TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 (τροποποιήθηκε) Εμπνευσμένος από το θέμα του dimkat23 για την πρώτη μας μηχανή, σκέφτηκα να το επεκτείνω και να ανοίξω ένα για τη μοτοσυκλετιστική ιστορία του καθενός μας από την αρχή ως σήμερα! Δεν θυμάμαι καλά αν έχει υπάρξει κάποιο πολύ παλιό ανάλογο θέμα, όπως και νάχει δεν μπορώ να το βρω και νομίζω ότι δεν πειράζει να ξανανοίξει από την αρχή στην περίπτωση που έχει ξαναϋπάρξει, καθώς από τότε έχουν προστεθεί πολλά μέλη στο MyBike και πολλές μοτοσυκλέτες! Αν υπάρξει ενδιαφέρον, πολλά θα αποκαλυφθούν :) ! Για πολλούς από μας βέβαια, ένα μήνυμα δεν φτάνει, πρέπει να γράψουμε περισσότερα για να δώσουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα αυτής της ιστορίας! Αρχίζω λοιπόν από...την προϊστορία, δηλαδή από τη μηχανή που με έκανε να αποφασίσω ότι...όσο βαστάω θα έχω πάντα μηχανή! Ήταν αυτή: Ένα Garelli Vip 2V με δυο αυτόματες ταχύτητες, εκκίνηση με πετάλια, σε πορτοκαλί χρώμα, το οποίο είχα νοικιάσει σε καλοκαιρινές διακοπές στη Σαντορίνη στα 17 μου!... Χωρίς δίπλωμα και κράνος εννοείται, τότε...δεν ήταν τόσο παράξενο. Ήταν αφόρητο, απελπιστικά αργό, η μετάδοσή του δεν διάβαζε σωστά το δρόμο και έτσι σε κάποιες παρατεταμένες ανηφόρες σερνόταν με 20 χιλιόμετρα την ώρα, επειδή δεν άλλαζε από την πρώτη στη δεύτερη ταχύτητα και δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα! Αλλά η αίσθηση της μοτουκλέτας με αυτό μπήκε μέσα μου. Και από τότε...δεν ξαναβγήκε ποτέ. Η συνέχεια στα επόμενα μηνύματα. Τροποποιήθηκε Μάιος 3 , 2015 από τον TKM 6 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 (τροποποιήθηκε) Συνεχίζω. Η πρώτη δική μου μοτοσυκλέτα, την οποία απέκτησα με σκάρτους τρεις μήνες καλοκαιρινής εργασίας παιδιού για όλες τις δουλειές σε ένα τουριστικό πρακτορείο και με μια βοήθεια από την οικογένεια βέβαια, ώστε να συμπληρωθούν οι 46.000 δραχμές που κόστιζε καινούρια, ήταν αυτή: Honda C 50 6V, στρογγυλοφάναρο, του 1982. Σε μπλε χρώμα. Έψαξα στο google να βρω κάποιο ολόιδιο και δεν βρήκα!... Την κράτησα πέντε χρόνια, από το 1982 ως το 1987 και πρέπει να έφτασε τα 80.000 χιλιόμετρα! Η επιλογή της ήταν μονόδρομος. Εναλλακτικές ήταν τα Honda CB, SS και CD 50, τα τετράχρονα μοτοσυκλετάκια που ήταν όμως αρκετά ακριβότερα και λιγότερο χρηστικά. Επίσης το...Simson S 51 από την Ανατολική Γερμανία, το μόνο φθηνότερο, με το οποίο...εκβίασα για τη βοήθεια της οικογένειας δηλώνοντας ότι αν δεν μου συμπλήρωναν τα 10 χιλιάρικα περίπου (σε δραχμές πάντα) που μου έλειπαν για το C 50, θα αγόραζα εκείνο (32.000 δραχμές κόστιζε αν θυμάμαι καλά). Υπήρχαν και δυο άλλα παπιά, ένα δίχρονο της Yamaha και ένα τετράχρονο της Suzuki, τα οποία δεν μπορούσαν να συγκριθούν με το C 50, όπως και κάτι...Sachs, Zundapp και Kreidler (ναι, ακόμα υπήρχαν αυτά!), τα οποία είχαν εξωφρενική τιμή (δεν κατάλαβα ποτέ γιατί!), δηλαδή από 70-80.000 δραχμές και πάνω! Νομίζω και κάτι δίχρονα πενηντάρια μοτοσυκλετάκια ιαπωνικά, πάλι αρκετά πιο ακριβά. Φυσικά μιλάμε για μοτοποδήλατα πενηντάρια, για μοτοσυκλέτες δεν μπορούσε καν να γίνει λόγος, ήταν απλησίαστες. Τότε για τους περισσότερους ένα 125 ή 250 ήταν όνειρο ζωής, όχι όπως σήμερα που μας ξυνίζουνε και τα περιφρονούμε. Όσο για τις λίγες μεγάλες μηχανές που κυκλοφορούσαν, κάτι Honda CB 750, κάτι Kawasaki Z 900 κλπ., τις βλέπαμε με γουρλωμένα μάτια και τους αναβάτες τους, τους θεωρούσαμε Θεούς... Τελείως άλλη εποχή... Μετά από κανά χρόνο ή ενάμιση, δεν θυμάμαι πια, όπως όλοι έκανα το παπί εβδομηντάρι - και έτσι μπορούσε πια...να ανεβαίνει τον Λυκαβηττό με δυο άτομα, κάτι το οποίο δεν ήταν καθόλου εύκολο προηγουμένως! Με αυτό έκανα και το πρώτο ταξιδάκι, στο Ξυλόκαστρο το 1983! Με τον αέρα να απειλεί να με σηκώσει από την Εθνική Οδό (την ΤΟΤΕ Εθνική Οδό, χωρίς τα τούνελ κλπ.) και να με ρίξει στη θάλασσα! Και με τα πράγματά μου να μου πέφτουν στη μέση του δρόμου, επειδή δεν τα είχα δέσει καλά στη σχάρα - ευτυχώς χωρίς ζημιές. Αυτά είναι που μένουν αξέχαστα όμως... Να μη μιλήσουμε και για το πόσες φορές μου είχαν κλέψει τα πλαϊνά καπάκια, μέχρι που τους άλλαξα βίδες και για τη γυφτιά του Σαρακάκη που είχε παραγγείλει σε μια φάση παρτίδα καπακιών με...λάθος χρώμα, που δεν υπήρχε στα παπιά που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα και σε υποχρέωνε να πάρεις αυτά μέχρι να εξαντληθεί το απόθεμά του - και άμα γούσταρες να πούμε... Φρένα; Αναρτήσεις; Κρατήματα; Λάστιχα; Κανέναν δεν απασχολούσαν αυτά τότε. Ήμασταν πανευτυχείς με αυτό που είχαμε και δεν το ψάχναμε!... Η συνέχεια στα επόμενα... Τροποποιήθηκε Μάιος 3 , 2015 από τον TKM 4 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
dimkat23 82 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 (τροποποιήθηκε) Πρωτη επαφη με μηχανη...c50! Με ειχε παρει βολτα φιλος του πατερα μου...μετα καθομουν με τις ωρες και το χαζευα! Θυμαμαι ελεγα "οταν μεγαλωσω αυτο θα παρω..." Tα χρονια περασαν αλλα η λαχταρα για το μικροβιο των δυο τροχων παραμενει !!!!! Τροποποιήθηκε Μάιος 3 , 2015 από τον dimkat23 2 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 (τροποποιήθηκε) ...