Χωρίς τίτλο....

[ALX™ 3.016]

Είναι δύσκολο να ξεκινήσεις να αποτυπώσεις τα αισθήματά σου σε ένα λευκό χαρτί, ή στον κειμενογράφο ενός φόρουμ όπως κάνω αυτή τη στιγμή, διότι κάποια συναισθήματα δεν μπορούν να αποδωθούν με λέξεις.

Το να χάνεται ένας άνθρωπος είναι πραγματικά οδυνηρό. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ένα παιδί. Ένας νέος γεμάτος φιλοδοξίες και όνειρα για το αύριο. Ένα παιδί σαν όλα τα άλλα, με την διαφορά πως αυτό είναι παγκοσμίως γνωστό λόγω αυτού που κάνει. Να είναι αγωνιζόμενος στη κορυφαία διοργάνωση αγώνων μοτοσυκλέτας.

Μπορεί να μην τα γνωρίζουμε σε προσωπικό επίπεδο όλα αυτά τα παιδιά, αλλά ξέρουμε μέχρι και τι νούμερο εσώρουχα φοράνε. Ξέρουμε σχεδόν τα πάντα. Όλοι εμείς που ασχολούμαστε με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και τους παρακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι φίλοι μας. Είναι αυτοί που μας χαρίζουν συγκινήσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα. Είναι αυτοί που μας γεμίζουν χαρά, ή μας κάνουν να λυπούμαστε αν δε πηγαίνουν καλά σε έναν αγώνα. Τα πρόσωπά τους μας είναι τόσο οικεία, όσο κάποιων πραγματικών φίλων μας.

"Μισούμε" κάποιους σε αγωνιστικό επίπεδο επειδή κερδίζει τον "δικό μας" αναβάτη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε το κακό τους. Θέλουμε να είναι όλοι εκεί δυνατοί και ακμαίοι για να παλεύουν για μια καλύτερη θέση στον τερματισμό.

Με κάποιους ταυτιζόμαστε πάρα πολύ. Με κάποιους άλλους όχι, αλλά όλοι τους είναι ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας, γιατί θα κάνουμε τη βόλτα μας από τα μοτο-σάιτ να μάθουμε γι' αυτούς.

Κι όταν γίνει το κακό..........

Ειλικρινά.... γράφω και σβήνω συνεχώς. Προσπαθώ να αποτυπώσω τα αισθήματά μου και δεν μπορώ. Ό,τι κι αν γράφω μου φαίνεται λίγο. Τι στιγμή του ατυχήματος σήμερα, είχα κολλημένη τη μούρη μου στην οθόνη, καθώς περίμενα να προσπεράσει ο Rossi τον Edwards. Κι όταν είδα να μπαίνει μπροστά στις ρόδες τους ο Simoncelli κρεμάμενος στη Honda του, αναπήδησα! Ένιωσα μια ανατριχίλα να διαπερνάει όλο μου το σώμα και η επόμενη σκέψη μου ήταν ότι ο Edwards και Rossi θα μπορέσουν να τον αποφύγουν. Μέσα σε αυτά τα δέκατα του δευτερολέπτου ευχήθηκα να τον αποφύγουν. Αλλά αυτό δεν έγινε. Ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να γίνει με τέτοιες ταχύτητες και σε τόση κοντινή απόσταση.

Ήταν τόσο ξαφνικό και τόσο σφοδρό το χτύπημα, που έπαθα σοκ.

Όταν είδα να σέρνεται στην άσφαλτο το σώμα του Simoncelli χωρίς καμία αντίδραση και χωρίς κράνος με έπιασε δέος. Ανατρίχιασα.

Τις επόμενες στιγμές είχα μείνει άφωνος. Περίμενα να τον δω να σηκώνεται. Περίμενα μετά να ακούσω κάτι θετικό. Στην αρχή κάποιοι έγραψαν στο twitter ότι είναι ΟΚ κι ότι έχει τις αισθήσεις του. Πραγματικά ήθελα να το πιστέψω, αλλά κάτι δεν με άφηνε. Μέσα μου ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι ο super Sic είχε χτυπήσει πολύ σοβαρά. Ήθελα να διαψευσθώ. Κοιτούσα με αγωνία την οθόνη. Ανανέωνα συνεχώς το twitter.

