Balkan Express 2016 - Βαλκάνια για Πρωινό

[damianos 458]

Ωραία τα βιντεάκια και οι φωτό. Την άνοιξη να είμαστε καλά θα πάμε και εμείς από Πάργα. Για χειμώνα να με έχετε υπόψην για βόλτες οι οποίες είναι ανάμεσα μας.

[MudBandit 74]

@kosmas2111 Τι εννοεις με το οτι δε τα εψαχναν; Να τα κλεψει;

@kpapageo Εκει που λες "Εδώ παρατηρήσαμε ότι όλος ο κόσμος ανεβαίνει από την άλλη πλευρά..." λεω και που να χουν κανα τελεφερικ απο την αλλη 

[kosmas2111 7.437]

 

 

@kosmas2111 Τι εννοεις με το οτι δε τα εψαχναν; Να τα κλεψει;

Βρε δεν ειπα οτι δεν τα εψαχναν ουτε οτι πηγαν να τα κλεψουν.

Ειπα οτι δεν τα δοκιμαζαν αλλα εψαχναν μεσα στα δαχτυλα αν υπαρχει κατι παρανομο 

[damianos 458]

@kpapageo 

Το κόβω την τελευταία μέρα του ταξιδιωτικού να την διαβάζουμε την μέρα των Χριστουγέννων

[kpapageo 4.302]

2/8/2016  |  Ντουμπρόβνικ (Κροατία) - Μόσταρ (Βοσνία)

 

Day 4 - "Ξενοδοχεία-φαντάσματα και no money no party"

 

 

Αυτό το πρωί ο καθένας έχει διαφορετικά σχέδια. Ο Βασίλης θέλει να χύσει την κορμάρα του στην παραλία και εγώ με τον Γιώργο να δούμε το τείχος και να το γυρίσουμε.

Χωριζόμαστε λοιπόν και δίνουμε ραντεβού πίσω στις 15:30.

 

 

Οι 2 μας τραβάμε πάλι για Ντουμπρόβνικ και επιτέλους σταματάμε για φωτό από ψηλά!

 

 

Φτάνουμε, παρκάρουμε και ψάχνουμε την είσοδο για το τείχος.

 

 

Όπως βρήκαμε την είσοδο έτσι βρήκαμε και την έξοδο. Για να ανέβεις και να περπατήσεις γύρω γύρω μέσα στην κάψα ήθελαν 16€.

 

Οι μέρες τους είναι μετρημένες όμως, έρχεται η Καλίσι με τους δράκους να τους το κάψει το μπουρδελάκι.

 

Ο Γιώργος ρώτησε και σε κανα δυο μουσεία αλλά και εκεί ζητούσαν από 10€ για να μπεις. Οπότε αποφασίσαμε να δούμε και τα στενά της παλιάς πόλης και ότι άλλο δεν είχαμε δει το προηγούμενο βράδυ.

 

 

 

Ζέστη και υγρασία. Απάλευτη. Αράξαμε σε κάτι παγκάκια να φάμε κάτι και ρίξαμε και έναν υπνάκο μισής ωρίτσας 

Έπειτα πήγαμε στην προβλήτα να δούμε αν κουνιούνται οι βάρκες (κουνιούνται τελικά) και κάπως έτσι πέρασε η ώρα για να ξαναπάμε στο διαμέρισμα να μαζέψουμε.

 

Συμπέρασμα.

 

Αν δεν έχεις λεφτά βαριέσαι και δεν έχεις τι να κάνεις στο Ντουμπρόβνικ.

 

 

Παράλληλα με εμάς και την βαρεμάρα μας ο Βασίλης έκανε τα δικά του. Κατεβαίνοντας για να πάει στην παραλία είδε ένα συγκρότημα βομβαρδισμένων ξενοδοχείων το οποίο μας το είχε αναφέρει και η Edina την προηγούμενη μέρα. Έκανε την στάση του εκεί για φωτό.

 

 

Σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν από τις πιο έντονες στιγμές του ταξιδιού. Το όλο σκηνικό της εγκατάλειψης, των χαλασμάτων και των τρυπών από σφαίρες αναγκαστικά σε μεταφέρει νοητά κάπου τότε στα τέλη του '91 στην πολιορκία του Ντουμπρόβνικ...

 

Παραβάρυνε το κλίμα όμως και θα μας πάθει τίποτα το παιδί! Για αυτό είπε να απλωθεί σαν χταπόδι σε μια παραλία εκεί κοντά!

 

 

Αφού βαρέθηκε να λιάζεται και να πλατσουρίζει, είπε να έρθει και αυτός στην πόλη για να σκοτώσει λίγη ώρα.

 

 

Ανασύνταξη όλοι μαζί στις 15:30 για να μαζέψουμε και να ξεκινήσουμε προς Βοσνία και Μόσταρ.

 

 

Ο δρόμος μέχρι τα Βοσνιακά σύνορα είναι ανηφορικός με άψογη άσφαλτο. Φτάνοντας εκεί ο Βασίλης έχει μια μικρή καθυστέρηση λόγω της πράσινης κάρτας ασφάλειας του. Εμείς περνάμε κανονικά και τον περιμένουμε.

 

 

Εδώ τώρα ο δρόμος πάει είτε αριστερά είτε δεξιά. Το Here Maps μας λέει να πάμε αριστερά. Ε πάμε και εμείς εκεί που μας λέει.

Κακώς.

Πολύ κακώς.

Μας έχει βγάλει σε κάτι κατσικόδρομους με χωράφια δεξιά και αριστερά. Σαν πλοηγός (τρομάρα μου) λέω άντε θα φτιάχνει αργότερα, συνεχίζουμε. Έτσι είναι όμως οι δρόμοι της Βοσνίας?? Εκεί που δεν άντεξα ήταν όταν ο δρόμος σταματούσε και ξεκινούσε χώμα (φτου φτου). Μετά τα απαραίτητα καντήλια επιστρέψαμε πίσω και πήραμε τον άλλο, κύριο δρόμο.

 

Ναι όποιος χρησιμοποιεί το Here ξέρει ότι αν μπορεί να σου συντομεύσει την διαδρομή κατά 1 χλμ θα το κάνει και ας πρέπει να κάνεις αναρρίχηση.

 

Η διαδρομή από εκεί και πέρα μέχρι την Μόσταρ είναι πάρα πολύ όμορφη. Η επαρχία της Βοσνίας μου έβγαλε μια οικειότητα για κάποιο λόγο που δεν ξέρω. Κάπως έτσι τσίμπησα το γκαζάκι λίγο παραπάνω και απομακρύνθηκα από τα παιδιά (ξανά). Προς το τέλος κιόλας που έδυε ο ήλιος ήταν τόσο απολαυστική η οδήγηση που δεν ήθελα να σταματήσω! Ευτυχώς τα παιδιά σταμάτησαν και για μένα!

