36ωρο Το 36ωρο μεσα από τα ματια ενός πιτσιρικα/νιουφι..

[Kostas-MotoLover 10.029]

..............................

Το ασανσερ για καποιο λογο ειχε φαει σκαλωμα και σταματαγε συνεχως στον τριτο οροφο.

Οποτε ολοι εσεις που σκεφτηκατε ότι μαλακιζομαι, παταω συνεχως το κουμπι και τρεχω στον καναπε να κανω τον ανηξερο πεσατε εξω.

.............................

Σαν να σε βλέπω παλιοQφάλα, ασ' τα σάπια...... :tooth:

Ήθελες να τους βγάλεις όλους νοκ-άουτ για τη 2η μέρα επειδή δεν ήξερες κατά πού να πας..... :P

[Whatevier 1.310]

Κυριακη και Goood MoOOoorning VietnaAAm!

Το ξυπνημα αποδειχτηκε πιο ευκολο από ότι φανταζομουν μετα από το τι ειχαμε τραβηξει την προηγουμενη μερα.

Κατι η χαρα που τα ειχαμε καταφερει? Κατι το ότι τεσσερις τοιχοι ποτε δεν με χωρανε και ηθελα να ξαναβγω στο δρομο?

Κατι το ότι οι διακοπτες στο σωμα μου ειχανε τρελαθει και ειχε ξεχαστει η υπερενταση στο on?

Καλημεριζομαστε με τα παιδια στο δωματιο (δυστυχως δεν θυμαμαι τα ονοματα τους) και κατεβαινουμε για πρωινο.

Μιας και το στομαχι μου δεν φημιζεται για τις αντοχες του, μερικες φετες κεικ και λιγο νερο ηταν υπεραρκετα.

Λιγες σκορπιες κουβεντες στα τραπεζια, καθομαστε ξανα με τον ΜητσοΛεβιε και τον ΜητσοΜαροκο, τον οποιο πρεπει να τον λενε Ηλια,

οι οποιοι εχουν βγαλει χαρτες και εφτιαχναν ένα δικο τους Roadbook..

Καπου εκει περναει και ο Αγγελος (al_bandy) και λεμε μια καλημερα..

Σε πιο διπλα τραπεζι οι διοργανωτες μοιραζαν τις οδηγιες του επομενου παιχνιδιου και ειχε μαζευτει από πανω τους λαος.

Απ΄το να στηθουμε στην ουρα, προτιμησαμε να κλεψουμε μερικα λεπτα ξεκουρασης ακομα..

Τελικα πηραμε απ΄τους τελευταιους νομιζω τις οδηγιες. 9.30 ελεγε ότι πρεπει να ξεκινησουμε από το ξενοδοχειο. Φορτωσαμε τα μηχανακια και περιμεναμε την ωρα εκκινησης μας.

Άλλη μια φωτο από φορουμ Guzzαιων με το παρκινγκ του ξενοδοχειου..(το εχω ξεχεσει με το κλεψιμο αλλα διαολε πως να πεις την ιστορια χωρις λιγη εικονα?)

Μιας και το παιχνιδι της προηγουμενης μερας το ειχαμε ψιλοκαψει και εγω και η Ελινα, σημερα ειπαμε να το κανουμε σωστα.

Επρεπε να φτασουμε σε συγκεκριμενη ωρα στον προορισμο που εδινε το Roadbook, ακολουθωντας μια πορεια γυρω από την περιοχη αρχαιοτητων της Νικοπολης.

Πιο ευκολο απ΄ότι ακουγεται, καθώς το Roadbook σε εστελνε να κανεις πανω κατω μπρος πισω σε ένα μερος σαν παρκο κυκλοφοριακης αγωγης,

ενώ διασταυρωνοσουν με αλλους 36ωριτες που πηγαιναν αντιθετα από σενα..

Η Ελινα μαντεψε ότι θα μας βαλουν να κανουμε κυκλους σαν ρειβερ στα 90’ς, ελυσε με τη μια το γριφο και τσουπ βρεθηκαμε στο σωστο δρομο.

Λιγο πριν φτασουμε στο check point με ακριβεια δευτερολεπτων μαθαινουμε ότι ειχε ακυρωθει.

Μαθαμε αργοτερα το λογο και πολύ σωστη η αποφαση των guzzαιων, αλλα εκεινη την ωρα ειχα αρχισει το καντηλιασμα.

Ειχαμε χασει αρκετη ωρα, η οποια θα κοστιζε διπλα αν επεφτε το σκοταδι, χασαμε και την ευκαιρια να ρεφαρουμε το χτεσινο,

ενώ το πρωι ειχε και την ιδανικη θερμοκρασια να οδηγησεις και θα μπορουσαμε να ειχαμε βγαλει μια αρκετα καλη αποσταση.

Δε βαριεσαι, αφου τα καταφεραμε χτες, τωρα που ειχε δεσει το team δεν θα μασαγαμε.

[Whatevier 1.310]

Λιγο μετα το check point, συναντησαμε μια παρεα ποδηλατων.. το πειραχτηρι που ελεγχω συνηθως καλα, βρηκε στην επιφανεια.

Πηγα διπλα τους και αρχισα να κουναω σαν κλοουν τα ποδια παριστανοντας ότι κανω πενταλ για να τους πειραξω.

Τους προσπερναω με διαφορα λιγων χιλιομετρων σε φαση γυρος της Γαλλιας και κανω ότι τερματιζω κοβοντας κάποια αορατη κορδελα. :vv:

Ελα ντε που η Ελινα αποφασισε μετα από λιγο να σταματησει στην ακρη.

Την ωρα που μας περναγαν λοιπον αρχισαν τα ΜλιεεΕΕετ, ΜπρρΡΡρρ, ΚατσσσΣΣΣςςς και πεθανα στο γελιο. :lol:

Εριξα μια χαιρετιτουρα όταν τους ξαναπερασαμε και πηραμε το δρομο για την πρωτη φωτογραφια.

