vaelsod 3.032 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 6 , 2013 ... άμεση εξυπηρέτηση βλέπω η λέσχη σας! :tooth: Ας μην χαλάμε άλλο το θέμα, τα μπράβο σε ΟΛΟΥΣ (διοργάνωση, συμμετέχοντες, τερματίζοντες, "νικητές") στο τέλος. 1 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
klab 7.408 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 6 , 2013 Τι δεν έχει άλλο;;;;; Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
naftilos 4.505 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 6 , 2013 OLEEEEEEE !!!! Την εδωσες στεγνα, μεγα λαθος. Απο τωρα και στο εξης θα πρεπει να προσεχεις που πας και τι κανεις. Παντα στις κεφετεριες να καθεσαι με την πλατη σε εσωτερικη γωνια του μαγαζιου, και ποτε μα ποτε προς την πορτα. Παντα να κοιτας κατω απο το κρεβατι πριν πεσεις για υπνο. 4 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
ΣΑΒΒΑΣ 8.010 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 6 , 2013 :tooth: :rotfl: :rotfl: Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
nikolakiss 944 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 8 , 2013 o ασχετος θα πει το ασχετο ...νομιζω το τιμονι σου ειναι λαθος μεγεθος ... Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
vaelsod 3.032 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 8 , 2013 o ασχετος θα πει το ασχετο ...νομιζω το τιμονι σου ειναι λαθος μεγεθος ... το δικό μου??? είναι το τιμόνι που μου έκανε δώρο ο Βαγγέλης TC-Drift από το παλιό του KLX γιατί το δικό μου ήταν ΘΕΟΣΤΡΑΒΟ... και με πονούσαν τα χέρια στην πολύωρη οδήγηση. Χάρη στην ευγενική χορηγία του Βαγγέλη λοιπόν και με το τιμόνι του έβγαλα το 36ωρο :) Αν έχεις πιο κατάλληλο μέγεθος να μου κάνεις δώρο θα το δεχτώ ^_^ :P Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
FOURNARIS 2.079 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 8 , 2013 Περιμενουμε το τελος σιωπηλοι. 2 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
peterpan 1.735 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 9 , 2013 το δικό μου??? είναι το τιμόνι που μου έκανε δώρο ο Βαγγέλης TC-Drift από το παλιό του KLX γιατί το δικό μου ήταν ΘΕΟΣΤΡΑΒΟ... και με πονούσαν τα χέρια στην πολύωρη οδήγηση. Χάρη στην ευγενική χορηγία του Βαγγέλη λοιπόν και με το τιμόνι του έβγαλα το 36ωρο :) Αν έχεις πιο κατάλληλο μέγεθος να μου κάνεις δώρο θα το δεχτώ ^_^ :P Αμα θες παντως εγω σου δίνω για λιγο ενα σιδεροπριονο! 1 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
