Κυριακή 06-01-13 καφεδάκι και γλυκάκι στον καθαρό αέρα του βουνού

[nikolas fmx 1.279]

Ο Αλεξανδρος εχει κεφια, εχω πεθανει....... :lol:

[patapios 1.698]

Fuck it. Θα πάω μόνος μου από Νεμέα. Το πολύ-πολύ να χαθώ και να με βρουν σε ένα εκατομύριο χρόνια παγωμένο σε κάποιο βουνό της Πελοποννήσου, homo kagkourous-mixanobious kouladious....

φυγανε πληκτρολογια ποντικια γαλατα απτην μυτη ....τι γελιο εριξα ...τρελη ατακα

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

:rotfl: :rotfl:

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Και το δεύτερο :

[V-Former 5]

Νααα 'μαστε στη Κόρινθοοοοοο. Πετυχαίνουμε αλάρμιο, indy, ένα φίλο τους,

Όπου "φίλος τους" βάλτε εμένα :P :P :P

[wildbilly 1.471]

Και το δεύτερο :

Δεν παίζει ρε Σαβούκο το βιδεο...

[naftilos 4.505]

Έφτασα και εγώ από νωρίς αλλά δεν πρόλαβα να φτάσω μέχρι τον υπολογιστή και με άρπαξε δια της βίας ο καναπές. Μόλις τώρα κατάφερα να του ξεφύγω.

Μ@μ@τα@ ήταν σημερα σε τελική ανάλυση.

Το ψιλοβρόχι κράτησε μόνο μέσα στα όρια της Αττικής οδού και ο αέρας κράτησε μέχρι και λίγο μετά την Κόρινθο με το μπήκαμε επαρχιακό για τα βουνα γαλήνη και ηρεμία.

3 βαθμουλακους είχε όταν φτάσαμε επάνω στο πάσο ντε λα πετροκαστανια και δυο βαθμουλακους την ώρα που φεύγαμε χορτάτοι.

Και την λιακάδα μας την είχαμε για αρκετό διάστημα εκεί ψηλά εις την κορφή, και ο Σάββας κατέγραψε τη στιγμή της αναχώρησης τις χιονισμένες κορφές που ρόδιζαν με τη δύση του ηλίου.

Παρεμπιπτόντως η πατσαβουροπητα ήταν τέλεια ευχάριστος έτρωγα τώρα και ένα τρίτο κομμάτι αν είχα.

Γιώργο Μελίτα χάρηκα για την γνωριμία

Πάμε για άλλα τώρα

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 6 , 2013 από τον naftilos

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Δεν παίζει ρε Σαβούκο το βιδεο...

Ώχ με σκοτώνεις Μπιλάρα, πάλι τα μαμωδικαιώματά τους?

Για πείτε και αλλοι παιδιά παίζει ή να το ξαναφτιάξω?

Αύριο όμως γιατί τώρα αρχίζω και τα φτύνω...........

[makisp 1.735]

Σαββούκο δεν παίζει.

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Σαββούκο δεν παίζει.

Ώχ .............

Θα το φτιάξω αύριο παιδιά, πά να ξεραθώ τώρα !

Κρίμα και είχε γέλιο αλλά και αύριο μέρα είναι.

[Gee 3.381]

Σορυ παιδια που εξαφανιστηκα στην Εθνικη στο γυρισμο, αλλα δεν τη παλευα αλλο απο το κρυο.

ωπα μισο λεπτο γιατι μαλλον πρεπει να σημειωσω την σημερινη ημερομηνια.....

αυτο σημαινει οτι πηγες πιο σιγα απο τους αλλους η οτι γκαζωσες κ εξαφανιστηκες?

[naftilos 4.505]

Όπου "φίλος τους" βάλτε εμένα :P :P :P

Ααααααα! Καλώς ήρθες λοιπόν στην παρέα και επισήμως παπλωματοστρωματα :_hi:

[makisp 1.735]

ωπα μισο λεπτο γιατι μαλλον πρεπει να σημειωσω την σημερινη ημερομηνια.....

αυτο σημαινει οτι πηγες πιο σιγα απο τους αλλους η οτι γκαζωσες κ εξαφανιστηκες?

Δεν σας έχει ξεδιπλώσει μου φαίνεται, το ταλέντο του ο Νικόλας.

Ααααααα! Καλώς ήρθες λοιπόν στην παρέα και επισήμως παπλωματοστρωματα :_hi:

Καλώς ήρθες στην παρέα Vstromα.