Kαι μετά.... ήρθε η κακιά είδηση........

Πήγα να γράψω δυο λέξεις και τα μάτια μου βούρκωσαν. Με κοιτούσαν τα παιδιά μου και με ρωτούσαν γιατί κλαίω. Σκούπισα τα μάτια μου και πήρα δυο βαθιές ανάσες και τους απάντησα πως κάποιους από αυτούς με τις μηχανές χτύπησε πολύ άσχημα.

Ο γιος μου είναι μόλις 3 ετών και δεν μπορεί να κατανοήσει την έννοια του θανάτου. Ούτε καν η κόρη μου που είναι 9. Είναι πιο εύκολο να κατανοήσουν το "χτύπησε πολύ" κάποιος. Γι' αυτό τους απάντησα έτσι.

Μετά σκέφτηκα τον εαυτό μου κι όλα αυτά που συναντάω κάθε μέρα στους δρόμους που κινούμαι με την μοτοσυκλέτα.

Πόσο ευάλωτοι είμαστε! Δυστυχώς όμως το ξεχνάμε ακόμα κι εμείς. Οι οδηγοί των αυτοκινήτων από την άλλη, ούτε που το βάζουν στο μυαλό τους γι΄αυτό μας συμπεριφέρονται στον δρόμο λες κι είμαστε άτρωτοι.

Πώς να νιώθουν αυτή τη στιγμή οι γονείς του παιδιού? Πώς ένιωσαν εκείνη την ώρα? Πραγματικά δεν θέλω να το μάθω ποτέ μου. Δεν θέλω να το νιώσω. Ούτε να το νιώσουν άλλοι γονείς. Κανένας.

Δεν ξέρω αύριο πως θα νιώσω όταν ανέβω στη μοτοσυκλέτα να πάω για δουλειά. Ο θάνατος του Μάρκου μου στοίχισε πολύ κι ας μην ήταν κάποιος "δικός μου". Για μένα όμως ήταν φίλος. Ήταν κι αυτός ένας από εμάς. Ένας ακόμα μοτοσυκλετιστής. Κάποιος που αγαπούσε τη μοτοσυκλέτα κι αυτό που έκανε.

Έχω επηρεαστεί ψυχολογικά. Όλη μέρα αυτό σκέφτομαι. Πήρα τα παιδιά και τα πήγα σε ένα παιδότοπο για να ξεφύγω λίγο, αλλά δεν τα κατάφερα. Ήθελα να γυρίσω να διαβάσω μερικά σχόλιά σας. Να παρηγορηθώ κι εγώ από τα λόγια σας. Να πάρω δύναμη.

Είναι ήδη μεσάνυχτα. Η μέρα άλλαξε κι εγώ κάθομαι μπροστά στην οθόνη και γράφω γράφω γράφω... προσπαθώντας να αποτυπώσω αποτυχημένα τα συναισθήματά μου με λέξεις. Αποτυχημένα γιατί όλα αυτά που γράφω δεν αποτυπώνουν τα αισθήματά μου. Το καταλαβαίνω. Ίσως να γράφω ασυναρτησίες, αλλά είμαι πολύ αρνητικά φορτισμένος για να τις αξιολογήσω. Θέλω να φύγει από μέσα μου.... γι' αυτό γράφω.

Δεν μπορώ άλλο, δεν μου βγαίνει. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Είμαι συντετριμμένος και δεν με βλέπω να κοιμάμαι σήμερα...

[r3negade 3.396]

Απο την μια σκεφτομαι, συμβαινουν αυτα, ειδικα στον χωρο τους, ουτε ο πρωτος ειναι ουτε ο τελευταιος. Μαλλον το σκεφτομαι αυτο γτ προσπαθω να μην με παρει τοσο απο κατω, για καποιον "αγνωστο".

