Τα σήματα 2+4Τ κατασκευαστών και η ιστορία τους

[cineboy 166]

AGUSTA:

Ήταν το 1946, όταν ο κόντε Nτομένικο Aγκούστα παρουσίασε το πρώτο του δίτροχο, με δίχρονο κινητήρα μόλις 98 κ.εκ. Kληρονόμος της εταιρείας αεροσκαφών (και ελικοπτέρων, στη συνέχεια) του πατέρα του από το 1927, ο Nτομένικο έμελλε να έχει ανάλογη πορεία με τον αείμνηστο Έντζο, που, κατά σύμπτωση, έφτιαξε το πρώτο του μονοθέσιο το 1947. Oι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Mέσα σε τρεις δεκαετίες, οι αγωνιστικές Agusta κατάφεραν να κερδίσουν 270 αγώνες GP και 75 παγκόσμιους τίτλους οδηγών και κατασκευαστών. Eιδικά στην περίοδο του Tζάκομο Aγκοστίνι, τα GP ήταν ουσιαστικά μονοπώλιο της ιταλικής φίρμας. Όσο για τα μοντέλα «παραγωγής» της εταιρείας, που άργησαν να εμφανιστούν (1965), φορούσαν αποκλειστικά τετρακύλινδρους σε σειρά κινητήρες με 2 EEK. Kαι φυσικά ήταν πανάκριβα. Ήταν, όμως, κορυφαία σύμβολα μοτοσικλετιστικής τέχνης! Mόνο που η δεκαετία του '70 φάνηκε ιδιαίτερα σκληρή στη μικρή βιομηχανία, που δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει την ενεργειακή κρίση και την επίθεση των Iαπώνων κατασκευαστών. Έτσι, το 1977 η οικογένεια των ευγενών Aγκούστα έχασε τον έλεγχο της εταιρείας και οι νέοι ιδιοκτήτες της αποφάσισαν να την κλείσουν τρία χρόνια αργότερα.

H αναγέννηση της θρυλικής φίρμας οφείλεται σε έναν άνθρωπο ουσιαστικά: το αφεντικό της Cagiva, Kλαούντιο Kαστιλιόνι, που αγόρασε το όνομα Agusta το 1991 με σκοπό να το αναγεννήσει δίπλα στο άλλο του «τέκνο», την Ducati. Tα οικονομικά της Cagiva, όμως, δεν πήγαιναν καλά, μέχρι που πούλησε την Ducati στον αμερικανικό όμιλο Texas Pacific. O Kαστιλιόνι, αρκετά ελαφρωμένος από τα χρέη που τον βάραιναν, μπορούσε πλέον να παίξει το χαρτί της MV Agusta. Eπιστρατεύοντας τον ιδιοφυή μηχανικό Mάσιμο Tαμπουρίνι (τον ένα από τους τρεις ιδιοκτήτες της Bimota και δημιουργό της 916) και σε συνεργασία με το ίδιο το Mαρανέλο, λόγω προσωπικής φιλίας με τον Πιέρο Φεράρι, αποφάσισε να βγάλει την Cagiva από τα GP 500 κ.εκ. και να χρησιμοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό του στην εξέλιξη μίας εντελώς νέας, τετρακύλινδρης μοτοσικλέτας 750 κ.εκ. για το δρόμο, με κορυφαία τεχνολογία σε όλους τους τομείς. H συνεργασία του «Πειραματικού Kέντρου» της Cagiva με το Kέντρο Έρευνας της ίδιας εταιρείας, το CRC, του οποίου ηγούνταν ο Tαμπουρίνι, γέννησε τελικά την MV Agusta F4. Aρχικά, στη συλλεκτική έκδοση Serie Oro, που παρουσιάστηκε τον Aπρίλιο του '99 στη Mόντσα, την οποία ακολούθησε μία ολόκληρη γενιά μοτοσικλετών αργότερα.