 

Μπαίνοντας στην Μόσταρ σταματάμε για να δούμε που είναι το χόστελ μας και σκάει ένας θείος με ένα σκούτερ από δίπλα μου. Κάτι μου έλεγε για τον Olympiakos και τον Ντούσαν Μπάγεβιτς αλλά δεν καταλάβαινα που το πάει.

 

Με το που φτάνουμε στο χόστελ ο Βασίλης παραπονιέται ότι ακούει κάτι να κάνεις "χρουτς χρουτς" στο πίσω φρένο. Κοιτάμε και βλέπουμε αυτό:

 

Κάτι δεν μπήκε σωστά στην πρόσφατη αλλαγή τακακίων πίσω και από την μια πλευρά έπεσε και έγδαρε όλη την ζάντα. Νυχτώνει όμως και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι προς το παρόν οπότε το αφήνουμε για αύριο.

 

Το χοστελάκι ήταν μια χαρά, στο δωμάτιο ήμασταν μαζί με κάτι Αυστραλούς και κάτι Ισπανίδες νομίζω (μην ακούσω αστειάκια για ισπανικά), το βράδυ είχε barbeque party στην αυλή οπότε μαζευτήκαμε όλοι αυτοί συν ένας Ιταλός και μια Καναδέζα και φάγαμε. Αφού γνωριστήκαμε με τα παιδιά βγήκαμε και την βραδινή μας τσάρκα στην Μόσταρ.

 

                                                                                                                                           Η διάσημη γέφυρα Stari Most

 

Καταλήξαμε σε ένα μπαράκι σκαλισμένο κάτω από έναν βράχο. Ο σερβιτόρος όλα τα λεφτά! Στην αρχή του δίναμε 5€ για ένα ποτό που έκανε 3€ και μας γυρνούσε 2€. Μετά μας γυρνούσε 1€ και 1 δικό τους μάρκο. Μετά από λίγο έβαζε το χέρι στην τσέπη και μας επέστρεφε ότι κλήρωνε εκείνη τη στιγμή! Έτσι χάλια που ήμασταν και εμείς τι να μας πειράξει...

 

Κάμποση ώρα αργότερα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για τα κρεβάτια μας καληνυχτίζοντας Αυστραλούς, Ιταλούς, Πόντιους και ζουλού. Θα έχουμε όλη την επόμενη μέρα να ξεκοκαλίσουμε την Μόσταρ!

 

Καλό ξημέρωμα!

 

 

Τροποποιήθηκε Σεπτέμβριος 27 , 2016 από τον kpapageo

[goAtraveler 60]

Stay tuned! Η επομενη μερα is my personal favourite!! 

υ.γ kpapageo για Πουλιτζερ!

[Χ 3.048]

Stay tuned! Η επομενη μερα is my personal favourite!! 

υ.γ kpapageo για Πουλιτζερ!

Σαν διαδρομή όντως...γ@μησε η επομενη...

αλλα εχουμε ακομα αρκετα favourites και σε άλλες κατηγοριες...

[Αλομπαρ 5.214]

εμ σποιλεριαζεται, εμ δε γραφει τπτ ο αλλος

παλιο μαλητες αλιαδες

[Χ 3.048]

εμ σποιλεριαζεται, εμ δε γραφει τπτ ο αλλος

παλιο μαλητες αλιαδες

Εγω του ειπα να τα κανει όλα τα κειμενα, φωτο και βιντεο ΕΝΑ ποστ, να παθετε ολοι εσεις που διαμαρτύρεστε γαγγραινα στον αμφιβληστροειδή αλλα δεν μ'ακουσε...

[MudBandit 74]

Βρε δεν ειπα οτι δεν τα εψαχναν ουτε οτι πηγαν να τα κλεψουν.

Ειπα οτι δεν τα δοκιμαζαν αλλα εψαχναν μεσα στα δαχτυλα αν υπαρχει κατι παρανομο 

Aαααα οκ να μαθαινουμε οι νεοι :Ρ

[GavriilVet 2.796]

πωπω κιορατάδες, ειχα καιρο να διαβασω ταξιδιωτικό και να με πιασουν ορέξεις για μεγάλες βολτες!! 

ευγε ευγε ευγε 

Υγ. τη μερα που χασατε το Βασίλη και τον βρηκατε μετα απο 8 ωρες, φανταζομαι στο ενδιαμεσο συννενοουσασταν για το που ειναι ο καθενας ετσι; Γιατι αλλιως εγω θα χα φρικαρει 

Τροποποιήθηκε Σεπτέμβριος 29 , 2016 από τον GavriilVet

[kpapageo 4.302]

Υγ. τη μερα που χασατε το Βασίλη και τον βρηκατε μετα απο 8 ωρες, φανταζομαι στο ενδιαμεσο συννενοουσασταν για το που ειναι ο καθενας ετσι; Γιατι αλλιως εγω θα χα φρικαρει 

Για τι μας πέρασες, για τίποτα οργανωμένους? Άλλος δεν είχε κάρτα, άλλος δεν είχε sim, άλλος δεν είχε Internet. Η λογική έλεγε ότι όποιος έφτανε πρώτος στο Κοτορ θα περίμενε τους άλλους 

 

[GavriilVet 2.796]

Για τι μας πέρασες, για τίποτα οργανωμένους? Άλλος δεν είχε κάρτα, άλλος δεν είχε sim, άλλος δεν είχε Internet. Η λογική έλεγε ότι όποιος έφτανε πρώτος στο Κοτορ θα περίμενε τους άλλους 

 

Χαχαχα άρα ηταν μια άψογη ελληνική αποστολή! Ταξίδι χωρίς περιπέτεια δε λεει... 

