Σήμερα γάμος γίνεται

[estebahn 7.692]

Για την Φινλανδία δεν έχω ακούσει από πουθενά ότι έχει κάποιο οδηγικό ενδιαφέρον. Απ΄ ότι διάβαζα πρόκειται για έναν τόπο σε μεγάλο ποσοστό επίπεδο με δάση να πλαισιώνουν τον δρόμο εκμηδενίζοντας την θέα. Μπορώ πλέον να επιβεβαιώσω αυτά τα γραφόμενα.

Πριν βρεθώ σ’ αυτή τη θέση, υπολόγιζα να διασχίσω την χώρα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, ει δυνατόν με μία ή δύο διανυκτερεύσεις. Η πολύ πρωινή αναχώρηση από το Ακρωτήρι σημαίνει ότι έχω ώρες μπροστά μου για να πετύχω κάτι τέτοιο, όχι ότι υπάρχει και νύχτα να με πιάσει δηλαδή.

Πριν της εννιά το πρωί έχω ξεκινήσει τη διάσχιση, τι πληκτικός όρος σε σχέση με το δέος του Νόρντκαπ κάποιες ώρες πριν. Από τις πρώτες εμφανείς αλλαγές είναι στα ονόματα των μερών: Δεν είναι μόνο ότι τα περισσότερα δείχνουν να έχουν την κατάληψη –εμι, αλλά είναι εμφανές ότι η γλώσσα ουδεμία σχέση έχει με νορβηγικά. Ή με γερμανικά. Ή με Ρώσικα. Για τα περισσότερα μέρη που συναντώ δεν έχω ιδέα πώς προφέρονται. Ελπίζω για το κάτω – κάτω της πινακίδας να μην πέφτω πολύ έξω!

Όταν μίλησα περί ευθειών στο δάσος ίσως να νόμιζε κανείς ότι υπερβάλλω. Ιδού:

Τα όρια είναι αστεία χαμηλά και το GPS συνεχώς με προειδοποιεί για κάμερες. Απ΄ ότι βλέπω και οι ντόπιοι δεν ξεφεύγουν των ορίων, οπότε πρέπει να σέρνομαι. Τόσο που μερικές φορές ξεχνιέμαι με πέμπτη, οι στροφές παραμένουν πολύ χαμηλά. Με αυτούς τους ρυθμούς και τα (μη) ανοίγματα του γκαζιού το VFR καίει αέρα κοπανιστό, γεγονός που σε κάνει να αναρωτιέσαι: Αν μια τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα 800 κυβικών και δεκαεπτά ετών (μην πιάσουμε πότε σχεδιάστηκε) μπορεί να κάψει τόσο λίγο, αχρείαστες οι πολυπλοκότητες των μοντέρνων κινητήρων, τελικά στον δεξί καρπό βρίσκεται το μυστικό όσων αποζητούν οικονομία.

Εμμέσως ίσως είναι ορατό από την πάνω φωτογραφία, ένα μεγάλο πρόβλημα που δεν θα περίμενε κανείς στην Λαπωνία είναι η αντηλιά. Από την σχεδόν ραστώνη των χαμηλών ταχυτήτων σε ευθείες που κυνηγάνε τον ορίζοντα μαζί με το… μπαϊλισμα (αν χρειαστεί παρέχω μετάφραση!) αναλαμβάνει να σε γλιτώσει η τοπική πανίδα. Τάρανδοι παντού. Τα τεράστια ζώα συχνά σε παρεάκια πολλές φορές περπατάνε νωχελικά στην άσφαλτο, άλλες αράζουν απλά και δυστυχώς μερικές πετάγονται τρομαγμένα από το δάσος και διασχίζουν κάθετα τον δρόμο. Προφανώς και το χρώμα τους έχει εξελιχθεί ώστε να είναι δυσδιάκριτα στο δάσος, οπότε πρέπει να είσαι σε ακόμη μεγαλύτερη εγρήγορση. Χρειάζονται τρία τέσσερα πολύ δυνατά φρεναρίσματα και δεκάδες άλλα στα οποία τους βλέπεις από μακριά και σταδιακά σχεδόν ακινητοποιείσαι μέχρι να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Ω τι διασκέδαση! Αλλά η πραγματική μου ανησυχία είναι άλλη.

Τροποποιήθηκε Οκτώβριος 17 , 2019 από τον estebahn
--

[estebahn 7.692]

Ενός κακού μύρια έπονται λένε. Και εδώ ανοίγει μια παρένθεση. Η μάλλον η παρένθεση ανοίγει τον περασμένο Νοέμβρη: Όσο βρίσκεται στην Αγγλία το CBR μου φοράει τουριστικά bridgestone T30, μάλιστα λόγω μιας ταβανόπροκας που κατέστρεψε το προφίλ του πίσω, το τρέχον Τ30 είναι ολόφρεσκο. Το VFR αγοράζεται με κάτι μαύρα πράγματα που ελαστικά είναι μόνο κατ’ όνομα.

Χριστούγεννα λοιπόν, ολιγοήμερες διακοπές στην Ελλάδα και έχω ήδη παραγγείλει ένα σετ ΒΤ16Pro. Αφού οι δύο μοτοσυκλέτες φοράνε ίδιες διαστάσεις ελαστικών, ευκαιρία για τράμπα: Το F4 να φορέσει κάτι πιο σπορ, ειδικά εφόσον δεν προβλέπονται και πολλά χιλιόμετρα, αφού θα παραμείνει Ελλάδα, και το VFR να κληρονομήσει τα τουριστικά λάστιχα.

 Αμ δε. Εκείνο το πρωινό του Δεκέμβρη ένα σωληνάκι βενζίνης στο 600 αποφασίζει πως η στεγανότητα δεν το εμπνέει. Βάζοντας μπρος ανακαλύπτω ότι το μοτέρ καθώς ζεσταίνεται αρχίζει να καίει / εξατμίζει την βενζίνη με την οποία είναι λουσμένο. Το CBR δεν μπορεί να πάει ως το βουλκανιζατέρ να φορέσει τα λάστιχα που έχω αγοράσει, οπότε παίρνω την (ίσως επιπόλαιη) απόφαση να τα βάλω στο 800αρι, αφού ο χρόνος πιέζει.

Ξέρω πώς τα συγκεκριμένα λάστιχα δεν θα βγάλουν όλο το ταξίδι. Και γι’ αυτό από τον Μάιο δεν έχω γράψει πολλά χιλιόμετρα. Επίσης τα έχω κατά το δυνατόν φυλάξει από παρατεταμένες υψηλές ταχύτητες ή εθνικές οδούς. Τέλος φλας μπακ, επιστροφή στην Φινλανδία.

[estebahn 7.692]

Σε μια από τις εκατοντάδες λίμνες αποφασίζω να κάνω μια στάση να σπάσει η βαρεμάρα, υπάρχει ένα όμορφο camping.