ALFA ROMEO:

Ιδρύθηκε το 1910 στο Μιλάνο, γιά αυτό και στο σήμα της απεικονίζονται ο κόκκινος σταυρός που υπάρχει στο θυρεό της πόλης και το φίδι σε μπλε φόντο, που παραπέμπει σε προϊστορικούς μύθους και στο οικόσημο της οικογένειας Βισκόντι που κυβέρνησε την πόλη. Η εταιρεία ονομαζόταν μέχρι το 1915 A.L.F.A.-MILANO, όταν όμως αγοράστηκε το 1915 από τον Ναπολιτάνο βιομήχανο Νικόλα Ρομέο μετονομάσθηκε σε A.L.F.A. ROMEO- MILANO, για να εξαφανιστεί η τελευταία λέξη στις αρχές της δεκαετίας του 70.Η εταιρεία ήταν αρχικά γνωστή ως ALFA, από τα αρχικά της φράσης Anonima Lambarda Fabrica Automobili (Ανώνυμη Λομβαρδική Βιομηχανία Αυτοκινήτων).

Το 1910 ανατέθηκε στον Ρομάνο Κατανέο ο σχεδιασμός ενός νέου σήματος για τη νεοσύστατη μιλανέζικη φίρμα A.L.F.A. Σύμφωνα με την ιστορία, όταν ο Κατανέο περίμενε το τραμ στο σταθμό της Πιάτσα Κοστέλλο στο Μιλάνο, εμπνεύσθηκε από το σήμα της πόλης του Μιλάνο και από το οικόσημο της σπουδαίας οικογένειας Βισκόντι (τον ερυθρό σταυρό και την ασπίδα με το ερπετό) που βρισκόταν πάνω από την πόρτα του Castello Sforzesco.

Το 1920 ο επιχειρηματίας και χρηματοδότης Niccola Romeo αγόρασε μεγάλο μέρος της εταιρείας προσθέτοντας το όνομά του σε αυτήν.

Με τη βοήθεια του αρχισχεδιαστή Μερόσι, τα σχέδια του Κατανέο συνδύασαν τόσο το έμβλημα της πόλης του Μιλάνο, όσο και αυτό της οικογένειας Βισκόντι σε κυκλικό μοτίβο, περικυκλωμένο από έναν μπλε μεταλλικό δακτύλιο που περιείχε με άσπρα γράμματα τις λέξεις ALFA ROMEO και MILANO χωρισμένες από δύο κόμπους.

APRILIA:

Οι ρίζες της Aprilia χρονολογούνται από την εποχή αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου , όταν o αξιωματικός του Ιταλικού ιππικού, Alberto Beggio ίδρυσε ένα εργοστάσιο κατασκευής ποδηλάτων στο Noale στα προάστια της Βενετίας.

Τα προϊόντα της μικρής βιοτεχνίας, από εξαρτήματα μέχρι τελικό προϊόν, γνώρισαν αρκετή επιτυχία ώσπου το 1962, η βιοτεχνία του ενός ιδιοκτήτη έγινε εταιρεία.

Ο Ivano Beggio γιος του Alberto , ανέλαβε μαζί με τον πατέρα του, επικεφαλής της μικρής εταιρείας το 1968. Από εκείνη την εποχή φάνηκε ότι ο Ivano , δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα ποδήλατα, και έτσι μαζί με μερικούς βοηθούς του από το εργοστάσιο, έφτιαξαν την πρώτη τους μοτοσικλέτα Aprilia , ένα χρυσό και μπλε μοντέλο 50 cc . Το προϊόν εκείνο έτυχε καλής αποδοχής. Colibr ì και Daniela ήταν τα ονόματα των πρώτων μοτοποδηλάτων, αλλά το μοντέλο που τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή, ήταν το Scarabeo cross του 1970. Η μοτοσικλέτα εκείνη, και ειδικά η έκδοση cross , ήταν πραγματικά ένα αληθινό πάθος, για εκείνους που ονειρεύονταν να λάβουν μέρος σε εθνικούς αγώνες, μίας κατηγορίας, της οποίας η δημοτικότητα, αυξανόταν ολοένα και περισσότερο εκείνη την εποχή.