Μετα την Αρτα σχετικα στενοι δρομοι, περασμα και από έναν χωματοδρομο, ταμαμ για τα μηχανακια μας.

Παλι καλα απ΄την αρχη της πρωτης μερας ειμασταν σε δευτερευον οδικο δικτυο χωρις εθνικες, ευθειες και καμπους.

Κατά τις 11:05 φτασαμε στο γηπεδακι 5x5 στις Κρανιες, συντομη σταση καθώς θελαμε να μαζεψουμε τη χασουρα του πρωτου κομματιου,

ειμασταν και λιγο στην τσιτα από τη φαση με το παιχνιδι το πρωι.

Εδώ να πουμε ότι ο λογος που ακυρωθηκε ηταν η ασφαλεια των συμμετεχοντων, μιας και ειχε αρχισει να μπουχτιζει ο δρομος στο check point και υπηρχε κινδυνος ατυχηματος.

Όταν όμως εισαι μεσα στην κουραση και ησουν και με ακριβεια δευτερολεπτων στο σημειο που επρεπε, σου μενει για λιγο μια γκρινια.

Το σκεφτομαι τωρα και μου φαινεται γελοιο, αλλα ειπαμε υπο συνθηκες 36ωρου τα νιωθεις αλλιως τα πραγματα.

Εδω λοιπον η 1η φωτο της 2ης ημερας και η 6η συνολικα του 36ωρου στις Κρανιες.

[vassilis79 20]

Ωραιος . Δωσε κι αλλο στο λαο . Περιμένει περιγραφη και φωτογραφιες

[Xagos 50]

στο επομενο επεισοδειο:

-θα προλαβουν οι πρωταγωνιστες μας να φτασουν ξενοδοχειο πριν τους φανε οι λυκοι?

-τα φωτα του Χr φωτιζουν περισσοτερο απο κερακι στην ανασταση?

-ειναι ο whatevier φυτοφαγος ή αδικα επιτεθηκε σε μια συσταδα θαμνους?

-μπαμπαστρουμφ εχει πολυ ακομα?

Stay tuned...

εντάξει κλαίω από τα γέλια!!!!!!!! τα σχόλια από εμένα στο τέλος δεν έχω τελειώσει ακόμα ντε.....

[Whatevier 1.310]

Χωρις πολλες καθυστερησεις ξεκιναμε για την επομενη φωτογραφια. Στο επομενο κομματι υπηρχε ενας άλλος χωματοδρομος περιπου 8 χιλιομετρων.

Σαν πιτσιρικι σε παιδικη χαρα το ΧR, ενώ και ο κανιβαλος το χαιροταν αντιστοιχα.

Περασαμε σχετικα αερατοι, αλλα χωρις εντουρομποτες δεν ρισκαρα να φαω καμια χαζοτουμπα..

Αααχ ποτε θα αξιωθω να γινω εντουρας? (σε φαση ποτε θα γινω μανα) Αφηνουμε τα χωματα και τις σκονες και συνεχιζουμε Αυλακι-Βρουβιανα-Βαλαωρα..

Φοβερα θεα, αν δεν κανω λαθος ηταν ο Αχελωος ποταμος διπλα μας, αλλα πολύ καροδρομος. Η χαρα μας δηλαδη.

Χαζευα το ποταμι εγω, πλιτς πλατς πλοτς φανταζομουν, ραφτινγκ, ψαρεμα, κολυμπι δεν απειχε και η πραγματικοτητα πολύ.

Μαυρες χειμωνιατικες κορντουρες, ζεστη, καπως σαν τον τυπο εδώ περα αισθανομουν την ωρα που πλημμυριζει το σκαφανδρο επειδη ξεχασε τη ζελατινα ανοιχτη.

Λιγο αργοτερα φτανουμε στην τεχνητη λιμνη κρεμαστων. Αντιστοιχο τοπιο, γιοφυρια νερα και εμεις συνεχιζουμε σε ρυθμους

Λιγο μετα φτανουμε ένα λευκο V-Strom και το Νικο (?) με το λαχανι Ninja και πηγαινουμε παρεα για αρκετη ωρα.

Κανουμε την παρακαμψη για Καρπενησι ώστε να φουλαρουμε, ενώ τα παιδια μπηκαν στο καρπενησι να παρουν δυναμεις, καθώς ο Νικος ηταν με ιωση από το Σαββατο..

Θελει πολύ τρελα για να βγαλεις τη διαδρομη υπο κομπλε συνθηκες, με ιωση θελει να εισαι θεοτρελος..

Γεμιζουμε στο Καρπενησι και συνεχιζουμε προς Στενωμα και Παυλοπουλο.

Καπου εκει προσπερναμε και τους φημισμενους Αστραχαν οι οποιοι μας αποθανατιζουν.. (εκει δεν ηταν το σημειο ρε Ελινα?)

[Whatevier 1.310]

Ζεστη γαμω. Πολυ ζεστη..

Αναγκαζομαστε να κανουμε 2 διαλλειματα σε πηγες ώστε να πιουμε λιγο νερο και να βρεξουμε τα μουτρα μας.

Για λιγη ωρα χαζοξαπλαρω στη σκια αλλα ακομα και εκει βραζω. Αμ, δεν ηθελα το τριπτυχο αμανικο, βερμουδα, διχαλα.

Συνεχιζουμε και φτανουμε στις 2:45 στη δευτερη φωτογραφια της ημερας. Ένα παρεκκλησι με πολύ ωραια θεα, αλλα μεσα στο λιοπυρι.

Το παρεκκλησι:

Και η θεα απο εκει:

Βγαζουμε λιγακι τα κρανη μας και πλακωνομαστε στα νερακια να γλυτωσουμε την αφυδατωση.

Δεν μπορω να ξεπερασω αυτο το "εχει και κομματακια μεσα" το οποιο το λενε για καλο οι τυποι.

Αμα επινα αμιτα στα 90'ς δηλαδη, θα επρεπε να εχω και σουρωτηρι μαζι μου?

