Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Οκτώβριος 31 , 2012 Περίεργο πράγμα αυτό που αισθάνομαι, αλλά θα αρχίσω την περιγραφή με ένα περιστατικό από το τέλος του ταξιδιού: .............είμαστε στο σαλόνι του πλοίου λίγο μετά τον απόπλου από την Βενετία, άλλοι με τους καφέδες, άλλοι με τα lap-top, άλλοι να κοιτάνε τις φώτο στα monitor των φωτογραφικών μηχανών, εγώ ψιλοχαζεύω ένα ντοκυμαντέρ με αεροπλάνα στην Τι-Βι, άλλοι σε κατάσταση νιρβάνα για αυτά που είδαμε, και κάποια στιγμή κάποιος ρωτάει "Ρε παιδιά, του χρόνου για πού λέτε;" Και αμέσως, λες και ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, αρχίζουν να πέφτουν προτάσεις, Νότια Ιταλία ο ένας, Γαλλικές Άλπεις ο άλλος, Ισπανία, Σλοβενία........... ολόκληρη την Ευρώπη βάλαμε στο τραπέζι......... Είχαμε (έστω και προσωρινά) ξεχάσει μνημόνια, νέες δέσμες μέτρων, περικοπές και απολύσεις, κλέφτες και επίορκους............. Είχαμε ξεχάσει την μαυρίλα πού γυρνούσαμε......... Ήμασταν ΜΙΑ παρέα, σαράντα-τόσοι ΚΟΛΛΗΤΟΙ, που θέλαμε να ξαναβρεθούμε μαζί, που θέλαμε να το ξαναζήσουμε, πού δίναμε από τώρα ραντεβού για μετά από έντεκα μήνες. Παρασκευή 3 Αυγούστου Ημέρα αναχώρησης, με επιβίβαση από Πάτρα για τους Νότιους και νυχτερινό ταξίδι μέχρι την Ηγουμενίτσα για τους Βόρειους. Το "δρομολόγιο" έλεγε εκκίνηση από την Καβάλα στις 10:00 το βράδυ, καφές, ανεφοδιασμός βενζίνης και συνάντηση με τους Θεσσαλονικείς τα μεσάνυχτα στα ΣΕΑ Πλατάνου, άλλη μία στάση ανεφοδιασμού/καφέ και συνάντηση με τους Θεσσαλούς στο Strata μετά τα Γρεβενά, και άφιξη ξημερώματα Ηγουμενίτσα για επιβίβαση στις 7:00. Το Ντέρο φορτωμένο από το μεσημέρι, ο εξοπλισμός όλος διπλοτσεκαρισμένος (νόμιζα), οι ώρες δεν περνάνε με τίποτα. Πάντα πριν το ταξίδι, το κάθε ταξίδι, με τρώει η έγνοια μην ξεχάσω κάτι από τα απαραίτητα. Δεύτερα κλειδιά - check, πράσινη κάρτα - check, δίπλωμα - check, αδιάβροχα - check, τριπλά γάντια - check, λίστες επιβίβασης - check, διευθύνσεις και τηλέφωνα ξενοδοχείων - check, κωδικοί εισιτηρίων - check, ............. τί στο διάτανο είναι αυτό που με κατατρώει; Επιτέλους φτάνει η ώρα και στις δέκα ακριβώς έξω από την Μοτολέσχη, εφτά μηχανάκια καρφώνουν την πρώτη και ξεκινάνε. Η βραδιά είναι μαγική, έχει δροσίσει αρκετά, έχει και πανσέληνο, τα χιλιόμετρα φεύγουν γρήγορα, οι σκέψεις ταξιδεύουν γρηγορότερα, είμαι ήδη στο Stelvio και στο Giau και ας έχουμε μόλις περάσει τον Στρυμώνα. Έξι φώτα στους καθρέφτες μου δείχνουν πως όλα πάνε καλά. Μου αρέσει να ταξιδεύω βράδυ το καλοκαίρι. Πιο δροσερά, πιο ξεκούραστα, λιγότερη κίνηση, περισσότερες σκέψεις. Χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε ήδη φτάσει στα Μάλγαρα, μια γκαζιά ακόμα και φτάσαμε στο ραντεβού με τους Θεσσαλονικείς. Και όσο και αν φαίνεται απίστευτο, εικοσιεπτά άτομα και ούτε ένας μας δεν σκέφτηκε να τραβήξει μια φωτογραφία............... Πού μυαλό όμως, όλοι είμαστε ήδη αλλού. Αντάμωμα με φίλους και παλιούς αγαπητούς συνταξιδιώτες, γνωριμία με νέους, καφέδες, πειράγματα, χαβαλές, όλοι βιαζόμαστε να ξεκινήσουμε και ας ξέρουμε πως έχουμε πάρα πολύ χρόνο μπροστά μας. Βενζίνη λοιπόν και δρόμο. Το κονβόι ξεκινάει, μένω σκούπα και μπροστά μου δεκαοκτώ προβολείς σκίζουν την νύχτα καθώς πιάνουμε τις ανηφορικές στροφές της Βέροιας. Φτάνουμε γρήγορα στα διόδια Πολυμύλου, όπου και η πρώτη επίσημη φώτο της εκδρομής, δια χειρός ΑΛΛΟΥ: Πιάνουμε την κατηφόρα για Κοζάνη, το GPS δείχνει πως ταξιδεύουμε σταθερά με 130 χαω, ο νους ταξιδεύει και αυτός, τα δεκαοκτώ κόκκινα φωτάκια μπροστά μου χορεύουν στις στροφές, το πορτοκαλί φωτάκι του βολτόμετρου αναβοσβήνει............... ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΛΕΕΙ; Τί στον κόρακα; Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει ΤΩΡΑ αυτό το πράγμα........ Σβήνω GPS και μεσαία φώτα, το λαμπάκι επιμένει να μου δείχνει ελλειπή φόρτιση. Πλησιάζω τον ΑΛΛΟ που είναι και αυτός σκούπα, με νοήματα του δίνω να καταλάβει περίπου το πρόβλημα και συνεχίζουμε μέχρι τα Γρεβενά. Εκεί πλέον το λαμπάκι έχει γίνει κόκκινο (μηδενική φόρτιση) και οι σκέψεις μαύρες......... 11 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Οκτώβριος 31 , 2012 Μετά από ένα μίνι συμβούλιο με καφέ και τσιγάρο "στο φτερό", παίρνω την απόφαση να ξεκινήσω αμέσως για Ηγουμενίτσα. Με την βοήθεια της πανσέληνου, με τον Χάμπο να φέγγει μπροστά και τον Βίκτωρα λίγο πίσω και αριστερά μου, θα πάω μέχρι την Ηγουμενίτσα με τελείως σβηστά φώτα. Με τα παιδιά έχουμε κάνει πολλές βόλτες και χιλιάδες χιλιόμετρα μαζί, είμαστε καλά συντονισμένοι στις κινήσεις μας, ξέρουμε ο ένας τον άλλο στον δρόμο, δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Όντως ξεκινάμε και μια κρυφή ελπίδα που είχα να μην ανάψει το κωλόλαμπάκι, διαψεύδεται. Φόρτιση μηδέν.......... Την διαδρομή ούτε την κατάλαβα, είναι πολλές οι σκέψεις. Τόσα ταξίδια, τόσα χιλιόμετρα, και να μου τύχει τώρα; Στην χειρότερη δυνατή στιγμή. Ανάλυση δεδομένων: Η μπαταρία είναι μόλις δύο μηνών, YUASA, οπότε φόρτιση μηδέν σημαίνει αυτόματα δύο πράγματα: ανορθωτής (στην καλύτερη) ή πηνία (στην χειρότερη). Αποτίμηση της κατάστασης: Το ζητούμενο είναι να φτάσω την Κυριακή στο ξενοδοχείο. Αν μεν είναι ανορθωτής, εύκολο. Δευτέρα πρωί θα βρω έναν καινούριο και είμαστε κομπλέ. Αν όμως είναι πηνία; Λίγο πριν φτάσουμε στην Ηγουμενίτσα, μου έρχεται φλασιά: Έχουμε στην παρέα Βαραντέρο, του Φώτη. Θα παίρνω την φορτισμένη μπαταρία του και θα του δίνω την δικιά μου να μου την φορτίζει. Ακόμα και χωρίς πηνία, με μια προσεκτική ¨διαχείριση" (minimum κατανάλωση ρεύματος - όχι φώτα - όχι GPS) θα μπορώ να βγάζω κάθε μέρα, και το βράδυ (ή και ενδιάμεσα αν χρειαστεί) θα αλλάζουμε μπαταρίες. Αυτός θα φορτίζει εγώ θα ξεφορτίζω, μια χαρά. Το ηθικό αναπτερώνεται, το χαμόγελο (ή μάλλον μια υποψία χαμόγελου) επιστρέφει στα χείλη, τίποτα δεν μας σταματά. Βέβαια και τίποτα δεν θα σταματά το δούλεμα που έχει να πέσει, αλλά καλά να πάθεις, τόσα τους έχεις σύρει, σειρά σου λεβέντη μου.......... Φτάνουμε πολύ νωρίς στο λιμάνι, η σάλα είναι κλειστή, αράζουμε στα σκαλιά και περιμένουμε τους υπόλοιπους. Η σάλα εξακολουθεί να είναι κλειστή και όταν φτάνει και το υπόλοιπο τημ, και εμείς ακροβολισμένοι απ' έξω. Να και ένα καθαρά touring μηχανάκι. 10 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
George_® 3.317 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 1 , 2012 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
bms 51 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 1 , 2012 Καλη αρχη!! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Geo-Pap 26 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 2 , 2012 (τροποποιήθηκε) Ωραια εκδρομη ρε φιλαρακια, μακαρι να ειχα γραφτει στο φορουμ νωριτερα. Για του χρονου θα κανετε κατι; Βαλίτσες Χονδα σε ρόλο βοηθητικών τροχών: Πλακα μας κανει; Δεν γινεται τετοιο στριψιμο με Βαραταφο. Σιγουρα δεν ειναι photoshop? Τροποποιήθηκε Νοέμβριος 2 , 2012 από τον Geo-Pap 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Μιμίκος ο Γιατρός 828 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 2 , 2012 (τροποποιήθηκε) Ξεκινήσαμε και εμείς απ το Νότο για ένα ταξίδι που ακόμα μας παει μακρυά όταν βραδιάζει !