Παραμένοντας στη παραγωγή μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70, το Scarabeo , παρουσίασε διάφορες παραλλαγές κινητήρων, από 50 έως 125 cc , και μοναδικά εμφανισιακά χαρακτηριστικά, που για εκείνη την εποχή ήταν πράγματι πρωτοποριακά. (Πράγμα το οποίο άρχισε να γίνεται παράδοση για όλα τα μετέπειτα προϊόντα της Aprilia ), όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του μοντέλου του 1971, που ξεχώρισε για το χρυσό μεταλλικό του βάψιμο.

Η πρώτη cross μοτοσικλέτα, γεννήθηκε το 1974, και δόθηκε για τεστ στον Maurizio Sgarzani , έναν νέο οδηγό αγώνων που είχε αρκετά καλή φήμη εκείνη την εποχή. Τα μηνύματα ήταν αρκετά ενθαρρυντικά.

Από εκείνη την μηχανή οι τεχνικοί της Aprilia δημιούργησαν την RC 125, η οποία παρουσιάστηκε στο σαλόνι του Μιλάνου. Το μοντέλο αυτό εγκαινίασε και το μοναδικό «πάντρεμα» μεταξύ της αγωνιστικής τεχνολογίας σε μοντέλα παραγωγής , κάτι για το οποίο διακρίνεται μέχρι και σήμερα, το εργοστάσιο του Noale.

Το 1975, με μεγάλη φιλοδοξία για νίκες, παρουσιάζεται το πρώτο αγωνιστικό μοντέλο Aprilia . Επιλέχθηκε τότε ως αναβάτης, ο Ivan Alborghetti , ένας Μιλανέζος οδηγός, που είχε ήδη δείξει ότι διαθέτει τη στόφα του πρωταθλητή, και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν.

Οι πρώτες αγωνιστικές επιτυχίες βοήθησαν στο να γίνει γνωστή στους λάτρεις του σπορ, η νέα αυτή Ιταλική μάρκα, και οι πωλήσεις μοντέλων " replica " των RC και MX 125, έκανε, το καινούργιο ακόμα, αγωνιστικό τμήμα της μάρκας να αυξήσει σε 6 εκατομμύρια λιρέτες το budget εκείνης της πρώτης χρονιάς.

Οι πρώτοι τίτλοι ήρθαν το 1977 στο Ιταλικό πρωτάθλημα και στις κατηγορίες των 125 και 250 cc , ενώ ο Alborghetti έκλεισε την επόμενη χρονιά με δύο τρίτες θέσεις, κατακτώντας την 6η θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα: η καλύτερη θέση που είχε ποτέ κατακτήσει Ιταλός αναβάτης.

Στο μεταξύ η φήμη του εργοστασίου στο Noale , είχε αρχίσει να ξεπερνάει πλέον τα Ιταλικά σύνορα. Ξένες αγορές που απορροφούν το 20% της συνολικής παραγωγής, και ειδικότερα η Αμερικανική, έδειξαν μεγάλη εκτίμηση για τις μηχανές της Aprilia .

Η δεκαετία έκλεισε με συνεχόμενη αύξηση της παραγωγής, η οποία πλέον είχε χωριστεί σε δύο τμήματα, εκείνο των μοτοποδηλάτων και εκείνο των μηχανών για cross Σε δέκα χρόνια η εταιρεία σημείωσε αξιοσημείωτη άνοδο : από το 1969 έως το 1979, η ετήσια παραγωγή μοτοποδηλάτων έφτασε από τις 150, στις 12.000 μονάδες, ενώ στον τομέα των μοτοσικλετών, σε διάστημα μόλις τεσσάρων ετών, η παραγωγή ξεπέρασε τις 2.000 μονάδες το χρόνο .

ASTON MARTIN:

Το 1914 οι Lionel Martin and Robert Bamford ίδρυσαν μία μικρή εταιρεία παραγωγής αυτοκινήτων. Τον επόμενο χρόνο είχαν ήδη ετοιμάσει το πρώτο τους προϊόν που ονόμασαν Aston, και από το όνομα του σχεδιαστή του, Martin.