Απο την αλλη ομως, περα απο την συμπαθεια που μπορει να ετρεφα στο ατομο του, ηταν πραγματικα φρικιαστικο το ατυχημα. Απανθρωπο. Ο φιλος του τον περασε με την μηχανη πανω απο το κεφαλι, σερνωταν με το προσωπο σε ασφαλτο(γυαλοχαρτο) με ποσα χιλιομετρα, για ποσα μετρα!! Πραγματικα ουτε στον εχθρο μου δεν θα ηθελα να συμβει κατι τετοιο. Ισως το χειροτερο δυστυχημα που εχει πιασει καμερα σε τετοιες διοργανωσεις.

Το μονο που με παρηγορει, ειναι οτι ισως, εφυγε ακαριαια, εκεινη την στιγμη, και δεν βιωνε ολο αυτο μεχρι να υποκυψει στα τραυματα του οπως ελεγαν.

Ομως δεν παυω να σκεφτομαι, τι μπορει να νιωθει η οικογενεια του; Οι γονεις του; Ο κολλητος του ο Rossi, και ο Edwards που ουσιαστικα αυτοι τον "σκοτωσαν". Με τι κουραγιο συνεχιζεις την ζωη σου μετα απο κατι τετοιο;;;

Καλο ταξιδι Σιμο. Αναπαυσου εν ειρηνη.

[HLIAS 7.581]

Απο την μια σκεφτομαι, συμβαινουν αυτα, ειδικα στον χωρο τους, ουτε ο πρωτος ειναι ουτε ο τελευταιος. Μαλλον το σκεφτομαι αυτο γτ προσπαθω να μην με παρει τοσο απο κατω, για καποιον "αγνωστο".

Απο την αλλη ομως, περα απο την συμπαθεια που μπορει να ετρεφα στο ατομο του, ηταν πραγματικα φρικιαστικο το ατυχημα. Απανθρωπο. Ο φιλος του τον περασε με την μηχανη πανω απο το κεφαλι, σερνωταν με το προσωπο σε ασφαλτο(γυαλοχαρτο) με ποσα χιλιομετρα, για ποσα μετρα!! Πραγματικα ουτε στον εχθρο μου δεν θα ηθελα να συμβει κατι τετοιο. Ισως το χειροτερο δυστυχημα που εχει πιασει καμερα σε τετοιες διοργανωσεις.

Το μονο που με παρηγορει, ειναι οτι ισως, εφυγε ακαριαια, εκεινη την στιγμη, και δεν βιωνε ολο αυτο μεχρι να υποκυψει στα τραυματα του οπως ελεγαν.

Ομως δεν παυω να σκεφτομαι, τι μπορει να νιωθει η οικογενεια του; Οι γονεις του; Ο κολλητος του ο Rossi, και ο Edwards που ουσιαστικα αυτοι τον "σκοτωσαν". Με τι κουραγιο συνεχιζεις την ζωη σου μετα απο κατι τετοιο;;;

Καλο ταξιδι Σιμο. Αναπαυσου εν ειρηνη.

Αυτα ειναι και η δικια μου απαντηση... το διαβασα πριν....αλλα δεν ηξερα τι να γραψω

[Morx 429]

Πεσοντες Π.Α - αποθανοντες Π.Ν. - Στρατου ξηρας - Αεροποριας στρατου - ΕΛ.ΑΣ. - Πυροσβεστικης κλπ κλπ κλπ

Ανθρωποι μεροκαματου επισης με οικογενειες που αφησαν πισω τους!

Ας ειναι καλα εκει που ειναι ο Simoncelli ... οπως και ο Tomizawa (αα! Τον ξεχασαμε σχεδον!) ... οπως και πολλοι πολλοι πολλοι αλλοι....

Σορρυ αλλα μην τα ξεχυλωνουμε ολα!

800 λεξεις κειμενο και εισαι συντετριμενος για τον θανατο του...

