astrahan

όπως ξέρεις (ίσως και όχι) εσύ κι ο Φώτης είστε τα αγαπημένα μου "πρωτάκια" *... σας διαβάζω αμφότερους με αμείωτο ενδιαφέρον... λοιπά σχόλια, όταν τελειώσεις με το καλό... * εκδίκηση για το "κύριε" ήταν αυτό... :D

από τις πιο ευχάριστες συναντήσεις στο ταξίδι μας... φίλε Βασίλη χάρηκα πολύ που σε γνώρισα... ελπίζω κάποια στιγμή να τα πούμε πάλι από κοντά

όφου μωρέ και θα με σκαστετε κι είμαι και φαμεγιούργι..., γιάντα να σας κάμει βρέ χαϊλαλήδες, ένα προγραμματάτσι τόσο δα μικιό... ολάκερη η μαϊκροσοφτ δεν σας φτάζει βρε χεϊτάνηδες... όφου...

χαχαχα όπως έλεγε και ο τζιμάκος "... μουσικές και συνεντεύξεις, ...δις ιζ δε μαρκετινγκ..."

Dylan, Hendrix, Σαββόπουλος, Πουλικάκος, Κατσιμιχαίοι... BTW ωραίο κλιπάκι... NEXUS http://www.youtube.com/watch?v=LKj4eXwythg

για τη Μόνικα. Τον τραγουσιστή των New Zero God τον ξέρω από παιδί, οπότε για μένα είναι έτσι κι αλλιώς ξεχωριστή περίπτωση!

Είναι από τις περιπτώσεις που με τη πρώτη καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για κάτι ξεχωριστό!!!

New Zero God (Ελληνική post punk σκηνή) New Zero God was formed in 2006 by Mike Pougounas on vocals, Drummer Dimitris (Sidheog) Steves, Bassist Costas Spanos, and Guitarist Averkios Chatziantoniadis. The members brought together fans from their respective previous acts: Pougounas and Chatziantoniadis stemmed from Greece’s greatest gothic rock band, namely, THE FLOWERS OF ROMANCE, which had worked with The Mission UK, The Sisters of Mercy, and New Model Army, amongst others. Once the Flowers Of Romance broke up, Chatziantoniadis sessioned for Peter Green and Jeff Healey. Pougounas then formed NEXUS and drafted Sidheog and Spanos for a seven year stint which included opening for longtime pals, The Mission UK. Sidheog was a founding member of The Drops (a darkwave/poppish band that had shared the stage with Christian Death). After Spanos and Chatziantoniadis left to pursue solo careers, a brief time-off followed that saw Pougounas lending vocals for longstanding compadres, Rag, and Sidheog drumming for the revamped Dutch Mecano. As work on New Zero God resumed, Babis Diakoumeas (B-Abyss) and Elias Raptis (E-Raptor) of PAST PERFECT fame, took over bass and guitar duties, respectively. This led to a string of gigs, opening for The Legendary Pink Dots and, once again, for Christian Death. In 2008, this line-up began recording sessions for “FUN IS A FOUR LETTER WORD”, an album that musters their collective experience in music. While recording, the band was interviewed and featured on a Greek TV show, appeared in a compilation CD, and were also featured and interviewed for a documentary about the underground music scene. In 2009, on the day the band finished recording, they were offered a record deal with PUZZLEMUSIK RECORDS. Their album, “FUN IS A FOUR LETTER WORD”, is made out of the passion of life. It carries the dreams of a person who takes cover in a foxhole and fights back using soft bullets made out of feelings. This could be a punk rock album or just a musical box. It’s an expressive way to reach out to the world, just like each member did in the past with their former bands. Once again they are using each song of this album as a personal demon which jumps out of it for a few minutes. Sometimes the tracks might be aggressive and some other times they might be tender and melancholic. Without a doubt, love, hate, and a few other meaningful words have just four letters. And don’t forget… Even when it’s time for you to shout out the word “FUCK”…it’s a part of life. And life must/should/can be fun… LINE-UP: - Mike Pougounas - Vocals, Keyboards, Tambourine - Dimitris “Sidheog” Steves - Drums, Loops - Elias “E-Raptor” Raptis - Guitars - Babis “B-Abyss” Diakoumeas – Bass, B-Vox, Military Snare Περισσότερα: myspace New Zero God http://www.youtube.com/watch?v=7tyDQvAB7nk&feature=related