Και συνεχίζω. Το 1987 έγινε το μεγάλο βήμα, δηλαδή το πέρασμα από το παπί σε κανονική μοτοσυκλέτα με ταχύτητες, συμπλέκτη κλπ. Τότε έβγαλα και το δίπλωμα μοτοσυκλέτας, ως τότε είχα μοτοποδηλάτου. Η κανονική μοτοσυκλέτα ήταν αυτή: Μάρκα ΜΖ, μοντέλο ETZ 150, από την Ανατολική Γερμανία. Ο Γκορμπατσώφ είχε ήδη έρθει, αλλά η κατάρρευση του "υπαρκτού" όχι ακόμα... Σε μπλε χρώμα. Πάλι δεν βρήκα καμιά ίδια στο χρώμα με αυτή που είχα για να ανεβάσω φωτό, όσο κι αν έψαξα... Ήταν η χρυσή εποχή της MZ στην Ελλάδα! Αυτή η 150άρα κόστιζε το ίδιο ή ελάχιστα περισσότερο από ένα πενηντάρι παπί, του οποίου βέβαια η τιμή είχε ξεπεράσει τις 100.000 δραχμές από τις 46.000 που κόστιζε πριν από πέντε χρόνια!... Και φυσικά δεν συγκρινόταν ούτε σε επιδόσεις (με την έννοια του όρου της εποχής, όχι τη σημερινή...) ούτε σε κράτημα, ούτε σε "μοτοσυκλετιστική υπόσταση"! Ένοιωθες ότι ανέβαινες όχι ένα αλλά πολλά σκαλιά... Και ήταν πολύ ικανότερη για μικρά ταξιδάκια απ' ότι το παπί. Γι' αυτό και είχε κάνει τρελές πωλήσεις, είχε γεμίσει όλη η Αθήνα με αυτές, πιο πολύ με τη 250άρα βέβαια, στην περίοδο 1988-1994 περίπου. Ήταν ο ορισμός της απλότητας και της εύκολης συντήρησης, βέβαια έκαιγε πολύ (αλλά δεν μας πολυένοιαζε τότε...), έβγαζε και κάτι χαζοζημιές σε περιφερειακά σημεία, όμως...ήταν ΣΚΥΛΙ. Αθάνατη. Το μόνο που ήθελε ήταν βενζίνη και λάδι δίχρονου - το οποίο ευτυχώς το έπαιρνε σε ξεχωριστό ρεζερβουάρ. Και πήγαινε παντού. Την κράτησα δυο χρόνια και την άλλαξα...με μια ολόιδια σε μαύρο χρώμα! Υπήρχαν τα χρήματα και είπα να κάνω μια ανανέωση - και την έκανα. Και την επόμενη, τη μαύρη, άλλα δυο χρόνια περίπου την κράτησα. Με την ευκαιρία, όποιος δεν ξέρει την ιστορία της MZ ας τη διαβάσει. Ήταν η ανατολική απόγονος της DKW, με πολλές ψαγμένες μηχανές μέχρι μια χρονική περίοδο (μέχρι και μοτοσυκλέτα με κινητήρα δίχρονο μπόξερ είχε βγάλει, έχω δει στο μουσείο ανατολικογερμανικής μοτοσυκλέτας στο Βερολίνο!) και με πολλές αγωνιστικές επιτυχίες, ενώ αποτέλεσε αντικείμενο αντιγραφής από τους Ιάπωνες! Απώλεια το ότι έκλεισε. Συνεχίζεται. Τροποποιήθηκε Μάιος 3 , 2015 από τον TKM 4 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Torakusu Yamaha 9.120 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 :_rock-on: :worthy: :worthy: :worthy: Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Schumi 8.191 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 Δεν είναι καλύτερο να είναι του καθενός, σε μία απάντηση; Έτσι θα χάνουμε τη μπάλα. Θα διαβάζουμε ενός και για να δούμε τη συνέχεια μπορεί να ψάχνουμε σε διαφορετικές σελίδες. 4 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 (τροποποιήθηκε) Συνεχίζω. Το 1991 κέρδισα 300.000 δραχμές στο λαϊκό λαχείο! Δεν ήταν κάποιο τεράστιο ποσό, αλλά δεν ήταν και ασήμαντο. Φυσικά, η πρώτη σκέψη ήταν "αλλαγή μηχανής με μεγαλύτερη"! Και απολύτως φυσιολογικά η μεγαλύτερη μοτοσυκλέτα την οποία πήρα ήταν αυτή: Πάλι MZ, αλλά αυτή τη φορά η 250άρα, η ETZ 251! Σε αυτό το χρώμα που βλέπετε. Κόστιζε περίπου όσο ένα ενενηντάρι παπί της εποχής! Και όσο και αν φαίνεται κουφό στη σημερινή εποχή αυτό που θα γράψω, ήταν...η BMW του φτωχού! Ακόμα πιο σκυλί από την 150άρα, ένα σκαλί πιο καλή και γερή κατασκευή και σαφώς πιο δυνατή, πήγαινε ΠΑΝΤΟΥ με δυο άτομα χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα. Στην Εθνική ταξίδευες με 90-110 χιλ. την ώρα και ήσουν άρχοντας! Με αυτή γύρισα τη Μάνη δικάβαλος - και πήγα και σε πολλά άλλα μέρη. Πήγαινε και στο χώμα - κάτι που το απέδειξε στη διαδρομή από τον Όλυμπο στα Πηγάδια της Καρπάθου, που ήταν τότε ένας κακοτράχαλος χωματόδρομος περίπου 20 χιλιόμετρα, ίσως και περισσότερο. Οι πιο πολλοί τον απέφευγαν και πήγαιναν με καραβάκι, η MZ όμως δεν καταλάβαινε τίποτα. Και αυτή βέβαια έβγαζε χαζοζημιές, όπως π.χ. κάθε 8-9.000 χιλιόμετρα που έσπαγε το ελατήριο του λεβιέ των ταχυτήτων, αλλά η επισκευή ήταν εύκολη, όπως και η συντήρηση. Έκαιγε βέβαια πολύ και ντουμάνιαζε το σύμπαν. Είχε όμως γίνει και αντικείμενο βελτιώσεων, δηλαδή κάποιος Έλληνας ψαγμένος μηχανικός της έβαζε...βαλβίδα Reed κάνοντας τον κινητήρα αγνώριστο και ισχυριζόταν ότι άλλαζε θεαματικά προς το καλύτερο σε επιδόσεις και κατανάλωση. Το κόστος όμως ήταν μεγάλο και πολύ λίγοι το τόλμησαν... Στην Ελλάδα η παρακμή της MZ ήρθε σταδιακά με την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" καθώς άρχισε να έχει προβλήματα και το μητρικό εργοστάσιο. Αν κράτησε πιο πολύ απ' όσο θα κρατούσε κανονικά, αυτό οφείλεται...στους Αλβανούς που είχαν τότε προωτοέρθει μαζικά και αυτή ήξεραν, αυτή εμπιστεύονταν για τα πρώτα 2-3 χρόνια που βρέθηκαν εδώ. Μετά...έμαθαν κι αυτοί! Η συνέχεια της ιστορίας της μάρκας είναι τραγική. Η συγκεκριμένη, η ETZ 251 άρχισε πλέον να κατασκευάζεται ως MZ - Kanuni στην Τουρκία, αλλά όποιος αγόρασε τούρκικη (είχε αντιπροσωπεία κάπου στη Θεσσαλονίκη!) το μετάνοιωσε, γιατί η ποιότητα κατασκευής της ήταν άθλια και σκορπούσε πάρα πολύ γρήγορα. Το γερμανικό εργοστάσιο προσπάθησε να κάνει τις κινήσεις που δεν έκανε όσο ανήκε στο μπλοκ του "υπαρκτού", δηλαδή...έντυσε με κάτι πλαστικά Acerbis αυτή τη δίχρονη 251 (μπλιάχ...), ύστερα της έβαλε τετράχρονο 500άρη κινητήρα Rotax, μετά έβγαλε μια πολύ όμορφη γυμνή κλασσική 500άρα με τον ίδιο μονοκύλινδρο κινητήρα Rotax, την Silverstar (1992-98), μια άλλη street με κινητήρα...Yamaha XT 660, τη Skorpion (είχαν και τα Ελληνικά Ταχυδρομεία αγοράσει μια παρτίδα από αυτές!), κάτι περίεργα on-off τα Mastiff και Baghira, πάλι με τον ίδιο κινητήρα, ένα πολύ καλό τετράχρονο 125άρι, το RT 125, το οποίο όμως δεν πούλησε γιατί ήταν ακριβό και τελικά αφού η φίρμα πουλήθηκε σε κάτι Μαλαισιανούς και έβγαλε και ένα εντελώς αποτυχημένο χιλιάρι street, έκλεισε... R.I.P. Ήταν από τις πιο συμπαθείς μάρκες. Και έδωσε χαρά σε πάρα πολύ κόσμο εδώ στην Ελλάδα σε μια εποχή που δεν μπορούσες καθόλου εύκολα να αγοράσεις άλλη "κανονική" μοτοσυκλέτα... Η συνέχεια στα επόμενα αργότερα. Υ.Γ.: Αν τα γράψω όλα σε ένα μήνυμα, θα είναι τεράστιο. Είναι πολύ δύσκολο. Ως το βράδυ αργά όμως θα τελειώσω όλα όσα έχω να γράψω, οπότε μπορεί να συνεχίσει ο επόμενος αν θέλει! Τροποποιήθηκε Μάιος 3 , 2015 από τον TKM 2 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
