Roads untravelled: Ψαχνοντας τη χαμενη αθωοτητα του ταξιδιου...

[Ταξιδευτής 6.947]

Προλογος: Προ του λογου

Ζεστη.

Μεσημερι στη καρδια του καλοκαιριου και η ζεστη εξω σαν ενα αποπνικτικο βαρυ πεπλο εχει απλωθει πανω απο τη πολη και βραζει την ασφαλτο. Τα πατζουρια κλειστα και απο τις χαραμαδες περναει το φως και φτιαχνει αχνες γραμμες στον απεναντι τοιχο.

Καθισμενος στο κρεβατι στο παιδικο δωματιο εχω ανοιχτο το ΜΟΤΟ και διαβαζω για αλλη μια φορα τις απιθανες ιστοριες του Στουκερμαν και ζαχαρωνω τις επταμισαρες μηχανες στο αφιερωμα για μοτοσυκλετες τουρισμου -θηριωδεις, ονειρικες κατασκευες στα ματια ενος 16χρονου πιτσιρικα, απιαστα ονειρα που ισως, καπως, καποτε...

........................

Το ταλαιπωρο εξαβολτο Χοντακι που με περιμενει υπομονετικα στην αυλη δεν ειναι ενα απο τα θηριωδη επταμιση που ονειρευομαι -ουτε καν 125αρι οπως εχουν καποιοι απο τους "μεγαλους" της παρεας- αλλα στα ματια μου ειναι το αλογο μου, το πολυτιμο διαβατηριο για την ελευθερια του δρομου. Ποιου δρομου; Τι σημασια εχει. Του στενου της γειτονιας, του δρομου της πλατειας, του βουνου, της κοντινης παραλιας, και -που ξερεις- μπορει και του ακομα μακρυτερα.

Ονειρα που μια μερα θα γινουν πραγματικοτητα. Και αυτη η κατακοκκινη κουκλα στην αφισα στο τοιχο με τα μαγικα γραμματα VFR θα ειναι εκει μαζι μου, συντροφος, να δινει σαρκα και οστα στα μαγικα ταξιδια που στριφογυριζουν μεσα στο νου μου και δεν με αφηνουν να ησυχασω.

Καπου πισω απ' το τοιχο, στη κουζινα, τα κατσαρολικα κροταλιζουν, μια απιθανη κακοφωνια μεταλλων και πλαστικων που τσουγκριζουν χαρουμενα -η μανα κανει παλι τα μαγικα της φτιαχνοντας το μεσημεριανο. Σε λιγο θα ερθει να με φωναξει να φαμε ολοι μαζι και μετα αργα το απογευμα θα παρω το μηχανακι και θα βγω βολτα προς τη πλατεια να βρω ολη τη παλιοπαρεα.

Αραγε θα ειναι και Εκεινη εκει αποψε;

Της ειχα ταξει βραδινη βολτα με τη μηχανη μεχρι τη παραλια... θα ειναι το ταξιδι μας αυτο. Προσωπικο, μυστικο, ολοδικο μας τελικα.

Εισαγωγη

Ζεστη.

Μεσημερι στη καρδια του καλοκαιριου και η ζεστη εξω σαν ενα αποπνικτικο βαρυ πεπλο εχει απλωθει πανω απο τη πολη και βραζει την ασφαλτο. Τα πατζουρια κλειστα και απο τις χαραμαδες περναει το φως και φτιαχνει αχνες γραμμες πανω στις βαλιτσες με τα πολυχρωμα αυτοκολλητα και τα μαυρα γαντια που εχω ακουμπισμενα λιγο πιο κει. Για μια στιγμη βρισκομαι πισω σε εκεινο το παιδικο δωματιο παλι, ετοιμος να βρω τη παρεα, με τα χερια ιδρωμενα και τη καρδια στη κωλοτσεπη καθως σκεφτομαι βολτες που θα κανω, ματιες που θα ανταλλαξω, φιλια θα κλεψω, ερωτες που θα γεννηθουν, οταν εισαι νεος ολα ειναι μπροστα και σε περιμενουν, φρεσκα και καινουργια, λαχταριστα και ατσαλακωτα, αμολυντα ακομα απο δευτερες σκεψεις, αναλυσεις, διαλογους, αντιλογους, παραλογους, οικονομικα εμποδια, ενηλικιωμενη (εξημερωμενη) λογικη.

Οταν εισαι νεος νοιωθεις ικανος για τα παντα γιατι τιποτα ακομα δεν εχει γινει και τα παντα ειναι Προσμονη και Ελπιδα.

Και να λοιπον που ερχονται και φευγουν οι παρεες, οι βολτες, τα ταξιδια, τα φιλια, ερωτες γεννιουνται και πεθαινουν, οι ροδες των χρονων σου που κυλανε πανω στις διαδρομες της ζωης, ενας αεναος κυκλος ολο αυτο.

Και να λοιπον που ολα οσα προσμενες και λαχταρουσες τελικα εγιναν, και μετα παλι ξανα και ξανα φτιαχνεις νεα ονειρα για να προσπαθησεις να τα πιασεις, follow your dream και ετσι.

Ομως κανεις δεν μπηκε στο κοπο να σου πει οτι καμια φορα ακομα και τα ονειρα μπορει να μπουν σε αυλακια, σε λουκια προβλεψιμα τελικα, στριμωγμενα αναμεσα στο πριν και το μετα μιας πεζη καθημερινοτητας που ολο και κλεινει τις διαδρομες και εσυ τρεχεις αλαφιασμενος να προλαβεις “ενα ακομα”.

