calaquenty

Add one more thank you to the list for helping a friend when he needed it the most. It means alot to know that in your island the word solidarity motivates the whole bikers community. Feel free to ask what you need if ever in Athens.

Θα μου επιτρέψετε όλοι μια μικρή παρασπονδία να γράψω σε αγγλικά να καταλάβει κι η Annika Dear Nick and Annika thank for sharing with us your lovely road trip. For the miles on the road, your ups and downs, your thoughts and especially for letting us be a part of your voyage and allowing us to escape just a bit from our daily routine. Nick we know each other for quit some time. By the day i respect you more and more for the person you are and i'm happy that i met you and privileged to call my self your friend. Annika first i met you through this road trip, but meeting you also in person was a great thing. I wish you all the best and hope your "big blue eyes*" to witness even more great things out there on the road. * Nick sorry for stealing your line Way to go Mr. & Mrs Traveller.

Αχ βρε Νικόλα, καταλαβαίνω ακριβώς την αίσθηση μετά από μια μέρα στη "κόλαση" της ασφάλτου, να καταλήγεις απροσδόκητα σε "επί γης παράδεισο" (βλ. υπέροχο δωμάτιο). Είναι η στιγμή που παρατάς κάτω τις βαλίτσες κι αρχίζεις να χαζογελάς και να χοροπηδάς γύρο στο δωμάτιο σα να είσαι πάλι 10 χρονών και άνοιξες τα πολυπόθητα δώρα μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Για τις τιμές θα το αφήσω ασχολίαστο τόσο για τα Βαλκάνια όσο και για βορειότερα (Ουγγαρο-Πολωνίες). Τις βλέπεις και κλαις απλά. Καλή συνέχεια με την αφήγηση. Περιμένουμε (φαντάζομαι όλοι, εξ'ου κι ο πληθυντικός) με αγωνία τη συνέχεια.

Σούπερ βόλτα Μπιλ, κρίμα που δε μπορώ να έρθω παρέα το τελευταίο καιρό στις βόλτες σου... Απλά για ενημέρωση επειδή έχω φάει με το κουταλι τη Βωβούσα και τις γύρω περιοχές. Οι καταρράχτες στο Ηλιοχώρι έχουν πάντα νερό και πολύ μάλιστα. Ίσως πάμε παρέα κάποια άλλη φορά. Δες φωτό μου από εκεί πέρσι τον Αύγουστο

5.200 δηλαδή τι κάνεις;;;

Κοιτάζω πολλή ώρα τη σελίδα μπροστά μου με το κείμενο και τις φωτογραφίες σου Βαγγέλη. Δε βγαίνουν οι λέξεις αλλά πλημμυρίζει συναισθήματα το μυαλό. Έρχεται και "δένει" στη σκέψη μου η δική σου διαδρομή για να φτάσεις Πρέβεζα και τι ακολούθησε μετά τη Καστοριά που χωρίσαν οι δρόμοι μας. Ήταν αρκετές οι στιγμές που αναρωτήθηκα αν και πότε θα έκανες την ανάρτηση. Τελικά η αναμονή αποζημιώνει με το παραπάνω. Πού να εστιάσεις; Σε λέξεις; Χρώματα; Αποχρώσεις του γκρίζου; Παντού αποτυπωμένη ευδιάκριτα η διεισδυτική ματιά σου και το βάθος της σκέψης σου. Ελπίζω να σμίξουν οι δρόμοι μας σύντομα. Until next time

Ρε Μπιλάρααααααααααα τι έγινε; Λυποθύμησαν; Τόσες μέρες και δε κρατιόντουσαν να σπαμάρουν και τώρα τίποτα με εξαίρεση τον Μαθοσάλα... Μπάι δε γουέι κύριε http://www.mybike.gr...488-mathosalas/ αν και δεν έχουμε βρεθεί από κοντά, ευχαριστώ για το τελευταίο ποστ σου. Ελπίζω να τα πούμε εκεί έξω...