[patapios 1.698]

Δεν σας έχει ξεδιπλώσει μου φαίνεται, το ταλέντο του ο Νικόλας.

Υπαρχει και τοπικ με ανεκδοτα makis....

:mB_kalo_e:

[V-Former 5]

Καλως σας βρήκα παίδες!!!

[adel 445]

Τη χώνομαι, λοιπόν, για Νεμέα από Τριπόλεως, ψάχνοντας για τη Στυμφαλία. Αν θυμάμαι καλά, το πάσο ντε Πετροκαστανιά είναι μια ευθεία από εκεί. Ρωτάω στη Νεμέα πως βγαίνω Στυμφαλία, "προς τα εκεί, μετά τα εξής ένα-δύο χωριά όλο ευθεία". Οκ, συνεχίζω. Το τοπίο αγριεύει, αρχίζω και ανεβοκατεβαίνω βουνά, ατελείωτο στροφιλίκι, οι δρόμοι βρεγμένοι, δεν μου καίγεται καρφί, γουστάρω. Αν πω πως δεν μου αρέσει όλο αυτό το μπέρδεμα και η αναπάντεχη περιπέτεια θα πω ψέμματα. Τα πρώτα χιονισμένα βουνά φαίνονται στον ορίζοντα, τρύπες στα σύννεφα κάνουν παιχνίδια με τις αχτίδες του ήλιου και το τοπίο γίνεται ονειρικό. Η Φαίη γουργουρίζει χαρούμενη και όλα τσουλάνε ρολόι, τάβλαααααα.

Φτάνω στο Γαλατά και βλέπω μια ταμπέλα που λέει "Μουσείο Στυμφαλίας" προς τα αριστερά. Σταματάω, σκέφτομαι, "από εδώ στρίψαμε την προηγούμενη φορά με το Θωμά". Για λόγους, την εξήγηση των οποίων θα αφήσουμε στους ιστορικούς του μέλλοντος, συνεχίζω ευθεία. Δεν ξέρω γιατί, έτσι μου ήρθε, σαν να πήγαινα γυρεύοντας να χαθώ.

Ακόμα ένα βουνό, ακόμα περισσότερο στροφιλίκι, μόνο που το πρόγραμμα έχει και μαύρο πάγο για να μη βαριόμαστε. Πολύ μαύρο πάγο. Είμαι πλέον σίγουρος οτι δεν έχω ξαναπεράσει από δω αλλά συνεχίζω, πλέον απλά τριγυρνάω στα βουνά και απολαμβάνω το τοπίο. Ενίοτε θα φτάσω και στον προορισμό μου, για κάποιο λόγο δεν αμφιβάλω καθόλου.

Φτάνω σε ένα άλλο χωρίο, αν θυμάμαι καλά το λένε Ψάρι. Ρωτάω έναν τυπάκο αν πηγαίνω καλά για Στυμφαλία, "ναι, όλο ευθεία". Μπραααβο! Η τύχη βοηθάει τους χαμένους στο διάστημα. Πως το θες; Στην έξοδο του χωριού μια διχάλα με δύο ταμπέλες. Προς "άνω άγνωστο χωριό" και προς "κάτω άγνωστο χωριό". Σούπερ, τον ήπιαμε...

Κάθε εξερευνητής της τρύπιας κάλτσας όπως εγώ, έχει βρει τον εαυτό του σε μια τέτοια κατάσταση. Δεξιά ή αριστερά; Πριν τελειώσω το τελετουργικό του "α-μπε-μπα-μπλομ" βλέπω μια φιγούρα στον καθρέφτη μου να ανεβαίνει σιγά-σιγά την ανηφόρα. Αφήνω τη Φαίη να τσουλήσει προς τα πίσω και την πλησιάζω. Είναι μια γιαγιά γύρω στα ενενήντα-φεύγα, η οποία μόλις βλέπει οτι την πλησιάζω σταματάει και σφίγγει τις γροθιές της. Την καλημερίζω στα γρήγορα για να μην με σαπίσει στο ξύλο, και τη ρωτάω από που πάνε για Στυμφαλία. "Κι απ' τα δύο πάει παιδάκι μου, αλλά εσύ πήγαινε από δεξιά, έχει πιο πολλές στροφές". Η γιαγιά ή θέλει να με σκοτώσει ή είναι μηχανόβια. "Πιο γρήγορα πως βγαίνει, γιαγιά;" Απογοητευμένη η γιαγιά είπε μέσα από τα δόντια της "αριστερά, παιδί μου". Ευχαριστώώώώ...