Ποσο αληθινο ομως ειναι ενα ονειρο τετοιο;

Που ειναι η παιδικη, ατιθαση λαχταρα που εκαιγε τα σωθικα για καθε τι νεο, και ας ηταν απλα μια βραδυνη βολτα στη παραλια...

Που ειναι η Φωτια; Διεκπεραιωση ονειρων τελικα; Ισα για να πουμε οτι το καναμε και αυτο;

Μετα το περσινο ταξιδι στο Βορειο Ακρωτηρι, τι ονειρο “μενει” να βγει αληθινο; Ανατολη; Αφρικη; Αμερικη; Τι; Και τι απο ολα ειναι πραγματοποιησιμο σε αυτες τις συνθηκες που ενας κοσμος ολοκληρος φλεγεται απο οικονομικη δυσπραγια, δυσμοιρια, δυστυχια;

Που ειναι η Χαρα του Ταξιδιου; Η τρελα να μην κλεινεις ματι ξεροντας οτι το πρωι “φευγεις”; Και να μαι τωρα εδω στο μισοσκοταδο του δωματιου να κοντοστεκομαι ψαχνοντας μεσα μου να βρω κατι που παλια ξεχειλιζε.

Οι γραμμες χαραγμενες στο χαρτη, το κρανος πανω στη μηχανη, οι δρομοι οπως παντα εκει να περιμενουν -ολα μοιαζουν ιδια ομως κατι μεσα μου εχει αλλαξει. Αυτη τη φορα τα παντα ειναι αλλιως... Αυτο το ταξιδι θα ειναι δυσκολο οχι για τους δρομους τους εξω αλλα για αυτους που με περιμενουν μεσα.

Θελω να βρω τη μαγεια της προσμονης, τη χαρα του δρομου, την τρελα εκεινη τη παλια οταν γυριζα το κλειδι, ο κοσμος ηταν ολος δικος μου και τα χαμογελα δεν χωρουσαν κατω απ’ το κρανος.

Τουτο εδω δεν ειναι ενα επικο ταξιδι χιλιαδων χιλιομετρων, δεν περιμενει καποιος ονειρικος προορισμος να τον κατακτησω, δεν ειναι καποιο Ονειρο Ζωης μου…

“Δεν ξερω για σενα, ομως αυτο ειναι το ΔΙΚΟ ΜΟΥ Ονειρο Ζωης!” ακουσα μια γλυκεια γνωριμη φωνη να μου λεει απο την μισανοιχτη εξωπορτα και δυο καταγαλανα ματια με καρφωσαν με εκεινη τη τοσο γνωριμη φλογα της προσμονης της πρωτης φορας.

Ειπαμε. Αυτη τη φορα τα παντα ειναι αλλιως.

Η Αυρα ειναι απο ωρα ετοιμη και περιμενει εξω στο εκτυφλωτικο φως του Αυγουστου. Ενα ακομα ταξιδι ξεκινα.

There, there's a way to freedom

There, there's a way for you and I

You and me baby were born on the dark side

And our love for a long hard ride.

[Πανος VFR 528]

Προλαβα πρωτος νικολα!Κανε μας παλι να ονειρευτουμε...

[IoannisPanagiotidis 2.125]

... φόρεσα κρανος και περιμενω να συνταξιδεψω!... χούφτωσε το γκαζι φιλε , και φυγαμε! ...

[agamoi-thytai 155]

Αχ βρε Νικόλα, πάλι τα ίδια;

Θα περιμένουμε πάλι τα βράδια να δούμε τη συνέχεια ;

Ακόμη και αυτό έχει τη γλύκα του θα μου πεις.

Αναμένω με αγωνία το ταξίδι σου...[offtopic]Κάποια στιγμή πρέπει να μου εξηγήσεις σε κάποιο νέο topic πως βγάζεις φωτογραφίες εν κινήσει.[/offtopic]

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 10 , 2014 από τον agamoi-thytai

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 1

470km

Ειχε ηδη παρει να μεσημεριαζει και η μηχανη ελαμπε κατω απο το φως του Αυγουστιατικου ηλιου.

Ολα ηταν επιτελους ετοιμα για την αναχωρηση. Επιασα τον εαυτο μου να κανει τη γνωριμη ιεροτελεστια που προλογιζει καθε ταξιδι. Καβαλησα τη σελα, ζυγισα τη μηχανη στα ποδια μου, γυρισα αργα το κλειδι στη μιζα και πατησα το διακοπτη.

Το τραγουδι του V4 με εκανε να χαμογελασω ασυναισθητα. Ολα ειναι -παλι- εδω. Μονο εγω λειπω.

Για αυτο ομως ειμαστε εδω, για να ψαξουμε να βρουμε αυτο που χασαμε.

Βγηκα στους κεντρικους δρομους και αφησα τη μηχανη να ρολαρει σε αργη πορεια οπως κανω καθε φορα που φευγω απο τη πολη. Μια προσπαθεια ισως να αφησω τον αερα να με τυλιξει και να αποτιναξει το αγχος και τις κακες σκεψεις.

Ολο το πρωινο ειχε περασει μεσα σε ενα ατελειωτο αγχος, απο αυτο που μονο οι εγκλωβισμενοι στις τσιμεντουπολεις αισθανονται.