S*izo_Vn 340 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 Μου αρεσει το θεματακι και γιαυτο του βαζω 5 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
dimkat23 82 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 Μου αρεσει το θεματακι και γιαυτο του βαζω 5 θεματαρα ειναι κ μπορουμε να μαθουμε και πολλα !! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
S*izo_Vn 340 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 Σαφώς! ! ! 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Arispeed 299 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 (τροποποιήθηκε) δεκαετία 70 ...τέλος ......ενα αυτόματο λευκό .....califfo ......me petalia ..den θυμάμαι την εταιρία .........Rizzato τελικά λεγόταν Τροποποιήθηκε Μάιος 3 , 2015 από τον Arispeed 2 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 (τροποποιήθηκε) Ευχαριστώ για τα καλά λόγια και συνεχίζω. Και θα κάνουμε εδώ μια...παρένθεση. Και αυτό, επειδή το 1993, ύστερα από κάποια προσωπικά γεγονότα που μου έτυχαν (άσχετα με τη μοτοσυκλέτα)...ανακατεύτηκε η ψυχολογία μου! Και την πούλησα την MZ!... Και για τέσσερα χρόνια έμεινα σχεδόν χωρίς μηχανή! Γιατί όμως λέω σχεδόν; Γιατί αυτό που αντικατέστησε τη μηχανή...δεν ήταν κάτι εντελώς ξένο προς τη μοτοσυκλέτα αλλά διέθετε κάποια από τα στοιχεία της, ίσως περισσότερο από κάτι σύγχρονα τρίτροχα και τετράτροχα σκούτερ! Ή και από κάποιες σύγχρονες κανονικές μοτοσυκλέτες! Δηλαδή σε διασκέδαζε αφάνταστα, ήταν ευέλικτο και χώραγε παντού, είχε μπορώ να πω αμεσότητα μοτοσυκλέτας στην οδήγηση, έκανε σφήνες, σχεδόν όλα όσα κάνουμε με τις μηχανές μας. Και φυσικά...από κουλτούρα και ιστορία έσκιζε! Όπως έσκιζε...και από παίδεμα, περίπου σαν αυτό που υφίστασαι με τη θέλησή σου και θες κι άλλο, όταν αποφασίσεις να ασχοληθείς με μια κλασσική μηχανή! Θα μαντέψατε ίσως τι ήταν - και εδώ είναι η φωτογραφία του, όχι του δικού μου αλλά ενός ίδιου: Ήταν μοντέλο του 1976, χιλιάρι, χρώμα μπορντό, εγγλέζικο (όχι ιταλικό ή ισπανικό, γιατί υπήρχαν και τέτοια). ΟΣΑ ΕΚΑΝΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΧΗΜΑ, ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΟΥΤΕ ΠΡΙΝ ΟΥΤΕ ΜΕΤΑ! Γύρισα όλη την Ελλάδα, έζησα...προσωπικές ιστορίες που δεν θα τις ξεχάσω ποτέ και ύστερα έγινε...το δεύτερο οικογενειακό μου αυτοκίνητο! Δεν το συζητάμε ότι όλο κάτι ήθελε - με αποκορύφωμα το ρεκτιφιέ που αναγκάστηκα να του κάνω ένα χρόνο μετά από την αγορά του με κόστος 300 χιλιάρικα (δραχμές εννοείται). Το οποίο ευτυχώς πέτυχε. Αλλά έτσι κι αλλιώς δεν σε άφηνε ποτέ να ησυχάσεις: μια βάσεις μηχανής, μια μπαταρία, μια καρβουνάκια μίζας, ένα σωρό πράγματα! Αφού να φανταστείτε ότι καμιά φορά το βλέπω ακόμα στον ύπνο μου και είναι...στο συνεργείο! Αν τα λεφτά που είχα ξοδέψει γι' αυτό τα είχα φυλάξει, ποιος ξέρει τι αυτοκίνητο ή μηχανή θα είχα αγοράσει! Αλλά όταν δούλευε, σε αποζημίωνε με το παραπάνω, δεν ήθελες να σταματήσεις να το οδηγείς... Το κράτησα δώδεκα χρόνια, ως το 2005, οπότε το πούλησα γιατί δεν μπορούσα να συντηρώ και αυτό και το άλλο οικογενειακό αυτοκίνητο και τη μηχανή που είχα πάρει στο μεταξύ (θα τα πούμε παρακάτω γι' αυτήν)... Το αγόρασε...ένα ρεμάλι και φαντάστηκα ότι θα καταστρεφόταν στα χέρια του - αλλά δυο χρόνια μετά το είδα στην Ανάβυσσο μαζί με άλλα όμοια σε κατάσταση βιτρίνας. Προφανώς το ρεμάλι θα το πούλησε σε κάποιον συλλέκτη και σώθηκε. Κι εγώ το είχα σώσει από απόσυρση όταν το είχα αγοράσει. Ελπίζω να ζει ακόμα και να είναι καλά!... Το νοσταλγώ και δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Μαζί με όσα πέρασα μαζί του. Ωραίες εποχές... Θα ξέρετε βέβαια ότι ο σχεδιαστής του ήταν Έλληνας, ο σερ Άλεξ Ισιγόνης! Φυσικά, το σημερινό MINI δεν έχει σχέση με εκείνο, όσο κι αν προσπαθούν οι Γερμανοί να το μιμηθούν. Δεν επαναλαμβάνεται το ορίτζιναλ MINI COOPER! Συνεχίζεται. Τροποποιήθηκε Μάιος 3 , 2015 από τον TKM 4 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 (τροποποιήθηκε) Συνεχίζω. Το γεγονός ότι είχα μείνει χωρίς μηχανή, δεν σημαίνει ότι σταμάτησα να ενδιαφέρομαι για τις μοτοσυκλέτες, αντίθετα παρακολουθούσα τις εξελίξεις και είχα φάει τα περιοδικά με το κουτάλι! Και σιγά-σιγά άρχισε να γίνεται όλο και πιο πιεστική μέσα μου η ανάγκη να ξαναπάρω μοτοσυκλέτα. Κάτι το οποίο έφτασε σε σημείο...βρασμού, όταν...ερωτεύτηκα! Το αντικείμενο του έρωτα ήταν αυτό: Έμαθα γι' αυτές από κάποιοι περιοδικό μοτοσυκλέτας. Έτρεξα να τη δω στην τότε αντιπροσωπεία του Μιχάλη του Σαββαϊδη, κάπου στο Φάληρο (μετά πήγε στην Καλλιρόης). Μίλησα μαζί του και με έκανε και βόλτα! Όταν η αντιπροσωπεία πήγε στην Καλλιρόης, δυο φορές το μήνα τουλάχιστον περνούσα και τις χάζευα. Και όταν μπόρεσα...έτρεξα να την πάρω! Ήταν το 1997. Λίγο πριν παντρευτώ. Δεν ήταν καθόλου φτηνή, κόστιζε ένα εκατομμύριο δραχμές (μην εντυπωσιάζεστε, δεν ήταν πολύ ακριβή, οι ιαπωνικές κόστιζαν πολύ περισσότερα). Παραλίγο να χωρίσω επειδή...αντί να φυλάξω τα χρήματα για το σπίτι που θα μέναμε κλπ., κλπ., αγόρασα μηχανή! Δεν χώρισα τότε...