Σαν τα εκατομμυρια λαο με τις ακραιοτητες για το θανατο του Michael Jackson και οσων "επωνυμων" πεθαναν.

Αυτο ειναι προσβλητικο για ολους τους αλλους που δεν ηταν παγκοσμιου φημης, ηταν απλοι ανθρωποι κατ'εμε!

Τους αξιζε λιγοτερο δηλαδη ενα κειμενο η μια αφιερωση; Περα απο τα στεφανια και ενα "εις μνημην" ;;;

anyway, θα το ξεπερασεις πιστευω!

[ALX™ 3.016]

800 λεξεις κειμενο και εισαι συντετριμενος για τον θανατο του...

Δυσκολεύομαι να σου απαντήσω. Ίσως δεν κατάλαβες το νόημα του κειμένου....

[οινοχόος 303]

Πεσοντες Π.Α - αποθανοντες Π.Ν. - Στρατου ξηρας - Αεροποριας στρατου - ΕΛ.ΑΣ. - Πυροσβεστικης κλπ κλπ κλπ

Ανθρωποι μεροκαματου επισης με οικογενειες που αφησαν πισω τους!

Ας ειναι καλα εκει που ειναι ο Simoncelli ... οπως και ο Tomizawa (αα! Τον ξεχασαμε σχεδον!) ... οπως και πολλοι πολλοι πολλοι αλλοι....

Σορρυ αλλα μην τα ξεχυλωνουμε ολα!

800 λεξεις κειμενο και εισαι συντετριμενος για τον θανατο του...

Σαν τα εκατομμυρια λαο με τις ακραιοτητες για το θανατο του Michael Jackson και οσων "επωνυμων" πεθαναν.

Αυτο ειναι προσβλητικο για ολους τους αλλους που δεν ηταν παγκοσμιου φημης, ηταν απλοι ανθρωποι κατ'εμε!

Τους αξιζε λιγοτερο δηλαδη ενα κειμενο η μια αφιερωση; Περα απο τα στεφανια και ενα "εις μνημην" ;;;

anyway, θα το ξεπερασεις πιστευω!

φίλε μου όταν δυο άνθρωποι -ή και περισσότεροι- έχουν μια κοινή αγάπη ,ένα πάθος , τότε αυτό τους ενώνει σε μια οικογένεια .........και όταν χάνεις κάποιον απ' την οικογένεια σου πονάει πολύ .....

[sorath 1.112]

Άλεξ σε καταλαβαίνω απόλυτα.

Το βράδυ σχεδόν δεν κοιμήθηκα. Συνέχεια ξύπναγα και η πρώτη μου σκέψη ήταν "Όχι ρε Μάρκο...".

Πραγματικά νιώθω κι εγώ σαν να έχασα ένα κολλητό μου, ένα φιλαράκι που κάναμε χαβαλέ μαζί και διασκεδάζαμε με τις μοτοσυκλέτες μας. Είναι απίστευτο πόσο μπορείς να δεθείς με έναν άνθρωπο που στην ουσία δεν τον έχεις γνωρίσει ποτέ από κοντά.

Η θλίψη είναι τεράστια και ούτε μπορώ να φανταστώ πως θα είναι αυτή τη στιγμή οι συγγενείς του και οι φίλοι του :sorry:

[patapios 1.698]

Τα λογια μερικες φορες αδυνατουν να περιγραψουν συναισθηματα.

Νοιωθω το ιδιο χαλια οσο χαλια θα εννοιωθα και για το παλικαρι της διπλανης πορτας , αν εχανε ετσι αδοξα την ζωη του.

Ταυτιζομαστε με τους οδηγους τους βλεπουμε καθε βδομαδα και οπως υποθηκε πιο πανω ξερουμε μεχρι και τι νουμερο βρακι φορανε. Ειναι λογικο να αισθανομαστε σαν να χασαμε εναν "φιλο".