Αγχος αν ολα τα πραγματα μαζευτηκαν.

Αγχος αν εμειναν εκκρεμοτητες στη δουλεια.

Αγχος αν σκορπισει η μηχανη στο δρομο απο καποια βιδα που δεν εσφιξα καλα.

Αγχος αν θα εβγαινε το ταξιδι με τα ελαχιστα χρηματα που ειχα καταφερει να μαζεψω.

Αγχος αν θα τα εβρισκα με τον εαυτο μου ξανα.

Αγχος...

Γιατι το κανουμε αυτο στους εαυτους μας; Γιατι εγκλωβιζουμε το μυαλο μας μεσα σε ηλιθια τριπακια που το μονο που καταφερνουν ειναι να μας παγιδεψουν ακομα χειροτερα;

Καθε φορα οι ιδιες ερωτησεις και καθε φορα απαντηση δεν εχω!

Το μονο που ηξερα καλα ειναι οτι ειχα ενα αντιδοτο σε ολη αυτη τη μαυριλα, ενα σωσιβιο μεσα σε μια θαλασσα γεματη πνιγμενους και αυτο λεγοταν Μηχανη.

Η πολη ηταν παρελθον τωρα και η εθνικη μπροστα ανοιγοταν ερημη και αδεια, μια ατελειωτη γκριζα θαλασσα πισσας και τσιμεντου μεχρι εκει που εβλεπε το ματι.

Το λιοπυρι του μεσημεριου ελιωνε την ασφαλτο και εκανε το ταξιδι μια ανυποφορη δοκιμασια. Το θερμομετρο της μηχανης ηταν σταθερα κολλημενο στους 45 βαθμους κελσιου και ο αερας λιβας καυτος πυρωνε μηχανη και αναβατες.

[Denzo 4.013]

ωπα ξεκινησαμε..

καρεκλες τσεκ αναψυκτικα τσεκ τσιγαρα τσεκ..

για παμε..

[almeros 25]

ρε Νικόλα, πλακα μας κανεις πάλι;

11:30 ωρα το βραδυ και να βλεπω τετοιο ποστ;

παλι ξενυχτι;

παλι προσμονη,παλι καρτερι, παλι καυγαδες με τη γυναικα;

τι να σου πω τώρα;

το μονο που εχω να πω ειναι

respect.......................................................................

:worshippy: :worshippy: :worshippy:

[Ταξιδευτής 6.947]

Ανοιξα το γκαζι προσπαθωντας να κρατησω αρκετα υψηλες μουαγεν αλλα υπο 45 βαθμους και τη μηχανη να δουλευει με τα βεντιλατερ φουλ και με πληρες φορτιο η καταναλωση ανεβαινε κατακορυφα κανοντας τις συνθηκες ακομα πιο ανυποφορες. Η διαδρομη αυτη στην εθνικη μεχρι τη Λαμια που θα βγαιναμε στους επαρχιακους ηταν ενα σκετο μαρτυριο. Με το κοντερ της Αυρας στη δευτερη εκατονταδα σταθερα τα 180 χιλιομετρα που μας χωριζαν απο την πραγματικη αρχη του ταξιδιου ηταν συντομα παρελθον.

Εξοδος για Λαμια και πρωτη σταση στον "Μπασιακο", το γνωστο κιτσομαγαζο και στεκι των απανταχου νταλικιερηδων της επικρατειας. Κιτς, ακριβο και ακρως τουριστικο, σιγουρα δεν θα το επελεγα για να πιω καφε, ομως τωρα εμοιαζε με οαση μεσα στην ερημο.

Αφησα τη μηχανη στη πρωτη σκια που βρηκα και μπηκαμε μεσα.

Τα βλεματα των συνοδοιπορων που μας ειδαν να μπαινουμε μεσα με τα δερματινα και τις στολες ηταν ολα τα λεφτα. Ημουν σιγουρος οτι λιγοτερη απορια θα ειχαν αν εβλεπαν εξωγηινους να παιζουν μπαρμπουτι παρα εμας ετσι οπως ημασταν αρματωμενοι μεσα στο καυσωνα. Πηρα αγκαλια το πρωτο κλιματιστικο που βρηκα μπροστα μου και μετα απο πολλα λιτρα νερο, μερικα σνακ και λιγη ξεκουραση ημασταν ετοιμοι να αναχωρησουμε.

Εριξα μια ματια στο χαρτη για να δουμε τη διαδρομη που θα ακολουθουσαμε απο εδω και πανω. Προορισμος για σημερα ηταν η Λευκαδα, και για να ειμαστε ηδη στη Λαμια σιγουρα δεν ειχα σκοπο να το κανω μεσω της αθλιας Κορινθου-Πατρων κλπ. Η διαδρομη θα μας περνουσε απο μερικα απο τα πιο ομορφα ορεινα κομματια της Στερεας Ελλαδας: Τυμφρυστος, Καρπενησι, Κερασοχωρι, Λιμνη Κρεμαστων και μετα θα κατηφοριζαμε για Αμφιλοχια, μεχρι το πανεμορφο Μικρο Γυαλο στη νοτια Λευκαδα που και θα μεναμε για τις λιγες επομενες ημερες σε ενα γνωστο μου καμπινγκ. Υστερα απο ενα απιστευτα σκληρο χρονο το μονο που ηθελα τωρα ξεκουραση και χαλαρωση -maybe that would do the trick.