vaelsod 3.032 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 Το χάνι βενζινάδικο της Γραβιάς - αναζήτηση ενός θαύματος Για κάνα μισάωρο ο Φώτης ήταν στα τηλέφωνα και στο ενδιάμεσο απλά δεν μιλιόταν. Σε δευτερόλεπτα κατέβαιναν όλα τα πιθανά σενάρια στο μυαλό μας και κανένα δεν μας έκανε. Θέλαμε απλά ένα θαύμα. Όσο ο Φώτης μιλούσε, εγώ καθόμουν στο πεζουλάκι των αντλιών γιατί πονούσα πολύ στο αριστερό πόδι και κοιτούσα σαν πεινασμένο, που είχε να φάει 1 μήνα, τους Αστραχάν να τρώνε… ταχίνι, κρακεράκια και διάφορα άλλα, από όλα είχε το μενού! Δεν θυμάμαι πως και πότε σηκώθηκα, αλλά ξαφνικά βρέθηκα γύρω τους να κόβω βόλτες και να τους κοιτάω με τα σάλια να τρέχουν… μου πρόσφεραν ταχίνι… δεν ήθελα… λιμπιζόμουν τα κρακεράκια και κρατιόμουν από απόσταση για να μην του χιμήξω (του Αστραχάν-Σταύρου ίσως?) όσο τα γαστρικά υγρά έκαναν πάρτυ (πάρταραν είναι η λέξη που έμαθα από το Φώτη ότι χρησιμοποιεί η νεολαία τη σήμερον ημέραν) στο στομάχι μου. Από μόνοι τους μου προσέφεραν και κρακεράκι και τα μάτια μου γούρλωσαν όσο πλησίαζα το πολυπόθητο, πεντανόστιμο, ονειρεμένο κρακεράκι. Κρατήθηκα μετά βίας να μην αρπάξω όλο το κουτί και πήρα μόνο ένα. Μου προσέφεραν κι άλλο αλλά είπα να το παίξω «κιουρία» και να αρνηθώ… μου είπαν δωσ’ το στο παιδί (Φώτης). Ο Φώτης συνέχιζε να μιλάει στο τηλέφωνο κι εγώ να κρατάω το κρακεράκι του μετά βίας στα χέρια μου… μεγάλο μαρτύριο να θες να το καταβροχθίσεις και απλά να το κρατάς… και στο τέλος να γυρίσει να σου πει ο άλλος: -δεν το θέλω, δεν πάει τίποτα κάτω! -φάε το κρακεράκι -δεν θέλω -ΦΑ ΤΟ, θα κάνω σαν τη μάνα σου τώρα -δεν θέλω, δεν κάνει έτσι η κυρά-(δεν θυμάμαι όνομα). Θέλω να τερματίσω… -ναι αλλά δεν πρόκειται να καταφέρεις να τερματίσεις νηστικός (αχ ωραία το βρήκαμε το κουμπί του…πςςςςςς!) Με τη μαγική πρόταση-κουμπί, πήρε το κρακεράκι κατευθείαν από τα χέρια μου και άρχισε να το τρώει. Χιχιχιχι… άξιζε το μαρτύριο μου τόσην ώρα… Κάπου εκεί ήρθε ο κύριος Αστραχάν (κατά κόσμον Κώστας Π.) κοντά μας, χωρίς ερωτήσεις και ανακρίσεις μας περιεργαζόταν για να καταλάβει σε τι κατάσταση βρισκόμασταν… Εύκολο… χαμένοι από όλες τις απόψεις. Λύση δεν είχε βρεθεί. Η οδική δεν είχε σαμπρέλα, ούτε το βενζινάδικο. Μόνο φαστ υπήρχε διαθέσιμο και μια τρόμπα αέρα… και περιμέναμε αμάξι συνοδείας και οδική. Παίρνει πρωτοβουλία ο Αστραχάν για την ανεύρεση βουλκανιζατέρ στη Λαμία. Αφού μας έχει ρωτήσει αν ψάξαμε και βλέπει πως εμείς δεν είμαστε σε θέση να χειριστούμε αυτήν την κατάσταση-κρίση, βγάζει το κινητό του και αρχίζει και ψάχνει τα τηλέφωνα των βουλκανιζατέρ στην Λαμία και μετά ένα-ένα τα καλεί για να δει αν υπάρχει κάποιο που να διανυκτερεύει. Έχω μείνει σαν χαζό να τον κοιτάω με τι άνεση, σιγουριά και ψυχραιμία διαχειριζόταν την όλη κατάσταση. Άρχισα να τον θαυμάζω ακόμα περισσότερο. Καταλάβαινα στην πράξη γιατί έχω διαβάσει όσα έχω διαβάσει για εκείνον. Έφαγε γύρω στην μια ώρα (μισή ώρα που μιλούσε ο Φώτης στο τηλέφωνο και άλλη τόση που περιμέναμε), καθυστέρησε όλη την ομάδα του για να μας βοηθήσει και πρακτικά και ψυχολογικά με την παρουσία του. Και εκείνος και οι υπόλοιποι Αστραχαναίοι που μας πείραζαν και μας έλεγαν να πάρουμε το XR δικάβαλο και να πάμε Αράχωβα, να φάμε, να πιούμε και να «περάσουμε καλά»(if you know what I mean). Για την ιστορία πέρασαν και πολλές άλλες μηχανές. Καμία δεν έκανε ότι έκαναν οι Αστραχάν. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το όνομά τους, ούτε φτιαχτός ο μύθος τους, που απλωνόταν ζωντανά και επιβεβαιωνόταν μπροστά στα μάτια μας την Κυριακή το βράδυ. Κι εκεί ήρθε αχνά στο μυαλό μου να προστεθεί και ένας τελευταίος προβληματισμός και λόγος αναζήτησης ενός θαύματος… οι Αστραχάν ήταν μπροστά μας, αν φτιάχναμε το λάστιχο επιτόπου θα μπορούσαμε (επιτέλους) να συνεχίσουμε το δρόμο μας μαζί τους προς την τελευταία φωτογραφία και τερματισμό. Θα γινόμασταν συνοδοιπόροι τους! Ένα θαύμα ρε γμτ…! ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 2 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
vaelsod 3.032 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 Αναγκαστική (προσ)γείωση Τίποτα… δεν θα γινόταν τίποτα… κάπου εκεί είχαμε αρχίσει να το καταλαβαίνουμε όλοι. Κάπου εκεί είχα πάψει πλέον να ελπίζω και προσπαθούσα να αποδεχτώ την πιθανότητα ότι το 36ωρο θα τελείωνε ακριβώς εκεί, ατερμάτιστο. Κάπου εκεί έχω ήδη πάρει πάγο από τον βενζινά, έχω βγάλει μπότα και προσπαθώ να ανακουφίσω αριστερό αστράγαλο. Έρχεται το αμάξι συνοδείας παρέα με την οδική και αποχαιρετάμε τους Αστραχάν που μας κράταγαν τόσην ώρα παρέα. Καλό δρόμο… κρίμα που δεν θα τον κάναμε μαζί. Φτάσαμε τόσο κοντά! Βγαίνει ο αγχωτικός, δεν του μιλάω, δεν μου μιλάει. Ευτυχία! Μιλάνε με τον Φώτη και με διάφορους άλλους που έσκαγαν μύτη στο βενζινάδικο για βενζίνη. Υπήρχε πολύς κόσμος πίσω μας στη διαδρομή τελικά… Έλεγε περίεργα πράγματα σε όλους. Να φύγουν κατευθείαν για τον τερματισμό κι ας μην βγάλουν την τελευταία φωτό. Υπάρχει λόγος να φτάσουν πριν τις 12. Μυστήρια πράγματα και λόγια μισά… Πήγα να τον ρωτήσω «γιατί» και ήταν σαν να ήμουν αόρατη. Ούτε με κοιτούσε, ούτε μου απαντούσε, αδιαφορία και επιδεικτική αγνόηση σε όλο της το μεγαλείο. Ωραία… αφού μου τα πρηξες ένα ολόκληρο ΣΚ, τώρα, στο τέλος του 36ωρου, αγνοείς την ύπαρξή μου… σσσσσ’ ωραίοςςςςςς…. Αρχίζω να απευθύνομαι στον Νίκο (τον 2ο στο αμάξι συνοδείας). Τι προτείνει εκείνος να κάνουμε και γιατί? Συνεννοούμαι και με τον βενζινά για πιθανές εναλλακτικές διαδρομές μέχρι τον τερματισμό και σκάει ο Φώτης δίπλα μου: -θα γίνει κάποιο παιχνίδι στον τερματισμό για να ρεφάρουν το πρωινό παιχνίδι που ακυρώθηκε. Μετά βίας προλαβαίνουμε αν πάμε από εθνική. Παγώνω… ή θα χάναμε την τελευταία φωτογραφία ή το παιχνίδι ή και τα δύο καθώς η ώρα ήταν προχωρημένη. Γι’ αυτό μάσαγε