Ένα δροσερό αναψυκτικό στο λουλουδάτο μπαλκονάκι είναι ότι πρέπει.

Δυστυχώς προσωπικό γιοκ, οπότε μόνο νερό –κάτουρο που κουβαλάω μαζί μου στο μενού. Οι υψηλές θερμοκρασίες σημαίνουν και μπόλικα έντομα, τα ζουμιά τους σε όλη τη μάσκα κάνουν το VFR να φαίνεται λες και βγήκε από αγώνα paintball.

Κάτι απροσδιόριστο έχει στάξει στα πλαστικά, ότι και αν είναι, είναι λαχταριστό για τις πιο τροφάτες μύγες που έχω δει, κοντεύουν το μέγεθος του λεβιέ ταχυτήτων!

(Επίσης φαίνεται και το πλάτος των επίπεδων επιφανειών του fairing πο επιτρέπουν να ακουμπάς γάντια).

Έχω την συνήθεια μετά από στάσεις να κάνω έναν οπτικό έλεγχο στη μοτοσυκλέτα, σε αυτή τη στάση ανακαλύπτω πόσο γρήγορα έχουν φθείρει τα απανωτά χιλιόμετρα το πίσω λάστιχο, η κορώνα  πλέον έχει ένα σαφές επίπεδο σημείο. Καλώς τα μου!

Κατά τα’ άλλα, στο ίδιο έργο θεατής με την φλαταδούρα. Τουλάχιστον τα συννεφάκια είναι όμορφα.

Μια πινακίδα που δεν βλέπεις κάθε μέρα: Ένα ντεπόζιτο δρόμο βρίσκεται η… Ρωσία! Όχι, αλήθεια, πολύ δύσκολα θα το πίστευα ότι θα τσουλούσαν εδώ οι ρόδες μου.

(Παρατηρείστε και το πόσο πιο ξένοι είναι οι φθόγγοι των Φινλανδικών)

Το  ότι ο… Βλαδήμηρος δεν είναι πολύ μακριά γίνεται εμφανές στο ξεβαμμένο καλυβάκι. Επιγραφή σε κυριλλικό, να τολμήσω την πρόβλεψη ότι η πρώτη λέξη σε κόκκινα γράμματα σημαίνει μαγαζί;

Το πιο ενδιαφέρον πράγμα είναι να βλέπω την ένδειξη χιλιομέτρων που απομένουν στο GPS να αλλάζει, 300, 200, 100, 50, κάποια στιγμή φτάνω σ’ ένα μέρος όπου παιδί ίσως ξετρελαινόμουν: Στο χωριό του Αϊ-Βασίλη.

[estebahn 7.692]

Στέλνω στον Russel, δεν περίμενε ότι θα έφτανα τόσο νωρίς και είναι κανένα δίωρο μακριά, οπότε θα δω τον χώρο μόνος. Βέβαια κατά πόσο ταιριάζει Αι-Βασίλης και χιόνια με τους 27 βαθμούς του θερμομέτρου, είναι μεγάλη κουβέντα!

Με το πάθημα των Βικινγκ να μου έχει γίνει μάθημα αποφασίζω να αφήσω τις μπότες στη μηχανή και να βολτάρω με αθλητικά, ξεκινώντας από τον χώρο στον οποίο μπορούν τα πιτσιρίκια να βγάλουν φωτο με τον Santa.

Κόστος όχι μακριά από 50ευρο. Αν είναι δυνατόν. Ο προθάλαμος μάλιστα έχει την πιο τραγική εικόνα Χριστουγέννων που μπορώ να φανταστώ: Κάτι στραβοτοποθετημένες κούκλες που θυμίζουν βιτρίνα καταστήματος ‘νεοτερισμών’ του ’80, αίσχος.

Είχα ακούσει τα καλύτερα γι’ αυτό το μέρος, δεν θα μπορούσα να έχω πιο εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη. Η εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων από την Coca Cola είναι επιπέδου φιλανθρωπίας μπροστά σ’ αυτό το πάρκο. Wanna-be σαλέ / εστιατόριο.

Καμια δεκαριά μαγαζιά με ότι σαχλοκινέζικο ασυσχέτιστο μπορεί να φανταστεί κανείς. Από ψεύτικους ‘πολύτιμους’ λίθους μέχρι μαχαίρια (!).

Είχα πριν μερικά χρόνια βρεθεί σε ένα τριτοκλασάτο mall σε ινδική συνοικία στα Εμιράτα, αυτό μου θυμίζουν τα μαγαζιά που βλέπω.

Το μόνο κάπως αποδεκτό κιόσκι είναι το ταχυδρομείο του Αγίου.

Εντός του πετυχαίνω και την επιγραφή ‘155 ημέρες ως τα Χριστούγεννα’, σας πρόλαβαν φέτος Jumbo, η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε λίγο μετά του Αι-Λιος εδώ.

Και μια φιγούρα από τα παιδικά χρόνια των λιγότερο πιτσιρικάδων, θυμάται κανείς τα Μούμινς;

680 χιλιόμετρα το Βόρειο Ακρωτήρι και 3200 η Αθήνα. Δίνει μια διάσταση του πού είναι η Λαπωνία.

Την ίδια διάσταση προσπαθεί να δώσει και το γεγονός πώς το πάρκο είναι χτισμένο πάνω στον Αρκτικό. Αλλά καμία σχέση με το συναίσθημα που η ίδια γραμμή εμπνέει στη Νορβηγία.

Δεν βοηθά και το 32άρι σον υδράργυρο.

[estebahn 7.692]

Πλήρως ξενερωμένος σκέφτομαι να φύγω πριν ολοκληρώσω την βόλτα, από την άλλη είναι αρκετός ο χρόνος ως το ραντεβού με τον Γερμανό, οπότε ας τριγυρίσω λιγάκι.

Φαίνεται πως δεν ήμουν στην naughty list φέτος, η ανταμοιβή μου είναι ένα random πεταμένο πισινό λάστιχο που τόσο χρειάζομαι.

Μπα, Michelin είναι, θα προορίζεται για τον noodles που είναι φαν

Περιμένω  κανένα ζόρικο μονοκύλινδρο, εννοούν σκύλους, αλλά ο χώρος είναι κλειστός.

Όπως και τα περισσότερα εκθέματα. Απογοήτευσης συνέχεια.

Φτου και ήθελα να το παρκάρω εδώ!

Κατανοώ ότι αν πας Γενάρη στην Σαντορίνη λίγα πράγματα θα βρεις. Το ίδιο πιθανώς ισχύει και εδώ. Αλλά η εικόνα με το 80% των χώρων κλειστό είναι ξενέρωμα.

