Αναζήτηση στην κοινότητα

1η μερα ολοι καλα δευτερη μεχρι τις 11¨30 που εφυγα απο τον τερματισμο ολοι καλα εγω τερματισα κατα τις 11 παρα

Το 1ο μου 36ωρο ξεκινάει όπως σχεδόν όλα τα «μεγάλα & ωραία» στη ζωή μου... ξαφνικά και υποσυνείδητα. Πριν από 2 χρόνια, άνοιξη 2011, σε καφεδοσυζητήσεις παλαιοτέρων μοτοσυκλετιστών -νέων γνωριμιών για εμένα- ανάμεσα σε συζητήσεις/απορίες τεχνικού τύπου (βλ. πώς καθαρίζουμε την αλυσίδα και κάθε πόσο αλλάζουμε λάδια) μια νέα άγνωστη λέξη έδινε και έπαιρνε. Εγώ απλά να ακούω, σχεδόν αδιάφορα, να ρωτάω, «τι είναι το 36ωρο» και να μην καταλαβαίνω, τουλάχιστον έτσι νόμιζα τότε, αφού ακόμα και το Αθήνα-Σούνιο μου φάνταζε επίτευγμα με το xr125 που είχα τότε. Έναν χρόνο μετά, η άνοιξη του 2012 με βρήκε με το πολυπόθητο νέο μου XR250, να προσπαθώ να το μάθω, να το φέρω στα μέτρα μου, να το συνηθίσω, να το οδηγώ, για να κάνω όλα εκείνα που δεν μπορούσα με το μικρό. Μέσα από φορουμοσυζητήσεις αναδύθηκε πάλι αυτή η λέξη, όχι πλέον τόσο άγνωστη, αλλά ακόμα ανώριμη για οποιαδήποτε περαιτέρω σκέψη. Είχα άλλα «οδοιπορικά» μπροστά μου. Πιστάκια, χωματοβόλτες σε Αττική/ Βοιωτία/ αξέχαστο διήμερο στον Πάρνωνα, καλοκαιρινές διακοπές. Ναι, καταφέρνω από το καλοκαίρι να δεθώ ακόμα περισσότερο με το XR, κάνουμε το 1ο μας μεγάλο ταξίδι, 300 χιλιόμετρα την ημέρα, 2000 χιλιόμετρα μέτρησε το κοντέρ τον Αύγουστο, και φτάνει ο Δεκέμβρης με φουλ υποχρεώσεις και άδειες τσέπες. Η τελευταία μου βόλτα ήταν τότε, στα Γεράνεια, φουλ χώμα. Από εκεί και μετά το XR εκτελούσε χρέη παπιού και μόνο. Σε καθημερινή βάση και για όχι μικρές χιλιομετρικές αποστάσεις εντός Αττική. Σπίτι-δουλειά-σπίτι όλος ο χειμώνας, απέδωσε καρπούς. Έκλεισα τρύπες, μάζεψα κομπόδεμα να φτιάξω το XR που ζητούσε ήδη πολλά. Έρχεται Μάρτης χωρίς ούτε μια βόλτα. Ούτε καν Αθήνα-Σούνιο για ξελαμπικάρισμα. Τίποτα. Χαλαρώνει λίγο το πρόγραμμα και ονειρεύομαι εκδρομές, σε άγνωστα μέρη, στη φύση. Η κούραση όμως μεγάλη και ο καιρός ακόμα κρύος. Άνοιξη του 2013 με βρίσκει στερημένη από χιλιόμετρα να ψάχνομαι για βόλτα και ξαφνικά, διαβάζοντας ένα θέμα για εκδρομή, πέφτουν τα μάτια μου στην απάντηση του Γάτου...κατά κόσμον el Gatto... «18-19 Μαΐου έχει 36ωρο παίδες». Ακαριαίο κρασάρισμα του σκληρού, επανεκκίνηση, reboot και safe mode on... A problem was emerged: 36ωρο Δεν βρέθηκε λύση στο πρόβλημά σας... παρακαλώ ανατρέξτε στη σελίδα «άνοιξη 2011» του σκληρού σας για επιπλέον βοήθεια... Ναι, όλες εκείνες οι συζητήσεις/απαντήσεις που δεν καταλάβαινα «γράφονταν» στο πίσω μέρος του «σκληρού δίσκου»... υποσυνείδητα. Και ξαφνικά ήρθαν όλες στο συνειδητό. Επόμενες μέρες στο google. Διάβασμα, διάβασμα και πάλι διάβασμα... Κάθε παράγραφος που τελείωνε με έβρισκε με τα μάτια γουρλωμένα και το στόμα ξεχασμένο ανοιχτό. Ήταν too much... ήμουν πολύ μικρή και άπειρη ακόμα. Όσο περνούσε όμως ο καιρός, οι συζητήσεις στα fora να πληθαίνουν. Πωωωω σε ησυχία δεν με άφηναν. Εκεί... να με τσιγκλάνε, να τις διαβάζω, να ενθουσιάζομαι με την ιδέα και να τρομοκρατούμαι από την πράξη. Τηλέφωνο στον Άγγελο...έλα ρε... πότε θα φτιάξουμε τις τσιμούχες? στο 36ωρο έχεις πάει? 2 φορές? για πες... τι? σκέφτεσαι να πας και φέτος? ---> 2ο χτύπημα... Επιστροφή στο google, ανακάλυψη του forum.motoguzziclub και διάβασμα πάλι και πάλι... Αναζήτηση των ποστ του ALX σε διπλανά fora και διάβασμα. Και να σου επίσημα η πρόσκληση για το 16ο 36ωρο στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Λέσχης Motoguzzi. Μέχρι 17/4 έχουμε καιρό... άστο... έλεγα (ψέμματα) στον εαυτό μου. Και ταυτόχρονα υποσυνείδητα (και πάλι) ετοίμαζα το μηχανάκι μου. Κάθε βδομάδα σχεδόν στο μάστορα, να το φτιάξω για να πηγαίνω βόλτες... γενικά καλέ... όχι, όχι για το 36ωρο... δεν είμαι εγώ για τέτοια. Ε ρε δούλεμα που έτρωγα από τον εαυτό μου! 3ο χτύπημα και τελειωτικό (αφού έχω διαβάσει αρκετά, και έχω κατεβάσει ακόμα και τις επίσημες φόρμες συμμετοχής στο υπολογιστή... έτσι ενημερωτικά καλέ... για να ξέρω απλά... εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και τέτοια...) βραδιάτικο sms στο κινητό, 3 Απριλίου, από άνθρωπο εμπιστοσύνης παλιά 36ωρίτισσα, κάτοχο επίσης XR: «Ψήνεσαι για 36ωρο με τα XR?» Ξαφνικά και ακαριαία κρασάρισμα και πάλι, reboot, safe mode over… A problem was emerged and solved:36ωρο "Θα το σκεφτώ σοβαρά γιατί το θέλω, και σε 1 βδομάδα το πολύ θα σου πω"... ήταν το συμπέρασμα της συζήτησης που ελέχθη. Η αλήθεια δεν είχε ειπωθεί με λόγια ακόμα... ήταν πλέον στο συνειδητό και ήθελε άλλο λίγο για να το ξεστομίσω... το τετέλεσθαι... 