Το πρώτο έμβλημα, το 1920, αποτελείται από έναν κύκλο μέσα στον οποίο

υπήρχαν τα γράμματα A&M, τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο. Το φινίρισμα

ήταν από σκούρο πράσινο σμάλτο σε μπρούτζινο φόντο, έμπνευση της συζύγου

του Lionel Martin, Kate, που συμμετείχε και στην επιλογή του ονόματος Aston

Martin για το αυτοκίνητο του συζύγου της. Τα φτερά ήταν ένα δημοφιλές σχήμα

από τις πρώτες κιόλας μέρες του αυτοκινήτου και ακολούθησαν δύο ακόμη

εμβλήματα με αυτή τη μορφή, πριν εμφανιστεί το 1932 το «σημερινό» σχέδιο.

Σχεδιάστηκε από τον S.C.H. (γνωστό και ως «Sammy») Davis, γνωστό οδηγό της

ομάδας της Bentley στα νιάτα του.

O Davis είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αιγυπτολογία και εμπνεύστηκε από

το σχήμα του σκαραβαίου: το περίγραμμα και τα «πλευρά» του φτερού ήταν

ασημένια και το φόντο από σμάλτο σε κρεμ χρώμα.

Το πρώτο έμβλημα, όμως το οποίο ο Davis κράτησε για τον εαυτό του, ήταν

εντελώς μαύρο. Τοποθετήθηκε στην πρώτη εργοστασιακή Aston Martin που

αγόρασε ο ίδιος. Σε κεντρικό πλαίσιο, ανάμεσα στα φτερά, βρισκόταν το όνομα

Aston Martin με ασημί γράμματα σε μαύρο φόντο.

Από το 1947, που ανέλαβε την εταιρία ο David Brown, το όνομά του

τοποθετήθηκε συμμετρικά και με παρόμοιο στιλ πάνω από τις λέξεις Aston

Martin. Το 1971 τα ασημί γράμματα έγιναν «χρυσά», ενώ από το 1972

αφαιρέθηκε και το όνομα του David Brown, που στο μεταξύ είχε χρησθεί

ιππότης.

Το σημερινό σήμα, με ασημένιο περίγραμμα σε άσπρο σμάλτο και το όνομα Aston

Martin σε πράσινο φόντο, παρουσιάστηκε το 1984.

AUDI:

τα δαχτυλίδια συμβολίζουν τέσσερις αυτοκινητοκατασκευαστές από τη Σαξωνία (τις εταιρείες Horch, Audi, Wanderer και DKW), οι οποίες ενώθηκαν το 1931 κάτω από την πίεση της κεντρικής τράπεζας του γερμανικού κρατιδίου δημιουργώντας έτσι την Auto-Union AG. Μετά τον πόλεμο η AG (Α.Ε. στα ελληνικά) μετεξελίχθηκε σε Ε.Π.Ε., η οποία κατασκεύαζε μόνον μοντέλα DKW. Μέχρι που το 1965 αγοράστηκε από την Volkswagen, η οποία επανέφερε το όνομα Audi στο προσκήνιο.

BIMOTA:

Η σύγχρονη μοτοσικλέτα, έτσι όπως την γνωρίζουμε και την θαυμάζουμε σήμερα, οφείλει την εξελιξή της στο μικρό εργοστάσιο της Bimota, στο Rimini.

Η Bimota γεννήθηκε το 1966 από 3 φίλους. Τον Valerio BIanchi, τον Guiseppe MOrri και τον Massimo TAmburini με σκοπό να δημιουργήσουν μια εταιρεία που θα κατασκεύαζε συστήματα θέρμανσης και κλιματισμού.

Όμως ο Morri και ο Tamburini ήταν βαθιά χωμένοι μέσα στη μοτοσικλέτα. Συγκεκριμένα στην περίπτωση του Massimo Tamburini που από μικρός ήταν βοηθός σε συνεργείο της Piaggio αλλά και έχοντας απέρνατο θαυμασμό για τους αγωνιζόμενους της εποχής, το μικρόβιο δεν άργησε να εκφραστεί, παίρνοντας σάρκα και οστά.

