Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 30/10/2021 in Μηνύματα

  1. 15 points
    H καθιερωμένη ετήσια ανάβαση στον Όλυμπο, αυτή την φορά από την πλευρά της Ελασσόνας και την καλύβα Χρηστάκη (καταφύγιο ανάγκης). Πρώτη φορά ανεβαίνω από εκεί. 40χλμ (πάνε-έλα) ζόρικου χωματόδρομου με πολύ πέτρα και λάσπες στα χαμηλά που έχουν τα ζώα οι βοσκοί. Το φρέσκο πίσω Α41 ανταποκρίθηκε περίφημα, δεδομένου ότι ήμασταν 2 πάνω στην μηχανή. Ο Μύτικας. Αχνοφαίνονται κάποιοι ορειβάτες αν προσέξετε. Από εδώ ξεκινάει το δύσκολο πέρασμα της Κακόσκαλας. Θέλει μεγάλη προσοχή. Θέα στο φαράγγι του Ενιπέα, το Λιτόχωρο και τον Θερμαϊκό. Μύτικας. Στο βάθος δεξιά το Οροπέδιο Μουσών και το καταφύγιο του Κάκαλου. Κακόσκαλα γλιστερή με χιόνι. Δεν συγχωρούνται λάθη. Αργήσαμε να επιστρέψουμε και κάναμε όλο τον χωματόδρομο πίσω νύχτα. Με το που έπεσε ο ήλιος η θερμοκρασία έπεσε κατακόρυφα. Fun times!
  2. 12 points
    Αλλά αναχώρηση για πού; Δεν το έχω πιάσει ακόμη το θέμα αυτό. Λοιπόν, στόχος είναι η μικρή κωμόπολη Fierza στο βορειοανατολικό άκρο της Αλβανίας. Το γιατί θα το πιάσω στη συνέχεια, αλλά στόχος είναι το επόμενο πρωί να είμαι εκεί πάνω. Ως εκεί σε μεγάλο βαθμό τα χιλιόμετρα είναι ψιλοδιαδικαστικά όσον αφορά τη διάσχιση της Ηπείρου και του δυτικού τμήματος της Αλβανίας τουλάχιστον. Με το τεστ και τα συμπαραμαρτούντα, έχει πάει ήδη εννέα ώσπου να καβαλήσω. Κάτι λιγότερο από επτά εκατοντάδες χιλιομέτρων με περιμένουν ως το βράδυ. Τις λατρεύω αυτές τις ημέρες. Εγώ, η μοτοσυκλέτα μου και δρόμος, δρόμος, όόόλη η ατελείωτη καλοκαιρινή μέρα στη διάθεση μου να την απολαύσω όπως θέλω εγώ. Φύγαμε; Πρώτα χιλιόμετρα βγαίνοντας από τα Αγρίνιο οδηγώ αναγνωριστικά: Πρέπει να ξαναβρώ τα πατήματα του CBR μου, πάει πλέον καιρός από το τελευταίο ταξίδι παρέα. Αλλά κυρίως πρέπει να αποβάλλω το να οδηγώ ελβετικά. Έχει πολλά καλά αυτή η μικρή χώρα, η ευχαρίστηση της οδήγησης δεν είναι ανάμεσα τους. Η αστυνόμευση είναι αυστηρή, χωρίς να χαρίζεται. Τα πρόστιμα πέραν του ότι γδέρνουν δεν περιορίζονται στο να σου αλαφρώνουν (με την οκά, όχι το milligram!) το πορτοφόλι, αλλά φτάνουν και σε κατάσχεση οχήματος. Και όλα αυτά με τα όρια σε πλαίσια χαμηλά ακόμη και για πενηνταράκι του ’80. Α και με τους λοιπούς χρήστες της οδού σε ρόλο μυστικού πράκτορα Austin Powers που καταγγέλλει τα ελάχιστα που ξεφεύγουν από τα μάτια του επίσημου νόμου. Ζώντας σε ένα τέτοιo περιβάλλον, θέλοντας και μη το muscle memory κλείνει την γκαζιέρα στα 50kph και αν δεν υπάρχει άλφα διακεκομμένη γραμμή στο οδόστρωμα, βήτα επαρκής χώρος ώστε να επιταχύνεις χωρίς η μαμά εξάτμιση να ξυπνήσει τα παιδιά του γείτονα που κοιμούνται, ε τότε δεν επιχειρείς προσπέραση.
  3. 12 points
    Ημέρα 1η, 07/07/21 Αγρίνιο (GR) - Κακαβιά (GR) – Kukës (AL) – Pac (AL) – Bajram Curri (AL), 676km Άλλοτε τα ταξίδια ξεκινούν μ’ έναν καφέ. Άλλοτε μ’ ένα πρωινό. Γι΄ άλλους μ’ ένα τσιγάρο. Ε, φέτος νέα δεδομένα, PCR test. Ω καιροί, ώ ήθη; Στο διαγνωστικό κέντρο ήδη περιμένουν στην ουρά για αιμοκάθαρση. Για άλλη μια φορά αναλογίζομαι με χαμόγελο την τύχη του να μην με βρουν οι επόμενες εβδομάδες σε αίθουσες αναμονής νοσοκομείων. Έχω να το δηλώσω πάντως, τα τεστ εν Ελλάδι είναι πολύ πιο ήπια από τα Ελβετικά. Στα βόρεια προσπαθούν να κάνουν το κρανίο σου πιο σουρωτήρι και από τα τυριά τους: Καμια δεκαριά δευτερόλεπτα λήψη επιχρίσματος από το στόμα συν μια αιωνιότητα σε κάθε ρουθούνι. Τουλάχιστον δεν κάνουν τις λήψεις με την ανάποδη σειρά, αλλά όπως και να έχει με βλέπω να θέλω χιτώνιο στη μύτη μετά από όσα τεστ αναμένονται τις υπόλοιπες ημέρες. Μικρή σημασία έχουν πλέον αυτά. Καβαλάω το μηχανάκι και ώρα για την πρώτη μιζιά. Ελέω φρέσκιας μπαταρίας είναι ζωηρότατη, στο μυαλό μου είναι δέκα φορές πιο ζωηρή, επιτέλους ώρα αναχώρησης.
  4. 11 points
    Εισαγωγή Σκάρτα χίλια χιλιόμετρα από το τέλος του 2018. Δεν το πίστευα, αλλά τα κιτάπια δεν έλεγαν ψέματα, 986 για την ακρίβεια. Από τότε που μετακόμισα Ελβετία το αγαπημένο μου CBR παραμένει παρκαρισμένο στο πατρικό μου στο Αγρίνιο. Κάτι άλλα ταξίδια με το VFR, κάτι ο COVID, οι αραιές βόλτες Χριστούγεννα – καλοκαίρι κατέληξαν να είναι αραιότατες, μηδαμινές. Το πήρα απόφαση, φέτος το καλοκαίρι corona ξε-corona ήθελα βόλτα με την αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα. Προορισμός δεδομένος, τα Βαλκάνια. Στο παρελθόν είχα κάνει δικάβαλο τα τουριστικά παράλια, επίσης δικάβαλο σε άλλο ταξίδι τις κυριότερες πόλεις, ε, γι’ αυτή τη φορά ήθελα να δω εκκρεμότητες που είχα αφήσει. Μέρη που είτε δε χώρεσαν σε περασμένα ταξίδια, μέρη που είδα βιαστικότερα απ’ ότι αξίζουν, μέρη για τα οποία έμαθα πιο πρόσφατα. Μοναδικό εμπόδιο μια παγκόσμια πανδημία, κάτι κλειστά σύνορα και ένα ραντεβού εμβολιασμού που όλο έπαιρνε αναβολή. Σιγά το πράγμα, δεν είναι δα ότι έχω ΚΤΜ.
  5. 11 points
    O δρόμος παραμένει πολύ καλός ως την κατάβαση για Kukes. Από εκεί το GPS επιμένει και ξαναεπιμένει ότι στη γέφυρα πρέπει να συνεχίσω μέσω Κοσόβου. Το αγνοώ και απλά χαζεύω για λιγάκι την θέα. Σημείωση: Η τράπεζα που διαφημίζεται δίπλα στο.. DP βενζινάδικο (if u know, u know!), είναι η ίδια στην οποία έχω λογαριασμό στην Ελβετία. Μάλλον πελατολόγιο από γερμανόφωνες χώρες έχει καταγωγή από ετούτα τα μέρη! Ο δρόμος συνεχίζει παραλίμνια, σταματώ να αποθανατίσω την επόμενη γέφυρα λόγω του ότι έχει κρεμασμένο ένα δίχτυ που καταλήγει στο νερό. Τι στο καλό είναι αυτό; Ίσως τιμωρία με πνιγμό για τους αυτόχειρες; Δεν έχω ιδέα! Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι το ότι το ταβερνάκι με το μπαλκόνι πάνω από το νερό δείχνει ομορφότατο και το στομάχι μου είναι άδειο. Ώρα για μάσα!
  6. 11 points
    Κατά τ’ άλλα, τα χιλιόμετρα κυλούν δίχως συγκινήσεις, απλά χαζεύω το τοπίο στην άδεια Ιόνια ξεθάβοντας αναμνήσεις: Μενίδι κάτι εκδρομές με το σχολείο, Άρτα που συγκεντρωνόμασταν κατασκηνωτές για την Λούτσα, ανηφορίζοντας προς Τέροβο εκδρομές με το CBF250 ως φοιτητής, Γιάννενα φανταριλίκι. Ίσως αν τα περνάς συχνά τα μέρη, η καθημερινότητα να τα φθείρει. Αλλά ζώντας καιρό πια εκτός Ελλάδας είναι ευχάριστο συναίσθημα, γαληνευτικό να νιώθεις το δέσιμο, να θυμάσαι ιστορίες, πρόσωπα, καταστάσεις. Τελευταία φορά που ήμουν προς τα εδώ ήταν τα Χριστούγεννα του ’19, τότε που ο COVID ήταν απλά πολύ τοπικό πρόβλημα Κινέζων μηχανουργών μας στη δουλειά. Έκτοτε ο πλανήτης έχει αλλάξει, αυτό που θέλω να δω αν έχει αλλάξει είναι κάτι κόκκινα Χ πάνω από τη λέξη ‘Κακαβιά’ στις ταμπέλες της Ιόνιας. Εν τέλει δεν έχει αλλάξει κάτι και το Tomtom μου λέει να κατευθυνθώ προς την πόλη των Ιωαννίνων. Μάλιστα, καθώς προσπαθεί να με πλοηγήσει φωνητικά, με προτρέπει να κατευθυνθώ προς ‘Ti-i-ai Ipirou’, το οποίο ήταν η προσπάθεια του να αρθρώσει το αρτικόλεξο ΤΕΙ! Από εδώ και πέρα επιτέλους οι ρόδες μου κυλάνε ανεξερεύνητους δρόμους, δεν έτυχε ποτέ να βρεθώ σ’ αυτή τη διαδρομή. Χωριουδάκια που μου είναι γνωστά ως... Υπηρεσίες και Φυλάκια από τις μέρες στα χακί, μνημεία από τον πόλεμο σπαρμένα εδώ κ’ εκεί και ένας δρόμος άδειος από κίνηση. Λίγα χιλιόμετρα μετά, η Κακαβιά. Πρώτη μου φορά σ’ αυτά τα σύνορα και κάνω είσοδο. Βασικά κάνω πολύ κακή έξοδο, αφού ηλιθιωδώς προσπερνώ το ελληνικό σημείο ελέγχου με αποτέλεσμα να βγουν οι συνοριακοί έξω και να μου σφυράνε με τα δάχτυλα στο στόμα για να σταματήσω. Ροοοομπαααα! Εντύπωση μου κάνει ότι ξαναελέγχουν τα χαρτιά μου στο ελληνικό τελωνείο λίγα μέτρα πιο μετά και καταγράφουν τα στοιχεία μου χειρόγραφα σε κάτι σαν βιβλίο συμβάντων. Στην Αλβανική μεριά, η υπάλληλος ανταποκρίνεται στο διστακτικό ‘hello’ μου με ‘Καλημέρα φίλε, από πού είσαι;’ σε άριστα ελληνικά! Πρέπει να το συνηθίσω αυτό, σε τούτο το ‘εξωτερικό’ μιλάνε και ελληνικά! Ξεμπερδεύω επιτέλους με τα διαδικαστικά και να ‘μαι ξανά στην Χώρα των Αετών. Πρώτη επίσημη φωτό του ταξιδιού.
  7. 11 points
    Προετοιμασία Η μισή χαρά κάθε ταξιδιού είναι ο σχεδιασμός για μένα. Χάρτες, σελιδοδείκτες στον browser, σημειώσεις, αξιοθέατα, με θρέφει ο σχεδιασμός όλων αυτών. Φέτος (...και πέρσι!) βέβαια, ένας ακόμη αστάθμητος παράγοντας, ο COVID. Αν ο Ηράκλειτος ζούσε σήμερα, την γνωστή του φράση θα την έλεγε για τους κανονισμούς εισόδου στις χώρες της Βαλκανικής επί πανδημίας. Ο καθείς τα δικά του, άλλοτε δρακόντεια, άλλοτε μπάτε σκύλοι αλέστε, άλλοτε με κερκόπορτες και ποτέ μα ποτέ με ταύτιση πληροφοριών ανάμεσα στις επίσημες σελίδες μιας χώρας. Ούτε ξέρω πόσες φορές άλλαξα σχέδια και σε πόσα διαγνωστικά κέντρα κωμοπόλεων της Αλβανίας έστειλα mail (πιο αναπάντητα και από το σουξέ της Παπαρίζου) για να μάθω αν δίνουν έγγραφα αποτελέσματα. Από άποψη προετοιμασίας μοτοσυκλέτας, ευτυχώς δεν υπήρχαν πολλές εκκρεμότητες. Έχοντας στην άκρη (ή και την όχι τόσο άκρη...) του μυαλού μου το ταξίδι είχα κάνει ένα τυπικό σέρβις κατά την προηγούμενη κάθοδό μου στην Ελλάδα. Μικρή παραφωνία τα κάπως ξεραμένα ελαστικά, το πίσω μάλιστα είναι και σε λάθος διάσταση, ένα 190άρι που είχα φορέσει στην Βέφα στο Ταλίν της Εσθονίας όταν έμεινα από πίσω λάστιχο κατεβαίνοντας από Νορβηγία τον Αύγουστο του ’19. Κληρονομιά στο CBR λοιπόν. Από ελλείψεις, μία ήταν η κύρια, το ότι στο CBR σε κανένα από τα προηγούμενα ταξίδια δεν είχα τοποθετήσει βάση για στήριξη και φόρτιση GPS. Εύκολα λύθηκε και αυτό, με έναν Ισπανό συνάδελφο ετοιμάσαμε ένα καλώδιο με ακροδέκτες και ασφάλεια. Πρόχειρα μεν, με ασφάλεια δε, έκανα το routing του καλωδίου και την τοποθέτηση του RAM mount σε μισή ώρα και χάνοντας μόνο μισό λίτρο ιδρώτα κάτω από τον αγρινιώτικο ήλιο. Από απρόοπτα, η μπαταρία που παρότι μόνιμα σε φορτιστή, μετά το δεύτερο μιζάρισμα ψόφησε. Ευτυχώς, άμεσα βρέθηκε αντικαταστάτρια στην ντόπια αγορά. Ωραίο πράγμα αυτή η διαθεσιμότητα, όχι πολύ διαδεδομένη κατάσταση στην Ελβετία. Αλλά όλα αυτά ήταν εν πολλοίς μικροπράγματα δυστυχώς. Συγγενικό μου πρόσωπο αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά ζητήματα υγείας. Τα αποτελέσματα μιας εξέτασης θα έκριναν αν την καλοκαιρινή μου άδεια θα την περνούσα βολτάροντας τις γείτονες χώρες ή στα νοσοκομεία των Αθηνών. ‘Κάηκε’ το πρώτο πενθήμερο αδείας στην αβέβαιη αναμονή, μαζί του και τα νεύρα όλων μας. Ευτυχώς, με καθυστέρηση το μαντάτο έφτασε τα κρίσιμα μεγέθη ήταν ΟΚ. Ανακούφιση από μια κατάσταση δυστυχώς γνώριμη. Τέλος. Δεύτερες σκέψεις στην άκρη κατά δύναμη. Το επόμενο πρωί έχει αναχώρηση.