Τώρα που το λές κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει... Χωρίς πλάκα τώρα, σαφώς δεν αποκλείει το ένα το άλλο (έχουμε και 3 ατομικά μαζί με τα τρία ομαδικά). Απλώς δεν τα κυνηγάγαμε (τα ατομικά). Ήταν "παράπλευρες απώλειες"

ΟΜΑΔΙΚΟ 36ωρο. Από τότε που μπήκαμε στο 36ωρο το 2004 τρέχαμε σαν ομάδα "ΑΣΤΡΑΧΑΝ". Ποτέ δεν κυνηγήσαμε ατομικό κύπελλο, ενώ τό ομαδικό ήταν ασαφής και απροσδιόριστος στόχος (αν και μαζέψαμε αρκετά σαν "παράπλευρη απώλεια"). Για μας η επιτυχία ήταν να καταφέρουμε να τερματίσουμε όλοι περνώντας απ' όλα τα σημεία και ταυτόχρονα να κάνουμε ένα ταξίδι σε μέρη που πιθανόν ο καθένας μόνος του να μην πήγαινε ποτέ. Αλλά το πιο σημαντικό απ' όλα ήταν να περάσουμε όσο γίνεται καλύτερα και να γίνει όσο το δυνατόν περισσότερος χαβαλές. Γι' αυτό και ειδικά στα πρώτα μας 36ωρα μείναμε μνημειώδεις γιατί τα κάναμε 72ωρα αφού τερματίζαμε μία μέρα μετά κάνοντας τη Δευτέρα επιπλέον χλμ εκτός 36ωρου. Έχει μείνει ιστορική η διαμάχη μας σε σημείο φωτογραφίας 36ωρου όπου τσακωνόμασταν αν θα συνεχίσουμε για αγριογούρουνο στιφάδο στο Καρπενήσι ή στην Αράχωβα για προβατίνα, εκτός 36ωρου φυσικά. Σίγουρα ξέραμε ότι τα χλμ του 12ου 36ωρου ήταν 1580 (μαζί με την παράκαμψη στο Terra Verde) από το road book, από την Πέμπτη (είμαι γνωστός Excelάκιας). Παρ' όλα αυτά τερματίσαμε ο καθένας με τα χλμ. που έγραψε, που παρ' όλο ότι κάναμε την διαδρομή όλοι μαζί και ακριβώς όπως το road book, 6 μηχανές έγραψαν όλες διαφορετικά χλμ. Α! και διόρθωση απόκλισης κοντέρ δώσαμε μόνο σε μία (το Bmw) γιατί ξέραμε από παλιότερες βόλτες ότι έκλεβε λίγο παραπάνω. Επειδή αρκετοί από εμάς είχαν λιγότερα χλμ από το road book θα μπορούσαμε να κάνουμε λίγα χλμ ακόμα και να τα φέρουμε ακριβώς. Αλλά αυτό δεν είναι στα προβλήματα που μας απασχολεί. Άλλα μετράνε. Εγώ θα πω γιατί γουστάρω το ομαδικό. Γιατί εκεί είναι η πρόκληση. Όλο αυτό, να καταφέρεις να το κάνεις συντονισμένα, με άλλους 5 που ό καθένας έχει άλλη μηχανή, άλλο τρόπο οδήγησης, άλλο ρυθμό, άλλη άποψη για το τι σημαίνει στάση για τσιγάρο, φαΐ, κατούρημα και εν τέλει άλλη αντίληψη του χρόνου και της κούρασης. Και ταυτόχρονα να περάσεις να καλά, να κάνεις χαβαλέ και πάνω απ' όλα να γυρίσεις ασφαλής και όρθιος. Όχι ότι δε είχαμε και κακές στιγμές γκρίνιας, τσακωμών και καβγάδων (όπως όταν αφήσαμε έναν πίσω που έμεινε από βενζίνη ενώ εμείς κάναμε κόντρες στη Εθνική - ακούς Χρήστοοοοοο): -Ρε σείς έχουμε μείνει πολύ πίσω. -Ε! αφού πας σαν κουλάδι. -Εγώ ρε πάω σα κουλάδι ή ο άλλος που ιδρώνει συνέχεια και αλλάζει 14 φανελάκια το χλμ. -Α! τα φανελάκια που αλλάζω φταίνε όχι αυτός που το ρημάδι του θέλει κάθε 150 χλμ βενζίνη -Το δικό μου ρε ή το άλλο που καίει πιο πολύ λάδι απ' ότι βγάζει ο κάμπος της Μεσσήνης -Άντε ρε που θες δυο πακέτα τσιγάρα την ώρα και πρέπει να σταματάμε κάθε 12 λεπτά -Στον άλλο πέστα που τρώει πιο πολλά κρουασάν απʼ ότι οι παιδικοί σταθμοί της Ανατολικής Αττικής και άλλα τέτοια φολκλόρ. Και στα 6 χρόνια που κατεβαίνουμε στο 36ωρο έχουμε φτιάξει μια απίθανη παρέα όπου ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του συμπληρώνει τους άλλους. Τώρα αν έρθει και κάνα κύπελλο (που ήρθε) κομμάτια να γίνει θα το πιούμε και το ποτήρι αυτό. Και αυτό που μένει είναι οι εικόνες, οι αναμνήσεις, οι ατάκες: -Ρε σεις να την πω τη ιστορία επιτέλους; -Άντε πέστην. -Και που λές... -Άντε ρε ακόμα να τελείωσεις; -Ρε θα με αφήσετε να την πώ; 12 φορές την έχω ξεκινήσει; -Και ποιός σε σταμάτησε ρε; Άντε λέγε. -Και που λές... -Τι πάλι από την αρχή θα την πείς; -...Θα κλαψω... -Α! club sandοuits έχετε; -Αυτό πως σου 'ρθε; -Συνειρμικό... Από το κλάψ... Α! και μια σημείωση ακόμα. Από εμπειρία στα 36ωρα πρέπει να πας πολύ καλά στο αγώνισμα για να διεκδικήσεις κύπελλο στο ατομικό. Στο ομαδικό δεν ισχύει ακριβώς το ίδιο, γιατί η λογική του μέσου όρου εξομαλύνει κάπως τα πράγματα. Αλλά άλλη νοοτροπία το ατομικό, άλλη το ομαδικό. Εγώ προσωπικά θα ήθελα να κάνω ένα 36ωρο ατομικά, για την εμπειρία, αλλά δεν ξέρω αν θα το κάνω ποτέ γιατί την παρέα δεν την αλλάζω (έτσι κι αλλιώς έχω κάνει και κάνω ταξίδια μόνος μου, αλλά το 36ωρο το τραβάει το ομαδικό του) Υ.Γ. Φίλε Χρήστο αν και φέτος δεν τα κατάφερες να έρθεις, ήσουν εκεί. Του χρόνου οπωσοδήποτε.