[kpapageo 4.302]

3/8/2016  |  Μόσταρ (Βοσνία) - Σαράγεβο (Βοσνία)

 

Day 5 - "A Ride to Remember"

 

 

Σήμερα το πρωί το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να δούμε τι έχει γίνει με το πίσω τακάκι του Βασίλη. Λύνουμε την δαγκάνα και παρατηρούμε ότι ένα πλακέ σιδεράκι έχει φύγει από την θέση του. Ε δεν μπορέσαμε ποτέ να καταλάβουμε πώς διάολο μπαίνει πάλι πίσω. Τι βίντεο είδαμε, τι manual κατεβάσαμε, τίποτα. Βάλαμε λοιπόν το τακάκι σωστά στην θέση του, το σιδεράκι στην τσέπη του Βασίλη, και φύγαμε για να δούμε την πόλη 

 

Η Μόσταρ είναι η 5η μεγαλύτερη πόλη στην Βοσνία και διαρρέεται από τον ποταμό Neretva. Το πιο χαρακτηριστικό αξιοθέατο της είναι η Παλιά Γέφυρα (Stari Most) στο κέντρο, η οποία είχε καταστραφεί στον πόλεμο αλλά ξαναχτίστηκε το 2004. Η γέφυρα έχει 24 μέτρα ύψος και πολλοί βουτούν από εκεί πάνω στο ποτάμι. Για να το κάνει κάποιος αυτό πρώτα περνάει μια εκπαίδευση από τους ντόπιους βουτηχτές.

 

Πολύς κόσμος στα στενά πλακόστρωτα της πόλης τα οποία είναι γεμάτα από μαγαζιά με σουβενίρ, αντίκες και φαγάδικα. Το Ισλαμικό στοιχείο είναι πολύ έντονο, όπου και να κοιτάξεις βλέπεις τζαμιά. Εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι τζαμιά και ορθόδοξες εκκλησίες τελούσαν τις λειτουργίες τους την ίδια στιγμή με τους ανθρώπους να συνυπάρχουν αρμονικά.

 

Πρώτη μας γύρα στα στενά για να βρουν τα παιδιά μαγνητάκι. Κάποιοι ήδη ετοιμάζονται να βουτήξουν.

 

2 λασπωμένα Tenere ξεκουράζονται.

 

Μεσημέριασε. Ώρα για φαϊ. Το μενού στο ταβερνάκι με την εξαιρετική θέα περιλαμβάνει πέστροφα, ομελέτα και pljeskavica! Νορμάλ τιμές αν σκεφτούμε ότι βρίσκεται στο πιο τουριστικό σημείο της πόλης.

 

 

Αφού γεμίσαμε τα στομάχια μας κάναμε ακόμα μια γύρα στην πόλη. Ο Βασίλης κλασσικά χάθηκε πάλι μέσα στο πλήθος. Ένας Άγγλος που είχαμε γνωρίσει στο χόστελ πήδηξε από την γέφυρα αν και δεν προσγειώθηκε ιδιαίτερα ιδανικά..

 

 

Επιστροφή στο χόστελ για να μαζέψουμε και να ξεκινήσουμε για Σαράγεβο. Το μεγαλύτερο κομμάτι της διαδρομής περνάει παράλληλα με τον ποταμό Neretva.

 

 

Εντάξει.

 

Ε, εντάξει.

 

Δεν υπάρχει η διαδρομή αυτή. Ομόφωνα ψηφίστηκε ως η ομορφότερη του ταξιδιού. Εκπληκτική χάραξη και άσφαλτος, γαλαζοπράσινα νερά τριγύρω, τούνελ παντού και καταπράσινα βουνά ολόγυρα. Μέχρι να τελειώσει το κομμάτι του ποταμιού δεν διανοήθηκε κανείς να κάνει στάση για φωτό. Δεν πειράζει όμως για αυτό υπάρχει η κάμερα στο κράνος (βλ βίντεο).

Αργότερα και όταν βγήκαμε από το στριφτερό κομμάτι κάναμε μια στάση.

 

 

Λίγο πριν το Σαράγεβο και 5 χώρες μετά, πρέπει να πληρώσουμε τα πρώτα μας διόδια. 0,60€ έκαστος...

 

 

Φτάνουμε στο Σαράγεβο και ψάχνουμε το διαμέρισμα μας (Airbnb) το οποίο βρίσκεται σε ύψωμα. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μεγάλο σπίτι με πολλά δωμάτια μέσα. Μια psycho θεία με κάτι γάτες μας υποδέχτηκε. Όταν φτάσαμε είχαμε ήδη έναν συγκάτοικο που έμενε καιρό εκεί, ο οποίος παίζει να μην είχε καθαρίσει ποτέ. Αποτέλεσμα, μπάνιο και κουζίνα σε ψιλοχάλια κατάσταση. Ακόμα και τα δωμάτια μας, σεντόνια μαξιλαροθήκες κλπ, δεν ενέπνεαν ιδιαίτερη εμπιστοσύνη. Αυτή την φορά εγώ πήρα το μονό και τα παιδιά μοιράστηκαν το διπλό.

 

Κάναμε το μπανάκι μας σε ένα μπάνιο από το μέλλον με υπολογιστές για υδρομασάζ και τζακούζια (  ) και αφού είχε ήδη νυχτώσει βγήκαμε την τσάρκα μας στην πρωτεύουσα της Βοσνίας.

                                                                                                        Το διαμέρισμα μας
 

Κλασσική Βαλκανική πρωτεύουσα το Σαράγεβο. Σύγχρονη και καθαρή. Ακόμα όμως υπάρχουν πολλά κτίρια με εμφανή τα σημάδια του πολέμου. Το πιο πιθανό είναι να έχουν μείνει έτσι για να θυμίζουν το πρόσφατο παρελθόν...

 

Κάπου εκεί αράξαμε για μπύρα και σπόρια υπό το επικριτικό βλέμμα του Πάπα!

                                                                  Απομεινάρι των Ολυμπιακών Αγώνων του '84 στην πόλη
 

 

Το κτίσμα που φαίνεται πίσω από το μαγνητάκι είναι ουσιαστικά μια βρύση η οποία χτίστηκε έτσι ώστε να δείξει ότι όσοι πίνουν από το νερό της είναι ίσοι ανεξάρτητα φυλής, θρησκείας, χρώματος κλπ.

 

Η "Αιώνια Φλόγα" είναι ένα μνημείο το οποίο παρουσιάστηκε στις 6 Απριλίου 1946 ως φόρος τιμής στα θύματα της πόλης από τον Β' ΠΠ.

 

Συμπαθητικό το Σαράγεβο, σίγουρα έχει να δώσει πολύ περισσότερα από αυτά που είδαμε εμείς μέσα στις λίγες ώρες που το γυρίσαμε. Προσωπικά θεωρώ ότι ήταν η πόλη με τα εντονότερα σημάδια του πολέμου από όσες επισκεφθήκαμε. 

 

Δεν κάναμε κάτι άλλο. Περπατήσαμε και είδαμε όσα μπορέσαμε. Επιστροφή λοιπόν στο σπίτι, κάλυμμα των μαξιλαριών με πετσέτες και μπλουζάκια (γιατί είπαμε η καθαριότητα ήταν κάαααπως) και τούφες!