  8. 11 points
    Κυριακατική εξόρμηση σε Ξάνθη και Σταυρούπολη
  9. 10 points
    Η κατάσταση συνεχίζεται σε παρόμοιο μοτίβο (ζέστη + πηγμένος δρόμος) μέχρι το παραθαλάσσιο Durres. Το ότι είναι παραθαλάσσιο βέβαια το βλέπω σχεδόν αποκλειστικά στην οθόνη του GPS: Η λεωφόρος που το διασχίζει σε ελάχιστα σημεία σου επιτρέπει να πάρεις μυρωδιά ότι βρίσκεσαι στις ακτές, πιο πολύ ένα ελαφρύ θαλασσινό αεράκι προδίδει την φάση. Μου κάνει τρομερή εντύπωση ότι τόσο μέσα στην πόλη, όσο και έξω στα χωριά, πεζοί διασχίζουν κάθετα την Εθνική Οδό ή την λεωφόρο πηδώντας πάνω από τις μπαριέρες. Και δεν μιλάω μόνο για πιτσιρικάδες, μαντηλοφορούσες γριές πιάνονται από την λαμαρίνα και χοπ! λες και κάνουν στίπλ στον στίβο! Συνεχίζω αδιάκοπα να ανηφορίζω ιδροκοπώντας, μες στην ζέστη δεν μου κάνει ιδιαίτερο κέφι να σταματήσω για φωτογραφίες. Ο είρων μέσα μου δεν μπορεί να αντισταθεί όμως στο καρέ στο παγκοσμίου φήμης… Munaz: Βενζινάδικο swiss oil! Ναι ναι σίγουρα! Τι ακολουθεί μετά; Έμενταλ από τα Εμιράτα; Το μυαλό μου δεν μπορεί να μην θυμηθεί την σάχλα των 90ies με το ‘Αλβανός τουρίστας’. Το επόμενο κομμάτι της διαδρομής είναι πραγματικά υπεραπροσδόκητο: Από εκεί που σιχτίριζα σε πηγμένα δρομάκια του κάμπου, ξαφνικά το τοπίο και ο δρόμος μεταλλάσσονται και βρίσκομαι να οδηγώ σε έναν εξαιρετικό ορεινό αυτοκινητόδρομο άδειο από κίνηση. Όχι, το εξαιρετικός δεν είναι σχήμα λόγου, ο δρόμος είναι α-ψο-γος. Φανταστική άσφαλτος, προβλέψιμη χάραξη, διαζώματα, σήμανση, όλα αψεγάδιαστα καθώς ανεβοκατεβαίνει το βουνό. Έχοντας πλέον ιδίαν άποψη, είναι ξεκάθαρα καλύτερος δρόμος από τους αντίστοιχους της Αυστρίας, για Ελβετία δεν συζητάμε καν. Και μπορείς να τον χαρείς όσο θες. Σκεπτόμενος ότι δεν θέλω να μείνω πάλι από λάστιχο, όπως στο περασμένο ταξίδι, ‘περιορίζομαι’ στα 180, δεν θα το περίμενε κανείς αυτό το νούμερο στην Αλβανία έτσι; Μιλάμε αν είναι κανείς λάτρης του cruising υψηλών ταχυτήτων, ε αυτό είναι το μέρος να φέρει το FJR ή το Paneuropean του! Με αυτούς τους ρυθμούς βέβαια δεν αργώ να χρειαστώ βενζινάδικο και αυτό που βρίσκω είναι τουλάχιστον ισάξιο βορειοευρωπαϊκών. Μόνη διαφορά ότι εδώ έχει υπάλληλο να σου βάλει βενζίνη και δεν γεμίζεις μόνος σου! Όσο ο κυριλέ ντυμένος τυπάκος φουλάρει το μάτι μου χαζεύει την μάνικα και χρειάζεται να κοιτάξω και δεύτερη φορά για να βεβαιωθώ ότι είδα καλά: Έχει διαφήμιση για Ελβετική σελίδα! Να που καταλήγει ότι αποσύρεται από Ελβετία μετά το πέρας πενταετίας χρήσης! Παίρνω το εικοστό μπουκαλάκι νερού από το εξαιρετικό, κλιματιζόμενο market και μέχρι να πιω δυο γουλιές ο τυπάκος της αντλίας τρέχει έντρομος προς εμένα και έναν σκουτερα και σε νοηματική μου λέει να μετακινήσουμε τα μηχανάκια, ‘boss, boss, big boss’! Παραμερίζει τις κορίνες και σκάει σοφεράτος με ζαντωμένο Range ο ιδιοκτήτης με το πουράκι. Αααααααχ Βαλκάνια μου!
  10. 10 points
    Αλλά όλα αυτά τα εξωπραγματικά ουδεμία σχέση έχουν με τις συνθήκες στην Αιτωλία αυτό το πρωινό του Ιούλη. Με έντονη συνειδητή προσπάθεια προσπαθώ να επανέλθω στο τι είναι ασφαλής οδηγική συμπεριφορά στο κομμάτι αυτό της διαδρομής ως την Ιόνια Οδό. Φανταστικό έργο η Ιόνια, αν απλά σε ενδιαφέρει η διέλευση από χιλιοπερπατημένα μέρη είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα καλύπτεις αποστάσεις. Με το αζημίωτο βέβαια, αλλά τουλάχιστον οι στάσεις για διόδια δεν είναι τόσο συχνές όσο μεταξύ Πάτρας και Κορίνθου. Στα πρώτα-πρώτα διόδια μπαίνοντας από Κουβαρά γεμίζω μερικές ταχύτητες. Τι φανταστική μοτοσυκλέτα το 600F, πριν καλά καλά το καταλάβεις έχει διακοσαρίσει για πλάκα. Σε αντίθεση με άλλες φορές, δεν υπάρχει ούτε συνεπιβάτης, ούτε πλαϊνά σαμάρια, οπότε το (ψυχολογικό ή υπαρκτό; ) άγχος για την συμπεριφορά τους σε υψηλότερες ταχύτητες δεν υφίσταται. Οδηγικά δεν μπορούν να υπάρχουν και πολλά αξιοσημείωτα σε έναν αυτοκινητόδρομο. Προς το παρόν, μια από τις κύριες διαφορές που μπορώ να εντοπίσω σε σχέση με το VFR (μιλάω για το 800FI του 2001, νομίζω δεν το ανέφερα) είναι το πόσο πιο ακλόνητο είναι το εξακοσάρι σε ταχύτητες πάνω απο τα 160. Σε αυτό το εύρος η Βέφα δεν ανταποκρίνεται και με μεγάλη σταθερότητα σε παιχνιδίσματα στο τιμόνι. Αντιθέτως, το CBR (ομοιως του 2001), απλά πλαγιάζει με μεγάλη βεβαιότητα. Άλλο γεγονός που εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει είναι ο λόγος ανεμοκάλυψης προς μέγεθος της μαμά ζελατίνας. Δεν σου γεμίζει με τίποτε το μάτι, πιστεύεις ότι μετά τα..30 θα σε τρώει η βαβούρα, αλλά δεν έχουν καθόλου έτσι τα πράγματα. Σημαντική βοήθεια προσφέρει και το κράνος σαφώς. Αν και είναι κακή ιδέα από άποψη εφαρμογής το να πρωτοφοράς καινούριο εξοπλισμό σε ταξίδι, το RPHA 70 της HJC μου έχει κάνει την καλύτερη εντύπωση. Ως αντικαταστάτης του πολυκαiρισμένου μου RPHA ST, το περασμένο βράδυ με εξέπληξε με το πόσο ήσυχο είναι: Σε πρόβα δίπλα στην αναμμένη μοτοσυκλέτα, ο ήχος του μοτέρ μειωνόταν πολλά dB με το που περνούσε το κράνος στο κεφάλι, ακόμη και με ανοικτή ζελατίνα. Μεγάλη πρόοδος!
  11. 9 points
    Σ' ευχαριστώ Νικόλα! Η αλήθεια είναι ότι στα αρχικά post δεν έχει πολλές εικόνες, έπειτα γίνεται πιο... οπτικό Η πρώτη εικόνα δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη δυστυχώς: Ένας κρατήρας στην άσφαλτο λες και έσκασε βλήμα πυροβολικού αμέσως με το που περνάς το φυλάκιο, (βασικά μπορεί όντως και να έσκασε βλήμα!) σκουπιδαριό, κιτς διαφημίσεις, κάτι κακομοιραίοι πεζοί που κυνηγάνε λεωφορεία, μερικά καμένα αμάξια (πώς και γιατί; ), κάτι καζίνο της κακιάς ώρας. Δεν είναι η πρώτη μου φορά στην Αλβανία, ούτε σε συνοριακό σταθμό, αλλά αυτή η εικόνα είναι αποκαρδιωτική , όπως και να το κάνεις. Πάμε όμως! Τα βουνά στον ορίζοντα είναι ταυτόσημα με του Ξηρομέρου. Και οι ελληνικοί συσχετισμοί δεν περιορίζονται εκεί, στα πρώτα χιλιόμετρα τα ονόματα των χωριών αναγράφονται και στις δύο γλώσσες. Μην πω ψέματα, οι γνώσεις μου για την ιστορία της περιοχής είναι περιορισμένες και η μίξη, η συνύπαρξη ή όποιος όρος είναι πιο δόκιμος με εντυπωσιάζει. Όπως με εντυπωσιάζει και το κάστρο του Αργυρόκαστρου, δείχνει άψογα διατηρημένο (εικόνα από google). O δρόμος επίσης είναι σε μια χαρά κατάσταση. Από προηγούμενη επίσκεψη θυμάμαι κάτι αρχαίες Mercedes να προσπερνάνε από πάνω τους πάντες στα Τίρανα. Πάει μια πενταετία από τότε, αλλά στο παρόν κομμάτι δείχνει να μην επαληθεύεται κάτι τέτοιο. Τα μπλόκα της τροχαίας είναι πανταχού παρόντα και όλοι πηγαίνουν μαζεμένα. Η αλήθεια είναι πώς σχεδόν σε κάθε ευθεία με κάποιο δέντρο για σκιά στη μέση είσαι μετά από λίγο σίγουρος για την παρουσία αστυνομίας προτού καν οι απέναντι σου παίξουν φώτα. Γελάω αναλογιζόμενος ότι αν έπαιζες φώτα σε Ελβετό θα κατέδιδε εσένα, αλλά και τον εαυτό του που σήκωσε πόδι από το γκάζι. Το Τεπελένι το ξέρω μόνο από το τραγουδάκι της 28ης Οκτωβρίου, αλλά κάπου εκεί αρχίζω να κατανοώ το γιατί οι τροχαίοι γυρεύουν διακαώς την σκιά. Μες στο καταμεσήμερο ο κάμπος καίγεται στο λιοπύρι και με την κίνηση να πυκνώνει η ζέστη αρχίζει να μην παλεύεται. Ακολουθώ δυο θηριώδη ουκρανικά SUV (πού βρέθηκαν εδώ οι Ουκρανοί; ) που κινούνται δίχως αύριο, αλλά σύντομα η κίνηση πυκνώνει τόσο που δεν νοούνται προσπεράσεις ούτε με μοτό. Είπαμε, διαδικαστικά χιλιόμετρα σήμερα, αλλά κάπως παραπάει. Η κατανάλωση νερού από τον αναβάτη σχεδόν ισοφαρίζει την κατανάλωση βενζίνης σ’ αυτό το κομμάτι.
  12. 8 points
    Αργοπίνω το κάτι-σαν-ελληνικό μου καθώς όσο περνάει η ώρα μαζεύεται κοσμάκης για επιβίβαση. Οι επτά φιλές του Ισραήλ μαζεύονται, Πολωνοί συν συμπραγκάλων και τέκνοις, πλούσιοι Τσέχοι με Velar, κακομοίρηδες Γερμανοί με καλτσόνι λευκό, δευτεροκρασάτες wanna-be ντόπιες influencers, μια χοντρή βρετανίδα με τον Ινδό γκόμενο και την μαμά του, απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. Σε λιγάκι το καφέ έχει τόση φασαρία, που προτιμώ να πάω να δω αν κουνιούνται τα βαπόρια. Δίπορτες κατασκευές, παρεμφερείς με τα φέρι του Αντιρρίου, απορώ πώς στο καλό τα έφεραν εδώ πάνω; Λόγω του φράγματος, πλωτό πέρασμα δεν φαίνεται να υπάρχει, τι στο καλό, τα συναρμολόγησαν επί τόπου; Από τις σκέψεις μου με βγάζει ένα τυπάκος με την οικογένεια του, τον είχα προσέξει από πριν λόγω της γυναίκας του που προσπαθούσε να πιεί καφέ κάτω από την μπούργκα. ‘Picture picture’ μου λέει. Απλώνω το χέρι προς το iPhone της γυναίκας του, αλλά μου κάνει νόημα ότι θέλει να τους βγάλω με την δική μου κάμερα. Weird flex but ok, χατίρι θα σου χαλάσω; Περιμένω να έρθει και η σύζυγος στο πλάνο, αλλά τίποτε, μόνο η κόρη. Τον ρωτάω στα Αγγλικά, δεν καταλαβαίνει και η γυναίκα του μεταφράζει σε κάποια αραβική γλώσσα ψιθυριστά. Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν θέλει να της απευθύνω τον λόγο, οπότε βγάζω την φωτο και τους αφήνω. Ξανά ο τύπος μου πιάνει κουβέντα, από πού είμαι και τα σχετικά. Προς μεγάλη μου έκπληξη, είναι Σαουδάραβας. Του λέω ότι δούλευα στο Dubai κάποτε και κατευναστικά αποκρίνεται ‘Dubai? Money over there, finish’. Αν βέβαια και οι Σαουδάραβες κάνουν διακοπές στην Αλβανία με νοικιάρικο Skoda Fabia diesel, μάλλον δεν πάει καλά ο Κόλπος! Κάποια στιγμή φορτώνουμε στο πλοίο και οι περισσότεροι πιάνουμε θέση κάτω από την τέντα του τελευταίου καταστρώματος για χασομέρι. Οι προπέλες δεν έχουν αρχίσει να γυρίζουν ακόμη, τα νερά παραμένουν γαλήνια με κάτι… στεγασμένα καïκάκια να έχουν εξοκείλει στο αμμοχάλικο. Α, ελπίζω να σας αρέσουν οι φωτογραφίες με αντανακλάσεις, γιατί τα επόμενο σετ θα παίζει αυτό το μοτίβο.
  13. 7 points
    Προτού το φαινομενικά καλό κομμάτι αρχίσει, για κάποιο λόγο μου έρχονται στο μυαλό συνομήλικες που κακοτριαντάρισαν. Αφήνω τις κρυάδες και ξεχύνομαι στον SH20, η ανάβαση είναι έπος απλά. Εξαιρετική άσφαλτος (όχι μόνο για ελληνικά δεδομένα), προβλέψιμη χάραξη, η χαρά του παιδιού. Το πρώτο κομμάτι είναι λίγο stop and go, σε φάση φουρκέτα, ανηφορική ευθεία αρκετή για να φτάσεις σχεδόν 200άρα, φρένα, πρώτη, πλάγιασμα και ξανά γέμισμα τις τρεις πρώτες ταχύτητες. Λουνα παρκ! Επτά χρόνια έχω στην κατοχή μου το 600F, σαν αυτό το κομμάτι δεν το έχω ευχαριστηθεί ποτέ. Πάντοτε θεωρούσα το κύκλωμα ψύξης του CBR ανώτερο του VFR με τα δυο διαμήκη ψυγεία, αφού το VFR στα ανηφορικά αλπικά πάσα ζεσταίνεται πανεύκολα, ενώ από μνήμης το εξακοσάρι παρέμενε καρφωμένο στους 83oC. Ε απλά μάλλον δεν είχε φάει τόσο άνοιγμα όσο σήμερα! Άνευ υπερβολής, οδηγικά και μόνο το Vermosh είναι από τις καλύτερες διαδρομές της Ευρώπης. Τα πάσα σε Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία, Ελβετία πάσχουν από την ίδια τους την φήμη: Χιλιάδες μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα και οι δυο χειρότερες πληγές της ανηφόρας: Αυτοκινούμενα και ποδηλάτες. Συν αστυνομία, συν influencers που σταματάνε όπου βρουν για ένα story, ειλικρινά στο Stelvio σιχτίρισα. Εδώ είσαι εσύ και άδειος, φρέσκος δρόμος. Να πάτε! Προς την κορυφή σε ένα πέταλο πετυχαίνω παρατηρητήριο με καντίνα. Μια παρέα Τσέχων έχει αράξει εκεί, σταματάω για… ενυδάτωση και τα χαζολέμε με τα παιδιά. Αυτό το ιδιαίτερο καλοκαίρι οι κουβέντες μονοπωλούνται από το πόσο εύκολη είναι η διέλευση από τα σύνορα λόγω COVID. Υπάρχει κάτι σαν γυάλινο μπαλκονάκι/πρόβολος για να χαζέψεις την θέα, διάφορα clubs έχουν αφήσει το logo τους εκεί, δεν είδα κάτι ελληνικό. Η θέα με κρατάει εκεί για αγνάντι. Ευθεία, όγκοι βράχου τεράστιοι. Αριστερά, ο ποταμός Cemi χάνεται στα φαράγγια με κάτι σαν συνοριακό σταθμό κάπου εκεί κάτω. Δεξιά, η πορεία που θα ακολουθήσω, την μαντεύει κανείς ως διαδρομή λόγω του ποταμού ανάμεσα στις βουνοκορφές. Α και ξέχασα, για να κατέβω ως το ποτάμι με περιμένει αυτό το ποταπό κομματάκι. Γιαμ γιαμ! Όσο έπινα ένα χυμό και χάζευα τη θέα, μια παρέα από τρια- τέσσερα Goldwing πέρασε με την φορά κίνησης μου. Μην έχοντας ως τώρα άλλες μοτοσυκλέτες για να συνταξιδέψω, ροβολιέμαι να τους προφτάσω στην κατηφόρα.
