36ωρο Ξαφνικά & Υποσυνείδητα:16ο 36ωρο

[vaelsod 3.032]

:tooth:

[steven_04 2.152]

xaxaxa τα φαρμακεία μας μοιάζουν πολύ! εγώ κουβαλάω και τρόμπα ειδική για τσιμπήματα που βγάζει κεντρί ή κρατάει το δηλητήριο στην επιφάνεια του δέρματος. κατα τα άλλα κορτιζόνες και τα ρέστα ίδια τα έχουμε!

AAA εσεις ειστε οργανωμενοι... Μονο εγω δηλαδη κυκλοφορω σαν λεσι χωρις τιποτα??? Και εχω μια δισελιδη (τουλαχιστον) λιστα με αλλεργιογοννα ενω λογω αλλεργιων ειμαι σαν αρρωστος εδω και ενα μηνα...

[pit_hal 2.758]

και να φανταστείς εγώ δεν εχω αλλεργίες(τουλάχιστον δεν έκανα ποτέ μέχρι τώρα!). αυτά τα έχω πάντα μαζί για το έτερο ήμισυ για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο!

[bms 51]

Μου αρεσει πολυ ο τροπος που γραφεις keep up the good work!!

[vaelsod 3.032]

Πορεία προς την Εκκίνηση… σαν Τριαντάφυλλο

Το ξυπνητήρι είχε ρυθμιστεί για τις 7:00.

Από τις 5:30 όμως το μάτι γαρίδα και το στρώμα γεμάτο καρφιά… σηκώθηκα.

Δεν ήμουν αγχωμένη, απλά ανυπόμονα ενθουσιασμένη.

Κάπως έπρεπε να περάσει 1μιση ώρα με χαλαρωτικό τρόπο.

Βγήκα στο μπαλκόνι και άρχισα να ασχολούμαι με τα φυτά μου, πότισμα, μάζεμα ξερών φύλλων, χάιδεμα βασιλικού και λοιπών αρωματικών φυτών.

Πρωινό αργά και νωχελικά στο μπαλκόνι.

2 βραστά αυγά, 1 μπανάνα, χυμό και μια πολυβιταμίνη εξτρά χαπάκι.

Θα ξαναέτρωγα βράδυ… οπότε έπρεπε να γεμίσω τις αποθήκες για να αντέξω όλη τη μέρα στο δρόμο.

Ντύθηκα και φόρεσα τον εξοπλισμό μου το ίδιο αργά και νωχελικά.

Καλό μου έκανε τελικά που ξύπνησα νωρίτερα… δεν χρειάστηκε να βιαστώ και να τσιτωθώ με το ρολόι.

Επίσημη ώρα εκκίνησης είχα 8:20-8:30… από τα τελευταία γκρουπ… όχι κι ότι καλύτερο για ένα μηχανάκι μικρών κυβικών με τόσο δρόμο εθνικής μπροστά του. Δε βαριέσαι, ήμουν σε νιρβάνα φάση, δεν με πείραζε/ενοχλούσε τίποτα!

Λίγο μετά τις 7μιση κατέβηκα, έβαλα tankbag στη μηχανή και ξεκίνησα.

Τον δρόμο μέχρι το terra-verde τον έχω κάνει άπειρες φορές, συνήθως όλες για δουλειά,

ποτέ όμως δεν τον έκανα με τόση χαρά…

ένα χαμόγελο μέσα από το κράνος και με φορτωμένο μηχανάκι σαν για ταξίδι

να σταματάω στα φανάρια σε νιρβάνα φάση και να σιγοτραγουδάω…

ε ναι… αφού σιγοτραγουδούσα το συγκεκριμένο μου τραγούδι… όλα θα πήγαιναν καλά!

Σε ό,ποιο ταξίδι (είτε με μηχανή, είτε με αμάξι) μου έχει βγει αυθόρμητα το συγκεκριμένο τραγούδι, έχουν πάει όλα υπέροχα…

οπότε το έχω σαν οιωνό καλής τύχης, πάντα…

έμενε να περάσει και αυτό το ΣΚ για να επιβεβαιωθεί για μία ακόμα φορά!

Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει

είναι π' ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη

…

Κι αν δεν ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω

έλα στην παράσταση να σε γιουχαίσω

Φτάνω στη διασταύρωση Ιερά οδός/Κωνσταντινουπόλεως και με πιάνει το φανάρι.

Όσο περιμένω (μες στην τρελή χαρά και σιγοτραγουδώντας) μπροστά μου επί της Κωνσταντινουπόλεως να περνούν μηχανές μεγάλου κυβισμού με φουλ εξοπλισμένους αναβάτες και tankbags με χάρτες!

Το χαμόγελο έχει γίνει επιφώνημα γέλιου…

θέλω να σηκώσω το χέρι μου ψηλά και να τους χαιρετήσω φωνάζοντας «καλό δρόμο» δυνατά!!!

Αρκέστηκα σε ψιθυριστές ευχές μέσα από το κράνος.

Μπαίνω terra verde, με το μοναδικό υπερφορτωμένο μηχανάκι.

Πλέον έχω αρχίσει να γελάω και με το τι θα σκέφτονταν οι υπόλοιποι την ώρα που με έβλεπαν να παίρνω θέση στο διάδρομο… με ένα μπόγο και 2 ρόδες!

Βγάζω κράνος και πάω κατευθείαν στον Άγγελο, είχε εκκίνηση 10 λεπτά νωρίτερα από εμένα. Ευτυχώς πρόλαβα να τον δω και να του ευχηθώ καλό ταξίδι! Θα τα ξαναλέγαμε το βράδυ!

Περιμένοντας να φτάσει η ώρα της δικής μου εκκίνησης χαιρετιέμαι και με τους υπόλοιπους. Καλό δρόμο σε όλους με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά!!!

Είναι 8:15 κι εγώ είμαι πανέτοιμη να ξεκινήσω. Εκείνη την ώρα περνάει μπροστά μου ένας τύπος που φαινόταν της διοργάνωσης και τον ρωτάω αν πρέπει να περιμένω να φωνάξουν το γράμμα του γκρουπ που ανήκω για να ξεκινήσω ή να κατευθυνθώ κατευθείαν προς την εκκίνηση… τι το θελα… μέγα λάθος!

Ο τύπος με κοιτάει, γουρλώνει τα μάτια και μου αρχίζει ένα κατεβατό ερωτήσεων… αν ταξιδεύω μόνη μου, τι κουβαλάω πίσω μου, αν είναι να μου πάρει το ένα μπετονάκι βενζίνης (από τα 2 που κουβαλούσα) για να το έχει μαζί του στο αμάξι συνοδείας…κλπ…κλπ… ερωτήσεις γρήγορες χωρίς σταματημό.

Αρχίζω και καταλαβαίνω πως είναι τέρμα αγχωμένος…

αλλά εγώ δεν έχω καμία αντοχή για να με αγχώσει κάποιος εκείνη την ώρα…

έχω καταφέρει να αποβάλλω το τόσο άγχος όλης της προηγούμενης περιόδου και να φτάσω στην εκκίνηση χαλαρά, όπως πρέπει, για να ξεκινήσω με ασφάλεια.

Του απαντάω με κάλμα τόνο φωνής για να τον ηρεμήσω… αμ δε…

Μέχρι που ακούω το «ε εντάξει, 1^η φορά ήρθες να δεις απλά πως είναι, και την επόμενη άαααμα είναι το κάνεις κανονικά…»

Τέλος συζήτησης.

Του λέω ευγενικά πως έχει έρθει η ώρα να φύγω και αυτό κάνω.

Στον δρόμο μέχρι την αψίδα εκκίνησης καταλαβαίνω πως έχει καταφέρει και με έχει βγάλει από την νιρβάνα φάση που ήμουν…

προσπαθώ να το καταπολεμήσω… δεν θα του κάνω την χάρη.

Παίρνω υπογραφή εκκίνησης και βουρ για την αψίδα (με την Μαρίλυ και τον Τάσο από πίσω να με χαιρετάνε με τα χέρια ψηλά!)

Η Μαρίλυ είχε επίσημη εκκίνηση κάνα μισάωρο πριν από εμένα. Ωστόσο και παρά τις προτροπές μου να ξεκινήσει κανονικά, κάθισε μετά την εκκίνησή της και με περίμενε για να ξεκινήσουμε από την αρχή παρέα!

Σταματάω, χαιρετιόμαστε, μες στην τρελή χαρά εγώ πάλι!

Δεν προλαβαίνω να ανακτήσω την καλή μου διάθεση και να σου πάλι πίσω μας ο αγχωτικός τύπος…

να με ξανααγχώσει, ρωτώντας την Μαρίλυ τι, που, πώς, πότε και γιατί…

Του εξηγεί η Μαριλυ πως είναι παλιά 36ωρίτισσα και μάλιστα κουπάτη και αρχίζει ο τύπος να φωνάζει μπροστά στην εκκίνηση «σου την αφήνω υπό την προστασία σου εεεε… πρόσεχέ την» δείχνοντάς με…

Τα νεύρα μου κρόσια… δεν ήθελα και πολύ…

Κάνω νόημα στην Μαρίλυ να ξεκινήσουμε γρήγορα για να μην κάνω επιτόπου αναστροφή και περάσω με το μηχανάκι από πάνω του…

Βγαίνουμε μαζί από το terra-verde.... ξεκινήσαμε!!!!!!!!!!!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 3 , 2013 από τον vaelsod

[dirty_girl 1.015]

αχαχαχαχα τον δόλιο τον άνθρωπο, για καλό πήγε να τα πει, δεν ξέρει πόσο τυχερός είναι που δεν τον σκότωσες με το βλέμμα σου ^_^

[vaelsod 3.032]

nono... δεν αγχώνεις (πεσιμιστικά μάλιστα) ποτέ έναν οδοιπόρο στο ξεκίνημά του...