Εξω ο καμπος της Λαμιας εβραζε ακομα, ενα απεραντο καμινι χωρις ιχνος δροσιας πουθενα...

Κοιταξα την Annika που μεχρι τωρα ακολουθουσε αδιαμαρτυρητα παροτι ηταν το πρωτο της ταξιδι και ειχε τυχει μεσα σε τοσο δυσκολες συνθηκες -βαπτισμα του πυρος κανονικα- και το χαμογελο της εδιωξε καθε ενδοιασμο για το αν το διασκεδαζε ολο αυτο. "Τωρα ξεκινα το ομορφο κομματι της διαδρομης. Εχουμε μπροστα μας τα πρωτα ....βουνα!" ειπα και τα ματια της ελαμψαν.

Παροτι ηξερα το λογο για αυτη την αντιδραση, το εβρισκα τοσο διασκεδαστικο καθε φορα που ενθουσιαζοταν ετσι ακομα και στη λεξη βουνο. Οταν ομως ερχεσαι απο τη χωρα-τηγανιτα που το ψηλοτερο σημειο ειναι τα ραδικια, το να βλεπεις απο κοντα μαγευτικες οροσειρες οπως της Ευρυτανιας ειναι μεγαλη υποθεση.

[Ταξιδευτής 6.947]

Διασχιζαμε το καμπο της Λαμιας με ροτα δυτικα αφησα τη φυση γυρω να με κατακλυσει με τα χρωματα και τις μυρωδιες της.

Ενας αδειος δρομος να ανοιγεται μπροστα στις ροδες της μηχανης και ολογυρα μια απεραντη ελευθερια, μια απλα αισθησεων και μια απλωσια συναισθηματων, ενα σκηνικο που κανει ολα τα 3D IMAX του κοσμου να κλαινε απαρηγορητα απο ντροπη.

Ηταν καιρος να σωπασω και να αφησω τις εικονες να μιλησουν μονες τους...

“Nothing behind me, everything ahead of me, as is ever so on the road.”

[bms 51]

Καλη αρχη!!

[Ταξιδευτής 6.947]

Ο δρομος ανηφορισε προς το βουνο και το μικρο χωριο του Τυμφρηστου, οπου ηταν ευκαιρια να κανουμε μια σταση για λιγη δροσια στο πιο ομορφο παραδοσιακο καφενεδακι που θα μπορουσα να ειχα ζητησει!

Καθισαμε κατω απ' τα φυλλωματα των δεντρων που χαριζαν σε ντοπιους και περαστικους τη δροσια τους και σκεφτομουν πως τα καλυτερα πραγματα στη ζωη ειναι παντα τα πιο μικρα.

Παγωμενος καφες, νερο γαργαρο κρυσταλλινο απο το κεφαλοβρυσο διπλα, χαμογελαστοι απλοι ανθρωποι που περνουσαν το μεσημερακι τους παρεα πειραζοντας ο ενας τον αλλον. Μια εικονα θερινης ραστωνης μοναδικα Ελληνικη, αυτης της Ελλαδας που αγαπω τοσο πολυ...

Και αν ολα αυτα δεν εφταναν, ακριβως μπροστα μας απλωνοταν μια καταπληκτικη θεα πανω σ' ενα απο τα καλυτερα μπαλκονια του κοσμου...

Μια θεα που οσο και να την χαζευες δεν τη χορταινες ποτε...

Η Annika ειχε μεινει να κοιταζει τη θεα αποσβολωμενη και σιγομουρμουριζε σαν χαμενη: "Τετοιες εικονες μονο σε φωτογραφιες ειχα δει μεχρι τωρα. Δεν μπορουσα να πιστεψω οτι θα τις εβλεπα και απο κοντα..."

[Ταξιδευτής 6.947]

Καθισαμε εκει ωρα. Με τι καρδια να φυγει απο ενα τετοιο μερος ενας τσιμεντοπηγμενος, καυσαεριοπληκτος Αθηναιος που το μονο που εχει συνηθισει να βλεπει ειναι μπετα, κινηση και βουνα σκουπιδιων σε καθε γωνια του δρομου;

Κοιτουσα κατα καιρους το ρολοι μου για να δω την ωρα. Ηξερα οτι θα επρεπε να φυγουμε συντομα γιατι ηταν ηδη απογευμα, αλλα εκλεβα συνεχως πολυτιμα λεπτα. Λιγο ακομα να παρατεινω τη διαμονη μου στο παραδεισο αυτο...

Ομως ο δρομος μας καλουσε και η συνεχεια ηξερα οτι επιφυλασσε πολλα ακομα μοναδικα τοπια.

Το ποσο μοναδικα θα ηταν θα φαινοταν στην επομενη στροφη που οι εικονες ξεπερνουσαν οπως παντα την περιορισμενη φαντασια μου...

Αυτο το ατελειωτο στροφιλικι με τους επιβλητικους ογκους των βουνων της Ευρυτανιας απο τη μια και τη θεα στο απειρο απ' την αλλη, με εκανε να μην θελω να τελειωσει ποτε αυτη η ορεινη διαδρομη.

Ο ηλιος τωρα ειχε αρχισει να χαμηλωνει γεμιζοντας ενα υπεροχο ζεστο φως βουνα και δαση...

...και η χαρα δεν μπορουσε να κρυφτει με τιποτα!