τα λόγια του ο άλλος και με αγνοούσε. Ξαναπάω στον Νίκο και αρχίζω και τον ρωτάω πιο συγκεκριμένα. Εκεί έχω να το λέω, με βοήθησε. Πήρε αρκετά τηλέφωνα για να μάθει από τη διοργάνωση τι ακριβώς θα γίνει τελικά, γιατί όλα ήταν θολά. Έβαλε φαστ στο λάστιχο του Φώτη. Και μας εξήγησε τις πιθανότητες που έχει το φαστ να πιάσει (καθαρό τζόκερ), ποια διαδρομή είναι πιο συνετή για ένα λάστιχο με φαστ και γιατί. Ο αγχωτικός παρεπιπτόντως ήθελε σε λάστιχο με σαμπρέλα να βάλουμε αμπούλες αέρα και είχε μαζέψει από άλλες μηχανές αμπούλες για να φύγουμε στην επιστροφή με αυτές… και όσο του έλεγα ότι δεν νομίζω πως στα σαμπρελάτα κάνουν αυτές οι αμπούλες (πόσο μάλλον στα σκασμένα) τόσο με αγνοούσε! Νταξ… Τελικά και μετά από αρκετή ώρα, η κατάσταση είχε αρχίσει να ξεδιαλύνει: -Παιχνίδι στον τερματισμό δεν θα γινόταν. -Υπήρχαν ακόμα πολλές μηχανές (και μέλη της MG) πίσω μας, οπότε ο τερματισμός θα έπαιρνε παράταση και μετά τις 12 για να τερματίσουν και οι υπόλοιποι που ήταν ακόμα στο δρόμο και θα έκαναν όλη τη διαδρομή. -Ο Φώτης δεν έπρεπε να κάνει με φαστ την υπόλοιπη διαδρομή, αλλά να φύγει από εθνική. Θα έφευγα αναγκαστικά μαζί του. Με είχε συνοδεύσει σε όλο σχεδόν το 36ωρο, δεν με παράτησε όταν εγώ ήμουν κουρασμένη, δεν μπορούσα τώρα να τον αφήσω μόνο του στην εθνική, μπορεί να με χρειαζόταν. Μέχρι που γυρνάει ο αγχωτικός και λέει «πάμε, θα έρθω κι εγώ με το αμάξι από εθνική». Αυτό ήταν. Αλλαγή πλεύσης. Εφόσον θα πήγαινε το αμάξι από εθνική, ο Φώτης θα ήταν ασφαλής. «Θα πάω για την τελευταία φωτό τότε», λέω στον Φώτη. Ξαναμιλάω με τον Νίκο, ανησυχώ για την ασφάλεια του Φώτη στην εθνική. Δεν υπάρχει λόγος μου λέει, αλλά μπορείς αν θες να βγάλεις την τελευταία φωτό άλλη μέρα και να πας τώρα κατευθείαν στον τερματισμό. Δεν γινόταν, άλλη μέρα δουλεύω, και είχα ήδη μία φωτό χαμένη (την 3η)… που στριφογύρναγε στο κεφάλι μου… Ντύνομαι και αποχαιρετώ Φώτη και Νίκο Ο αγχωτικός ρωτάει απλά τον Φώτη τους αριθμούς εκκίνησης και των δυο μας για να σημειώσει κάτι στη λίστα του και κάνει πως δεν ακούει τον Νίκο που του λέει «η κοπέλα θα συνεχίσει κανονικά». Χειραψία σφιχτή με τον Φώτη, όσο λέω δυνατά (επίτηδες) «θα πας με το αμάξι εεε… όχι μόνος σου», φτιάχνω χάρτες στο tankbag, καβαλάω και φεύγω για την τελευταία φωτογραφία. ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 3 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