το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τον ενθαρρύνεις με κατάλληλες συμβουλές για την ασφάλειά του (όπως έκανε πολλέεεεεες φορές ο Κύριος Τάσος - το επίσημο αγχολυτικό μου!)

αν δεν είσαι σε φάση/διάθεση καλύτερα να μην κάνεις τίποτα, παρά να βγάλεις το άγχος σου πάνω του και να του το μεταδόσεις...

γιατί εκείνος θα είναι για τις υπόλοιπες 15 ώρες πάνω σε 2 τροχούς...

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 3 , 2013 από τον vaelsod

[vaelsod 3.032]

Ξεκινήσαμεεεεεεεε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η εκκίνηση ήταν πλέον γεγονός!

Παίρνουμε γρήγορα γρήγορα το δρόμο προς εθνική και βλέπουμε μία μία τις μεγάλες μηχανές να μας προσπερνάνε!

Λάθος ήταν τελικά να ξεκινάμε την ίδια ώρα μικροί/μεγάλοι…

αυτοί κουμπώνουν μια 150άρα στο χαλαρό, 180άρα στο σύνηθες και βγάζουν την εθνική στο πιτς φιτίλι.

Ελπίζω την επόμενη φορά να δοθεί προτεραιότητα εκκίνησης στα μικρά κυβικά. Αφού έτσι κι αλλιώς θα χάσουν όλο τους το προβάδισμα στην εθνική.

Τέρμα το γκάζι λοιπόν και με τα αστραπιαία 110 βία 120 χλμ/ώρα, δεξιά λωρίδα στην εθνική, τραγούδι μέσα από το κράνος και ταξίιιιιιιιδιιιιιιιιι!!!!!!

Που και που κοιτάω στο καθρέπτη πίσω την Μαρίλυ. Αρχίζουν τα πρώτα σύννεφα και με σκιάζουν.

Η Μαρίλυ να οδηγάει μόνο με το ένα χέρι (το δεξί, αυτό που θα πρέπει στο μέλλον να χειρουργηθεί) και να έχει το αριστερό χέρι (το πρόσφατα χειρουργημένο) κάτω και που και που να το τινάζει… καταλαβαίνω…

Αρχίζουν και πέφτουν οι ρυθμοί, κάνουμε και μια στάση σε ένα βενζινάδικο για ανεφοδιασμό, ξεκούραση

και ξανά εθνική, εθνική, εθνική, …. αρχίζω να βαριέμαι, βαριέμαι, βαριέμαι…

να σου κάποια στιγμή και ο Δημήτρης με το address, του εύχομαι καλό ταξίδι μέσα από το κράνος μου και τον περνάμε,

μας περνάνε άλλες μηχανές, μας περνάνε, μας περνάνε... στο τέλος δεν έχει μείνει κανένας πια να μας περάσει…

ουφ… φτάσαμε στην έξοδο προς Αλίαρτο… τέλος εθνικής!

Και πάλι ο δρόμος ίσιος με δυνατότητες για ανάπτυξη ταχυτήτων που δεν μας επέτρεπαν τα λίγα κυβικά μας.

Μετά από πολύ και βασανιστική ώρα φτάνουμε στην 1^η φωτό.

Θυμάμαι τα λόγια του Τάσου «όχι άσκοπες/μεγάλες στάσεις» κι εμείς ήμασταν ακόμα στην αρχή και η ώρα περασμένη...

Το roadbook της 1^η μέρας έλεγε να κάνουμε την παρακάτω διαδρομή μέχρι το πρώτο παιχνίδι – το λεγόμενο Sudoku

Και μετά έπρεπε να φτάσουμε πριν τις 6 το απόγευμα στη Φαρκαδόνα, για να μας δώσουν το 2^ο (κρυφό) roadbook.

Ναι ναι καλά, βλέπετε, 8 ώρες και 40 λεπτά καθαρής οδήγησης (χωρίς στάσεις για ανεφοδιασμούς, κατούρημα, φωτογραφίες, νερό, κανα σνακ) έβγαζε τη διαδρομή το google maps μέχρι την Φαρκαδόνα… τη μισή διαδρομή της 1^ης ημέρας!

Όποιος έφτανε μετά τις 6 θα έπαιρνε τη «σύντομη» (άλλων 3 ωρών!) διαδρομή για την Πρέβεζα.

Δεν ήξερα αν θα έχω κουράγια στην Φαρκαδόνα για το 2^ο roadbook.

Σίγουρα όμως ήθελα να φτάσω πριν τις 6 και να πάρω την απόφαση εκείνη τη στιγμή ανάλογα με τις δυνάμεις μου,

και όχι να μου επιβληθεί ο «σύντομος» δρόμος λόγω καθυστερημένης άφιξης.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 3 , 2013 από τον vaelsod

[vaelsod 3.032]

Τικ-Τακ, ο χρόνος κυλάει απειλητικά

Φεύγοντας από την 1^η φωτό στον δρόμο βλέπουμε σταματημένες μηχανές και αναβάτες να κάθονται στην άκρη του δρόμου.

Σταματάμε, ρωτάμε, όλα καλά μας λένε.

Πιο κάτω μαθαίνουμε πως κάποιος έπεσε και μάλιστα ήρθε ήδη ασθενοφόρο και τον μάζεψε. Το πρώτο ρίγος με διαπερνά.

Πώς έπεσε? Αφού ο δρόμος μια χαρά φαινόταν… εγώ δεν είχα αισθανθεί καμία ανασφάλεια, με πόσο πήγαινε?

Αργότερα μαθαίνω πως είχε ξεκινήσει με τελειωμένα λάστιχα. Μέγα λάθος. Δεν ξεκινάς ποτέ 36ωρο με τελειωμένα λάστιχα…

Ευτυχώς τα δικά μου ήταν καινούργια… το ρίγος μου πέρασε.

Ευτυχώς στους συνοδοιπόρους του υπήρχε και ορθοπαιδικός που του έκανε επιτόπου ανάταξη. Άγιο είχε ο τύπος με τα τελειωμένα λάστιχα τελικά!

Ανάμεσα στις σταματημένες μηχανές ήταν και ο πρόεδρος των γκουζαίων που έκανε κι εκείνος το 1^ο του 36ωρο. Πάω δίπλα του και του λέω:

-να σου πω, να ξέρεις ότι έχω φαρμακείο μαζί μου, αν συμβεί κάτι αυτό το ΣΚ και είμαι κοντά, έλα να με φωνάξεις.

Και συνεχίζουμε τον δρόμο μας με την Μαρίλυ.

Το κατέβασμα προς Λιβαδειά ήταν το 1^ο σημείο που άρχισε να μου αρέσει η διαδρομή. Καταπράσινο τοπίο, καλό οδόστρωμα, ωραίες φουρκέτες.

Φτάνω το ασθενοφόρο και αναγκαστικά κόβω ταχύτητα και μένω από πίσω του.

Στη διασταύρωση προς Λιβαδειά, εμείς αριστερά προς Αράχωβα. Έχω αρχίσει να αγχώνομαι με την ώρα, έχουμε καθυστερήσει… ο δρόμος πάλι ανοιχτός, οι δυνατότητες για ανάπτυξη ταχύτητας όμως μικρές…

Μπαίνουμε Αράχωβα. Πρώτη φορά στη ζωή μου! Ναι δεν είχα πάει ποτέ πιο πριν όπως π.χ. για διακοπές όπως κάνουν συνήθως.

Τόσο κοντά ήταν τελικά… ακόμα και με το μηχανάκι πας!

Κατευθυνόμαστε προς τα Χιονοδρομικά.

Κι εκεί που νόμιζα ότι θα άρχιζε το κρύο εγώ να αρχίζω να ζεσταίνομαι… δεν είναι δυνατόν… κάτι δεν πάει καλά… Ζέστη, πολύ ζέστη, να έχω ανάψει…

Δεν μου αρέσει η διαδρομή με τόση ζέστη, έχω και το άγχος της Μαρίλυ που έχει μείνει πίσω. Κάποια στιγμή σταματάω σε μια διασταύρωση και την περιμένω.

Έρχεται, «σταμάτα λίγο» μου λέει. Είχε φύγει το μπετονάκι της βενζίνης που κουβαλούσε και είχε αρχίσει να χύνεται στον δρόμο…

Σταματάμε, ξεδένουμε, μικρή στάση για μια μπουκιά και μια γουλιά νερό.

Στο δέσιμο καταλαβαίνω πως τα χέρια της είναι κουρασμένα. Δεν είναι δυνατόν τα δικά μου να έχουν περισσότερη δύναμη.

Έχει αρχίσει και ζορίζεται… κακός οιωνός, είμαστε ακόμα στην αρχή.

Την ρωτάω, δε μου λέει τίποτα γιατί φοβάται πως θα φάει ιατρική κατσάδα…

Αγχωμένη με την ώρα της λέω να ξεκινήσουμε, και κάνουμε μεγαλύτερη στάση στη 2^η φωτό για φαγητό και ξεκούραση, και έτσι κάνουμε.

