Είναι μακρυά ακόμα η Οδησσός? Βουλγαρία-Ρουμανία-Ουκρανία-Μολδαβία ΠΑΜΕ!!!

[wildbilly 1.471]

Από που να ξεκινήσω ρε Χαρούλη; Aναρωτιέμαι...πως να εξηγήσεις τι σε κάνει να φεύγεις, ποιά ανάγκη σε τραβά απ’τα μαλλιά...Μήπως οι καινούριες εικόνες; Οι διαφορετικοί άνθρωποι; Τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν, διαφορετικά κάθε στιγμή της ημέρας; Ο κίνδυνος και η αδρεναλίνη; Η τριβή με τον εαυτό σου, το άδειασμα του μυαλού, η ανίχνευση των ορίων σου; Ότι και να΄ναι αυτό που σε βγάζει στο δρόμο, η εμπειρίες που αποκτάς σε συντροφεύουν για πάντα και αυτές τις εμπειρίες θα προσπαθήσω να μεταφέρω εδώ ως ελάχιστη ανταπόδωση, αφού τα ταξιδιωτικά των υπολοίπων είναι που με παρακινούν και μένα να βγω εκεί έξω...

Δύο λόγια για την προετοιμασία: Είχα ήδη σχεδιάσει τη διαδρομή από το Φλεβάρη κιόλας, όταν γνωριστήκαμε καλύτερα με τον Χάρη και ψήθηκε να με ακολουθήσει σ’αυτό το ταξίδι. Η διαδρομή προέκυψε από ταξιδιωτικά που διάβασα σε διάφορα φόρα, ελληνικά και ξένα. Τα ξενοδοχεία κλείστηκαν από το booking.com αφού έφαγα τα μάτια μου κάποιες μέρες μιας που θέλαμε το χοτελ να έχει πάρκινγκ, να είναι στο κέντρο, να έχει 2 μονά κρεβάτια, να έχει καλό πρωινό και να είναι και φθηνά. H διαδρομή περάστηκε στο gps, τύπωσα χάρτες από το google maps, έγιναν τα απαραίτητα ώστε τα μοτοσακά να είναι αξιόπιστα, διαβατήρια, πράσινες κάρτες κτλ εκδόθηκαν, γράφτηκε η απαραίτητη λίστα με τον εξοπλισμό που θα παίρναμε μαζί, ο Χάρης -“calaquenty” ανέλαβε τα της κάμερας, ώστε να έχουμε βίδεα από τα καλύτερα κομμάτια όπως και τα της επικοινωνίας με τα χοτελ επιτόπου, κάναμε και 3-4 καλές βόλτες παρέα για να γνωριστούμε καλύτερα και αναμέναμε εναγωνίως...

Τις περισσότερες από τις φωτό που ακολουθούν τις τράβηξε η αφεντιά μου, ενώ όλα τα βίδεα είναι δουλειά του Χάρη.

Μέρα 1: Κόρινθος (Αθήνα) -Θεσσαλονίκη (590 χλμ)

Ε λοιπόν, μια ωραία πρωία ήρθε η ώρα. Τα πράγματα έτοιμα στο σπίτι, πάμε για δουλειά το πρωί και το μεσημέρι ξεκινάμε για Θεσσαλονίκη...

Σημείο συνάντησης το Olympus plaza πάνω στην εθνική οδό. Ο ενθουσιασμός στα ύψη και ακόμα τσεκάρουμε αν μας λείπει τίποτα...

Αργά το βράδυ φθάνουμε στο σπίτι της αδερφής μου στο Ρετζίκι. Πάω να βάλω σπρέυ στην αλυσίδα και ανακαλύπτω ότι αντί για λιπαντικό είχα πάρει μαζί μου καθαριστικό σπρέυ...Γκρρρρρ, ευτυχώς είχε ο Χαρούλης το δικό του και βολευτήκαμε και οι δύο...

Ύπνος λοιπόν και ες αύριο τα σπουδαία...

[wildbilly 1.471]

Μέρα 2: Θεσσαλονίκη - Κ.Νευροκόπι-Veliko Tarnovo (620 χλμ)

Χάρτης διαδρομής από το γούγλη: http://goo.gl/maps/uxax

Η μέρα ξεκινάει με καθυστερήσεις...ώσπου να μαζευτούν τα πράγματα, να ξαναφορτώσουμε, να ξεχάσουμε πίσω πράγματα, να ξαναγυρίσουμε να τα πάρουμε και να πάμε για μπουγατσούλα και καφέ, πέρασε η ώρα...