  14. 7 points
    Προσεγγίζουμε και ένα άνοιγμα που δείχνει να έχει κάποιες τουριστικές υποδομές, φαντάζομαι είναι πανέμορφα να ξυπνάς σ’ αυτά τα σπιτάκια. Ωστόσο προτίμηση μου είναι οι παρακείμενες αγροικίες με τις θημωνιές και τις καλλιέργειες. Παραπλέουμε από μια νησίδα με τον πανταχού παρόντα σταυρό, όταν ένα ταχύπλοο περνάει πολύ κοντά της πλανάροντας. Δεν έχω εμπειρίες από πλεούμενα, αλλά μόνο jet ski έχω δει να είναι τόσο σβέλτο. Καθώς κοντεύει πια δέκα, η κίνηση αυξάνεται με το νότιο κομμάτι να φαίνεται πολύ πιο ζωντανό. Μπόλικα βαρκάκια που στα δικά μου μάτια θυμίζουν έντονα ανατολική Ασία, η Ταϊλάνδη που λέγαμε. Albanian engineering, λεωφορείο μετατροπή σε βαρκάκι, να κόβεις βόλτες με το magic bus που έλεγε και το άΖμα. Διασταυρωνόμαστε και με άλλα δυο οχηματαγωγά, πέρα από το Alpine που διάλεξα, όλες οι άλλες εταιρείες έχουν πρωινό δρομολόγιο με την αντίθετη φορά που σημαίνει διανυκτέρευση προς Σκόδρα. Στο ένα καραβάκι δεν πέφτει καρφίτσα, σαν τσαμπιά κρέμονται ο επιβάτες. Το έταιρο καταλαμβάνεται από μοτοσυκλέτες και μόνο. Προσπαθώ να ζουμάρω στις πινακίδες, μάταια αναζητώ συμπατριώτες. Η δική μου μοτοσυκλέτα αραγμένη στην σχεδόν σκιά, τελευταία φορά εν πλω πρέπει να ήταν στα Κύθηρα όπου μια φουρτούνα παραλίγο να καταστήσει το μοτέρ μου sequel του μηχανισμού των Αντικυθήρων. Από το επίπεδο του parking πλεον χαζεύω τους γεωλογικούς σχηματισμούς: Πέρα από το να μοιάζουν με μπέικον, προσέξτε πόσο κατακόρυφα χάνονται στο έδαφος οι στρώσεις του βράχου. Θέλει ζουμ, αλλά παρατηρείστε κάτι σαν αμπέλι στην ρίζα του βράχου, πού σκαρφάλωσε το σπίτι του ο άνθρωπος; Η ξέρα με τον σταυρό σηματοδοτεί την τελευταία στροφή. Στο βάθος φράγμα, πλησιάζουμε το φινάλε.
  15. 7 points
    Ημέρα 2η, 08/07/21 Bajram Curri (AL) – Fierza (AL) – Koman (AL) – Gusinje (MNE) – Kralje (MNE) – Lipovo (MNE), 261km Αλλά γιατί έχω πρωινό ξύπνημα; Και τι στο καλό με έχει φέρει στο Bajram Curri; Όσο και να με ευχαρίστησε η χθεσινή εξερεύνηση του, δεν είναι δα και τόπος που κυριαρχεί στις προτιμήσεις κάποιου. Ε λοιπόν το αρχικό πλάνο διέφερε αρκετά. Για την πρώτη μέρα του ταξιδιού είχα σκεφτεί να διασχίσω τα Σκόπια και να περάσω μεγάλο μέρος της ημέρας στο Μαύροβο και το Εθνικό Πάρκο του. Το δεύτερο μισό της ημέρας σκόπευα να τραβήξω ανατολικά προτού μπω Κόσοβο με κατεύθυνση ξανά δυτική προς Prizren, ιστορική πόλη της περιοχής. Το Κόσοβο είναι περιοχή που δεν έχω περάσει ακόμη οπότε με ελκύει αρκετά σαν ιδέα να περιπλανηθώ προς τα εκεί. Το πρώην αφεντικό μου είναι Κοσοβάρος, εξαιρετικός Μηχανικός και σπουδαίος άνθρωπος, η φιγούρα του μου δημιουργεί μια προδιάθεση. Ωστόσο ελάχιστες ημέρες πριν την προγραμματισμένη αναχώρηση πληροφορούμαι ότι είναι εφικτό κάτι που είχα αρχικά βγάλει από τα πλάνα μου: Η τεχνητή λίμνη Κομάν διαθέτει φέρι που την διατρέχουν κατά μήκος, φέρι που περνούν από μαγικά φαράγγια που δεν περιμένεις να συναντήσεις τόσο νότια στον πλανήτη. Οι πληροφορίες γι’ αυτό το μέρος είναι πολύ περιορισμένες και δεν μιλώ για ελληνόφωνες πηγές. Σε μια αρχική αναζήτηση είχα δει για κάποια δρομολόγια σε ώρες που δεν βολεύουν. Ωστόσο, με πιο εντατική έρευνα βρίσκω ότι υπάρχει (πολύ) πρωινό δρομολόγιο με φορά από Ανατολή προς Δύση που σημαίνει ότι ταιριάζει με το πρόγραμμα μου. Άψογα, το Prizren μπορεί να περιμένει, εντοπίζω το Bajram Curri ως κοντινότερη πόλη με ξενοδοχείο και να ‘μαι! Γράφοντας για ‘πολύ πρωινή’ αναχώρηση, το καραβάκι σαλπάρει στις οκτώ. Το κατάλυμα είναι κοντά χιλιομετρικά, αλλά δεν ξέρω πόσο Οκ είναι ο δρόμος και πόσο χρόνο θα χρειαστώ. Συνυπολογίζοντας το ότι θέλω να είμαι κάπως νωρίτερα στο λιμανάκι, ότι χρειάζομαι κάποιο χρόνο για να φορτώσω τα συμπράγκαλα, το ξυπνητήρι μπαίνει για τις έξι, φανταρικό ωράριο. Στην ρεσεψιόν ούτε να ακούσουν ότι θα φύγω χωρίς πρωινό, ‘κύριε μου, το έχετε πληρώσει (εικοσιδύο ολάκερα και ολογράφως ευρώπουλα), τι λέτε, θα βάλουμε τον μάγειρα να έρθει πιο πρωί, δεν μπορείτε να φύγετε έτσι. Γενικότερα παντού η αντιμετώπιση από τους Αλβανούς είναι υπερφιλόξενη, αλλά τόσο πολύ δεν το περιμένω!
  16. 7 points
    Εξερευνώντας, το μοτίβο γίνεται εμφανές. Λες και κανείς δεν ενδιαφέρεται το μέρος που μένει να είναι στοιχειωδώς περιποιημένο, ελαχιστότατα να μην σου βιάζει το μάτι: Κάτι άβαφα κτήρια – κουτιά που ίσως είναι εργατικές κατοικίες με την Μερσέντα την 190Ε αραγμένη από κάτω. Οκ ως εδώ, αλλά ρε γαμώ την τρέλα σου, αν θες να απλώσεις την μπουγάδα, γιατί να το κάνεις πάνω στην ντάνα από λάστιχα; Όλα μοιάζουν σα να πρόκειται για έποικους, σαν να μην υπάρχει πρόθεση μόνιμης εγκατάστασης. Και όσο απομακρύνεσαι από τον κεντρικό δρόμο, το πράμα εκθετικά χειροτερεύει. Κουλούρες καλώδια, αρχαίες κουζίνες, τοίχοι πενήντα αποχρώσεις του γκρι. Δεν είναι θέμα φτώχιας, και στα βιομηχανικά χωριά της Ταϋλάνδης δεν έχουν να φάνε, αλλά δεν ήταν έτσι. Καρτ ποσταλ, ισοδύναμο των 50ies Cadillac στην Κούβα, αλλά στο Αλβανικότερο. Σπίτια δίχως τζάμια, δίχως κουφώματα, αλλά με την βαλκανική λουλουδένια κουβέρτα. Για λόγο που δεν μπορώ να φανταστώ, τα μισά παράθυρα είναι χτισμένα και η ταράτσα έχει όσες κεραίες έχει ο πύργος του ΟΤΕ στην Κηφισίας. Τι τόπος! Απρόσμενα καλοστοιχισμένα καυσόξυλα στο μαγαζάκι μιας άλλης εποχής. Ο τύπος στο μπαλκόνι με το ιδιαίτερο πηλίκιο (;) με κοζάρει παραξενεμένος. Οικήματα που μοιάζουν με post apocalyptic παραπήγματα, πώς σκατά βγάζουν χειμώνα τόσο βόρεια και ορεινά σε τέτοιες κατασκευές;
  17. 7 points
    Το ξενοδοχείο είναι η μέρα με την νύχτα (την μαύρη και άραχνη!) σε σχέση με όλη την υπόλοιπη πόλη, ένα κτήριο εξωτερικά μοντέρνο που δείχνει άψογο. Η πιτσιρίκα στην ρεσεψιόν παίζει και να είναι σε ηλικία Λυκείου, μιλάει ‘αγγλικά του netflix’ και όχι του φροντιστηρίου, όπως μιλούσαμε στην ηλικία της. Το δωμάτιο άψογο και πεντακάθαρο σε τιμή… κοκτέιλ του κέντρου της Αθήνας. Μέχρι και καθρέφτη με λειτουργία αφής που ενεργοποιεί εμφωλευμένα LED για μακιγιάζ έχει. Ενόσω ξεφορτώνω το μηχανάκι ένας τύπος μου πιάνει κουβέντα με την χαρακτηριστική αλβανική προφορά των ελληνικών, αυτή που άψογα κάνει ο Τσουβέλας. Μου επισημαίνει καμια δεκαριά φορές ότι είναι επικίνδυνο να βολτάρεις μόνος σου με την μηχανή. Όταν μαθαίνει ότι έρχομαι από Αγρίνιο μου αραδιάζει όλους τους πλακατζήδες, ξυλουργούς και υδραυλικούς του Νομού και δείχνει πολύ χαρούμενος, λες και βρήκε φιλαράκι από το Στρατό. Με προσκαλεί και για καφέ μάλιστα. Μετά το μπανάκι μου δεν τον βρίσκω στο ισόγειο, οπότε το πρόγραμμα έχει αυτό που εξ’ αρχής ήταν ο σκοπός μου: Εξερεύνηση μιας κωμόπολης του Αλβανικού βορρά. Πώς ζουν άραγε εδώ; Αρχική απάντηση: Όχι καλά! Με το που αφήνω το ξενοδοχείο, δέκα μέτρα μακριά, μια αγελάδα (!) και ένα κουτάβι τσιμπολογούν τα πεταμένα σκουπίδια. Ακριβώς πίσω τους, στο ισόγειο πολυκατοικίας πιτσιρίκια έχουν γράψει ‘Welcome to my hood’, ‘AK47’, ‘Dangerous zone 2021’ μαζί με κάτι σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κάτι σαν θλιβερό wanna be αστικό γκέτο. Μόνο θλίψη! Ο κύριος δρόμος χαρακτηρίζεται από ένα επίμηκες πλακόστρωτο μνημείο κουμμουνιστικής αισθητικής με το άγαλμα του πιο coοl τύπου να ατενίζει τον οικισμό με επικές βουνάρες στο φόντο. Badass όσο δεν πάει! Εκατέρωθεν του μνημείου, η εικόνα νομίζω είναι ότι χαρακτηριστικότερο της νοοτροπίας όσο αυτή αποτυπώνεται στην αρχιτεκτονική: Πρώτο πλάνο μπαλκονάρες, καφέ, νυχούδες και κιτς και καλά αρχαιοελληνικοί κίονες. Προτεραιότητες της τοπικής κοινωνίας. Δεύτερο πλάνο φρίκη: Πρώην μπαλκόνια που από ημιυπαίθριοι έγιναν δωμάτια με τον μάστορα να μισεί βαθιά την καλαισθησία. Τρώγλη της οποίας η ανομοιομορφία θα έστελνε Ελβετό να κάνει εισπνοές Εντελβάις.
  18. 7 points
    Πάμε παρακάτω, ο δρόμος δεν ισιώνει πουθενά, η χαρά του παιδιού. Και έχει αυτό το υπέροχο (για εμένα!) χαρακτηριστικό που απλά ακολουθεί το ανάγλυφο του εδάφους. Στην Ελβετία θα είχαν τραβήξει μια ευθεία με ένα τούνελ, εδώ απολαυστικά τραβερσάρεις κάθε ράχη, ρεματιά και μελίστα για να βγεις πιο κάτω. Εναλλαγές τοπίου ατελείωτες, από κατάφυτο δάσος σε ξερή γη και πάλι δάσος. Αν διαβάζω τον χάρτη σωστά, ο προορισμός μου είναι χοντρικά εκεί που σμίγουν όλα αυτά τα βουνά. Στο ιντερνετ αναφέρονται ως ‘ Αλβανικές Άλπεις’ και οι όγκοι αυτοί μάλλον το επιβεβαιώνουν! Εγκαταλελειμμένο βαρούλκο και στροφές, στροφές, ατελείωτες στροφές! Ίσως δεν αποτυπώνεται πολύ καλά, αλλά το έδαφος έχει μια πολύ ιδιαίτερη μορφολογία: Τα απόκρημνα βουνά κόβονται έξαφνα από μια επίπεδη πεδιάδα η οποία με τη σειρά της κόβεται μαχαίρι και κατακόρυφα από κάτι που δεν μπορεί παρά να είναι ποτάμι. Τι μέρος! Έχω σχεδόν φτάσει, τελευταίο γεφυράκι γι’ απόψε με καταγάλανα νερά και μια θεμελίωση πολύ κοντά στο νερό. Αφού ξαναφουλάρω για τέταρτη φορά σήμερα, αρχίζω την αναζήτηση του ξενοδοχείου. Ο κεντρικός δρόμος τιμά τα σουβλάκια στο Μοναστηράκι, λεωφόρος Μπαϊρακτάρη.
  19. 7 points
    @ksino1100 σε επόμενο κεφάλαιο αυτά @steven_04 όποια διαδρομή και να διάλεξες κατηφορίζοντας από Ολλανδία, κάτι όμορφο σε Άλπεις σίγουρα πέρασες πάντως! ____________________________________________________________________________________________________ Περιποιημένο μαγαζί με λουλουδάκια στα μπαλκόνια και θέα στην λίμνη. Το όρος Kurab (2751m!) στο βάθος πολύ επιβλητικότερο απ’ ότι δείχνουν οι φωτο, κρατάει μάλιστα και λίγο χιονάκι στην κορυφή Ιούλιο μήνα. Στην απέναντι όχθη κάτι σαν μνημείο; Δεν παίρνω όρκο τι ακριβώς, πάντως μια βαρκούλα πηγαινοέρχεται στην πλωτή πλατφόρμα-λιμανάκι. Ο πιτσιρικάς σερβιτόρος δεν μιλάει αγγλικά, αλλά παραδόξως συνεννοούμαστε στα γερμανικά. Πόσο αλλόκοτο αυτό, τρίτη φορά από το πρωί που εσανς Ελβετίας με ακολουθεί. Το μενού δείχνει λαχταριστό και μάλιστα λιχουδιές όπως… Lamb head / goat κοστίζουν μόλις 500 money! Μπορεί να δέχονται και credits ή simoleons, θα ρωτήσω! Φωτογραφίζω την χλωρίδα μέχρι να έρθουν τα μεζεδάκια μου όταν ένας πιο-στερεοτυπικός-πεθαίνεις πατέρας με ρωτά σε σπαστά γερμανικά ‘Τόσο ωραία πουλιά δεν έχετε στην Γερμανία;’ ΟΡΙΣΤΕ;;;; Έχοντας ακούσει τον διάλογο με το γκαρσόνι με περνά για Γερμανό τουρίστα, παρότι οι κάλτσες μου δεν είναι άσπρες. Ο ίδιος δούλευε σε (μαντέψτε!) κεμπαμπ στη Γερμανία. Φαίνεται πως όσοι Αλβανοί δεν πέρασαν από Ελλάδα την προπερασμένη δεκαετία, ανηφόρισαν προς Ντόιτσλαντ μεριά! Απολαμβάνω τα κρεατικά, πληρώνω 2 mana και 4 gold και με γεμάτο στομάχι συνεχίζω τον δρόμο μου. Διαδικαστικά χιλιόμετρα τέλος, όμορφος επαρχιακός από εδώ και πέρα.