Στη 2^η φωτό μου δείχνει η Μαρίλυ πώς να βγάλω τη φωτογραφία (και γενικά τις φωτογραφίες του 36ώρου), μιας κι εγώ τα είχα παίξει από τη ζέστη, και καθόμαστε κάτω από τον ίσκιο να φάμε και να πιούμε.

Έρχονται κι άλλα μηχανάκια προς έκπληξή μου… κι εγώ που νόμιζα πως είχαμε μείνει τελευταίες!

Της μεταφέρω το άγχος μου με τον χρόνο και την ώρα άφιξης στην Φαρκαδόνα και ξαναξεκινάμε.

Λίγο πριν μπούμε στο κομμάτι μέσα στον Μπράλο και στον Σκαμνό, μετά από μια αριστερή στροφή βλέπουμε στην άκρη 2 μηχανές και τους αναβάτες σκυμμένους κάτω. Σταματάμε, ρωτάμε τι έγινε.

-έσπασε ο λεβιές ταχυτήτων, μου λέει ο ένας και μου δείχνει μια πατέντα που προσπαθούσαν να κάνουν με ένα αλλενάκι για να «δημιουργήσουν» καινούργιο λεβιέ.

Όπως είμαι με αναμμένη μηχανή του λέω:

-κοίτα λίγο το λεβιέ μου και δες άμα κάνει στην μηχανή σου.

Μένει και με κοιτάει με απορία ο τύπος (προφανώς νόμιζε ότι ήμουν τρελή και θα του έδινα τον λεβιέ της μηχανής μου!)

«κοίτα και δες» , του ξαναλέω δυνατά νομίζοντας πως δεν με έχει ακούσει μέσα από το κράνος… ξανακοιτάει απορημένος.

Σβήνω τη μηχανή, κατεβαίνω,

«έχω και 2^ο λεβιέ μαζί μου, δες αν σου κάνει τέτοιος λεβιές να στον δώσω»

Κάτι κάνει αστραπιαία κλικ στο μυαλό του, κατεβαίνουμε κοιτάμε μαζί, μου λέει πως έχει ενημερώσει και έρχεται και η οδική του 36ώρου (ναι, ναι είχαμε και τέτοιες πολυτέλειες παρακαλώ!), μήπως και έχουν αυτοί λεβιέ να του δώσουν.

Δεν προλαβαίνω να βγάλω τα εργαλεία από την μπαγκαζιέρα και έχει έρθει η οδική και δεν έχει εξτρά λεβιέ.

Δεν πειράζει, του λέω, κάνε μια μόντα να βάλεις τον δικό μου, δεν τον χρειάζομαι.

Σκάει και το αμάξι της συνοδείας την ώρα που προσπαθούσαμε με μια πένσα να ανοίξουμε λίγο τον λεβιέ.

Βγαίνει ο αγχωτικός τύπος.

«ΩΧ» λέω από μέσα μου και αποφεύγω να τον κοιτάξω.

Πλησιάζει, του λένε τα παιδιά ότι «τα κορίτσια μας έσωσαν, έχουν spare λεβιέ», και πάει να συγχαρεί τη Μαρίλυ που κουβαλάει 2^ο λεβιέ πάνω της (θεωρεί ο τύπος…)

Συνεχίζω να μη του δίνω σημασία, γελώντας από μέσα μου, αφού έχω καταλάβει πλέον την λογική του… βλέπει μια κοπέλα μικρή (θεωρεί σε ηλικία, χα!) που έρχεται 1^η φορά σε 36ωρο και θεωρεί πως είναι άσχετη με μηχανές γενικά… οκ… πάσο!

Αφού τρώει την ήττα με τον λεβιέ, μας λέει «κορίτσια έχετε καθυστερήσει πολύ, οι πρώτοι είναι ήδη στην Φαρκαδόνα» και με κοιτάει με ύφος.

Ξαναγελάω από μέσα μου. «ναι έχουμε καθυστερήσει» επιβεβαιώνω και συνεχίζω με τα παιδιά με το λεβιέ.

Τον ακούω εκεί κάπου να λέει στην Μαρίλυ να μην ακολουθήσουμε το roadbook και να φύγουμε από εθνική για Λαμία και μετά Φαρκαδόνα…

«εσύ που ξέρεις» λέει στην Μαρίλυ «βρες έναν άλλον δρόμο να φύγετε από εθνική για να μπείτε μετά Πίνδο που είναι ωραίο κομμάτι»

"ξέρεις εσύ" της ξαναλέει

α καλά… σκέφτομαι… αυτός θα καταφέρει να με μπριζώσει πολύ άγρια μέχρι το τέλος της ημέρας…

Δεν μας χρειάζονται άλλο τα παιδιά με τον λεβιέ, τα μαζεύουμε και φεύγουμε.

Μπαίνω μπροστά «γκαζωμένη» και κατευθυνόμαστε κανονικά μέσα από Μπράλο και Σκαμνό.

Στον Σκαμνό ο δρόμος ήταν φαγωμένος με πολλές λακούβες και κομματάκια χωρίς άσφαλτο και έχω αρχίσει να γουστάρω σαν να μπήκαμε σε παιδική χαρά!!

Πορεία προς Γοργοπόταμο, Υπάτη, Καστρί, με 1-2 χασιματάκια στο ενδιάμεσο αλλά ευτυχώς καταφέραμε («ρωτώντας πας στην Πόλη») και βρήκαμε το δρόμο και τον κάναμε όλο κανονικά by the book!

Φτάνουμε Καστρί, εκεί που θα ξεκινούσε το 1^ο παιχνίδι του 36ώρου… το “Sudoku”!

Χαρά εγώ!!!

Είμαστε όμως ήδη με ρεζέρβα, ρωτάμε τον Κύριο Πέτρο που ήταν στην αρχή του παιχνιδιού για βενζινάδικο και φεύγουμε προς αναζήτηση βενζίνης… ήταν μακριά τελικά το πρώτο διαθέσιμο βενζινάδικο… κάνα 10άρι χιλιόμετρα.

Η Μαρίλυ να έχει κουραστεί.

-Πονάς? Την ρωτάω…

-πιο πολύ ζόρισα το δεξί μου χέρι, προσπαθώντας να ξεκουράσω το αριστερό, μου λέει, δεν το βλέπω για Πίνδο για εμένα, μου συνεχίζει και την καταλαβαίνω

-εγώ δεν ξέρω για σίγουρα, αλλά δεν θέλω να το αποκλείσω, θέλω να φτάσω πριν τις 6 Φαρκαδόνα, της εξηγώ και δείχνει να καταλαβαίνει.

Αναγκαστικά οι δρόμοι μας έπρεπε να χωρίσουν κάπου εκεί.

Γεμίζουμε βενζίνη και επιστρέφουμε στην αρχή του παιχνιδιού.

-Το παιχνίδι έκλεισε, μας λέει ο Πέτρος και μου έρχεται το 1^ο εγκεφαλικό

-τι εννοείς? Δεν μας είχατε ενημερώσει για ώρα λήξης και στο παιχνίδι… μόνο για την Φαρκαδόνα είχατε πει…

Αισθάνομαι τις φλέβες μου να τινάζονται μία-μία… η ανυπόφορη ζέστη?… η ιδέα ότι θα έχανα το παιχνίδι?.. και τα δύο μαζί?

-δεν είχε ώρα λήξης αλλά το παιδί που είναι στο τέλος του παιχνιδιού έχει καεί από τον ήλιο τόσες ώρες και με ενημέρωσε ότι κλείνει και φεύγει…Πειράζει? Με ρωτάει ευγενικά ο Πέτρος

-Πριν προλάβω να σκεφτώ και να ελέγξω τον εαυτό μου, μου φεύγει ένα δυνατό «ε ναι πειράζει» και γυρνώ προς το μηχανάκι έτοιμη να δώσω μπουνιά στην μπαγκαζιέρα. Καταφέρνω και συγκρατούμαι. Του εξηγώ πως αν το ήξερα δεν θα είχαμε πάει για βενζίνη γιατί έχω και μπετονάκι μαζί μου.

Στο μεταξύ έχει φτάσει στο σημείο και το αμάξι συνοδείας… ΠΑΛΙ! ΑΜΑΝ ΠΙΑ…

Έρχεται ο αγχωτικός τύπος και μου λέει με ύφος απειλητικό "ααααα αυτό θα συζητηθεί στη λέσχη..." και πάει προς την Μαρίλυ και την ρωτάει «ποιο κομμάτι της διαδρομής ΔΕΝ κάνατε?»

Θέλω να γυρίσω και να του φωνάξω μέσα στα αυτιά μπας και αρχίσει να καταλαβαίνει… «το κάναμε ΟΛΟ και ΘΑ το κάνουμε ΟΛΟ!». Αλλά ξέρω ότι «στου κουφού προκατειλημμένου την πόρτα…» και δεν του δίνω σημασία… πάλι!

Στο μεταξύ ο Πέτρος έχει πάει λίγο πιο πέρα και αρχίζει τα τηλέφωνα.

«Ε εντάξει άμα έχει καεί το παιδί τι να κάνουμε, δεν πειράζει», του φωνάζω μετανιωμένη και περιμένω με σκυμμένο το κεφάλι κάτω, έτοιμη να βάλω τα κλάματα, από την υπερπροσπάθεια που είχα μέχρι εκείνη τη στιγμή κάνει μέσα στην αφόρητη ζέστη και την συνειδητοποίηση ότι μάλλον θα πήγαινε στράφι.