Όντας ιδιοκτήτης μιας τουριστικού προορισμού MV AGUSTA 600, , με τετρακύλινδρο κινητήρα σε σειρά και άξονα στην τελική μετάδοση, αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα όπως και όλοι οι οδηγόι των πολιτικών Agusta.

Λόγω του ότι ο ιδιοκτήτης των MV, κόμης DOmenico Agusta, δεν ήθελε με κανενα τρόπο να προσφέρει αξιόλογες μοτοσικλέτες σε ιδιώτες, φοβούμενος μήπως βελτιώνοντάς τες θα χτυπούσαν την εργοστασιακή αγωνιστική του ομάδα, προτιμούσε η MV Agusta να παράγει υποβαθμισμένες από πλευράς ιπποδύναμης μοτοσικλέτες.

Ο Tamburini θέλοντας να φέρει την Agusta σε αξιοπρεπές επίπεδο κατασκέυασε ένα σωληνωτό πλαισιο. Δημιουργώντας ένα σωληνωτό πλαίσιο με μεγάλη ακαμψία και διαφορετική κατανομή βάρους μπρος-πίσω, νέα θέση οδήγησης και διαφορετικό κέντρο βάρους, δεν περιορίστηκε στο πλαισιο. Πέρασε και στον κινητήρα αλλάζοντας την τελική μετάδοση από άξονα σε αλυσίδα.

Επιδεικύνοντας το έργο του στον κόμη Agusta εισέπραξε αυτό που περιμενε: Αδιαφορία.

Φτάνουμε λοιπόν σε εκείνη την ΄μέρα του καλοκαιριού του 1972 που ο Tamburini-λάτρης των γρήγορων μοτοσικλετών και της γρήγορης οδήγησης φτάνει στην στροφή Curva della Quercia στην πίστα του Misano και προσπαθεί να στρίψει. Η μοτοσικλετα του ήταν μια Honda CB 750 η οποία μη μπορώντας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αναβάτη της, τον ξεφορτώνει και τον ρίχνει κάτω. Η πτώση είναι ασχημη. Ο Massimo βρίσκεται ξαπλωμένος με τρια σπασμένα πλευρά.

Έτσι αρχίζει να ασχολείται με την "βελτίωση της κακής οδικής συμπεριφοράς" της Honda και εντέλει χτίζει ένα εμπνευσμένο περιμετρικό, σωληνωτό πλαίσιο που χρησιμοποιεί την ακαμψία του κινητήρα ως ενεργό μέρος (κρεμαστός κινητήρας, πλαίσιο τύπου διαμαντι).

Το εξαιρετικό πλαισιο-χωροδικτύωμα του Tamburini γράφει ιστορία, ανοίγει νέους δρόμους, κάνοντας αργότερα αρκετούς κατασκευαστές να τον αντιγράψουν.

Το ολόκληρο φέρινγκ της πρώτης Bimota ΄βάφεται μάυρο-πορτοκαλί και το Meccanica Bimota γράφεται πάνω του με μεγάλα εραστιεχνικά γράμματα.

Η αγωνιστική HB1 έκανε εντύπωση στο κοινό και ιδιαίτερα σε ένα αγωνιστικό team που υποστήριζε τον αγωνιζόμενο Petrucciani στο Ελβετικό Πρωτάθλημα Ταχύτητας. Η μοναδική αυτή μοτοσικλέτα-πρώτη, μοναδική και τελευταία- πουλήθηκε σε αυτό το team και ο Petrucciani έφυγε με τον Ελβετικό τίτλο.

Το 1974 κατασκευάζεται από τον γκουρού της μηχανολογίας Tamburini η πρώτη πραγματική Bimota με κινητήρα και πάλι από CB750 και πλαίσιο βαμμένο κόκκινο. Μιας και η bimota δεν είχε την δυνατότητα να αγοράζει μόνο κνητήρες από τι ιαπωνικό εργοστάσιο και να κατασκευάζει πλήρης μοτοσικλέτες, λανσάρει στην αγορά σχεδόν όλα τα περιφερειακά σε μορφή κιτ. Το κιτ ονοάζεται BX-1 και περιέχει πλασιο-ψαλίδι από σωλήνες ορθογωνικής διατομής, πιρούνι Ceriani, ψυγείο λαδιού, τέσσερις εξαμτίσεις, βάση μαρσπιέ, αλουμινένιο ρεζερβουάρ, σέλα/κωκοβιό, ζάντες από μαγνήσιο, τρεις δίσκους Fontana και 2 αμορτισέρ.