vaelsod 3.032 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 Άγευστη, άοσμη, άΦωτη ολοκλήρωση της διαδρομής Πίσσα, μαύρο σκοτάδι, θα περνούσαμε καλά με το XR… θα χανόμασταν στα βουνά… στάνταρ! Σταμάτησα αρκετές φορές στη διαδρομή να κοιτάξω χάρτη και roadbook. Προσπαθώντας με τον φακό να βρω τον σωστό δρόμο. Τέτοιες ώρες χρησιμεύει πολύ ένα gps τελικά… Προς στιγμήν σκέφτηκα να την αράξω κάπου και να περιμένω τους άλλους που θα έρχονταν από πίσω μου… μπα… δεν μου άρεσε σαν ιδέα, κι όπως ήρθε - έφυγε. Έξω από την Αγοριανή ψάχνουμε για ταμπέλα εξόδου, έλεγε το roadbook. Έχω σταματήσει έξω από την διασταύρωση προς το χωριό λοιπόν και ψάχνω, μπρος-πίσω, μπρος-πίσω, έχει μια ταμπέλα αλλά δεν έμοιαζε με αυτήν στη φωτογραφία που μας είχαν δώσει. Χτυπάει τηλέφωνο… ο Αγγελος! Ο διάλογος στο περίπου γιατί δεν τον θυμάμαι ακριβώς: -έλα ρε… που είσαι? -έλα, έχω φτάσει στον τερματισμό, εσύ? -άσε πάθαμε λάστιχο, ο Φώτης, καθυστερήσαμε και τώρα συνεχίζω. -«συνεχίζω ή συνεχίζουμε»? -συνεχίζω.. -τι?? -να σου πω δεν σε ακούω καθαρά, που είναι η τελευταία φωτό? Έξω από την διασταύρωση με το χωριό? -εεε λίγο πιο κάτω… -καλά, καλά, κλείσε θα συνεχίσω, καλά είμαι. Προχωράω με το μηχανάκι, ξαναγυρνάω πίσω, το παίρνω απόφαση, δεν είναι αυτή η ταμπέλα και συνεχίζω. Αρκετό δρόμο πιο μετά να σου η ταμπέλα που έψαχνα. Και τώρα… πως θα βγάλουμε τη φωτό με πίσσα σκοτάδι? Το μηχανάκι όσο πιο κοντά γινόταν στην ταμπέλα και… (moto)cross your fingers. Καλή βγήκε, και πάνω που ετοιμάζομαι να ξεκινήσω να σου ένα περιπολικό. Σταματάνε και πριν μου μιλήσουν, «από εδώ θα πάω για Αράχωβα?» τους ρωτάω για να μην αρχίσουν την ανάκριση. Ναι ναι, όλο ευθεία τον δρόμο όπως πάει, θα βρείτε τις ταμπέλες προς χιονοδρομικά αριστερά κι εσείς δεν θα στρίψετε, όλο ευθεία». Τέλεια, άμα έχει και περιπολικά η περιοχή θα είμαι ασφαλής, λέμε τώρα! Ανούσιος όλος ο δρόμος της επιστροφής, δεν είναι ωραίο να ταξιδεύεις μόνος βράδυ, νύχτα, όταν μοναδικός σου στόχος πλέον είναι να τερματίσεις. Το 36ωρο, η ουσία του (για εμένα) τουλάχιστον είχε τελειώσει. Ο δρόμος ήταν άδειος… και αγγαρεία. Αν είχε τουλάχιστον πανσέληνο θα ήταν πιο ωραία. Θα είχε και πιο πολύ φως να βλέπω… το καντηλάκι μου μέσα… μου έκοβε ταχύτητα. Φτάνω εθνική, βγαίνω στην έξοδο της Ριτσώνας και αρχίζω πάλι να ψάχνω. Πόσο δεν μου άρεσε αυτό που ζούσα εκείνη τη στιγμή. Φτάνω σε μια διχάλα. Δεν την είχε το roadbook. Σταματάω, κοιτάω χάρτη. Έχω κουραστεί… ψυχολογικά. Θέλω απλά να τελειώσω. Δεν μπορώ άλλο να ψάχνω. Περνάνε 1-2 αμάξια και νταλίκες, τους κάνω νόημα να σταματήσουν, με γράφουν. Ήταν νύχτα, ερημιά, νταξ φοβόντουσαν οι άνθρωποι, λογικό… αλλά εκείνη τη στιγμή, είχα αρχίσει να φορτίζομαι έντονα. Βλέπω μια νταλίκα να έρχεται, σταματάω, σβήνω μηχανή αφήνοντας ανοιχτό το φως και κουνάω τα χέρια μου πάνω, κάτω. Περνάει εντελώς ξυστά από δίπλα μου χωρίς να σταματήσει. Πατάω κόρνα από να νεύρα μου και πριν προλάβω να το συνειδητοποιήσω μου έρχονται ξαφνικά τα κλάματα. Γερά όμως… Σε 3 δευτερόλεπτα (δεν είχαν βγει πάνω από 1-2 λυγμοί), έχω τιθασεύσει την ψυχολογική μου αναστάτωση. Δεν