Παντως μετα απο τετοια γεγονοτα ... βλεπε Tomizawa βλεπε Συνιωρης βλεπε Σιμο τωρα αναθεωρω τον τροπο οδηγησης μου και νοιωθω πως ΣΥΝΕΧΕΙΑ μας χωριζει απο τον θανατο μια ανασα.

Ευχη να μην συμβαινουν ατυχηματα ουτε μεσα ουτε εξω απο τις πιστες.... ξερω...ουτοπικη η ευχη μου αλλα κανενας δεν μπορει να στερει το δικαιωμα στα ονειρα?

[streetwise 201]

Εγω ειχα κοιμηθει 5 ωρες το βραδυ του Σαββατου παρολο που ημουνα απο τις 12:00 μεχρι τις 21:00 στο ποδι γιατι ειχα παει να βαλω τα καινουρια λαστιχα και εκατσα εκει μεχρι να τελειωσουν τα παιδια, ξερεις να πουμε και καμια βλακεια χαβαλεδιαζωντας να περασει η ωρα, μετα την πηγα για πλυσιμο , εβαψα με σπρευ τις ροδελες και τις βιδες που ειχαν ψιλοσκουριασει στο σημειο που εχω αφαιρεσει τα χερουλια του συναναβατη.Μετα πηγα βολτα με το ποδηλατο παρολη την κουραση, γυρισα κατα τις 21:00 εξουθενωμενος και παρολη την κουραση της ημερας δε με επιανε υπνος, κοιμηθηκα μονο 5 ωρες απο τη λαχταρα μου να δοκιμασω την Κυριακη τα καινουρια λαστιχα, ισως να επαιρνα τηλεφωνο και το γκρουπ των "γρηγορων" για να δοκιμασω τις δυνατοτηες μου αφου αισθανομουν αρκετα ετοιμος για μια βολτα μαζι τους.Σηκωνομαι πρωι πρωι Κυριακη βιδωνω τις βιδες και βαζω κατι αυτοκολλητα στο μηχανακι, παω για φωτογραφιες μες στην καλη χαρα εδω κοντα πανω σε μια ξυλινη προβλητα σε μια φανταστικη ηλιολουστη μερα με την καινουρια μου φωτογραφικη μηχανη. ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΑ.Επιστρεφω εγκαιρα ωστε να προλαβω τον αγωνα και στο δευτερο γυρο συμβαινει αυτο...

Εχασα τη γη κατω απο τα ποδια μου,οταν βλεπεις ζωντανα ενα τετοιο γεγονος ειναι συγκλονιστικο.Ακομα δε μπορω να συνειδητοποιησω πως χαθηκε ετσι ξαφνικα μια ζωη.Σκεπασα αρχικα τη μηχανη μη θελοντας να καβαλησω πλεον μετα απο αυτο.Αλλα μετα ενιωσα να με πνιγει το σπιτι δε μπορουσα να μεινω μεσα. 153 χιλιομετρα εκανα χθες, για μπανιο στη θαλασσα πηγα και ακομα δε μπορω να το βγαλω απο το μυαλο μου αυτο που συνεβη...

Ειναι σα να εχασα ενα δικο μου ανθρωπο...

[xaros4 28]

τουλαχιστον πηγε απο αυτο που πιστευω ηταν απο τις μεγαλητερες αγαπες του.....

[ax_ena_honda 15.751]

Εγώ από εδώ το έμαθα το βράδυ που γύρισα σπίτι καθώς όλη μέρα ασχολούμουν με το μηχανάκι μου... MotoGP ομολογώ πως δεν έβλεπα και πολύ, όταν τύχαινε.

Όταν όμως βλέπεις ένα παληκάρι της ηλικίας σου να φεύγει έτσι άδοξα, σε πιάνουν τα ζουμιά θές δεν θές. Από εχθές το βράδυ που είδα όλο το σκηνικό, εκτός από θλίψη και σόκ που ένιωθα, πέρναγε και ξαναπέρναγε μία σκέψη από το μυαλό μου, η οποία έκανε και εμένα να αναθεωρήρω τον τρόπο που οδηγώ.