Ο αγχωτικός τύπος αρχίζει πάλι τα ίδια... φύγετε από εθνική κατευθείαν για Φαρκαδόνα, μπείτε λίγο Πίνδο να καταφέρει να στρίψει λίγο (και δείχνει εμένα) και μετά φύγετε για Πρέβεζα.

«Δεν το βλέπω για Πίνδο» του λέει η Μαρίλυ και εκείνος καταλαβαίνει τα δικά του… και αρχίζει και της λέει «άσε κι εγώ το τάδε έτος είχα μείνει όλο το βράδυ μαζί με 2 πρωτάρηδες που είχαν κουραστεί για να μην τους αφήσω μόνους και έτσι έχασα το κύπελλο…»

κλικ στο μυαλό μου κατευθείαν… είχα διαβάσει για τον συγκεκριμένο τύπο, πολλές φορές και πολλά στο φόρουμ των γκουζαίων. Την ήξερα την ιστορία του και ήθελα να τον γνωρίσω και από κοντά πολύ καιρό τώρα… πόσο λάθος και έξω μπορείς να πέσεις τελικά μέσα από το ίντερνετ… Ναι, respect για αυτό που είχε κάνει αν το έκανε από καρδιάς τότε, αλλά όχι για τα απωθημένα και τις προκαταλήψεις που του άφησε και τη συμπεριφορά που του έβγαλε πλέον προς τους πρωτάρηδες του 36ώρου.

Έρχεται και ο 2^ος από το αμάξι συνοδείας και μου λέει, «αφού δεν μετράει βαθμολογικά αυτό το κομμάτι φύγετε για Φαρκαδόνα…» και μου χαμογελάει.

Μα καλά σε μικρό παιδάκι νομίζεις πως μιλάς? Θέλω να του απαντήσω, αλλά δεν έχει νόημα… ξέρω πολύ καλά πως το συγκεκριμένο κομμάτι μετράει βαθμολογικά και μάλιστα εις τριπλούν… παιχνίδι, φωτογραφία ΚΑΙ κρυφό ΣΕΔ.

Αν το έχανα αυτό το κομμάτι είχα αυτομάτως τεθεί εκτός 36ώρου…

Τους ευχαριστώ από μέσα μου για τα ψέματα που μου λένε, έτσι για να ξέρω ποιον μπορώ να εμπιστευτώ και ποιον όχι, αν χρειαστώ ποτέ βοήθεια, και πάω και μιλάω με τον Πέτρο, ο οποίος μου λέει ότι τελικά θα μείνει το παιδί άλλα 10 λεπτά για το παιχνίδι… (πρέπει ο καημένος να μάλωσε μαζί του στο τηλέφωνο από ότι κατάλαβα από το βλέμμα του).

Δεν προλαβαίνω να τον ευχαριστήσω, είμαι πολύ αναστατωμένη, πάω γρήγορα γρήγορα να ετοιμαστώ, χαιρετάω την Μαρίλυ καθώς ξέρω ότι οι δρόμοι μας χωρίζουν κάπου εκεί και ξεκινάω το παιχνίδι σπιντάτη... πιο σπιντάτη όμως δεν γίνεται!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[Whatevier 1.310]

Πολυ τρομαχτικος τυπος πρεπει να ειναι αυτος ο Vaelsod απ΄τα γραπτα του

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Ο φίλος Vaelsod είναι και πολύ τσαμπούκι οπότε να προσέχετε κατσουλίνια !

Γειά σου Ελίνα, ευτυχώς δεν επηρεάστηκες ! :D

[MentalRay 2.839]

17ο - 36ωρο, checklist

1 - Φαρμακείο

2 - Fast

3 - Να κάνω πως δεν ξέρω τον Vaelsod, γιατί θα φάμε ξύλο

4 - Νερό

5 - Αν τελικά χαιρετίσω τον Vaelsod καταλάθος, να το παίξω μουγκός, μην μου φύγει καμιά μαλακία και φάμε πάλι ξύλο

6 - Εργαλεία

7 - Επίδεσμο & ασφάλεια ζωής σε περιπτωση που αποτύχω στα 3 & 5.

[vaelsod 3.032]

βλαμμένα!!! :tooth:

[vaelsod 3.032]

Πρόσω ολοταχώς για Φαρκαδόνα!

Στην αρχή του παιχνιδιού έπρεπε να πας για περίπου 10χμλ με ΜΩΤ 42χμλ/ώρα. Σε φωτογράφιζαν στην αρχή και στο τέλος του παιχνιδιού. Το τέλος θα ήταν κάπου πριν τα 10 χλμ… δεν ήξερες όμως ακριβώς που.

Μιας κι εγώ δεν είχα ηλεκτρικό κοντέρ είχα υπολογίσει στο περίπου τι απόσταση πρέπει να διανύω ανά 5λεπτο που περνάει, καθώς είχα δέσει ένα ρολόι χειρός στο μπρατσάκι του τιμονιού για να βλέπω την ώρα.

Τσαμπα οι υπολογισμοί… με έχουν μπριζώσει τόσο που φεύγοντας, και παρά τις 10 (τουλάχιστον) φορές που μου έλεγε ο Πέτρος 42 ε 42(!) -προφανώς είχε καταλάβει πως ήμουν-, ανοίγω το γκάζι τέρμα και όποιον πάρει ο Χάρος.

Τα πρώτα 3 χιλιόμετρα δεν επικοινωνούσα, ήθελα να σπάσω το γκάζι με τα χέρια μου και να απογειωθώ.

Προσπαθώντας να ξεχάσω όλη την προηγούμενη συζήτηση, πήγαινα με πάνω από 80χλμ/ώρα.

Κάποια στιγμή αρχίζω και ηρεμώ και συνειδητοποιώ πως είμαι μέσα στο παιχνίδι με τα 42 χλμ/ώρα… κοιτάζω το κοντέρ… πωωωω… μ@λ@κία... 80χλμ/ώρα… και τώρα? Κόβω και πάω περίπου με 30. Ήταν βασανιστικά αργά. Ήταν ασφυστική η ζέστη και ο ήλιος που χτυπούσε το κράνος. Ήταν μαρτύριο, ναι μαρτύριο αυτό το παιχνίδι. Συνειδητοποιώ πως πρέπει να κόψω κι άλλο για να ρεφάρω τα χιλιόμετρα που πέρασα αεροπορία. Αλλά κάτω από 30 δεν πήγαινε.

Δεν βαριέσαι… τουλάχιστον θα κάνω κανονικά το roadbook, σκέφτομαι και συνεχίζω.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι έπρεπε απλά να είχα σταματήσει στην άκρη και να περίμενα 1-2 λεπτά πίνοντας λίγο νερό για να ρεφάρω και να είμαι σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού.

Δεν το έκανα…

Συνέχισα κανονικά και ξαφνικά γύρω μετά τα 6 χλμ βλέπω μπροστά μου τον τύπο με την φωτογραφική να με χαιρετάει και να μου χαμογελάει.

Όχι ρε γμτ… σκέφτομαι… ήταν τελικά αρκετά πιο πριν από τα 10 χλμ που είχα υπολογίσει. Δεν έχω προλάβει να ρεφάρω… πάει το παιχνίδι… το γ@μησα... Δεν πειράζει…

Τον κοιτάω από τον καθρέπτη μου όπως περνάω, να με βγάζει φωτογραφία. Δεν θέλω καν να μάθω με πόση ΜΩΤ τελικά έβγαλε ότι πήγαινα… ξέρω ήδη ότι τα χω κάνει θάλασσα…

Φεύγει το βάρος της ΜΩΤ από πάνω μου και ανοίγω γκάζι. Μένει το υπόλοιπο Sudoku. Εύκολο ήταν, φαινόταν ήδη στο περίπου από τον εκτυπωμένο χάρτη που μας είχαν δώσει από ποια χωριά θα περνούσαμε, οπότε δεν ήταν δύσκολο να καταλάβεις τις «κινέζικες» τουλίπες. Κάπου προς την Ξυνιάδα σε μια διασταύρωση βλέπω έναν τύπο σε ένα καφενείο να μου κάνει νόημα, πάω, ήταν το κρυφό ΣΕΔ. Παίρνω την υπογραφούλα μου καταχαρούμενη και τον ρωτάω που βρίσκεται η 3^η φωτό? Προς το τέλος του Sudoku κοντά στα Φάρσαλα, μου λέει. Αποκλείεται να την χάσεις είναι σε ένα ξέφωτο. Στην επόμενη διασταύρωση στρίψε δεξιά και μετά συνέχισε, καλό δρόμο! Έφυγα με τη μία!

Κάτι η πάλη που έδινα με το ρολόι κάτι το «κοντά στα Φάρσαλα» είχα ξεχάσει τελείως την φωτογραφία και ακολουθούσα τυφλά το δρόμο που έδειχνε ο χάρτης και οι τουλίπες. Είδα και 2-3 μηχανές 2-3 φορές στον δρόμο μου αλλά πήγαιναν πιο αργά από εμένα και εγώ βιαζόμουν, οπότε έκανα όλη τη διαδρομή ουσιαστικά μόνη μου.