Στο δρόμο λοιπόν και η διαδρομή μέχρι το Κ.Νευροκόπι, όμορφη με καλούτσικο δρόμο και ωραία φύση.

Περνάμε τα σύνορα με ευκολία και να’μαστε πλέον σε Βουλγαρικό έδαφος.

Μπαίνουμε κατευθείαν στα βουνά του Pirin τα οποία είναι καταπληκτικά...Το στροφιλίκι σφιχτό και ο δρόμος έχει αρχίσει και γίνεται πολύ χάλια, πολλές λακούβες και σαθρά κομμάτια αλλά υπάρχουν και σημεία με πολύ καλή άσφαλτο και καλή χάραξη, όπου ξεδίνουμε στο στροφιλίκι...Κάπου εκεί αρχίζω να σκέφτομαι τα παρακάτω ευφυολογήματα:

«Οι τρύπες είναι πιο πολλές κι απ΄τα μυρμήγια»...

«Οι μεγάλες τρύπες καταπίνουν και αρκούδες»...

«Υπάρχουν τρύπες που επικοινωνούν με τον άλλο κόσμο»...

...και άλλα τέτοια αλλά που να ήξερα τι μας περίμενε αργότερα...

[karellen 11.557]

Δεν απαντώ ακόμα συνέχισε....

[wildbilly 1.471]

Η φύση πάντως είναι εκπληκτική, παντού λιθοξόοι που φτιάχνουν παλέτες με πέτρες, βοσκοί με τα κοπάδια τους, παντού βρυσούλες και κιόσκια όπου μπορείς να κάνεις πικ-νικ και να ξεκουραστείς...

Εδώ σταματούν 4 παππούδες και μας πιάνουν την κουβέντα, πόσο κάνει το μοτοσακό, πόσο τρέχει, ωωωω ωραίο το kle, γιατί ρε παππού το βέρσυς δε σ’αρέσει; Και άλλα τέτοια ωραία...

[wildbilly 1.471]

Φτάνουμε πια στην κοιλάδα και στο Asenovgrad, το οποίο δε μας ενθουσιάζει αλλά έχει κάποιο ενδιαφέρον με το ποτάμι που περνάει από το κέντρο...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[Alarm 5.325]

Να ανοιξω μπυρα για το διαβασμα η δεν εχει συνεχεια ? :P

[Red1 3.279]

Δώσε φωτο-πόνο μάστορα...

[makisp 1.735]

Εγώ την άνοιξα ούτε σι άλλως. Ά ρε kawa power.

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 15 , 2012 από τον makisp

[wildbilly 1.471]

[wildbilly 1.471]

Βγ αίνουμε στην εθνική για Stara Zagora. Ο δρόμος γρήγορος και σύντομα φτάνουμε στην πόλη και την περνάμε εξίσου σύντομα αφού είχαμε ήδη αργήσει και είχαμε μπροστά μας πολλά ακόμα να δούμε...

Προχωράμε προς το πάσο Shipka. Πριν μπούμε στο πάσο, βλέπουμε στην κορυφή του γειτονικού βουνού ένα τρελό μνημείο που μοιάζει με UFO.

χμ ο δαίμων...

Το είχα δει στο google earth και ήθελα να πάμε, αλλά θα φάμε πάνω από μια ώρα οπότε εγκαταλείπουμε τα σχέδια προχωρώντας ευθεία για το πάσο.

Στη Shipka κάνουμε μια μικρή στάση στη διάσημη εκκλησία, η οποία είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Κατεβαίνω και στην κρύπτη και τραβάω παράνομες φωτό. (link από wikipedia) http://en.wikipedia.org/wiki/Shipka_Memorial_Church

Το ίδιο το πάσο, πολύ όμορφο, με καλή άσφαλτο και πάω τάπα τελείως από τη χαρά μου. Στην κορυφή του πάσου, υπάρχει το ομώνυμο μνημείο