Περνάω κάτι κατσικόδρομους, κάτι λασπουριές και κάτι πάγους και μετά από μερικά χιλιόμετρα φτάνω στην πλαγιά ενός βουνού και από κάτω αναγνωρίζω την αποξηραμένη λίμνη της Στυμφαλίας. Success! Κάνω το γύρο της λίμνης και σταματάω σε ένα βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και πληροφορίες. "Για Καστανιά καλά πάω;" - "Όλο ευθεία παλικάρι, το πρώτο, όχι, το δεύτερο χιονισμένο βουνό." Λες να βρούμε χιόνια; Πλάκα θα έχει...

Περνάω τις ταβέρνες της Στυμφαλίας με τις σούβλες-γουρουνόπουλα-κράχτες και ξεκινάω να σκαρφαλώνω το βουνό. Φτάνω στην Καστανιά η οποία βρίσκεται καμιά κατοσταριά μέτρα χαμηλότερα από εκεί που ξεκινάνε τα χιόνια. Βρίσκω το μυστικό καφέ, παρκάρω, βγάζω κράνος και παίρνω λαίμαργα μια ανάσα παγωμένου οξυγόνου, ψιλοχιονίζει...

Που είναι οι άλλοι; Λες να έπαθαν τίποτα, να χτύπησε κανένας; Πάλι ρε πστμ; Το μυαλό μου συννεφιάζει, ανησυχώ για τα φιλαράκια μου. Παρατάω τα πράγματα στη μηχανή και ανάβω τσιγάρο. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί η βιβλικότητα του τοπίου. Τριγωνικοί, καταπράσινοι ορεινοί όγκοι, γεμάτοι έλατα, με χιόνι στις κορυφές τους να παίζει με το φως του ήλιου και τα σύννεφα. Μεγαλείο. Αισθάνομαι τα μάγουλα μου να τραβιούνται σε ένα χαμόγελο γαλήνης. Όλα θα πάνε καλά, όπου να 'ναι θα έρθουν. Μπαίνω μέσα, παραγγέλνω καφέ και χαζεύω από το παράθυρο. Σε λίγο η αυλή γεμίζει μηχανάκια. Ήρθαν και είναι όλοι καλά. Κανένας δεν μένει πίσω, όχι με αυτήν την παρέα. Βγαίνω και χαβαλεδιάζω παριστάνοντας το θυμωμένο...

"Που είστε ρε μαλάκες;"

Συνεχίζεται...

[Alarm 5.325]

Όπου "φίλος τους" βάλτε εμένα :P :P :P

Ωωωω τον φίλτατο Σπύρο ! :-)

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Τη χώνομαι, λοιπόν, για Νεμέα από Τριπόλεως, ψάχνοντας για τη Στυμφαλία. Αν θυμάμαι καλά, το πάσο ντε Πετροκαστανιά είναι μια ευθεία από εκεί. Ρωτάω στη Νεμέα πως βγαίνω Στυμφαλία, "προς τα εκεί, μετά τα εξής ένα-δύο χωριά όλο ευθεία". Οκ, συνεχίζω. Το τοπίο αγριεύει, αρχίζω και ανεβοκατεβαίνω βουνά, ατελείωτο στροφιλίκι, οι δρόμοι βρεγμένοι, δεν μου καίγεται καρφί, γουστάρω. Αν πω πως δεν μου αρέσει όλο αυτό το μπέρδεμα και η αναπάντεχη περιπέτεια θα πω ψέμματα. Τα πρώτα χιονισμένα βουνά φαίνονται στον ορίζοντα, τρύπες στα σύννεφα κάνουν παιχνίδια με τις αχτίδες του ήλιου και το τοπίο γίνεται ονειρικό. Η Φαίη γουργουρίζει χαρούμενη και όλα τσουλάνε ρολόι, τάβλαααααα.

Φτάνω στο Γαλατά και βλέπω μια ταμπέλα που λέει "Μουσείο Στυμφαλίας" προς τα αριστερά. Σταματάω, σκέφτομαι, "από εδώ στρίψαμε την προηγούμενη φορά με το Θωμά". Για λόγους, την εξήγηση των οποίων θα αφήσουμε στους ιστορικούς του μέλλοντος, συνεχίζω ευθεία. Δεν ξέρω γιατί, έτσι μου ήρθε, σαν να πήγαινα γυρεύοντας να χαθώ.