 

 

 

[Giannis90 870]

Δικαιολογημένα αποφάνθηκε σαν η καλύτερη μέρα του ταξιδιωτικού σας, από άποψη διαδρομής τουλάχιστον. Δεν χορταίνεις να κοιτάς δεξιά αριστερά!

[rtifosi 603]

Υπεροχη διαδρομη!
Η λαμψη στο 2.51/52 ηταν φλας καμερας ταχυτητας ή απλα ο φακος της καμερας σου εκανε παιχνιδι με το φως;
Και αλλη μια στο τουνελ οταν προσπερνας το αμαξι. Να παω σε κανενα οφθαλμιατρο; 

Τροποποιήθηκε Οκτώβριος 1 , 2016 από τον rtifosi

[nikos_pc 2.871]

Βλέποντας αυτό το ταξιδιωτικό  είμαι πολύ χαρούμενος για εσάς παιδιά που ζήσατε όλα αυτά, που είδατε τόσο όμορφα τοπία και μυρίσατε τόσο διαφορετικές μυρωδιές. Είμαι πολύ χαρούμενος επίσης με τις φωτογραφίες και τα βίντεο που βλέπω. Είναι βέβαια ένα ψίχουλο από όλα αυτά που είδατε αλλά είναι αρκετά ώστε να με κάνουν να θέλω να κάνω ακόμα περισσότερο αυτό το ταξίδι και αυτήν την φόρα χωρίς σέρβις. Από την άλλη με κάνουν να λυπάμαι αφάνταστα για όλα αυτά που έχασα, αλλά ίσως ήταν ένα εμπόδιο για καλό. ( Παρηγοριά στον άρρωστο που λένε ).

[kpapageo 4.302]

Υπεροχη διαδρομη!
Η λαμψη στο 2.51/52 ηταν φλας καμερας ταχυτητας ή απλα ο φακος της καμερας σου εκανε παιχνιδι με το φως;
Και αλλη μια στο τουνελ οταν προσπερνας το αμαξι. Να παω σε κανενα οφθαλμιατρο; 

Πού τα παρατήρησες αυτά ρε θηρίο? Έχω φάει τα μάτια μου στο editing και δεν τα είδα. Δίκιο έχεις, δεν ξέρω όμως τι είναι. Το θέμα είναι ότι βγήκαμε από την χώρα χωρίς παρατράγουδα 

 

[rtifosi 603]

Αυτα τα βλεπω, ομως τοιχους, στυλους και πορτες δεν τα βλεπω, στραβωμαρα. 
Στο τουνελ λεω θα ηταν κανενα μικρο παιξιμο απο τα φωτα καποιου ή κατι τετοιο. Νταξ αφου βγηκατε καλα ειστε. Ελπιζω να μεινουμε με την απορια.

[Joe15 557]

Ωραιοι παιδες!!!

Νικο κριμα για την ατυχια,ετσι ειναι τα χονδα....

[kpapageo 4.302]

4/8/2016  |  Σαράγεβο (Βοσνία) - Βελιγράδι (Σερβία)

 

Day 6 - "Άλλος για Ζάγκρεμπ τράβηξε και άλλος για Βελιγράδι"

 

 

Πρωινό ξύπνημα.

 

 

Σήμερα δεν θα κάτσουμε καθόλου στο Σαράγεβο, θα ξεκινήσουμε κατευθείαν για Βελιγράδι. Αρχίζουμε να μαζεύουμε αφού πρώτα πέσει ένα σιδερωματάκι καθώς τα πλυμένα ρούχα της προηγούμενης ημέρας δεν έχουν στεγνώσει ακόμα 

 

Say Dothrakiiiiiiiii !

 

Αναχώρηση και πρώτη στάση πολύ σύντομα καθώς τα καμάρια δεν αντέχουν χωρίς την πρωινή δόση καφεϊνης τους. Βενζινάδικο της κακιάς ώρας, ούτε Αγγλικά μιλούσε η θεία εκεί, ούτε φαϊ είχε.

 

Ανασύνταξη και πίσω στον δρόμο.

 

Αααααχ Βοσνιάρα!!

 

Νομίζω σε αυτή την χώρα είδαμε τα καλύτερα τοπία και κάναμε όλοι την καλύτερη οδήγηση μας. Πολύ πράσινο!! Από την στάση αυτή και μετά ακολουθούμε μια διαδρομή με καλή άσφαλτο, ανοιχτές γρήγορες στροφές και τίγκα στο έλατο! Πως να μην παρασυρθείς και να ανοίξεις πάλι την απόσταση από το γκρούπ!

 

Σε κάποια φάση βλέπω στον καθρέφτη 2 κίτρινα φώτα να πλησιάζουν γλήγορα. Τα παιδιά έχουν λευκό φως. Μέχρι να το σκεφτώ με έχει περάσει σαν σταματημένο ένα Bandit 1250 με Γαλλικές πινακίδες και με διαολίζει! Ώρα για παιχνίδι!

Ο σατανάς όταν άνοιγε στην ευθεία εξαφανιζόταν. Στις στροφές κάααπως τον έπιανα. Ο φίλος του από πίσω δεν μπορούσε να ακολουθήσει. Πλάκα είχε!

 

 

Αφού τσούλησα κάμποσο μαζί τους αργότερα σταμάτησα για να ξαναμαζευτούμε με τα παιδιά.

 

 

Λίγο αργότερα ο δρόμος ακολουθεί παράλληλα τον Drina, παραπόταμο του Sava και φυσικό σύνορο μεταξύ Βοσνίας και Σερβίας. Ακόμα μια στάση εκεί για φωτόζ!

 

 

 

Δεν αργούμε να φτάσουμε στα σύνορα με Σερβία και να αφήσουμε πίσω μας την πανέμορφη Βοσνία. Θα επιστρέψουμε σίγουρα κάποια στιγμή, έχει πολλά ακόμα να δώσει!

 

Μπαίνοντας στην Σερβία πετυχαίνουμε έργα στο οδόστρωμα και τρώμε στην μάπα ένα κομμάτι χωματόδρομο γεμίζοντας μας σκόνη. Ο Γιώργος βρήκε ευκαιρία να ξεδιπλώσει την καλλιτεχνική του φύση πάνω στο ντεπόζιτο του Σίμπα.

 

Κάπως έτσι τελειώνει το στριφτερό κομμάτι και από εκεί και πέρα έχουμε ατελείωτη ευθεία μέχρι το Βελιγράδι. Έχει πέσει και πείνα οπότε έχουμε τον νου μας μήπως βρούμε κάτι πάνω στον δρόμο. Τελικά σταματάμε σε μια από αυτές τις ψησταροταβέρνες για νταλικέρηδες. Ο μάστορας είχε όρεξη για καβλάντισμα και να μας μάθει πώς προφέρονται σωστά τα Σέρβικα. Μέχρι και εφημερίδα μας έφερε για να μας κάνει μάθημα... 