 

[FlyingInADream 10.368]

Αν και το έχω ξαναγράψει σε άλλο ταξιδιωτικό, αυτό ΔΕΝ είναι το χωριό του Άη Βασίλη. Είναι το χωριό του Άη Νικόλα. Santa Claus το Claus είναι παραφθορά του Nicolaus. Είναι ο άγιος των δυτικών-καθολικών, ο οποίος είναι φανταστικό πρόσωπο (έτσι όπως τον ξέρουμε), και το ''χωριό του'' είναι αυθαίρετο επινόημα. Επειδή τον έχουν συνδέσει με κρύο και χιόνια, άρα είναι στην Φινλανδία. Γενικά όλη η φιλολογία του δυτικού ''ΑηΒασίλη'' σαν χοντρός ευγενικός συμπαθής κύριος με κόκκινη στολή και ζωνάρι, που μένει στα Βόρεια και τα Χριστούγεννα φέρνει δώρα με ταράνδους και ιπτάμενο έλκηθρο, παρόλο που έχει περάσει και στην δική μας pop κουλτούρα, ΔΕΝ είναι κάτι πραγματικό, είναι μια ιστορία φτιαχτή και ψεύτικη, κυρίως για εμπορικούς λόγους, που απλά ξεπατικώνει κάποιες πτυχές του πραγματικού δικού μας Άη Βασίλη.

Ο δικός μας Άη Βασίλης, ήταν ιστορικό πρόσωπο, επίσκοπος Καισαρείας στην Βυζαντική Αυτοκρατορία (το λέει και το κλασσικό πρωτοχρονιάτικο τραγούδι), ο οποίος και αγιοποιήθηκε για την μεγάλη του γενναιοδωρία και αυταπάρνηση των υλικών πραγμάτων. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία όταν τον επισκέφτηκε ο Αυτοκράτορας και είδε σε τι φτωχικό κρεββάτι κοιμόταν. Ο Αυτοκράτορας παρήγγειλε ένα νέο κρεββάτι για τον Επίσκοπο, και την επόμενη μέρα πήγε να το δει: Ο Άη Βασίλης το είχε ΗΔΗ δωρίσει σε φτωχούς. Από τα ιστορικά κείμενα, ξέρουμε ότι δεν ήταν φυσικά χοντρός, φόραγε ένα γκρι φτωχικό πανοφώρι, δεμένο με ζώνη στην μέση, και γενικά ήταν ένας πολύ γενναιόδωρος αλλά και αυστηρός-πεθαρχημένος στις αρχές του άνθρωπος.

Δεν πρόκειται για άλλο όνομα του ίδιου ''Αη'' που έχουν άλλες χώρες, όπως μου είχαν γράψει την προηγούμενη φορά, είναι ΑΛΛΟΣ άνθρωπος.

 

Αυτά, έτσι επικουρικά για το θέμα, και όχι για να χαλάσω το ταξιδιωτικό φυσικά.

Τροποποιήθηκε Οκτώβριος 17 , 2019 από τον FlyingInADream

[estebahn 7.692]

Εννοείται πως δεν χαλάει καθόλου το θέμα, ίσα ίσα γίνεται πιο ακριβές. Και σε προηγούμενα ή επόμενα κείμενα είναι σίγουρος ότι έχω λάθη και ανακρίβειες, μόνο καλό κάνουν οι διορθώσεις.

Αναφορικά με το δεδομένο "χωριό", πράγματι ειναι ένα εντελώς εμπορευματοποιημενο μέρος και μάλιστα με την χειρότερη έννοια του όρου, πολύ άρπα-κολλα, επ' ουδενί δεν αξίζει επίσκεψη.

 

(Σημείωση, για καμία εβδομάδα θα είμαι εκτός έδρας με τη δουλειά, οπότε η συνέχεια σε λίγες ημέρες)

[Kostas-MotoLover 10.029]

Δεν ξέρω για τους άλλους. Εγώ τη νύφη μπήκα να δω κι ακόμα τίποτα...... όλα ψέμα σ' αυτή τη ζωή ρε φίλε. 

 

Πραγματικά ρε συ Στέφανε. Τό 'χεις πολύ με το γράψιμο πιδί μ'......  Χαραμίζεσαι συγγραφικά......

Απ' τον ευρηματικό τίτλο μέχρι και την τελευταία πινελιά στο θέμα, σε βρίσκω ά-ψο-γο. 

Η αφήγησή σου είναι τόσο μεστή και ολοκληρωμένη, ώστε σχεδόν αισθάνομαι ότι δεν έχω ανάγκη να κάνω αυτό το ταξίδι.  Το έκανα ήδη μαζί σου, μέσα απ' την εκπληκτική (και χωρίς ορθογραφικά λάθη) περιγραφή σου, το πλούσιο λεξιλόγιο, τα πετυχημένα σχόλια για το κάθε τί.

Το διαβάζω αργά για να μη χάσω ούτε οξεία, αλλά και γρήγορα γιατί βιάζομαι να δω τί έχει παρακάτω.

 

Χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους να τολμούν πράγματα που σ' εμένα φαίνονται αδιανόητα, όπως το να κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι ΜΟΝΟΣ σε μια μοτοσυκλέτα. Όλα μες το μυαλό μας είναι τελικά, και τα κολλήματα και όλα.

Να είσαι πάντα γερός και δυνατός να χαίρεσαι ό,τι γουστάρεις εσύ απ' τη ζωή. Κάνε πράγματα τώρα που είσαι νέος, ελεύθερος κι ωραίος, γιατί κάποτε ίσως να μη μπορείς να πας ούτε στο............ Ακρωτήρι του Σουνίου για καφέ, όπως εγώ.  

 

 

Υ.Γ.

Περιμένω να δω τη νύφη, ε. Μην ξεχνιόμαστε και μη φεύγουμε απ' τον τίτλο του θέματος.  

 

[FlyingInADream 10.368]

Κάτι μου λέει, θα δεις πολλές ''νύφες'' στον γυρισμό από πιο ανατολικές χώρες 

[estebahn 7.692]

@motolover, σ' ευχαριστώ αλήθεια για τα καλά σου λόγια, χαίρομαι να είναι ευχάριστο το κείμενο γιατί ξέρω ότι λόγω... μήκους ()εύκολα μπορεί να γίνει κουραστικό. Κουραστικά και τα διαλείμματα, επανήλθα σπίτι οπότε ξαναγυρνάω στο γράψιμο

[innova 04 7.945]

πριν 9 λεπτά, το μέλος estebahn έγραψε:

 οπότε ξαναγυρνάω στο γράψιμο

Ωραια. Κλειδωνονται ολα τα υπόλοιπα τόπικ.

There can be only one.

[estebahn 7.692]

Ευτυχώς εντοπίζω μια επισκέψιμη σκηνή Σάμι (τοπικές φυλές), αυτό είναι πιο ενδιαφέρον θέαμα.