Δύσκολο το ξύπνημα. Σειρά μου να πώ: Ρεεεεε τι πάθαμε... Τα κουμπάρια έχουν ήδη ξεκινήσει τη δουλειά από τις 7 το πρωί, κι ο Βασίλης μου φωνάζει σήκω είναι 8.30, πάω να πάρω τυρόπιτες. Τέλος τα ψέμματα λοιπόν. Με βαριά καρδιά μαζεύω για τελευταία φορά τις βαλίτσες. Κοιτάω για τελευταία φορά τριγύρω το δωμάτιο για ξεχασμένα αντικείμενα. Τελευταία για τώρα. Για τούτο το ταξίδι. Θα ξανακοιτάξω πάλι ελπίζω του χρόνου. Η μπουγάτσα μου φαντάζει πικρή στο στόμα, όπως πικρή είναι και η αίσθηση που θα αφήσουμε πίσω τα κουμπάρια. Ο Αποστόλης έχει ήδη κλείσει θέση στις καλένδες του για του χρόνου. Μας περιμένει άλλη μια φορά να του πούμε τις περιπέτειες μας και να τις ζήσει μέσα από τα μάτια μας και τις αφηγήσεις μας. Εις το επανειδίν φίλοι καλοί κι αγαπημένοι. Αρχίζει ο δυσάρεστο έργο της καθόδου. 210 χιλιόμετρα που δε θέλω να κάνω. 210 χιλιόμετρα με χωρίζουν από το σπίτι μου. Σπίτι... ηχεί τόσο παράξενα στο μυαλό μου. Επί 13 μέρες σχεδόνα κάθε βράδυ είχα διαφορετικό «σπίτι». Τι τα θες όμως η γέφυρα της Μεταμόρφωσης είναι πολύ πιο κοντά απ’ όσο ακούγεται. Πάλι αγκαλιά με το Βασίλη να χαιρετιόμαστε. Αυτή τη φορά όχι για να ξεκινήσουμε τη περιπέτεια, αλλά για να σφραγίσουμε το τέλος της. Μέσα σε 1.5 χρόνο έχουμε διανύσει παρέα 15.000 χιλιόμετρα. Δεν είναι κι άσχημα. Και 150.000 να έπρεπε να κάνουμε δε θα είχα πρόβλημα. Ξέρεις να με μπριζώνεις, να με κινητοποιείς, να με «παρασύρεις» με τη τρέλα σου (άλλο που δε θέλω), αλλά έχεις και το κουράγιο να βάλεις στην άκρη τον εγωισμό σου όταν φτάσει η ώρα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Μου έρχονται πάλι στο νου αυτά που γράφαμε πριν φύγουμε. Τελικά δεν είχα άδικο. Νομίζω...Μακάρι να μπορέσουμε να κάνουμε τα ταξίδια μας πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι το μέγεθος τους πλέον έχει αρχίσει να με τρομάζει, αλλά όπως πολύ σοφά κάποιος έχει πει: «αν τα όνειρα σου δε σε τρομάζουν τότε απλά δεν αξίζουν να λέγονται όνειρα» ή κάπως έτσι. Είναι λοιπόν η σειρά του Βασίλη να κάνει το κομμάτι Αθήνα-Κόρινθο μονάχος του, όπως μονάχος το έκαν σχεδόν 2 βδομάδες πριν εγώ. Στα τελευταία 10 χιλιόμετρα είμαι σε ένα σύνεφφο και δε θέλω να κατέβω. Ο φίλος μου κινείται για πρώτη φορά σε αντίθετη κατεύθυνση από μένα, κι εγώ δε παύω να σκέφτομαι πόσα πράγματα καταφέραμε να κάνουμε σε αυτές τις 13 μέρες και αγωνιώ πλέον αν θα είμαστε σε θέση να το επαναλάβουμε και του χρόνου. Τουρκίαν-Ιράν! Πάλι τα γνωστά αμείλικτα ερωτηματικά που μας βγάζουν εκεί έξω κι εγώ ακόμα δε γύρισα πίσω. Σκέφτομαι το γιό μου και τιθασεύω τη σκέψη μου που αρχίζει πάλι να ταξιδεύει. Έχω να τον δω ένα μήνα σχεδόν γιατί έλειπε ταξίδι στο εξωτερικό με τους παππούδες πριν φύγω εγώ. Το επόμενο ταξίδι μπορεί να περιμένει προς το παρόν. ...Έχουν περάσει αρκετές μέρες που γυρίσαμε από το ταξίδι κι όμως αρνούμαι πεισματικά να ασχοληθώ με τη τακτοποίηση του εξοπλισμού που είχα μαζί μου τις 13 αυτές μέρες. Αρνούμαι πεισματικά να ανοίξω το μίνι laptop που αποθηκεύαμε κάθε δεύτερο βράδυ φωτογραφίες και βιντεάκια. Μια διάθεση οριακά καταθλιπτική, που ξεκίνησε να μου κλείνει το μάτι, ουσιαστικά τη τελευταία μέρα. Από την ώρα που ξεκινήσαμε να διανύσουμε τα τελευταία χιλιόμετρα επί ελληνικού εδάφους έχοντας αποχαιρετήσει τον Αποστόλη και τη Ρένα στη Λαμία. Τους αξιολάτρευτους κουμπάρους του Βασίλη που σε κάθε μας εξόρμηση μας με πέρασμα από τη πόλη τους, είναι η όαση μας. Πάντα έτοιμοι να μας υποδεχτούν με το χαμόγελο στα χείλη και το τραπέζι τους γεμάτο. Ένα φωτεινό σημαδάκι στο χάρτη που μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε μέχρι να φτάσουμε στο κατώφλι τους. Τα λόγια δεν είναι αρκετά για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για τη καλοσύνη τους και τη συμπάθεια που τους τρέφω, οπότε και δε θα σας κουράσω. Απλά τους ευχαριστώ. Το γιατί αρνούμαι μάλλον εύκολο να το καταλάβει κάποιος. Είναι η επισφράγιση του τέλους κι αυτής της εξόρμησης, την οποία μεταθέτω στο μέλλον. Όσο κοντινό κι αν είναι. Αισθάνομαι μετέωρος. Μεταξύ 2 κόσμων. Του καθημερινού και του μαγικού – ταξιδιωτικού. Μιλώντας με το Βασίλη στο ταξίδι, στριμώχνει σε μια φράση του την ατάκα: «... θα γυρίσουμε πίσω στη πραγματικότητα...», αλλά κάτι με σπρώχνει εκείνη τη στιγμή και τον διακόπτω λέγοντας: «Και τι σε κάνει να πιστέυεις ότι θα επιστρέψουμε στη πραγματικότητα; Γιατί δεν είναι αυτό η πραγματικότητα κι απλά θα επιστρέψουμε... [παύση να βρω κατάλληλη λέξη] στη καθημερινότητα;» Υ.Γ. Μέχρι την ώρα που γράφω τούτες τις γραμμές το μίνι λαπτοπάκι είναι δίπλα μου κλειστό όπως το άφησα τη πρώτη μέρα που επέστρεψα. Φωτογραφίες βλέπω αυτές που αναρτά ο Βασίλης καθώς γράφουμε παράλληλα τις σκέψεις μας. Ελπίζω να βρω το κουράγιο σύντομα να το ανοίξω...