αλλά αυτό συνέβη σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα - το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Η μοτοσυκλέτα της φωτογραφίας μοιάζει αρκετά με εκείνη που είχα αγοράσει και είναι του ίδιου έτους. Το χρώμα της δικής μου ήταν ένα κεραμιδί, σχετικά σπάνιο. Ήταν το μοντέλο Standard 500, μονάχα με μανιβέλα (χωρίς μίζα δηλαδή) και δεξιοτάχυτο! Η Enfield δεν ήταν μια εξελιγμένη απομίμηση κλασσικής μοτοσυκλέτας όπως οι συγχρονες νεορετρό, αλλά μια απολύτως ορίτζιναλ κλασσική, η οποία εξακολουθούσε να βγαίνει σχεδόν απαράλλαχτη από το 1955 και είχε φουλ την αίσθηση της κλασσικής, δεν ήταν δηλαδή εξευγενισμένη όπως οι τωρινές και...φουλ όλες τις ιδιοτροπίες που θα μπορούσε να φανταστεί άνθρωπος! Ήταν δηλαδή αργόστροφη, είχε έναν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ μονοκύλινδρο ήχο "τουχ-τουχ-τουχ", που δεν μεταφέρεται στο χαρτί, τα φρένα της ήθελαν...πρόβλεψη για να σταματήσουν έγκαιρα, από κραδασμούς άλλο τίποτα, η νεκρά δεν βρισκόταν με την καμμία, αλλά γι' αυτό υπήρχε ένας...ξεχωριστός λεβιές δίπλα στο λεβιέ των ταχυτήτων που έλυνε το πρόβλημα (!), ενώ από κράτημα ήταν βράχος, πολύ καλά στημένη και ζυγισμένη! Επιβίωσε έτσι άθικτη μέσα στο χρόνο, γιατί όταν το εγγλέζικο εργοστάσιο (που δεν έβγαζε μόνο αυτό το απλό μονοκύλινδρο μοντέλο αλλά και άλλα, ακόμα και ένα θρυλικό δικύλινδρο εν σειρά) έκλεισε το 1973, το ινδικό παράρτημά του που είχε ανοίξει το 1948 αν θυμάμαι καλά, συνέχισε να υπάρχει και...να επιβιώνει από την τεράστια εσωτερική αγορά της Ινδίας, για την οποία τότε η Enfield ήταν...το τοπ που μπορούσαν να ονειρεύονται οι Ινδοί μηχανόβιοι! Και όταν οι κλασσικές άρχισαν να γίνονται μόδα στην Ευρώπη, άρχισαν και οι Ινδοί τις εξαγωγές. Φυσικά...μου έβγαλε την Παναγία με ένα σωρό πιθανές κι απίθανες μικροβλάβες, με πιο σπαστικό το συχνό κόψιμο της ντίζας του συμπλέκτη, το οποίο τελικά θεραπεύθηκε...όταν άλλαξα τιμόνι με ένα πιο χαμηλό που δεν λύγιζε τόσο τη ντίζα. Πέταγε λάδια παντού, το χρώμα της κάποια στιγμή...ξέβαψε από τον ήλιο, έκαιγε λάμπες κλπ., κλπ. Αλλά...ΠΗΓΑΙΝΕ! Τελικά...δεν σε άφηνε. Και όπως και το MINI COOPER, όταν την οδηγούσες τα ξεχνούσες όλα! Μεταφερόσουν σε άλλη διάσταση και άλλη εποχή και...ξεαγχωνόσουν! Και έπιανες και φιλίες, γιατί όλοι ρωτούσαν τι είναι αυτό που οδηγούσες! Βέβαια, αν ήθελες να ταξιδέψεις λίγο πιο μακρυά, θα πήγαινες με 70-90 χιλ. την ώρα και έπρεπε να έχεις οδική, γιατί δεν ήξερες τι μπορούσε να σε βρει! Ή να έχεις γνώσεις για να τη φτιάξεις μόνος σου επί τόπου. Την κράτησα ωστόσο πέντε χρόνια! Και την αγάπησα, τόσο τη συγκεκριμένη όσο και τη μάρκα. Ήταν σα μια ωραία γυναίκα, η οποία είναι όλο νάζια, καπρίτσια κλπ., αλλά...τη θέλεις! Συνεχίζεται και...τελειώνει αύριο, γιατί τώρα είναι αργά. Ευχαριστώ για την υπομονή σας όσους το διαβάζετε! Τροποποιήθηκε Μάιος 3 , 2015 από τον TKM 6 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 3 , 2015 Ωραίο θέμα για Κυριακή βράδυ........... Malagutti HF50 1979-1982 5.000 km. Φρένα Μπρέμπο, αναρτήσεις Μαρτζόκι, ζάντες Κριμέκα, τεσσάρι σαζμάν........ Όταν ο τόπος έπηζε από Καμίνο και Γκαρέλλι. Υamaha XT 350 1985-1987 38.000 km. Τίμιο, σκυλί, γύρισα όλη την Ελλάδα στην σέλα του, το μόνο που χρειάστηκε ήταν εξάτμιση κάπου προς το τέλος της συμβίωσής μας. Το έδωσα όταν είδα την φώτο της επόμενης. Honda Transalp 600 1987-1990 55.000χλμ. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Εισαγωγή από Αγγλία δυό μήνες πριν την φέρει επίσημα ο Σαρακάκης. Τί να πως για αυτό το μηχανάκι, μάλλον ήταν ο προπομπός όλων των δικύλινδρων On-Off που άνοιξε την κατηγορία που σήμερα γίνεται σφαγή (ναι ξέρω, είχε προηγηθεί το XLV750 αλλά πήγε άπατο). Honda Transalp 1990-1992 43.000 χλμ. Συνέχεια του προηγούμενου, δόθηκε όταν ένοιθα έτοιμος για κάτι πιο γρήγορο και χιλιομετροφάγο: Honda CBR 1000F 1992-1994 52.000 χλμ. Ότι και πω για τον τρόπο που κατάπινε τις αποστάσεις είναι λίγο. Το παραλαμβάνω Αύγουστο, απόγευμα Παρασκευής από τον Δαβανόπουλο, κλείνω ραντεβού για πρώτο σέρβις (1000 χλμ.) για το επόμενο πρωί και ο Βασίλης γελάει............ Αύγουστος, ζέστη, τί καλύτερο στρώσιμο από μια νυχτερινή βόλτα Θεσσαλονίκη - Αθήνα και πίσω για δροσερό στρώσιμο; Όταν με είδε το άλλο πρωί να τον περιμένω να ανοίξει με το κοντέρ να γράφει χίλια και κάτι χιλιόμετρα του έφυγε το γέλιο..... Το έδωσα δύο χρόνια αργότερα όταν ένας παλιό..(μπιπ) μου έδωσε την Goldwing του σε ταξίδι!!!!!!! Στο μεταξύ και ταυτοχρόνως, είχα και το παρακάτω: Yamaha YFM 350 1992-1995 Δεν είχε χιλιομετρητή, αλλά πρέπει να έγραψε μερικές χιλιαδούλες. 4Χ4, πεντάρι σαζμάν + όπισθεν με αργά και γρήγορα διαφορικά. Χιόνια, λάσπες, τα είχε για σποραμύγδαλα, κατσάβραχα και μάντρες για πρωινό. Honda GL1500 1994-1996 47.000 χλμ. Η μηχανή που κορόιδευα και ερωτεύτηκα μόλις την καβάλησα. Όπως "κατά λάθος" την αγόρασα, έτσι και "κατά λάθος" την έδωσα. Το ότι έκανε απίστευτο ταξίδι είναι αυτονόητο, εκείνο που δεν της φαίνεται είναι πως έστριβε ξύνοντας τα προστατευτικά του κινητήρα για πλάκα. Α, ναι, και μάλλον με τον μεγαλύτερο συντελεστή "κεφαλοστροφής" και "φορτωσιμότητας"............... Honda Africa 750 1996-1997 32.000χλμ. Των άκρων, από Goldwing σε Africa........... Το κράτησα λίγο, μου φαινόταν πολύ αργό και είχε και παγκάκι αντί για σέλα, είδα και μια φώτο της επόμενης οπότε............ ..........