5 μέρες το σκεφτόμουν, ξανά και ξανά, έβαζα κάτω όλα τα δεδομένα και κατέληξα στο εξής: όσο το σκέφτομαι αποκλείεται να το αποφασίσω. Σταματάω να σκέφτομαι και κάνω αυτό που θέλω... τετέλεσθαι... 10 Απριλίου μετά τη δουλειά ο δρόμος της επιστροφής για το σπίτι με έβγαλε στο κατώφλι της Ελληνικής Λέσχης Motoguzzi, αγχωμένη και φοβισμένη, με τη καρδιά να χτυπάει δυνατά όπως τότε... την 1η φορά που πήγα σχολείο. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ζητω προκαταβολικα συγνωμη για το μεγεθος του κειμενου, αλλα ηταν τοσες πολλες οι σκεψεις των τελευταιων ημερων κ οι ιστοριες που ηθελα να μεταφερω στο χαρτι, που δεν μπορουσα να σταματησω να γραφω. Ακομα και με τετοιο μεγεθος, είναι σιγουρο ότι θα ξεχασω πολλα πραγματα, ατομα και ιστοριες που αξιζει να αναφερθουν. Ένα υπο άλλες συνθηκες απλο σηκωμα του χεριου για να χαιρετισεις έναν άλλο συνοδοιπορο, αποκταει και αυτό αξια όταν ο καρπος σου είναι τοσο μελανιασμενος που δεν εχεις κουραγιο να κρατησεις το γκαζι ανοιχτο.. Χωρια ότι το 36ωρο δεν είναι απλα ένα διημερο, αλλα μηνες αναμονης, ατελειωτες ωρες σε φορουμ, πανω από χαρτες και πανω απ’ όλα οι σχεσεις και το δεσιμο με ανθρωπους που μοιραζεστε την ιδια τρελα. Αλλα ας τα παρουμε όλα απ΄την αρχη. Rome wasn’t built in a day Με το θεσμο πρωτοηρθα σε επαφη μεσα απ΄τα γραπτα των ALX, zorz, karellen, οντας μελος στο mybike. Δεν χρειαστηκε πολύ για να αποφασισω ότι το 36ωρο είναι κατι που πρεπει να δοκιμασω στο μελλον. Τοτε εκανα τα πρωτα μου βηματα σε μηχανη με ένα δανεικο ΑΧ-1. Πρωτες βολτες γυρω γυρω από Πατρα, Αιγιο, Γαλαξιδι φανταζαν υπερατλαντικα ταξιδια.. Σιγα σιγα εφτανα ακομα πιο μακρια. Αρχιζε να με πιανει νυχτα στο γυρισμο. Δυστυχως η κατασταση του ΑΧ-1 ηταν που εβαζε το οριο. Μηχανακι σκυλι μεν, αλλα ηθελε πολλα μαζεματα. Χαρακτηριστικα θυμαμαι ότι όταν παρκαραν ολοι οι αλλοι μπροστα απ΄την καφετερια, εγω το αφηνα 100 μετρα πιο πανω, ώστε να ειμαι σιγουρος ότι θα παρει σπρωχτα μπροστα. Σε καθεστως δανεισμου κιολλας, προτιμησα να κρατησω λεφτα να παρω κατι δικο μου, κατι που δεν θα χρειαζεται να ζηταω αδεια για το που θα παω, που δεν θα μου βαζει συνεχως ορια στα θελω. (και τωρα γελαμε ολοι μαζι γιατι πηγα και πηρα ιταλικης κατασκευης μηχανακι :lol: ) Το 630 ηταν ερωτας με την πρωτη ματια . Εναντια σε κάθε λογικη κινηση αγοραστηκε με τα λεφτα που κραταγα αρκετα χρονια για μεταπτυχιακο. Ετοιμοι για να βρουμε καινουρια ορια? Όχι ακριβως. Το απεριοριστο διπλωμα ηθελε τρεις μηνες ακομα να ερθει, οποτε το μηχανακι εμεινε κλειδωμενο τρεις μηνες στο γκαραζ. Αν ποτε κανω αιτηση να γινω βουδιστης μοναχος, νομιζω λογω αυτου θα με κανουν στρατηγο εκει περα. Η σχεση μας (είναι λιγο αστειο να χαρακτηριζεις σχεση την επαφη με ένα ματσο μεταλλα, αλλα τα πραγματα συνηθως εχουν την αξια που διαλλεγουμε για αυτά και για πολύ καιρο ένα ματσο μεταλλα ηταν μαλλον ο καλυτερος μου φιλος) στην αρχη ηταν μαλλον δυσκολη. Καποιες ωραιες βολτες, αλλα δεν μπορουσα με τιποτα να βρω ρυθμο, να κανω το μηχανακι να υπακουσει. Μετα από λιγο καιρο ηρθε και ένα ατυχημα με ένα φορτηγακι που αποφασισε να με παει (ενώ ημουν σταματημενος) για βολτα. Ραγισμενος καρπος και ένα χιλιαρικο ζημια στο μηχανακι. Χρειαστηκαν τρεις μηνες να παρω τα λεφτα της ασφαλιστικης και να ξανακυκλοφορησω. Οι επομενες βολτες ηταν αποτυχια, θυμαμαι χαρακτηριστικα μια στην πελ/σο με τα παιδια από mybike που πρεπει να τους εκανα να βλαστημισουν. Καπου εκει με μια αλλαγη ελαστικων, μερικες βολτιτσες με τον γιωργη (klab) και με μια επισκεψη στα μεγαρα με τον Νικο Λαουταρη αρχισα να τα βρισκω με τον παρτενερ μου στο χορό. Κανα δυο βολτες μεσα στο καλοκαιρι και μετα σεπτεμβρης και τα κεφαλια μεσα. Το 630 πλεον εκτελει αποκλειστικα χρεη παπιου, ο καβαλαρης του χρεη γιαπη. Διαβασμα, τρεξιμο κι άλλο τρεξιμο, ακομα περισσοτερο τρεξιμο. Καταταγειτε μας λεγαν, καταταγειτε. Φεβρουάριος λοιπόν και εχει ανεβει θεμα «16ο 36ωρο» στο mybike.. «πανε 2 χρονιες που το ονειρευομαι.. φετος εχουμε κ το μηχανακι για να βγει.. η τελευταια εκδρομη μου παιζει να ηταν.. καθισα και το εψαξα λοιπον, 08 Ιούλιος 2012 λεει» ηταν το ποστ μου. Εκει πλεον ειχε παρθει η τελικη αποφαση. Φετος ειχε ερθει η ωρα.