 

Μάλιστα δίπλα υπάρχει ένας περιφραγμένος χώρος με τάρανδους, κατ' εξαίρεση επισκέψιμος. Αν θέλεις πληρώνεις μερικά ευρώ με αντάλλαγμα χλωρά κλαδιά για να τους ταΐσεις.

Η υπάλληλος δέχεται να κρατήσει τα μεζεδάκια προκειμένου να φωτογραφίσω τον...κερατά. Ο μικρός με τα κέρατα είναι τεσσάρων μηνών και απ’ ότι μου λέει η δεσποινίδα Santa Baby όλοι γεννιούνται προς Μάρτη, το ίδιο και οι άγριοι που είδα τα ξημερώματα στο Ακρωτήρι.

Δεν είχα ιδέα ότι υπάρχουν και λευκοί. Φαίνονται εντονότερα τα χνουδωτά κέρατα σε αυτόν. Κοκκινομύτη δεν πετυχαίνω πάντως, και άλλος μύθος του καταναλωτισμού.

Αυτοί έπιασαν την σκιά για να προστατευτούν από την μεσημεριανή ζέστη. Την επόμενη βδομάδα απ' ότι διάβασα ότι αρκετοί ψόφησαν αυτό το καλοκαίρι λόγω θερμοκρασιών.

Τα κέρατα τους είναι το κάτι άλλο!

[estebahn 7.692]

Ο Russel με ειδοποιεί ότι έχασε το κυλινδράκι του λεβιέ ταχυτήτων στο GS του! Κατάφερε να φτάσει σε χωρίο και να το αντικαταστήσει με βίδα, αλλά έχει χάσει τόσο χρόνο που θα μείνει εκεί απόψε. Φτου, τσάμπα έκλεισα διανυκτέρευση εδώ, θα μπορούσα να προχωρήσω τουλάχιστον ως την Oulu, την κοντινότερη πόλη.

Επιστρέφω στη μηχανή, τα πράγματα μου με περιμένουν χωρίς εκπλήξεις στη θέση τους. Θα μου λείψει αυτή η υπερβολική ασφάλεια.

Πάω προς την πόλη του Ροβανιέμι. Για κάποιο λόγο δεν νιώθω αρκούντως άνετα να αφήσω τα πράγματα μου στη μηχανή, οπότε φορτωμένος με μπουφάν, κράνος και το tankbag ως σακίδιο η κινητικότητα μου μειώνεται πολύ. Άσε που κάπου χάνω και το αδιάβροχο κάλυμμα του tankbag. Προσθέτοντας και την ζέστη που με ταλαιπωρεί, ψάχνω απλά έναν δροσερό χώρο να φάω. Το κομμάτι των πεζόδρομων που εξερευνώ δεν με ενθουσιάζει, κάτι ιρλανδέζικες pub μάλλον άσχετες με τον τόπο τις βρίσκω.

Χορτάτος  βολτάρω λίγο προς το ποτάμι / λίμνη. Άσχημα δεν το λες.

Υπάρχει και παραλία που μπανιαρίζεται κόσμος. Από την εικόνα για άλλη μια φορά σ’ αυτή τη χώρα αυτό που αξίζει να κρατήσει κανείς είναι τα συννεφάκια τύπου 'χαρούμενοι φίλοι Bob Ross'.

Αλλά εμμονή με τον Άγιο Βασίλη, έχουμε βγάλει την μπέμπελη και ο μικρός κυκλοφορεί με σκούφο!

 

Είναι νωρίς, αλλά αφενός το μέρος δεν με κερδίζει, αφετέρου η ζέστη και η αϋπνία με κουράζουν. Αποσύρομαι προς το δωμάτιο, ο σπιτονοικοκύρης μου γι’ απόψε είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός άνκορμαν, ό,τι να ‘ναι! Το δεύτερο μισό της ημέρας απογοήτευση. Αλλά το πρώτο μισό ήταν τόσο δυνατή εμπειρία που μου αρκεί ως σκέψη ενώ χαλαρώνω στο κρεβάτι. Με τον ήλιο σταθερά να στέκει έξω από τις κουρτίνες μου.

 

[estebahn 7.692]

Ημέρα 12η, 23/07/’19
Rovaniemi (FI) – Helsinki (FI) – Tallinn (EST), 852km

Ο στόχος έχει μπει από την προηγούμενη ημέρα: Η Φινλανδία πρέπει να φεύγει. Και με την μέχρι τώρα εμπειρία από αυτή τη χώρα αυτό προβλέπεται να γίνει άνευ συγκινήσεων. Με το να μείνω στο Rovaniemi την περασμένη νύχτα όμως (σχετικά βόρεια δηλαδή) είμαι αναγκασμένος να καλύψω αρκετά χιλιόμετρα απόψε. Ιδανικά θα ήθελα να μην αναγκαστώ να περάσω δεύτερη βραδιά εντός Φινλανδίας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προλάβω πλοίο από Ελσίνκι για το Ταλίν της Εσθονίας.

Σύμφωνα με το GPS, χρειάζομαι 9:30 ώρες καθαρής οδήγησης ως το Ελσίνκι. Βάλε και μπλέξιμο μες στην πόλη, βάλε και το ότι πρέπει να είσαι κάποια ώρα νωρίτερα στο λιμάνι, βάλε και στάσεις για βενζίνη, τα περιθώρια στενεύουν. Αν θέλω να έχω και ένα συντελεστή ασφαλείας, χοντρικά το 12ωρο δεν το γλιτώνω, που σημαίνει ότι ακόμη και με αναχώρηση νωρίς , το πλοίο που θα πρέπει να προλάβω θα πρέπει να φεύγει αργά το απόγευμα. Για πολύ καλή μου τύχη, υφίσταται τέτοιο δρομολόγιο.

[estebahn 7.692]

Ημέρα σιδηροκωλίασης λοιπόν. Πρωί πρωί κατεβαίνω τα σκαλιά της πολυκατοικίας, παθαίνω πλάκα όταν βλέπω δυο λαγούς να παίζουν στο γρασίδι! Επίσης παρατηρώ ότι το επίθετο στο δίπλα κουδούνι είναι Makkinnen. Τόμι εσύ; Φόρτωμα και αμπελαλέ.

Δεν έχω πρόβλημα με το να κάνω πολλά χιλιόμετρα την ημέρα, δεν με κουράζει ο δρόμος εύκολα, Το πρόβλημα μου είναι η πλήξη. Η χθεσινή τριάδα φλαταδούρα, χαμηλά όρια, τάρανδοι με συντροφεύει και σήμερα συν την έγνοια για την φθορά του πίσω ελαστικού μου. Στο ξεκίνημα της ημέρας έχει αυτή την όψη.