Σεπτέμβριο του ΄96 σκάω 500 χιλιάρικα στον φιλικό μου αντιπρόσωπο της Χόντα για να παραλάβω τέσσερεις μήνες αργότερα το πρώτο XX που ήρθε στην Β. Ελλάδα: Honda Blackbird 1100XX 1997-1999 51.000 χλμ. Τί να πει κανείς για αυτό το μηχανάκι-ορόσημο που να μην έχει ειπωθεί. Γκάζια, ροπή, ταχύτητα, φρένα....... Δυστυχώς όμως, ήταν σχεδιασμένο για πιο κοντούς από μένα (1.84) και μετά από μιά ώρα οδήγησης πονούσα στον αυχένα και πίσω από τα γόνατα. Τρείς ζελατίνες άλλαξα μέχρι να καταλήξω στην κακάσχημη ERMAX που βλέπετε στην φώτο, δουλειά δεν έκανε καμία. Ακόμα θα το είχα αυτό........... Το ΧΧ αντικαταστάθηκε από το πανέμορφο αυτό μηχανάκι: Honda VFR 800 1999-1999 2.500 χλμ. στον ένα μήνα που το κράτησα, πουλήθηκε για να κάνει χώρο στο γκαράζ για το: Honda Varadero 1999-σήμερα 99.867 χλμ. Τί να πεις για μια μηχανή που επί 16 πλέον χρόνια σε έχει πάει παντού (άνετα και γρήγορα) χωρίς να ζητήσει τίποτα σπουδαίο......... (σύντομα, και με την συμπλήρωση των 100.000 χλμ θα έχει εκτενές αφιέρωμα). Στο μεταξύ, στο διάστημα μεταξύ παραγγελείας και παραλαβής του Βαραντέρο, βρήκα σε μια αυλή παρατημένο αυτό: Honda CB750F (’83) 1999-σήμερα. Περισσότερα εδώ: http://www.mybike.gr...post__p__265008 Κάποια στιγμή το 2009 που μου δόθηκε η δυνατότητα, ξαναπήρα το πανέμορφο αυτό μηχανάκι που δεν το χάρηκα όταν το είχα πρωτοπάρει το '99: ένα πραγματικά κορυφαίο all-round μηχανάκι, άθραυστο, με φρένα και κινητήρα που ακόμα στέκονται μπροστά από αρκετές σημερινές κατασκευές. Κάπου στις αρχές του 2011, όταν πλέον αποφάσισα πως το Ντέρο δεν πρόκειται να το αποχωριστώ, για να μην το τρώω στην καθημερινή μου μετακίνηση από και προς Καβάλα, ξαναπήρα άλλο ένα μηχανάκι που δεν το είχα χαρεί αρκετά την πρώτη φορά που το είχα: Με βελτιωμένη σέλα (και τις ανάγκες για γρήγορες βόλτες ή ταξίδια να καλύπτονται από τις άλλες) αποτέλεσε ιδανική σύντροφο για 37.000 χλμ μέχρι που πριν από έναν περίπου μήνα πουλήθηκε. Ο λόγος η εκπλήρωση ενός ανεκπλήρωτου πόθου, που με σιγόκαιγε από τότε που την πρωτοείδα, το καλοκαίρι του 1988 με γερμανικές πινακίδες στην Καβάλα: Αυτά μέχρι στιγμής (άφησα έξω δυό βέσπες που δεν θεωρούνται μηχανές), πάμε γερά για τις επόμενες τρείς δεκαετίες..... 16 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
lost_angel 589 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 Συνεχίζεται και...τελειώνει αύριο, γιατί τώρα είναι αργά. Ευχαριστώ για την υπομονή σας όσους το διαβάζετε! Σ' αρεσει να πεδευεσαι απο το mz το μικρο να σε πιασω απο το mini? η απο την ινδη σου?? :P :P Ιστοριες και φιλοσοφιες ζωης Μπραβο με εκανες και ανατριχιασα. Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 (τροποποιήθηκε) Συνεχίζω... Αφού η Enfield μου κι εγώ αντέξαμε πέντε χρόνια, ήρθε η ώρα της αλλαγής. Όμως μου άρεσε και την είχα αγαπήσει και δεν ήθελα να πάω αλλού - άλλωστε δεν υπήρχαν και πολλά λεφτά για κάτι μεγαλύτερο, δυνατότερο κλπ. Έτσι, η λύση βρέθηκε εδώ, ύστερα από κουβέντα με τον Σαββαϊδη, ο οποίος με έπεισε ότι θα έβλεπα διαφορά σε σχέση με εκείνη που είχα: Δηλαδή πάλι σε μια Enfield Bullet 500 Deluxe του 2002, ακριβώς ίδια με αυτή που βλέπετε. Για την ακρίβεια τώρα λεγόταν Royal Enfield! Βλέπετε, όταν οι Ινδοί απελευθερώθηκαν από την εγγλέζικη αποικιοκρατία, δεν ήθελαν να τη θυμούνται και έβγαλαν το "Royal" από τον τίτλο της δικής τους μάρκας - όμως όταν οι κλασσικές έγιναν μόδα και άρχισαν να κάνουν όλο και περισσότερες εξαγωγές...το ξαναέβαλαν, έτσι ώστε το όνομα της μάρκας να είναι ίδιο με εκείνη που υπήρχε παλιά. Είχε όμως και άλλες διαφορές - και είχε δίκιο ο Σαββαϊδης. Δηλαδή ήταν σαφώς καλύτερη κατασκευή, με πιο ανθεκτικά μέταλλα, καλύτερη βαφή (επιτέλους...δεν ξέβαφε από τον ήλιο), με λιγότερες σπαστικές ζημιές. Πολύ λιγότερες μπορώ να πω. Βέβαια, πού και πού κάτι έβγαζε αλλά δεν υπήρχε σύγκριση με την προηγούμενη. Γιατί στο μεταξύ οι Ινδοί είχαν αρχίσει την προσπάθεια να βελτιώσουν την ποιότητα κατασκευής, κάτι στο οποίο προχωρήσανε όλα αυτά τα χρόνια αργά και βασανιστικά, αλλά...προχωρήσανε, είχαν αποτελέσματα! Η συγκεκριμένη ήταν κι αυτή δεξιοτάχυτη με τεσσάρι κιβώτιο και είχε και μίζα! Επανάσταση ήταν αυτό τότε για την Enfield! Και σίγουρα μεγάλη ευκολία για μένα. Αν και την έβαζα μπρος και με τη μανιβέλα μερικές φορές. Ο κινητήρας της βέβαια ήταν ο ίδιος με της προηγούμενης και η ταχύτητα (αν μπορούμε να την πούμε έτσι!) ταξιδιού επίσης η ίδια, εκεί στα 70-90 χιλ. την ώρα. Η συγκεκριμένη επίσης...ζει ακόμα! Είναι εκείνη που έχει ο μηχανικός της αντιπροσωπείας, ο οποίος βέβαια της έχει κάνει κάποιες αλλαγές - είναι όμως η ίδια! Την κράτησα δυο χρόνια και δεν είχα παράπονο. Απλώς κάποια στιγμή ένοιωσα ότι εξάντλησα το θέμα Enfield για τότε και ήθελα να δοκιμάσω και κάτι άλλο. Με την πώληση αυτής της Enfield ουσιαστικά τελείωσε η εποχή του "παιδέματος"... Ωστόσο είναι μια εποχή την οποία νοσταλγώ και πολλές φορές σκέπτομαι να ξαναπάρω μια παλιά Enfield σαν δεύτερη μηχανή για να πηγαίνω καμιά βόλτα από αυτές που μόνο αυτή μπορεί να σου προσφέρει. Κατά κάποιο τρόπο επίσης, αυτές οι δυο Enfield ήταν η εκπλήρωση ενός ονείρου που έκανα εκεί στα 16-17 μου, όταν δηλαδή έβλεπα σε ένα κοντινό στο σπίτι μου κατάστημα με μοτοσυκλέτες μια ολοκαίνουρια Triumph Bonneville της εποχής εκείνης (1978-79!) και δεν μπορούσα να σταματήσω να τη χαζεύω. Όχι βέβαια ότι οι Enfiled ήταν ακριβώς το ίδιο με εκείνη, αλλά...το απωθημένο μου το εκπλήρωσα μπορώ να πω! Συνεχίζεται. Τροποποιήθηκε Μάιος 4 , 2015 από τον TKM 4 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 (τροποποιήθηκε) Και συνεχίζω... Η επόμενη μηχανή ήταν σα να περνάς από τη γυναίκα με τα νάζια και τα καπρίτσια σε μια άλλη, η οποία σε καμιά περίπτωση δεν σε εξιτάρει όσο η προηγούμενη αλλά είναι καλή νοικοκυρά, σου είναι πιστή και σε αγαπάει με το δικό της, "ήσυχο" τρόπο. Όμως, σε αγαπάει ΕΚΕΙΝΗ. Εσύ την αγαπάς; Πολύ αμφίβολο, όσο και να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου!... Εσύ...