Αφιερωμένο στους Guzzaiους , σε όλους τους 36αωρίτες & 36ωρίτισες , & σε όλους εσάς, που θα'ρθετε του χρόνου ,αλλά δέ το ξέρετε ακόμα..... ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Μου βγήκε μεγαλούτσικο ,αλλά για να'μουν ευχαριστημένος ,θα'πρεπε να'ταν ,τουλάχιστον διπλάσιο. Οπότε ,δεν ήθελα να κόψω ουτε δευτερόλεπτο ακόμα. Ελπίζω να μη σας κουράσει. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Βάλτε την ένταση του ήχου ψηλά. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- enjoy:

16ο 36ωρο - ΠΡΟΘΕΡΜΑΝΣΗ Επέστρεψα λοιπόν και εγώ μετά από extra παραμονή 2 ημερών στη πρωτεύουσα για προσωπικούς λόγους. Ακόμα προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά σκέψεις και συναισθήματα, οπότε ίσως είναι καλύτερα να τα πάρω χρονολογικά τα πράγματα και όχι όπως μου έρχονται στο μυαλό :) Πάμε λοιπόν πίσω 3 βδομάδες περίπου (αρχές Μεγάλης Βδομάδας)... Ο φίλος Κυριάκος (επίσης από Κοζάνη ορμώμενος και παλιά καραβάνα στο θεσμό με 15/16 36ωρα πλέον στη πλάτη του) κατά τη διάρκεια μιας βόλτας με το Varadero MKI του διαπιστώνει πρόβλημα να ανεβάσει στροφές ο κινητήρας. Συνεργείο λοιπόν όπου βρίσκεται να έχει σπάσει ένα κομμάτι της βαλβίδας εξαγωγής -αν δεν απατώμαι- . Ο κινητήρας έχει ήδη 197.500 χλμ. (αγοράστηκε μεταχειρισμένο από Γαλλία με 19.000 - το περίεργο βέβαια ήταν ότι έγραφε ακριβώς τόσα το οδόμετρο, όχι πχ. 19.107 αλλά 19.000 οπότε υπάρχει μια επιφύλαξη για την αλήθεια) και μαζί με τα υπόλοιπα που θέλουν άλλαγμα στα εσώψυχα του μοτέρ κρίνεται ασύμφορη και αβέβαιου αποτελέσματος η επισκευή του. Μοναδική λύση η αγορά μεταχειρισμένου μοτέρ, το οποίο όμως βρέθηκε λίγες μέρες πριν το 36ωρο οπότε δεν πρόλαβε να μπει πάνω (πόσο μάλλον να δοκιμαστεί). Ευτυχώς είχε και την επιλογή της 2ης μηχανής του -ένα VFR 800 VΤEC- που ωστόσο ποτέ δε την είχε χρησιμοποιήσει σε 36ωρο. Οιωνός για ότι θα επακολουθούσε; Κοιτάζοντας πίσω θα μπορούσες να το πεις. Έρχεται η Παρασκευή 17-5, ημέρα αναχώρησης και το τριμελές team παίρνει τον δρόμο για τη κάθοδο στην Αθήνα. Ο έτερος 36ωρίτης Γρηγόρης είναι επίσης παλιός του θεσμού με 13/15 36ωρα στο βιογραφικό του. Η διαδρομή που επιλέγεται είναι μέσω Λάρισας-Δομοκού με τη παραδοσιακή -γι' αυτούς- στάση στα Καμμένα Βούρλα για καφέ. Εκεί ο Γρηγόρης μας εκφράζει τις πρώτες του ανησυχίες για το R1200 GSA του... κάτι δε του αρέσει στη συμπεριφορά του αλλά δε μπορεί να εστιάσει που ακριβώς είναι το πρόβλημα. Εμείς το αποδίδουμε στο άγχος του... πόσο λάθος ήμασταν. Ξεκινάμε για το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής και λίγο πριν το Κάστρο Βοιωτίας τον βλέπουμε να ανάβει alarm και να τραβιέται στη Λ.Ε.Α. "Κάτι θα θέλει να μας πει" σκέφτομαι, "ίσως για αδιάβροχα μια που ο ουρανός είχε μαυρίζει για τα καλά". Έλα όμως που τον βλέπουμε να ξεκινά και να σταματά τη μηχανή του... μιλάει λίγο με τον Κυριάκο και βγαίνουμε στο 1ο πάρκινγκ που βρίσκουμε. Εκεί βλέπουμε καπνό να βγαίνει από τη φυσούνα του διαφορικού... πρώτη εκτίμηση σταυρός διαφορικού και τέλος το 16ο 36ωρο για τον Γρηγόρη. Περιμένουμε την οδική να τον παραλάβει με το πληγωμένο του BMW (των 145.000 km.) και πλέον έχουμε μείνει οι δυο μας με τον Κυριάκο. Εκεί αποφασίζω ότι δεν λέει να τον αφήσω να κοιμηθεί μόνος στη Λέσχη της Moto Guzzi -αρχικά θα κοιμότανε και ο Γρηγόρης- και ακυρώνω τα σχέδια μου να πάω στα αδέρφια μου. Βουρ για τη Λέσχη λοιπόν μια που έχει περάσει η ώρα και στις 21:00 θα γινόταν η ενημέρωση για τους επαρχιώτες. Φτάνουμε στη Λέσχη κατά της 20:00, μιλάμε με κόσμο και κοσμάκη που ήταν εκεί μαζεμένος, παλιοί και καινούριοι γνώριμοι, όλοι με το χαμόγελο της γλυκιάς προσμονής για την αυριανή ημέρα. Το κλίμα είναι τέλειο και παντού βλέπεις διάχυτη μια αισιοδοξία (τόσο σπάνια στις μέρες μας). Μας ενημερώνουν τα παιδιά της Λέσχης με πρωτεργάτες τους Τάσο - Πέτρο - Διαμαντή. Λύνονται οι όποιες απορίες είχαμε και οι λοιποί αποχωρούν... Εκεί βρίσκω και άλλα 2 "παιδιά" του mybike, την Μαρίλυ και τον Φώτη (ή αν θέλετε Whatevier) με τους οποίους είχαμε γνωριστεί σε παλιότερες εκδηλώσεις του forum. Τα λέμε λίγο και τα παιδιά αποχωρούν για τους τόπους διαμονής τους. Κάπου εκεί καταλαβαίνουμε ότι εκτός από τον Κυριάκο και εμένα δεν θα κοιμηθεί κανείς άλλος στη Λέσχη. Οι Γκουζαίοι πάντως κάνανε τα πάντα για να νοιώσουμε άνετα και τους ευχαριστώ από καρδιάς (στους παραπάνω προσθέτω και τον Πίνδαρο και εύχομαι να μη ξεχνώ κανέναν, αν το κάνω παρακαλώ να με συγχωρέσει). Ο ύπνος δυστυχώς ήταν ανήσυχος μια που για πρώτη φορά θα άφηνα σε ανοιχτό χώρο τη μηχανή μου να διανυκτερεύσει (με τα ανάλογα λουκέτα & αλυσίδες βέβαια, άλλα το άγχος, ΑΓΧΟΣ). Κάθε λίγο σηκωνόμουν και κοιτούσα από το παράθυρο μήπως συνέβαινε κάτι. 16ο 36ωρο - 1η ΜΕΡΑ Το ξημέρωμα έρχεται κάποια στιγμή, ετοιμαζόμαστε και πηγαίνουμε στο Terra Verde όπου θα γινόταν η εκκίνηση. Φτάνουμε από τους πρώτους, αφήνουμε τις μηχανές στις προκαθορισμένες θέσεις τους και πάμε να πιάσουμε κουβέντα με συνοδοιπόρους και διοργανωτές. Σιγά - σιγά το πλήθος τον μοτοσικλετιστών αυξάνεται και από παντού ακούς γέλια & πειράγματα παρέα με τους ήχους μοτέρ και εξατμίσεων. Ηχητική & οπτική πανδαισία! Κάποια στιγμή στήνεται και η αψίδα της εκκίνησης, όλα είναι έτοιμα και ξεκινάμε! Εκκίνηση πήραμε στις 08:05 τελικά. Τα πρώτα χιλιόμετρα είναι βαρετά... πιο βαρετά πεθαίνεις...