Ελληνικός συνοριακός σταθμός. Δικαίωμα για μικρό πανηγυρισμό. Ολοκληρώνεται η περιπέτεια εκτός Ελλάδας χωρίς παρατράγουδα, κι αυτό είναι μια επιτυχία. Το γλυκό καλωσόρισμα της δίωξης ναρκωτικών, συνοδευόμενο από τη παράσταση «φιλίας» των δύο εκπροσώπων του νόμου μου προκαλεί θυμηδία. Στο παρόν σενάριο υπάρχει ο καλός και ο καλύτερος αστυνομικός, που μόνο για σωματικό έλεγχο δε μας πάνε. Δε βαριέσαι τη δουλειά τους κάνουν κι αυτοί. Μόλις κάνουμε τα πρώτα χιλιόμερα επί εντός των «τειχών» πλέον, ανώμαλη προσγείωση στη πραγματικότητα. Δεξί ρεύμα κυκλοφορίας 15τονο ανατρεπόμενο, με φορτίο κάποιοα κυβικά άσφαλτο κι ένα πικραμένο με φτυάρι να αδειάζει από πάνω στις λακούβες φτυαριές, ως υλικό πλήρωσης το οποίο «πατάει» έτερος συνάδελφος ακολουθών πεζός το όχημα!!! Αυτά είναι μεγαλεία βρε. Τύφλα να έχουν τα «χαλιά» που διασχίσαμε τόσες μέρες στις πρώην Γιουγκοσλαβικές χώρες και όχι μόνο. Δεύτερη ψυχρολουσία το γεγονός ότι μέχρι να φτάσουμε Λάρισα έχουμε σταματήσει 5 φορές για να πληρώσουμε διόδια... Δε μου ‘λειψε καθόλου αυτό, πρέπει να το ομολογήσω. Κακός συνδιασμός η κούραση, η θολούρα λόγω συναισθηματικής φόρτισης τώρα που πλησιάζει το τέλος και του εκνευρισμού με τα διόδια. Καταφέρνω ότι δε κατάφερα σε 4.500 χιλιόμετρα και 10 ξένες χώρες. Να μείνω από βενζίνη!!! Πάλι καλά που έχω τη καβάτζα μου και τη βγάζω καθαρή μέχρι το επόμενο σημείο ανεφοδιασμού που δέχεται κάρτα... Και με τούτα και με κείνα φτάνουμε Λαμία εππιτέλους γιατί έχω αρχίσει να νιώθω πως έκανα 1.700 χιλιόμετρα σήμερα. Το χαμόγελο της Ρένας και του Αποστόλη από το μπαλκόνι τους, μόλις άκουσαν το ελαφρά θορυβώδες καβουρδιστήρι μου, δρα καταλυτικά στη ψυχοσύνθεση μου. Αγκαλιές και φιλιά προηγούνται του μπάνιου και της χαλάρωσης στο μπαλκόνι. Είμαι πλέον τόοοοσο κομμάτια, που μετά βίας δεν έχω ξαπλώσει πάνω στον ώμο του Βασίλη δίπλα μου, για να δω το πρώτο όνειρο. Η συμμετοχή μου στη βαθυστόχαστη κουβέντα τους περιορίζεται σε νεύματα, μονολεκτικές παρεμβάσεις και ίσως ελαφρύ ροχαλητό...