  20. 6 points
    Προορισμός μου για το μεσημεράκι είναι η Mokra Gora και το εκεί Εθνικό Πάρκο. Έχω δει όμορφες εικόνες με τρενάκια και μια γραφική λιμνούλα, οπότε μάλλον ιδανικό μέρος για κολατσιό. Πρέπει να πλησιάζω μιας και συναντώ παραδοσιακά ξύλινα καλύβια και άλλα μνημεία λαογραφικού ενδιαφέροντος. Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω δεν μου φαίνεται να φτάνω, αν και θα ορκιζόμουν ότι μελετώντας την διαδρομή είχα δει ότι η Mokra Gora βρίσκεται κοντά στα σύνορα. Τι στο καλό; Σταματώ να τσεκάρω διεξοδικότερα τον χάρτη και απ΄ ότι φαίνεται προσπέρασα, επρόκειτο για το σημείο των άνωθεν φωτό. Γενικά δεν μου αρέσει να γυρίζω προς τα πίσω, ειδικά εφόσον σήμερα το έκανα αναγκαστικά μία φορά με τον χωματόδρομο, οπότε ψάχνω εναλλακτική. Φαίνεται ότι στρίβοντας αριστερά στην Kremna ένας ιδιαίτερα στριφτερός δρόμος δείχνει να οδηγεί προς τη λίμνη Zaovine η οποία δίχως άλλο θα είναι αυτή που είχα κατά νου. Φύγαμε; Λοιπόν, λέγοντας ότι η διαδρομή είναι στριφτερή στο χάρτη, δεν περίμενα τέτοιο πράγμα. Μιλάμε για ένα στενό δρομάκι που δεν ισιώνει πουθενά, για 30 χιλιόμετρα διαδρομή το GPS εκτιμά τρία τέταρτα διάρκεια. Βάζω σκοπό να το διαψεύσω, πρώτη και άγιος ο θεός. Απίστευτα διασκεδαστικό κομμάτι, πραγματικά δεν πρέπει να υπάρχει 50 μέτρα ευθεία μες στο δάσος, απλά πετάς την μοτοσυκλέτα δεξια-αριστερά. Ελέω Κυριακής, αρκετά αυτοκίνητα των οποίων η προσπέραση δεν είναι εύκολη, οπότε σταματώ για μια και μοναδική φωτογραφία στα πεταχτά προτού με ξαναπρολάβουν όσοι προσπέρασα με 12.000rpm! Κάτι σαν δασικό χωριό με καλύβες, τρία εστιατόρια και ενοικιαστήρια ATV προβάλει, ωστόσο για την λίμνη έχουμε ακόμη. Που να μην είχαμε δηλαδή! Η πλήρης απογοήτευση. Στη λίμνη υπάρχει ένα θλιβερό ξυλουργείο (με το πανταχού παρόν GOLF III), κάτι μισοχτισμένα σπίτια και το κυριότερο: Ελάχιστο νερό! Αυτό το άνυδρο βουρκαλάκι δεν θυμίζει επ’ ουδενί την φωτογραφία που είχα στο μυαλό μου. Απογοήτευση! Μήνες μετά, ανακαλύπτω ότι η εν λόγω λίμνη δεν είναι στη Mokra Gora της Σερβίας, αλλά Crno Jezero (Μαύρη Λίμνη) του Μαυροβουνίου. Τι Κοζάνη, τι Λωζάννη, πρέπει να βελτιώσω τα σλαβικά μου. Ελαφρώς ξενερωμένος, αλλά χορτάτος στροφές επιστρέφω στο δασικό χωριουδάκι πεινώντας σα λύκος, πέρα από δυο μπουκιές στο Σαράγεβο δεν έχω φάει το παραμικρό, καλά καλά στάση δεν έχω κάνει. Αγαπημένη Σέρβικη κουζίνα (ειδικά η σαλάτα Sopska!) με αστεία χαμηλό κόστος, έχουν μάλιστα έκπτωση 10% στους μοτοσυκλετιστές, άλλο και τούτο. Η έλλειψη καύσωνα σήμερα κάνει το φαγητό πιο… υποφερτό! Μελετώντας το χάρτη, συνειδητοποιώ ότι είναι σχεδόν τέσσερις και έχω μπροστά μου άλλες 4,5 ώρες οδήγησης σε σφιχτό επαρχιακό δρόμο. Χμμ δεν τα έκανα άψογα τα κουμάντα μου, αλλά στην τελική η οδηγική ευχαρίστηση είναι αυτοσκοπός του συγκεκριμένου ταξιδιού.
  21. 6 points
    Η επόμενη μεγάλη πόλη είναι το Mostar, γνωστή στους Ευρωπαίους για το γεφύρι της, στους Έλληνες για τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς, στους Αγρινιώτες για την καφετέρια των 00’s. Αρχικά δεν σκόπευα να περάσω από εδώ, ήθελα να κατευθυνθώ δυτικότερα και να κάνω τον γύρο μέσω του Εθνικού Πάρκου της Blindinje, δεν βαριέσαι, σάμπως είναι η πρώτη φορά που η πανδημία μου αλλάζει τα πλάνα; Κατηφορίζοντας προς την πόλη, η πρώτη εικόνα δεν είναι και η καλύτερη, ωστόσο οδηγώντας στους δρόμους της σχεδόν μετανιώνω που δεν πέρασα την νύχτα εδώ, δρόμοι μες στο πράσινο, παλιακά αρχοντικά, δεν είναι άσχημα. Μη έχοντας σύνδεση στο ιντερνετ, έχω χρησιμοποιήσει τα POIs του GPS για να με βγάλει στο νοσοκομείο. Προς έκπληξη μου με καθοδηγεί εδώ, στο πίσω μέρος από κάποια εμπορικά καταστήματα. Ψάχνω λίγο τριγύρω, το μόνο πράγμα που παραπέμπει σε νοσοκομείο είναι ο τεράστιος σταυρός που φαίνεται στο λόγο στο βάθος. Επόμενη πηγή γνώσης, βενζινάδες. Ο βενζινάς μου δίνει οδηγίες που με στέλνουν ξανά εδώ. Κάπου κάνω λάθος. Ρωτάω άλλον βενζινά, του ζητώ να μου πληκτρολογήσει τη διεύθυνση και βγαίνω όντως σε νοσοκομείο. Ρωτάω εδώ και εκεί, γρυ ξένες γλώσσες, επαναλαμβάνω συλλαβιστά Πι-Σι-Αρ Κο-βιντ μέχρι που κάποιος ασθενής που με πέρασε για βλαμμένο με βοηθά στα γερμανικά: Αναμονή 2 ώρες για αποτελέσματα, πληρωμή μόνο μετρητά σε τοπικό νόμισμα. Τίποτα από τα δύο δεν μου κάνει, αμπελαλε. Ξενερωμένος που έφαγα τόση ώρα και ζέστη για το τίποτε σήμερα το πρωί αποφασίζω να συνεχίσω για Σαράγεβο, πρωτεύουσα είναι, ε κάποια λύση θα βρεθεί. Μη έχοντας όρεξη να δω τις ομορφιές της πόλης, σταματώ για μια φωτογραφία του διάσημου γεφυριού της όταν τυχαία ο δρόμος με βγάζει απέναντί του. Άλλη ώρα ίσως είναι ευχάριστα, τώρα απλά ιδρώνω ατελείωτα με τα μοτοσυκλετιστικά. Όμορφα κτήρια στο κέντρο της πόλης είναι διάτρητα από σφαίρες, είναι δύσκολο να συλλάβει το μυαλό τις οδομαχίες που έγιναν εδώ πέρα. Με το GPS να με κατευθύνει σε λιθόστρωτα καλντερίμια, βρίσκομαι σε πλαγιά στο άκρο της πόλης, από εκεί διακρίνω ένα κτήριο του οποίου την ιστορία είχα διαβάσει, τον Πύργο των Ελεύθερων Σκοπευτών, θερισμένο επίσης από πυρά. Είναι τόσο σοκαριστικό το συναίσθημα αυτό, δεν πρόκειται για πίστα του Call of Duty, ούτε για μάχη που δόθηκε επί Τουρκοκρατίας, όλο αυτά συνέβησαν κατά τα παιδικά μου χρόνια! Θυμάμαι ακόμη παιδάκια από τη Σερβία να φιλοξενούνται από συγγενείς μου κατά τον πόλεμο, είναι τόσο μη συγκρίσιμη με την snowflake κοινωνία η όλη κατάσταση. Με τις σκέψεις μου χαμένες στα της περιοχής ανηφορίζω σιγά σιγά σ’ ένα δρόμο που επ’ ουδενί δεν σε προϊδεάζει ότι οδηγεί στην πρωτεύουσα.
  22. 6 points
    Δεν είμαι άνθρωπος με βαθιές θρησκευτικές αναζητήσεις ή και γνώσεις, αλλά αμυδρά θυμάμαι κάτι table flips επειδή κάποιοι μετέτρεψαν ναό σε mall το 20-30μΧ. Ε, δυο χιλιετίες μετά δεν βλέπω διαφορά, όσο πουλάμε εμείς μαγνητάκια με γαϊδουράκια στη Σαντορίνη, άλλο τόσο και εδώ τα γιφτ σόπζ. Η χαρά από κάτι θειάδες μου θα ήταν το μέρος, μέχρι και mousepad με την Παναγία πουλούσαν! Μια διαφορά σε σχέση με την ορθόδοξη εκκλησία είναι η ύπαρξη αγαλμάτων. Αν δεν το αποδίδει σωστά η εικόνα, τα του παταριού πρέπει να είναι γύρω στο ένα μέτρο. Και βέβαια γιατί όχι ο Πάπας σε φυσικό μέγεθος για selfies των πιστών; Από τη μια είναι αστείο, από την άλλη κωμικοτραγικό, πόσο μπορεί να εμπορευματοποιήσεις την πίστη, την ανάγκη, τον φόβο κάποιου; Μια ολόκληρη πόλη τουριστικά στημένη γύρω από αυτό! Μετέπειτα γκουγκλάρισμα από το δωμάτιο (είπαμε δεν υπάρχει ίντερνετ εν κινήσει!) αποκαλύπτει ότι ο σταυρός που φαίνεται στο λόφο φωτισμένος αποτελεί το ιερό σημείο όπου το 1981 εμφανίσθηκε αυτοπροσώπως η Παναγία και έκτοτε που προσελκύει τους προσκυνητές- τουρίστες. Ε, ένας εξ’ αυτών ήρθε για τον καταρράκτη και το μερικό διαφορικό στο όνομα!
  23. 6 points
    To σκηνικό μοιάζει τόσο αταίριαστο με τον γύρω τόπο, σαν να πέταξε κάποιος δέκα στρέμματα τροπικού δάσους κάμπου μέσα στο μεσογειακό καλοκαίρι! Ελάχιστος κόσμος που χαίρεται το νερό, δυο καντινούλες, υπέροχα, απλοϊκά, ανεπιτήδευτα. Πόσο όμορφα! Ένα γεφυράκι από σομπολιασμένες σανίδες σε περνάει απέναντι στον έτερο μικρό καταρράκτη. Δεν χορταίνω να φωτογραφίζω, κλικ και ξανά κλικ! Παίρνω μια μπυρίτσα από την αριστερή καντίνα, στη δίνουν χωρίς ποτήρι και έχουν κάτι πλαστικές καρέκλες στο χώμα, ούτε lounge ούτε δηθενιές, μου θυμίζει πολύ τα παιδικά μου χρόνια στα 90ies. Χαζεύω τις δυο τρεις παρέες που κολυμπούν και τους ζηλεύω, όλη μέρα έχω ιδρώσει και ξεϊδρώσει δέκα φορές πάνω στο tshirt μου. Δεν έχω προφανώς μαγιώ, αλλά βρε λες; Δεν γαμιέται λέω, και κάνω μια βουτιά με το μποξεράκι. Μαγεία, θα την θυμάμαι αυτή τη στιγμή. Η ζέστη της ημέρας να φεύγει από πάνω μου και εγώ να επιπλέω ανάσκελα σ’ έναν τροπικό καταρράκτη …στη Βοσνία με τους παφλασμούς του νερού του ως soundtrack καθώς το ρεύμα με πηγαίνει από εδώ και από εκεί. Τα λατρεύω τα ταξίδια! Την νιρβάνα μου χαλάει λίγο μια ημίγυμνη Κινεζούλα που την έχει φέρει εδώ ο Καυκάσιος sugardaddy. Η μικρή δεν έχει προφανώς καμία εξοικείωση με την κολύμβηση και τσιρίζει ενοχλητικά φορώντας μάλιστα και μπρατσάκια, οποία γελοιότις. Βγαίνω να στεγνώσω όπως όπως, στον μικρό καταρράκτη έχει εφορμήσει παρεάκι ντόπιες νεαρές με μπραζίλ και σελφοκόνταρα και ποζάρουν δίχως έλεος. Βαλκάνια – Ασία 1-0. Βαλκάνια – Ελβετία 10-0. Περιπλανιέμαι λίγο ακόμη βγάζοντας φωτό, ναι μεν το εύρος πλάνων είναι μικρό, αλλά με έχει συναρπάσει το μέρος τόσο! Καθώς είναι περασμένες οκτώ πλέον τα χρώματα γλυκαίνουν, οι αντανακλάσεις στο νερό άλλο πράγμα. Ανηφορίζω προς το parking κάποια στιγμή, τα χρώματα πορτοκαλίζουν, το πεύκο σου σπάει τη μύτη, τα τζιτζίκια ησυχάζουν, το κορμί χαλαρωμένο από το δροσερό μπάνιο, έχω μια τέτοια γαλήνη μέσα μου, η όλη αίσθηση μου θυμίζει εφηβικές μνήμες στις Κατασκηνώσεις κοντά στην Πρέβεζα. Φτάνοντας στο parking, μια όμορφη εικόνα με τις τελευταίες αχτίδες της ημέρας, τι ξεχωριστή ημέρα και αυτή! Σε ένα έρημο πια parking η γνώριμη φιγούρα με περιμένει. Με το μοτέρ να γουργουρίζει νωχελικά, παίρνω τον δρόμο της επιστροφής καθώς και το στομάχι σιγοντάρει πλέον στο γουργούρισμα.
  24. 6 points
    @ksino1100 αναζήτησε camp.lipovo στο insta, πρόκειται περί σαύρας Σας παρακαλώ, δεν θα 'θελα! __________________________________________________________________ Ημέρα 3η, 09/07/21 Lipovo (MNE)- Tara Bridge (MNE) - Pluzine (MNE) – Trebinje (BIH) – Kravica (BIH) – Medugorje (BIH), 417km Λατρεύω το συναίσθημα του να ξυπνάς σ’ ένα νέο τόπο και με μια γεμάτη ημέρα να σε περιμένει να την χαρείς! Το όμορφο συναίσθημα εντείνεται όταν με το που ανοίγεις τα μάτια σε περιμένει αυτή η όμορφη εικόνα. Και με τις βουνάρες του Μαυροβουνίου να ξετυλίγονται μπροστά σου, άλλο πράγμα! Το κρεβάτι σύριζα στην οροφή μπορεί να σήμαινε ότι όλη νύχτα η ζέστη με ταλαιπώρησε, αλλά ποιός τα μετράει αυτά! Κεντέρειο σπριντ 200 μέτρα ως τα ουρητήρια και τρία λίτρα ελαφρύτερος απολαμβάνω πια το καφεδάκι μου περιμένοντας την χθεσινοβραδινή παρέα να μαζευτεί. Νέα φιγούρα ένας τρελάρας Γερμανός που έχει παρκάρει το van του όλο το καλοκαίρι στο camp και αντί πληρωμής κάνει ξυλοκατασκευές για τους ιδιοκτήτες. Πέρασε το προηγούμενο βράδυ στην απέναντι βουνοκορφή με το mountain bike του, άνευ υπνόσακου. Υπόθερμο τον κόβω. Η κουβεντούλα είναι πολύ ευχάριστη, αλλά με περιμένει δρόμος και σήμερα, οπότε ώρα να πηγαίνω. Ο ιδιοκτήτης προσφέρεται να με πετάξει ως το CBR με το Defender του ‘in order not to carry all your belongings uphill’. Δεν ξέρω τι περίμενε, αλλά έκπληκτος αρθρώνει ένα ‘oh you travel damn light!’ όταν βλέπει μόνο ένα σάκο και το tankbag. Τον ευχαριστώ για την εξαιρετική φιλοξενία και παίρνω δρόμο σε πανέμορφη δασική διαδρομή. Κινούμαι παράλληλα με τον ποταμό Tara, με μια άλλη μοτοσυκλέτα θα άξιζε να περιπλανηθώ στο Biogradska Gora, αλλά δεν μπορώ να πω ότι η παρούσα βόλτα με χαλάει στο ελαχιστότατο. Ιδιαίτερα τα δέντρα εκατέρωθεν με ασυνήθιστα μεγάλο ύψος και σχεδόν καθόλου φύλλωμα χαμηλά, CBR for scale. Προσπαθώ από απόσταση να δώσω μια τάξη μεγέθους του ύψους τους. Είναι δεδομένο πια, όποτε βλέπω κάτι αντίστοιχο, απλά θα σκέφτομαι τις περιγραφές του klab για τα Φουρνά και είναι επίσης δεδομένο ότι αιωνίως θα αναβάλλω το πέρασμα από εκεί, πάει μια δεκαετία που όλο μετατίθεται.