μου επιτρέπω να «σπάσω». Όχι τώρα. Είμαι πολύ κοντά. Καβαλάω, επιλέγω το δρόμο που έμοιαζε να ακολουθεί περισσότερο τη διαδρομή του χάρτη και πάω. Θα ακολουθήσω τον δρόμο κι όπου φτάσω. Κι ας κάνω γύρους μέχρι τα ξημερώματα. Δεν βαριέσαι έχω κάνει ξενύχτια και ξενύχτια στους δρόμους… και μάλιστα στο εξωτερικό… εδώ θα κωλώσω? Όχι! Τέλος. Φτάνοντας στην κατάβαση με τα πέταλα, κατάλαβα πως είχα επιλέξει το σωστό δρόμο. Κατάβαση Ριτσώνας στο απόλυτο σκοτάδι. Αργά, αργά γιατί η κούραση δεν επιτρέπει παραπάνω ταχύτητα. Θα φτάσουμε. Δεν ξέρω πότε, αλλά αργά αργά θα φτάσουμε. Στη διασταύρωση έξω από τη Δροσιά, όπως συνεχίζω ευθεία, κοιτάω πίσω μου και βλέπω να βγαίνει μια μηχανή. Μου κάνει νόημα, αναστροφή και πίσω. Δικός μας ήταν. 36ωρίτης. -Από εδώ για Δροσιά? -Γεια σου (λες και με ήξερε…) ναι ναι, σε περιμένουν. (ντόινγκ!) Μου δίνει αναλυτικά οδηγίες, χαιρετιόμαστε, καλό δρόμο και φεύγω. Ακολουθώ τις οδηγίες του, ρωτάω στο σουβλατζίδικο που είχαν ρωτήσει σχεδόν όλοι (φάνηκε από το χαμόγελό του όταν τον ρώτησα) και ντουγρού προς παραλία. Λίγο πριν φτάσω ένα αμάξι με 4 κοπέλες. Σταματάω, σταματάνε λίγο πιο κάτω. -Από εδώ για Ιππόκαμπο? Όπισθεν τα κορίτσια και μες στην χαρά μου συστήνονται (δούλευαν στο μαγαζί του τερματισμού) και μου δείχνουν τον δρόμο. Σε 50 μέτρα έφτανα παραλία, στροφή δεξιά και μπροστά μου θα δω μηχανές. Έτσι έγινε… ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 5 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
brutos 971 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 Καταρχήν θέλω να σε ευχαριστήσω που μοιράζεσαι όλες αυτές τις εμπειρίες/σκέψεις μαζί μας. Η περιγραφή σου επίσης είναι συναρπαστική, "βλέοω" τις σκηνές που περιγράφεις, είναι ξεκάθαρο ότι τα συναισθήματα σου ήταν έντονα. Ανούσιος όλος ο δρόμος της επιστροφής, δεν είναι ωραίο να ταξιδεύεις μόνος βράδυ, νύχτα, όταν μοναδικός σου στόχος πλέον είναι να τερματίσεις. Πόσο δεν μου άρεσε αυτό που ζούσα εκείνη τη στιγμή. Έχω κουραστεί… ψυχολογικά. Θέλω απλά να τελειώσω. Δεν μπορώ άλλο να ψάχνω. … αλλά εκείνη τη στιγμή, είχα αρχίσει να φορτίζομαι έντονα. Πατάω κόρνα από να νεύρα μου και πριν προλάβω να το συνειδητοποιήσω μου έρχονται ξαφνικά τα κλάματα. Γερά όμως… Θα μου επιτρέψεις 2 ερωτήσεις μόνο. Διάβασα το παραπάνω απόσπασμα και μου γεννήθηκαν τα παρακάτω ερωτήματα: 1. Γιατί να μπείς στην διαδικασία; 2. Θα το ξαναέκανες και γιατί; Έχω διαβάσει και άλλες εμπειρίες από 36ωρα, απλά θέλω την απάντηση από ένα γυναικείο μυαλό που αντιμετωπίζει αλλιώς τα πράγματα Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