Μεσημερι Παρασκευής και στα διόδια της Ελευσίνας μαζεύτηκε η ομάδα με προορισμό την Πάτρα. Η διαδρομή χαζη με πολύ ζέστη και πολύ κίνηση.Στο λιμάνι της Πάτρας ακόμα δεν είχαμε καταλάβει τι θα ζούσαμε .Μπαινοντας στο πλοίο αργά και Εχωντας γνωριστεί λίγο στο λιμάνι με τα υπολοιπα μέλη της παρέας τακτοποιησαμε τα μηχανάκια και το mr2 του Μιχάλη και αφού πήραμε τις καμπίνες αφήσαμε πίσω το λιμάνι χαζευοντας την γέφυρα του Ριου χωρίς φωτισμό λόγο κρίσης λέξη που ξεχάσαμε για 10 μέρες! Κάνοντας βόλτες στο πλοίο μέχρι αργά πέρασε το βράδυ με λίγο ύπνο και μεγάλες προσδοκίες για ότι επρόκειτο να ζήσουμε.Το πρωί ο πρώτος που θα συναντουσαμε θα ήταν ο Αλαξανδρος αφού είχε έρθει απ το βράδυ στην Ηγουμενίτσα για να είναι ξεκουραστος.Ο τρόπος αναγνώρισης απλός ,φορούσε τη μπλουζα του ταξιδιού οι συστάσεις έγιναν γρήγορα και κατα τισ11.00 αρχίσαν τα γαλάζια ανθρωπακια να καταφθάνουν !Πρωσοπικα γνώριζα μόνο τον Παναγιώτη και αυτό μόνο ιντερνετικα ωστόσο ο πάγος με όλους έσπασε γρήγορα και η ομάδα το βράδυ άδειασε τα μπαρ του πλοίου από μπύρες.Και αυτό ήταν μόνο η αρχή οι δυο μέρες για τους Νοτιους και η μια για τους Βοριους πέρασαν γρήγορα και βρεθήκαμε να μπαίνουμε στο λιμάνι της Βενετίας παρέα με το Βικτωρα και την γυναίκα μου στο κατστρωμα χαζευοντας απ τις εικόνες περναγαν από μπροστά μας.Ακομα θυμάμαι μια φράση που είπε η γυναίκα του Φώτη δυο ημέρες μετά την άφιξη μας στην Gardena (με αυτά που ζούμε έχουμε ξεχάσει τα πάντα πολλές φορές και να πάρουμε τηλ τα παιδιά μας).Μολις πάτησαν οι ρόδες μου στην Βενετία και εγώ και Μαρία κοιτουσαμε και καταχωρουσαμε στο μυαλό μας τις εικόνες.Θυμηθηκα αμέσως το λόγια του φίλου μου fzman ...άμα βγεις έξω το πρώτο που θα σκεφτείς είναι ποτέ θα καναπας...και έτσι έχει ισχύει! Τροποποιήθηκε Νοέμβριος 2 , 2012 από τον Μιμίκος ο Γιατρός 2 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
nikosrr 10 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 3 , 2012 Αχ με φτιάξατε βραδιάτικα διάβαζα την περιγραφή του Παναγιώτη με λαχτάρα σα να μην ήμουν και εγώ στο ταξίδι.Και του χρόνου να είμαστε καλά να ξαναπάμε...τι θα γίνει θα κάνουμε προγραμματάκι για το επόμενο καλοκαίρι;;;;;;;έλα πάμε δυνατά... Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
naftilos 4.505 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 4 , 2012 με τον Χάμπο να φέγγει μπροστά και τον Βίκτωρα λίγο πίσω και αριστερά μου, θα πάω μέχρι την Ηγουμενίτσα με τελείως σβηστά φώτα. Αυτη η σκηνη δεν μου ειναι αγνωστη. Ενδομυχως μου φανταζει γνωρημη. Απλα αυτη τη στιγμη δεν μπορω να θυμηθω γιατι :think: Το αλζχαιμερ φταιει συγχωρνατεμε 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Torakusu Yamaha 9.120 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 4 , 2012 αυτόματα δύο πράγματα: ανορθωτής (στην καλύτερη) ή πηνία (στην χειρότερη). :popcorn: :whistling: 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Μιμίκος ο Γιατρός 828 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 4 , 2012 :popcorn: :whistling: Μην βιαζεσε περίμενε λίγο για την συνέχεια ! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 5 , 2012 Σάββατο 4 Αυγούστου Ενώ οι επιβιβασθέντες από Πάτρα κοιμόταν ή έπιναν τα καφεδάκια τους, εμάς το ξημέρωμα μας βρίσκει στην αποβάθρα να περιμένουμε το πλοίο (με την "κλασσική" πλέον καθυστέρηση της μιας ώρας) . Προσέξτε τα ομαδικά ειρωνικά γελάκια των κυρίων στα αριστερά της φώτο.......... Περιμένοντας το πλοίο: Να γιατί boxer........... Την ίδια στιγμή, κάπου παραδίπλα, ελάμβανε χώρα χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης μπαταρίας: Ο "ασθενής" στα αριστερά, ο "δότης οργάνων" στα δεξιά Φώτη, και πάλι ευχαριστώ.............. 