  25. 6 points
    Επιστρέφοντας στα αλβανικά βουνά λοιπόν, εναλλάσσομαι μεταξύ των δύο πρώτων modes στο απολαυστικό κομμάτι της τελευταίας φωτογραφίας. Αν και δεν είμαι τόσο φαν της κατηφόρας, είναι φανταστική διαδρομή. Η μοτοσυκλέτα είναι απείρως πιο ευέλικτη από το VFR στις αλλαγές πορείας και αν και απαιτεί λίγο περισσότερη προσπάθεια για να πλαγιάσει, άπαξ και το κάνει σου δίνει μια αίσθηση σταθερότητας και ακρίβειας. Δεν τρέφω αυταπάτες, είμαι βέβαιος ότι πιο σύγχρονες μοτοσυκλέτες θα είναι ασύγκριτα πιο βελτιωμένες σε σχέση με το δύο δεκαετιών Honda μου, αλλά μου χαρίζει χαμόγελα αυτή η μοτοσυκλέτα εδώ πέρα! Γρήγορα προφταίνω τα θηριώδη GL1800, αλλά με συνεπαίρνει ο ρυθμός και απλά τα αφήνω πίσω μου, θέλω να απολαύσω αυτό το κομμάτι! Κινούμαι πλέον παράλληλα με το ποτάμι σε πιο επίπεδο έδαφος, χωμένος μες στο βαθύ φαράγγι. Οι σπασμένοι βράχοι τριγύρω και οι βαθιές χαρακιές στις βουνοκορφές υποδεικνύουν ότι τους χειμώνες ή στο παρελθόν, από εδώ περνούσε μπόλικο νερό. Ολομόναχος πλέον συνεχίζω το καταπληκτικό κομμάτι κινούμενος πιο γρήγορα απ’ ότι θα έπρεπε, δείχνει να μην έχει τελειωμό! Αυτό που δείχνει να έχει τελειώσει είναι η ενέργεια από το πρωινό στο ξενοδοχείο, περίπου οκτώ ώρες πριν. Αυτό το μαγαζάκι δείχνει τιμιότατο, ώρα για μαμ! Ένα πιτσιρίκι με ένα νεροπίστολο τρέχει να φωνάξει την μάνα του όταν με βλέπει να ψάχνω σκιά στο υπόστεγό τους. Εμφανίζεται μια φιλικότατη Αλβανίδα που με κοιτάζει απορημένα ‘are you only?’. Τι ατακάρα, θα μπορούσε να είναι στο σλόγκαν της εκδρομής! Μου βάζει το πιο δροσιστικό νερό που υπάρχει και ετοιμάζει ψαράκι από το ποτάμι δίπλα μας μαζί με κάτι εξαιρετικές πατατούλες μούρλια! Μέχρι να ετοιμαστούν αυτά περιεργάζομαι το χώρο, απέναντι προφανώς το σπίτι της και τριγύρω τα μελίσσια του άντρα της απ’ ότι μου λέει. Στη σάλα αφιερώσεις από διερχόμενους, μου λέει ότι το περασμένο καλοκαίρι πέρασε και μια παρέα ελλήνων, αλλά είμαστε σπάνιο θέαμα προς τα εκεί. Γλυκύτατο μέρος, τις αφήνω ότι Lek μου έχουν απομείνει και χορτάτος συνεχίζω με πορεία προς τα σύνορα.
  26. 6 points
    Ο κακός χαμός από βάρκες και οχήματα που δεν αφήνουν σπιθαμή ελεύθερη στην προβλήτα. Παρατηρώ ότι τριγύρω απ’ το φράγμα υπάρχει πλήθος από κατασκευές που μάλλον είναι σκοπιές. Αν σκεφτεί κανείς την ισχύ του φράγματος και το ότι κατασκευάστηκε τα τέλη του ’80, εποχή αλλιώτικη γεωπολιτικά, μάλλον έχει νόημα να υπάρχει φύλαξη της κατασκευής. Σε μια από τις ελάχιστες ιντερνετικές πηγές είχα διαβάσει ότι η έξοδος από το πλοιάριο είναι πολύ απότομη με κάποιους να παραπονιούνται ότι σχεδόν έσπασαν το αυτοκίνητο τους. Προσπαθώ να μην εμπιστεύομαι τέτοιες πηγές, καθώς άλλο πράγμα θεωρεί απότομο ο Γερμανός και άλλο ο Βόσνιος, αλλά αυτό το μεταλλικό σκαλοπάτι δεν δείχνει ενθαρρυντικό για το CBR! Και τι γυρεύει αυτή η Ελβετική σημαία πάνω από το τούνελ, βρε εμμονή με την χώρα της γελάδας! Λοιπόν το δέσιμο του πλοίου είναι ότι πιο βαλκανικό μπορούσε κανείς να φανταστεί! Στην Νορβηγία τα φερυ πιάνουν με βραχίονα από κάτι σαν μεταλλικό στύλο που είναι ποντισμένος στο νερό. Εδώ η μέθοδος είναι χαωτικά άλλη: Πρόσω μέχρι να κοπανήσει η μπουκαπόρτα στο τσιμέντο. Α, δεν το πετύχαμε, ξανά πίσω και πάμε άλλη μια φουλ γκάζι με τα μέταλλα να τρίβονται στην προβλήτα. Πάμε άλλη μία; Και άλλη μια τελευταία; Μπορεί να πήρε ίσως και πέντε προσπάθειες – κοπανήματα με την καθεμία να παίρνει και από ένα πάσο τον καταπέλτη. Μιλάμε πρέπει να αλλάζουν τρεις πόρτες την σεζόν αυτοί εδώ πέρα! Τελικά η έξοδος είναι ομαλή ακόμη και για χαμηλό μηχανάκι. Διασχίζω το τούνελ και από την απέναντι μεριά του σταματάω για να φορέσω μπουφάν και λοιπό εξοπλισμό. Με περιμένει ένα κομμάτι που με είχε στο σχεδιασμό πολύ προβληματίσει. Ένας αποτρεπτικός παράγοντας για το είδος της μοτοσυκλέτας και την μηδενική εμπειρία μου: Είκοσι – τριάντα χιλιόμετρα κακού χωματόδρομου! Το πρώτο κομμάτι είναι ανηφορικό με χαλικάκι και λακκούβες, ω άπειρες λακκούβες. Στην άσφαλτο έχω ως… χόμπι το απέφυγε-την-λακούβα και αυτή η συνήθεια φαίνεται να αποδίδει, αλλά απαιτείται μεγάλη προσοχή για να μην βρει η καρίνα κάτω, να μην γλιστρήσει υπερβολικά ο κώλος, να μην σκίσω τα ασφάλτινα ελαστικά μου και περνάω κορδόνι μες στο λιοπύρι. Αρχικά υποθέτω ότι οδηγώντας επιφυλακτικά θα καθυστερώ τα αυτοκίνητα, διαπιστώνω όμως ότι εν τέλει τα προσπερνάω. Ανά σημεία έχει νεροφαγώματα ή και βαθιές ροδιές που με μια σπορ μοτοσυκλέτα θέλουν προσοχή. Κάτι σε ελαφρύ on-off εδώ θα είχε μέχρι και πλάκα, πολύ καταλληλότερη μοτοσυκλέτα. Υδροκοπάω παλεύοντας να μείνω χαλαρός στα χειριστήρια, συμπάσχει και το Honda ανάβοντας το βεντιλατερ του με αυτές τις ταχύτητες. Πού και πού η θέα προς το ποτάμι πλέον, δεν είναι λίμνη πίσω από το φράγμα, είναι πανέμορφη, αλλά δεν μου κάνει κέφι να σταματήσω για φωτό, θέλω να περάσει αυτό το κομμάτι, κατά προτίμηση με εμένα, την μοτοσυκλέτα και τα ελαστικά της αλώβητους. Τα βάζω και με το Tomtom, μαλακισμένο χθες για δρομάρα μου έλεγες όριο τα 20 και στο Romaniacs των SS μου θες 50; Μετά από μερικά καρδιοχτύπια, κάποια γλιστρήματα, μπόλικα καντήλια και λίτρα ιδρώτα, άσφαλτος εν όψει. Αφού το κατάφερα σώος εγώ με το CBR και τα BT16, ε δεν υπάρχει λόγος να διστάσει κάποιος με… βαλκανικότερο όχημα να απολαύσει την λίμνη του Koman, ανεπιφύλακτα ενδιαφέρων προορισμός.
  27. 6 points
    Παίζω με την κάμερα ασταμάτητα, τα νερά αποκτούν μια θαμπάδα από τα ρεύματα και το αεράκι, τόσο όσο για να δώσουν έξτρα εικόνα στις αντανακλάσεις. Βράχια πιο απόκρημνα απ’ ότι μπορεί ο φακός να καταγράψει. Εκβολές από ρέμματα που δίνουν μια λευκή χροιά στα νερά, ευλογημένο τοπίο. Σε εσοχές του βράχου αποθέτει η κατεβασιά παλιόξυλα και φωλιάζουν πτηνά που φέρνουν σε κύκνο, προσπαθώ με zoom να τα καταγράψω χωρίς εξαιρετικό αποτέλεσμα. Σε κάποιο σημείο τα βράχια ανοίγουν και η λίμνη αποκτά για πρώτη φορά πλάτος. Ε αυτός ο θύλακας είναι μια τεράστια χωματερή, αμέτρητος αριθμός από μπουκαλάκια και άλλα πλαστικά πλέουν τριγύρω, είναι εντυπωσιακό. Η εικόνα μου θυμίζει άπειρα το ποτάμι δίπλα στο εργοστάσιο της εταιρείας στην Ταϋλάνδη, και εκεί το PET κοντράρει το νερό για το ποιος θα καταλάβει την επιφάνεια. Καθώς τα σκέφτομαι αυτά, το μάτι μου πέφτει στην ετικέτα από τον καραβίσιο καφέ μου, προϊόν Ταιλάνδης! Τι διαολεμένη σύμπτωση αυτή! Πρώτη φορά βλέπω καφέ Ταϊλάνδης και μάλιστα πού; Σε μια βάρκα στην Βόρεια Αλβανία. Τα έλεγε η Χρύσπα, μου κάνει πλάκα ο Θεός. Χεμ εεεε χαμηλώστε βρε παιδιά τα αλβανικά κλαρίνα στα μεγάφωνα, ενοχλούν την κουλτούρα μου. Η βαρκάδα κρατάει περί τις 2.5 ώρες και η εναλλαγή των τοπίων δεν έχει τελειωμό, διαγώνιοι βράχοι που χάνονται μες στα νερά… Πανύψηλα όρη με τη τροχιά μας κάπου στους φαινομενικούς πρόποδες… Καλύβια και συνδυασμός χριστιανισμού με αλβανική σημαία… Ξεροί για καλοκαίρι καταρράκτες Βράχια που θυμίζουν Kotor… …δεν ξέρω τι να περιγράψω πρώτο! Να πάτε, απλά να πάτε!
  28. 6 points
    Λύνουν τους κάβους και φύγαμε, η εκδρομούλα ξεκινά! Ταυτόχρονα ξεκινά στη διαπασών από τα ηχεία κάτι σαν αλβανική τσιφτετελέ, στο τέρμα όμως. Οι μελωδίες είναι ίδιες με δικά μας ΛεΠα και Κιάμο να περασμένους από google translate. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω και τα ποιοτικότερα ακούσματα, αλλά παραείναι νωρίς για σκυλέ παρτάκι στο κατάστρωμα! Ξεμακραίνουμε σιγά σιγά και το τοπίο αποκτά μια υπέροχη ομορφιά, στριφτεροί δρόμοι, συχνά λιθόκτιστοι, σκαρφαλώνουν τις κατακόρυφες πλαγιές οδηγώντας ποιος ξέρει που. Στον ορίζοντα το πέρασμα δείχνει όλο και να στενεύει. Τι μέρος! Με μια μικρή έρευνα, διαβάζω πως η λίμνη αυτή προέκυψε το 1988 με την κατασκευή του φράγματος. Μάλιστα, το φράγμα αυτό παράγει 600ΜW ηλεκτρικής ισχύος, το οποίο είναι σχεδόν ίσο με ένα GLX full takegawa καπμπυλατέρ έβδομο στάδιο. Ή αλλιώς τέσσερις ολόκληρες φορές η ισχύς ανανεώσιμων που δίνει η ΔΕΗ στην σελίδα της για τον Ελλαδικό χώρο! Κτήνος! Η λίμνη ως έκταση δεν είναι ατελείωτη, χοντρικά η μισή της δικής μας τεχνητής του Καστρακίου, ωστόσο μιας και δεν πλημμύρισε απλά μια κοιλάδα, αλλά είναι απλωμένη σε έναν ορεινό όγκο, πιο πολύ νωχελικό ποτάμι θυμίζει παρά λίμνη. Ψηλές κορ’φές στον ορίζοντα που κρατάνε ακόμη χιόνι, εκκλησάκια που δηλώνουν κάπως περήφανα την χριστιανοσύνη τους, το μάτι δεν χορταίνει. Απόνερα πίσω μας, αλλά μπροστά αρυτίδιαστα νερά και μια φύση - μεγαλείο τούτο το πρωινό του Ιούλη. Μικρές αγροικίες με το προσωπικό τους λιμανάκι, εικόνες που δεν σου έρχονται απ’ ευθείας στο μυαλό όταν σκέφτεσαι Αλβανία. Είχα την τύχη να περιπλανηθώ με το VFR στα φιορδ της Νορβηγίας, ε λοιπόν η λίμνη Koman δεν έχει πολλά να ζηλέψει από το Geirangerfjord, χωρίς ποιητική αδεία το τελευταίο. Κωνοφόρα με αραιό φύλλωμα, διάολε, σχεδόν θα μπορούσε να περάσει για Montana αυτό το πλάνο! Άφωνος απλά χαίρομαι την βαρκάδα καθώς τραβερσάρουμε από σημεία με πλάτος σκάρτα πενήντα μέτρα. Η χρωματική παλέτα δεν διαφέρει έντονα από αυτή των μαιάνδρων του Αχελώου προς το Αυλάκι. Όποτε ακούω παχιά λόγια για ‘ανάδειξη της περιοχής’ και λοιπά φαιδρά, αμέσως κάνω τον συσχετισμό με φράσεις όπως ‘πρέπει να μπει ιδιώτης’, ‘έρχονται ξένοι να δουν’, ‘βρέθηκε επενδυτής’ και λοιπά ξύλινα. Γαμώτη, έχουμε ως υποτιμητικό το ‘Αλβανός’ και κάτι αντίστοιχο με αυτή την βαρκάδα θέλει δουλειά πολλή για να προκύψει. Στενάχωρο.