vaelsod 3.032 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 Καταρχήν θέλω να σε ευχαριστήσω που μοιράζεσαι όλες αυτές τις εμπειρίες/σκέψεις μαζί μας. Η περιγραφή σου επίσης είναι συναρπαστική, "βλέοω" τις σκηνές που περιγράφεις, είναι ξεκάθαρο ότι τα συναισθήματα σου ήταν έντονα. Θα μου επιτρέψεις 2 ερωτήσεις μόνο. Διάβασα το παραπάνω απόσπασμα και μου γεννήθηκαν τα παρακάτω ερωτήματα: 1. Γιατί να μπείς στην διαδικασία; 2. Θα το ξαναέκανες και γιατί; Έχω διαβάσει και άλλες εμπειρίες από 36ωρα, απλά θέλω την απάντηση από ένα γυναικείο μυαλό που αντιμετωπίζει αλλιώς τα πράγματα Σε ευχαριστώ, η απάντηση θα έρθει στο τέλος της αφήγησης... 1 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Whatevier 1.310 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 πάρταραν είναι η λέξη που έμαθα από το Φώτη ότι χρησιμοποιεί η νεολαία τη σήμερον ημέραν -δεν το θέλω, δεν πάει τίποτα κάτω! -φάε το κρακεράκι -δεν θέλω -ΦΑ ΤΟ, θα κάνω σαν τη μάνα σου τώρα -δεν θέλω, δεν κάνει έτσι η κυρά-(δεν θυμάμαι όνομα). Θέλω να τερματίσω… -ναι αλλά δεν πρόκειται να καταφέρεις να τερματίσεις νηστικός (αχ ωραία το βρήκαμε το κουμπί του…πςςςςςς!) Με τη μαγική πρόταση-κουμπί, πήρε το κρακεράκι κατευθείαν από τα χέρια μου και άρχισε να το τρώει. Χιχιχιχι… άξιζε το μαρτύριο μου τόσην ώρα… Εντομεταξυ εχουν πιστεψει ολοι οτι εισαι 19 χρονω κοριτσακι και πας και γραφεις "η νεολαια τη σημερον ημεραν" παλιοπουρο. Εγω φταιω ρε, που οταν μας περναγανε για ζευγαρι δεν ελεγα "εχουμε χασμα γενεων με την κυρια" Και εκείνος και οι υπόλοιποι Αστραχαναίοι που μας πείραζαν και μας έλεγαν να πάρουμε το XR δικάβαλο και να πάμε Αράχωβα, να φάμε, να πιούμε και να «περάσουμε καλά»(if you know what I mean). Για την ιστορία πέρασαν και πολλές άλλες μηχανές. Καμία δεν έκανε ότι έκαναν οι Αστραχάν. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το όνομά τους, ούτε φτιαχτός ο μύθος τους, που απλωνόταν ζωντανά και επιβεβαιωνόταν μπροστά στα μάτια μας την Κυριακή το βράδυ. Κι εκεί ήρθε αχνά στο μυαλό μου να προστεθεί και ένας τελευταίος προβληματισμός και λόγος αναζήτησης ενός θαύματος… οι Αστραχάν ήταν μπροστά μας, αν φτιάχναμε το λάστιχο επιτόπου θα μπορούσαμε (επιτέλους) να συνεχίσουμε το δρόμο μας μαζί τους προς την τελευταία φωτογραφία και τερματισμό. Θα γινόμασταν συνοδοιπόροι τους! Ένα θαύμα ρε γμτ…! Επρεπε ν' χαμε παει αραχωβα τελικα. Να μου φτιαχνες γαλατακι με κορνφλεικ και να μου τραγουδαγες κανα νανουριστικο να κοιμηθω. Αυτο ηταν το "να περασουμε καλα" εκεινη την ωρα για μενα Εντομεταξυ σε εβλεπα ποσο ηθελες να συνεχισεις με τους Αστραχαν και δεν ηξερα τι να κανω.. Ισως επρεπε να ειχα κλεψει λιγακι και να σου ανακοινωνα οτι τελος παιρνω την οδικη, γιατι να σε επειθα αλλιως δεν επαιζε. Θα σου ελεγα φχαριστω παλι, αλλα πλεον ειμαστε ασπονδοι οχτροι 5 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