 

Το φαϊ όμως ήταν ότι πρέπει. Beat this vegans.

 

Αρκετά χιλιόμετρα αργότερα φτάνουμε στα 2α και τελευταία εκτός Ελλάδος διόδια του ταξιδιού (0,60€). 1ος είμαι εγώ, 2ος ο Γιώργος και πίσω ο Βασίλης.

Φεύγω 1ος και πηγαίνω με 15 για να με φτάσουν και οι άλλοι. Έρχεται και ο Γιώργος. Ακολουθούν 2 στροφές, μια κλειστή δεξιά και μια ανοιχτή δεξιά. Έχει και ταμπέλα για να πας Βελιγράδι και σου λέει να πάρεις την ανοιχτή. Εγώ και ο Γιώργος την παίρνουμε, ο Βασίλης αργεί ακόμα. Ξαφνικά τον βλέπουμε σχεδόν παράλληλα μας στην κλειστή στροφή. Ήταν και φορτσάτος για να μας προλάβει...

Αρχίζουμε εμείς κουνάμε χέρια, πόδια, πετάμε μηχανάκια κάτω, ανάβουμε φωτιές, στέλνουμε ταχυδρομικά περιστέρια, τίποτα ο Βασίλης.

 

Amber Alert Νo δεθυμαμαιεχωχασειτομετρημα.

 

Δεν είχε ούτε κινητό να τον πάρουμε τηλ, η sim του ήταν κλειδωμένη. Σταματήσαμε έξω από ένα motel για να βρούμε Ιντερνετ και να του στείλουμε την διεύθυνση του χόστελ. Εμείς συνεχίσαμε κανονικά μη μπορώντας να κάνουμε κάτι άλλο.

Φτάνουμε στο Βελιγράδι και στο χόστελ και μας καλωσορίζει ο Νίκολα, ομολογουμένως πολύ φιλόξενος και εξυπηρετικός. 

 

Τι παίζει τώρα εκεί.

 

Το χόστελ ουσιαστικά είναι ένα κέντρο φιλοξενίας προσφύγων. Οι μόνοι μη-Άραβες πελάτες είμαστε εμείς. Τα πιτσιρίκια ξετρελάθηκαν με το που είδαν τις μηχανές, ένα από αυτά το ανέβασα πάνω στο Βερσάκι και χέστηκε από την χαρά του! Ένα άλλο παλικάρι από την Παλαιστίνη ξέρει και λίγα Ελληνικά καθώς ήταν 6 μήνες στην Αθήνα.

Το πρόβλημα είναι ότι ουσιαστικά έχουν δημιουργήσει την δική τους κοινωνία ξεχνώντας ότι είναι χόστελ και ότι πλέον βρίσκεται και άλλος κόσμος εκεί. Ίσως να μην το είχε κάνει σαφές και ο Νίκολα, δεν ξέρω. Γενικά όσο καλό και φιλότιμο παιδί είναι ο Νίκολα, άλλο τόσο πάσχει στην διαχείριση της επιχείρησης του..

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι μια επιεικώς κακή υγιεινή σε μπάνια και κουζίνα και ανατολίτικες μουσικές που σου χαιδεύουν γδέρνουν τα αυτιά όλο το 24ωρο. Ευτυχώς το δωμάτιο το έχουμε πριβέ και είναι καθαρό. 

 

Λίγη ώρα μετά σκάει και ο Βασίλης.

 

Flashback.

 

Παίρνοντας την λάθος στροφή, δεν μας είδε και υπέθεσε ότι θα έχουμε φύγει μπροστά. Άνοιξε και αυτός το 4κύλινδρο για να μας φτάσει. Δεν μας έβλεπε. Το άνοιξε και άλλο. 190 έφτασε. Πουθενά εμείς.

"Ρε τι διάολο με πόσα πάνε ένας με 47 και ένας με 64 άλογα?"

Ξαφνικά βλέπει πινακίδα Zagreb. Ώπα. Κοιτάει καθρέφτη και βλέπει από την άλλη πινακίδα Beograd. Τον Beo.

 

Κάπως έτσι έκανε 30 χλμ έξτρα μέχρι να βρει έξοδο και άλλα 30 μέχρι να γυρίσει, να βρει Ιντερνετ και να δει την διεύθυνση του χόστελ για να έρθει να μας βρει...

 

Τέλος καλό, όλα καλά.

 

Κάναμε το μπανάκι μας προσπαθώντας να μην ακουμπήσουμε κάπου που δεν έπρεπε και βγήκαμε την βόλτα μας. Ο Γιώργος μιας και είχε ζήσει για κάποιους μήνες εκεί είχε μια ιδέα για το που να πάμε και κάπως έτσι για αρχή πήραμε τον πεζόδρομο της Κnez Μihailova. Αρκετός κόσμος που βολτάριζε. Για ακόμα μια φορά οι γυναίκες χάλια, κλασσικές ψηλές, αδύνατες. Χάλια σε λέω.

 

                                                                                                                                                              H Σέρβικη Βουλή

                                                                                          Anarchy in Belgrade!

 

Βρήκαμε και ταβερνάκι με παραδοσιακό φαγητό και γεμίσαμε τα στομάχια μας! Karadjordjeva και pljeskavica on the table!

 

 

Μετά από κάμποσο περπάτημα ακόμα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής στο χόστελ. Άλλωστε θα έχουμε ολόκληρη την επόμενη ημέρα για να δούμε το Βελιγράδι!

 

 

Μεσανατολίτικες καληνύχτες!

 

 

 

[goAtraveler 60]

Ενταξει Βοσνιαρα σε αγαπαμε για παντα σε ακολουθαμε!!

Οτι και να πω λιγο το βιντεο τα λεει ολα.

Επισης εχω να πω οτι εγω πηρα και λιγο απτον αερα του Ζαγκρεμπ τον οποιο βρηκα καλυτερο απτου Βελιγραδιου, και αυτο ειναι κατι το οποιο εχω παρει μονο εγω απτο ταξιδι...

Αυτο!

χαχα σπεσιαλ θενξ στον σκηνοθετη!

[kpapageo 4.302]

5/8/2016  |  Βελιγράδι (Σερβία)

 

Day 7 - "Just chillin"

 

 

Σήμερα τα μοτοσακά θα μείνουν παραπονεμένα μιας και θα καθίσουμε και απόψε στο Βελιγράδι.