Με custom κράνος, custom στολή και μέσα σε πίστα, και σκοτώθηκε. Εγώ τι μπορεί να πάθω;;; Στην Ελλάδα των ταξιτζήδων; Στην Ελλάδα των μεθυσμένων; Στην Ελλάδα του λαδώματος των διπλωμάτων κ.ο.κ.

Μακάρι να μην το μάθω ποτέ. Δεν θέλω να το μάθω ποτέ. Απλά θα προσέχω όσο μπορώ ακόμα περισσότερο, θα ντύνομαι σαν τον αστακό χειμώνα καλοκαίρι και στα @@ μου η ζέστη και το μαλλί το έχω κόψει να μην μου χαλάει το κράνος με τα κωλοζελέ. Απλά να μειώσω τις πιθανότητες να γίνει κάτι σαν και αυτό... Με όποια επίπτωση στην εμφάνιση και τη μυρωδιά μου...

[xrilek 932]

Πεσοντες Π.Α - αποθανοντες Π.Ν. - Στρατου ξηρας - Αεροποριας στρατου - ΕΛ.ΑΣ. - Πυροσβεστικης κλπ κλπ κλπ

Ανθρωποι μεροκαματου επισης με οικογενειες που αφησαν πισω τους!

Ας ειναι καλα εκει που ειναι ο Simoncelli ... οπως και ο Tomizawa (αα! Τον ξεχασαμε σχεδον!) ... οπως και πολλοι πολλοι πολλοι αλλοι....

Σορρυ αλλα μην τα ξεχυλωνουμε ολα!

800 λεξεις κειμενο και εισαι συντετριμενος για τον θανατο του...

Σαν τα εκατομμυρια λαο με τις ακραιοτητες για το θανατο του Michael Jackson και οσων "επωνυμων" πεθαναν.

Αυτο ειναι προσβλητικο για ολους τους αλλους που δεν ηταν παγκοσμιου φημης, ηταν απλοι ανθρωποι κατ'εμε!

Τους αξιζε λιγοτερο δηλαδη ενα κειμενο η μια αφιερωση; Περα απο τα στεφανια και ενα "εις μνημην" ;;;

anyway, θα το ξεπερασεις πιστευω!

κ εγω φιλε αυτης της αποψης ειμαι και αν ψαξεις σε παρομοια θεματα δεν εχω καν γραψει κατι!!οχι επειδη δεν ενιωσα πονο η θλιψη η λυπη απλα οπως θεωρω οτι δεν εχει καποιο νοημα ολο αυτο!....μεχρι χ8εσ ομως!αν δεις τα 8εματα με τον Σιμο εχω γραψει καμποσα ποστ!!και αυτο ισως οφειλεται στο κατι <<μαγικο>> που ειχε αυτος ο ανθρωπος και κερδιζε τους παντες!!οπως εγραψα σε ενα ποστ ποτε δεν ειχα καποια συμπαθεια/αντιπα8εια σε οδηγο,εβλεπα τον αγωνα μονο και μονο επειδη μου αρεσε το αθλημα!.....Ο Σιμος με κερδισε,με εκανε φαν του π λεμε!...την χαρα που ενιωσα την προηγουμενη βδομαδα που τον ειδα απο κοντα στο P.Island δεν την πιστευα!!

τεσπα,οτι και να λεμε το κακο τωρα εγινε....ας ειναι καλα οπου και αν ειναι και κουραγιο στους δικους του....

[sorips 699]

Πεσοντες Π.Α - αποθανοντες Π.Ν. - Στρατου ξηρας - Αεροποριας στρατου - ΕΛ.ΑΣ. - Πυροσβεστικης κλπ κλπ κλπ

Ανθρωποι μεροκαματου επισης με οικογενειες που αφησαν πισω τους!

Ας ειναι καλα εκει που ειναι ο Simoncelli ... οπως και ο Tomizawa (αα! Τον ξεχασαμε σχεδον!) ... οπως και πολλοι πολλοι πολλοι αλλοι....