(link από wikipedia) http://en.wikipedia.org/wiki/Shipka_Pass

το οποίο και θέλουμε να επισκεφτούμε αλλά στο δρόμο υπάρχει μια μπάρα κλειδωμένη και δυο μπάτσοι κάθονται στο περιπολικό. Κόσμος ανεβαίνει με τα πόδια στην κορυφή και όπως βλέπω θέλεις καμιά ώρα περπάτημα για το πάνω κάτω...Πάω στον μπάτσο και με νοήματα του λέω «άφησε μας να περάσουμε»...αυτός μας κοιτάει και λέει «έλα ανέβα από το πλάι από το αναχωματάκι», πάω να ανέβω, γλυστράει η πίσω ρόδα τρελά στο γρασίδι και το μηχανάκι κάθετο πια ετοιμάζεται να με φέρει καπάκι, ώσπου ως εκ θαύματος ισιώνει και μένω ανέπαφος...Οι μπάτσοι φαίνεται να φοβήθηκαν ότι θα σπάσουμε τα μούτρα μας εκεί μπροστά τους και ξεκλείδωσαν την μπάρα...Ε, από τη χαρά μου, ήθελα να βγάλω ότι βλακεία φωτό μπορούσα, ειδικά με τα κανόνια την είδα κάπως ρε παιδί μου...

Το αναχωματάκι και η μπάρα...

Κατεβαίνουμε πια και ενώ είμαστε έτοιμοι να φύγουμε και πάω να βγάλω τελευταία φωτό του μέρους, συνειδητοποιώ ότι έχω χάσει την μπαταρία της μηχανής,...Πάνω που πάω να φρικάρω, βλέπω τον Χαρούλη να αναπηδά και να βρίσκει την μπαταρία λίγα μέτρα πίσω μου...Περιχαρείς φεύγουμε για Gabrovo και καπάκι για Veliko Tarnovo μέσα από ένα υπέροχο δασικό δρόμο που περνάει μέσα από πυκνό δάσος.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

[wildbilly 1.471]

Φτάνουμε στον προορισμό μας αργά, την ώρα που είχε πια νυχτώσει...Στο δρόμο μας πετυχαίνουμε έναν μηχανόβιο που μας προσκαλεί σε moto-festival με ροκ λάιβ μουσική (κάποιο μέλος των Genesis που βγάζει πια μεροκάματο σε δευτεροκλασάτα happenings!). Δυστυχώς δεν προλαβαίνουμε να πάμε αφού ώσπου να τακτοποιηθούμε στο χοτέλ και να ετοιμαστούμε, είχε περάσει η ώρα...Ο ρεσεψιονίστ μας στέλνει για φαγητό σε ένα ρεστωράν δίπλα στο κάστρο της πόλης. Το φαγητό απλώς τρώγεται αλλά ακριβώς από πάνω είναι ένα μπαρ με εκκωφαντική μουσική, μίξη βλαχοποπ, ροκ και ντίσκο...Όλα τα τραγούδια είναι της δεκαετίας του ΄80 αλλά οι μεθυσμένοι Βούλγαροι χορεύουν και λικνίζονται...Εντάξει, ήταν για γέλια αλλά ήταν και για κλάμματα, οπότε την κάναμε σύντομα για πιο ήσυχα μέρη, όπως τα...κρεββάτια μας.

[wildbilly 1.471]

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΕΕΕΕ!!!

[John The Son 295]

Αναμενουμε..

[wildbilly 1.471]

Μέρα 3: Veliko Tαrnovo-Silistra-Constanta-Galati (620 χλμ)

Χάρτης διαδρομής από το γούγλη: http://goo.gl/maps/Sgq4

Η μέρα ξεκινά με το κλάμα ενός μωρού κάτω από το ανοιχτό παράθυρο μας κι ένα φτωχικό πρωινό. Πάμε μέχρι το κάστρο Tsarevets

(link από wikipedia) http://en.wikipedia.org/wiki/Tsarevets

για να βγάλουμε φωτογραφίες αλλά θέλουν είσοδο 6 λέβα περ περσον, τα οποία δεν έχουμε...Ξαναγυρνάμε στο χοτελ και πληρώνω το δωμάτιο με κάρτα ζητώντας από τον ρεσεψιονίστ να μου χρεώσει και να μου δώσει στο χέρι τα πολυπόθητα 12 λέβα. Με τα λέβα ανά χείρας, στεκόμαστε στη... βαλκανική ουρά (σπρωξίδι κιετς) και μπαίνουμε στο καστράκι...Πάω να βγάλω φωτό ενός τύπου που είχε στήσει εκεί νούμερο με παραδοσιακές φορεσιές και μου βάζει τις φωνές, «φώτος αρ πέιντ μίστερ», «ναι ρε σιγά μη σου δώκω και λεφτά» και προχωρούμε...