Ξύπνημα το πρωί και κατευθείαν για καφέ στην Kneza Mihailova. Μάλιστα επιλέξαμε να πάμε σε ένα καφέ από το οποίο είχαμε πάρει παγωτό την προηγούμενη ημέρα γιατί ξέραμε ότι δεχόταν κάρτες. Σήμερα όμως ο στραβωμένος σερβιτόρος δεν ήθελε ούτε κάρτες ούτε ευρώ οπότε αναγκαστικά κάναμε συνάλλαγμα για να τον πληρώσουμε.

 

Επόμενη στάση το οχυρό Kalemegdan!

 

                                                                                                            - Που κολλάνε οι δεινόσαυροι ωρέ?

                                                                                                                                                     Φοβερή η θέα από τα τείχη!

 

Πάρα πολύ ζέστη και σήμερα. Μας βάρεσε ο ήλιος στο κεφάλι στο οχυρό και είπαμε να πάμε στον πεζόδρομο στην Skadarlija για καμιά μπύρα.

 

 

Στο καφέ που καθίσαμε, μια πιωμένη θεία δίπλα μας που κατέβαζε μπύρες είχε όρεξη για πάρλα και ένα σκυλάκι παραδίπλα δεν σταμάτησε να κλαίει. Οι τιμές πάντως ήταν ξεφτίλα!

 

Το περπάτημα, ο ήλιος, η θεία και το κλάμα του σκύλου μας κούρασαν και αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο χόστελ για να αράξουμε λίγο όπως ο σκυλάκος παρακάτω!

 

 

Η ντάγκλα ήταν μεγάλη οπότε δεν άργησε να μας πάρει ο ύπνος. Κάποια στιγμή άρχισε να χτυπάει ο συναγερμός του CB και ο Γιώργος βγήκε έξω για να δει κάτι γκομενάκια να βγάζουν φωτό πάνω στο Versys. Στο Versys τα γκομενάκια έτσι, να τα λέμε αυτά. (απλά το δικό μου ήταν το μόνο χωρίς συναγερμό)  Συνεχίζουμε τις τούφες μας και λίγη ώρα αργότερα ξαφνικά ανοίγω τα μάτια και βλέπω 2 τύπους με μια σκάλα πάνω από το κεφάλι μου!

 

 

Από ότι μας είπαν έπρεπε να ελέγξουν κάτι στον ηλεκτρικό πίνακα o οποίος τύχαινε να είναι στο δικό μας δωμάτιο. Έκαναν ντου κανονικά χωρίς να χτυπήσουν καν!

 

Ο Γιώργος τα πήρε και βγήκε έξω να ηρεμήσει. Λίγο μετά ήρθε και ο Νίκολα και όταν ο Γιώργος του εξήγησε τι έγινε τρελάθηκε.. Άρχισε τις συγγνώμες και λέει τέλος δεν θέλω καθόλου λεφτά για την διαμονή. Είπαμε πολύ φιλότιμο παιδί αλλά δεν το είχε με την διαχείριση του μαγαζιού...

Κάπως έτσι την βγάλαμε κούτρα 2 μέρες στο Βελιγράδι...

 

Αφού συνήλθαμε από το επεισοδιακό ξύπνημα ετοιμαστήκαμε και βγήκαμε βόλτα για να βρούμε και τον Μάρκο, έναν Σέρβο φίλο του Γιώργου από τα παλιά. Είχε ήδη αρχίσει να σουρουπώνει.

 

 

Ο Μάρκο μας πήγε αρχικά σε ένα πολύ όμορφο μπαράκι σε ταράτσα το οποίο δεν θυμάμαι καθόλου που ήταν. Μεγάλη υπόθεση να έχεις κάποιον να σε γυρίσει στην πόλη.

 

 

Ήπιαμε τα μπυράκια μας και next stop ένα μαγαζί στο οποίο ο Μάρκο είχε έκθεση τα έργα του (ζωγράφος γαρ). Άνετα θα μπορούσαν να κοσμούν εξώφυλλο δίσκου των Tool.. 

 

 

Μια μπυρίτσα την ήπιαμε και εκεί. Το μαγαζί βρισκόταν σε μια υπαίθρια πιάτσα με πάρα πολύ κόσμο. Αποδειχτήκαμε και γουρλήδες γιατί όσο ήμασταν εκεί ο Μάρκο πούλησε και έναν πίνακα! Κατά την 1 τα μαζέψαμε για το χόστελ για ύπνο. Στον δρόμο παντού χάλια κοπελίτσες...

 

 

Αυτά και από την πρωτεύουσα της Σερβίας! Αύριο μας περιμένει η Τιμισοάρα στην Ρουμανία! 

 

[kpapageo 4.302]

6/8/2016  |  Βελιγράδι (Σερβία) - Τιμισοάρα (Ρουμανία)

 

Day 8 - "Timi-ζωάρα"

 

 

Σήμερα τραβάμε για Ρουμανία! Να πούμε ότι η Ρουμανία μπήκε από σπόντα στο πρόγραμμα αλλά μιας και ήμασταν κοντά ήταν κρίμα να μην πηγαίναμε. 

 

Αφού ξυπνήσαμε, ο Γιώργος πήγε να βρει το μαγνητάκι του και μετά όλοι μαζί για πρωινό. Τα παιδιά βρήκαν και φρέντο εσπρέσο που τόσο πολύ έψαχναν 2 μέρες τώρα.. Λίγο αργότερα επιστρέψαμε στο χόστελ μαζέψαμε και ξεκινήσαμε για Τιμισοάρα. Οι προγνώσεις έδιναν και πιθανότητα βροχής οπότε καλύψαμε τα backpack στις σέλες και είχαμε τα αδιάβροχα σε εύκολα προσβάσιμο μέρος.

Τα πιτσιρίκια μαζεύτηκαν στο παράθυρο για να μας ξεπροβοδίσουν!

 

 

Παραδίπλα υπήρχε βενζινάδικο οπότε σταματήσαμε για βενζίνη και τσεκ στα λάστιχα για αέρα.

 

 

Το οδηγικό ενδιαφέρον μέχρι την Τιμισοάρα ήταν όσο το να κοιτάς μπογιά να στεγνώνει.. Ατελείωτες πεδινές ευθείες και γενοκτονία ζωυφίων. Πάσχισα να βρω 2 στροφές να βάλω στο βίντεο... Ως εκ τούτου η μόνη στάση που έγινε ήταν στα σύνορα.

 

 

Ήταν τα μοναδικά σύνορα που μας ζήτησαν να βγάλουμε το κράνος. Επίσης για ακόμα μια φορά εκνευρισμένη Ρουμάνα με έκλεισε επειδή πήγα να περάσω δίπλα της στον έλεγχο...