νοσταλγείς την προηγούμενη, έστω κι αν η ζωή έχει γίνει τέτοια που δεν μπορείς πια να ασχοληθείς με τέτοιου είδους γυναίκα. Αυτή θες όμως - ή κάποια σαν κι αυτή... Η μηχανή για την οποία μιλάμε, ήταν αυτή: Δηλαδή μια ολόιδια με αυτή που βλέπετε Honda CBF 500. Αν ήταν καλή; Μια χαρά ήταν, τα έκανε όλα και συνέφερε, είχε άθραυστο κινητήρα, ήταν οικονομική, μπορούσε το ίδιο άνετα να κυκλοφορήσει στην πόλη και να πάει και ταξιδάκι στα 110 - 130 χαλαρά (πήγαινε και παραπάνω φυσικά), ζημιές έβγαζε...μηδενικές, δεν μπορούσες να της προσάψεις τίποτα! Μοναδικό της μειονέκτημα ήταν το ψηλό κέντρο βάρους, το οποίο της έκοβε κάπως από την ευελιξία της μέσα στην πόλη. Αλλά...δεν με συγκινούσε, δεν μου έλεγε πολλά. Τη βαριόσουν γρήγορα... Έτσι την κράτησα μόνο δυο χρόνια (2002-2004) και όταν μου δόθηκε η ευκαιρία την άλλαξα με τη μοτοσυκλέτα που θεωρώ...σταθμό στη μοτοσυκλετιστική μου ιστορία, για την οποία θα γράψω στο αμέσως επόμενο μήνυμα! Για όποιον πάντως θέλει μια φτηνή μεταχειρισμένη που να μη σπάει, να μη χαλάει, να μην καίει πολλή βενζίνη και να τα κάνει όλα, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα! Συνεχίζεται. Τροποποιήθηκε Μάιος 4 , 2015 από τον TKM 4 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 (τροποποιήθηκε) Συνεχίζω. Το 2004 έτυχε να μου έρθουν κάποια λεφτά που δεν τα περίμενα. Και αποφάσισα να κάνω τη μεγάλη κίνηση. Στην πραγματικότητα δεν είχα κάποιο λόγο να αλλάξω τη CBF - αλλά τελικά το γεγονός ότι δεν σου κάνει κλικ είναι ίσως ο σημαντικότερος λόγος για να αλλάξεις μια μηχανή (και όχι μόνο...). Και έτσι πήγα στην καλύτερη ίσως μοτοσυκλέτα που είχα ποτέ μέχρι τώρα! Αυτή: Kawasaki W 650 ακριβώς όπως είναι εκείνη της εικόνας! Δε νομίζω να χρειάζονται εξηγήσεις γιατί τη διάλεξα, όταν έχω γράψει τόσα για τις Enfield πιο πίσω! Σε σχέση πάντως με την Triumph Bonneville την επέλεξα γιατί ήταν σημαντικά φθηνότερη τότε - κόστιζε γύρω στα εφτάμιση χιλιάρικα, τιμή σημαντικά μειωμένη από τα σχεδόν εννιά που την πούλαγε η αντιπροσωπεία όταν την είχε πρωτοφέρει! Ενώ η Moto Guzzi V7 δεν θυμάμαι αν είχε βγει στην παραγωγή εκείνη την εποχή - αλλά και να είχε βγει, ήταν κι αυτή ακριβότερη και σίγουρα δεν θα την αγόραζα στην πρώτη της έκδοση με το πλαστικό ρεζερβουάρ. Βέβαια, η συγκεκριμένη Kawasaki W 650 δεν ήταν ορίτζιναλ κλασσική όπως η Enfield αλλά μια εξευγενισμένη νεο-ρετρό, χωρίς τις παλιές ιδιοτροπίες. Αλλά με απέραντο σεβασμό στην παράδοση και σίγουρα αποτέλεσμα της επιμονής κάποιου μερακλή παράγοντα στην Kawasaki, ο οποίος θα έδωσε σκληρή μάχη για να πείσει τους γραφειοκράτες της εταιρίας να εγκρίνουν την παραγωγή της! Οι περισσότεροι θα νομίζουνε ότι είναι αντίγραφο κάποια παλιάς εγγλέζικης, αυτό όμως είναι η μισή αλήθεια. Ολόκληρη η αλήθεια είναι ότι προέρχεται από αυτήν εδώ: Δηλαδή από την Kawasaki W1 της δεκαετίας του 60, η οποία πράγματι έχει ρίζες σε κάποιο μοντέλο της εγγλέζικης BSA! Έχω δει μια τέτοια πριν από μερικά χρόνια που κυκλοφορούσε στην Αθήνα, σε άριστη κατάσταση, ίσως τη μοναδική πλέον στην Ελλάδα. Η δική μου W 650 είχε εκπληκτική ποιότητα κατασκευής μέχρι την τελευταία βίδα, εντελώς εξωπραγματική για τα σημερινά δεδομένα (και για τα τότε δεδομένα επίσης!), τέλεια αξιοπιστία, πολύ γλυκειά λειτουργία, αρκετή δύναμη ώστε να ταξιδεύει μια ζωή με 120-140 χαλαρά, ήταν πολύ άνετη, φιλικότατη προς τον συνεπιβάτη και ιδανική για βόλτες. Και σου μετέδιδε κι αυτή την αίσθηση της κλασσικής απλότητας, αλλά με πιο "πολιτισμένο" τρόπο από την Enfield. Το αν αυτό είναι καλό η κακό δεν το ξέρω, είναι όμως αναπόφευκτο. Άλλωστε και εκείνη η παλιά Enfield δεν παράγεται πλέον και οι καινούριες που βγαίνουν τώρα, ουσιαστικά...τα βήματα της W 650 ακολουθούν, νεο-ρετρό είναι κι αυτές. Δεν θα μπορούσαν άλλωστε να ακολουθήσουν αλλιώς τις προδιαγραφές για τα καυσαέρια κλπ. Και εδώ που τα λέμε...γιατί όχι; Έτσι αυξάνονται οι επιλογές μας και η ομορφιά στη ζωή μας! Αλλιώς κάθε τι κλασσικό θα είχε εξαφανιστεί! Την Kawasaki W 650 την κράτησα τέσσερα χρόνια, ως το 2008 δηλαδή και την πούλησα χωρίς να το θέλω ύστερα από ένα τρακάρισμα που έπαθα με το αυτοκίνητο (όχι το MINI) και...δεν είχα λεφτά για να το επισκευάσω... Δεν θέλω να το θυμάμαι. Από τις κακές στιγμές. Συνεχίζεται. Τροποποιήθηκε Μάιος 4 , 2015 από τον TKM 7 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 Συνεχίζω... Όταν πούλησα τη W 650 δεν είχα βέβαια αποφασίσει να μείνω χωρίς μηχανή!.. Και λίγες μέρες μετά πήρα άλλη - με ό,τι απέμεινε από τα λεφτά εκείνης και με ένα δάνειο. Ο...σεισμός στην ψυχολογία μου που προκλήθηκε από τον τρόπο που αποχωρίστηκα την Kawasaki πρέπει να ήταν αυτός που με έστρεψε προς την επόμενη επιλογή μου, που για να πω την αλήθεια...ποτέ δεν πολυκατάλαβα γιατί την έκανα. Ίσως να είναι από τις λίγες φορές που επηρεάστηκα από τη μόδα... Ήταν αυτή: Σε αυτό το χρώμα! Εδώ που τα λέμε, ίσως η μισή Ελλάδα να είχε κάποτε έστω και για λίγο μια V-Strom 650! Παράπονο; Κανένα απολύτως, κατάλαβα ότι δικαιολογημένα απέκτησε αυτή τη δημοτικότητα. Γιατί ήταν καλή σα μηχανή και παράλληλα...μιλούσε στην ψυχή του νεοέλληνα, που θέλει το όχημά του να έχει εκτόπισμα και να ξεχωρίζει! Μεταξύ μας, αυτό το εκτόπισμα, αυτή η...