[Ταξιδευτής 6.947]

Ειχα ξεχασει ποια ηταν η τελευταια φορα που χαμογελουσα ετσι. Το ταξιδι κυλουσε τοσο στις ροδες της Αυρας οσο και μεσα μου σαν ευλογια, αδειαζοντας τις σκεψεις και γεμιζοντας τα συναισθηματα. Καπως ετσι δεν πρεπει να ειναι τα πιο ομορφα πραγματα στη ζωη τελικα;

Βραδυαζε και πλεον ηταν απολυτως σιγουρο οτι θα αργουσαμε να φτασουμε στο προορισμο μας, αλλα δεν με πειραζε καθολου.

Ειχα ολο το χρονο δικο μου αυτη τη φορα, συμμαχο και οχι εχθρο, μαζι με ενα προγραμμα απρογραμματιστο, μια οργανωση ανοργανωτη, απλα μια γενικη ιδεα στο μυαλο και απο κει και περα ολα τα ενδεχομενα ανοιχτα.

Οι σκεψεις μου διακοπηκαν αποτομα απο ενα σωρο χτυπηματα ενθουσιασμου στη πλατη. Σε ενα κοσμο καλωδιωμενης ενδοεπικοινωνιας εμεις επιμεναμε να μιλαμε μεσω της παλιας καλης επαφης, και ολων εκεινων των μικρων συνθηματων που μεταξυ μηχανοβιων ανεκαθεν ελεγαν οσα δεν μπορουσαν να εκφρασουν χιλιες λεξεις μαζι. "Κοιτα! Τι πανεμορφο τοπιο ειναι αυτοοοο!!!"

Στο βαθος η λιμνη των Κρεμαστων μας καλωσοριζε με μια εικονα που οσες φορες και να την αντικρυζες εμενες να κοιτας μαγεμενος...

Μια μικρη σταση για να απολαυσουμε καλυτερα τη θεα ηταν επιβεβλημενη.

Υπηρχε μια φοβερη σιωπη τριγυρω λες και ο κοσμος κρατουσε την ανασσα του για να μην χαλασει τη μαγεια της στιγμης.

Δεν ακουγοταν σχεδον τιποτα, και εμεις λες και το επεβαλε το τοπιο σχεδον ψιθυριζαμε μαγεμενοι απο τις εικονες που εφτιαχνε ο ηλιος καθως βασιλευε αρχοντικα πισω απο τις βουνοκορφες και γεμιζε με χρωμα γη και ουρανο.

Ποση ομορφια να χωρεσει σε ενα καδρο μια ταλαιπωρη φωτογραφικη μηχανη πια...

Αφηνοντας πισω τη λιμνη η Annika σχολιασε με θαυμασμο: "Ειναι τοσο αδικο! Παροτι εχουμε και μεις τοσες χιλιαδες λιμνες και δεν θα επρεπε να εντυπωσιαζομαι ετσι, εσας ακομα και οι λιμνες σας πρεπει να ειναι καλυτερες απο τις δικες μας, ετσι δεν ειναι;"

Με αυτη την εικονα να μας αποχαιρετα δεν μπορουσα να πω οτι ειχε και πολυ αδικο.

Τετοια σκηνικα με εκαναν παντα να χανομαι, να νοιωθω οτι θα μπορουσα να τα χαζευω με τις ωρες...

[Ταξιδευτής 6.947]

Η νυχτα πλεον ειχε πεσει για τα καλα και τωρα το μονο που επρεπε να κανουμε ηταν να φτασουμε οσο γινοταν πιο συντομα στο προορισμο μας. Πιο ευκολο να το πεις παρα να το κανεις αυτο ομως.

Ημουν εξουθενωμενος απο την ανελεητη ζεστη της ημερας και στους στενους ορεινους δρομους οι ταχυτητες αναγκαστικα ηταν πολυ μικρες. Σε συνδιασμο με την ελλειψη ουσιαστικα κανονικου φαγητου ολη τη μερα και με μια μηχανη που φορτωμενη με εξοπλισμο και αναβατες ζυγιζε 400+ κιλα τα πραγματα ηταν δυσκολα.

Τα επομενα πενηντα χιλιομετρα πανω στο βουνο μου φανηκαν πραγματικα μια αιωνιοτητα. Τα φωτα της Αμφιλοχιας απο ψηλα ηρθαν με ανακουφιση μοιαζοντας σαν φαρος μεσα στη νυχτα που μοιραζε υποσχεσεις οτι δεν θα ειχες πολυ ακομα πλεον.

Η μικρη και μαλλον αδιαφορη επαρχιακη πολη τετοιες μερες ξεχειλιζε απο τουριστες και κινηση, κορνες, φασαρια, βραχνιασμενα ηχεια να παιζουν στη διαπασων λαικα και κλαρινα -μια κακοφωνια απεριγραπτη, μια κατασταση χιλιαδες ετη φωτος απο τη γαληνη και ομορφια που ειχαμε μολις αφησει πισω μας. Αν καποιος μου το ελεγε οτι αυτα τα δυο μερη ηταν σε αποσταση λιγων δεκαδων χιλιομετρων το ενα με το αλλο θα τον θεωρουσα απλα τρελο, ομως η αθλια αισθητικη του συγχρονου ανθρωπου (και της κονομας) δεν θα πρεπει να υποτιμαται τελικα.