Εθνική Οδός μέχρι Θήβα και από εκεί Αλίαρτος. Ταχύτητες γύρω στα 130 να ζεσταθεί το λαστιχάκι και να περάσουν τα πρώτα χιλιόμετρα. Άλλοι μας περνάνε αέρα με "όσα" και άλλοι πάνε ακόμα πιο χαλαρά από εμάς. Κάπου εδώ στρίβουμε για Αγ. Τριάδα - Κυριάκι, το τοπίο ομορφαίνει και φτάνουμε στην 1η φωτογραφία. Το επόμενο κομμάτι προς Αράχοβα - Πολύδροσο μέσα στον Παρνασσό είναι απλά πανέμορφο. Σιγά - σιγά πιάνουμε ρυθμό και αρχίζουμε να το απολαμβάνουμε. Στο δρόμο προς Αμφίκλεια βρίσκουμε πολλά κλασσικά αυτοκίνητα... σήμερα είναι η τελευταία μέρα του 12ου Ιστορικού Ράλλυ Ακρόπολις και το πρόγραμμα τους έχει άνοδο/κάθοδο του Ελικώνα. Πολλά σπάνια και καλοδιατηρημένα αυτοκίνητα, αλλά και μερικοί καυλόγκαζοι κάγκουρες... ειδικά κάτι τύποι με ένα πράσινο δεξιοτίμονο Morgan. Και υποτίθεται ότι κάνουν regularity... Εκεί βρίσκεται και η Ιερά Μονή Δαδίου που αποτελεί τη 2η φωτογραφία της ημέρας. Η μέρα συνεχίζει με Μπράλο (το χωριό) - Σκαμνό - Γοργοπόταμο - Λουτρά Υπάτης, άλλο ένα ωραίο κομμάτι με τη παρτίδα να κλέβουν τα Λουτρά Υπάτης, όπου θα μπορούσες να καθίσεις με τις ώρες χαζεύοντας τα τρεχούμενα νερά. Δυστυχώς όμως χρόνος δεν υπάρχει ούτε για φωτό... καρφί για το Καστρί όπου έχουμε το 2ο παιχνίδι του 36ωρου με το "κινέζικο roadbook", ένα roadbook με τουλίπες σε λάθος σειρά και με ελλειπή στοιχεία. Αλλά πριν την εκκίνηση του roadbook έχουμε το 1ο παιχνίδι - regularity όπου πρέπει δηλαδή να κάνουμε μια συγκεκριμμένη διαδρομή με 42km/h μέση ωριαία. Το regularity τελειώνει και μετά ξεκινά το "κινέζικο roadbook". Είμαι πριν τον Κυριάκο στη σειρά εκκίνησης και λίγο η ζέστη, λίγο οι μπροστινοί μου αντί να πάω ευθεία μετά τη γέφυρα την κάνω αριστερά ακολουθώντας αυτούς που ξεκίνησαν αμέσως πριν εμένα. Ευτυχώς ο Κυριάκος με προλαβαίνει στα 300 μέτρα και γυρνάμε στο σωστή διαδρομή. Τι κάναμε με το regularity δεν ξέρω, αυτό που ξέρω ότι ενώ είχε τελειώσει δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι και συνεχίζαμε να πάμε με 42km/h... κάπου εκεί μας περάσανε 2 V-strom και είπαμε, δεν γ@μιέται βαρεθήκαμε (έτσι κι αλλιώς είχαμε ΄χασει τη μπάλα με τη ΜΩΤ). Που να ξέραμε ότι είχε λήξη η χρονομέτρηση 2 χιλιόμετρα πιο πριν . Το κινέζικο το βγάζουμε όλο αλάνθαστα και τραβάμε και την 3η φωτογραφία που πολλοί χάσανε μια που είτε ήταν προσηλωμένοι στο να μην κάνουν λάθος είτε όλες οι αποθήκες τους φαινόταν ίδιες (δεν απείχε αυτό και πολύ από τη πραγματικότητα). Πλέον έχουμε μπει στον Θεσσαλικό κάμπο και η ζέστη μας χτυπάει αλύπητα...η διαδρομή έχει προορισμό τη Φαρκαδόνα για την παραλαβή του 2ου σκέλους της 1η ημέρας (υπήρχε χρονικός προορισμός για τη παραλαβή του 2ου roadbook μέχρι της 18:00 προκειμένου να μην μας φάνε οι αρκούδες) όπου και φτάνουμε κατά της 14:30 με τη θερμοκρασία στους 32 βαθμούς. Μετά την απαραίτητη ενυδάτωση ξεκινάμε για Πύλη Τρικάλων με επόμενους σταθμούς Ελάτη - Περτούλι και έξω από το Χαλίκι -όπου έχουμε την 4η φωτογραφία της ημέρας- με προορισμό το Ανήλιο (μια διαδρομή γνώριμη σε εμάς αλλά τόσο υπέροχη οδηγικά και φυσιολατρικά που όσες φορές και να την κάνεις δε τη χορταίνεις). Να πω την αλήθεια πρότεινα στον Κυριάκο να την κάνουμε ανάποδα (δηλ. από Χρυσομηλιά - Καστανιά) επειδή ένα μήνα πριν που είχα περάσει ήταν σε χάλια κατάσταση ο δρόμος, αλλά αυτός επέμενε να το κάνουμε όπως όριζε η λέσχη κάτι που έγινε. Μετά τη πανέμορφη μεν σπαστήρι δε διαδρομή Ανήλιο - Μέτσοβο σειρά έχει και πάλι η βαρετή Εθνική (Εγνατία Οδός στη προκειμένη περίπτωση) μέχρι τον κόμβο της Παραμυθίας όπου φτάνουμε σχετικά σύντομα. Επόμενος προορισμός η Γλυκή για την 5η και τελευταία φωτογραφία της ημέρας και από εκεί Πρέβεζα για το ξενοδοχείο. Φτάνουμε περίπου στις 20:30, κάνουμε ντουζάκι και μετά φαγητό. Τελειώνοντας με το φαγητό βγαίνουμε έξω και πιάνουμε πάλι τη κουβέντα με γνωστούς και -μέχρι τότε- αγνώστους. Την ώρα που είμαστε στην είσοδο σκάει μύτη και ο συγκάτοικος μου στο δωμάτιο ο "γάτος" του φόρουμ, Κωνσταντίνος "el-Gatto". Συστηνόμαστε επιτέλους από κοντά και τον αφήνω να κάνει και αυτός το δικό του τελετουργικό στο δωμάτιο :) Η βραδιά συνεχίζεται με πολύ χαβαλέ αλλά σχετικά νωρίς η κούραση μας καταβάλει... ώρα για ύπνο λοιπόν και στο δωμάτιο πιάνουμε λίγο τη κουβέντα με τον Κώστα. Δυστυχώς είμαστε και οι δύο κομμάτια οπότε το λήγουμε νωρίς και με το που ακουμπά το κεφάλι στο μαξιλάρι εμένα με έχει πάρει ο ύπνος... 16ο 36ωρο - ΤΕΛΟΣ 1ης ΜΕΡΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ....