+36000 Καθαρή τύχη. Εγώ ήμουν σίγουρος ότι στη τοξοβολία θα κατεβάζαμε μπεκάτσες όλοι στο ομαδικό. Αντ' αυτού πήγαμε όλοι ανέλπιδα καλά και γω δε τελείως κουφά έκανα την καλύτερη βαθμολογία, εξού και τα κύπελα. Δεν φανταζόμουν ποτέ οτί έχω "ταλέντο" στην τοξοβολία με την οποία η σχέση μου ήταν μέχρι τότε ότι είχα δει τον Ρομπέν των Δασών στην τηλεόραση. Βέβαια οι goutsαιοι έχουν άλλη άποψη: http://forum.motoguzziclub.gr/viewtopic.ph...p;sk=t&sd=a

για δες εδώ: http://www.motoguzziclub.gr/36.php?id=30

Μιά χαρά όντως. :_thumbsup: Μην το αφήσετε το ομαδικό. Έχει τον υψηλότερο βαθμό χαβαλέ στο 36ωρο. Του χρόνου συναπαντιόμαστε Υ.Γ. ωραία τα βιντεάκια σας στο youtube.

Χαχαχαχα έχεις δίκιο, τώρα το θυμήθηκα. :lol: Αν και δεν ήμουν μπροστά άκουσα απίστευτες περιγραφές. Έτσι που ήταν το ποστ χθές το 'χασα :0 Ελπίζω στην εύρυθμη λειτουργία του από τούδε.