Με το που φτάνω Ναρθάκι, σταματάω και κοιτάω το Sudoku πάλι… έφτανα προς Φάρσαλα και ξαφνικά μου έρχεται αναλαμπή… η φωτογραφία??? Ως εκείνη την ώρα δεν είχα δώσει καμία μα καμία σημασία στο τοπίο. Οδηγούσα τυφλά προσέχοντας μόνο το δρόμο και τις διασταυρώσεις για να μην κάνω λάθος και χάσω χρόνο, με αποτέλεσμα να μην έχω ψάξει καθόλου για τη φωτογραφία.

Ξαφνικά και ενώ είμαι σταματημένη χτυπάει το κινητό. Ο Αγγελος. Είχε φτάσει Φαρκαδόνα και ήθελε να μάθει που είμαι και αν είμαι καλά. Όταν έχεις τέτοιους φίλους…!

Του εξηγώ πως είμαι στο Sudoku και ψάχνω τη φωτογραφία. Που στο καλό είναι?

-δεν ξέρω κι εγώ την έχασα, μου λέει. Τι θα κάνεις μετά? Θα πας και για το 2^ο κομμάτι?

-έτσι σκέφτομαι, του απαντάω.

-εγώ δεν ξέρω ακόμα, με κούρασε η ζέστη.

Όντως ήταν ανυπόφορη. Έβραζε το κεφάλι μου μέσα στο κράνος.

Το κλείνουμε και συνεχίζω αυτή τη φορά λίγο πιο χαλαρά και προσέχοντας το τοπίο για να βρω τη φωτογραφία. Παράλληλα με άγχωνε το ρολόι και η Φαρκαδόνα. Ακολουθώ κανονικά τις τουλίπες και φτάνω σε ένα χωριό. Δεν έχω βρει ακόμα τη φωτογραφία.

Κάτι παιδάκια στην είσοδο του χωριού παίζανε.

-Ποιο χωριό είναι αυτό? ρωτάω

-Εδώ είναι τα ΦΑΑΑΡΣΑΑΑΛΑΑΑΑ, μου απαντάει ένα αγοράκι μες στην τρελή χαρά.

Φτου… πάει, φτάσαμε Φάρσαλα και δεν βρήκαμε την φωτογραφία. Πάει η 3^η φωτό. Σε δευτερόλεπτα περνάει η σκεψη από το μυαλό μου να γυρίσω το δρόμο πίσω έτσι όπως ήρθα για να βρω τη φωτογραφία. Κοιτάω το ρολόι και η σκέψη αυτή φεύγει κατευθείαν από το μυαλό μου. Αποδέχομαι την ήττα μου (χάσιμο 3^ης φωτό) και συνεχίζω γιατί είχα μπροστά μου τη μάχη της Πίνδου.

Ο δρόμος μέχρι Φαρκαδόνα μια σκέτη αγγαρεία. Μια ανιαρή δοκιμασία μες στην ζέστη με μόνο στόχο να προλάβω το 2o roadbook. Κάθε λίγο και λιγάκι κλεφτές ματιές στο ρολόι. Αχ να μπορούσα να σταματήσω τον χρόνο...

Δεν το πιστεύω… μπαίνω Φαρκαδόνα. Στον πρώτο άνθρωπο που βλέπω (σε ένα αμάξι κάμπριο παρακαλώ!) ρωτάω που είναι ο Ιππόκαμπος και φεύγω ντουγρού.

Βλέπω μηχανές,

Βλέπω γκαζόν,

Βλέπω τη Μαρίλυ να με χαιρετά (είχε κόψει δρόμο κατευθείαν για Φαρκαδόνα)

Βλέπω τον κύριο Τάσο (που θα μας έγινε το 2o roadbook).

Σταματάω, κλείνω διακόπτη, βγάζω κράνος, κοιτάω ρολόι και πριν κατέβω από την μηχανή φωνάζω στον Τάσο…

-είναι πριν τις 6… έφτασα πριν τις 6… θα μου δώσεις το roadbook έτσι????!!!!!!!!!!!!!

Έχω μια υπερένταση που δεν περιγράφεται.

Και ένα χαμόγελο που κοντεύει να μου σκίσει τα μάγουλα.

Ήρεμος (όπως πάντα) ο Τάσος μου κάνει νόημα να πάω στο μέρος του.

Κατεβαίνω μέσα στην έκσταση εεε XRση ήθελα να πω, και πάω... σχεδόν χοροπηδώντας...

Δεν ξέρω τελικά τι έκανα, πως πήγα και πως φαινόμουν!

Βλέπω δίπλα του χαρτιά… τα roadbook ήταν. Θα μου το δώσεις έτσι? 6 παρά είκοσι είναι!!!!!!!!!

Δώσ’ μου τα χαρτιά σου, εξίσου ήρεμος, μου λέει.

Χαρτιά? Ποια χαρτιά? Αααα στο μηχανάκι… τρέχω πάλι πίσω, τα παίρνω και ξαναπάω, του τα δίνω…

Κάθομαι. Προσπαθώ να ηρεμήσω, να ρίξω τους σφυγμούς μου.

Μου βάζει υπογραφή με ρωτάει αν θα συνεχίσω και μου δίνει το 2^ο κρυφό roadbook.

Έκσταση!!!!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[innova 04 7.945]

…

Ωραία φωτό...

Τα γαιδουράγκαθα είναι πιο.....

...ψηλα απο μια Vaelsod + 1 XR !

[patapios 1.698]

«Ε εντάξει άμα έχει καεί το παιδί τι να κάνουμε, δεν πειράζει»,

Το παιδι νομιζω ηταν ο gkot που αν καταλαβα καλα περιμενε να περασουν και οι τελευταιοι.

Περιμενω να διαβασω πως την παλεψες στην εθνικη με τοσα χιλιομετρα μεχρι την Παραμυθια ..... τα μεγαλα κυβικα βαραγαμε 180αρες 200αρες και παλι κοψαμε φλεβες.

Εσυ ο Αγγελος το παπι κτλ πως στο διατανο την παλεψατε εκει?

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 4 , 2013 από τον patapios

[dirty_girl 1.015]

Το καψες το παιδί Ελίνα ^_^

Χίλια μπράβο, όσο διαβάζω, σε χαίρομαι :)

[vaelsod 3.032]

Στόχος επετεύχθη- Στάση ηρεμίας

Είμαστε στο τραπεζάκι εγώ ο Τάσος και η Μαρίλυ

-Θα πας Πίνδο? Ρωτάει ο Τάσος

-Θα κάτσω να ηρεμήσω, θα μελετήσω το roadbook με τον χάρτη και θα δω… μάλλον ναι.

-Θα πάτε από Πύλη-Περτούλι. Έχεις ξαναπάει?

-όχι!

Μου εξηγεί τα βασικά της διαδρομής της Πίνδου ο Τάσος και πάω στο μηχανάκι να αφήσω τα πράγματα και να ηρεμήσω.

Κάπου εκεί βλέπω και τον Φώτη για 1^η φορά. Έρχεται και με ρωτάει τι κάνω, αν θα συνεχίσω, κλπ, κλπ…

Με ένα χαμόγελο που μου σκίζει τα μάγουλα του λέω Ναι!

Καθόμαστε σε ένα τραπεζάκι με Μαρίλυ.

Πρέπει κάτι να φάω, αλλά έχω λιώσει από τη ζέστη.. παγωτό…

μόνο αυτό θα μπορούσα να φάω. Δεν είχε το μαγαζί… Ήταν σουβλατζίδικο style.

Αρκούμαι σε ένα κρύο νερό που με κερνάει η Μαρίλυ εξηγώντας μου παράλληλα τον χάρτη.

Μου λέει αναλυτικά τη διαδρομή, σημειώνουμε μαζί τα σημεία στον χάρτη, που έχει βενζινάδικα, που να γεμίσω οπωσδήποτε γιατί μετά δεν θα έχει για αρκετή ώρα βενζινάδικο, που να προσέχω το δρόμο από κατολισθήσεις, κλπ, κλπ…. πολύτιμες πληροφορίες, πολύτιμη βοήθεια!

Τα ήξερε τα μέρη σαν την παλάμη του χεριού της. Τα έχει οδηγήσει πολλές φορές!

Κάθομαι να ηρεμήσω, πάω τουαλέτα και ρίχνω άπλετο κρύο νερό σε πρόσωπο και χέρια.

Ξανακοιτάω τον χάρτη, πλέον ήρεμη, και προσπαθώ να αξιολογήσω την κατάστασή μου.

Ήμουν καλά, ελάχιστα κουρασμένη όμως από την αφαγία.

Η διαδρομή ήταν άλλες 5.30-6 ώρες καθαρής οδήγησης, χωρίς στάσεις.

Με ενδιάμεση μεγάλη διαδρομή Εγνατίας.

Αξιολογώ τα εξής:

προς το παρόν είμαι καλά.

Την Πίνδο θεωρώ πως αν προσπαθήσω την έχω άνετα. Μετά βλέπουμε…

Η Μαρίλυ μου προτείνει αν θέλω να μου δώσει τηλέφωνα γνωστών της στα Γιάννενα σε περίπτωση που τα παίξω στο δρόμο και χρειαστεί να διανυκτερεύσω εκεί.

Δεν χρειάζεται, με έχει ήδη προετοιμάσει ο Άγγελος και κρατάω εξτρά ένα πενηντάρικο μαζί μου για τυχόν διανυκτέρευση αλλού αν χρειαστεί...