Στη φωτο διακρινουμε την Ελινα να πινει καποιο ειδος μαγικου ζωμου. Δεν ειχε κομματια μεσα αυτος, μην ανυσηχειτε.

Επομενο κομματι:

Φιδισιος δρομος προς Παπαδια-Δομιανη-Αγ.Τριαδα ελεγε το roadbook, αν θυμαμαι καλα τον καναμε ισιο εμεις.

Λιγο μετα πορεια προς Κρικελο-Δομνιτσα. Εκει φτανουμε ένα παρεακι τεσσαρων ατομων με πολύ ωραιο ρυθμο και τους ακολουθουμε.

Το πισω πισω παιδι ειχε ένα τρανσαλπ και χορευε δεξια αριστερα στις στροφες που καναμε ευθεια εμεις, ωραιος οδηγος.

Πηγαινουμε για αρκετη ωρα μαζι.. πανω από μια ωρα ισως μιαμιση.. πολύ κλειστο στροφιλικι, κατολισθησεις, πολύ μικρες ταχυτητες.

Καπου πριν την Αραχωβα (όχι τη γνωστη) οι δυναμεις μου με εγκαταλειπουν.. καθομαι στην πλατεια του χωριου, εχω τασεις για εμετο και τρελη ζαλαδα..

Με ειχαν πιασει αρκετη ωρα αλλα δεν ηθελα να χαλασω το ρυθμο μας εκει που τον ειχαμε καταβρει.. εριξα καμποσο νερο πανω μου, εφαγα και ένα κρουσαν και σιγα σιγα συνηλθα.

Δυστυχως χασαμε αρκετη ωρα εκει, ειδαμε καμποσα μηχανακια να μας περνανε.

Περιεργως όταν συνηλθα ημουν στο 100% και τρελα ορεξατος, λιγο πιο μετα θα καταλαβαινα το λογο που ειχα κλαταρει σε εκεινη τη φαση.

Coming up soon:

- Τι εκανε τον whatevier, τον ανθρωπο που ακουει τεστ κοπωσης και λιποθυμαει, να κλαταρει?

- Μαθηματα κυκλοφοριακης αγωγης σε πιτσιρικια της επαρχιας. Πως απανταμε στο "κανε σουζα κανε σουζα"

- Αναρχοαυτονομια. Θα καταφερουν οι πρωταγωνιστες μας να φτασουν στο επομενο βενζιναδικο ή θα σπρωχνουν μεχρι εκει? Ποσα αλογα βγαζει ο κινητηρας του Xr με αναθυμιασεις?

[Whatevier 1.310]

Ειχαμε σταματησει σιγουρα 20 λεπτα, ισως και παραπανω, στην πλατεια του χωριου και ηταν η ωρα να μαζεψουμε το χαμμενο χρονο..

Εδώ να πω ότι και τις δυο μερες περναγαμε από αρκετα χωρια και όπως ηταν φυσικο,

η πιτσιρικαρια του χωριου ετρεχε πανω από μαντρες, μεσα από χωραφια, σκαρφαλωνε σε μπαλκονια για να μας χαζεψει.

Σε κάποια φαση σταματησα να ρωτησω κατι πιτσιρικια αν παω καλα για το επομενο χωριο..

Σουζα φωναζανε όλα μαζι, κανε σουζα!

Whatevier με υφος σοφου γεροντα:

«Ο μοτοσυκλετισμος παιδια δεν ειναι οι σουζες και οι κοντρες» «Ο μοτοσυκλετισμος μπλαμπλαμπλα..»

Παπαρια μεντολες.. Τι να τους πω? Οτι δεν ξερω σουζα? Που πα ρε καραμητρο....

Πρεπει να μαθω διαολε, όχι για μενα, για τα φουκαριαρικα τα πιτσιρικια.. Σορρυ ρε παιδακια..

Για να ξεπλυνω τη ντροπη αυτή, πηγα διπλα τους και τους ειπα να τραβηξουν καμια ξερογκαζια να χαρουν..

Δεν ξερω αν θα χαιρονταν περισσοτερο με τη σουζα, αλλα σιγουρα τα εκανα αρκετα χαρουμενα και ετσι..

Εφυγα πατητος σηκωνοντας ένα καρο σκονη κατω απ΄τις φωνες των πιτσιρικαδων..

Να στε καλα μικρα μου και να θυμαστε:

«Αμα δε μαθεις σουζα οσο εισαι μικρος δυσκολευει το πραγμα, οποτε καντε τις μαλακιες σας μικροι που πληρωνει και η ασφαλεια υγειας του μπαμπα. Φορεστε και κανα κρανος όμως δινει στυλ»

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 1 , 2013 από τον Whatevier

[Whatevier 1.310]

5:05 Φτανουμε στην τριτη φωτογραφια (απ΄τις συνολικα 6) της ημερας, άλλο ένα εκκλησακι:

Εκει βρισκουμε αρκετα μηχανακια και περνουμε κουραγιο ότι δεν εχουμε μεινει και τοσο πισω τελικα.

Ξαναφτανουμε και το γκρουπακι με τα 4 μηχανακια, που ακολουθουσαμε και πριν, και συνεχιζουμε μαζι τους.

Εχουμε κανει λιγα μονο μετρα μαζι και εχω ξανα ταση για εμετο και ζαλαδα..

Τοτε καταλαβαινω τι ειχε συμβει και πριν. Το προπορευομενο transalp εβγαζε ένα ντουμανι απ΄τις εξατμισεις το οποιο μου σκοτωνε την αναπνοη..

Ελα που τα παιδια ειχαν έναν πολύ γλυκο και ξεκουραστο ρυθμο, πραγμα το οποιο χρειαζομασταν εκεινη την ωρα.