13 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 5 , 2012 Επιτέλους το πλοίο φτάνει και επιβιβαζόμαστε. Παρκάρισμα και δέσιμο και κατευθείαν στις καμπίνες για ύπνο. Στην καμπίνα είμαστε Χάμπος, ΑΛΛΟΣ, Captain Slow και η αφεντιά μου............. Καημένε Χάμπο, sorry φίλε. Πέφτουμε ξεροί μέχρι που κάποια στιγμή (προς το μεσημέρι) μας ξυπνάει μια αγριοφωνάρα από το μπάνιο: "ΠΑΟΚ - εκδρομές - ναρκωτικάααααααααααα"......... (Το τί άκουσε ο "βάρδος" δεν είναι δημοσιεύσιμο). Το ταξίδι κύλισε όμορφα και με πολύ χαβαλέ. Γνωριμία και καφεδάκι με "τα παιδιά από την Πάτρα" Γεύμα (υπό το άγρυπνο βλέμμα του "ειδικού συμβούλου διατροφής" της παρέας κ.κ. stef64) Λόγω του μεγάλου αριθμού των μηχανών που θα κινούμασταν σε σχηματισμό, κρίθηκε απαραίτητο, πέρα από τις συμβουλές και οδηγίες που είχαν δοθεί με e-mail, να κάνουμε και μια συνάντηση όλων των συνταξιδευτών στο καράβι: Η ΑΝΕΚ μας παραχώρησε αίθουσα (και την ευχαριστούμε) και καθόμαστε να κουβεντιάσουμε τα πώς και τα πρέπει της εκδρομής για να έχουμε όλοι ένα ασφαλές ταξίδι. Κάποιοι πέρασαν αμέσως στην εφαρμογή: 11 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
zoo 1.586 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 5 , 2012 Πριν "πατήσουμε" στην Ιταλία, επιτρέψτε μου μία παρέμβαση, χάριν προσωπικού προλόγου... Το ταξίδι ξεκίνησε πολύ νωρίς για εμάς τους τέσσερις που το οργανώσαμε. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν κάπου στο τέλος του 2011. Στους μήνες που ακολούθησαν έγιναν πολλά, από κάθε άποψη. Αφιερώσαμε πολύ χρόνο, συναντηθήκαμε πολλές φορές, το skype, οι υπολογιστές και τα τηλέφωνα πήραν φωτιά. Ο προορισμός ονειρεμένος, η όρεξη αστείρευτη και η επιθυμία για ένα τέλειο αποτέλεσμα έντονη. Επικοινωνήσαμε με πολλές δεκάδες ξενοδοχεία, διαπραγματευτήκαμε επανειλημμένα με τους ξενοδόχους και τους ναυτιλιακούς πράκτορες για τιμές και παροχές, είδαμε αμέτρητους χάρτες, ανατρέξαμε σε παλιές εμπειρίες, προσπαθήσαμε να σκεφτούμε κάθε λεπτομέρεια και να προλάβουμε κάθε ανεπιθύμητο απρόοπτο. Δοκιμάσαμε τον εξοπλισμό μας πολλές φορές, όλο το χειμώνα οδήγησα αμέτρητα χιλιόμετρα με καταρρακτώδη βροχή και το GPS να λειτουργεί για να σιγουρευτώ ότι δεν θα με προδώσει, σκεφτήκαμε, δοκιμάσαμε, ξανασκεφτήκαμε, ξαναδοκιμάσαμε... Πέρα από τα παραπάνω, το 2012 αποδείχτηκε γενικώς ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά. Ακόμη και για εμάς τους τέσσερις, που καταθέσαμε την ψυχή μας κυριολεκτικά σ' αυτό το ταξίδι, ήρθαν στιγμές που έπρεπε να παλέψουμε σκληρά για να είμαστε παρόντες στην αφετηρία του!... Τελικά, παρόλο τον προγραμματισμό, το σχεδιασμό και την προετοιμασία, ήρθε η ανατροπή. Εξαιτίας σοβαρών προσωπικών προβλημάτων, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να πρέπει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή να αποφασίσω αν θα ξεκινήσω. Η λογική έλεγε να μην συμμετέχω κι εγώ σκεφτόμουν ένα αγαπημένο μου τραγούδι που λέει: ”I’m torn between what I know and what I dream…” Ξημερώματα Παρασκευής 3 Αυγούστου κι ενώ ο ήλιος ανέτειλε, ξενυχτισμένος και καταβεβλημένος σωματικά αλλά κυρίως ψυχολογικά, βρέθηκα να κοιτάω πρώτα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μετά τη μηχανή μου, τη χωριάτα μου, που περίμενε να δει τι θα κάνω… Όλο το προσωπικό μου σύμπαν συνηγορούσε εναντίον αυτού του ταξιδιού… Μέσα σε όλα, ακόμη και τα δύο μου παιδιά ήταν άρρωστα με υψηλό πυρετό, έτσι για να έχει και κερασάκι αυτή η τούρτα… Μου έχει ξανασυμβεί να συνωμοτεί το σύμπαν εναντίον μου, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο οργανωμένο κι αποφασισμένο!