Εδω ομως εμεις ημασταν για ενα πολυ συγκεκριμενο σκοπο και οχι για τα αξιοθεατα: να βρουμε να φαμε κατι προχειρο για να παρουμε δυναμεις για το υπολοιπο της διαδρομης. Εκει, καθισμενος σε ενα απο τα αθλια ταβερνακια του παραιακου δρομου ενοιωσα τη κουραση της ημερας/εβδομαδας/μηνα/χρονου να βγαινει στην επιφανεια.

Ειχα κανει τοσες και τοσες φορες αυτες τις διαδρομες και υπο πολυ χειροτερες συνθηκες αλλα να που τωρα βρισκομουν εδω σε μια κατασταση φθορας και αφθαρσιας μεταξυ υπνου και ξυπνιου.

11 το βραδυ, και η ζεστη με την υγρασια που εκανε τον αερα πηχτο σαν να προσπαθεις να ανασανεις μεσα απο μια μουσκεμενη πετσετα μου προκαλουσε τρομερη υπνηλια κανοντας με να θελω να βρω ενα ψυγειο να κλειστω μεσα και να ξυπνησω το φθινοπωρο.

Ομως ηξερα καλα οτι σε καμια περιπτωση δεν επρεπε να χαλαρωσω μεχρι να φτασουμε στο προορισμο μας -ειχαμε σχεδον φτασει και δεν θα εμενα σε καποιο αθλιο ρουμ "τοιλετ" ενω ο προορισμος ηταν διπλα μας. Κατεβασα ενα δυνατο εσπρεσσο και αφου ανασυνταχτηκα καβαλησαμε τη μηχανη για το τελευταιο σκελος και λιγο αργοτερα κατηφοριζαμε την ομορφη Λευκαδα.

Στη μαυρη νυχτα και αφου ανεβοκατεβηκαμε ενα ακομα βουνο ειχαμε φτασει επιτελους στο καμπινγκ με εμενα να βρισκομαι στις τελευταιες ικμαδες αντοχης μου πριν την τελικη καταρρευση. Το ρολοι της μηχανης ελεγε μια η ωρα το πρωι. Ωραια αρχιζα την ξεκουραση μου!

Αυριο ομως ξημερωνε μια νεα μερα και μαζι και η πολυποθητη χαλαρωση που τοσο ειχα αναγκη.

Ομως δεν τελειωναμε ετσι εδω. Ισα ισα τωρα ηταν που ξεκινουσαμε...

[συνεχιζεται]

[pablo 122]

Επιτελους! Το αποφασισες? Αντε καλη αρχη. Εμεις εδω...

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Αδελφέ μου σε ευχαριστώ...........ξέρεις εσύ ! :vv: :vv: :vv:

[woulverin 180]

Ακόμα κοιμάται αυτό το παιδί???

Άντε Νίκοοοοο... Περιμένουμε.....

[zentakias 2.753]

:popcorn: :popcorn:

:worshippy: :worshippy:

[Di_Manolio 2.481]

:_thumbsup:

[Θάνος.Κ 133]

Αναμένω τη συνέχεια ..... :vv:

[Kostas-MotoLover 10.029]

Ούτε το 1/10 απ' τις φωτογραφίες δεν εμφανίζει το πισί μπρίκι του γραφείου.....

Τσεκ λοιπόν για σπιτικό ξενύχτι.

[St4this 344]

Πιστευω αμα υπηρχε ιεραρχεια αναμεσα στα μελη του φορουμ θα ησουν πολυ ψηλα..

Σε ευχαριστουμε που κανεις τον κοπο να ανεβασεις και να γραψεις για ολα αυτα τα υπεροχα ταξιδια.

Βοηθας πολλους να ταξιδεψουν με την φαντασια τους.

keep going bro :vv:

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 2-4

Λευκάδα

0 km

0 χιλιομετρα. Μηδεν χιλιομετρα. Η σκεψη αυτη στριφογυριζε στο μυαλο μου καθως ο ηλιος ειχε ανεβει στον πρωινο ουρανο της Λευκαδας απο ωρα. Συνηθως ξυπναω πολυ νωρις αλλα σημερα καθε κομματι μου ειχε κατεβει σε απεργια διαρκειας αρνουμενο να υπακουσει στις εντολες να κουνηθω απο το sleeping bag.

Τελικα η ζεστη που ηδη ειχε αρχισει να μετατρεπει τη σκηνη σε σαουνα με αναγκασε να συρθω εξω σε μια προσπαθεια να ξεκινησω τη μερα μου.

Κοντοσταθηκα εξω απ’ τη σκηνη, πηρα μια βαθεια ανασσα και χαμογελασα. Παντου γυρω μου ηταν οι γνωριμες σκηνες θερινης ραστωνης των Ελληνικων campings που τοσο λατρευω: οικογενειες να παιρνουν ησυχα το πρωινο τους, ζευγαρακια να λαγοκοιμουνται, παππουδες να γυριζουν ηδη απο το πρωινο τους μπανιο, πιτσιρικια να παιζουν τριγυρω χαρουμενα, ολοι κατω απο τη σκια δεντρων και καλαμωτων, ολοι μεσα στη φυση, ολοι ντυμενοι με οτι πιο προχειρο και απλο, δυο βηματα απο τη θαλασσα… Τα campings κομβοι ταξιδιωτικοι, καλοκαιρινοι που αγκαλιαζουν στους κολπους τους ταξιδιωτες απο καθε γωνια της γης και το μονο που ζητανε απο ολους ειναι τη καλη τους διαθεση, τη χαλαρωση τους, τον πιο απλο και αφτιασιδωτο εαυτο.