Ακόμα ένα βουνό, ακόμα περισσότερο στροφιλίκι, μόνο που το πρόγραμμα έχει και μαύρο πάγο για να μη βαριόμαστε. Πολύ μαύρο πάγο. Είμαι πλέον σίγουρος οτι δεν έχω ξαναπεράσει από δω αλλά συνεχίζω, πλέον απλά τριγυρνάω στα βουνά και απολαμβάνω το τοπίο. Ενίοτε θα φτάσω και στον προορισμό μου, για κάποιο λόγο δεν αμφιβάλω καθόλου.

Φτάνω σε ένα άλλο χωρίο, αν θυμάμαι καλά το λένε Ψάρι. Ρωτάω έναν τυπάκο αν πηγαίνω καλά για Στυμφαλία, "ναι, όλο ευθεία". Μπραααβο! Η τύχη βοηθάει τους χαμένους στο διάστημα. Πως το θες; Στην έξοδο του χωριού μια διχάλα με δύο ταμπέλες. Προς "άνω άγνωστο χωριό" και προς "κάτω άγνωστο χωριό". Σούπερ, τον ήπιαμε...

Κάθε εξερευνητής της τρύπιας κάλτσας όπως εγώ, έχει βρει τον εαυτό του σε μια τέτοια κατάσταση. Δεξιά ή αριστερά; Πριν τελειώσω το τελετουργικό του "α-μπε-μπα-μπλομ" βλέπω μια φιγούρα στον καθρέφτη μου να ανεβαίνει σιγά-σιγά την ανηφόρα. Αφήνω τη Φαίη να τσουλήσει προς τα πίσω και την πλησιάζω. Είναι μια γιαγιά γύρω στα ενενήντα-φεύγα, η οποία μόλις βλέπει οτι την πλησιάζω σταματάει και σφίγγει τις γροθιές της. Την καλημερίζω στα γρήγορα για να μην με σαπίσει στο ξύλο, και τη ρωτάω από που πάνε για Στυμφαλία. "Κι απ' τα δύο πάει παιδάκι μου, αλλά εσύ πήγαινε από δεξιά, έχει πιο πολλές στροφές". Η γιαγιά ή θέλει να με σκοτώσει ή είναι μηχανόβια. "Πιο γρήγορα πως βγαίνει, γιαγιά;" Απογοητευμένη η γιαγιά είπε μέσα από τα δόντια της "αριστερά, παιδί μου". Ευχαριστώώώώ...

Περνάω κάτι κατσικόδρομους, κάτι λασπουριές και κάτι πάγους και μετά από μερικά χιλιόμετρα φτάνω στην πλαγιά ενός βουνού και από κάτω αναγνωρίζω την αποξηραμένη λίμνη της Στυμφαλίας. Success! Κάνω το γύρο της λίμνης και σταματάω σε ένα βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και πληροφορίες. "Για Καστανιά καλά πάω;" - "Όλο ευθεία παλικάρι, το πρώτο, όχι, το δεύτερο χιονισμένο βουνό." Λες να βρούμε χιόνια; Πλάκα θα έχει...

Περνάω τις ταβέρνες της Στυμφαλίας με τις σούβλες-γουρουνόπουλα-κράχτες και ξεκινάω να σκαρφαλώνω το βουνό. Φτάνω στην Καστανιά η οποία βρίσκεται καμιά κατοσταριά μέτρα χαμηλότερα από εκεί που ξεκινάνε τα χιόνια. Βρίσκω το μυστικό καφέ, παρκάρω, βγάζω κράνος και παίρνω λαίμαργα μια ανάσα παγωμένου οξυγόνου, ψιλοχιονίζει...

Που είναι οι άλλοι; Λες να έπαθαν τίποτα, να χτύπησε κανένας; Πάλι ρε πστμ; Το μυαλό μου συννεφιάζει, ανησυχώ για τα φιλαράκια μου. Παρατάω τα πράγματα στη μηχανή και ανάβω τσιγάρο. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί η βιβλικότητα του τοπίου. Τριγωνικοί, καταπράσινοι ορεινοί όγκοι, γεμάτοι έλατα, με χιόνι στις κορυφές τους να παίζει με το φως του ήλιου και τα σύννεφα. Μεγαλείο. Αισθάνομαι τα μάγουλα μου να τραβιούνται σε ένα χαμόγελο γαλήνης. Όλα θα πάνε καλά, όπου να 'ναι θα έρθουν. Μπαίνω μέσα, παραγγέλνω καφέ και χαζεύω από το παράθυρο. Σε λίγο η αυλή γεμίζει μηχανάκια. Ήρθαν και είναι όλοι καλά. Κανένας δεν μένει πίσω, όχι με αυτήν την παρέα. Βγαίνω και χαβαλεδιάζω παριστάνοντας το θυμωμένο...