… Για μία ακόμη φορά στη ζωή μου, μετά από έντονη εσωτερική πάλη, αποφάσισα να το αγνοήσω. Ίσως, αν δεν ήμουν ένας από τους 4 διοργανωτές, να μην είχα ξεκινήσει αυτό το ταξίδι... Φόρτωσα τη χωριάτα, είδα ξανά την πίεση στα λάστιχα, έβαλα τον εξοπλισμό μου, αγκάλιασα τα ζουζούνια μου και έφυγα… Για καλή μου τύχη, σα να ήξερα την σωματική και ψυχολογική κόπωση που θα είχα, κανόνισα αρκετές μέρες πριν να ξεκινήσω πριν το βόρειο κλιμάκιο, που θα ταξίδευε όλη τη νύχτα, και να διανυκτερεύσω το βράδυ της Παρασκευής 3 Αυγούστου στην Ηγουμενίτσα. Ευτυχώς! Μου έκανε καλό που ήμουν μόνος μου μέχρι την Ηγουμενίτσα. Έβαλα συντροφιά τη μουσική μου κι έκανα μόνο μία σύντομη στάση για ανεφοδιασμό στα Γρεβενά. Όταν έφτασα στην Ηγουμενίτσα ήμουν απίστευτα καταβεβλημένος!… Πήρα ένα τηλέφωνο στον Διογένη (Captain Slow) να τον προειδοποιήσω για μία άσχημη παράκαμψη που θα συναντούσαν βραδιάτικα στην Εγνατία, κάθισα στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου κι αφέθηκα στις σκέψεις μου... Το ταξίδι είχε ξεκινήσει, αλλά πρώτη φορά με τόσο κακή ψυχολογία… Έπρεπε να συγκροτηθώ. Πάρκαρα τις σκέψεις μου στο πλάι για μετά. Mε περίμενε ένα μεγάλο, όμορφο ταξίδι που το ονειρευόμουν και το σχεδίαζα επί σχεδόν ένα χρόνο κι από τη στιγμή που τελικά έβαλα το κλειδί στη μηχανή και ξεκίνησα, όλα τα άλλα θα έπρεπε να περιμένουν! 22 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
zoo 1.586 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 5 , 2012 Το επόμενο πρωί ξύπνησα νωρίς. Λίγο η αγωνία για τα παιδιά που ταξίδευαν όλη τη νύχτα, λίγο η γενικότερη ανησυχία των ημερών, νίκησαν την κούραση και στις πέντε το πρωί ήμουν πάλι στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου με έναν καφέ στο χέρι. Ξέραμε ότι το νότιο κλιμάκιο είχε επιβιβαστεί στο πλοίο χωρίς προβλήματα, τώρα ήταν η ώρα για τους βόρειους. Η Ηγουμενίτσα ήσυχη και σιωπηλή, η ατμόσφαιρα ζεστή και υγρή. Με έπιασε μία ανυπομονησία να πάω σε μεγαλύτερο υψόμετρο και να πάρω βαθιές ανάσες δροσερού αλπικού αέρα. Κοίταξα το ρολόι μου και σκέφτηκα ότι το βόρειο κλιμάκιο θα έχει ήδη φτάσει στο λιμάνι. Ήπια στα γρήγορα τον καφέ, ντύθηκα και κατέβηκα στο υπόγειο πάρκινγκ. Κοίταξα τη χωριάτα και της μίλησα: «Είσαι έτοιμη για επιβίβαση; Έτοιμη να ταξιδέψεις για μία ακόμη φορά στην Ιταλία; Άντε καλή μου, πάμε!» Ούτε μισή στροφή δεν έκανε η μίζα! Σα να κατάλαβε και να αδημονούσε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, να ταξιδεύει! (Τι σου είναι η αυθυποβολή… όπως θέλεις τα αντιλαμβάνεσαι όλα!) Το ξενοδοχείο ήταν πρακτικά δίπλα από το λιμάνι και σε 1 λεπτό έφτασα. Χαιρέτισα όσους από τους γνωστούς είδα εκεί στην είσοδο και αμέσως βρήκα τον Παναγιώτη και τον Διογένη. - Είμαστε όλοι εδώ; - Όλοι εδώ. - Είχατε κανένα πρόβλημα στη διαδρομή, όλα καλά; - Ο Παναγιώτης έχει πρόβλημα με τα ηλεκτρικά του… - … Ακόμη δεν ξεκινήσαμε γμτο… Δεν πειράζει, τέτοια να είναι τα «προβλήματα», Honda με ηλεκτρική βλάβη έχει άρα ότι πιο συχνό στον κόσμο, θα βρούμε λύση! Μιλάω με τον Παναγιώτη, μου λέει ότι θα κάνει αλλαγές μπαταριών με τον Φώτη από την Καβάλα που επίσης έχει Βαραντέρο και έτσι θα πάμε μέχρι τον προορισμό μας στην Ιταλία όπου και θα το φτιάξουμε το όποιο πρόβλημα. Από τη Βενετία που θα αποβιβαζόμασταν μέχρι την Selva di Val Gardena που ήταν το ξενοδοχείο μας θα πλοηγούσαμε ή ο Παναγιώτης ή εγώ. Ο Βίκτωρας και ο Διογένης θα ήταν πίσω από τον πλοηγό να τον ενημερώνουν για το πώς ακολουθεί το αρκετά μεγάλο γκρουπ. Με τα ηλεκτρικά του Παναγιώτη να