Εδω που οδοκαθαριστης και προεδρος πολυεθνικης εταιριας ηταν το ιδιο, ισαξιοι ανθρωποι ολοι τελικα που μοιραζονταν τα ιδια χαμογελα, τις ιδιες καλημερες, τις ιδιες μικρες μοναδικες στιγμες. Ναι, λατρευω αυτα τα μερη…

Και μου ειχαν λειψει πολυ τελικα. Ταξιδευα τοσα χρονια που ειχα ξεχασει ποτε βρισκομουν σε ενα τετοιο ομορφο μερος για διακοπες. Γιατι αλλο το να εισαι περαστικος απο αυτα τα μερη και αλλο το να εισαι εδω με σκοπο να μεινεις εστω και για μερικες μερες για να χαλαρωσεις, να ξεφορτωσεις τα μπαζα που σου φορτωσε το αγχος της πολης, να χαθεις απλα χωρις σκοπο, να αδειασεις το μυαλο και να γεμισεις τις μπαταριες σου, ενα t-shirt και ενα κοντο παντελονακι η φορεσια σου η μονιμη, με το κινητο στα τσακιδια και συντροφια ενα καλο βιβλιο και μια ακομα καλυτερη παρεα.

Περπατησα νωχελικα προς τη μικρη παραλια και αφεθηκα στην εκπληκτικη ομορφια της θαλασσας του Ιονιου. Σε ενα τοπο που πλημμυριζεται τετοια χρωματα ακομα και καποιος που δεν πιστευει στο θειικο εδω γινεται ενας ταπεινος πιστος που παρακαλα απλα να ειχε αλλα τοσα ματια να χωρεσει τουτην εδω την ομορφια.

[Ταξιδευτής 6.947]

Τα βηματα με εβγαλαν σε ενα γνωριμο αγαπημενο μπαρακι πανω απο τη παραλια, εδω οπου ειχα περασει αρκετα βραδια και ξημερωματα παρεα με φιλους παλιοτερα. Δεν ηταν η πρωτη μου φορα σε αυτο το υπεροχο νησι εξαλλου -η επιλογη του προορισμου αυτου ως ησυχαστηριο/"διακοπευτηριο" δεν ηταν καθολου τυχαια.

Καθε φορα που ερχομουν εδω ενοιωθα μια πολυτιμη γαληνη να με κατακλυζει, να ξεπλενει τα μεσα μου και να με αφηνει αγραφο χαρτι, καθαρο "σαν την αυγη της νεας μερας που ξεπροβαλλει πεντακαθαρη και λαμπρη, προτου οι ανθρωποι ξυπνησουν και την κανουν σκ@τ@" -και ενας θεος ηξερε ποσο ειχα αναγκη τη γαληνη τουτη αυτη τη φορα!

Και το που θα πηγαινα μετα; Ποιος ξερει. Για μια απο τις λιγες φορες δεν με απασχολουσε καθολου αυτο τωρα. Το ταξιδι μπορουσε να περιμενει…

Το πρωινο καφεδακι ειναι παντα το πιο απολαυστικο της μερας και οσο θα βρισκομουν εδω ειχα σκοπο να πιω την καθε στιγμη μεχρι το μεδουλι, να στραγγιξω το χρονο μου εδω, να μην τον αφησω να χαθει οπως πεζα κυλαει μεσα απο οθονες, πληκτρα, δουλειες, υποχρεωσεις και εκκρεμοτητες στην καθημερινοτητα μας…

Στις πρωτες νοτες του

ξαπλωσα πισω στην αναπαυτικη καρεκλα, εκλεισα τα ματια και αφεθηκα στη στιγμη...

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 16 , 2014 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Ατελειωτες συζητησεις για καθε θεμα, χαζι και φωτογραφιες και μετα μπανιο στα καταγαλανα νερα, στη σκια των βραχων του μικρου κολπου μεχρι αργα το μεσημερι οπου αποφασισαμε να τσιμπησουμε κατι γιατι τα στομαχια μας ηδη διαμαρτυρονταν.

Σκεφτηκα να τρωγαμε στο εστιατοριο του camping, ομως απο τοτε που ειχα ερθει εδω τελευταια μεχρι τωρα ειχε μετατραπει σε κυριλε ιταλικο εστιατοριο με τρεντυ διακοσμηση, σερβιτορους και μεγαλους τιμοκαταλογους εξω απ’ τη πορτα και οι τιμες δυστυχως ηταν αναλογες του σκηνικου.

Το πολυ περιορισμενο budget μας δεν αφηνε πολλα περιθωρια για λουκουλεια γευματα και ετσι παρθηκε γρηγορα η αποφαση να φαμε στο μικρο ταβερνακι εξω ακριβως απο το camping λιγο διπλα απ’ τη παραλια.

Ανεπιτηδευτο, ενα απλο ταβερνακι σαν τα χιλιαδες αλλα που βρισκει κανεις ανα την επικρατεια, εδω σιγουρα οι τιμες θα ηταν πολυ καλυτερες απο το αλλο μαγαζι, σωστα;

Λαθος. Παροτι λειτουργησαμε ομως οι περισσοτεροι ξενοι τουριστες παιρνοντας τα απολυτως απαραιτητα (μια απλη σαλατα, δυο σκετα σουβλακια/“καλαμακια” για τους νοτιους, μια μπυρα και ενα τζατζικι) τελικα η λυπητερη ηρθε στα 22 ευρω!