Σορρυ αλλα μην τα ξεχυλωνουμε ολα!

800 λεξεις κειμενο και εισαι συντετριμενος για τον θανατο του...

Σαν τα εκατομμυρια λαο με τις ακραιοτητες για το θανατο του Michael Jackson και οσων "επωνυμων" πεθαναν.

Αυτο ειναι προσβλητικο για ολους τους αλλους που δεν ηταν παγκοσμιου φημης, ηταν απλοι ανθρωποι κατ'εμε!

Τους αξιζε λιγοτερο δηλαδη ενα κειμενο η μια αφιερωση; Περα απο τα στεφανια και ενα "εις μνημην" ;;;

anyway, θα το ξεπερασεις πιστευω!

συμφωνω απολυτα ..και σκεψου ποσοι ανθρωποι θεατες εχουν σκοτωθει στον μηχανοκινητο αθλητισμο ..αραγε εχει κλαψει η εστω να εχει χασει τον υπνο του κανενας οπαδος του αθληματος γιαυτους;

Τροποποιήθηκε Οκτώβριος 24 , 2011 από τον sorips

[Ladau 0]

Θελω κι εγω να εκφρασω τα συλλυπητηρια μου, κριμα για τον αδικο χαμο του παληκαριου . Θελεις ειναι οι μερες που δεν ξερουμε τι μας ξημερωνει με τα ζομπι που μας κυβερνανε, θελεις ειναι η κριση που δεν μας αφηνει να ξεσπασουμε , αλλα εχω την εντυπωση οτι μερικοι απο μας ειναι πιο πολυ συναισθηματικοι απ' οσο θα περιμενα. Ισως να πρεπει δουμε και λιγο παραπερα. Μου κανει εντυπωση η επισκεψιμοτητα των θεμάτων σχετικα με τον Marco, οι δημοσιευσεις και η συναισθηματικη φορτιση με την οποια χρωματιστηκανε.Δεν εξαιρω τον εαυτο μου απο τα παραπανω, απλα θα προτιμουσα να δω αναλογη ανταποκριση και εδω (θεμα που εχει ξεχαστει τελειως) γιατι οπως εγραψα και παραπανω ειναι δυσκολες οι μερες που περναμε. Αφου ολοι εκφρασαμε τη λυπη μας για το παληκαρι που εφυγε, ας εκφρασουμε και εμπρακτα πλεον την συμπαρασταση μας σε συνανθρωπους μας που πεινανε και δυστυχουνε και ειναι διπλα μας, αλλα δεν τους βλεπουμε !!!.

[tzoutz 3.515]

ALX ταυτίζομαι απολύτως με όσα έγραψες και καλά έκανες που εξωτερίκευσες το συναίσθημα σου.

[...]Σορρυ αλλα μην τα ξεχυλωνουμε ολα!

800 λεξεις κειμενο και εισαι συντετριμενος για τον θανατο του...

Σαν τα εκατομμυρια λαο με τις ακραιοτητες για το θανατο του Michael Jackson και οσων "επωνυμων" πεθαναν.

Αυτο ειναι προσβλητικο για ολους τους αλλους που δεν ηταν παγκοσμιου φημης, ηταν απλοι ανθρωποι κατ'εμε!

Τους αξιζε λιγοτερο δηλαδη ενα κειμενο η μια αφιερωση; Περα απο τα στεφανια και ενα "εις μνημην" ;;;[...]

Δεν πιστεύω ότι είναι προσβλητικό, έτσι είναι η ζωή.

Μερικοί άνθρωποι είναι σύμβολα και ο χαμός τους πληγώνει τον κόσμο.

Ο Marco ήταν ένα σύμβολο και αν θέλεις μπορείς να πεις ότι πενθώντας γι΄αυτόν ο κόσμος πενθεί και για όλους του σκοτωμένους.