υπολειτουργούν, έμεινα μόνος μου με τη χωριάτα να δείξουμε τον δρόμο σε τριάντα τόσες μοτοσικλέτες. Κανένα πρόβλημα. Το έχουμε ξανακάνει και είμαστε απόλυτα προετοιμασμένοι. Στο λιμάνι γνωρίστηκα με όσους δεν ήξερα (και ήταν ακόμη ξύπνιοι) και τα είπα με τους υπόλοιπους (όσους ήταν ακόμη ξύπνιοι…), μερικούς από τους οποίους είχα να τους δω από το περυσινό ταξίδι στο Mugello. Το ολονύκτιο ταξίδι τους κούρασε αλλά όλοι ήταν με το χαμόγελο στα χείλη, έτοιμοι να μπουκάρουν στο πλοίο, η διάθεση στο ζενίθ! Είχε μία απίστευτα θετική αύρα στο λιμάνι εκείνο το ξημέρωμα, κι ας αργούσε το πλοίο… Όλα γύρω μας φώναζαν… ΦΕΥΓΟΥΜΕ!!! 7 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
lord_dimos 107 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 5 , 2012 ωραία πράγματα!!! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
fazer 384 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 6 , 2012 Πάντα τέτοια !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
City 4 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 6 , 2012 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
zoo 1.586 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 7 , 2012 Τελικά το πλοίο μας ήρθε. Μπήκαμε, δέσαμε και πήγαμε για τις καμπίνες μας. Οι βόρειοι ήταν κουρασμένοι και πήγαν κατευθείαν για ύπνο. Εγώ είχα κοιμηθεί, οπότε ήθελα να πάω να δω τους νότιους. Στο γκρουπ είχε ανθρώπους από το περυσινό μας ταξίδι στο Mugello που ανυπομονούσα να ξαναδώ κι ανθρώπους που για πρώτη φορά θα ταξιδεύαμε μαζί και που ανυπομονούσα να γνωρίσω. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους μας εμπιστεύθηκαν και χωρίς να μας γνωρίζουν, με μία ανάρτηση στο διαδίκτυο και μία τηλεφωνική επικοινωνία, αποφάσισαν να έρθουν μαζί μας. Προσωπικά ένοιωσα να με τιμά ιδιαίτερα αυτή τους η εμπιστοσύνη και τους ευχαριστώ θερμά! Συνήθως ο χρόνος στο πλοίο είναι "φύρα", περνάει αργά και βασανιστικά αλλά αυτή η φορά ήταν εντελώς διαφορετική. Η παρέα ήταν εξαιρετική, το κέφι τρελό και ο χρόνος στο πλοίο πέρασε γρήγορα κι εύκολα. Δέσαμε άμεσα! Οι συζητήσεις τα είχαν όλα, γνωριμίες, πειράγματα, περιγραφές, εμπειρίες και πολύ γέλιο. Επίσης, όπως έγραψε ήδη ο Παναγιώτης, είχαμε προγραμματίσει να εκμεταλλευτούμε τον διαθέσιμο χρόνο και, μια και θα ήταν η πρώτη φορά που θα βρισκόμασταν όλοι μαζί στο ίδιο μέρος, να κάνουμε μία συνάντηση γενικότερης ενημέρωσης για το ταξίδι, τις διαδρομές, την ομαδική οδήγηση και να κουβεντιάσουμε για μερικά θέματα που η εμπειρία μας έχει δείξει ότι πρέπει να καθοριστούν από την αρχή (ρόλοι, ανεφοδιασμοί, επικοινωνία εν κινήσει κλπ). Με αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε στη Βενετία πριν καλά καλά το καταλάβω. Τα ηχεία φώναξαν να πάμε στο γκαράζ. Αυτό ήταν! Φτάσαμε! Ξεκινάμε! Το γκρουπ ήταν μεγάλο και μας περίμεναν αρκετά χιλιόμετρα επαρχιακών δρόμων για να φτάσουμε από τη θάλασσα της Βενετίας μέχρι το ξενοδοχείο μας στις κορυφές των Άλπεων. Παρόλα αυτά, με το που πατήσαμε στην απίθανη Ιταλική άσφαλτο... Κάτι κάγκουρες με ss ξεχάσαν όσα είπαμε στην ενημέρωση στο πλοίο κι άρχισαν τις καγκουριές!... Και μάλιστα ξεκράνωτοι και δικάβαλοι!!! Πάνε τα ¨πρέπει να σεβαστούμε τη χώρα που μας φιλοξενεί"... τα "πρέπει να φροντίσουμε να πάμε και να γυρίσουμε με ασφάλεια"... πάνε όλα! Εκτεθήκαμε με το καλημέρα!!!... Παλιοκάγκουρες!.... Μου θέλετε και τουρισμό!... 5 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 7 , 2012 Όχι ρε............... αυτή την φώτο με του κάΝκουρες την ετοίμαζα για άλλη λεζάντα.............. μου την "έκαψες" τώρα. Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