Ακομα και στη μετα της κρισης εποχη οι τιμες των παχεων αγελαδων (βλεπε πορτοφολιων) καλα κρατουσαν -ειναι να απορει κανεις τελικα γιατι το διπλανο σουβλατζιδικο ειχε συνεχως γεματα τραπεζια ενω το ταβερνακι ηταν σχεδον αδειο; Κριμα…

Δεν υπηρχε ομως περιπτωση να αφησω τετοια μικροπροβληματα να μου χαλασουν τη διαθεση. Το κοντινο σουπερμαρκετ να ηταν καλα και θα βρισκαμε τροπους να φαμε και καλα και οικονομικα τις επομενες μερες!

Eτσι μετα τη ξεκουραση και τη ραστωνη ηρθε η ωρα της πατροπαραδοτης απογευματινης βολτας. Πηραμε την Αυρα και κατηφορισαμε προς το πασιγνωστο Νυδρι για χαζι και βολτα στη περιφημη περατζαδα του απεναντι απο τον περιφημο Σκορπιο του -παλαι ποτε- Ωνασση.

Η μαρινα με τα ομορφα σκαφη παραταγμενα στη σειρα σαν ενα δασος απο καταρτια εδινε τον τονο στο μικρο χωριουδακι. Αν και αρχες Αυγουστου ο κοσμος ηταν λιγοστος, κατι που δεν με πειραζε καθολου, ομως δεν μπορουσα να μην προβληματιζομαι κιολας απο την ελλειψη τουριστων και ακομα περισσοτερο Ελληνων.

Παλιοτερα θυμαμαι οτι οπου και να πηγαινα εβλεπα ενα μεγαλο μερος των επισκεπτων να ειναι Ελληνες , οικογενειες ως επι το πλειστον που εκαναν τις διακοπες τους στις ομορφες γωνιες της χωρας μας, ομως τωρα ενοιωθα λες και οι μονος Ελληνας τριγυρω ημουν εγω και οι …σερβιτοροι! Προφανως αυτο δεν με προβληματιζε γιατι εχω κατι με τους ξενους -ισα ισα που μεγαλωσα χωρις να αναγνωριζω εθνικοτητες και χρωματα- ομως με στεναχωρουσε γιατι εβλεπα τα αποτελεσματα της κρισης στη πραξη. Ακομα και σε ενα νησι που δεν χρειαζοταν καν καραβι για να πας ο εσωτερικος τουρισμος ηταν απλα ανυπαρκτος.

Οι περισσοτεροι ειχαν επιλεξει τα εξοχικα η τα πατρια εδαφη για τις διακοπες τους με αποτελεσμα μερη που καποτε εσφυζαν απο ζωη οπως το Νυδρι να βαρανε κυριολεκτικα μυγες.

Βεβαια βοηθουσαν και οι …αμετανοητοι μαγαζατορες σε αυτο. Περνωντας εξω απο ενα απο τα πολλα εστιατορια της προκυμαιας ειδα ενα χαρακτηριστικο θεαμα: ο μαγαζατορας να ακουμπα βαριεστημενος στη κασα της πορτας του μαγαζιου, τα γκαρσονια να παιζουν με τα κινητα τους και αναμεσα σε 50 αδεια τραπεζια να τρωει μια μικρη παρεα τουριστων ξεχωριζοντας σαν τη μυγα μες το γαλα. Απο περιεργεια πλησιασα να δω τον καταλογο που ηταν αναρτημενος εξω απο το μαγαζι: μπριζολα χοιρινη 12 ευρω! Ελεος! Ουτε στα Υλισσια Πεδια των Παρισιων δεν εχουν τετοιες τιμες, ομως εδω στην Ελλαδα εμεις το βιολι μας…

Εφυγα απο εκει με γρηγορο βημα και επιασα τον εαυτο μου να σκεφτεται οτι αν εκλειναν τελικα τετοιο αρπακολλατζηδες που το μονο που τους ενδιαφερει ειναι να βγαλουνε τα σπασμενα τους μεσα στη σεζον κοιταζοντας τη παρτη τους και το πως να εκμεταλλευτουν το συνανθρωπο τους, μονο καλο θα εκαναν σε αυτο το ταλαιπωρο τοπο…

Συνεχισαμε τη βολτα με δυο ψητα καλαμποκια ανα χειρας να κοντραρουν στα ισα τα καλυτερα μπον φιλε του καθε γκουρμε εστιατοριου της προκυμαιας αναμεσα στα ομορφα φωτισμενα σκαφη που καθρεφτιζαν χρωματα και φωτα στην ησυχη θαλασσα...

Καπου στην ακρη της περατζαδας βρεθηκαμε μπροστα σε ενα ακρως ατμοσφαιρικο μπαρακι επανω στη παραλια που σκορπουσε ζεστα χρωματα και μουσικες τριγυρω περιμενοντας υπομονετικα τους νυχτερινους επισκεπτες που θα το γεμιζαν σε λιγο με ζωη.

Η ωρα ομως ακομα ηταν νωρις για ποτο και ετσι εμεις εχοντας χορτασει εικονες και ποδαροδρομο αποφασισαμε να το αφησουμε για αλλη φορα και επιστρεψαμε στη βαση μας. Εξαλλου και αυριο μερα ηταν.