Η κατάσταση ήταν τραγική από την αρχή. Τίποτα δεν θύμιζε τα παλιότερα 36ωρα για μένα. Τα λεφτά οριακά για συμμετοχή και βενζίνες. Το πάλεψα όμως και βοήθησε και η γυναίκα σε αυτό και την ευχαριστώ ολόψυχα που μου έδωσε το κουράγιο και το κίνητρο να κάνω ακόμα ένα 36ωρο. Άρχισα να συμμαζεύω τα διάφορα προβλήματα που είχα με το μηχανάκι τελευταία στιγμή. (περίμενα να πέσει ο μισθός του Απριλίου) Όλα οριακά. Όπως είπα και πιο πίσω, μέχρι Πέμπτη βράδυ μαστόρευα το μηχανάκι στην πυλωτή για να είμαι έτοιμος την Παρασκευή για αναχώρηση. Παρασκευή πρωί τηλεφωνιέμαι με panahkkk που θα κατέβαιναν όλοι παρέα (αδερφός κτλ) νωρίς στο Ναύπλιο. Κανονίζουμε συνάντηση και όλοι μαζί φτάνουμε Ναύπλιο δια μέσω Επιδαύρου. Αφού ξεφορτώσαμε στο ξενοδοχείο, φύγαμε για την πόλη να γεμίσουμε τα στομάχια μας που γουργούριζαν. Μέσα στα στενά του πανέμορφου και γραφικού Ναυπλίου, την πέσαμε σε μια σουβλακερί με πεντανόστιμα φαγητά αλλά στο τέλος μας έπιασε τον ποπό στην τιμή. 87€!!! 5 άτομα χωρίς ιδιαίτερα πολλά φαγητά. Μια μερίδα ο καθένας από τα παιδιά, μια σαλάτα και 2 πατάτες τηγανητές. (και δύο τυλιχτά σουβλάκια εγώ) Επιστροφή στο Αμαλία για χαβαλέ και καφεδάκι. Συνεχώς κατέφθανε κόσμος. Το πάρκινγκ σιγά σιγά γέμιζε. Το βράδυ φαγητό στο ξενοδοχείο (που δεν διεκδικούσε και δάφνες.... άρε Divani Καλαμπάκα!!!) και κάποια στιγμή αποσυρθήκαμε στα ιδιαίτερά μας για νάνι. Το πρωί στο πρωινό χαρούμενες φάτσες παντού. Άλλοι ήδη έτοιμοι με τα μοτορούχα, κι άλλοι με τις βερμούδες. Η εκκίνηση ξεκίνησε από τις 7:30 όπως έλεγε το πρόγραμμα. Εγώ ήμουν 168ος. Άδειασε το πάρκινγκ λέμε και μετά έφυγα. Βαρέθηκα να περιμένω, αλλά το πρόγραμμα, είναι πρόγραμμα. Λίγο πριν, είχε σηκωθεί το ελικόΦτερο και γυρνούσε πάνω από το ξενοδοχείο κάνοντας λήψεις. Ξεκίνησα μόνος τραβώντας όπως όλοι προς Αχλαδόκαμπο. Αφού ζέστανα λάστιχα στις πρώτες στροφές, πιάνω τον κλασσικό ρυθμό μου στα 36ωρα ακολουθώντας το χωριό χωριό σύστημα πλοήγησης. Το παιχνίδι πολύ γέλιο. Να τρέχεις σαν παλαβός με τα δέρματα, τις μπότες και τις γκορντούρες για να πάρεις ένα όπλο paintball και να σημαδέψεις έναν στόχο! Καλά τα πήγα πιστεύω, αν και το τρέξιμο με τα πόδια, δεν το έχω και πολύ. 4 εύστοχες βολές και πάλι πίσω στην εκκίνηση για τσεκ χρόνου. Στη συνέχεια όλα πήγαιναν καλά κι έχω φτάσει κοντά στο χωριό Ίσαρης χωρίς όμως να βρίσκω πρατήριο. Δεν τα έβλεπα καλά τα πράγματα και ρωτώντας έναν ντόπιο μου πρότεινε να γυρίσω πίσω στη Μεγαλόπολη αν μου φτάνει η βενζίνη, γιατί εκεί που του είπα ότι πήγαινα, δεν θα έβρισκα πρατήριο. Εκεί σπάστηκα. Πάνω από 15χιλ έπρεπε να τα γυρίσω πίσω. Δεν υπήρχε όμως άλλη λύση. Πλακώνομαι να μην χάσω πολύ χρόνο γιατί ήξερα ότι θα είναι πολύτιμος στην συνέχεια της ημέρας και επιστρέφω Μεγαλόπολη. Βάζω βενζίνη, βάζω και το κεφάλι κάτω και σε πολύ γρήγορους ρυθμούς συνεχίζω την διαδρομή. Λίγο πριν τον Ναό του Απόλλωνα τα σύννεφα έδειχναν πολύ απειλητικά. Πραγματικά πριν φτάσω εκεί αρχίζει να βρέχει με τέτοια ένταση που δεν το περίμενα. Σε χρόνο dt η γκορντούρα πλημμυρίζει νερό. Τα χρειάστηκα! Πως διάολο θα συνεχίσω έτσι? Κάθομαι σε μια παλιά στάση λεωφορείων για να ανασκουμπωθώ και να οργανωθώ. Μαζεύω το GPS που δεν είναι αδιάβροχο...κουκουλώνω τανκ μπαγκ και κάνω ένα τσιγάρο κοιτώντας τριγύρω... το χάος. Βροχή ανελέητη και κεραυνοί. Καταχνιά κι ένα περιβάλλον εχθρικό. Μετά πήρα την απόφαση να συνεχίσω. Ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται, αφού έτσι κι αλλιώς, άλλη λύση δεν υπήρχε. Το μαγικό χέρι που ευχόμουν να με πάρει από κει και να με γυρίσει πίσω στο ξενοδοχείο, ήταν πολύ αισιόδοξη ευχή. Μαζί με το παλικάρι με το ZX10 που συναντηθήκαμε εκεί, πήγαμε μέχρι το ναό και βγάλαμε την φωτό. Δεν τόλμησα να βγάλω την S95 από το τανκ μπαγκ αλλά έβγαλα την φωτό με την αδιάβροχη GoPro. Άρχισα να κρυώνω. Είχε 10,5 βαθμούς κι εγώ ήμουν μούσκεμα. Σιγά σιγά μέσα στην καταιγίδα ανηφορίσαμε προς Ανδρίτσαινα, μετά Καρύταινα και λίγο πιο πάνω χαθήκαμε με το ΖΧ10. Εγώ τράβηξα κανονικά από Χρυσοβίτσι - Λιμποβίτσι για την φωτό στο σπίτι του Κολοκοτρώνη. Στην διαδρομή αυτή, υπήρχαν ένα σωρό κομμένα καλώδια της ΔΕΗ από της κολώνες στο δρόμο!!! Εκεί πρέπει να είχε συμβεί κατακλυσμός για να κοπούν τόσα καλώδια. Πεσμένα δέντρα και δεν συμμαζεύεται! Πρόσεχα που πήγαινα, γιατί δεν ήξερα αν τα καλώδια είχαν ακόμα ρεύμα! Εκεί στη φωτογραφία, συναντιέμαι και πάλι με το ΖΧ και τον Tάκη με το Ducati όπως και με την παρέα του nikoskkk - panahskkk κτλ. Συνεχίζουμε μαζί με τους δύο πρώτους προς Λαγκάδια και λίμνη Λάδωνα να πάρουμε το road book. Πριν από κει, στέλνω μήνυμα στον Διαμαντή "Διαμαντή, αν δεν βρω παντελόνι αδιάβροχο εγκαταλείπω!" Η ψυχολογία μου στα τάρταρα. Είχα παπαρώσει, κρύωνα και πονούσα. Φτάνουμε στο road book και μετά από μικρή στάση, συνεχίζουμε προς Κλειτορία παρέα με τα άλλα παιδιά. Εκεί καθίσαμε λίγη ώρα να