"Που είστε ρε μαλάκες;"

Συνεχίζεται...

Να πού είμαστε :

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Αφού φτάσαμε λοιπόν, μπήκαμε, ήπιαμε τους καφέδες μας στο αγαπημένο μας καφενεδάκι, φάγαμε σοκολατόπιττες, πατσαβουρόπιττες, μπουγάτσες και όλα τα συναφή, ο λαός ήθελε και κοψίδια οπότε συμμορφωθήκαμε όλοι στη Λαική θέληση :

[Kostas-MotoLover 10.029]

...... Από το κακό, στο χειρότερο πάμε, τώρα χανόμαστε πριν ξεκινήσουν οι βόλτες...

........................

:tooth:

Δεν τα λενε τυχαια "φριτεζες" τα Ιταλικα μηχανακια.......

Άμα πάρω εγώ ποτέ Ευρωπαϊκό (με τέτοιες συνθήκες), να με χέ τε :D

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Άμα πάρω εγώ ποτέ Ευρωπαϊκό (με τέτοιες συνθήκες), να με χέ τε :D

Άμα σε πιάσω εσένα θα σε ρέψω..............χτές χοροπήδαγες ε?

[makisp 1.735]

[Kostas-MotoLover 10.029]

Άμα σε πιάσω εσένα θα σε ρέψω..............χτές χοροπήδαγες ε?

Επειδή ήμουν σίγουρος ότι θα μπεις να γράψεις παπαριές....... :D

Ρε παλιοκεφτέ(δες), εδώ και μια βδομάδα είχαμε ενημερωθεί ότι την Κυριακή θα είχε άσχημο καιρό με βροχές-κρύο-αέρα.

Κι εσείς πάτε και κανονίζετε βόλτα αψηφώντας τα πάντα!

Ο πρώην μοτοβροχούλης σας φταίει ρε μπαγλαμομπαγλαμάδες?

Σάββατο που πήγαμε εμείς ήτανε μια χαρά καιρός - εκτός του λίγου κρύου φυσικά - αλλά σταγόνα πουθενά και αρκετός ήλιος.

Α, και μην ξεχάσετε την επόμενη φορά που θα σχηματιστεί τυφώνας στο Αμέρικα, να κανονίσετε εκδρόμα στον κόλπο του Μεξικό....... έτσι για να σας φταίει μετά ο μοτοκαταστροφούλης.

[ΣΑΒΒΑΣ 8.010]

Επειδή ήμουν σίγουρος ότι θα μπεις να γράψεις παπαριές....... :D

Ρε παλιοκεφτέ(δες), εδώ και μια βδομάδα είχαμε ενημερωθεί ότι την Κυριακή θα είχε άσχημο καιρό με βροχές-κρύο-αέρα.

Κι εσείς πάτε και κανονίζετε βόλτα αψηφώντας τα πάντα!

Ο πρώην μοτοβροχούλης σας φταίει ρε μπαγλαμομπαγλαμάδες?

Σάββατο που πήγαμε εμείς ήτανε μια χαρά καιρός - εκτός του λίγου κρύου φυσικά - αλλά σταγόνα πουθενά και αρκετός ήλιος.

Α, και μην ξεχάσετε την επόμενη φορά που θα σχηματιστεί τυφώνας στο Αμέρικα, να κανονίσετε εκδρόμα στον κόλπο του Μεξικό....... έτσι για να σας φταίει μετά ο μοτοκαταστροφούλης.

Σιωπή αμέσως παλιογκαντεμόσαυρε μοτοκαταστροφουλοβροχούλη!

Αλλά ένα είναι σίγουρο......................σε έχουμε πατόκορφα και πάμε όπου γουστάρουμε χωρίς να μασάμε τίποτα, ότι και να κάνεις όσο και αν χορεύεις !

Υ.Γ. Άσχετα άμα σούχουμε αδυναμία ! :D Είσαι λίγο γιαλαντζή μηχανόβιος αλλά θα μάθεις και εσύ, πού θα πάει,μικρούλης είσαι ακόμα !