  29. 6 points
    Μιναρές στο ορίζοντα. Να ‘μαι στο χωριουδάκι Pac, κάτι σαν παρατημένο περίπτερο με αλυσίδες και είδη σιδηροπωλείου για κάποιον λόγο; Οι ντόπιοι που φαίνονται στα δεξιά (άραγε λέγονται pacmen?) καρφώνονται στον ξένο που περπατάει στο χωριό τους. Πλήρης εγκατάλειψη στο κοινοτικό γραφείο, ξεχαρβαλωμένα κάγκελα, παράθυρα κακοχτισμένα με τσιμεντόλιθα και αυτό το μισητό VW Sharan, μια απέχθεια για οτιδήποτε ωραίο αυτή η φωτογραφία. Κάποτε υπήρχαν σοβάδες, σκεπή τζάμια, χάλι μαύρο τώρα. Εδώ πάλι, πλήρης κατάρρευση, αλλά το δορυφορικό πιάτο απαραίτητο αξεσουάρ. Απορώ με αυτούς τους πεντε-εξι που πίνουν καφέ στη μουριά, πώς είναι να ζεις μέσα σε τόση εγκατάλειψη, σε τόση αίσθηση ότι κάποτε υπήρχαν κάτοικοι, διάθεση να χτίσουν και τώρα απλά φυτοζοούν;
  30. 5 points
    Επίλογος Δεν έχω κάτι βαθυστόχαστο να γράψω ως επίλογο, δεν ήταν δα και καμιά επική εκδρομή στα πέρατα του κόσμου! Ευχαριστώ που διαβάσατε ως εδώ, ξέρω πως φλυάρησα κατά τόπους με λόγια και με εικόνες, προσπάθησα να μεταδώσω την ατμόσφαιρα του κάθε τόπου. Έτσι ως ‘παρακαταθήκη’ μια καταγραφή των τιμών βενζίνης ανά τις διάφορες χώρες για να συγκρίνουμε που θα βρίσκονται σε μερικά χρόνια. Αν αξίζει να γυρνάς μόνος, αν αξίζει να πηγαίνεις με την ‘λάθος’ μοτοσυκλέτα, είναι ερωτήματα που δεν έχουν μονοσήμαντη απάντηση, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ναι, γίνεται ακόμη και εν μέσω πανδημίας. Καλές βόλτες σε όλους, Στέφανος
  31. 5 points
    Το δικό μου πρόγραμμα όμως έχει συνέχιση του ταξιδιού, με τελευταίο σταθμό για την Βοσνία το Visegrad. Ως εκεί πάει κανείς από την πιο εύκολη διαδρομή Μ19.3, ωστόσο στο χάρτη βλέπω και την πιο στριφογυριστή R448, οπότε δεν τίθεται καν δίλημμα. Χώνομαι σε μια πανέμορφη διαδρομή μες στο έλατο, μικρά χωριουδάκια, ερημιά. Ο δρόμος είναι πολύ κατσαρός, νιώθω συνεχώς να πηγαίνω πάνω-κάτω σαν να μην έχει αποσβέσεις το μηχανάκι. Κάποια κίτρινα φυτά προσθέτουν χρώμα στο τοπίο, μιλάμε πλαγιές ολόκληρες γεμάτες από δαύτα. Και ξαφνικά, χωρίς κάποια προειδοποίηση, μετά τη Hrenovica η άσφαλτος τελειώνει. Σιγά το περίεργο θα έλεγε κανείς, συνεχίζουμε στο χωματόδρομο. Αλλά ο χωματόδρομος δείχνει να μην τελειώνει και να γίνεται όλο και πιο δύσβατος. Αναρωτιέμαι αν έχω κάνει λάθος, σε μια διασταύρωση συνειδητοποιώ ότι το τούνελ που βλέπω είναι πρώην σιδηροδρομικό που έχουν αφαιρέσει τις ράγες! Επιμένω λιγάκι στην περίπτωση που σε 500 μέτρα υπάρχει άσφαλτος, αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, ίσα ίσα που οι κλίσεις αυξάνονται. Κάποια στιγμή το παίρνω απόφαση, δεν αξίζει το ρίσκο, αναστροφή και επιστροφή στον κυρίως δρόμο που μου πρότεινε το maps. Ταξιδεύοντας δεν το πρόσεξα, αλλά θα έπρεπε να είχα στρίψει δεξιά πριν την Hrenovica και ίσως έβγαινα από άσφαλτο στον προορισμό μου. Τι να κάνουμε, εν γνώσει μου πήγα με ακατάλληλη μοτοσυκλέτα! Πίσω ολοταχώς λοιπόν που έλεγε και η καρικατούρα. Δεν ξέρω αν φταίει ο πόλεμος, αλλά από το σιδηροδρομικό δίκτυο λείπουν οι γέφυρες, σταματάω για να απαθανατίσω ότι απομένει από μια. Ένας αγχωμένος παππούλης έρχεται προς το μέρος μου όσο φωτογραφίζω, μου δίνει το κινητό του και ένα σημείωμα σε κυριλλικό. Δεν τον καταλαβαίνω, αλλά επιμένει, πρόκειται για τον κωδικό για να ξεκλειδώσει το κινητό του και θέλει να το πληκτρολογήσω. Δείχνει απαρηγόρητος, όσο και να προσπαθώ ο κωδικός δεν δουλεύει, προσπαθώ να του δώσω να καταλάβει ότι μπορεί να καλέσει από το δικό μου κινητό αν χρειάζεται κάποιον, άκρη δεν βγήκε ποτέ! Ξανά λοιπόν στον κυρίως άξονα που κινείται σε μια εναλλαγή γυμνών οροπεδίων και πυκνό ελατόδασων. Η διαδρομή σου κρατάει το ενδιαφέρον, αρκετές φορές οι διερχόμενοι με σώζουν από αστυνομικά μπλόκα παίζοντας μου φώτα. Σε ένα βέβαια, ο αστυνομικός κοιμάται στο περιπολικό με το κεφάλι του να χάσκει έξω από το παράθυρο. Λατρεύω να βρίσκομαι στα βαλκάνια!
  32. 5 points
    Τα μπουρδούκλωσα; Περί ∂ ο λόγος, αν θυμάμαι καλά λέγεται και μερικό διαφορικό το πχ ∂x ή μόνο μερική παράγωγος; Δεν παίρνω όρκο, ε΄χω χρόνια να τα πιάσω! Θα με μάζευαν από τα δόντια Βόσνιου γορίλα αν σήκωνα καμέρα εκείνη την ώρα. ____________________________________________________ Ημέρα 4η, 10/07/21 Medugorje (BIH) – Mostar (BIH) – Olympic Village (BIH) – Sarajevo (BIH), 203km Για σήμερα το πλάνο είναι κάπως απλούστερο με πολύ λιγότερα χιλιόμετρα συγκριτικά με τις άλλες ημέρες και κυρίως με πολύ λιγότερες ώρες πάνω στη σέλα. Ο λόγος; Μια πόλη που από χρόνια ήθελα να επισκεφθώ: Το Σαράγεβο. Ωστόσο, τα ξενοδοχεία δεν έχουν check-in πριν τις 15:00, οπότε δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να καλύψω την απόσταση ως εκεί νωρίτερα. Είναι η πρώτη ημέρα στο ταξίδι που δεν περιλαμβάνει διάσχιση συνόρων, ωστόσο πρέπει να καλύψω μια υποχρέωση: Πρέπει να κάνω PCR τεστ για να περάσω τα Σέρβικα σύνορα αύριο. Αύριο βέβαια είναι Κυριακή και απ’ όσο έχω δει δεν βρίσκεις διαγνωστικά κέντρα Κυριακή, οπότε η δουλειά πρέπει να γίνει σήμερα. Η ρεσεψιονίστ με έχει ενημερώσει από την προηγούμενη ότι στον υπερναό που βόλταρα το βραδάκι γίνονται τεστς, οπότε λίγο πριν την ώρα που ανοίγει το κέντρο φορτώνω το CBR και καβαλάω προς τα εκεί. Αρχικά νομίζω (ή εύχομαι!) πως είμαι στην ουρά για το συσσίτιο, όχι για κορωνοτέστ: Ένα τσούρμο κακομοιραίοι μπουλούκι στο προαύλιο και δυο καθολικές μοναχές σ’ ένα γραφειάκι να συμπληρώνουν χειρόγραφες αιτήσεις. Όπως βλέπω την δουλειά με το ασύντακτο πόπολο, συμπληρώνεις μια χειρόγραφη αίτηση και περιμένεις δίπλα (όχι πίσω!) από τους άλλους μέχρι να θεωρήσει η Αδελφή ότι ήρθε η σειρά σου. Πρίμα, μια ωρίτσα στην αναμονή την έχω στο νερό. Ψάχνω να βρω κανέναν αγγλόφωνο να καταλάβω ακριβώς πώς παίρνουμε αποτελέσματα, άκαρπες οι προσπάθειες. Βόσνιοι και Ιταλοί που έχουν έρθει με τα ΚΑΠΗ να προσκυνήσουν. Κάπου πιάνει το αυτί μου μια γυναικεία νταλικεροφωνή ‘this fookin’ Italian jumped the queue, I swear to mi mom!’ Αααα εδώ είμαστε, pubοβια βρετανίδα με τους γονείς της. Μου εξηγεί ότι μετά το τεστ πρέπει να περιμένεις 2-3 ώρες να σου δώσουν εγγράφως τα αποτελέσματα, δεν γίνεται να στα στείλουν με κάποιο τρόπο. Και στην Ελβετία γκρινιάζαμε που σου στέλνουν σε ξεχωριστό mail το QR και το password. Μάλιστα, δεν υπάρχει περίπτωση να φάω την ημέρα εδώ, την ευχαριστώ και περπατάω προς τη μηχανή. ‘May God bless you and your travels young man, amen’ μου φωνάζει ο θρησκευόμενος πατέρας της. ‘May He bless you guys tonight against the queue-jumping Italians’ του πετάω, απόψε είναι ο ημιτελικός του Euro ανάμεσα σε Ιταλία – Αγγλία. Όπως απεδείχθη, η ευχή δεν έπιασε, αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν εκτίμησε το σχόλιο μου.
  33. 5 points
    Στο πέρασμα ως το ξενοδοχείο το μεσημέρι δεν το πρόσεξα, αλλά απ’ ότι φαίνεται ο λόγος που η πόλη έχει τόσα καταλύματα είναι ο θρησκευτικός τουρισμός, καθώς το μάτι ψάχνει ταβερνάκι, βλέπω πιο πολλές Παναγίες απ’ όσες άκουγα από τον δάσκαλο οδήγησης μου! Παρκάροντας, βλέπω ότι γιορτάζουν την τεσσαρακοστή επέτειο της πρωτεύουσας του Μαριανισμού που δείχνει να είναι κάτι σαν ξεχωριστή λατρεία (αίρεση; Δόγμα; Δεν παίρνω όρκο) της Παναγίας. Προτεραιότητα οι σωματικές ανάγκες και έπειτα οι πνευματικές, βρίσκω κάπου να φάω και είδωμεν αργότερα περί τίνος πρόκειται. Δυο μπουκιές και ένα ντουζάκι αργότερα είμαι καθ΄ οδόν ξανά, έχοντας κακώς επιλέξει ένα υπερβολικά σκοτεινό μονοπάτι-ρέμα για να κόψω δρόμο. Ένας μεγάλος ναός είναι το μόνο που διακρίνω καθώς περπατάω με το φλας το κινητού για φακό. Ο προαύλιος χώρος φαίνεται να έχει πάγκους για χιλιάδες πιστούς. Δεν έχει αρκετό δυναμικό εύρος ο φακός για να το πιάσει στο ίδιο καρέ, εκατέρωθεν της ‘σκηνής΄ γιγαντοοθόνες απεικονίζουν κάποιο ειδώλιο της Παρθένου Μαρίας. Και απ’ ότι φαίνεται υπάρχουν και VIP πιστοί που δικαιούνται λευκά παγκάκια μακριά από την πλέμπα. Τα βιτρώ είναι εντυπωσιακά. Βασικά μόνο και μόνο ότι σε χώρα με έντονο μουσουλμανικό στοιχείο συναντάς τέτοιο ναό που θυμίζει δυτική Εκκλησία είναι εντυπωσιακό από μόνο του. Βεβαιώνομαι ότι δεν φοράω τιραντέ και δεν θα ξεμυαλίσω καμια περαστικό με την προκλητικότητα μου και συνεχίζω το σουλάτσο. Ομολογώ ότι στο άκουσμα της λέξης ‘Βοσνία’ δεν μου έρχεται στο μυαλό αυτού του τύπου ναός, ούτε βέβαια και καταπράσινοι καταρράκτες.
  34. 5 points
    11.30 το βράδυ, νταγκλα, πρώτη επαφη σε αγγλικό έδαφος στο Dover, πριν ακομα βγω από το λιμάνι μπαινω στον κόμβο απο τα δεξια και με τυφλωνουν τα φώτα της νταλίκας που έρχεται
  35. 5 points
    Δεν προλαβαίνω να κατεβάσω στάντ όταν μπόμπιρας βαριά δύο χρονών έρχεται.. τρεκλίζοντας προς το CBR με τον χαρακτηριστικό βηματισμό που έχουν τα παιδάκια λόγω πάνας και δεν ησυχάζει αν δεν τον ανεβάσει η μάνα του στη σέλα. Την προειδοποιώ να προσέχει την καυτή εξάτμιση και μου λέει απηυδισμένη ότι άλλη δουλειά δεν έχει με τον πιτσιρικά, μόνο μηχανάκια! Ξεφορτώνω την μοτοσυκλέτα και αλλάζω σε πολιτικό παντελόνι και κοντομάνικο, θα πάω squid στο πάρκο κανένα εικοσάλεπτο μακριά (όχι, τότε δεν είχε κυκλοφορήσει το squid game ακόμη!) Είναι μεσημέρι, κάνει τρελή ζέστη και τα τζιτζίκια δίνουν πόνο. Με το που φοράω κράνος η ένταση πέφτει στο ελάχιστο, δεν ξέρω πώς αλλά η HJC έκανε εξαιρετική δουλειά στο τουριστάδικό της! Δυο γκαζιές μετά είμαι στο Kravice. Όπως προανέφερα, ως μέτρο σύγκρισης είχα το πάρκο Plitivice της Κροατίας. Εκεί έχει δύο εισόδους, αχανή parking, καμια δεκαριά προεπιλεγμένες διαδρομές, unimog και ηλεκτρική βάρκα που σε πάνε βόλτα στους καταρράκτες, ανάπτυξη και ‘ανάπτυξη’ όπως και αν την εννοεί κανείς. Είχα πάει το 2017 προ Covid και ξαναπήγα το 2021, ένα και το αυτό. Ωστόσο, στο Kravice σήμερα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική, πιο.. Βόσνια! Παρκάρω σε ένα μικρό parking, δένω το κράνος στην μοτοσυκλέτα και πάω προς την είσοδο χωρίς να συναντήσω σχεδόν άνθρωπο. Πάω να βγάλω εισιτήριο και ο φύλακας με ρωτάει ‘Μόνος σου είσαι; Με τα πόδια; Ε καλά, πέρνα χωρίς να πληρώσεις’. Δις ιζ Μπαλκανζ μείτ! Κατηφορίζω ένα δρομάκι, η επέμβαση φαίνεται ήπια, μόνο δρομάκια χωμένα στο πράσινο και ένας πάγκος με μέλι, μαρμελάδες και σχετικά προϊόντα. Ο χώρος δεν σε προϊδεάζει για το ότι μπορεί να υπάρχει κάτι όμορφο τριγύρω, ίσα ίσα, ο ορίζοντας είναι οι κοιλαδογέφυρες της Εθνικής οδού. Αλλά λίγα βήματα παρακάτω οι φυλλωσιές ανοίγουν και μπάμ! Καλωσόρισες στον καταρράκτη του Kravice!
  36. 5 points
    Xμμμμ απ ότι βλέπω στο προτελευταίο post μπουρδούκλωσα τα links και έβαλα την ίδια φωτο τρεις φορές. Δεν μπορώ να κάνω επεξεργασία, τις παραθέτω εδώ μιας και το επόμενο κομμάτι είναι άνευ ιδιαίτερων εικόνων. _______________________________________ Ξενερωμένος και με την ζέστη να χτυπάει κόκκινο συνεχίζω για Niksic. Χρησιμοποιώ τα ακουστικά για να ακούω την πλοήγηση, αλλά το νέο κράνος παραείναι σφιχτό στ αυτιά με αποτέλεσμα η αφαίρεση του κράνους να είναι πολύ επίπονη. Οπότε μες στο λιοπύρι προστίθεται το δίλλημα ‘να αφυδατωθώ ή να τσιρίξω από τον πόνο βγάζοντας κράνος για μια γουλιά;’ Θυμάμαι ότι πέριξ της λίμνης του Νiksic η διαδρομή είναι ένα ευχάριστο πιστάκι, αλλά έχω τόσο ξενερώσει που ακολουθώ παλιά μου βήματα που δεν το απολαμβάνω ιδιαίτερα. Στα σύνορα καθυστερούμε πάρα πολύ, θυμάμαι πώς και την περασμένη φορά στο συγκεκριμένο φυλάκιο μας είχαν κάνει μανούρα επειδή η συνταξιδιώτισσα είχε ταυτότητα και όχι διαβατήριο. Κατά την προσφιλή συνήθεια, ο συνοριακός μιλάει την τοπική γλώσσα και μόνο. Κάτι με ρωτάει με επιμονή, νομίζω ότι είναι σχετικό με PCR, αλλά δεν το απασχολεί αυτό, κάτι άγνωστο θέλει. Του λέω ‘ντα ντα’ και με αφήνει να φύγω, αναρωτιέμαι αν κατέθεσα ότι μεταφέρω 30 κιλά κοκαΐνη, θα δείξει! Κάτι που μπορεί να μπερδέψει εύκολα σ’ αυτό το κομμάτι της Βοσνίας, είναι οι άπειρες σημαίες και επιγραφές που αναγράφουν Republika Srpska (ναι και τα πέντε σύμφωνα στη σειρά!) με χρώματα που θυμίζουν έντονα σημαία της Σερβίας. Κάπως πιο βιαστικά θα νόμιζε κανείς ότι πρόκειται για την ‘Δημοκρατία της Σερβίας’, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για κάποιο είδος διοικητικής επαρχίας που καλύπτει αυτό το μέρος της χώρας και στο οποίο κατοικεί η πλειονότητα των Σέρβων της Βοσνίας που ‘ξέμειναν’ εντός πάρα πολλών εισαγωγικών στην περιοχή μετά την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας. Άλλη μια από τις πολλές ιδιαιτερότητες της βαλκανικής! Σε μια βαρετή αναμονή για σφράγισμα, η βοηθός της οδοντιάτρου μου (γεννηθείσα σαφώς μετά τη διάσπαση) μου εξηγούσε πως οι γονείς της που μεγάλωσαν επί Γιουγκοσλαβίας νιώθουν Σέρβοι, αλλά η ίδια έχει Βόσνια εθνική ταυτότητα. Ποτέ δεν θα βαρεθείς σε τούτη την χερσόνησο! Συναντώ μέρη που θυμάμαι από το προ πενταετίας πέρασμα, ένα παραποτάμιο καφέ όπου είχαμε αράξει έχει πλέον εξελιχθεί και κόσμος απολαμβάνει το μπανάκι του. Κοντά στην Trebinje είχα τότε βγάλει μια από τις τω καιρώ εκείνω καλύτερες φωτογραφίες μου, κάπου θα την ξεθάψω. Η πόλη καθ’ αυτή δείχνει σαφώς καλύτερη απ’ ότι θυμόμουν, ειδικά παραποτάμια είναι σχεδόν γραφικά. Έχει όμως άπειρη ζέστη το καταμεσήμερο, μια σβέλτη φωτό και βάμος! Το μη-διάτρητο παντελόνι κάνει τα πόδια μου να φλέγονται, πλάκα πλάκα πάνε ακριβώς δέκα χρόνια απ’ όταν το απέκτησα!