Το σίγουρο ήταν η Πίνδος, θα έβγαινε.

Μετά Εγνατία = οδηγική ξεκούραση.

Και αν είμαι καλά θα συνεχίσω για Πρέβεζα. Αν όχι, κάπου θα βρω να διανυκτερεύσω αλλού.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

[ΚΡΗΤΗ 305]

Έτσι.. μάγκας αυτός ο vaelsod!

17ο - 36ωρο, checklist

1 - Φαρμακείο

2 - Fast

3 - Να κάνω πως δεν ξέρω τον Vaelsod, γιατί θα φάμε ξύλο

4 - Νερό

5 - Αν τελικά χαιρετίσω τον Vaelsod καταλάθος, να το παίξω μουγκός, μην μου φύγει καμιά μαλακία και φάμε πάλι ξύλο

6 - Εργαλεία

7 - Επίδεσμο & ασφάλεια ζωής σε περιπτωση που αποτύχω στα 3 & 5.

8 - Μαθήματα αυτοάμυνας πρίν το 36ωρο....

ΥΓ. : Πόσο πολύ ταιριάζει αυτό το "σε XRση! ♥ ♥ ♥" αμέσως μετά τα συγκεκριμένα ποστ σου!

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 4 , 2013 από τον ΚΡΗΤΗ

[astrahan 4]

όπως ξέρεις (ίσως και όχι) εσύ κι ο Φώτης είστε τα αγαπημένα μου "πρωτάκια" *...

σας διαβάζω αμφότερους με αμείωτο ενδιαφέρον...

λοιπά σχόλια, όταν τελειώσεις με το καλό...

* εκδίκηση για το "κύριε" ήταν αυτό... :D

[vaelsod 3.032]

όπως ξέρεις (ίσως και όχι) εσύ κι ο Φώτης είστε τα αγαπημένα μου "πρωτάκια" *...

σας διαβάζω αμφότερους με αμείωτο ενδιαφέρον...

λοιπά σχόλια, όταν τελειώσεις με το καλό...

* εκδίκηση για το "κύριε" ήταν αυτό... :D

ωχ...δεν ήξερα ότι μας παρακολουθείτε....

να δω ποια θα είναι η εκδίκηση για τον πληθυντικό....

[pit_hal 2.758]

Παληκάρι Ο Vaelsod!

Ωχ πάλι μου ξέφυγε τι θα γίνει με αυτή τη φράση?!

τέσπα για άλλο λόγο ποστάρω!

Ελίνα νομίζω κατάφερα και τον αντιπάθησα αυτον τον κύριο που σε άγχωνε!

Θα του δείξουμε θα δεί τι θα πάθει!

[vaelsod 3.032]

Πίνδος - επιτέλους!!!

Η ώρα έχει πάει 18:30. Το διάλειμμα ήταν μεγάλο και αρκετό.

Χαιρετιόμαστε με Μαρίλυ, καθώς θα ακολουθούσε άλλον δρόμο, και ετοιμάζω μηχανάκι και εαυτόν.

Έρχεται ο Φώτης και μου λέει πως θέλει παρέα γιατί έχει κουραστεί να βγάζει πλοήγηση. Είχε κάνει ήδη τόση διαδρομή μόνος του. Θέλει απλά κάποιον να ακολουθεί. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς έγινε η συνεννόηση, θυμάμαι όμως ότι του είπα στο περίπου πως αν δεν έχουμε τον ίδιο ρυθμό δεν θα πάμε μαζί για πολλούς λόγους... όπου να ναι θα νύχτωνε, εγώ δεν είχα de facto τίποτα και με τον Φώτη δεν είχαμε ξαναοδηγήσει ποτέ μαζί!

Ξεκινάμε ο ένας με το roadbook και ο άλλος με τον χάρτη στα ντεπόζιτα.

Βάζουμε βενζίνη στην Πύλη, όπως μας έχει δασκαλέψει καλά η Μαρίλυ, και σε λίγο χανόμαστε σε κάτι που πρέπει να μοιάζει με τον Παράδεισο.

Ναι... ΤΩΡΑ ήμουν στο 36ωρο. Μόλις είχε αρχίσει!

Επιτέλους, μετά από μια ολόκληρη μέρα κουραστικής οδήγησης μέσα στη ζέστη και σε αδιάφορα τοπία, ήμασταν στον παράδεισο.

Βλάστηση οργιώδης, έλατα παντού!

Το χρώμα πράσινο σε όλες τις αποχρώσεις που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Ωραίο οδόστρωμα να «σπάει» με το γκρίζο του το τόσο πράσινο!

Βουνά και θέα... κι από πίσω ο Φώτης.

Προς έκπληξή μου να με ακολουθεί στην πίσω ρόδα... μετά από λίγο ησυχάζω, τον ρυθμό μου τον είχε άνετα,

θα μπορούσε ίσως να πάει και πιο γρήγορα, οπότε σταματάω να ανησυχώ.

Το ρολόι και όλο το άγχος του χρόνου έχει πλέον βγει εντελώς από το μυαλό μου και για πρώτη φορά σε όλη την έως τώρα μέρα απολαμβάνω τη διαδρομή. Ευτυχία!

Σιγά σιγά αρχίζει και δροσίζει και ο καιρός. Δεν το πιστεύω! Μετά από το καμίνι επιτέλους δροσιά!

Σε άλλη περίπτωση θα είχα σταματήσει και θα είχα βάλει μια μπλούζα παραπάνω. Όχι όμως τώρα...

ήθελα πολύ ώρα στο κρύο για να συνέλθει το σώμα μου και να επανέλθει η θερμοκρασία μου στα φυσιολογικά.

Κάποια στιγμή στο τοπίο προστίθενται αγελάδες... όμορφες αγελάδες, σε ένα γλυκό γυαλιστερό καφέ χρώμα...

ή ήταν όλα τόσο όμορφα πράγματι ή το μυαλό μου έπαιζε παιχνίδια... δεν ξέρω.

Κάποια στιγμή περάσαμε και ένα ράντσο με άλογα. Γμτ... ήθελα πολύ να σταματήσω,

ήθελα να βάλω το XR στα χώματα, να πάω δίπλα στα άλογα και να βγάζω φωτογραφίες... δεν γινόταν...

«το 36ωρο δεν είναι τουρισμός» μου είχε πει ο Τάσος, «όχι άσκοπες στάσεις για εξτρά φωτογραφίες»

Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου σαν να ήταν κλείστρο από κάμερα και ευχήθηκα να αποτυπωθούν οι εικόνες στην μνήμη μου.

Ίσως μετά από καιρό να μείνουν θολές, αλλά σίγουρα η αίσθηση που μου άφησαν δεν θα ξεθωριάζει.

Κάναμε μόνο μια στάση για νερό, όπου παρεπιπτόντως βγάλαμε και 3 φωτό (τις 2 τις έχει ήδη αναρτήσει ο Φώτης).

Οι υπόλοιπες από τον «καλλιτέχνη» (κύριο) Αστραχάν:

Συνεχίζουμε τη διαδρομή όσο ο ήλιος βασιλεύει και το φως σβήνει.

Όλη τη διαδρομή μέχρι την επόμενη φωτογραφία νομίζω την βγάλαμε μόνοι μας. Δεν θυμάμαι αν συναντήσαμε έστω και άλλη μία μηχανή στο δρόμο.

Και φτάνουμε στην 4^η φωτογραφία της ημέρας όπου με μεγάλη μου έκπληξη βλέπω καμιά 10αριά μηχανές από μπροστά!

Απίστευτο!

Νόμιζα πως ήμασταν μόνοι, τελευταίοι και καταιδρωμένοι μέσα στο βουνό!

Και όμως, άλλοι τόσοι ξαφνικά βρέθηκαν μαζί μας!

Σταματάμε για φωτό και ολιγόλεπτη στάση.

Εκεί συνειδητοποιώ πως κάτι δεν πάει καλά.

Κατεβαίνοντας και ανοίγοντας το tankbag για να βγάλω τη φωτογραφική, τα χέρια μου έτρεμαν.

Δεν είχα πάρει χαμπάρι στη διαδρομή... τώρα μου βγήκε?

Μια αδυναμία... τα γόνατά μου με είχαν ενοχλήσει λίγο κατά την διαδρομή, αλλά το τοπίο με αποπροσανατόλιζε από τον πόνο.

Τώρα μετά βίας περπατούσα και έτρεμα ολόκληρη.

Κάθισα στο παγκάκι να ξεκουραστώ όσο τα πόδια μου σπαρταρούσαν για να ξεφύγουν από τις σουβλιές πόνου μέσα από τις επιγονατίδες.

Χμμμ... άρχισα να ανησυχώ. Το ίδιο και ο Φώτης που μου έφερε τη τσάντα του για μαξιλάρι, καθώς προσπαθούσα να ξαπλάρω στο παγκάκι.

Έπρεπε να αξιολογήσω αν ήμουν κουρασμένη ή όχι. Δεν καταλάβαινα γιατί έτρεμα.

Μετά από 5-10 λεπτά στάσης και αφού φόρεσα μια μπλούζα ζιβάγκο και ένα χοντρό φλις από πάνω ήμουν αρκετά καλύτερα.

Μάλλον ήταν απλά το κρύο τελικά...

Εν τω μεταξύ είχαν ήδη φύγει τα περισσότερα μηχανάκια και εκείνη την ώρα έφευγαν τα παιδιά με τον λεβιέ.