Οι πιέσεις είναι σωστές, οι ταχύτητες σταθερές και ανά περίπου τριακόσια χιλιόμετρα που σταματάω για βενζίνη το πέλμα στο κέντρο όλο και εξαφανίζεται. Είχα φωτογραφίες από κάθε στάση, αλλά όπως προανέφερα, όλες οι εικόνες του κινητού μου χάθηκαν.

Τα χιλιόμετρα βασανιστικά αργά κυλούν, έχουν πια εξαφανιστεί και οι μοτοσυκλέτες εντελώς από τον δρόμο. Εκεί που στη Νορβηγία δεν προλάβαινες να χαιρετάς, εδώ δεν υπάρχει κανείς. ‘Μόνος οδηγάω μόνος, ατέλειωτος ο δρόμος’ έλεγε ο Πορτοκάλογλου, βέβαια εδώ δεν υπάρχουν ‘ατέλειωτες στροφές’.  Μόνο ευθείες. Και κωνοφόρα στον Ε75. Ναι το ίδιο όνομα δρόμου με την Αθηνών – Θεσσαλονίκης.

Μια σκέψη μου έρχεται ξάφνου στο μυαλό που δεν μπορεί παρά να με κάνει να χαμογελάσω: Σήμερα είναι η 23^η Ιουλίου. Εννέα ολόκληρα καλοκαίρια πριν, σαν σήμερα απέκτησα την πρώτη μου μοτοσυκλέτα, το CBF 250. Πέρασα όλο εκείνο το απόγευμα κάνοντας βόλτες στο parking του Lidl Περισσού μην μπορώντας να χωνέψω την χαρά μου. Και τώρα, εννέα χρόνια μετά κατηφορίζω από Ακρωτήρι. Ένα μεγάλο ταξίδι όλα αυτά τα χρόνια!

[estebahn 7.692]

Άσχετο στοιχείο: Από την αρχή του ταξιδιού θεωρούσα πώς το κουμπί δίπλα από τον μεγεθυντικό φακό στο GPS ήταν απλά ένα βελάκι. Από χθες με έχουν πιάσει τα καντήλια με το τι είδους περίεργο bug μπορεί να προκαλέσει την περιστροφή κατά 180 μοίρες ενός εικονιδίου. Σε μια έξοδο για βενζίνη που το μάτι μου παρατηρεί την οθόνη καταλαβαίνω: Το κουμπί είναι πυξίδα. Δέκα μέρες τώρα κινούμουν σταθερά σχεδόν προς Βορρά. Και από χθες κινούμαι προς Νότο. Πράγματι, η πορεία είναι σχεδόν αποκλειστικά προς Νότο, μέσα σε δύο ημέρες θα περάσω δώδεκα Παράλληλους!

Πέραν μιας καταιγίδας που με παίρνει ξώφαλτσα δεν συμβαίνει τίποτε το συνταρακτικό στις επόμενες ώρες. Βέβαια ούτε και αυτή η βροχή στέκεται ικανή να ξεπλύνει το βρωμερό πλέον Honda, οι βαλίτσες είναι σε μαύρο χάλι, το κωλοφάναρο καφέ και ο σάκος αρχίζει επίσης να χάνει χρώμα.

Μιας και έχω βγάλει τα 850 χιλιόμετρα σταματώντας μόνο για βενζίνη, φτάνω στο Ελσίνκι νωρίτερα του αναμενόμενου. Έχω έτσι κάτι λιγότερο από δίωρο για να πάρω μια μικρή γεύση την Φινλανδικής πρωτεύουσας.

[estebahn 7.692]

Με μια πρόχειρη ματιά στο google, διαβάζω ότι για τον ελάχιστο χρόνο μου η συνοικία Katajanokka είναι μια καλή επιλογή και πολύ κοντά στο λιμάνι. Κατ’ αυτά που διαβάζω έχει και ένα άλφα αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, μιας και όσα βλέπω μπαίνοντας στην πόλη δεν με ενθουσιάζουν.

Παρκάρω και πράγματι η περιγραφή είναι ακριβής, όμορφα κτήρια και στο βάθος των γραμμών του τραμ ο ορθόδοξος καθεδρικός Uspenskin.

Κατευθύνομαι προς αυτόν χαζεύοντας τα κτήρια, κυρίως με μαγνητίζουν οι αιχμηρές κορυφές τους.

Κυκλώνω το παρκάκι του καθεδρικού, από την μπροστά μεριά του νεολαία κάθεται στα βραχάκια, ανάμεσά τους και μια γοητευτικότερη Παναγιωταρέα /Κρουέλα Ντε Βιλ.

Ένας τροχός, ένα σινεμά – τουρ του Ελσίνκι και όλη αυτή η ξυλοκατασκευή που είναι πισίνα: Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν πράγματα να δει ή να κάνει κανείς, αλλά δεν μπορώ να εξηγήσω για ποιόν λόγο δεν μου κάθεται καλά αυτή η πόλη. Τουλάχιστον έχουν το αγαπημένο μου Piaggio Ape των δικών μας ρακοσυλλεκτών.

Στο λιμάνι κάποιο είδος… ποδηλατικής κρουαζιέρας έχει τελειώσει και ξεφορτώνουν τα ποδήλατα πετώντας τα από το πάνω κατάστρωμα.

Ο κυρίως καθεδρικός της πόλης πίσω από τα πλακόστρωτα στενάκια, όπως φαίνεται οι γραμμές του τραμ είναι παντού.

[estebahn 7.692]

Ίσως το έχετε παρατηρήσει, η εταιρεία παγωτών που στην Ελλάδα ξέρουμε ως Algida υπάρχει σε αρκετές χώρες με το ίδιο logo, αλλά με τελείως διαφορετικό όνομα για λόγους που δεν κατανοώ. Στην Αγγλία είναι Walls, στην Ελβετία είναι Lusso, εδώ απ’ ότι φαίνεται είναι Ingman. Αλλόκοτο marketing!

Συναντώ το παρκάκι Esplanadi, έναν επιμήκη χώρο με γκαζόν και λουλούδια. Στην πλευρά του βρίσκεται το απρόσμενα περίτεχνο καφέ, πίνω τσακ μπαμ κάτι δροσερό πριν πάρω τον δρόμο για πίσω.

Ω τι έκπληξη, δεν είμαστε μόνο εμείς οι χωρατατζήδες Μεσόγειοι που πετάμε σαμπουάν στα σιντριβάνια, συμβαίνει και εδώ στο Skatudden!