  37. 5 points
    Όμορφο κτίσμα στο διάσελο της κορυφής, φυσάει ένας αέρας που κάνει τα θερισμένα χωράφια να σχηματίζουν δίνες. Θυμάμαι από την περασμένη φορά μια μικρή λιμνούλα και όσο και να την αναζητά το μάτι, μόνο ατελείωτα σπιτάκια για σκι απαντάω. Είναι πραγματικά πολλές δεκάδες από δαύτα, τον χειμώνα πρέπει να είναι εξαιρετικά δημοφιλές το μέρος. Βρίσκω έναν ξενώνα με πολύ όμορφα ξύλινα τραπεζάκια και κάθομαι για πρωινό και για αναζήτηση καταλύματος γι’ απόψε. Τα τελευταία χρόνια με την πτώση του κόστους των mobile data είμαστε εύκολα online διαρκώς και η αναζήτηση μιας πληροφορίας, του χάρτη ή το σκότωμα μιας αναμονής χαζεύοντας στα social είναι πια… κοινωνικά αγαθά σχεδόν. Τριγυρνώντας σε χώρες άνευ roaming αναγκάζεσαι ν’ αναζητάς μέρη με WiFi και το κυριότερο δεν είσαι σε θέση να επικοινωνήσεις ανά πάσα στιγμή. Νιώθω πώς δεν μ’ ενόχλησε ιδιαίτερα το τελευταίο! Μια ομελέτα, μια κράτηση και ένα εσπρεσάκι μετά, καβαλάω και σύντομα βρίσκομαι σε σταυροδρόμι ξεμακραίνοντας από την παλιά διαδρομή μου. Αιτία; Όχι το παρατημένο ξενοδοχείο για σκιερς… …αλλά το Εθνικό Πάρκο Durmitor δίπλα του! Βουνάρες, here I come!
  38. 5 points
    Καθώς τρώμε μου λένε λεπτομέρειες της ιστορίας τους, για το πώς κατασκεύασαν με τα χέρια τους όόόλες της ξύλινες κατασκευές, για τους -20oC του χειμώνα, για το ότι είναι το πρώτο καλοκαίρι λειτουργίας τους, για την ζωή τους πριν έρθουν στο Μαυροβούνιο, για τις δυσκολίες αποδοχής τους από τους ντόπιους και την γραφειοκρατία και τη διαφθορά. Όσο συζητάμε μάλιστα, το τηλέφωνο του ψηλού χτυπάει και προς έκπληξή μου απαντάει στα σέρβικα. Εν τέλει είναι η αστυνομία και τον ενημερώνουν ότι έγινε καταγγελία ότι ο ίδιος έβαλε φωτιά σε ένα βουνό πενήντα χιλιόμετρα από εδώ. Με ενημερώνει ότι είναι καθημερινό φαινόμενο αυτό, να τον διαβάλλουν και να τον κατηγορούν για ότι συμβαίνει στην περιοχή. Αναφέροντας του την φωτιάς τα σύνορα και το ότι δεν νοιάστηκε κανείς, μου εξηγεί ότι πρόκειται για εμπρησμούς με σκοπό όχι την οικοπεδοποίηση, αλλά την βελτίωση της συγκομιδής μανιταριών το επόμενο Φθινόπωρο. Κουλό; Με το πίρι πιρι, τις ιστορίες και τα γέλια έχουμε κατεβάσει τρια μεγάλα μπουκάλια μπύρα που με κερνάνε αδιάκοπα από κάτι διαφανή πλαστικά μπουκάλια 1.5 λίτρου, σαν αυτά της Κόκα-κόλα. Έχει πάει αργά όταν το σχολάμε μιας και τα παιδιά έχουν πρωινό ξύπνημα για να συναντήσουν κάποιον διεκπεραιωτή στην πρωτεύουσα για κάτι έγγραφα. Απρόσμενη συνάντηση, πολύ ευχαρίστηση έκπληξη και μια κοινωνική βραδιά υπέροχη! Αράζω λίγο στο δωματιάκι μου, τι ευχάριστος χώρος. Αναλογίζομαι το ξενοδοχείο στην Αλβανία απ’ όπου έφυγα το πρωί, απίστευτο, νιώθω λες και έχουν περάσει μέρες! Με τα πόδια στα κάγκελα απολαμβάνω το βραδινό αεράκι στο μπαλκόνι, το ποτάμι κυλάει στο βάθος και πέραν τούτου τίποτε. Με 30 δευτερόλεπτα έκθεση η κάμερα πασχίζει να καταγράψει τον βράχο, σκοτάδι, γύρω μου σκοτάδι! Κάποια στιγμή σκαρφαλώνω την σκαλίτσα και την πέφτω για ύπνο στο παταράκι. Άντε καληνύχτα!
  39. 5 points
    Με υποδέχονται τα πιο χαδιάρικα σκυλιά που έχω δει τελευταία, μάλλον κακοί φύλακες, αλλά εξαιρετική παρέα! Ο χώρος δείχνει πολύ μερακλίδικος, ξύλινα σπιτάκια παντού, περιποιημένα κήπια, φανταστικά! Ακριβώς από πίσω κυλάει το ρέμα. Τα νερά του πρασινωπά και με ένα ευχάριστο soundtrack που ούτε ξεκουφαίνει, ούτε σε στέλνει τουαλέτα ανά δεκάλεπτο! Προς ώρας είμαι ο μόνος επισκέπτης, κάνω ένα ντουζάκι και αράζω σε μια ξαπλώστρα ενώ ο ήλιος χάνεται στην ράχη την ώρα που το πότισμα σχηματίζει αντανακλάσεις παντού. Αυτά είναι! Το σπιτάκι μου είναι ένα από τα δύο που βρίσκονται αραγμένα στο λόφο, πολύ κοντά στο τι είχα στο μυαλό μου. Έχει πέσει ο ήλιος πια όταν φτάνει η ιδιοκτήτρια που γνώρισα πριν, μαζί με έναν δίμετρο τύπο και μια άλλη κοπέλα. Μου συστήνονται και γνωριζόμαστε καθώς τους βοηθάω να ετοιμάσουμε το δείπνο. Πρόκειται για ένα ζευγάρι Ολλανδών που βρέθηκαν να ταξιδεύουν στο Μαυροβούνιο και συμπάθησαν τόσο την χώρα που αποφάσισαν να αγοράσουν γη εδώ και να φτιάξουν το camping που βρίσκομαι σήμερα. Η άλλη κοπέλα είναι η αδερφή της ιδιοκτήτριας η οποία περνά τον μέγιστο χρόνο που της επιτρέπει η τουριστική βίζα εδώ, ούσα κι αυτή ξετρελαμένη με τον τόπο. Μιλάνε και οι τρεις άψογα Αγγλικά, έχουν άπειρη ενέργεια και μου είναι πολύ ευχάριστη παρέα μετά από δύο μέρες που έχω περάσει μόνο με σπαστές εκφράσεις και στοιχειώδη επικοινωνία.
  40. 5 points
    Η κατάβαση προσφέρει θέα σε απόκρημνες πλαγιές: Βράχος, χιόνι και έλατο όλα μαζί. Τι σπουδαία τοπία αυτό το Μαυροβούνιο! Η άσφαλτος έχει μπαλώματα, αλλά τουλάχιστον οδηγώ στη σκιά, χωμένος μέσα σε τούνελ βλάστησης. Φτάνω επιτέλους στο ποταμό Τάρα, θα με συντροφεύσει αρκετά αυτό το ποτάμι. Ο δρόμος γίνεται πιο κεντρικός και κάνουν ξανά έργα. Αυτό σημαίνει ότι με στέλνουν από παρακάμψεις, αυτή τη φορά γλιστερή λάσπη αντί για χαλίκι, πολύ off-road έπεσε σήμερα! Τρομακτικό σημείο ένα θεοσκότεινο τούνελ: Μεσημέρι Ιουλίου, η κόρη του ματιού είναι όσο πιο συνεσταλμένη θα μπορούσε και μπαμ βρίσκεσαι σε τούνελ που δεν βλέπεις την έξοδο και δεν έχει το παραμικρό φωτάκι ή διαγράμμιση. Πανικός για τα πρώτα μέτρα, νιώθεις σαν να οδηγείς με σφαλισμένα τα μάτια, μπρρρρ κακή αίσθηση! Το Kolasin είναι ο χοντρικός προορισμός μου γι’ απόψε. Είναι χιονοδρομικό κέντρο και φαίνεται να πάσχει από την κακή ανάπτυξη που συνοδεύει συχνά τέτοιους προορισμούς με τερατώδη ξενοδοχεία και wanna-be σαλέ ή εστιατόρια. Ψάχνοντας βενζινάδικο απλά περνάω την πλατεία του. Σκέφτομαι να πάω πρώτα στο δωμάτιο, να ξεφορτώσω και μιας και είναι νωρίς ακόμη, να κάνω το κομμάτι Kolasin – προάστια Podgorica που είναι όμορφο και το βράδυ να επιστρέψω για φαγητό Kolasin. Γι’ απόψε έχω κλείσει να κοιμηθώ εδώ κοντά, έψαξα να βρω κάτι που να θυμίζει τα μικροσκοπικά, ενός δωματίου σπιτάκια της περιοχής, τα Katun. Στον οικισμό Lipovo, δυο γκαζιές από εδώ, βρίσκεται το κατάλυμα μου. Οι ιδιοκτήτες μου έχουν στείλει κάποιες ασαφείς οδηγίες, αλλά έλα μωρέ, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι, σωστά;
  41. 5 points
    @naftilos Απολέσθη η κάλυψις μου και απέτυχαν αι ημέτεραι τεχνικαί αποκρύψεως όπως θα έλεγες και εσύ ______________________________________________ Παραστρατίζω από τον κεντρικό στην Αντριτσέβιτσα και περιπλανιέμαι σε κάτι μοναχικά δρομάκια μες στο έλατο. Χωραφάκια σκόρπια και αυτές οι πανέμορφες θημωνιές! Δεν ξέρω από πού μου έχουν κολλήσει, υποπτεύομαι από κάποιο Mega Test του ΜΟΤΟ της περασμένης δεκαετίας, αλλά τις βρίσκω τόσο.. βαλκανικές! Η χάραξη της ανάβασης είναι μια χαρά, ωστόσο στην περιοχή φαίνεται να υπάρχει έντονη υλοτομία και στις φουρκέτες τα φορτηγά έχουν αφήσει ροδιές λάσπης κατευθυνόμενα σε κάθετους χωματόδρομους. Σηματοδοτημένα μονοπάτια, επεξήγηση των βουνοκορφών, το μέρος είναι αρκετά προσεγμένο. Σκασμένος ξανά από την ζέστη σταματάω για καφεδάκι στον αυχένα πιάνοντας το κούτσουρο με την ομπρέλα για τραπέζι μου. Λειτουργικό σουβενίρ μιας εποχής, τότε που το automotive ήταν κάτι πολύ άλλο το καμιόνι. Πόσα χρόνια δουλειάς να έχει στην πλάτη του! Η θειά μου φτιάχνει τον καφέ με το μεγαλύτερο ίζημα που έχω πιει ποτέ μου! Συνειδητοποιώ ότι παραείμαι πολλές ώρες στη σέλα, το δεξί μου χέρι έχει βγάλει κάλους και είμαι ακόμη στη δεύτερη ημέρα. Πέραν τούτου, το προσωπικό τεστ είναι επιτυχές: Είχα περιέργεια για το αν μπορώ να καβαλάω για ώρες το CBR όπως πριν μια πενταετία, έχοντας μάλιστα ξεσυνηθίσει την πιο σπορ θέση οδήγησης σε σχέση με τη Βέφα.
  42. 5 points
    Έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί από την όψη των Αλβανικών βουνών, θυμίζουν πολύ περισσότερο απ΄ότι θα περίμενα Βόρεια Ευρώπη, το μέρος στο φόντο θα μπορούσε να είναι το Zweisimmen. Ακόμη και ο αριθμός χριστιανικών ναών είναι μεγαλύτερος απ’ ότι είχα υπ’ όψιν και με αρχιτεκτονική / ρυθμό μακριά από της ανατολικής εκκλησίας. Βέβαια μικρές λεπτομέρειες όπως ο εξωτερικός απόπατος σου θυμίζουν ότι εδώ είναι Βαλκάνια! Ένα τελευταίο βουνό με χωρίζει από το Μαυροβούνιο, αλλά αναμένεται περιπετειώδες στο πέρασμα του: Ήδη από απόσταση με παίρνει μια μυρωδιά καμένου και όσο πλησιάζω οι καπνοί είναι ξεκάθαροι. Η πυρκαγιά φαίνεται να βρίσκεται ακριβώς στην πορεία μου, όσο πλησιάζω μάλλον πυκνώνει. Αποφασίζω να συνεχίσω και βλέποντας και κάνοντας. Στο κατηφορικό κομμάτι, μικρές εστίες φωτιάς βρίσκονται εκατέρωθεν του δρόμου. Όχι σε βαθμό που να νιώθεις άμεσα κίνδυνο, αλλά αν εξελιχθεί μάλλον θα κλείσει ο δρόμος. Πυροσβεστική πουθενά, ‘θα είναι καθ’ οδόν’ σκέφτομαι. Στα σύνορα του τελωνειακού δείχνει να μην του καίγεται καρφάκι για την φωτιά. Όπως και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, δεν μιλά γρυ Αγγλικά ή κάτι τελοσπάντων και με καθυστερεί αρκετή ώρα αφού δεν μπορεί να βρει τα στοιχεία μου στο σύστημα. Αφού βρε αδερφέ με κατέγραψαν σε χαρτί οι συνάδελφοί σου, τι ψάχνεις στον υπολογιστή; Με τα πολλά ξεμπερδεύω και βουρ για μια χώρα που στο παρελθόν μου είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις, Μαυροβούνιο!
  43. 5 points
    @FlyingInADream προσπαθώ να το κάνω ευχάριστο, αλλιώς λόγο μήκους θα γίνει πολύ βαρετό ανάγνωσμα! Πετάω και μπόλικα επαρχιώτικα μέσα-μέσα, με κράζει ο klab συνέχεια, ρωτήστε αν το παρακάνω @costikos ατομικό αγαπημένο άσμα της οικοδομής το Για να σε κάνω αρχόντισσα να περπατάς με πόζα δουλεύω δωδεκάωρο επάνω στην μπουλντόζα __________________________________________________________________________ Έχω πια βγει στον κάμπο, οδηγώ ανάμεσα σε εκτάσεις παρόμοιες με τον κάμπο του Αγρινίου. Πού και πού εικόνες μου θυμίζουν ότι είμαι σε μια άλλη κατάσταση, όπως το αυτοσχέδιο κάρο που νωχελικά περνάει χιλιοφορτωμένο δίπλα μου. Διασχίζω την πόλη Σκόδρα στα πεταχτά: Ναι μεν το κάστρο της δείχνει ενδιαφέρον, αλλά μες στο καταμεσήμερο επικρατεί ένα οδηγικό χάος που καθόλου μα καθόλου δεν με εμπνέει για στάση. Ξεχνώντας εντελώς τον ελβετικό ΚΟΚ ελίσσομαι ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και όπου φύγει φύγει. Το γεγονός πως δεν έχω σαμάρια, βαλίτσες ή οτιδήποτε να προεξέχει είναι ιδιαίτερα βολικό σ’ αυτό το ταξίδι! Μικρό αξιοσημείωτο γεγονός, το ξεχαρβαλωμένο περιπολικό που σε στενό πλακόστρωτο μας πάει καροτσάκι ρεμβάζοντας με 10 χλμ/ώρα κορνάροντας ‘απειλητικά’ σε όσους έχουν διπλοπαρκάρει, προτού κάνει ακριβώς το ίδιο έξω από ψησταριά και έχοντας πετάξει τον πλαστικό καφέ από το παράθυρο! Τα αφήνω πίσω μου όλα αυτά, ο κάμπος φαίνεται επιτέλους να τελειώνει και τα βουνά που βλέπω όλο και κοντύτερα είναι ο λόγος που βρέθηκα προς τα εδώ: Η ανάβαση Vermosh, κατά τας γραφάς φοβερή διαδρομή για οδήγηση. Για να δούμε ιδίοις όμμασι.