Για λιγο χωθηκαμε αναμεσα τους, σε κάποια φαση μπηκαν κάποια αλλα μηχανακια αναμεσα μας, ενώ μετα βρηκαμε το κολπο

και κραταγαμε μια αποσταση μια δυο στροφων ώστε να είναι πιο υποφερτο το ντουμανι και συνεχισαμε στο ροπατο ρυθμο που εδιναν τα παιδια.

Καπου πριν το κρυονερι και άλλος πατημενος χωματοδρομος γεματος κοκκινοχωμα (ακομα βρωμικο είναι το μηχανακι μου)

Στροφες, στροφες και άλλες κατηφορικες στροφες και φτανουμε σιγα σιγα προς την τεχνητη λιμνη μορνου και γνωριμα σε εμενα μερη.

Ειχαμε τελειωσει με το πιο σφιχτο και δυσκολο κομματι της ημερες και τα κομματια που ειχαμε μπροστα μας συνδιαζαν τοπιο, οδηγικη απολαυση και υψηλοτες μωτ. Τι άλλο θελει κανεις?

Ένα βενζιναδικο. Από το Καρπενησι οπου ειχαμε γεμισει ειχαμε κανει ηδη 200 χιλιομετρα..

Μεχρι εκεινο το σημειο γεμιζαμε ανα 100 χιλιομετρα για να ειμαστε σιγουροι, μιας και το Xr ειχε αρκετα μικρη αυτονομια ενω και το δικο μου δεν πηγαινε πισω

και τωρα ειμασταν ηδη στα 200 και ειχαμε αρκετο δρομο ακομα ως το επομενο βενζιναδικο.

Εχει μπει ηδη η ρεζερβα στο Xr, μετα από λιγο αναβει και το δικο μου λαμπακι.. στα 234 χιλιομετρα αναψε η ρεζερβα, ουτε στο στρωσιμο δεν παιζει να ειχα πιασει τετοια καταναλωση..

[Whatevier 1.310]

7:01 Φτανουμε στην 4^η φωτογραφια (και 9^η συνολικα) με το Xr να πηγαινει μαλλον με αναθυμιασεις και το Χασκι σε μια κοντινη κατασταση.

Το Λιδωρικι δεν απειχε παρα ελαχιστα χιλιομετρα, αλλα θα χρειαζοταν να κανουμε παρακαμψη για να φτασουμε ως εκει. Η Ελινα ομως, ειχε ασσο κρυμμενο στο μανικι της.

Εκει που εχουμε σταματησει για φωτογραφια αρχιζει να ξεφορτωνει το Xr..

Αν διαβασατε τι κουβαλαγε μαζι της σε διπλανο τοπικ, καταλαβαινετε πως ηταν η φαση.

Οσοι το χασατε, θα σας διευκολυνω. Να καπως ετσι ηταν..

Βγαζει λοιπον μετα από κανα μισαωρο, όχι νταξ υπερβαλλω τσακ μπαμ εκανε, ένα μπιτονι με 5 λιτρα μαυρο χρυσο. Εδώ η Ελινα ολο χαρη καθώς γεμιζει το Χr:

(ξεχναω απο που εκλεψα και αυτη τη φωτογραφια, μη μου κανετε μυνηση δεν εχω τιποτα στο ονομα μου, μονο 2 ροδες)

2,5 στο Xr και αλλα 2,5 στο Χασκι. Δεν με αφησε να τα πληρωσω η @#^&@#!, αλλα θα την παρω την εκδικηση μου.

Οταν ξανανεβω Αθηνα θα την κερασω ζουμερα μπεργκερ να της χαλασουν τη σιλουετα.

Εκεινη την ωρα σκαει στη γεφυρα και το Offroad Τζιπο Club της Ναυπακτου. Αρχιζουν χαιρετουρες, μπιπ μπιπ, μαρσαρισματα χαμος, καγκουροφαση δικε μου.

Ηταν και ενας τυπας που ειχε κορνα περιπολικου στο τζιπ. Εγω με ένα μπιτονι βενζινη στο χερι και σειρηνες περιπολικου. Ας το προσπερασουμε καλυτερο αυτό ε?

[Whatevier 1.310]

Το επομενο κομματι της διαδρομης το ειχα κανει αρκετο καιρο πριν στην επισκεψη στη σουπερ γιαγια, με τους Klab, Estebahn και Aerobitch.

Αυτό δεν με εμποδισε απ΄το να στριψω λαθος σε μια διασταυρωση, αλλα κατι οι φωνες της Vael κατι το ωπα καροδρομος in sight, γυρισα με τη μια πισω.

Ελα ντε που στην αναστροφη σβηνει το μηχανακι.

Εδώ να πουμε ότι αν και λεβεντοπαιδο, παταω οριακα στο εδαφος πανω στον κανιβαλο.

Βαλε ότι ειχε και τρελη κλιση το σημειο + το ξαφνικο σβησιμο, μυριζει τουμπα η φαση. Αρχιζει να μπαταρει το καραβι μας και εγω σαν σωστος καπετανιος το εγκαταλειπω.

Οποιος εχει πιασει το ποδι του μια φορα κατω από ψηλο μηχανακι, καταλαβαινει την επιλογη της εγκαταλειψης.

Μπουμ κατω ο κανιβαλος και εγω στηνομαι σαν τον Πυρρο Δημα να τον σηκωσω.

Εκει εχει παρει ειδηση και η Vael ότι καπου λειπω και γυρναει προς τα πισω.

Μου φωναζει «περιμενε να βοηθησω», εγω ακουσα «Κατσε κατω απ΄τη μπαρα» με τη φωνη του Ιακωβου.

ΙιιιΙΙΙρργκκΧΧχχ ορθιος ο κανιβαλλος.

Τσεκαρισμα μην εχει στραβωσει καμια μανετα, όλα κομπλε, και φυγαμε για τη συνεχεια.

Ανεβασμα προς Συκια. Λιγο πριν τη Συκια, ή λιγο μετα, κααπου εκει τελος παντων, αντικρυζει κανεις το εξης θεαμα.