Το ρεστωράν και το club από πάνω...

[wildbilly 1.471]

Τι κοιτάς Χαρούλη?

Αααααααα!

Μμμμ τον παρεξήγησα μάλλον...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΕΕΕΕΕ.....

[calaquenty 69]

Εδώ σταματούν 4 παππούδες και μας πιάνουν την κουβέντα, πόσο κάνει το μοτοσακό, πόσο τρέχει, ωωωω ωραίο το kle, γιατί ρε παππού το βέρσυς δε σ’αρέσει; Και άλλα τέτοια ωραία...

Η παλιά γενιά έχει αλήθητο μάτι γι' αυτό και χαλβαδιάζανε το KLE μου

Μη στεναχωριέσαι Μπιλάκο θα σου βρω κι εσένα ένα...

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 15 , 2012 από τον calaquenty

[naftilos 4.505]

Καλά το ξεκινήσατε κύριε, εξασφαλίσατε την προσοχή μας.

Αναμένουμε την συνεχεία προκειμένου να μπορέσει να σας κρίνει η επιτροπή

[wildbilly 1.471]

Με τα πολλά αφήνουμε την πόλη...Ο δρόμος μέχρι το Shumen πολύ καλός και κινούμαστε σβέλτα. Οι μηχανόβιοι, είδος προς εξαφάνιση, αν εξαιρέσεις μια παρέα χαρλεάδων με τις κυρίες τους (οι οποίες φορούσαν βέβαια τα κατάλληλα δερμάτινα παντελόνια και ψηλοτάκουνες μπότες, καταλαβαίνετε...).

Από εκεί και πάνω ο δρόμος είναι ένα απίστευτο μπάχαλο. Οι τρύπες πάλι συναγωνίζονται σε αριθμό τα μυρμήκια και το κοπάνημα αρχίζει ξανά.

Μπαίνουμε στη Ρουμανία από τη Silistra. Ο δρόμος για αρκετή ώρα, πάει παράλληλα με το ποτάμι και η διαδρομή είναι όμορφη αλλά για χιλιόμετρα είναι μόνο πλακόστρωτος και για να πας με 50χαω πρέπει να οδηγάς όρθιος...

[wildbilly 1.471]

Περνάμε από φτωχικά χωριά και πέφτουμε πάνω σ’αυτό το μοναστήρι. Μμμμ ενδιαφέρον, πάω να βγάλω φωτό και γυρνώντας βλέπω ότι ο Χάρης έχει περικυκλωθεί από γυφτάκια που ζητούσαν επίμονα το κατιτίς...

Κάποια στιγμή ο δρόμος εναλλάσεται με άσφαλτο, ψιλοκαλυτερεύει και φτάνουμε αισίως στο Αdamclici όπου και είναι το μνημείο Tropaeum Traiani.

(link από wikipedia) http://en.wikipedia.org/wiki/Tropaeum_Traiani

Η φύλακας δέχεται μόνο lei που δεν έχω καθόλου. Της δίνω ένα δίευρο στο χέρι και περνάω μέσα.

Οι σκαλωσιές που το περιβάλλουν, μ’ εμποδίζουν να το περιεργαστώ καλύτερα. Ο Χάρης είναι απ’έξω στη σκιά και προβληματίζεται γιατί ανακαλύπτει ένα βαθύ κόψιμο στο εμπρός λάστιχο. Τον καθησυχάζω μιας και το κομμάτι δεν έχει ξεκολλήσει και φαίνεται ότι δε θα έχει πρόβλημα, οπότε αναχωρούμε.

[stantonop 3.474]

Απίστευτες φωτό με ωραία χρώματα..... αναμένουμε την συνέχεια!

[wildbilly 1.471]

Φτάνουμε στην Constanta. Είμαστε ήδη κουρασμένοι και πεινασμένοι. Στάση σε τράπεζα για να βγάλω lei και προχωρούμε μέχρι τη mamaia, την παραλιάρα αλά Ίμπιθα όπου τα κορμιά λιάζονται στον απογευματινό ήλιο.