ανασκουμπωθούμε, και να συνεχίσουμε το υπόλοιπο κομμάτι. Η γκορντούρα εξωτερικά έχει στεγνώσει, αλλά από μέσα,... εσώρουχο κτλ... πιστίλι! Κάνω υπεράνθρωπη προσπάθεια να το ξεχάσω και να συνεχίσω. Ξεκινάμε και κατηφορίζουμε αλλά δυστυχώς κάναμε λάθος και βγήκαμε στον κεντρικό δρόμο κοντά στην Βλαχέρνα, ενώ έπρεπε να στρίψουμε προς Φενεό. Ε αυτό ήταν! Δεν την πάλευα εκείνη την στιγμή να γυρίσω πίσω, να βρω την σωστή διασταύρωση και να τραβήξω προς Τρίκαλα Κορινθίας. Παρόλο που πήρα την απόφαση να γυρίσω... και ξεκινήσαμε όλοι μαζί... τελικά μετά από 10 αναποφάσιστα χιλιόμετρα κι ενώ με βασάνιζε η σκέψη ότι δεν θα τα καταφέρω στην κατάσταση που ήμουν, αποφάσισα να γυρίσω πάλι πίσω στον κεντρικό δρόμο και να τραβήξω προς Ναύπλιο. Τα παιδιά μάλλον το έκαναν κανονικά. Δεν ξέρω. Επέστρεψα στο ξενοδοχείο παρέα με τους nikoskkk panahskkk mascarita και Νίκο που βρεθήκαμε πάλι στο δρόμο, γύρω στις 10μμ. Πήγα άλλαξα, βγάζοντας τα βρεγμένα ρούχα και κατέβηκα για φαγητό. Πήρα δυνάμεις κι είχα χρόνο να σκεφτώ τι θα έκανα την επόμενη μέρα. Βασικά αν δεν έβρισκα αδιάβροχο παντελόνι, το είχα ξεκόψει στον εαυτό μου πως δεν θα ξεκινούσα την δεύτερη μέρα. Δεν ήθελα να περάσω πάλι ότι πέρασα το Σάββατο. Την άλλη μέρα το πρωί όμως, με καβάτζωσε το δεύτερο αδιάβροχό του ο συγκάτοικός μου στην Κρήτη (σόρρυ αλλά δεν θυμάμαι όνομα) με το GS1200ADV. Να ΄σαι καλά φίλε γιατί μου έσωσες την παρτίδα! Η ψυχολογία στο ζενίθ ξανά και αναφώνησα μέσα από το κράνος κατά την εκκίνηση... ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΦΑΓΑ!!!! (εννοούσα φυσικά τα χιλιόμετρα της δεύτερης μέρας) ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΜΑΣΑΩ!!! Παρέα με τον Πατάπη που με ακολουθούσε κατά πόδας σε πολύ γρήγορους ρυθμούς, κάναμε την διαδρομή Αχλαδόκαμπος - Κλειτορία, αλλά εκεί ως συνήθως ο ALX έκανε το πρώτο σοβαρό λάθος του. Αντί να πάω αριστερά της πλατείας και να ανέβω προς Πριόλιθο, πήγα δεξιά και ανέβηκα προς Λουσοί, φτάνοντας τελικά στα Καλάβρυτα χωρίς να βρω την φωτογραφία. Αναγκαστικά λοιπόν, μαζί με τον Πατάπη που τον πήρα στο λαιμό μου, κατέβηκα την διαδρομή που οι άλλοι ανέβαιναν. Όλοι μας έκαναν νόημα πού πάμε ανάποδα! (που να 'ξεραν όμως) Τελικά φτάσαμε στη φωτογραφία, την βγάλαμε και πάλι πίσω στο σωστό δρόμο. Αρκετά χιλιόμετρα και χρόνος λάθος, αλλά έτσι είναι η ζωή. Παρεΐτσα με Πατάπη, τον Δημήτρη με το KTM Super Enduro και έναν φίλο του με ΚΤΜ 990, κατεβήκαμε το κομμάτι προς Αίγιο το οποίο ήταν καταπληκτικό. Στροφιλίκι που το 'φχαριστηθήκαμε δεόντος όλοι μας, αφού ξύναμε αυτιά! Στο Ρίο μαθαίνουμε από τα παιδιά της διοργάνωσης (Βασίλη, Πέτρο κτλ) πως το παιχνίδι της ΜΩΤ δεν θα παίξει για να μην καθυστερήσουμε. Σοφή επιλογή κατά την ταπεινή μου γνώμη. Εν μέσω πολύ ζέστης και ηλιοφάνειας και πάντα παρέα με τον Πατάπη, ανεβήκαμε προς Θέρμο για να βγάλουμε την επόμενη φωτογραφία. Λίγο πριν, αρχίζουν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες με τα σύννεφα να είναι και πάλι απειλητικά προς τα κει που πηγαίναμε. Στα επόμενα μέτρα... ούτε παραγγελία να το είχαμε, βρίσκουμε ένα λυόμενο με σκέπαστρα και χωνόμαστε μέσα με τα μηχανάκια για να βάλουμε αδιάβροχα. Τελικά όμως η βροχή δεν κράτησε. Βγάλαμε την φωτό και συνεχίσαμε. Το αδιάβροχο όμως δεν το έβγαζα με την καμία πια γιατί όσο ανεβαίναμε, η δουλειά του καιρού βρώμαγε. Κάπου μετά τον Προυσσό σταμάτησα να βγάλω το πάνω αδιάβροχο γιατί είχα γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα και λίγο παραπάνω, ο Πατάπης αποφάσισε να εγκαταλείψει. Χαιρετηθήκαμε και 'γω συνέχισα το δρόμο μου. Φραγκίστα, Τρίκλινο, Εμπεσός, Βρουβιανά και πάλι Φραγκίστα με κατεύθυνση προς Καρπενήσι. Κάπου στη Φραγκίστα, ανεφοδιάστηκα με καύσιμο για το υπόλοιπο της διαδρομής. Λίγο πριν φτάσω όμως στο Καρπενήσι, συνέβη η στραβή. Μια κατσίκα που δεν είχα δει, αποφάσισε να περάσει τρέχοντας τον δρόμο ενώ εγώ έφτανα εκεί με καμιά 80αριά χιλιόμετρα στο κοντέρ. Τα φρένα και ο ελιγμός αποφυγής της σύγκρουσης με την κατσίκα, δεν ήταν αρκετά για να αποτρέψουν το μοιραίο! Εμβόλισα στα πλευρά την κατσίκα την οποία πέταξα 5-10 μέτρα μακρυά. Το GS έκανε κάποιες απίστευτες ταλαντώσεις αφού κατά την σύγκρουση μου δίπλωσε στιγμιαία το τιμόνι, αλλά για καλή μου τύχη, στάθηκε όρθιο!!!!!!!!! Δεν μπορώ να το εξηγήσω πως το κατάφερα αυτό. Πιστεύω το έκανε μόνη της η μοτοσυκλέτα με ελάχιστη δική μου βοήθεια. Το να χτυπήσεις μεγάλο ζώο με χιλιόμετρα και να μείνεις όρθιος, δεν συμβαίνει κάθε μέρα! Παρακάτω βέβαια σταμάτησα και τσέκαρα το μπροστινό μου για καμιά ζημιά. Όμως, δεν είδα κάτι και συνέχισα κανονικά. Φτάνω υπό ψιλή βροχή στο Καρπενήσι και τσεκάρω χιλιόμετρα αφού εκεί τελείωνε το χιλιομετρημένο μέρος του 36ώρου. Η ώρα 7 και ο Μαρινάκης με πληροφορεί πως αν μπω ορεινή Ναυπακτία και μέχρι να βγω Ιτέα, θέλω ένα 5ωρο γεμάτο ΧΩΡΙΣ ΒΡΟΧΗ. Με βροχή τα δεδομένα θα άλλαζαν. Ήμουν