μεγαλοπρέπεια που έχει την έκανε να επικρατήσει της Transalp και της Versys! Αλλά σε μένα προσωπικά λειτούργησε όπως προηγουμένως η Honda CBF 500, δηλαδή τη βαρέθηκα γρήγορα. Ωστόσο, καταλαβαίνω απόλυτα όσους είναι ενθουσιασμένοι μαζί της και την κρατάνε μια ζωή ή έχουν αλλάξει δυο-τρεις V-Strom διαδοχικά, γιατί πραγματικά δύσκολα βρίσκεις κάποια άλλη μηχανή που να τα κάνει όλα τόσο καλά και να σε βγάζει ασπροπρόσωπο σχεδόν παντού. Εγώ σε ενάμιση χρόνο πάντως την άλλαξα, δηλαδή στις αρχές του 2010. Συνεχίζεται. 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 (τροποποιήθηκε) Προ-προτελευταία συνέχεια! Τη V-Strom την έδωσα εν μέρει επειδή δεν μου έκανε κλικ και εν μέρει για οικονομικούς λόγους - είχε αρχίσει η κρίση να μας !@Ε~#$^%$#&%$&$ βλέπετε... Και σε τέτοιες περιπτώσεις, στρέφεσαι προς τις σίγουρες επιλογές, εκείνες δηλαδή που ξέρεις ότι δεν θα σε προδώσουν. Και αυτό έκανα, εκμεταλλευόμενος και τη γνωριμία που είχα με τον Μιχάλη Σαββαϊδη, ο οποίος με διευκόλυνε πολύ με τους "μόνο για μένα" διακανονισμούς που μου έκανε στην αγορά της επόμενης, δηλαδή...ποιας άλλης; Αυτής: Royal Enfield Bullet 500 EFI. Σε αυτό το χρώμα, με μια σέλα συνεπιβάτη και μια σπέσιαλ σχάρα πίσω φυσικά... Η αλήθεια είναι ότι μόλις είδα ότι κυκλοφόρησε...δεν θα ησύχαζα αν δεν την έκανα δική μου! Όπως είναι σχεδόν βέβαιο πως θα συμβεί όταν βγει η πολυαναμενόμενη δικύλινδρη Royal Enfield, δηλαδή...πάλι δε θα ησυχάζω! Με τη μοτοσυκλέτα αυτή, όπως έγραψα και παραπάνω, οι Ινδοί περάσανε κι αυτοί στην εποχή των εξευγενισμένων νεο-ρετρό. Δηλαδή δεν έχει πια τη σκληροπυρηνική αίσθηση της παλιάς. Λειτουργικά όμως είναι ασύγκριτα καλύτερη! Και προσφέρει τελικά την ίδια ευχαρίστηση, αν όχι και περισσότερη, καθώς πια μπορείς να ταξιδέψεις μαζί της στα 90-110 χιλ. την ώρα με πολύ μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι...θα φτάσεις εκεί που θέλεις! Είχε βέβαια κι αυτή τα μικροπροβλήματά της, όπως με τα ηλεκτρικά και τα ταμπουρογράναζα και αλυσίδα - βούτυρα, όμως πια πλησίαζε αρκετά κοντά στην αξιοπιστία μιας ιαπωνικής, σε ένα ποσοστό 70% ας πούμε, το οποίο τώρα ίσως να είναι και μεγαλύτερο, καθώς οι Ινδοί τις βελτιώνουν συνεχώς. Από το 2010 που την πήρα ως τον Αύγουστο του 2013 που την πούλησα, ύστερα από 35.000 χιλιόμετρα περίπου, η προσωπική μου ζωή πέρασε από σαράντα κύματα - και η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα ήταν πάντα μια όαση παρηγοριάς, ευχαρίστησης και διασκέδασης, όπου κι αν τη χρησιμοποιούσες, είτε στην πόλη είτε σε εκδρομή με τα παιδιά του Royal Enfield Club, τα οποία είχα την τύχη να γνωρίσω εξαιτίας της! Η παρατήρηση που έχω να κάνω είναι ότι θα έπρεπε τώρα η αντιπροσωπεία να ρίξει την τιμή της, καθώς είναι πια πάρα πολύ ακριβή αν σκεφτούμε ότι...κοστίζει περίπου όσο μια Yamaha SR 400 (που δεν είχε ξαναβγεί στην παραγωγή όταν πήρα την Enfield) ή όσο μια...Yamaha MT-07 χωρίς ABS! Ωστόσο, όπως είπα, όταν βγει εκείνη η δικύλινδρη...εδώ θα είμαστε, όπως πιστεύω! Συνεχίζεται και τελειώνει σε άλλα δυο μηνύματα. Τροποποιήθηκε Μάιος 4 , 2015 από τον TKM 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 Προτελευταία συνέχεια. Τον Αύγουστο του 2013, κάτι κάποια αντιμετώπιση της αντιπροσωπείας της Enfield σε δυο-τρία θεματάκια, η οποία με δυσαρέστησε και κάτι η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, που επέβαλε να πάρω μια μηχανή που να μην καίει πολλή βενζίνη και να μη με τρέχει στα συνεργεία, με έστρεψε σε μια μοτοσυκλέτα, η οποία, χωρίς καθόλου να το περιμένω, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και αποδείχθηκε σημαντική για μένα! Ήταν αυτή: YAMAHA YBR 125, έτσι όπως ακριβώς τη βλέπετε. Η μοτοσυκλέτα - έκπληξη! Ομολογώ ότι όταν πήγα για αγορά 125άρας, παρόλο που γενικά είμαι προσαρμοστικός τύπος σε κάτι τέτοια πράγματα, έλεγα μέσα μου "πω-πω πόσο χαμηλά πέσαμε και να δω πώς θα μου φανεί τώρα", ύστερα από τόσες μεγαλύτερες ή πιο ιδιαίτερες μηχανές που είχα προηγουμένως! Αρχικά δεν είχα υπόψη μου τη συγκεκριμένη μηχανή, αλλά μόλις μπήκα στη Yamaha και την είδα, το αποφάσισα αμέσως, καθώς συνδύαζε άπαιχτη τιμή, είχε επάνω όλα όσα χρειαζόντουσαν, όπως σχάρα και κεντρικό σταντ, τα οποία στις άλλες πρέπει να τα βάλεις έξτρα και...ήταν μοτοσυκλέτα κι όχι σκούτερ ή παπί! Αλλά εξακολουθούσα να προβληματίζομαι πώς θα μου φαινόταν. Δυο-τρεις μέρες αργότερα, όλοι οι προβληματισμοί μου είχαν πάει περίπατο και είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά, το οποίο διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια της συμβίωσής μου μαζί της. Γιατί ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΙΟ ΤΙΜΙΑ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ, που να σου δίνει πολύ περισσότερα απ' όσα πληρώνεις! Έχει εξαιρετικό κινητήρα για το μέγεθός του, αφού καθόλου δε μου φάνηκε ότι είχα πέσει από τα 500 στα 125 κυβικά! Βέβαια, άλλα τα ινδικά 500 και άλλα τα ιαπωνικά 125, πώς να γίνει... Είναι ΣΚΥΛΙ ΜΑΥΡΟ, δεν παθαίνει τίποτα, το παραμικρό, κανένα πρόβλημα, βάζεις μόνο βενζίνη κι αυτό είναι, αρκεί φυσικά να της κάνεις τα σέρβις στην ώρα τους, όπως σε όλες τις μηχανές. Άλλωστε τα σέρβις σε αυτήν είναι πολύ φτηνά. ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ ΤΙΠΟΤΑ, με 15 ευρώ δηλαδή κάνεις 350 χιλιόμετρα! Είναι ανετότατη για το συνεπιβάτη. Και αν το λέει η καρδιά σου...