Τέτοια έντυπα σε διάφορες μορφές, κατακλύζουν το μέρος...

Τσιμπάμε κάτι άθλιο στα όρθια και προχωρούμε μιας και από χρόνο, τα’χουμε κάνει ρόιδο...θα φτάσουμε πάλι νύχτα στον προορισμό μας.

Ο δρόμος προς Harsova νορμάλ, πάμε σβέλτα αλλά όταν το gps μου λέει «στρίψε εδώ για Braila», σταματώ γιατί στην πινακίδα του δρόμου, αναφέρεται μεν η Braila αλλά έχει σβηστεί από πάνω και ο δρόμος έχει στη μέση 2 μεγάλες κοτρώνες σαν να λέει «δρόμος κλειστός». Ρωτάμε 2 Ρομά που ήταν στο σημείο και μας λένε ότι περνάει προς Braila, οπότε κάνουμε την πατάτα να χωθούμε στο χάος!

Ο δρόμος είναι μισογκρεμισμένος, περνάμε μέσα από άθλια χωριά, όπου οι γιαγιάδες κάθονται έξω από τα σπίτια τους πάνω στις μάντρες ή στα πεζούλια, τα παιδιά κυκλοφορούν ημίγυμνα και οι χήνες έχουν προτεραιότητα.

Βγαίνουμε με τα πολλά στην Braila και μέσω του περιφερειακού δρόμου, ο οποίος είναι θεοσκότεινος και τίγκα στα ζουζούνια (τα κράνη μας έγιναν μαύρα απ΄τα σπλατς και σπλουτς κάθε δευτερόλεπτο) βγαίνουμε στο Galati λίγο μετά τις 10 το βράδυ. Αγχωμένοι, ξεφορτώνουμε και τρέχουμε να δώσουμε την παραγγελία μας στο ρεστωράν του χοτέλ που έμενε ανοιχτό έως τις 11.

Τέλος καλό, όλα καλά, με γιομάτα στομάχια πάμε νάνι...

[wildbilly 1.471]

Μέρα 4: Galati-Reni-Izmail-Kilya-Vylkove-Tatarbunary-BilhordDnistrovskiy-Zatoka-Odessa (450 χλμ)

Χάρτης διαδρομής από το γούγλη: http://goo.gl/maps/rdlL

Κάπου εδώ αρχίζει η εμμονή μας με τη διάλυση της ελληνικής γλώσσας, βάζοντας την κατάληξη «ζα» σχεδόν σε κάθε λέξη. Για να σας βάλω στο κλίμα, παραθέτω παραδείγματα: Χάρης-Χαρούλης-Χαρούληζας, Μπίλυ-Μπίλυζας, Ουκρανία-Ουκρανίεζα, δρόμος-δρόμοσζα, Τσισινάου-Τσισινάουζα και πάει λέγοντας...

Η μέρα λοιπόν ξεκινά με ένα πλούσιο πρωϊνό, φωτογραφίεζες από το ποτάμιζα και βουρ για Ουκρανίεζα...

Αχ αυτά τα σύνορα! Τα είχα ονειρευτεί τόσες φορές και ανησυχούσα πως θα τα περάσω αφού έχω διαβάσει τα χειρότερα. Το πέρασμα ξεκινά με την εύκολη έξοδο από τη Ρουμανία. Μπαίνουμε στη νεκρή ζώνη και αρχίζω να ψαρώνω…

Πέφτουμε πάνω στην ουρά αναμονής για την είσοδο στη Μολδαβία και σταματάμε. Περνάμε από έλεγχο εγγράφων από τύπους με καπέλα τηγάνια, αναλυτικά, να ψάχνουν τον αρ.πλαισίου, να κοιτάνε την πινακίδα, να έρχεται άλλος και να τα ξανακοιτάζει από την αρχή. Στο καπάκι, πάμε πληρώνουμε τον οικολογικό φόρο (2 γιούρια) και περιμένουμε. Εν τω μεταξύ διάφορα βλοσυρά σκυλιά γυρνούν γύρω γύρω από τα οχήματα. Στο περίμενε για περίπου σαράντα πέντε λεπτά συνολικά και τελικά περνάμε στη νεκρή ζώνη με την Ουκρανία, είναι δεν είναι κάνα χιλιόμετρο και ώωωωπα άφιξη στα Ουκρανικά σύνορα.