  44. 5 points
    Τρώω λοιπόν την ομελέτα μου και με τον ήλιο να μην έχει ακόμη ξεμυτίσει από τις κορυφές κατηφορίζω προς την λίμνη, προς την πορεία που μου έδειχναν χθες το σούρουπο τα βουνά. Η άσφαλτος είναι μια χαρά, περιπλανιέμαι ανάμεσα σε χωράφια σπαρμένα με καλαμπόκι και έχει μια δροσιά άλλο πράγμα. Πλησιάζοντας το νερό, η καταχνιά δημιουργεί ένα στρώμα πάνω από το νερό, πρωινή μαγεία. Ώρα 7:01 το πρώτο κλικ. Σταματάω ανά λίγα μέτρα, δέος! Ένα Τζαμί στο βάθος, φοβερές εικόνες. Απόλυτη ηρεμία, μόνο το γουργουρητό του μοτέρ στο ρελαντί σπάει τη σιγαλιά. Αν το ιντερνετ δεν μας είχε καταστρέψει όλους θα έγραφα morning glory, αρκούμαι στο smoke on the water. Με φανταστική διάθεση πλησιάζω στο χωριουδάκι Fierza στις όχθες του ποταμού Drin. Στα καφενεία ήδη μαζεμένο τσούρμο αντρών, χαρακτηριστική εικόνα προσφοράς και ζήτησης εργασίας για τα χωράφια, οικεία. Το λιμανάκι είναι δυο γκαζιές από το χωριό, στην μέση του απόλυτου τίποτα. Δυο παντόφλες είναι δεμένες στην προβλήτα με το ξύλινο κτήριο να προσφέρει καφέ.
  45. 5 points
    @FlyingInADreamΠαραδόξως για κάποιον που πήγε σχολείο στα '90s στην ελληνική επαρχία, δεν είχα σχεδόν καθόλου συμμαθητές από τις Βαλκανικές χώρες. Έτσι η πρώτη μου στενότερη επαφή ήταν στα εργασιακά, το πρώην αφεντικό μου ήταν αλβανόφωνος Κοσοβάρος, σοβαρός άνθρωπος Engineering Manager σε εργοστάσια ανά την Ευρώπη και την Ασία. Αλλά η περιγραφή σου ταιρίαζει πάρα πολύ, όσες φορές ήμουν καλεσμένος σπίτι του, αυτός ο διαχωρισμός ανδρών-γυναικών, αλλά και τα των γάμων κάθε καλοκαίρι στην πατρίδα του. Για την δεύτερη γραμμή σου, ένα παράδοξο που παρατήρησα στην ελβετική κοινωνία και δεν το περίμενα: Ντόπιοι έφηβοι αλλάζουν την προφορά τους σε αλβανογερμανική επειδή θεωρείται μαγκιά και badass. Εντελώς απροσδόκητο! _______________________________________________________________________ Υπόσχομαι στον εαυτό μου πώς θα κάνω μια και μόνο μια τελευταία βόλτα πριν αναζητήσω φαγητό, έτσι χώνομαι στην πιο παρακμιακή απ’ όλες τις γειτονιές. Αφήνω τις εικόνες να μιλήσουν, από πού να πιάσεις την περιγραφή; Αλάνες με παρατημένα σαράβαλα, σκουπίδια, σομπολιασμένες πέτρες και παλιότουβλα, η έννοια ‘αχούρι’ αποκτά άλλη έννοια σε τούτο εδώ το μέρος. Ναι οκ, δεν υπάρχουν χρήματα για σοβά, για μπογιά, για τίποτε, αλλά ρε γαμώ το μυαλό που κουβαλάς, πώς γίνεται να μην ξεκαλούπωσες ποτέ το τσιμέντο στο σπίτι που μένεις; Πώς είπε κάποιος ‘αστο καλό είναι’, πώς δέχτηκε αυτός που μένει δεκαετίες εκεί να μην το ξηλώσει ποτέ; Όσο γι’ αυτά τα πανταχού παρόντα μπλε δοχεία, δεν είμαι σίγουρος αν έχουν ζεστό νερό, αν απλά έχουν νερό και λειτουργούν ως ταμιευτήρες επειδή το δίκτυο δεν λειτουργεί διαρκώς; Βγαίνουν και σε μεταλλική έκδοση αν χρειάζεσαι λίγη σκουριά στο νεράκι σου. Κλιματιστικά, καυσόξυλα στα παράθυρα του κλιμακοστασίου και 190E. Όταν γυρίσουν το επόμενο Mad Max τους έχω εκπληκτικό μέρος για εξωτερικά γυρίσματα. Το ξενοδοχείο είναι Βερσαλίες και βάλε μπροστά σε οτιδήποτε υπάρχει τριγύρω. Έχοντας περιπλανηθεί αρκετά κατηφορίζω με άδειο στομάχι στο εστιατόριο που μου προτείνει το κοριτσάκι της ρεσεψιόν. Μιναρέδες και παρατημένα φορτηγά μιας άλλης εποχής καθώς ο ήλιος παίρνει να γέρνει. Κάτι σαν συνεργασία μεταξύ Αλβανίας και Κουβέιτ αυτό το σχολείο, όσο το ψάχνεις τόσο περισσότερο ερωτήματα γεννώνται εδώ πέρα! Κατεβάζω δυο μπυρίτσες με το φαγητό και επιστρέφω κατάκοπος για ξεκούραση, έχει πρωινό ξύπνημα αύριο. Σπουδαία ημέρα η σημερινή, δυνατός προορισμός η Βόρεια Αλβανία.
  46. 5 points
    @DaniD, πολύ καλά το λες, θέαμα. Την δεύτερη μέρα του ταξιδιού εντυπωσιάστηκα με το ακόμη βορειότερο κομμάτι της Αλβανίας. @noodles ________________________________________________________________________________ Από τις ελάχιστες ευχάριστες νότες, δυο που ακούγονται αμερικανίδες έχουν μαζέψει τα πιτσιρίκια σε κάτι σαν θεατρικό παιχνιδάκι. Με εντυπωσιάζει η παρουσία αγγλόφωνων, κοντοστέκομαι αναλογιζόμενος αν αξίζει να τους πιάσω κουβέντα, τελικά αποφασίζω να μην διακόψω. Τι να τις φέρνει στο Bajram Curri? Και αν αναρωτιέστε τι περίεργο όνομα είναι αυτό, η απάντηση βρίσκεται ακριβώς πίσω μου. Δίπλα στο πολεμικό μουσείο που μοιάζει πάρα πολύ με τα αντίστοιχα της Ογδόης Μεραρχίας στα Γιάννενα, η επιγραφή τα λέει όλα. Πρόκειται για τοπικό οπλαρχηγό που έζησε πριν μια κατοσταρια χρόνια. Η ιδέα του να ονομάζεις κωμόπολη βάσει οπλαρχηγού ξενίζει; Εεεε ναι δίπλα από τον Αστακό υπάρχει το χωριό Καραϊσκάκης, παρόμοια μοίρα. Ο Μπαιράμ δεσπόζει μεγαλοπρεπής στο χώρο με τον πεντάμετρο ανδριάντα του να χρησιμοποιεί την Δύναμη για να εξωθήσει τους Οθωμανούς. Άλλο στοιχείο που μου θυμίζει ελληνική επαρχία είναι το τεράστιο αμφιθέατρο με τις μπασκέτες. Εύκολα φαντάζομαι όλο το χωριό να μαζεύεται βραδάκι καλοκαιριού στις κερκίδες για το ισοδύναμο του Καραγκιόζη, κάτι σαν τα ξακουστά (ειρωνεύομαι ξανά!, μην τα γκουγκλάρετε) Δοκίμεια στον κάμπο του Αγρινίου. Το στοιχείο που θυμίζει περισσότερο Ινδία παρά Ελλάδα, είναι το ότι κανείς δεν πειράζει τις αγελάδες που βολοδέρνουν παντού τριγύρω. Τα μαστόρια επεκτείνουν το γήπεδο μπάσκετ και τα βοοειδή μόνο που δεν παίρνουν μυστρί να βοηθήσουν. Το μάτι μου τραβάει η επιγραφή αριστερά τους. Ένα σκοτεινό υπόγειο στην είσοδο του οποίου έχουν γράψει με πινέλο ‘PLAYSTATION’. Μου φαντάζει πιο dodgy και από το να γράψεις ‘free candy’ σε Σεβρολέ βανάκι, από την άλλη ίσως είναι και το τοπικό ουφάδικο, δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις. Πίσω από τις αγελάδες κάτι σαν πρώην πάρκο που σχεδιάστηκε σαν στίβος μάχης: Ένα δαιδαλώδες δίκτυο από τσιμεντένια δρομάκια, μικρά αίθρια, σκαλάκια που φτιάχτηκε από ποιόν για ποιους; Όποιες και αν είναι οι απαντήσεις, έχει σίγουρα αφεθεί στη μοίρα του να σαπίζει από μάλλον δεκαετίες. Δεν ξέρω αν γραπτώς ακούγομαι αποτροπιασμένος, αλλά η διάθεσή μου κάθε άλλο παρά αυτή είναι: Όλος ο τόπος μου βγάζει μια αγνή περιέργεια, μια απορία, ένα ΓΙΑΤΙ, γιατί στο καλό δεν τους νοιάζει, πώς ήρθαν έτσι τα πράγματα και εμφανώς έφυγε κόσμος, πώς είναι η ζωή για τους εναπομείναντες;
  47. 5 points
    Πρώτο πλάνο γαϊδουράγκαθα, δεύτερο Kukes, φόντο η κορυφή του Kurab. Ερημιά σχεδόν απόλυτη, κάτι χαλάσματα πού και πού. Ενδείξεις ότι στο παρελθόν, μάλλον κομμάτι της χώρας εγκαταλείφθηκε. Αφήνω την λίμνη πίσω μου, αλλά όχι και τα ερείπια. Τι είναι πάλι αυτό; Βιομηχανία; Κάτι στρατιωτικό; Και αυτό το αλλόκοτο ψηλό υπόστεγο; Το δυνατό οπτικό zoοm της κάμερας ξετρυπώνει το εσωτερικό του κτιρίου με σωρούς υλικών, μυστήριο! Διασταύρωση Golaj, το GPS ωρύεται πώς πρέπει να μπω Κόσοβο, αλλά παραμένω Αλβανία στον SH23. Φιδογυριστός δρόμος, βγαίνει όλος με δευτέρα. Τόσο στενός που δεν χωράς να διασταυρωθείς με αυτοκίνητο, αλλά η άσφαλτος είναι μια χαρά, πάρα πολύ ευχάριστη διαδρομή για να κρατήσεις σβέλτο ρυθμό. Παρατηρώ ότι το GPS θεωρεί ως όριο τα 20 σ’ αυτό τον δρόμο, να λοιπόν η εμμονή του να τον αποφύγω. Αναλογίζομαι ότι δεν είναι πολλές οι φορές που κινείσαι με ταχύτητα πενταπλάσια του ορίου!
  48. 5 points
    Κράνος ποδηλασίας, γάντια, μπαλακλάβα και γυαλιά, όλα σε ένα πακέτο από Ali express. Κράνος και γάντια είναι εξαιρετικά, τα γυαλιά και η μπαλακλάβα τίποτα το ιδιαίτερο.
  49. 4 points
    McDonalds σε κεντρική πλατεία… ειρωνικό μετά τα δεινά των 90ies? Και πάρκο, όχι μόνο τσιμέντα. Ένα μεταπολεμικό τραμ, αυτή η εικόνα θα μπορούσε να έχει τραβηχτεί τρεις, τέσσερις δεκαετίες πριν σχεδόν απαράλλαχτη. Αυτό το… ινσταγκραμικό σημείο πάνω από τον ποταμό Miljacka μου φαίνεται σχεδόν ειρωνικό. Τέτοια εποχή βέβαια ο ποταμός είναι σχεδόν ρεμματάκι, ένα σύνολο σημαντικών γεφυρών πίσω του, αλλά… θα επανέλθω! Νέοι τρόποι ρύπανσης για τη νέα δεκαετία, μάσκες! Παρατημένα παλιά αρχοντικά με τις παρεμβάσεις του Καλάσνικοφ. Αυτά τα λουλούδια στο μπαλκόνι μου βγάζουν μια αισιόδοξη νότα. Το έχω παρατηρήσει σε πιο φτωχές χώρες της ανατολικής Ευρώπης, τα μεγάλα υπερμοντέρνα malls είναι ο κανόνας. Τσεχία, Πολωνία λες και προσπαθούν να αναπληρώσουν καπιταλιστικά κενά του παρελθόντος. Έτσι και εδώ. Με έχει καταβάλει η ζέστη περπατώντας μεσημεριάτικα, οπότε αποφασίζω να περάσω ένα μισαωράκι στο aircondition πίνοντας κάτι δροσιστικό. Μια αδιόρατα κιτς πολυτέλεια σε συνδυασμό με τις μαντηλοφορούσες με κάνουν να νιώθω ότι είμαι ξανά στα εμπορικά κέντρα των Εμιράτων. Εκεί βέβαια οι εκπτώσεις δεν λέγονται Akcija ή Popusti! Δίδυμοι πύργοι με διαφημίσεις τραπεζών, Samsung, apple, four seasons, διακρίνετε ένα μοτίβο από το wanna-be City? Το ίδιο μέρος είκοσι-κάτι χρόνια πριν: Δεκατέσσερις χιλιάδες νεκροί και σαραντεπτά μήνες πολιορκία αυτή η πόλη. Ναι αφήνει πίσω και το Στάλινγκραντ σε διάρκεια. Πώς να μην είναι όλα τα κτήρια έτσι; Ξεθωριασμένο πανώ, η Ευρώπη αναφέρεται ως Rope και εξαιρετική παρομοίωση των Ηνωμένων Εθνών (UN) ως Uninvolved in peace, δηλαδή μη έχοντα σχέση με την Ειρήνη. Φρικιαστικό, δεκατέσσερις χιλιάδες! To Μέγαρο των Ενόπλων Δυνάμεων θα μπορούσε να είναι το κουκλόσπιτο της Playmobil. Αλλά είναι γεμάτο τρύπες. Το ίδιο και το τζιν της κοπελιάς, πιο ευχάριστες ωπές η τρέχουσα δεκαετία!
  50. 4 points
    Μια όμορφη λίμνη μπροστά μου με έντονα γαλανά νερά με τραβάει να σβήσω για ένα λεπτό. Αλλά στάσου, η γέφυρα δείχνει να είναι ακριβώς από κάτω μου, πώς στο καλό βγαίνεις τόσο κατακόρυφα κάτω στην πλαγιά; Ε η απορία μου λύνεται σύντομα, το βουνό είναι φαγωμένο συθέμελα, λαξευμένα τούνελ- φουρκέτες στη σειρά, ξεχωριστό θέαμα! Για φωτισμό ούτε λόγος φυσικά, οπότε θέλει μια άλφα προσοχή στο να συνηθίσουν τα μάτια στο σκοτάδι. Πετυχαίνω και δυο Πολωνούς με GS, έρχονται από Ελλάδα και ανηφορίζουν προς τη χώρα τους, οπότε δεν συνταξιδεύουμε πολύ. Στην παραλίμνια Pluzine κάνω άλλη μια στάση για βενζίνη και παρόλο που δεν το συνηθίζω, ρωτάω τον βενζινά πώς είναι ο δρόμος στην πορεία μου. Σχεδόν σοκαρισμένος με κοιτά: “With this there? No no no no motocross only!” Μου έκανες την καρδιά περιβόλι! Συνήθως οι ντόπιοι λένε πώς τα πάντα βγαίνουν από τον τοπικό δρόμο ακόμη και αν μένουν στο Dakar. Τον ρωτάω για εναλλακτική διαδρομή, τα ίδια. Ξενέρωωωμμμααα! Το πλάνο μου ήταν να πάω προς Dedevo, από εκεί να κάνω μια στάση στο επιβλητικό μνημείο Tjentište spomenik προτού συνεχίσω για το ιστορικό Blagaj ακολουθώντας μια διαδρομή που στο χάρτη μοιάζει με σεμεδάκι. Αντ’ αυτού θα πρέπει να πάω ως το Niksic, να οδηγήσω ως Trebinje (δηλαδή κομμάτι που είχα ξανακάνει, γεγονός που απεχθάνομαι) και έπειτα να πάρω τον κάμπο ως τον προορισμό μου. Meeeeeeh! Θα μου πεις, Βαλκάνια με sport μοτοσυκλέτα, ε, κάπου θα πρέπει να βάλεις νερό στο κρασί σου. Σωστό, ας πάει το παλιάμπελο.
×
×
  • Create New...