zoo 1.586 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 7 , 2012 (Αυτή τη φωτογραφία μάλλον όλοι θα θέλουν να τη σχολιάσουν Παναγιώτη!... ) ΒΕΝΕΤΙΑ - ΓΚΑΡΝΤΕΝΑ Η πρώτη μέρα είχε τις αντικειμενικές δυσκολίες της. Περισσότερες από τριάντα μοτοσικλέτες κινούμενες σε κομβόι μέσα από χωριά, διασταυρώσεις, φανάρια, επαρχιακούς και ορεινούς δρόμους. Η διαδρομή θα ξεκινούσε από το επίπεδο της θάλασσας, θα περνούσε από το πάσο Sella στα 2240 μέτρα (το ψηλότερο σημείο της διαδρομής εκείνης της ημέρας) και θα κατέληγε στην Selva di Val Gardena στα 1563 μέτρα υψόμετρο. Έπρεπε να ταιριάξουν πολλά ώστε η ομάδα να πάει μέχρι τις Άλπεις με ασφάλεια, χωρίς να χαθούμε και χωρίς να διασπαστούμε. Διαφορετικές μοτοσικλέτες, διαφορετικά επίπεδα οδηγικής εμπειρίας, διαφορετικά στυλ οδήγησης έπρεπε να ταιριάξουν ώστε να φτάσουμε με ασφάλεια, έγκαιρα, όμορφα και ωραία στον προορισμό μας. Μια και θα ήμουν πλοηγός και θα έπρεπε να έχω το νου μου για στάσεις ανεφοδιασμού, φρόντισα να μάθω ποιο μηχανάκι είχε την μικρότερη αυτονομία. Αν απλά κοιτούσα το δικό μου δείκτη βενζίνης... η χωριάτα θα με πήγαινε μέχρι το ξενοδοχείο (μην πω μέχρι και το Innsbruck...) και τα 2/3 του γκρουπ θα είχαν μείνει κάπου στη διαδρομή!... Ήδη από τη συνάντηση στο πλοίο όλοι ήξεραν ποιος θα είναι μπροστά, ποιος θα είναι πίσω (σκούπα) και ποιοι θα είναι «μπαλαντέρ» στο γκρουπ, κινούμενοι συνεχώς μπροστά και πίσω, ώστε να παρακολουθούν την πορεία και τη συνοχή της ομάδας και να ενημερώνουν εμένα για να προσαρμόζω ανάλογα τον ρυθμό μου και την πορεία μας γενικότερα. Ξεκινάμε! Ακολουθήστε με! Ξεκινήσαμε περνώντας τη διάσημη γέφυρα (Via liberta) που ενώνει τη Βενετία με την Ιταλική ενδοχώρα. Η αρχή ήταν μάλλον κουραστική. Πολλά χιλιόμετρα κατοικημένων περιοχών με διασταυρώσεις, φανάρια, πλατείες, κίνηση και ζέστη. Μέχρι να βγούμε από τα πολλά απανωτά χωριά που υπάρχουν στην περιοχή είχαμε ζεσταθεί και αφυδατωθεί μια και οι ταχύτητες που κινούμασταν ήταν χαμηλές ώστε να μην έχουμε αναμνηστικές φωτογραφίες από την Ιταλική αστυνομία αλλά και να μην χαθούμε στις απανωτές διασταυρώσεις. Είχαμε μπει στο πλοίο από διάφορες αφετηρίες στην Ελλάδα οπότε άλλοι είχαν κι άλλοι δεν είχαν βενζίνη. Έτσι, κάναμε μία γρήγορη… (λέμε τώρα…) πρώτη στάση για ανεφοδιασμό κοντά στη Βενετία για να είμαστε όλοι με γεμάτα ρεζερβουάρ και να μπορώ από εκεί και πέρα να υπολογίσω σωστά τα διαστήματα ανεφοδιασμών. Τόσο γέλιο σε στάση για ανεφοδιασμό δεν θυμάμαι να έχω ξαναζήσει… το κέφι όλων μας ήταν απίστευτο! Σε κάποια φάση ο Διογένης και ο Βίκτωρας μου έκαναν νόημα για στάση για νερό. Βρήκαμε ένα μικρό καφέ και σταματήσαμε… Οι πελάτες και οι ιδιοκτήτες του καφέ τα είδαν όλα! Κυριολεκτική απόβαση! Δεν συζητάω για το πόσες φορές γέμισε το ψυγείο με νερά η ιδιοκτήτρια!… Κιβώτια με νερά μας έφερνε!… Μετά από 15 λεπτά, δίνω σήμα για εκκίνηση. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και θα είναι λάθος να ξοδέψουμε χρόνο στην αρχή και μετά να πιεστούμε για να μην μας πιάσει η νύχτα!… Σιγά σιγά αρχίσαμε να βγαίνουμε από τις κατοικημένες περιοχές και να μπαίνουμε σε επαρχιακές οδούς. Οι ταχύτητες έγιναν πιο άνετες, η ζέστη άρχισε να μην είναι αφόρητη και τα τοπία άρχισαν να μας κάνουν πρόλογο… 10 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 8 , 2012 (Αυτή τη φωτογραφία μάλλον όλοι θα θέλουν να τη σχολιάσουν Παναγιώτη!... ) Σου κάνω λοιπόν ρελάνς με μία άλλη: Ο Πάυλος έχει ήδη ντυθεί κατάλληλα και ετοιμάζει το Ντουκάτι για το μακρύ ταξίδι προς την Selva di val Gardena 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 