[adel 445]

Αποδείχτηκε πως το μεγάλο γκρουπ είχε χαθεί και με το Μάκη, γιατί πήγαν να το πάνε από παλιά εθνική και τελικά γυρίσανε και κάπου περιμένανε, και τους βρήκε ο Μάκης, και μετρηθήκανε, και ήταν οκ(!) , και συνέχισαν στον ίδιο δρόμο πάνω-κάτω που έκανα κι εγώ. Όλη αυτήν την ώρα ήταν κάπου πίσω μου! Μόνο εμείς καταφέρνουμε να βγάζουμε άκρη σε τέτοια μπάχαλα. Αν ποτέ αποφασίσουμε να πάμε παρέα τίποτα Βαλκάνια, θα δείτε το mybike να εξαπλώνεται σαν τις δυνάμεις του Άξονα στον Β' παγκόσμιο πόλεμο, καλύπτοντας τον ευρωπαϊκό χάρτη με τη σκιά της κουλομαρίας μας.

"Κάπου σας έχασα ρε μλκ, και μετά πρέπει να έστριψα κάπου λάθος, και μετά είχε πολύ πάγο στο δρόμο, και μετά βρήκα μια ταμπέλα που έλεγε καλωσήρθατε στο Βόρειο Πόλο, άσε ρε φίλε, γλίστραγε πολύ..."

Φυσικά δεν υπάρχει καμιά γκρίνια, κανένα σούπα-μούπες, είμαστε πια μακρυά από όλα αυτά σαν παρέα. Έχουμε τρελή διάθεση για γλυκό και χαβαλέ, οπότε χωνόμαστε μέσα στον καφενέ για τα περαιτέρω. Τα γλυκά της απίθανης τύπισσας που έχει τον καφενέ είναι σούπερ από κάθε άποψη. High light η πατσαβουρόπιτα, ένα φοβερό γλυκό φούρνου που είμαι σίγουρος οτι φτιάχτηκε με υλικό μια από τις πρώην μου. Το ήξερα οτι κάποτε θα ήσουν χρήσιμη σε κάτι , μωρό μου...

Τρελός χαβαλές στο καφέ, αλλά έχει πάει τρεις και κάτι, και τα στομάχια γουργουρίζουν. Βουρ για φαΐ! Βγαίνουμε έξω, βάζουμε πάλι αρματωσιές, μπαλακλάβες, διπλά γάντια κι όλα αυτά...για να σταματήσουμε 200 μέτρα πιο κάτω που είχε μια ταβέρνα.

Η θέα από την ταβέρνα είναι υπέροχη, αλλά λίγη σημασία της δίνουμε όταν σκάνε μπροστά το μπριζολοπαΐδια. Έχουμε λιώσει στο γέλιο με το Μπίλιζα που μας λέει διάφορες ιστορίες από τη ζωή του "χειρότερου". Στα διαλείμματα (πρέπει και να φάει ο άνθρωπας) αναλαμβάνουν ο αδερφός Αλάρμιος και ο indy, κοντεύει να μου βγει το παΐδι από τη μύτη, δεν την παλεύω άλλο, οι τύποι δεν παίζονται. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες από τις ιστορίες που έπεσαν στο τραπέζι, αλλά δε γίνεται, θα έχουμε ομαδικά ban, διαζύγια, εγκλήματα πάθους και εκδίκησης και δε συμαζεύεται...

Όπου να 'ναι νυχτώνει, καιρός να την κάνουμε. Ζητάμε λογαριασμό και νιώθουμε τα λάγνα χάδια του μαγαζάτορα στα ροδοκόκκινα και τρυφερά μας κωλαράκια, πληρώνουμε γουργουρίζοντας από ευχαρίστηση και τον πούλο. Στην επιστροφή σπάσαμε σε 37 γκρουπ ως συνήθως, εγώ πήρα στο κατόπι τον αγριοΜπίλα που οδηγάει τη τζιπούρα όπως το versys, χωρίς να πλαγιάζει καθόλου δηλαδή, και συνοδεία αλάρμιου και indy φτάσαμε Κόρινθο, χαιρετήσαμε Θωμά-αγριοΜπίλα και την κάναμε για σπιτάκι. Μπαίνω σπίτι και η ώρα είναι γύρω στις 20:00.

Άλλη μια υπέροχη βόλτα έφτασε στο τέλος της. Δεν παλεύεστε τύποι, είστε οι χειρότεροι, το άλλο ΣΚ Μπατζάβαλη...