(χωρις τα χιονια είναι από παλια η πικ, εμεις απλα χαζεψαμε και προσπερασαμε)

Η επιβλητικη Γκιωνα και ενας βραχος 1,200 μετρων μεχρι τον ουρανο..

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 1 , 2013 από τον Whatevier

[Whatevier 1.310]

Καπου πριν τη Στρωμη αρχιζει να μου κανει κατι περιεργα το μπροστινο. Συνεχιζω για λιγη ωρα και το πραγμα ολο και χειροτερευε.

Σταματαω στην ακρη και ρωταω την Vael, «σου κουναει καθολου το μηχανακι? Εχει τιποτα ο δρομος?»

Εντομεταξυ ο δρομος κατω να είναι φοβερος και να με κοιταει η Ελινα με βλεμμα παει τον χασαμε αυτόν τρελαθηκε.

Μου λεει απ΄την κουραση θα είναι, θα το φανταζεσαι. Η αληθεια ειναι ότι διαθετω καλπαζουσα φαντασια, αλλα that’s not the case.

Τεεελως παντων, ας συνεχισουμε και βλεπουμε.

8:15 φτανουμε επιτελους στη 10^η φωτογραφια. Έναν καταρρακτη.

Ειμαι σιγουρος ότι κατι παει στραβα με το μπροστινο μου. Κατεβαινω αρχιζω να κοιταω για κανα καρφι, δεν βρισκω κατι.

Το πιεζω με το χερι, φαινεται να εχει χασει αλλα το χερι μου δεν είναι και μανομετρο. Το κ@λοπαιδο η Ελινα να μην εχει πειστει ακομα.

Αντε παμε παρακατω λεμε και βλεπουμε στη γραβια τι θα κανουμε. Επομενο κομματι είναι Καλοσκοπη.

Ειχα παει σε ένα φεστιβαλ εκει περα πριν αρκετο καιρο και ολο ελεγα ποτε θα περασω αυτό το κομματι. Φοβερη ασφαλτος, ωραια χαραξη, φοβερο και το τοπιο.

Την πρωτη φορα που το περασαμε με τα παιδια ειχε νερα απ΄τα χιονια που λυωνανε και δεν το ειχα ευχαριστηθει. Αυτή τη φορα πηγαινα με κλασμενο μπροστινο.

Εχουμε ανοιχτους λογαριασμους οι 2 μας κ@λοδρομε, θα τα ξαναπουμε.

Το κατεβασμα ως τη Γραβια ηταν για εμενα ένα μικρο τρενακι του τρομου.

Δεν ξερω ποσοι εχετε οδηγησει με πολύ χαμηλη πιεση στο μπροστα, αλλα το μηχανακι ότι και να του εκανες ηθελε να παει ευθεια στου χαντακ’.

Για να καταφερω να στριψω επρεπε να παιζω ξυλο με το τιμονι. Ετσι και εκοβα αρκετα ηταν σχεδον αδυνατον να το στριψω.

Οσο ημουν με καμια 50αρα χιλιομετρα εστριβε με λιγοτερο κοπο.. Την προσευχη μας λοιπον και γκαζι να τελειωσει μια ωρα αρχυτερα το κατεβασμα.

Η Γραβια δεν ηταν πολύ μακρια. Στη διαρκεια του ξυλου με το τιμονι τα νευρα μου ειχαν σπασει και επαιζε το

Fight the pain. Dont you ever play this game?

Execute tonight. Dont you look behind. You can’t change my mind.

Τελος και για σημερα.

Οποιος βρει με ποσα Psi εφτασα στη Γραβια θα του στειλω φωτογραφια του Klab να κατουραει στον καταρρακτη της 10ης φωτογραφιας..

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 1 , 2013 από τον Whatevier

[Adiaforos 1]

Φοβερός Φώτη! Πάντα τέτοια εύχομαι!!!!

Είχες δίκιο όταν έλεγες απο κοντά : "Δε σου λέω, θα τα διαβάσεις πρώτα και μετά"

(Γιώργος)

[innova 04 7.945]

....πηγαίος + με ιδιαίτερη γραφή.

Ωραίος Φώτη !

2.5 - 4 bar.

Στείλε φωτό...

[Whatevier 1.310]

....πηγαίος + με ιδιαίτερη γραφή.

Ωραίος Φώτη !

2.5 - 4 bar.

Στείλε φωτό...

25 -28psi ειναι το κανονικο μου.. με 2.5 θα πεταγα

αντε παρε τη φωτο

[innova 04 7.945]

Χο-χο !

Ωραίος !

psi εννοούσα, το πέτυχα ?

[Whatevier 1.310]

Χο-χο !

Ωραίος !

psi εννοούσα, το πέτυχα ?

Εκει πρεπει να ηταν ναι .. ας πουμε οτι το οργανο δεν εδινε καν ενδειξη

Μετα απο 2-3 φσιτ φσιτ εδειξε κανα 8αρι-9αρι..

[Whatevier 1.310]

Φτανουμε επιτελους στη Γραβια σε ένα πρατηριο ΒP.. το λαστιχο εχει γινει πιτα..

Του βαζουμε λιγο αερα και το βρεχω με λιγη σαπουναδα να βρουμε που χανει.. φαινεται να χανει από τη βαλβιδα..

Ωρα να εξετασουμε τις επιλογες μας. Τηλεφωνο στο αυτοκινητο συνοδειας.

Εχουν κιτ επισκευης, αλλα όχι σαμπρελα. Πανω μου ειχα μονο ένα φαστ.

Ο μαλακας δεν ειχα παρει σαμπρελα μαζι μου. Το κιτ επισκευης χωρις σαμπρελα είναι αχρηστο.

Καπου εκει με πιανει ένα ψυχολογικο πατατρακ, δεν μπορει να την πατησα ετσι, έναν κλικ πριν το τελος μαμω την απειρια μου.. :(

Τη φαση με τα νευρα και το μπινελικι την εχω περασει στο κατεβασμα για Γραβια.