8 , 2012 Συνεχίζουμε το ανέβασμα προς Δολομίτες και σιγά σιγά το τοπίο αλλάζει Η επόμενη στάση ήταν προγραμματισμένη στις όχθες της λίμνης Caldonazzo Φτάνοντας διαπιστώνουμε πως το καφέ που είχαμε προεπιλέξει για στάση, έχει κλείσει. Κρίση και στην Ιταλία. Ευτυχώς παραδίπλα έχει ανοίξει καντίνα - καφέ, οπότε κάνουμε κατάληψη κάθε διαθέσιμου καθίσματος. Οι περισσότεροι κινούνται απειλητικά προς το μπαρ για καφέ - νερό -σάντουιτς "Πού με έφερε την γυναίκα, ταξίδι του μέλιτος με τόσους κάΝκουρες. Για να πάρω την μαμά μου ένα τηλέφωνο τώρα που δεν κοιτάει...." :P Κοριτσάρα, εύγε, άξια, και εσύ και όλες οι συναναβάτισες της εκδρομής. Στην διάρκεια αυτής της στάσης λαμβάνει χώρα και ένα πολιτιστικό μοτοσυκλετιστικό δρώμενο. Είναι 5 Αυγούστου, συμπληρώνονται 21 χρόνια από τον θάνατο του "θείου" Soichiro. Τί καλύτερή ευκαιρία για να έναν φόρο τιμής στον άνθρωπο που επηρέασε καταλυτικά την πορεία της μοτοσυκλέτας Από ένα παζάρι της τελευταίας στιγμής που κάναμε στο μαγαζί που μας έφτιαξε τα μπλουζάκια, και χωρίς να το ξέρει κανείς από τους συμμετέχοντες, κάναμε αναμνηστικά μετάλλια με το λογότυπο της εκδρομής. Καλή ευκαιρία να μοιραστούν λοιπόν. Υπό το βλέμμα λοιπόν του "θείου" Soichiro, άλλοι παρέλαβαν τα μετάλλια τους με την δέουσα κατάνυξη και τον απαιτούμενο σεβασμό κάποιοι "αλλόθρησκοι" το έπαιζαν "και καλά δεν τρέχει τίποτα" ενώ κάποιοι δοκίμαζαν την αντοχή των δοντιών τους Δεν έλειψαν βέβαια και οι απλά "περίεργοι τύποι" 8 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Παναγιώτης Κ. 10.057 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 8 , 2012 Φεύγουμε και συνεχίζουμε το "ανέβασμα" προς τους Δολομίτες. Το τοπίο εξακολουθεί να αλλάζει σταδιακά, να γίνεται πιο "δραματικό", τα χωριά και τα κτήρια να "φέρνουν" περισσότερο σε Άλπεις, ενώ η Άσφαλτος εξακολουθεί να είναι εξωπραγματική για τα Ελληνικά δεδομένα. Η ασφαλής και όσο το δυνατόν πιο "αρμονική" κίνηση ενός τόσο μεγάλου αριθμού μοτοσυκλετών σε επαρχιακούς δρόμους δεν είναι κάτι το απλό. Ευτυχώς με την συντονισμένη βοήθεια των "βοηθών" που περίμεναν σε διασταυρώσεις, βοηθούσαν στα προσπεράσματα, κάναν "σκούπα" και πολλά άλλα, αλλά και όλων των συνταξιδιωτών, η διαδρομή των 270 περίπου χιλιομέτρων γίνεται μια ευχάριστη βόλτα. Χάμπος (το "τραίνο") "επί τω έργω"........ Παίδες, είσασταν όλοι άψογοι. Είναι απόγευμα πια όταν καταβαίνουμε το τελευταίο πάσσο της ημέρας και ξεπροβάλει μπροστά μας η Selva di val Gardena, το χωριό που θα ήταν το κέντρο των εξορμήσεών μας τις επόμενες έξι μέρες. Αυτό ήταν. Το δυσκολότερο ίσως κομμάτι της εκδρομής είχε βγεί. Φτάνουμε στο ξενοδοχείο μας όπου ανταμώνουμε με τα εκ Γερμανία "καρντάσια", τον Σταύρο και τον Στέφανο. 7 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
FlyingInADream 10.380 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 8 , 2012 (τροποποιήθηκε) Στην διάρκεια αυτής της στάσης λαμβάνει χώρα και ένα πολιτιστικό μοτοσυκλετιστικό δρώμενο. Είναι 5 Αυγούστου, συμπληρώνονται 21 χρόνια από τον θάνατο του "θείου" Soichiro. Τί καλύτερή ευκαιρία για να έναν φόρο τιμής στον άνθρωπο που επηρέασε καταλυτικά την πορεία της μοτοσυκλέτας Φτού, αυτό το έχασα... :( Τροποποιήθηκε Νοέμβριος 8 , 2012 από τον FlyingInADream Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
makisp 1.735 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 8 , 2012 Μαμάτη εμπειρία φαίνεται, μαμάτο τυρκουάζ τα μπλουζάκια και κλασσικά ανάμεσα σε τόσες μοτοσυκλέτες μόνο Honda παρουσίασε πρόβλημα....μπράβο παίδες. 1 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
