαισία! Κάποια στιγμή στήνεται και η αψίδα της εκκίνησης, όλα είναι έτοιμα και ξεκινάμε! Εκκίνηση πήραμε στις 08:05 τελικά. Τα πρώτα χιλιόμετρα είναι βαρετά... πιο βαρετά πεθαίνεις...Εθνική Οδός μέχρι Θήβα και από εκεί Αλίαρτος. Ταχύτητες γύρω στα 130 να ζεσταθεί το λαστιχάκι και να περάσουν τα πρώτα χιλιόμετρα. Άλλοι μας περνάνε αέρα με "όσα" και άλλοι πάνε ακόμα πιο χαλαρά από εμάς. Κάπου εδώ στρίβουμε για Αγ. Τριάδα - Κυριάκι, το τοπίο ομορφαίνει και φτάνουμε στην 1η φωτογραφία. Το επόμενο κομμάτι προς Αράχοβα - Πολύδροσο μέσα στον Παρνασσό είναι απλά πανέμορφο. Σιγά - σιγά πιάνουμε ρυθμό και αρχίζουμε να το απολαμβάνουμε. Στο δρόμο προς Αμφίκλεια βρίσκουμε πολλά κλασσικά αυτοκίνητα... σήμερα είναι η τελευταία μέρα του 12ου Ιστορικού Ράλλυ Ακρόπολις και το πρόγραμμα τους έχει άνοδο/κάθοδο του Ελικώνα. Πολλά σπάνια και καλοδιατηρημένα αυτοκίνητα, αλλά και μερικοί καυλόγκαζοι κάγκουρες... ειδικά κάτι τύποι με ένα πράσινο δεξιοτίμονο Morgan. Και υποτίθεται ότι κάνουν regularity... Εκεί βρίσκεται και η Ιερά Μονή Δαδίου που αποτελεί τη 2η φωτογραφία της ημέρας. Η μέρα συνεχίζει με Μπράλο (το χωριό) - Σκαμνό - Γοργοπόταμο - Λουτρά Υπάτης, άλλο ένα ωραίο κομμάτι με τη παρτίδα να κλέβουν τα Λουτρά Υπάτης, όπου θα μπορούσες να καθίσεις με τις ώρες χαζεύοντας τα τρεχούμενα νερά. Δυστυχώς όμως χρόνος δεν υπάρχει ούτε για φωτό... καρφί για το Καστρί όπου έχουμε το 2ο παιχνίδι του 36ωρου με το "κινέζικο roadbook", ένα roadbook με τουλίπες σε λάθος σειρά και με ελλειπή στοιχεία. Αλλά πριν την εκκίνηση του roadbook έχουμε το 1ο παιχνίδι - regularity όπου πρέπει δηλαδή να κάνουμε μια συγκεκριμμένη διαδρομή με 42km/h μέση ωριαία. Το regularity τελειώνει και μετά ξεκινά το "κινέζικο roadbook". Είμαι πριν τον Κυριάκο στη σειρά εκκίνησης και λίγο η ζέστη, λίγο οι μπροστινοί μου αντί να πάω ευθεία μετά τη γέφυρα την κάνω αριστερά ακολουθώντας αυτούς που ξεκίνησαν αμέσως πριν εμένα. Ευτυχώς ο Κυριάκος με προλαβαίνει στα 300 μέτρα και γυρνάμε στο σωστή διαδρομή. Τι κάναμε με το regularity δεν ξέρω, αυτό που ξέρω ότι ενώ είχε τελειώσει δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι και συνεχίζαμε να πάμε με 42km/h... κάπου εκεί μας περάσανε 2 V-strom και είπαμε, δεν γ@μιέται βαρεθήκαμε (έτσι κι αλλιώς είχαμε ΄χασει τη μπάλα με τη ΜΩΤ). Που να ξέραμε ότι είχε λήξη η χρονομέτρηση 2 χιλιόμετρα πιο πριν . Το κινέζικο το βγάζουμε όλο αλάνθαστα και τραβάμε και την 3η φωτογραφία που πολλοί χάσανε μια που είτε ήταν προσηλωμένοι στο να μην κάνουν λάθος είτε όλες οι αποθήκες τους φαινόταν ίδιες (δεν απείχε αυτό και πολύ από τη πραγματικότητα). Πλέον έχουμε μπει στον Θεσσαλικό κάμπο και η ζέστη μας χτυπάει αλύπητα...η διαδρομή έχει προορισμό τη Φαρκαδόνα για την παραλαβή του 2ου σκέλους της 1η ημέρας (υπήρχε χρονικός προορισμός για τη παραλαβή του 2ου roadbook μέχρι της 18:00 προκειμένου να μην μας φάνε οι αρκούδες) όπου και φτάνουμε κατά της 14:30 με τη θερμοκρασία στους 32 βαθμούς. Μετά την απαραίτητη ενυδάτωση ξεκινάμε για Πύλη Τρικάλων με επόμενους σταθμούς Ελάτη - Περτούλι και έξω από το Χαλίκι -όπου έχουμε την 4η φωτογραφία της ημέρας- με προορισμό το Ανήλιο (μια διαδρομή γνώριμη σε εμάς αλλά τόσο υπέροχη οδηγικά και φυσιολατρικά που όσες φορές και να την κάνεις δε τη χορταίνεις). Να πω την αλήθεια πρότεινα στον Κυριάκο να την κάνουμε ανάποδα (δηλ. από Χρυσομηλιά - Καστανιά) επειδή ένα μήνα πριν που είχα περάσει ήταν σε χάλια κατάσταση ο δρόμος, αλλά αυτός επέμενε να το κάνουμε όπως όριζε η λέσχη κάτι που έγινε. Μετά τη πανέμορφη μεν σπαστήρι δε διαδρομή Ανήλιο - Μέτσοβο σειρά έχει και πάλι η βαρετή Εθνική (Εγνατία Οδός στη προκειμένη περίπτωση) μέχρι τον κόμβο της Παραμυθίας όπου φτάνουμε σχετικά σύντομα. Επόμενος προορισμός η Γλυκή για την 5η και τελευταία φωτογραφία της ημέρας και από εκεί Πρέβεζα για το ξενοδοχείο. Φτάνουμε περίπου στις 20:30, κάνουμε ντουζάκι και μετά φαγητό. Τελειώνοντας με το φαγητό βγαίνουμε έξω και πιάνουμε πάλι τη κουβέντα με γνωστούς και -μέχρι τότε- αγνώστους. Την ώρα που είμαστε στην είσοδο σκάει μύτη και ο συγκάτοικος μου στο δωμάτιο ο "γάτος" του φόρουμ, Κωνσταντίνος "el-Gatto". Συστηνόμαστε επιτέλους από κοντά και τον αφήνω να κάνει και αυτός το δικό του τελετουργικό στο δωμάτιο :) Η βραδιά συνεχίζεται με πολύ χαβαλέ αλλά σχετικά νωρίς η κούραση μας καταβάλει... ώρα για ύπνο λοιπόν και στο δωμάτιο πιάνουμε λίγο τη κουβέντα με τον Κώστα. Δυστυχώς είμαστε και οι δύο κομμάτια οπότε το λήγουμε νωρίς και με το που ακουμπά το κεφάλι στο μαξιλάρι εμένα με έχει πάρει ο ύπνος... 16ο 36ωρο - ΤΕΛΟΣ 1ης ΜΕΡΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....