Ολη η κουραση και η συναισθηματικη φορτιση κανουν τα τα νευρα, να μου βγουν σε απογοητευση.

Δεν μπορει, δεν μπορουσα να το δεχτω ότι θα τελειωνε ετσι..

Ημουν ένα κλικ πριν βαλω τα κλαμματα.

Τελευταια μας ελπιδα ένα βουλκανιζατερ καπου κοντα. Γραβια δεν παιζει κατι. Λαμια το ιδιο. Αμφισσα παλι το ιδιο.

Είναι κυριακη βραδυ, δεν θα μπορουσε να είναι χειροτερο το timing. Παιρνω τηλεφωνο την ασφαλιστρια μου, στο συμβολαιο μου δεν εχω οδικη.

Άλλο ένα φαουλ μου και εχουν γινει πολύ σκουρα τα πραγματα.

Ωρα να βαλουμε φαστ στο λαστιχο. Αν αποτυχει και αυτό τελειωσαν όλα.

Βαζουμε το φαστ, βγαινουν ακομα μπουρμπουλιθρες.. ισως δεν εχει πιασει ακομα, λιγο ακομα, προσευχες να πιασει.. μετα από λιγα δευτερολεπτα σταματανε.

Βολτα με λιγα χιλιομετρα γυρω γυρω από το βενζιναδικο. Τσεκαρισμα, δεν φαινεται να χανει.. Λες να τα καταφερουμε?

Εδω να ευχαριστησω πολύ τον Διαμαντη (ελπιζω να μην κανω λαθος το ονομα) για την βοηθεια του.

Μου εφερε εξτρα fast, εφαγε αρκετη ωρα μαζι μας προσπαθωντας να βρει λυση, ενώ θα μπορουσε πολύ απλα να με φορτωσει στην οδικη και να τελειωνε εκει η ιστορια.

Καταλαβε τη φαση που ημουν, ποσα σημαινε ο τερματισμος για εμενα εκεινη τη στιγμη και εκανε ότι περναγε απ΄το χερι του ώστε να μην τελειωσει το 36ωρο για εμενα στη Γραβια.

Το ιδιο και το δευτερο παιδι του αυτοκινητου συνοδειας (μου διαφευγει το ονομα του), οπου με εκανε να πιασω την μεγαλυτερη εικονα και να παρω τελικα την λογικοτερη και σωστη όπως αποδειχτηκε αποφαση.

Επισης θερμο ευχαριστω στον κυριο στον Αστραχαν σκετο, ο οποιος εφαγε αρκετη ωρα προσπαθωντας να μας βοηθησει,

ενω καθισε και πηρε ένα-ένα τηλεφωνο όλα τα βουλκανιζατερ της γυρω περιοχης, την ωρα που εγω οριακα επικοινωνουσα με το περιβαλλον λογω φορτισης.

Μια αστεια ιστορια να αποφορτισουμε λιγακι το θεμα.

Την καμποση ωρα που ειμασταν στο βενζιναδικο περασε αρκετος κοσμος.

Μας ελεγαν διαφορα του στυλ «δεν πειραζει, καντε το δικαβαλο με το Χρ», «αραχτε σε κανα δωματιο στην αραχωβα», καθώς μαλλον μας περναγαν για ζευγαρι.

Υπο άλλες συνθηκες θα απανταγα κατι και εγω, αλλα οι αντιδρασεις της Ελινας ηταν όλα τα λεφτα και σωπαινα προσπαθωντας να πνιξω τα γελια μου.

Να προσπαθει να απαντησει ευγενικα στην αρχη «ε κατι μαλλον εχετε καταλαβει λαθος» να συνεχιζουν να της λενε διαφορα και να με κοιταει και να παιρνει το βλεμμα

«θα σε δεσω με την αντλια βενζινης και θα σε πνιξω Φωτη»

[Whatevier 1.310]

Ωρα να διαλλεξουμε τι θα κανουμε.

Επιλογη 1^η: Φορτωνω το μηχανακι στην οδικη και με παει τερματισμο με κοστος την τελευταια φωτο. Την κραταμε για τελευταια..

Επιλογη 2^η : Φαστ και συνεχιζουμε στη νυχτα κανονικα τη διαδρομη για την 11^η φωτογραφια..

Επιλογη 3^η: Φαστ και εθνικη μεχρι τον τερματισμο με κοστος την τελευταια φωτογραφια..

Η καρδια ελεγε το 2^ο. Ειχα πανω μου ακομα 2 φαστ και μια τρομπα ποδος από το βενζιναδικο.

Αν εχανε λιγο το λαστιχο και μπορουσα να βγαλω καμια 50αρια χιλιομετρα ανα φουσκωμα εβγαινε. Δυσκολα μεν, αλλα εβγαινε.

Αν κλαταρε και δεν επιανε το φαστ θα ξεμενα στα βουνα. Η οδικη θα ακολουθουσε τη διαδρομη της εθνικης, ενώ μετα τις 12 δεν θα με καλυπτε.

Οδικη δικια μου δεν ειχα. Ακομα και ετσι ηθελα να το ρισκαρω. Οριακα προλαβαιναμε και την 11^η φωτογραφια και τον τερματισμο. Όλα η τιποτα λοιπον?

Η αποφαση μου ομως δεν επηρρεαζε μονο εμενα. Αμα γινοταν η στραβη, ηξερα ότι η Vael θα μου εκανε παρεα με τους λυκους, ότι και να της ελεγα.

Ακομα και αν επαιζε το ενδιαμεσο σεναριο (αυτό δηλαδη του να χανω λιγο αερα και να χρειαζεται φουσκωμα ανα λιγο) ειχαμε μικρο χρονικο περιθωριο να προλαβουμε τον τερματισμο.

Την ειχα κανει ηδη να χασει 2 ωρες για μενα στο βενζιναδικο, δεν θα μπορουσα να της στερησω και τον τερματισμο.