ήδη πολύ κουρασμένος. Τα χέρια μου πονούσαν, το κορμί το ένιωθα βαρύ κι ήταν δύσκολη η απόφαση. Το φιλοσόφησα λίγο στο μυαλό μου και τελικά αποφάσισα να μπω. Βασικά αυτό που με έκανε να μην εγκαταλείψω, ήταν η σκέψη της υπόσχεσης που είχα δώσει στο τεσσάρων χρονών γιο μου, που με ρωτούσε αν θα κερδίσω στον "αγώνα" με τις μηχανές που θα πήγαινα (αγώνα του είπα, γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει τι είναι το 36ωρο) Του είπα, "δεν ξέρω αν θα "κερδίσω" αλλά θα προσπαθήσω να το κάνω" . Και ο τερματισμός σε αυτό το πανδύσκολο 36ωρο, ήταν μια μεγάλη νίκη. Ασχέτως ποιοι θα πάρουν τα κύπελλα. Όλοι είμαστε νικητές. Ακόμα κι αυτοί που έφτασαν τα όριά τους και δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν μέχρι τον τερματισμό. Ειδικά όμως αυτοί που τα ξεπέρασαν αυτά τα όρια και κατάφεραν να το κάνουν όλο. Με σύμμαχο λοιπόν τα απίστευτα Michelin Pilot Road 3 στη βροχή, κατέβαινα την βρεγμένη ορεινή Ναυπακτία με 55χαω ΜΩΤ! Δεν το πίστευα πόσο γρήγορα μπορούσα να οδηγώ στη βροχή. Δεν γλιστρούσα πουθενά και στις στροφές πραγματικά ΕΣΤΡΙΒΑ σαν να ήταν στεγνός ο δρόμος! Κέρδισα πολύ χρόνο έτσι και κάλυψα αρκετά χιλιόμετρα με το φως της ημέρας! Το φως αυτό όμως με εγκατέλειψε όταν έφτασα στη διασταύρωση για Κρυονέρια. Μέσα στο σκοτάδι, να προσπαθώ να οδηγήσω στο βρεγμένο κοκκινόχωμα που γλιστρούσε σαν γράσο. Για μια στιγμή σκέφτηκα πως αν πέσεις εκεί, δεν ξανασηκώνεσαι. Σιγά να μην μπορούσα να σηκώσω το GS χωρίς τα πόδια μου να έχουν σωστή πρόσφυση! Και κόντεψα να πέσω δύο φορές παρόλο που πήγαινα με 0 χιλιόμετρα. Όσο καλά ήταν τα Michelin στο βρεγμένο, ως στρητάδικο όμως ελαστικό, δεν είχε καμία πρόσφυση στη λάσπη. Θρίλερ αυτό το πέρασμα, αλλά το κατάφερα κι αυτό όπως και πολλοί άλλοι. Φτάνοντας στη Λιμνίτσα, ένιωθα να με εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μου. Λίγο πριν είχα βγάλει την τελευταία φωτογραφία και στη Λιμνίτσα σταμάτησα σε μια βρύση με νερό για να πλύνω λίγο το πρόσωπό μου. Κοιτούσα το GPS και έβλεπα τα χιλιόμετρα που απέμεναν μέχρι την Ιτέα και δεν το πίστευα. Πολλά... πάρα πολλά... υπερβολικά πολλά για τις ελάχιστες δυνάμεις που μου είχαν μείνει. Όμως, όπως και το Σάββατο που ήμουν βρεγμένος, δεν υπήρχε άλλη λύση, από το να συνεχίσω να οδηγάω. Μαζεύω ότι τελευταία δύναμη μου είχε μείνει, βάζω ξανά το κεφάλι κάτω και αρχίζω να οδηγώ. Λίγο πριν τα Πενταώρια, φτάνω τον Σπύρο (Spyro) με το ΚΤΜ και μαζί συνεχίζουμε για Ιτέα. Επιτέλους... τα φώτα της Ιτέας μου έδωσαν δύναμη. Μερικά χιλιόμετρα ακόμα και τα κατάφερα. Τερματίσαμε στο ξενοδοχείο Ναυσικά και εκεί μας περίμεναν τα παιδιά της λέσχης (Διαμαντής, Βασίλης, Γιάννης κτλ) Η χαρά μου δεν περιγραφόταν με λόγια! Κατάφερα να τερματίσω μια πολύ δύσκολη 36ωρη ημέρα και χωρίς να έχει καμία σημασία αυτό, ο Διαμαντής μας πληροφόρησε ότι ήμασταν οι πρώτοι που τερματίσαμε κάνοντας κανονικά όλη την διαδρομή! Μας κέρασαν και μια καταπληκτική πίτσα αλλά δεν μπορούσαμε να μείνουμε πολύ εκεί. Έπρεπε να γυρίσουμε στην Αθήνα. Είχαμε ακόμα δρόμο. Όμως για κακή μου τύχη, δεν έβαλα βενζίνη την ώρα που έφτασα Ιτέα, καθώς εκείνη την ώρα υπήρχε ένα πρατήριο ανοιχτό. Όταν πήγαμε να φύγουμε, το πρατήριο είχε κλείσει! Με βενζίνη που είχα βάλει στη Φραγκίστα, που να πήγαινα? Ο Σπύρος που είχε βάλει νωρίτερα, έφυγε για Αθήνα. Εγώ δεν ήξερα τι να κάνω. Συναντήθηκα με άλλους 4 που οι 2 είχαν το ίδιο πρόβλημα με μένα. Αποφασίσαμε να πάμε προς Αθήνα μέσω Δεσφίνας - Λιβαδειάς μπας και βρούμε πρατήριο. Με 2000σαλ στο στροφόμετρο και ταχύτητες όχι πάνω από 60-70χαω για να μην καίμε καύσιμο, οδηγούσαμε αργά και βασανιστικά έχοντας όλη την κούραση της ημέρας. Στη Λιβαδειά το GS 1100 του Πέγκου, σβήνει. Βενζίνη τέλος! Μένουμε για πολύ ώρα εκεί περιμένοντας τους άλλους δύο που είχαν μείνει πιο πίσω. Φτάνοντας, το παλικάρι με το παλιό GS R100, δίνει κάνα λίτρο βενζίνη που είχε σε μπιτόνι στον Γιώργο για να πάμε λίγο πιο κάτω. Όμως και πάλι δεν βρήκαμε πρατήριο. Το GS ξαναμένει από βενζίνη. Εγώ πρέπει να έχω μέσα κάνα 2 λίτρα μόνο. Αποφασίζουμε να χωρίσουμε φεύγοντας εγώ μαζί με τον έναν που είχε βενζίνη, μήπως καταφέρουμε και φτάσουμε σε κάνα πρατήριο. Τελικά έξω από την Θήβα, βρίσκουμε ένα ανοιχτό! Λες και ανακάλυψα θησαυρό ένιωσα! 