Φτάνω στο μηχανάκι και ξεκινώ για το λιμάνι. Δυστυχώς έχει μόλις φτάσει άλλο πλοίο και έχει ξεφορτώσει μερικές εκατοντάδες αυτοκίνητα με αποτέλεσμα όλος ο δρόμος να έχει φρακάρει. Δεν με παίρνει χρονικά να περιμένω, χώνομαι φουλ στο αντίθετο και προσπερνάω σωρηδόν. Τα πλακόστρωτα του περιπάτου είναι και το οδόστρωμα εδώ, δεν υπάρχει άσφαλτος. Σε μερικά γενναιότερα ανοίγματα πρώτης το  φθαρμένο πίσω λάστιχο γλιστράει εδώ και εκεί. Κακή σήμανση, χάνοντας χρόνο καταφέρνω εν τέλει να βρω το σημείο επιβίβασης σχεδόν οριακά. Σταματάω δίπλα σε ένα μπλε ZX6-R J1, μπροστά μου ένα παρεάκι τριών μοτό, δυο άντρες και μια γυναίκα. Έχουν πινακίδες Εσθονίας, τους χαιρετάω και ρωτάω αν μπορούν να μου προτείνουν κάποιο μέρος να αλλάξω λάστιχο. Μας διακόπτουν εκ του πληρώματος, είναι ώρα να μπούμε στο πλοίο. Μέχρι να βοηθήσω τον αναβάτη του Ninja με το δέσιμο της μηχανής του οι υπόλοιποι τρεις έχουν -άγνωστο πώς- βρει ένα καφέ χαρτονάκι και μου έχουν γράψει δυο πιθανά μέρη για να βρω λάστιχο στο Ταλίν. Αγαπώ την μοτοσυκλετιστική αλληλεγγύη!

[estebahn 7.692]

Το παιδί με το Kawasaki μου προτείνει να πιούμε έναν καφέ στο σαλόνι, οπότε πιάνουμε κουβέντα. Είναι μισός Φινλανδός και πηγαίνει στην ανατολική Εσθονία να συναντήσει το εταίρο μισό της οικογένειας του. Είναι 20 και καβαλάει το 600αρι με ψεύτικα χαρτιά που το δηλώνουν περιορισμένο στα όρια του διπλώματος Α2. Το έχει ψιλοκαγκουρέψει με μια εξάτμιση σωλήνα, καθρέφτες bar end, ξήλωμα της… σιδεριάς που κρατάει τη μάσκα και το κυκλοφορεί με μπροστά λάστιχο του 2006! Είναι συγκολλητής στο επάγγελμα και δεν χορταίνει να μου παινεύεται για το ότι είναι ο καλύτερος στην ομάδα του στα γαζιά. Θαυμάζω το πόσο καλά αγγλικά μιλάει ενώ έχει τελειώσει μόνο κάτι σαν Γυμνάσιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι πολύ αφοσιωμένος στην κουβέντα. Κάτι με αποσπά και με αναγκάζει να βγω στην κουπαστή.

Απόψε, διασχίζοντας την Βαλτική θα δω κάτι μετά από περισσότερο από μια εβδομάδα: Ηλιοβασίλεμα γαμώ  την τρέλα μου!

[estebahn 7.692]

Απίστευτο το πόσο μπορεί να σε εντυπωσιάσει κάτι φαινομενικά τόσο μα τόσο σύνηθες! Πόσο μπορεί να μην είναι πια δεδομένο ότι ο ήλιος θα δύσει! Ευτυχώς παραμένει δεδομένο ότι θα ανατείλει αύριο το πρωί.  Η Σκανδιναβία είναι πια παρελθόν, από αύριο Βαλτική.

Νύχτα πια μπαίνουμε στο Ταλίν. Στο μουσκεμένο αμπάρι ευχαριστώ τους Εσθονούς για τις πληροφορίες και ένα- ένα τα μηχανάκια παίρνουν μπρος (το ninja κάνοντας τους μεταλλικούς τοίχους να αντηχούν!) και οι ρόδες κυλούν για πρώτη φορά επί Εσθονικού εδάφους, μιας χώρας την οποία δεν αναγνωρίζεις πάντα στον χάρτη.

Σε κάθε διασταύρωση όλο και κάποιος από το κονβόι βγάζει φλας και χάνεται στην νύχτα, έρχεται και η δική μου σειρά.

Μην ξέροντας τι να περιμένω από αυτή τη χώρα, διαλέγω για πρώτη φορά στο ταξίδι να εμπιστευτώ το booking έναντι του Airbnb ευελπιστώντας να μην πετύχω καμια τρώγλη. Α, και κάτι με parking. Πόσο έξω μπορεί να πέσει κανείς! Κανένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα παρκάρω το VFR σε ένα ξύλινο (!) χαμόσπιτο ενός χωματόδρομου σε κάτι σαν εργατικές κατοικίες από τα κομμουνιστικά χρόνια. Άριστα τα κατάφερα.

[estebahn 7.692]

Ημέρα 13η, 24/07/’19
Tallinn (EST), 35km

Αμφιταλαντεύομαι ξυπνώντας. Να πάω για αλλαγή ελαστικού ή όχι; Ενδεχομένως να έχει άλλα χίλια χιλιόμετρα ζωής ως τα λινά. Αλλά θα είμαι κάπου που μου εμπνέει περισσότερη εμπιστοσύνη από την Εσθονία σε χίλια χιλιόμετρα; Και αυτό το νούμερο είναι αυθαίρετη εκτίμηση μου, κανείς δεν αποκλείει ότι το τέλος της ζωής του ελαστικού δεν θα με βρει στην μέση του πουθενά. Τουλάχιστον εδώ έχω και δυο συστάσεις για μαγαζιά. Στην ενδοχώρα της Εσθονίας τι έχω; Η σώφρων επιλογή είναι να μην αφήσω την πόλη με τέτοιας φθοράς ελαστικό στη μηχανή, ο κύβος ερρίφθη.

Το χαρτονάκι που μου έχουν δώσει οι ντόπιοι μοτοσυκλετιστές έχει δύο πιθανά μέρη: Το πρώτο είναι μια έκθεση μοτοσυκλετών, το δεύτερο μια αντιπροσωπία Honda. Στην σελίδα τουλάχιστον, το πρώτο δείχνει καλύτερο, πέρνα του να πουλάει μεταχειρισμένα μηχανάκια είναι ταυτόχρονα αντιπρόσωπος και εξουσιοδοτημένο service της Ducati. Σ’ ένα βαθμό αυτό μου δίνει μια μικρή σιγουριά ότι δεν πρόκειται για το τελευταίο συνοικιακό μαγαζάκι. Πάμε και βλέπουμε!

Αν και στόχος είναι να τους πετύχω στο άνοιγμα, καθόλου βέβαιο δεν είναι ότι θα τελειώσει νωρίς η όλη δουλειά, οπότε πρέπει αναγκαστικά να αφήσω το δωμάτιο, δηλαδή να πάω ως εκεί με φουλ φορτωμένο το μηχανάκι. Στο κάτι-σαν-ακάλυπτο από το καλύβι που μένω βλέπω αυτό το ον να κάνει τσιγάρο. Αν δεν υπήρχαν τα σκουλαρίκια, θα ορκιζόμουν ότι είναι ο Πάγκαλος. Κάπως έτσι πρέπει να εμπνεύστηκε το ‘κάγκελα παντού’ ο Πανούσης.