Ως είδος απέχουμε πάρα πολύ απ’ αυτό που θεωρούμε «ανθρώπινο» ή ευγενικό και κάτι τέτοια μνημεία το αποδυκνείουν περίτρανα. Το κακό είναι ότι νομίζουμε πως έχουμε προσπεράσει τέτοιες συμπεριφορές, όμως η αλήθεια είναι πως απλά έχουμε διασκευάσει τις κτηνωδίες μας. Πλέον τελούνται στο όνομα της «παγκόσμιας δικαιοσύνης», της οποίας κάποιοι θεωρούν εαυτούς θεματοφύλακες, κι ως αυτόκλητοι σωτήρες την εφαρμόζουν κατά το δοκούν. Συνεπώς δεν υπάρχουν μνημεία κτηνωδίας γιατί βαφτίστηκαν απελευθέρωση, δικαιοσύνη, ιερός πόλεμος και δε ξέρω με ποιο άλλο βαρύγδουπο όρο μπορεί να τον ντύσουν για να καλύψουν τη βρωμιά που δε κρύβεται με τίποτα. Για τη διαδρομή δεν έχει να πει κανείς πολλά. Φταίει που έχει πάρει διαδικαστικό χαρακτήρα πλέον το ταξίδι και κάθε χιλιόμετρο μας φέρνει πιο κοντά στο τέλος, είναι η κούραση των ημερών που έχουμε στη πλάτη; Δε ξέρω, θα σας γελάσω και δε το θέλω.

Και λίγα λες Βασίλη. Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε αλλά όχι για μέρη άγνωστα. Πάλι πίσω στα γνωστά. Λαμία ερχόματε. Δε μας κόβω και πολύ ενθουσιασμένους απ’ τη προοπτική αυτή. Ο «πύργος των νεκροκεφαλών» λοιπόν ανοίγει για μας και άλλες 2 κοπέλες τουρίστριες, όπου σαν άλλη Κρίστα στο τροχό της τύχης, η ξεναγός που δε μιλάει άλλη γλώσα πλην της μητρικής της, μας δείχνει στο τοίχο την αγγλική έκδοση της ιστορίας του πύργου.

Το ίδιο που είχαμε πάει και χθες οπότε αποφασίζουμε να πάμε και σε αυτό το λαϊβ. Δε μας ενθουσίασαν οπότε και φεύγουμε νωρίς συγκριτικά με το προηγούμενο βράδυ. Έχουμε και μεγάλη μέρα αύριο.

Το σχετικό πείραγμα αν είναι ή όχι παγωτό το καϊμακ, διακόπτεται από το sound check στο διπλανό μαγαζί.

Ευτυχώς η ανάγκη να επισκευθώ τη τουαλέτα, σε μένα έρχεται αφού έχω φάει και γλυτώνω κάτι σε σχέση με τον Μπιλ.

Η πεζοπορία ως γνωστόν ανοίγει την όρεξη και εμπιστευόμαστε τη κρίση του «μοναχικού πλανήτη» να κορεστεί. Όχι και ότι εξυπνότερο έχουμε κάνει μέχρι τώρα, αλλά δεν είναι και τραγικά. Άσχετα τι λέει ο «μ.π.», το γεγονός ότι είναι άδειο μας βάζει σε σκέψεις αλλά δε πτοούμαστε.