vaelsod 3.032 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 Θα σου ελεγα φχαριστω παλι, αλλα πλεον ειμαστε ασπονδοι οχτροι ότι έζησες έζησες από το 36ωρο "θρυλικέ junior".... τωρα πια μάζευε λεφτά για να ανανεώσεις την γκαρνταρόμπα σου... αφού σε λίγο δεν θα χωράς στα ρούχα σου. 1 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Al_Bandy 2.780 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 Εντομεταξυ εχουν πιστεψει ολοι οτι εισαι 19 χρονω κοριτσακι και πας και γραφεις "η νεολαια τη σημερον ημεραν" παλιοπουρο. Εγω φταιω ρε, που οταν μας περναγανε για ζευγαρι δεν ελεγα "εχουμε χασμα γενεων με την κυρια" χαρηκα για τη γνωριμία 3 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Whatevier 1.310 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 11 , 2013 χαρηκα για τη γνωριμία στη διαθηκη μου σε σενα το χω γραψει το 630.. να μου το προσεχεις.. 3 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
patapios 1.698 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 19 , 2013 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ .... 2 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Al_Bandy 2.780 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 19 , 2013 τι ? ποιο πολυ (εχω στειλει και απειλητικά πμ αλλα τωρα το παω και δημοσια :P ) 1 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TC-drift 3.473 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 19 , 2013 οχαχαχα.. σε λίγο θα γίνει το επόμενο 36ωρο... Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
vaelsod 3.032 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 19 , 2013 αμαν βρε παιδιά.... με φάγατε.... (Αγγελε για τιμωρία θα σε χώσω να έρθεις να μου φτιαξεις το καζανάκι... -_- ) η ουρά έμεινε... και οι ευχαριστίες. λίγη υπομονή μόνο... Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
MentalRay 2.839 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Ιούνιος 19 , 2013 λίγη υπομονή μόνο... να γίνει και το 17ο να τα μαζέψω όλα μαζί. Μην γράφω 500 φορές! 3 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
DeadShadoW 269 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Σεπτέμβριος 27 , 2013 Παλικάρι το αφησες καπου στην μεση το θεμα εεεεεεεε ...... 1 Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Kostas-MotoLover 10.029 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Σεπτέμβριος 27 , 2013 :tooth: Καλά λέει, δεν το είχα προσέξει..... μας έφαγε το καλοκαίρι και ξεχαστήκαμε. Εεεεεε, παληκάρι vaelsod, πού 'σαι ωρέ? Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Ladau 0 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Σεπτέμβριος 27 , 2013 Οταν χρειαστει θα μας πει το παλικαρι να το ξεκλειδωσουμε. Μεχρι τοτε Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