 

Anyway, φτάνουμε στην Τιμισοάρα χωρίς βροχή τελικά, βρίσκουμε το χόστελ και βγαίνει ο ιδιοκτήτης ο Ραούλ να μας ενημερώσει ότι έχει κάνει μαλακία με double booking και θα πρέπει να μείνουμε σε άλλο χόστελ λίγο πιο πέρα, στην καρδιά της παλιάς πόλης. Επειδή όμως εκείνο δεν έχει parking, θα αφήσουμε τα μοτοσακά εδώ. Τελικά μια χαρά το άλλο χοστελάκι. Χειρότερο από του Βελιγραδίου δύσκολο να ήταν...

 

 

Τακτοποιηθήκαμε, μπανιαριστήκαμε, ο Ραούλ μας κέρασε ένα ρακοειδές πετρέλαιο και μας σημείωσε στον χάρτη που να πάμε. 

 

Η Τιμισοάρα (3η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Ρουμανίας), και πάλι ομόφωνα, ανακηρύχθηκε η πιο όμορφη πόλη που είδαμε. Απλωμένη, πεντακάθαρη, τίγκα στο πράσινο, με μια γλυκιά αισθητική και ωραίους χρωματισμούς στα κτίρια της. Επίσης εξέπεμπε μια ηρεμία, άνετα ζούσα εκεί. Ονομάζεται και "city of firsts" μιας και κατέχει πολλές πρωτιές στην ιστορία της. Μια από αυτές είναι το γεγονός ότι είναι η 1η Ευρωπαϊκή πόλη που φωταγωγήθηκαν οι δρόμοι της με ηλεκτρισμό!

 

 

Αρχικά περπατήσαμε Νότια εκτός κέντρου, κοντά στον ποταμό Bega που διαρρέει την πόλη, για να βρούμε κάτι να φάμε. Τελικά δεν βρήκαμε τίποτα αλλά άξιζε η βόλτα μέχρι εκεί!

 

                                                      Ο ψηλότερος Ορθόδοξος ναός της Ρουμανίας
 

 

Επιστρέφουμε λοιπόν στο κέντρο στην παλιά πόλη προς αναζήτηση τροφής.

 

 

Η τροφή ευρέθη! Η αφεντιά μου τίμησε σε έναν Τούρκο ένα κεμπάπ από Γκοτζίλα με 2,50€ και τα παιδιά προτίμησαν κάτι πιο εκλεπτυσμένο και κάθισαν σε εστιατόριο.

 

 

Όσο νύχτωνε τόσο περισσότερος κόσμος έβγαινε έξω και βόλταρε στις πλατείες. Εμείς κατευθυνθήκαμε προς την άλλη κεντρική πλατεία που καταλήγει στον ψηλότερο Ορθόδοξο ναό της Ρουμανίας.

 

 

Κούκλα και το βράδυ η Τιμισοάρα. Μπράβο και πάλι μπράβο. Η πλάκα είναι ότι την βάλαμε στο πρόγραμμα για να σπάσουμε την απόσταση μεταξύ Βελιγραδίου και Transfagarasan. Τελικά τα καλύτερα είναι αυτά που δεν προγραμματίζεις...

 

Για ακόμα μια ημέρα ψοφήσαμε στο περπάτημα και ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στο χόστελ. Πριν ξαπλώσουμε εγώ άρχισα να γκρινιάζω ότι βαρέθηκα τις πόλεις και το αστικό περιβάλλον και θα ήθελα κάτι πιο ήσυχο. Πρότεινα λοιπόν στα παιδιά εκείνοι να πάνε κανονικά στο Βουκουρέστι που είχαμε κανονίσει και εγώ να αράξω και 2η μέρα στο καταφύγιο στην λίμνη Balea που θα μέναμε την επομένη (spoiler). Τελικά για να μην σπάσει η παρέα τα παιδιά μου κάνανε την χάρη και αποφασίσαμε αντικαταστήσουμε το Βουκουρέστι με ένα χωριό ονόματι Bercesti κάπου στο νότιο άκρο της Transalpina. Επιτόπου βρήκαμε και κλείσαμε και την διαμονή εκεί μέσω Airbnb και ήμασταν έτοιμοι για ύπνο!

 

Noapte buna!!

 

 

 

 

[kpapageo 4.302]

7/8/2016  |  Τιμισοάρα (Ρουμανία) - Λίμνη Μπαλέα (Ρουμανία)

 

Day 9 - "Μαγεία στα Καρπάθια"

 

 

Transfagarasan ερχόμαστε! 

 

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το πρωί αυτό, ο Γιώργος ως καλλιεργημένο ον ήθελε να πάει στο μουσείο Τέχνης της πόλης. Στον δρόμο μπήκε και σε μια εκκλησία.

 

 

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του το μουσείο δεν έλεγε και πολλά αλλά είχε κάποια έργα ενός δυνατού ζωγράφου.

 

 

Στο μεταξύ εγώ και ο Βασίλης κόβαμε βόλτες μέσα στην πόλη.

 

                                                                  Βρύση-μνημείο με χαραγμένα ονόματα θυμάτων από την Ρουμανική Επανάσταση το 1989

 

Ο δρόμος μας έφερε πάλι στον Ορθόδοξο ναό.

 

                                                                                                                                            Ακόμα ένα μνημείο της Επανάστασης

 

Ρίξαμε και μια ματιά μέσα. Καμιά διαφορά με τους δικούς μας, ακόμα και ο κόσμος ίδιος ήταν 

 

 

Reunion στο χόστελ, μάζεμα και δέσιμο πραγμάτων και βουρ για Transfagarasan! Τελευταία στιγμή αγοράστηκε και μαγνητάκι από Timisoara, οπότε το quest ήταν ακόμα σε εξέλιξη. Οι προβλέψεις και σήμερα δίνουν βροχές αλλά έχουμε πίστη ότι θα πέσουν πάλι έξω..

 

Η διαδρομή δεν λέει και πολλά για αρκετά χλμ. Ο Βασίλης κάποια στιγμή περνάει μπροστά για να ξεμπουκώσει τους 4 κυλίνδρους.

 

Ε μαντέψτε..........

 

Κάπου στρίβαμε.

 

Και δεν έστριψε.

 

Λίγο πριν το Sibiu σταματάμε με τον Γιώργο σε ένα βενζινάδικο για να του στείλουμε μήνυμα. Ευτυχώς τώρα η sim του λειτουργούσε. Με έχει προλάβει όμως και βλέπω sms στο κινητό μου:

 

"Γεννιέται του here η μάνα"

 

Ούτε το autocorrect δεν τον ήθελε εκείνη την στιγμή.