Άντε πάλι, να μας ελέγχουν τα έγγραφα πρώτα η αστυνομία, μετά το τελωνείο, πάρε το άσπρο το χαρτάκι και μια κόκκινη σφραγίδα, πάρε άλλη σφραγίδα από άλλον, μετά υπεύθυνη δήλωση ότι δεν κουβαλάς καλάσνικοφ, πρέζα και πυρηνικά, πίιιισω στο μοτοσακό για έλεγχο αρ.πλαισίου. Να και ο έλεγχος των αποσκευών και του φαρμακείου, τι είναι αυτό? Για τα αυτιά. Αυτό? Για τη δυσεντερία. Αυτό? Για τσιμπήματα εντόμων και πάει λέγοντας, γιου γκετ δε πίκτσουρ…

Τελικά και μετά από περίπου 2 ώρες από την έξοδο από τη Ρουμανίεζα και πολύ ιδρώτα, δίνουμε τα χαρτάκια στον φρουρό και περνάμε στην Ουκρανίεζα.

Οδηγώ όρθιος σε έναν επιεικώς απαράδεκτο αλλά χωρίς λακούβες δρόμο και φωνάζω απ’τη χαρά μου «ία- ία- ία, Ουκρανία - Ουκρανία». Το πρώτο σοκ έρχεται όταν αντικρύζω τα πρώτα οχήματα τα οποία θυμίζουν ελληνικές ταινίες του ’50. Κάτι φορτηγά και λιμουζίνες σοβιετικής προέλευσης και τελείως διαλυμένα. Μοτοσυκλέτα βλέπουμε μόνο μία, σοβιετικό flat twin να περνάει, πρα πρα πρα, ένα νέο ζευγάρι επάνω, μου λέει ο Χαρούληζας «φαντάσου τι γκομενάκι θα έβγαζες με το βέρσυς» και εκτονώνουμε την ένταση από το πέρασμα των συνόρων με ένα καλό γέλιο….Τα υπόλοιπα είναι όλα μικρά μοτοσακά τύπου φλορέτας που πηγαίνουν «αέρα» στον άθλιο δρόμο...

Πετάνε μεγάλα καλάθια με σκοινί από ψηλά και τραβάνε πάνω ότι πιάσουν...

Εδώ πρέπει να κάνω μια παράκαμψη στο στόρυ για να πω ότι όταν ετοιμαζόμουν για το ταξίδι, είχα διαβάσει το ταξιδιωτικό αυτού του παλιοχαρακτήρα του “gallos”, (δείτε στο:)

http://www.moto.gr/forums/showthread.php?t=125553&s=

και είχα έρθει σ’επαφή μαζί του για να πάρω πληροφορίες…Με τα πολλά βρεθήκαμε αυτός, ο Βουνός, ο Χαρούληζας και εγώ και μας έδωκαν ένα μικρό δωράκι για τον Σεργκέι στην Οδησσό. Για τους ανυπόμονους, θυμίζω ότι Σεργκέι εστί παληκάρι ξηγημένο, παλιοχαρακτήρας μηχανόβιος που πέρσυ είχε υιοθετήσει τον Dima και τον Βουνό, όταν αυτοί χρειάστηκαν ανταλλακτικά για το μοτοσακό του Βουνού και τους είχε κάνει τα διάφορα κόλπα…θα επανέλθω στα κόλπα του Σεργκέι (στο εξής Σεργκέιζας) αργότερα…

Σε επικοινωνία με γραπτά μηνύματα με τον Σεργκέιζα, μου είχε πει να του τηλεφωνήσω μόλις θα περνάγαμε τα σύνορα. Μου λέει λοιπόν, «ωραία σε 3-4 ώρες θα είσαστε εδώ, πάρε με να μου πεις όταν θα είσαστε στο ξενοδοχείο», «Οκ Σεργκέιζα, λετ ιτ μπι» και ξεκινάμε για Izmail.