[adel 445]

Ανήκω κι εγώ σε αυτούς που δεν τους άγγιξε τόσο βαθιά ο θάνατος του Σίμου. Ένα "κρίμα το παλικάρι" μου βγήκε και αυτό ήταν όλο. Ίσως γιατί είδα το ατύχημα καθηλωμένος με δύο σπασμένα χέρια εξαιτίας ενός ατυχήματος πριν λίγο καιρό, και είχα ήδη προλάβει να προβληματιστώ με το πόσο τρωτοί είμαστε, πόσο εύκολο είναι να περάσεις από τη χαρά στην τραγωδία, πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα για μένα και την οικογένεια μου.

Όμως ρε παίδες, δε μου φαίνεται σωστό να υπαγορεύουμε στους άλλους τι θα έπρεπε να τους στεναχωρεί, πόσο και πως να το εκφράσουν. Αν σε κάποιους, λίγους ή πολλούς, προκάλεσε θλίψη το χτεσινό γεγονός, πες γιατί θαύμαζαν το Σίμο σαν οδηγό, πες γιατί έβαλαν τον εαυτό τους στη θέση του και είδαν τι μπορείς να πάθεις με μια μηχανή ακόμα και με τα καλύτερα μέτρα προστασίας, πες από αλληλεγγύη από μοτοσικλετιστή σε μοτοσικλετιστή, πες οτιδήποτε, ας τους αφήσουμε να την εκφράσουν. (Και) Για αυτό έχουμε τα φόρουμ. Άνθρωποι είμαστε, δεν είμαστε υπολογιστές να παράγουμε output βάση αλγόριθμων, rules και προτεραιοτήτων.

[ALX™ 3.016]

Δυστυχώς δεν γίνεται να στεναχωριόμαστε το ίδιο για όλους τους ανθρώπους που χάνονται άδοξα. Κι αυτό διότι δεν τους γνωρίζουμε όλους. Φυσικά και θα με λυπούσε το ίδιο αν μάθαινα για κάποιον που γνωρίζω (έστω και αν δεν τον γνώριζα προσωπικά) ότι χάθηκε άδικα.

Όμως δεν γνωρίζω τον πεσόντα της Π.Α, ούτε τον μεροκαματιάρη που έπεσε από τη σκαλωσιά, ούτε τον Λύβιο διαδηλωτή, ούτε ένα παιδάκι στη Ρουάντα. Πως να στεναχωρηθείς για κάποιον που δεν γνώρισες ποτέ σου? Δεν είναι το ίδιο λοιπόν.

Τον Σίμο τον παρακολουθούσα από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στα GP (το 2004) και μου είχε κάνει εντύπωση η μαχητικότητά του σε σχέση με άλλους. Ήταν όμως επιρρεπής στις τούμπες λόγω ακριβώς αυτής της μαχητικότητας που είχε. Πήγαινε πάντα τάπα τέζα μπαλαντέζα... κι όταν δεν έπεφτε, είχε πάντα καλά αποτελέσματα. Τα ίδια έκανε και στα 250 όπου και πήρε και το πρωτάθλημα το 2008.

Εν ολίγοις, όταν παρακολουθείς από τόσο κοντά έναν άνθρωπο (7 χρόνια πια) και τον γουστάρεις γι' αυτό που κάνει, στεναχωριέσαι όταν του συμβεί κάτι κακό. Μπορεί να μην τον έχεις συναντήσει ποτέ σου, όμως είναι για σένα κάτι.

Δεν είναι απλά ένας ακόμα επώνυμος. Δεν ήταν ο Μάικλ Τζάκσον. Δεν ήταν καν πρωτοκλασσάτος. Ήταν όμως ένα παιδί που σε κέρδιζε γι' αυτό που ήταν και γι' αυτό που έκανε.

Όταν άκουσα πχ για τον θάνατο του Dio στεναχωρήθηκα. Με αυτόν και τα τραγούδια του μεγάλωσα, αλλά δεν ήταν το ίδιο.

Ο Σίμος για μένα ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν ο "φίλος" που δεν γνώρισα από κοντά. Τώρα αν κάποιοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό, δεν φταίω εγώ.