κάνει και ταξίδια και μπορεί να γυρίσει όλο τον κόσμο χωρίς να πάθει τίποτα, αρκεί να αντέχεις εσύ! Το διαπίστωσα όταν πήγα Καλαμάτα, με την επιστροφή να γίνεται χωρίς ούτε μια στάση. Ούτε τσικ έκανε, ούτε την παραμικρή διαρροή εμφάνισε, σα να μη συνέβη απολύτως τίποτα, καλό μάλιστα θα έλεγα ότι της έκανε! Αυτός που την έφτιαξε, με τα λίγα μέσα που είχε στη διάθεσή του, καθώς το μπάτζετ του ήταν περιορισμένο, πέτυχε το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα και έδειξε ότι σέβεται απόλυτα τους ανθρώπους στους οποίους απευθύνεται. Η μοτοσυκλέτα αυτή με έκανε οπαδό της YAMAHA. Ήταν η πρώτη μου αυτής της μάρκας και...δεν μπορώ ακριβώς να εξηγήσω πώς γίνεται, αλλά η YAMAHA με "κέρδισε" και μου έδωσε την εντύπωση ότι έχει μια άλλη αύρα στις μηχανές της και είναι πιο ανθρωποκεντρική από τις άλλες! Ίσως επειδή περισσότερο απ' όλες τις άλλες κατάγεται από τις παλιές εγγλέζικες και μεταφέρει την παράδοσή τους στο DNA της! Επίσης αυτή η μηχανή με έκανε πιο αισιόδοξο για τη ζωή, γιατί μου απέδειξε στην πράξη ότι μπορείς να έχεις την ίδια αν όχι περισσότερη ευχαρίστηση από μικρότερα και ταπεινότερα πράγματα! Ακόμα αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που την έδωσα ή έπρεπε να την κρατήσω για δεύτερη - αν και σε αυτή την περίπτωση, αν δηλαδή είχα δυο μηχανές, θα πάθαινα...διχασμό προσωπικότητας κάθε πρωί σκεπτόμενος με ποια να ξεκινήσω τη μέρα! Συνεχίζεται με την τελευταία συνέχεια. 8 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
TKM 801 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 (τροποποιήθηκε) Και η τελευταία συνέχεια εδώ - και ελπίζω να μη βαρεθήκατε... Πάλι κάτι λεφτά που δεν τα περίμενα, με έκαναν να σκεφτώ την αγορά καινούριας μηχανής. Και μπορεί το YBRάκι να ήταν τόσο καλό όσο περιέγραψα, αλλά πάντα θέλουμε κάτι μεγαλύτερο, δυνατότερο, εντυπωσιακότερο κλπ. Αυτή τη φορά όμως, είχα σχεδόν αποφασίσει ποια θα έπαιρνα πριν μου έρθουν εκείνα τα χρήματα. Γιατί ένα τεστ ντράιβ που έκανα περνώντας μια μέρα από τη YAMAHA στην Καλιρρόης, γέννησε ένα μεγάλο έρωτα! Αυτήν εδώ: Η ΥΑΜΑΗΑ ΜΤ-07 είναι κάτι περισσότερο από αυτό που φαίνεται! Είναι το πάντρεμα της μοτοσυκλετιστικής παράδοσης που έρχεται...από τα βάθη του περασμένου αιώνα, με τη σύγχρονη εξέλιξη και τεχνολογία! Δηλαδή συνδυάζει την απόλυτη απλότητα με την πιο σύγχρονη τεχνολογία (δεν λέω "εξωτική τεχνολογία", που είναι για τις πιο ακριβές μοτοσυκλέτες, "σύγχρονη τεχνολογία" που απευθύνεται στον πολύ κόσμο εννοώ). Συνδυάζει την αίσθηση που σου δίνει μια απολύτως γυμνή μοτοσυκλέτα που σε αφήνει εκτεθειμένο στον αέρα, όπως οι παλιές, με έναν κινητήρα - χαμαιλέοντα, τον οποίο...τον κάνεις ό,τι θέλεις και δεν συμβαίνει το αντίστροφο, δηλαδή το να σου επιβάλλει αυτός το ρυθμό του, είτε π.χ. με το να είναι πολύ αργός είτε με το να είναι...υστερικά γρήγορος και να αναγκάζεσαι να τον "ακολουθείς"! Με την MT-07 θες να πας χαλαρή βόλτα; Το κάνεις και μάλιστα πάρα πολύ ευχάριστα! Θες να πας ταξιδάκι; - που με ένα καλό μπουφάν μηχανής και ένα καλό κράνος είναι κατά τη γνώμη μου μύθος ότι "δεν μπορείς γιατί δεν έχεις προστασία από τον αέρα", μπορείς μια χαρά! Το κάνεις λοιπόν το ταξίδι και το κάνεις πολύ ευχάριστα, γιατί σε βοηθάει ο κινητήρας, που γουργουρίζει ξεκούραστα και χωρίς κραδασμούς. Θες να γκαζώσεις...περισσότερο απ' όσο μπορεί να πηγαίνει το 80-90% των μοτοσυκλετιστών; Μπορείς να το κάνεις κι αυτό και να πλησιάσεις τα 200 χιλιόμετρα την ώρα (εντάξει, τα 185 πραγματικά όπως υπολογίζω...) στην Εθνική! Θες να κυκλοφορήσεις στην πόλη; Δεν υπάρχει ίσως καλύτερη στα κυβικά της, είναι ελαφριά, ευέλικτη και πάει "αέρα", ενώ έχει ανετότατη θέση οδήγησης γι' αυτό το σκοπό. Το μόνο για το οποίο δεν κάνει είναι...οι καγκουριές, δεν είναι φτιαγμένη για σκληροπυρηνική χρήση, αν θες τέτοια, πας στην MT-09, αλλά για το μέσο αναβάτη είναι καλύτερη η MT-07! Επίσης πρέπει να έχεις το νου σου, γιατί η αυτονομία της δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη και αυτό ίσως είναι το μοναδικό της ελάττωμα, μαζί με κάποιες εκπτώσεις στην ποιότητα κατασκευής για να διατηρηθεί χαμηλά το κόστος - εκπτώσεις όχι σημαντικές όμως, που δεν θα επηρεάσουν τη διάρκεια ζωής της, αν την προσέξεις. Είμαι βέβαια στην αρχή της συμβίωσης μαζί της, αλλά βλέπω ότι αυτή τη φορά η...προσπάθεια εκσυγχρονισμού πέτυχε, αντίθετα με ό,τι είχε συμβεί με τη CBF 500 και με τη V-Strom. Η ζωή συνεχίζεται φυσικά. Και ποιος ξέρει ποιο θα είναι το μέλλον - και το μοτοσυκλετιστικό μας μέλλον και το γενικότερο... Αλλά προς το παρόν είμαι ευτυχισμένος με την MT-07! Ίσως, όπως προανέφερα...όταν βγει εκείνη η δικύλινδρη 750άρα Enfield που λέγεται ότι ετοιμάζεται...να μου μπουν ιδέες. Ο άνθρωπος είναι ανικανοποίητο ζώο και δεν ησυχάζει ποτέ!... Ευχαριστώ που διαβάσατε όλα αυτά τα σεντόνια και ελπίζω να σας άρεσαν. Γράψτε κι εσείς τη δική σας ιστορία! Τροποποιήθηκε Μάιος 4 , 2015 από τον TKM 13 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
lordoftheriffs 17 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 Πολυ καλή παρουσίαση, απολαυστική και καθόλου κουραστική. Κατα τη γνώμη μου έπρεπε να κρατήσεις τη ybr. Καθημερινη μετακίνηση με αυτή και σ/κ με τη μτ. Sent from my Note 4 using Tapatalk 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
bms 51 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 Πολυ καλο θέμα ποσταρω για να το βρω μετά στο pc 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
vforever 1.225 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 4 , 2015 Μπραβο ,εξαιρετική παρουσίαση της μοτοσυκλετιστικης σου πορείας.Σιγουρα εσυ παντως δεν αγοραζεις μια μότο βαση των ποσών αλογων βγαζει.Λατρεύω W650! 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