Το λες με βεβαιότητα, η Σκανδιναβία είναι παρελθόν, εδώ είναι άλλος κόσμος, Βαλτική.

[estebahn 7.692]

Και αν το Ταλίν έχει μια βιτρίνα θελκτική στο παραθαλάσσιο μέτωπο, η βιομηχανική περιοχή του δεν είναι και ο καλύτερος τόπος για να βρεθεί κανείς. Διαλυμένη άσφαλτος και ένας ασύλληπτος αριθμός από φορτηγά, πού πάνε, τι μεταφέρουν;

Φτάνω στο συνεργείο – έκθεση – βουλκανιζατέρ- αντιπροσωπεία-γενικό εμπόριο, ευτυχώς μιλούν αγγλικά σε πολύ καλό επίπεδο. Με το που παρκάρω μιλούν (στα αγγλικά) με ένα παλικάρι που έχει αγοράσει από αυτούς ένα Harley. Ο τύπος γύρω στα 30, πιο θύμα δεν πάει, του έχουν πουλήσει κάτι σαν συνονθύλευμα ασύμβατων ανταλλακτικών, αναρωτιέται γιατί ο δείκτης βενζίνης στα όργανα δεν λειτουργεί και του εξηγούν ότι το ντεπόζιτο που του έχουν κοτσάρει δεν έχει καν φλοτέρ. Τουλάχιστον στον μέσα χώρο βλέπω Panigale και Monster που κάνουν σερβις, του πούστη, θα καταφέρουν να μου αλλάξουν ένα λάστιχο.

Έρχεται η σειρά μου, εξηγώ τι θέλω και πάμε να μου δείξει τα λάστιχα που έχει διαθέσιμα. Τέσσερις επιλογές: Ένα σετ Michelin κάτι, δυο σετ γόμες slick και ως εκ θαύματος έχουν ένα πισινό ΒΤ16, το μοντέλο που φοράω. Είναι 190αρι αντί για 180 και τετραετίας, αλλά τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Μου ‘εξηγεί’ ότι αποθηκευμένο δεν υπάρχει πρόβλημα και εξαετία να φτάσει, μπαίνω στον πειρασμό να του δείξω λίγο τις σφαγές στο mybike, αλλά δεν υπάρχει λόγος.

Ένας από τους λόγους που διάλεξα να έρθω σε μέρος που πουλάει Ντουκάτι είναι ο εξής: Μονόμπρατσο. Τόσο το VFR, όσο και μεγάλο ποσοστό της γκάμας των Ιταλών φοράνε τέτοιο είδος ψαλιδιού. Ε και; Στην ως εκείνη την ώρα μοναδική αλλαγή πίσω ελαστικού, στο Αγρίνιο, ο τεχνικός παιδεύτηκε πάρα πολύ μέχρι να πιάσει την ζάντα στο μηχάνημα ζυγοστάθμισης. Περιμένω πως εδώ θα είναι πιο εξοικειωμένοι, οπότε χαζεύω τα μεταχειρισμένα, ανάμεσα τους υπάρχει ένα πλέον σπάνιο Aprilia Futura σε χαμηλή τιμή.

Ο μαγαζάτορας με πλησιάζει.

-Έχουμε πρόβλημα, δεν μπορώ να σου ζυγοσταθμίσω το λάστιχο. Αλλά αν θες μπορώ να σου κάνω μια έκπτωση.

-Πώς είναι λύση αυτό; , ρωτάω αγχωμένα.

-Θες μήπως να ξαναβάλουμε το παλιό πάνω; Δεν θα σου χρεώσω εργατικά.

Νταξ’ με δουλεύει τώρα λέω, δηλαδή το παλιό δεν θα θέλει  ζυγοστάθμιση;  Με ζώνουν φίδια και καντήλια μαζί. Τον βλέπω μαζεύεται.

-Κάτσε κάτσε θα πεταχτώ λίγο ως την Honda, κοντά είναι, μπορεί να μου δανείσουν αντάπτορα να στο ζυγοσταθμίσω.

Πράγματι, η δεύτερη επιλογή στο χαρτάκι ήταν η Honda. Τελικά τους πηγαίνει τη ζάντα και το ζυγοσταθμίζουν εκεί. Το εκλαμβάνω ως θεία δίκη για το ότι παραστράτησα από την φτερούγα προς…  Λαδιστάν.

[estebahn 7.692]

Ευτυχώς το κεφάλαιο ‘πίσω λάστιχο στην Εσθονία’ λήγει εδώ. Τι κάνω σήμερα; Από το Ταλίν δεν έχω δει το παραμικρό, έχω ακούσει ότι αξίζει οπότε παίρνω απόφαση να κάνω κάτι για πρώτη φορά στο ταξίδι μου: Να περάσω δεύτερη νύχτα στο ίδιο μέρος. Λέγοντας ‘ίδιο μέρος’ δεν εννοώ προφανώς την καλύβα του μπαρπα-Θωμά ή μάλλον του μπαρμπα-Μίσα που έμεινα απόψε. Βρίσκω έναν ξενώνα ελάχιστα έξω από την πόλη, αλλά παραλιακά σε εξευτελιστική τιμή, κάτι σαν εικοσάευρο με πρωινό.

Μπλέκω για τα καλά στο μποτιλιάρισμα, κάνουν και έργα στην παραλία, με παίρνει μεσημέρι να φτάσω. Αλλά το μέρος είναι υπέροχο, το παραλιακό κομμάτι είναι γεμάτο με οργανωμένες ακτές, ο τόπος είναι φουλ στο πεύκο και ο ξενώνας αποκάλυψη. Βρίσκεται στη μέση πάρκου, έχει ξύλο παντού και το δωμάτιο είναι μια υπέροχη ευρύχωρη σοφίτα.

Ξεφορτώνω, παίρνω μόνο κράνος – γάντια – φωτογραφική κα ξανά μάχη με την κίνηση για να δω την παλιά πόλη. Για πρώτη φορά ζορίζομαι με το παρκάρισμα, παντού πινακίδες για γερανούς και πουθενά μοτοσυκλέτες πιο χύμα αφημένες. Δεν ψήνομαι να εξηγώ στον Κομισάριο της τροχαίας, οπότε βρίσκω εκτός κέντρου κάπου να παρκάρω, θα με φάει ο ποδαρόδρομος στην ζέστη, αλλά ας όψεται.

Αυτό είναι σχεδόν φτυστό με το κτίσμα που πέρασα την περασμένη νύχτα, με την εξαίρεση ότι εδώ υπάρχει άσφαλτος. Βέβαια, με λίγη φροντίδα μπορεί να δείξει σαν το δίδυμο του κτήριο στη μεσοτοιχία.