Ναι τους ξανασυνάντησα εκεί στην Πίνδο. Τους είπα να φύγουμε μαζί.

Το φως είχε πέσει, το XR δεν φώτιζε καλά, και ήταν σίγουρα πιο ξεκούραστο να ακολουθείς ένα προπορευόμενο όχημα από το να προσπαθείς να αποκρυπτογραφήσεις την επόμενη στροφή.

Αμέσως λίγο πιο κάτω από το σημείο της φωτογραφίας ειχαν σταματήσει πολλά μηχανάκια, η οδική, το αυτοκίνητο συνοδείας, κλπ, κλπ... ατύχημα, το κατάλαβα αμέσως.

Κοιτάζω έναν τύπο να κάθεται στο πεζούλι με λίγο σκισμένο το παντελόνι στο γόνατο και μια Africa λαβωμένη στην άκρη του δρόμου.

Μπροστά μου ο αγχωτικός τύπος... σταματάω (αναγκαστικά) και τον ρωτάω (πάλι αναγκαστικά)

-είναι καλά? εννοώντας τον άνθρωπο που χτύπησε

-καλά είναι, μου λέει, εσύ καλά είσαι? και μου κλείνει τον διακόπτη της μηχανής... και αρχίζει να μου λέει για το μηχανάκι που έπεσε 5 μέτρα κάτω, κλπ, κλπ...

Τα παιδιά με τον λεβιέ συνέχισαν την πορεία τους κι εγώ δεν ήθελα να τα χάσω.

Του απαντάω βιαστικά.

-καλά είμαι. Δεν θέλω να χάσω τους μπροστά και ξαναβάζω μπρος το XR. Είναι σίγουρα καλά? αν όχι να ξέρεις έχω φαρμακείο πίσω...

και φεύγω γρήγορα μην μου πιάσει άσκοπη συζήτηση και χάσω τους μπροστά.

Για αρκετές στροφές τους είχαμε χάσει και αναγκαστικά αύξησα ταχύτητα για να τους προλάβουμε.

Πήγαινα με παραπάνω από όσο ήθελα και ήταν πολύ κουραστικό να οδηγείς νύχτα, μετά από τόσες ώρες οδήγησης, και να μην έχεις κάποιον να ακολουθείς.

Ευτυχώς μετά από λίγο τους ξαναβρίσκουμε και χαλαρώνω. Ξεκούραστα φτάνουμε Εγνατία.

Τα παιδιά με τον λεβιέ μου, με είχαν βοηθήσει ακριβώς την στιγμή που χρειαζόμουν βοήθεια, που είχα κουραστεί, και με έβγαλαν από την Πίνδο ξεκούραστα.

Τελικά δεν βοήθησα εγώ αυτούς δίνοντάς τους τον λεβιέ, αλλά εγώ τον εαυτό μου, αφού αν δεν συνέχιζαν το 36ωρο δεν θα τους ξαναέβρισκα στην Πίνδο μπροστά μου!

Εκεί, στην έξοδο από την Πίνδο συνειδητοποιώ και το «μεγαλύτερο νόημα» του 36ώρου... αυτό ακριβώς... ότι δεν ταξιδεύεις μόνος σου αλλά μαζί με άλλους 200,

κι ας μην τους γνωρίζεις, συνταξιδεύεις και αλληλοβοηθιέσαι... δεν υπάρχει ομορφότερο συναίσθημα.

Με τον Φώτη αναγκαζόμαστε να κάνουμε παράκαμψη και να πάμε προς Μέτσοβο για να βάλουμε βενζίνη, καθώς στην Εγνατία δεν θα υπήρχε βενζινάδικο.

Τα παιδιά προτείνουν να μας συνοδεύσουν.

Αρνιόμαστε κατηγορηματικά και οι δύο.

Δεν είχε νόημα να τους καθυστερήσουμε, έτσι κι αλλιώς και μετά τον ανεφοδιασμό μας οι ταχύτητές μας στην Εγνατία θα ήταν διαφορετικές...

θα τα πούμε στο ξενοδοχείο. Καλό δρόμο!

...και φύγαμε δεξιά για Μέτσοβο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 4 , 2013 από τον vaelsod

[vaelsod 3.032]

Πορεία για το τέλος... της 1^ης μέρας

Μέτσοβο... είχα πάει μια φορά με το σχολείο στη 2^α Λυκείου! Μου άρεσε πολύ θυμάμαι...

Ποιος θα μου το λεγε ότι μετά από (γκουχου-γκουχου) κάαααμποσα χρόνια θα ήμουν εκεί με ένα μηχανάκι... απίστευτο!

Αρχισα να καταλαβαίνω ότι πολλά «απίστευτα» θα μάζευα αυτό το ΣΚ.

Βάζουμε βενζίνη, βλέπω και ένα φαρμακείο και προμηθεύομαι τα voltaren μου καθώς οι πόνοι πλέον είναι αισθητοί σε γόνατα, αστραγαλους, καρπούς, ωμοπλάτες και πήχεις.

Στο κατέβασμα από Μέτσοβο βάζω από πάνω και το αδιάβροχο για να κόβει τον αέρα, φοράω και ένα ζευγάρι λαστιχένια γάντια μιας χρήσεως κάτω από τα μοτο-καλοκαιρινά μου και είμαι κομπλέ.

Δίκιο είχε η Μαρίλυ. Δεν χρειαζόταν χειμερινό μπουφάν. Τσάμπα το κουβάλησα τελικά. Με τα παραπάνω ρούχα και τερτίπια (όλα από συμβουλές της Μαρίλυ) ήμουν κομπλέ σε θερμοκρασία.

Βγαίνουμε Εγνατία. Είχαμε πολύ δρόμο... ξεκούραση. Δεν είχα κανένα άγχος πλέον με το ρολόι. Αργά και σταθερά θα έβγαινε όλη η διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο. Ήμουν πλέον σίγουρη, και χωρίς κανένα ψυχολογικό βάρος πέρασε άνετα η Εγνατία. Ξεκουράστηκε το πάνω μέρος του σώματός μου από τις συνεχόμενες στροφές. Τα μάτια μου από το σκοτάδι, αφού η Εγνατία μια ευθεία ήταν. Και το μυαλό μου από το να σκέφτομαι την επόμενη στροφη/διασταύρωση/πινακίδα. Μόνο για τα γόνατα, αστραγάλους και λεκάνη δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ε νταξ, δεν μπορούμε να τα χουμε και όλα.

Κάπου στη διαδρομή βλέπουμε μια τεράστια πινακίδα: δεξιά προς Γιάννενα, ευθεία προς Ηγουμενίτσα. Αποκλείεται σκέφτομαι... και σταματάω στις άσπρες γραμμές του διαχωριστικού. Έρχεται και ο Φώτης από πίσω. Ρε συ προς τα που πάμε? τον ρωτάω και κοιτάω τον χάρτη. Δεν μπορώ να το πιστέψω.. αποκλείεται να πηγαίνουμε Ηγουμενίτσα. Ανοίγω τον χάρτη... και όμως... απίστευτο (το ξαναπα ε?) θα πηγαίναμε προς Ηγουμενίτσα... και θα φτάναμε πολύυυυ κοντά!

Ηγουμενίτσα με το XR? Μια φορά μόνο έχω πάει με το αμάξι επιστρέφοντας από Ιταλία... μα με το XR?

Στα τελευταία διόδια δεξιά μια παρέα από 3 μηχανάκια. Σταματάμε, χαιρετάμε, μου βγαίνει αυθόρμητα ένα «θα πάμε μαζί?»

-αν έχουμε τον ίδιο ρυθμό, παίρνω απάντηση.

Καλά, πάμε? λέω του Φώτη και φεύγουμε.

Εξοδος για Παραμυθιά και βάζουμε βενζίνη πάντα σύμφωνα με τις οδηγίες της Μαρίλυ.

Κάνω νόημα στον Φώτη να μπει μπροστά αυτήν την φορά. Δεν ήμουν σε φάση για πλοήγηση βραδιάτικα... σειρά μου να κάτσω πίσω.

Παίρνει τα ηνία ο Φώταρος και χωρίς καθυστερήσεις μας οδηγεί στην τελευταία φωτό της ημέρας.

Φτάσαμε! Τα καταφέραμε! Ημουν τόσο κουρασμένη που δεν μπορούσα καν να χαμογελάσω.

Πάλι προς έκπληξή μου μπροστά αραδιασμένα και σταματημένα κι άλλα μηχανάκια.

Ναι, δεν ήμασταν μόνοι!

Έτσι κουρασμένη όπως είμαι, δεν αντέχω να περιμένω πάνω στο αναμμένο XR και γυρνάω και κάνω «τι θα γίνει θα βγάλουμε κι εμείς καμιά φωτογραφία»,

εννοώντας να μετακινήσει κάποιος το σταματημένο μηχανάκι του για να πάρουμε κι εμείς σειρά.

Ήξερα πως δεν μου βγήκε και πολύ ευγενικά η φράση εκείνη την ώρα...αλλά δεν είχα δύναμη για ευγένειες.

Με κοιτάει ένας τύπος μπροστά, κοιτιέται με τους διπλανούς του, βάζει μπρος το μηχανάκι του και πάει στην άκρη.

Προσπαθώ να κατέβω και να βγάλω φωτογραφία. Αμ δε! Το σημείο δεν είχε φως και δεν φαινόταν τίποτα.