Ο δρόμος από το Reni μέχρι το Izmail είναι άθλιος αλλά τρώγεται σχετικά εύκολα με μερικά σλάλομ και κίνηση με 60-70 χαω για να αποφεύγεις τις τρύπες…υπάρχουν κομμάτια με καλό οδόστρωμα και ξαφνικά γαρμπίλι και τρύπες…σχετικά εύκολα όμως φτάνουμε στο Izmail.

[wildbilly 1.471]

Τα τηγάνια που λέγαμε...

Ο κεντρικός δρόμος φτιαγμένος από πλάκες μπετό που ταλαιπωρούν τις αναρτήσεις και τη μέση. Όλοι οι παράδρομοι της πόλης είναι χώμα με γούβες και λασπολίμνες (δες φωτογραφίεζες πιο πάνω)...

Το gps μας πάει από κάτι στενά για να μας βάλει σε έναν ακόμα χειρότερο δρόμο. Περνάμε μια λασπολακούβα και ξαφνικά ακούω «εεεεεεε». Γυρνώ και βλέπω το kle στο λασπόλουτρο και ο κακόμοιρος ο Χαρούληζας όρθιος από πάνω και απορημένος. Είχε προσπαθήσει να κλείσει την κάμερα εν κινήσει και με το ένα χέρι περνάει τη λασπολακούβα, ανοίγει λίγο άτσαλα το γκάζι και ωωωωωπ, πάρτον κάτω! Ευτυχώς η ζημιά είναι μικρή αλλά αρκεί για να μας ρίξει λίγο τη διάθεση αφού το μοτοσακό φρέναρε στο εξής με δυσκολία λόγω του στραβωμένου λεβιέ και έστριβε δύσκολα λόγω του στραβωμένου τιμονιού…

http://youtu.be/huuV7dCGAJg

Τροποποιήθηκε Ιούνιος 17 , 2012 από τον wildbilly

[wildbilly 1.471]

Προχωρούμε προς Kilya και ο δρόμος, αν είναι δυνατόν, γίνεται ακόμα χειρότερος. Μιλάμε για το απόλυτο ναρκοπέδιο!!! Ταχύτητες 50 χαω θεωρούνται διαγαλαξιακές, σ’αυτόν τον δρόμο μόνο με εντούρο περνάς με αξιοπρέπεια, εμείς απλώς σηκωνόμαστε όρθιοι όλη την ώρα και απλώς διαλέγουμε σε ποια λακούβα θα πέσουμε μέσα…Η κατάσταση επιδεινώνεται αφού τα φορτηγά που περνούν πάνε «αέρα» και σηκώνουν σκόνη, πολύ σκόνη…

Χηνοδιάβαση...Προσοχή!!!

Αρχίζουμε και μπαίνουμε στο νόημα...

Μπαίνουμε στην Kilya και προχωρούμε προς Vylkove.

Ο δρόμος είναι πια βαθειά μέσα στο δέλτα του δούναβη και το τοπίο γίνεται πολύ όμορφο…τα αυτοκίνητα είναι πια σπάνια και περισσότερο βλέπουμε βόδια και πουλιά παρά ανθρώπους…Υπάρχουν μικροί οικισμοί στην πορεία, άνθρωποι πιο κάτω κάνουν μπάνιο σε μια λίμνη, όλα φαίνονται από τη μία άγρια και τραχιά αλλά από την άλλη πολύ όμορφα και αυθεντικά.

Οι ώρες περνούν και γύρω στις 5 το απόγευμα φτάνουμε στο Vylkove, τη Βενετία της Ουκρανίας.

(link από wikipedia) http://en.wikipedia.org/wiki/Vylkove

Ξεκινάμε να περιηγούμαστε και να βγάζουμε φωτός και ξαφνικά ο Χαρούληζας μου λέει «ρε μπίλυζα, βενζίνη ρε δε βάλαμε». Χμ! Γυρνάμε επί τόπου και πάμε στο βενζινάδικο στην είσοδο της πόλης. Εδώ να θυμίσω ότι στην Ουκρανίεζα για να βάλεις βενζίνη, πρέπει να δώσεις τα χρήματα μέσω ενός συρόμενου χωρίσματος, στον υπάλληλο που είναι πίσω από σιδεριές και αυτός θα δώσει σήμα στην αντλία ώστε να βάλεις την αντίστοιχη ποσότητα.