Απ΄ ότι φαίνεται, στο κέντρο την παλιάς πόλης υπάρχει κάτι σαν Ακρόπολη, περιστοιχισμένη από μια διασταύρωση τείχους και παλατιού.

Ξεκινώ την ανάβαση μέχρι που πέφτω πάνω σε κάτι σαν πρώιμο τεθωρακισμένο.

Έχω ένα ενδιαφέρον για την τεχνολογία του πρώτου μισού του 20^ου αιώνα, οπότε ο περιεργάζομαι αρκετή ώρα και μαθαίνω από την επιγραφή στο εμπρός μέρος της άκομψης προτομής ότι το Estonia, όπως λέγεται, είναι τοπικό κατασκεύασμα, καθώς εξαιτίας των ναυπηγείων η πόλη είχε τεχνογνωσία στις… σιδηροκατασκευές.

[estebahn 7.692]

Συνεχίζω την ανάβαση για να αντικρύσω για πρώτη φορά στη ζωή μου Ρωσικής τεχνοτροπίας (σαφώς υπάρχει πιο δόκιμο όνομα που αγνοώ!) ναό. Το όνομα αυτού Alexander Nevski, συνονόματος του ναού με τον χρυσό τρούλο στη Σόφια που είχα επισκεφτεί το ’16. Εντυπωσιάζομαι τόσο από το σχήμα, το χρώμα και το υλικό των τρούλων, αλλά και από την περίτεχνη διακόσμηση στα παράθυρα και τις γωνίες. Σαν αν υπάρχει και μια ελαφριά δόση ανατολίτικης επιρροής; Δεν είμαι καλός σ’ αυτά, μπορώ μόνο να θαυμάζω το λευκό να φωτίζεται κάτω από την λιακάδα.

Η Παναγία πάνω από την είσοδο θυμίζει έντονα ελληνορθόδοξο ναό, στο πλάι πανέμορφα πολύχρωμα σπίτια πεντακάθαρα και περιποιημένα.

 

Η πίσω όψη παρομοίως όμορφη, για άλλους λόγους βέβαια! Μα ποιος κερατάς το ταλαιπωρεί το κορίτσι κατά το T-shirt του!

Γενικά αυτή η περιοχή, αν και έχει τουρισμό, είναι πολύ ευχάριστη για βόλτα. Πλακόστρωτα, ήπια κυκλοφορία, όμορφα αρτ ντεκό ή μπαρόκ κτίσματα (δεν το παίζω ψαγμένος, εξαιτίας της πόλης που μένω έμαθα αυτούς τους όρους πάρα πολύ πρόσφατα ).

Εντοπίζω και ένα μπαλκόνι με θέα όλη την πόλη. Την παράσταση κλέβει ξεψάρωτο γλαροπούλι που ποζάρει άφοβα εκμαιεύοντας ψίχουλα. Δεξιά μοντέρνο Ταλιν, αριστερά παλιό, βάθος βαλτική.

Από ένα μέρος τέτοιας αισθητικής δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι τσούπες του instagram, η καθήμενη μαρμαρωμένη αφήνει την φιλενάδα -φωτογράφο να της φτιάχνει ρούχο, μαλλί και πόζα. Είναι αρρώστια ρε γαμώτο από ένα επίπεδο και πάνω.

Παίρνω την κατηφόρα για την παλιά πόλη, τα μάτια μου περιεργάζονται τριγύρω και υπάρχουν αρκετά καινούρια πράγματα να δω, όπως πχ ο τρόπος που είναι φτιαγμένο αυτό το κτήριο με μικρές πετρούλες διαφόρων αποχρώσεων, από κοντά δείχνει σαν συνδυασμός πέτρας και ξύλου.

Στα σοκάκια είναι πιο σκιερά, αλλά από κίνηση άλλο τίποτε.

Υπογλυκαιμικό σοκολατάδικο. Οι γεύσεις παρά την ζέστη λαχταριστές, έχουν και Μούμιν! Οι τιμές ισοδύναμες Πλάκας, είναι αστείο ότι μια διανυκτέρευση κοστίζει όσο δέκα σοκολατάκια, έστω και αν είναι γεύσης τσίλι με ρούμι!

[estebahn 7.692]

Αν κανείς έχει πάει στην Πολωνία ή την Τσεχία θα αναγνωρίσει αμέσως το στυλ της κεντρικότερης πλατείας: Ναός στο κέντρο και σε μεγάλη απόσταση στενά κτήρια σε έντονα χρώματα με πλακόστρωτο και παζάρι στη μέση. Δηλώνω φαν αυτών των τόπων, χαζεύω τους πάγκους με τα ψιλολόγια άνευ λόγου.

 

Ποιο καμουτσίκι από το χέρι, τα πάντα όλα άφησε ο καροτσέρης. Άλλη μια ομοιότητα με Τσεχία, οι γυναίκες.

Η κοπελιά εδώ με την μακέτα κάτι εξηγεί για τους μύθους του υπόγειου Ταλίν, ομολογώ ότι μικρή βάση δίνω.

Περιπλανιέμαι από εδώ και από εκεί, γυρνώντας τα σοκάκια. Άλλο χαρακτηριστικό που μου αρέσει σε αυτές τις χώρες είναι τα μικρά ξύλινα ντεκ στα εστιατόρια, πιάνω ένα τέτοιο για ένα ελαφρύ γεύμα.

 

Τρώγοντας στο κιόσκι εντοπίζω και τον επόμενο ναό προς τον οποίο θέλω να κατευθυνθώ.

Άλλου είδους όπλα με αποπροσανατολίζουν, κάποιος ντόπιος έχει κάτι σαν μουσείο όπου εκθέτει την προσωπική του συλλογή από πολεμικό υλικό.

Ο ίδιος δεν είναι εκεί, την ιστορία μου εξηγεί η κόρη του που εργάζεται εκεί ντυμένη με γαλόνια. Παραπονιέται ότι βαριέται να ακούει κάθε μέρα, όλη μέρα το ‘Καλίνκα’ και παρόμοια εμβατήρια που την υποχρεώνει ο πάτερ να παίζει. Κουράγιο κούκλα μου κουράγιο!

Πέραν την πλάκας, για ιδιωτική, ατομική συλλογή, έχει αρκετά να δεις. Όσοι σαν τον klab παίζετε FPS ή σας ενδιαφέρουν τα ιστορικά, θα αναγνωρίσετε αρκετά από τα κομμάτια.

"Stand in the ashes of a trillion dead souls and ask the ghosts if honor matters. Their silence is your answer", δεν είναι ότι το ασπάζομαι αλλά βλέποντας τα το συλλογιέμαι.