350χιλ είχα γράψει περίπου από το τελευταίο φουλάρισμα. Φουλάρισα λοιπόν, βάλαμε και στο μπιτόνι βενζίνη για τον Γιώργο και εγώ συνέχισα για Αθήνα. Το παλικάρι με το Guzzi γύρισε πίσω να δώσει την βενζίνη στο Γιώργο για να φτάσει κι αυτός μέχρι το πρατήριο. Κούμπωσα μια 180άρα στο κοντέρ βάζοντας τον αυτόματο πιλότο στο GS και στις 3:30πμ, έφτασα στο σπίτι. Αποκαμωμένος, νυσταγμένος, πεινασμένος αλλά με μια απίστευτη χαρά. Γελούσα μόνος μου όσο ξεφόρτωνα την γερμανίδα μου που για ακόμα μια φορά με έβγαλε ασπροπρόσωπο. Κάπου εδώ τελείωσε για μένα το 15ο 36ωρο! Τελείωσε το 11ο δικό μου. Κι όπως είπα στον τίτλο... ξεχωριστό για μένα, γιατί αυτό ήταν το 36ωρο που θα κλείσει ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μου. Αυτό το κεφάλαιο των 36ώρων. Κατόπιν ωρίμου σκέψεως πήρα την δύσκολη απόφαση να μην συμμετάσχω σε άλλο. (Η σκέψη αυτή υπήρχε από πέρσι όταν συμπλήρωσα τα 10 36ωρα, αλλά δεν το είχα αποφασίσει) Έτσι λοιπόν, το αποφάσισα στο 11ο Οι λόγοι είναι δικοί μου και δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με τον θεσμό και αυτούς που το διοργανώνουν. Ευχαριστώ όλα τα παιδιά της λέσχης Moto Guzzi που μου έδωσαν την ευκαιρία να γευθώ για 11 συνεχόμενα χρόνια το καλύτερο μοτοσυκλετιστικό event της Ελλάδας, και μαζί του να γνωρίσω απ' άκρη σ' άκρη την πανέμορφη Ελλάδα μας. Να πάω σε μέρη που ίσως ποτέ δεν θα επέλεγα να πάω από μόνος μου. Να γνωρίσω και να συνταξιδέψω με τόσους αξιόλογους ανθρώπους που μοιραζόμασταν την ίδια τρέλα και το πάθος για την μοτοσυκλέτα. Σας ευχαριστώ όλους λοιπόν και ελπίζω να με συγχωρήσετε που σας τα έπρηζα τόσα χρόνια με τα ανελέητα σεντόνια ποστ των 36ώρων. ΥΓ: Θέλω να είμαι κοντά στα 36ωρα στα επόμενα χρόνια, αλλά από άλλη σκοπιά πια. Κι αυτό που λέω, είναι μια πρόθεση που έχω, αλλά δεν εξαρτάται από μένα. ΤΕΛΟΣ

Αν και νωρίς ακόμα, οι συζητήσεις στο φόρουμ της διοργανώτριας λέσχης έχουν ξεκινήσει. Ο λόγος απλός και εύλογος. Όλοι μα όλοι που αγαπούν αυτό τον θεσμό και που τον τιμούν κάθε χρόνο με την παρουσία τους, αδημονούν πάντα για το επόμενο. Δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να πω πως κάποιοι θα ήθελαν να αρχίσουν να μιλάνε για το επόμενο, αμέσως μετά το τέλος του προηγούμενου :D Έτσι λοιπόν, μιας και γύρισε ο χρόνος και απομένουν (λογικά) 106 μέρες έως την πιθανότερη ημερομηνία διεξαγωγής του 15ου οδοιπορικού αντοχής 36 ωρών (28-29 Απρίλη) είπα να ξεκινήσω και πάλι το θέμα. Φυσικά φέτος τα πράγματα για τους περισσότερους θα είναι πολύ πιο δύσκολα από άλλες χρονιές. Πιο δύσκολα για το οικονομικό κομμάτι, καθώς το κόστος συμμετοχής και τα καύσιμα που θα καταναλωθούν αυτό το 2ήμερο, δεν είναι καθόλου αμελητέα στους χαλεπούς καιρούς που βιώνει αυτή η χώρα και κατά συνέπεια και η τσέπη μας. Πολλοί από εμάς, έχουμε χάσει τη δουλειά μας, ή μας έχουν κάνει μειώσεις μισθών. Γενικά ίσως να μην μπαίνουν πια στο σπίτι τα έσοδα που έμπαιναν τα υπόλοιπα χρόνια κι αυτό το κάνει πιο δύσκολο. Ακόμα κι εγώ που γράφω τώρα, είμαι στον αέρα. Είναι λίγο νωρίς ακόμα να ξέρω τι θα γίνει ως τότε. Πως θα είναι τα οικονομικά μου κι αν θα μπορέσω να συμμετάσχω και φέτος για 11η συνεχόμενη φορά μετά το 2002 (5ο 36ωρο) που είχα ξεκινήσει. Έχω να κάνω και κάτι μαζέματα στο μηχανάκι ως τότε που κι αυτά θέλουν λεφτά. Θέλω και καινούρια λάστιχα κι ίσως να χρειαστώ και τακάκια ως τότε. Ίσως και κάτι ακόμα... δεν ξέρω. Αυτά βέβαια, ούτως ή άλλως θα τα έκανα ακόμα κι αν δεν πήγαινα. Τα αναλώσιμα είναι αναλώσιμα. Αλλά θα το παλέψω να πάω και πάλι. Όσο δύσκολα κι αν είμαι οικονομικά, θα το παλέψω γιατί το αγαπώ αυτό το event και θέλω να ξαναβρεθώ στην εκκίνηση του για ακόμα μια χρονιά. Να ξαναδώ από κοντά τους απίστευτους τύπους της Ελληνικής λέσχης Moto Guzzi που πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, ετοιμάζουν και διεκπεραιώνουν αυτό το οδοιπορικό. Να ξαναδώ τα γνωστά (αλλά και νέα) πρόσωπα των 36ώρων. Να μιλήσουμε ξανά από κοντά για την τρέλα που μας δέρνει. Να πάμε στην ενημέρωση και να σφίξουμε ο ένας το χέρι του άλλου. Να δούμε εκείνη την λάμψη στα μάτια που έχουμε όλοι εμείς οι μοτοσυκλετιστές όταν περιμένουμε μια καλή βόλτα! Να βρεθούμε για δύο ολόκληρες ημέρες αγκαλιά με την μοτοσυκλέτα μας μέσα στην Ελληνική φύση. Σε φιδίσιους δρόμους που σε οδηγούν σε πανέμορφα μέρη της πατρίδας μας. Για δυο μέρες να αφήσουμε πίσω μας προβλήματα και υποχρεώσεις. Να αδειάσουμε το μυαλό μας από αυτά που το βαραίνουν και να το γεμίσουμε με καινούριες εικόνες, όμορφα τοπία, και κυρίως αισιοδοξία για το μέλλον. Μαζί με τις μπαταρίες των μοτοσυκλετών μας, να φορτίσουμε και τις δικές μας. Για τους περισσότερους θα είναι η πρώτη καλή βόλτα του τρέχοντος έτους. Μόλις θα έχει φύγει ο χειμώνας που μας έχει κλείσει στην πόλη. Πάνω που η Άνοιξη θα κάνει γερά την εμφάνισή της. Για όλα αυτά τα παραπάνω, θέλω να είμαι και πάλι εκεί και θα το παλέψω όσο γίνεται περισσότερο για να ξαναπεράσω την ράμπα της εκκίνησης. ΥΓ: Προς το παρών δεν έχει ακουστεί κάτι για τα περί διαδρομής και λοιπών στοιχείων. (για να μην αρχίσουν κάποιοι να ρωτάνε άσκοπα το λέω) Όλα είναι ακόμα μέσα στο μυαλό των διοργανωτών που τα επεξεργάζονται για να μας δώσουν για ακόμα μια φορά ένα τέλειο 36ωρο. Σίγουρα οι ιδέες έχουν πέσει για όλα. Για την διαδρομή, για το παιχνίδι, για την διαμονή κτλ, αλλά όλα αυτά είναι ακόμα σε νηπιακό στάδιο. Οτιδήποτε αφήνουν να μαθευτεί ως τότε, θα το μαθαίνουμε κι εμείς από αυτό το τόπικ που θα ανανεώνεται με τις συζητήσεις μας.