Πάω λοιπόν στην κυρία και αφού μου κάνει τη χάρη και σηκώνει τα μάτια της πάνω μου, της λέω «Visacard?», μου λέει «Νιεεεεετ». «Τι νιετ ρε θείτσα, μπεντζίνα εγώ, μοτορμπάικ καπούτ, θέλεις ευρά?». «Νιεεεεετ μόνο ντόλαρς». «Μπάνκα θείτσα έχει εδώ στο χωρίον σας». «Χαχαχαχαχαχα και κάτι ακαταλαβίστικα ουκρανορώσικα», με στέλνει για βρούβες…

Πάμε πάνω κάτω στον κεντρικό δρόμο και σε ένα μαγαζί με κινητά (παραφωνία στην αθλιότητα), προσπαθώ να ανταλλάξω ευρά με τοπικό νόμισμα…Ρε πλιζ κυριούλα, εγώ και ο φιλος μου θα μείνουμε εδώ να μας φάνε οι μαύροι σκύλοι. «Νιεεεεεετ»….Φτοοοοοου! Ψάχνουμε και βρίσκουμε μια τράπεζα. Βάζω την καρτούλαζα στη σχισμή και το εργαλείο μου λέει, τι άλλο, «νιεεεεετ, προμπλέμα ινζινιερισκι, μηχανήμαζα καπουτ φορ τουντέι» και μου΄ρχεται το ψιλοεγκεφαλικό… Από μηχανής θεοί, εμφανίζονται ένα ζευγάρι Ουκρανών μηχανόβιων, ο τύπος με τσόπερ, απόρησα αρχικά με τη λόξα του να οδηγάει αυτό το πράμα σ’αυτούς τους δρόμους…Ψάχνετε για μετρητά ε? Το ίδιο πάθαμε και μεις πριν από μια ώρα, ακολουθήστε μας….Σα χαζός βάζω το κράνος και ξεκινάμε…Μας βγάζουν έξω από την πόλη και ενώ χωνόμαστε σε έναν παράδρομο, λέω «ωχ που να μας πάνε τώρα άραγε» και μια μικρή ανησυχία την είχα, η αλήθεια να λέγεται…Τελικά μας πάνε σε ένα εργοστάσιο, όπου υπάρχει ένα ΑΤΜ για τη μισθοδοσία των εργαζομένων και ο φύλακας του εργοστασίου μου ανοίγει τις πόρτες και βγάζω τα πολυπόθητα μετρητά για τη βενζίνη…Αφού ευχαριστούμε τους σωτήρες μας, βάζουμε το μαγικό ζουμί και καθόμαστε στην άκρη του δρόμου, αποκαμωμένοι πια και προβληματισμένοι αφού η Οδησσός φάνταζε ακόμα μακρυνό όνειρο. Οι Ουκρανοί νέοι φίλοι μας, μας λένε να ξεχάσουμε τα σχέδια μας να πάμε από τον νοτιότερο δρόμο προς Zatoka γιατί δε θα φτάσουμε ούτε αύριο. Μας δείχνουν τη γρηγορότερη διαδρομή και αποχαιρετιζόμαστε. Καπάκι τηλεφωνεί ο Σεργκέιζας και αρχίζει τα «γουερ αρ γιου, έχετε καινούρια μηχανάκια και ακόμα να έρθετε?», «ρε Σεργκέιζα είμαστε στο Vylkove και ξεκινάμε για Odessa, ντοντ γουορι μαν σε 3 ώρες θα είμαστε εκεί», «στο Vylkove? Τι σταδιάλα κάνετε εκεί κάτω, άντε κουνηθείτε, θα είχα φτάσει στη Μογγολία σε τόσες ώρες, παλιοκουλάδιαζα».

[calaquenty 69]

Είναι γεγονός πως από το πρωί η διάθεση μου ήταν κάπως, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, βλέπω στη στάση το κομμένο λάστιχο, τρώω ένα σκάλωμα

Έρχεται και η σούπα μετά λόγω απροσεξίας που τσαλακώνει την μοτοσυκλετιστική αξιοπρέπεια μου με αποτέλεσμα να ξενερώσω.

Ευτυχώς ο Μπίλυζας ήταν σε εξαιρετική διάθεση την οποία και μου μετέδωσε κι έτσι άφησα πίσω τις αναποδιές και συνέχισα κάπως πιο κεφάτα