Επιλογη 3^η: Εβγαινα εθνικη προς τερματισμο, αν γινοταν η στραβη θα με μαζευε η οδικη, ενώ θα προλαβαινα τουλαχιστον τον τερματισμο.

Τελικα επιλεγω το τριτο. Ας εχανα την τελευταια φωτογραφια, ηταν η πιο λογικη αποφαση.

Το λεω στην Ελινα, αυτή είναι αποφασισμενη να το κανει ολο, θα παει να παρει και την τελευταια φωτογραφια.

Δεν ξερω αν υπηρχε άλλος κοσμος πισω μας ο οποιος θα εκανε ολη τη διαδρομη. Ανησυχω για τη Vael και για την περιπτωση στραβης μεσα στη νυχτα.

Απ΄την άλλη ξερω ότι δεν μασαει και μια χαρα θα τα καταφερει και μονη της.

Στην απιθανη περιπτωση που την εβλεπα λιγο προβληματισμενη, θα της ελεγα ότι αμφιβαλλω για αυτη, θα πεισμωνε και θα εφτανε βορειο ακρωτηρι και παλι πισω να μου το τριψει στη μουρη.

[Whatevier 1.310]

Πλεον χωριζουν οι δρομοι μας με την Ελινα και πηγαινω προς την εθνικη.

Δεν ξερω πως διαολο είναι αυτος ο δρομος τη μερα, αλλα τη νυχτα φανταζε χειροτερος και από την Πατρων – Κορινθου. (τουλαχιστον η πατρων κορινθου εχει όλα αυτά τα φωτακια λες και εισαι σε videogame).

Βουρ για Xαλκιδα λοιπον. Σε ολη τη διαρκεια της εθνικης μετανιωνα που δεν συνεχισα την κανονικη διαδρομη, ενώ σκεφτομουν και την Ελινα να πηγαινει στα σκοταδια με το καντηλακι του Xr.

Νομιζω σε εκεινη τη φαση καταλαβα πως νιωθει η μανα μου κάθε φορα που παω βολτα με το μηχανακι.

Ξερεις ότι ο άλλος θα τα καταφερει μια χαρα, τον εμπιστευεσαι και όμως πεθαινεις από το αγχος σου.

Αρκετα χιλιομετρα βαρετης εθνικης, πηγαινα και με λιγα σχετικα χιλιομετρα με το φοβο του να παθω παλι λαστιχο.

Λιγο εξω απ΄τη Χαλκιδα το μπροστινο εχει αρχισει να βαραινει και παλι. Εκει καταλαβαινω ότι μαλλον πηρα την σωστη αποφαση πριν.

Καπου εκει πετυχαινω τον Τασσο απ΄την πατρα και το συνοδοιπορο του με ένα BMW. Μπαινουμε παρεα χαλκιδα και στριβουμε προς Δροσια.

Καπου εκει στριβει λιγο λαθος το BMW του φωναζουμε αλλα δεν μας ακουει. Ο Τασσος παει να τον ξαναβρει.

Το μπροστινο μου πλεον εχει αρχισει να κλαταρει και τους αφηνω πισω. Μετα από μερικα χαζοχασιματα μεσα στη Δροσια και με τη βοηθεια μερικων παιδιων που εφευγαν από τον τερματισμο, βρισκω επιτελους την αψιδα.. το λαστιχο εχει παραδωσει πλεον πνευμα..

Ημουν σιγουρος ότι θα επαιζε το we are the champions στο μυαλο μου, αλλα αντι για αυτό επαιζε:

Το περασμα κατω απ΄την αψιδα, η φωτογραφια και το χειροκροτημα των παιδιων απ΄τα τραπεζια του ιπποκαμπου.. ισως απ΄ τις στιγμες που θα μεινουν για παντα χαραγμενες πανω μου..

Οι κινησεις μου μετα την αψιδα τελειως ατσαλες, παρκαρω σαν καποιος που πρωτοκαβαλησε χτες, χρειαζομαι 4-5 προσπαθειες να ανοιξω το D-ring του κρανους..

Καπου εκει παω να κοιταξω πισω μου να αρχισω να πανηγυριζω με την Ελινα.. δεν είναι κανεις πισω μου.. η Ελινα είναι ακομα στο δρομο..

180 μοιρες στροφη στα συναισθηματα, σκαει ξανα η ανησυχια.. δεν εχουμε τερματισει ακομα..

παραδιδω τα χαρτια στον Τασσο και μαθαινω ότι ο τερματισμος εχει παρει παραταση και θα είναι για αρκετη ωρα ακομα ανοιχτος..

τρεχω να στειλω μνμ στη Vael ότι το προλαβαινει.. τα επομενα λεπτα κυλουν βασανιστικα αργα..

Καθομαι παρεα με τα παιδια σε ένα τραπεζι του ιπποκαμπου, τρωμε ένα σαντουιτσακι και μαζευουμε τα κομματια μας..

ανα κάποια λεπτα ακουγες ηχο μηχανων, εσκαγαν και αλλοι 36ωριτες που τερματιζαν.. χειροκροτηματα χαμος για κάθε έναν από αυτους..

σε κάποια φαση επιτελους ένα γνωριμο μουγκρητο.. :D

Δυνατο χειροκροτημα , η Ελινα εχει αποκτησει fan club.

Αρκετος κοσμος εχει σηκωθει να την χαιρετισει, ξανακαθομαι στο τραπεζι.

Τωρα εχουμε τερματισει, αυτό ηταν. Η λυτρωση.

[vaelsod 3.032]

Εδω να ευχαριστησω πολύ τον Διαμαντη (ελπιζω να μην κανω λαθος το ονομα) για την βοηθεια του.

Το ιδιο και το δευτερο παιδι του αυτοκινητου συνοδειας (μου διαφευγει το ονομα του),

Επισης θερμο ευχαριστω στον κυριο στον Αστραχαν σκετο, ο οποιος εφαγε αρκετη ωρα προσπαθωντας να μας βοηθησει,

ενω καθισε και πηρε ένα-ένα τηλεφωνο όλα τα βουλκανιζατερ της γυρω περιοχης, την ωρα που εγω οριακα επικοινωνουσα με το περιβαλλον λογω φορτισης.