 

Του στέλνω και εγώ που είμαστε και περιμένουμε.

 

 

Μετά από κάμποση ώρα καταφτάνει και εκείνος. Αράζουμε λιγάκι όλοι μαζί και ξεκινάμε.

 

 

Εν τω μεταξύ τα σύννεφα στον ουρανό έχουν πυκνώσει ανησυχητικά. Λίγο πριν στρίψουμε δεξιά προς Cartisoara και αρχίσουμε να ανεβαίνουμε τα βουνά Fagaras σκάνε κάτι μικρές ψιχάλες. Λέμε οκ δεν είναι τίποτα. Λίγο αργότερα σκάνε πιο χοντρές. Σταματάμε για να βάλουμε αδιάβροχα και μέχρι να τα βάλουμε έχουν ανοίξει οι ουρανοί. Κάτι νταλίκες που πέρασαν από δίπλα, μας έκαναν και ένα ωραίο μπανάκι. Ευτυχώς μόλις είχαμε προλάβει να ντυθούμε...  

 

Υπό βροχή πλέον λοιπόν αρχίζουμε να ανεβαίνουμε το Transfagarasan. Κότες. Σαν πομπή σε κηδεία ήμασταν. Δεν πειράζει, από το να έχουμε απρόοπτα καλύτερα έτσι.

 

 

Την προηγούμενη ημέρα είχαμε κουβέντα για τον δρόμο. Τα παιδιά έλεγαν να σταματάμε να βγάζουμε καμιά φωτό και εγώ ότι θέλω να το οδηγήσω και να μην χαλάω τον ρυθμό. Τελικά πήραμε τα @@ μας όλοι, με τέτοια βροχή ούτε να οδηγήσεις μπορείς, ούτε να σταματάς για φωτό... 

 

Άντε και λίγη Ιστορία: Το Transfagarasan κατασκευάστηκε από τον Τσαουσέσκου μεταξύ 1970 και 1974 καθώς είχε θορυβηθεί από την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Το έργο έγινε για να διασφαλιστεί η μετακίνηση στρατευμάτων κατά μήκος των βουνών σε περίπτωση εισβολής. Κατά την διάρκεια της κατασκευής του σκοτώθηκαν (επίσημα) 40 στρατιώτες λόγω απειρίας χρήσης δυναμίτη.

 

Η βροχή είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να πέσουν οι ρυθμοί και να απολαύσουμε το τοπίο καθώς ανεβαίνουμε. Η άσφαλτος είναι πολύ καλή αν και υπάρχουν και αρκετά σημεία με πολλά μπαλώματα. Έχει πάει πλέον απόγευμα και έτσι ο κόσμος που ανεβαίνει είναι απειροελάχιστος. Το αντίθετο ρεύμα έχει αρκετή κίνηση.

 

 

Ανεβαίνοντας αυξάνεται και η ομίχλη δημιουργώντας ένα άγριο τοπίο. ΒΟΥΝΟ ΡΕ! ΑΙΝΤΕ ΜΠΟΥΧΤΙΣΑΜΕ ΤΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΙΣ 

 

 

Και συνεχίζουμε την ανάβαση!

 

 

Ακόμα μια στάση για φωτό.

 

 

Άτιμο φίδι που θα πάει θα σε κάνουμε και στεγνό...

 

Επόμενη και τελευταία στάση στην Λίμνη Balea! Εκεί βρίσκεται και η κορυφή του Transfagarasan στα 2042m. Πολύς κόσμος δεδομένου ότι είναι Δευτέρα αργά το απόγευμα.

 

 

Η βροχή ξεκίνησε ξανά και ήρθε η ώρα να φύγουμε και εμείς άρον άρον, όπως και ένα νιόπαντρο ζευγάρι που ήρθε να κάνει φωτογράφηση εκεί. Χάλια έγινε το νυφικό, ποιος την ακούει την νύφη...

 

Δίπλα ακριβώς από εδώ βρίσκεται το τούνελ Balea, το μεγαλύτερο τούνελ στην Ρουμανία με μήκος 884m. Από εκεί θα περάσουμε για να βγούμε στην Νότια πλευρά του βουνού όπου μας περιμένει το κατάλυμα μας!

 

 

Βγαίνοντας από το τούνελ, ΑΚΡΙΒΩΣ στα δεξιά μας, βρίσκεται το κατάλυμα μας πάνω στον γκρεμό! Πρόκειται για ένα υπέροχο καταφύγιο, το Cabin Transfagarasan το οποίο κλείσαμε με 11€ έκαστος με πρωινό. Η θέα από εκεί πάνω αξίζει σίγουρα περισσότερα...

 

 

 

Παρκάραμε τα μοτόρια από έξω...

 

 

...και μπήκαμε μέσα όπου μας περίμενε ο Τζόρτζε. Εξαιρετικός σε όλα του. Φιλικός και εξυπηρετικός χωρίς όμως να γίνεται υπερβολικός. Μας κέρασε και λικεράκι για το καλωσόρισμα. Απλώσαμε τα βρεγμένα μας γύρω από το αναμμένο τζάκι και αράξαμε στην σαλονάρα!

 

                                                                                                                       Ο Γιώργος εμφανώς σε φάση "πωωω ρε μαλάκα τι παίζει εκεί έξω!"
 

 

Το βραδινό αποτελούταν από σούπα, σαλάτα και μπριζόλα με πατάτες για τον καθένα. 30 Lei το κόστος (κάτω από 7€). Όση ώρα περιμέναμε να ετοιμαστεί το φαγητό χαλαρώναμε και χαζογελούσαμε με κρασάκι για παρέα!

 

 

Το καταφύγιο ήταν σχεδόν γεμάτο (μη φανταστείς ε, 16 άτομα χωράει όλα κι όλα) από ορειβάτες. Έχει πολύ ψωμί τριγύρω από διαδρομές. Ακόμα και λίγο παραδίπλα που έκανα μια βόλτα είδα σηματοδοτημένα με μπογιά μονοπάτια!

 

Χορτάτοι και ψιλοζαλισμένοι από το κρασί ήμασταν έτοιμοι γα ύπνο μετά από μια γεμάτη και κουραστική ημέρα. Χειμωνιάτικο σκηνικό, παπλωματάκι και αγκαλίτσες με Γιώργο στο διπλό κρεβάτι, ο Βασίλης είχε μονό δικό του. Αυτός έχασε...

 

Ήσυχες βουνίσιες καληνύχτες!!