Ο Φώτης πάει και φωτίζει την ταμπέλα δεξιά που έπρεπε να φαίνεται,

το XR αν και αναμμένο δεν φωτίζει τίποτα και το φλας να μου καίει την πινακίδα (ήταν απαραίτητο να φαίνεται καθαρά η πινακίδα στις φωτογραφίες).

Απόπειρες χωρίς φλας ήταν άκαρπες καθώς έβγαινε μόνο το σκοτάδι...

Μετά από αρκετά λεπτά που προσπαθώ να ξανατοποθετήσω καλύτερα το μηχανάκι και να ξαναβγάλω φωτογραφία, αντιλαμβάνομαι πίσω μου κάποιον να έχει έρθει και να μου φωτίζει το μηχανάκι... από μόνος του. Κοιτάω, ήταν ο τύπος που του είχα μιλήσει "λίιιιιιγο" απότομα πριν...

Δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνει. Αφού του μίλησα απότομα...

Τέλος πάντων συνεχίζω να παιδεύομαι με την φωτογραφική.

Αφού ας πούμε πως τελειώνω έρχεται και με ρωτάει γιατί παιδεύομαι τόσο.

Ε μιας και με βοήθησε (σκέφτομαι) θα τον βοηθήσω κι εγώ... θα του πω πως πρέπει να βγάζουμε σωστά φωτογραφίες γιατί προφανώς για να με ρωτάει δεν ξέρει...

και αρχίζω να του δείχνω στο tank bag του... με κοιτάει και χαμηλόφωνα μου λέει «έχω κάνει 13 36ωρα».

Αποκλείεται σκέφτομαι. Του λέω ένα «καλά» και γυρνάω από την άλλη.

Στο μεταξύ βγάζει και ο Φώτης τη φωτογραφία του με τη βοήθεια ενός άλλου παιδιού που τον φώτιζε και βλέπουμε τους περισσότερους να ξεκινάνε να φύγουν.

Αποφασίζουμε με τον Φώτη να σταματήσουμε 5 λεπτά εκεί να ξεκουραστούμε. Η "ουρά" μας είχε μείνει μέχρι το ξενοδοχείο, λόγος βιασύνης δεν υπήρχε.

Βγάζω χάρτη να δω πως θα πάμε. Η Μαρίλυ μας έχει πει να φύγουμε από παραλία, ο χάρτης όμως άλλα δείχνει.

Προλαβαίνω τελευταία στιγμή τον κύριο με τα 13 36ωρα και πάω και τον ρωτάω από που θα επιστρέψει. Όπως δείχνει ο χάρτης, μου λέει.

Του δείχνω την εναλλακτική παραλιακή διαδρομή και μου λέει «όχι είναι κύκλος, από εδώ είναι μια ευθεία (με στροφές!)»

Καθόμαστε με τον Φώτη στο πεζοδρόμιο αμίλητοι και μόνοι.

Έχουμε ολοκληρώσει την πρώτη μας μέρα... δεν έχω δύναμη να χαρώ... ακόμα.

Ξεκινάμε για τα τελευταία 50 χιλιόμετρα. Πίσσα σκοτάδι ο δρόμος και μπαίνει μπροστά ο Φώτης. Λίγα μέτρα πιο κατω βρίσκουμε και το παιδί που φώτιζε στον Φώτη στην φωτογραφία του. Είχε φύγει η παρέα του και τον είχε ξεχάσει... ωραία παρέα! Τον «υιοθετούμε» ή μας «υιοθετεί» καθώς μπαίνει μπροστά και φεύγουμε με πολύ χαλαρούς ρυθμούς όλοι μαζί. Κάποια στιγμή φτάνουμε σε μια πινακίδα που έλεγε Πρέβεζα 11 χλμ. Ανοίγω τα μάτια και αναπτερώνεται το ηθικό μου... έλα μου όμως που δεν περνάμε 20 μέτρα και να σου πάλι μια πινακίδα που έλεγε Πρέβεζα 41 χλμ!!!

Γουρλώνω τα μάτια... σαν να με τσίμπησε κάτι, ξυπνάω... είχε σβηστεί το 4 από την πρώτη πινακίδα και φαινόταν σαν 1.

41χλμ...ακόμα? Πολλά είναι...

Το παιδί μπροστά στις στροφές στο σκοτάδι δεν πήγαινε πολύ καλά, ήταν κουρασμένος. Το βλέπει και ο Φώτης και μπαίνει εκείνος μπροστά να πλοηγήσει.

Μετά από 2 στροφές κι ενώ εγώ έχω ξυπνήσει από την πινακίδα και τα 41 χλμ βλέπω τον Φώτη να παλεύει με μια στροφή, ανοίγω το γκάζι και μπαίνω μπροστά.

Νόμιζα πως ήταν κουρασμένος, δεν ήξερα ότι ερωτοτροπούσε και αντάλλαζε γλωσσόφιλα με μωρά πτεροδάκτυλων και άλλα έντομα εκείνη την ώρα.

Εγώ έχω ξυπνήσει με έναν αναπάντεχο τρόπο. Ανοίγω το γκάζι, θελω να στίψω το τιμόνι και να καταπιώ τις στροφές μία-μία. Τα παιδιά μένουν πίσω να μου φωτίζουν το δρόμο.

Παράξενα αυτά τα 41χλμ. Μου έμαθαν πολλά.

Έμαθα πως να οδηγώ νύχτα με καλή ταχύτητα. Να κοιτάζω τις άσπρες γραμμές για να βλέπω την πορεία του δρόμου (αφού όλα τα άλλα ήταν μαύρα). Να διαβάζω από πριν τις ταμπέλες/σήματα που δείχνουν «στροφή δεξιά» ή «αριστερά» και να προετοιμάζομαι κατάλληλα.

Αλλά κυρίως έμαθα πράγματα για τον εαυτό μου. Πως η κούραση μου έρχεται σε κύματα. Και αν την αντιμετωπίσω κατάλληλα μετά από λίγο περνάει. Επίσης, πως η κούραση είναι άρρηκτα δεμένη με την ψυχολογία. Κατάλληλη ψυχολογία/ερεθίσματα μπορούν να σε ξυπνήσουν μέσα σε δευτερόλεπτα και να ξεχάσεις την κούρασή σου!

(...την επόμενη μέρα θα μάθαινα και το αντίστροφο... όχι ακόμα όμως...)

Έχω γουρλώσει τα μάτια, είναι σαν να έχω μόλις ξυπνήσει, έχει φύγει/εξαφανιστεί με μαγικό τρόπο όλη η κούραση και οδηγώ και γουστάρω...

πως να το πω κόσμια να το καταλάβετε... να... ααα... ναι... έχω κ@υλώσει... ουπς, σόρρυ!

Σε κάποιες φάσεις ελαττώνω ταχύτητα για να βεβαιωθώ πως οι πίσω μου είναι καλά βλέποντας τα φώτα τους και μετά πάλι γκάζι...

Φτάνουμε Πρέβεζα. Τελευταία διασταύρωση και ρωτάμε για το ξενοδοχείο. Το 'χουμε.

Βλέποντας το ξενοδοχείο από μακρυά δεν αισθάνθηκα αυτήν τη λύτρωση για την οποία όλοι μιλάνε.

Η λύτρωσή μου ήταν το ταξίδι, η ολοκλήρωση όλης της διαδρομής, και όχι η άφιξη στον προορισμό.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 4 , 2013 από τον vaelsod

[Whatevier 1.310]

Το παιδι νομιζω ηταν ο gkot που αν καταλαβα καλα περιμενε να περασουν και οι τελευταιοι.

Περιμενω να διαβασω πως την παλεψες στην εθνικη με τοσα χιλιομετρα μεχρι την Παραμυθια ..... τα μεγαλα κυβικα βαραγαμε 180αρες 200αρες και παλι κοψαμε φλεβες.

Εσυ ο Αγγελος το παπι κτλ πως στο διατανο την παλεψατε εκει?

Ο gkot ηταν οντως ο φωτογραφος.. πως την παλεψε στο λιοπυρι τοσες ωρες

Μας ελεγε οτι εχει τραβηξει και πολυ ωραιες εικονες αλλα national geographic οση ωρα περιμενε εκει, τραβαγε μια καμπια, μια μελισσουλα, ενα μηχανακι, μια πεταλουδα, ενα σπουργιτι κι αλλο μηχανακι..

105-108 πηγαινε σταθερα το Xr στην Εγνατια. Αν σε εχει πιασει θες απλα να φτασεις στον προορισμο σου δεν φανταζει και τοσο κακη η εθνικη.. αρκει να μην εχεις το κομπρεσερ μπροστα

...

41χλμ...ακόμα? Πολλά είναι...

Το παιδί μπροστά στις στροφές στο σκοτάδι δεν πήγαινε πολύ καλά, ήταν κουρασμένος. Το βλέπει και ο Φώτης και μπαίνει εκείνος μπροστά να πλοηγήσει.

...

Μην το αδικουμε το παιδι, σε εκεινο το σημειο (οπως το εθεσες κοσμια ) σεληνιαστηκες και πηγαινες σαν να ηταν μερα..

Οχι επικινδυνα, αλλα νυχτα ειναι, τη στροφη και το δρομο πες την βλεπεις, κανα νερο κανα λαδι καμια πετρα κατω δε θελει πολυ να γινει η στραβη..