Νίκος και Χρήστος τα "παιδιά" στο αμάξι συνοδείας. Ο Νίκος ήταν αυτός που έβαλε το φαστ.

Για τον (κύριο) Αστραχάν τα λόγια είναι περιττά... ... είναι τύχη να τον βρεις στον δρόμο σου, όχι μόνο για τη βοήθεια που προσφέρει αλλά για τα μαθήματα μοτοσυκλετισμού (και όχι μόνο) που παραδίδει...

Καπου εκει παω να κοιταξω πισω μου να αρχισω να πανηγυριζω με την Ελινα.. δεν είναι κανεις πισω μου.. η Ελινα είναι ακομα στο δρομο..

...

Τωρα εχουμε τερματισει, αυτό ηταν. Η λυτρωση.

ρε συ Φώτη, ειλικρινά τις επόμενες 2 μέρες από το 36ωρο σκεφτόμουν συνέχεια (εκτός από το πόσο άδικο και γκαντεμιά ήταν αυτό που σου συνέβη με το λάστιχο) πόσο μ@λ@κία ήταν που δεν τερματίσαμε μαζί...

σχεδόν όλο το 36ωρο το βγάλαμε ουσιαστικά μαζί χωρίς καν να το έχουμε κανονίσει από πριν.

Ηταν το πιο φυσιολογικό και δίκαιο να περνούσαμε μαζί κάτω από την αψίδα του τερματισμού.

Τόσο που σε κάποια φάση (αφού είχε περάσει η αδρεναλίνη του 36ώρου) είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι μ@λ@κια έκανα που συνέχισα τη διαδρομή και πως θα ήταν ίσως πιο ηθικά σωστό να σε ακολουθήσω από εθνική... για να τερματίσουμε μαζί...

Με αυτά που έγραψες μόλις με απάλλαξες από ένα μεγάλο βάρος που κουβαλούσα... σε ευχαριστώ! :)

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 3 , 2013 από τον vaelsod

[Al_Bandy 2.780]

εσυ να πας να γραψεις κανα σεντονι διπλα!

και μην αρχισεις τα δε προλαβαινω δουλευω κλπ

δε μας νοιαζει :P

Φωτη πολυ ωραια περιγραφη! αποδειξη οτι δεν ειμαστε ολοι οι μηχανικοι ουγκανα (καλα εγω ειμαι )

[Kostas-MotoLover 10.029]

Θα το ξαναγράψω.

Ρε συ Φώτη, δεν σου τό 'χα το συγγραφικό.

Νόμιζα ασχολείσαι μόνο με πανώ, σπρέϋ και πορείες. :P

Πραγματικά, όλο το τόπικ σου είναι πηγή έμπνευσης, όμορφου αυτοσαρκασμού και γέλιου.

Και ξέρεις πότε ένα κείμενο αφήγησης-περιγραφής είναι πετυχημένο? Όταν καταφέρνει "να σε βάζει στο παιχνίδι" και να φαντάζεσαι αυτά που διαβάζεις σε εικόνες σαν να είσαι κάπου εκεί γύρω.

Τα κείμενά σου λοιπόν - όπως και της Ελίνας στο δικό της τόπικ - το πετυχαίνουν πάρα πολύ καλά νομίζω και δείχνει ότι οι mybikers - εκτός από αστέρια παιδιά - είναι και μικροί λόγιοι.

Ζηλεύω (με την καλή έννοια) όσους μπορούν και (περι)γράφουν με τέτοιον ανάλαφρο αλλά και γλαφυρό τρόπο μακροσκελή κείμενα εμποτισμένα με τόση δόση χιούμορ..... εγώ δεν τό 'χω νομίζω.

....................................

Στη φωτο διακρινουμε την Ελινα να πινει καποιο ειδος μαγικου ζωμου. Δεν ειχε κομματια μεσα αυτος, μην ανυσηχειτε.

Αν κρίνω απ' τη στάση της Ελίνας, μάλλον είχε.... τα κομμάτια τα δικά σας μέσα..... :lol: :P

............................

[Optimus Prime 1.620]

Φώτη σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας την όμορφη αυτή εμπειρία του 36ωρου! :) Η περιγραφή ήταν ιδιαίτερη, σε έβαζε μες στο κλίμα!

Σε διάβαζα ανελλιπώς, με μεγάλη χαρά! Και του χρόνου να είσαι γερός να το ξαναζήσεις, (με λιγότερες ατυχίες και περισσότερο ύπνο!)

Συγχαρητήρια και στα υπόλοιπα παλικάρια! :D Θα έρθω και στα δικά σας θέματα, νομίζω σειρά έχει η Ελίνα.

Κάτι μου με χαροποίησε ιδιαίτερα είναι ότι πολλοί ξεκινούν μόνοι και τερματίζουν με παρέα. Για μένα αυτό είναι κάτι ανεκτίμητο, :)

μιας και διάβαζα ότι στα 36ωρα είναι ο καθένας για την πάρτη του, σχεδόν χωρίς ίχνος ανθρωπιάς υπό τη μορφή της μοτοσυκλετικής αλληλεγγύης!

Να είσαι πάντα καλά. Και πάλι Μπράβο!

Να σου πω την αμαρτία μου

διαβάζοντας τις περιγραφές σου, ευχήθηκα κάποια στιγμή το "love" story να μη σταμάτησε με το πέρας του 36ωρου.....

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 3 , 2013 από τον Optimus Prime

[Kostas-MotoLover 10.029]

.................................

Να σου πω την αμαρτία μου

διαβάζοντας τις περιγραφές σου, ευχήθηκα κάποια στιγμή το "love" story να μη σταμάτησε με το πέρας του 36ωρου.....

Γυρεύοντας πας, να δεις κανάν Μανώλη να σού 'ρχεται κατακούτελα...... :P