Τη 10ετία του 80 η Bimota άρχισε να προσφέρει αγωνιστική τεχνολογία στον απλό καταναλωτή.

Η SB2 που έιχει λανσαριστέι το 77 ήταν η πρώτη και αναμφίβολα η πιο εξελιγένη μοτοσικλέτα που κατασκεύασε ποτέ η εταιρεία. Συνολικά 140 κομμάτια πουλήθηκαν παρόλο που κόστιζαν τα διπλάσια χρήματα από μια Suzuki GS750, από την οποία δανειζονταν τον κινητήρα της.

Το 1983 ο Tamburini έφυγε από την εταιρεία διαφωνόντας με τον Morri που είχε αναλάβει το εμπορικό κομμάτι της εταιρείας. Ο Tamburini ήθελε να έχει στενή σχέση με τους Ιάπωνες κατασκευαστές για να παίρνει έτοιμους κινητήρες, ενώ ο Morri πλήρη ανεξαρτησία και αυτονομία. Οι πωλήσεις έπεσαν, τα αποτελέσματα στους αγώνες στέρεψαν και το 1984 η εταιρέια αντίκρυσε για πρώτη φορά την χρεοκοπία.

Η φίρμα σώθηκε την επόμενη χρονιά όταν ο νέος τεχνικός διευθυντής Federico Martini παρουσίασε τον πρόγονο του DB6, το DB1 που χρησιμοποιούσε πλαίσιο χωροδικτύωμα και ένα καλάισθητο πλήρε φέρινκγ γύρω από έναν αερόψυκτο V2 750 cc της Ducati.

Το'86 η νέα συμφωνία με την Yamaha την προμήθευε με κινητήρες από το FZ 750 που κίνησε το YB 4IE της επόμενης χρονιάς. Ο 20βάλβιδος κινητήρας οδήγησε την Bimota στην δόξα ενός παγκόσμιου τίτλου, στο Π.Π Formula 1 με οδηγό τον Virginio Ferrari το 1987.

Ο Martini έφυγε το '89 και αντικασταθήκε από τον Pierluigi Marconi. Έξι χρόνια νωρίτερα ο Marconi είχε δουλέψει για το διδακτορικό του (Tesi στα ιταλικά) με την BImota πάνω σε μια μοτοσικλέτα με μπροστινό σύστημα ανάρτησης διεύθυνσης Hub Steering και έτσι το 1991 παρουσιάζεται το Tesi 1D με κινητήρα από Ducati 851.

Στην σχεδόν τριακονταετή της ιστορία η εταιρεία από το Rimini πέρασε πολλές φορές άπό τον θριάμβο στην καταστροφή καί πάλι πίσω, μερικές φορές φτάνοντας στο χείλος της εξαφάνισης, αλλά πάντοτε καταφέρνοντας να ανατρέψει την πορεία της...

BMW:

Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1913 και αρχικά το όνομά της ήταν Rapp Motorenwerke από το όνομα του ιδρυτή της Karl Rapp. Ο Rapp κατασκεύαζε κινητήρες για αεροσκάφη και ίδρυσε την εταιρεία του στο Milbertshofen του Μονάχου δίπλα στο μεγαλύτερο του πελάτη την εταιρεία αεροναυπηγικής Gustav Otto.

Λόγω οικονομικών προβλημάτων, το 1916 η εταιρεία πέρασε στα χέρια των Αυστριακών Franz Josef Popp και Max Friz, συγχωνεύθηκε με την Gustav Flugmaschinefabrik, άλλαξε το όνομα σε Bayerische Flugzeungwerke και κατόπιν μετονομάστηκε σε Bayerische Motoren Werke, την εταιρεία που γνωρίζουμε ως σήμερα.

Το σήμα υπενθυμίζει ότι η εταιρεία ξεκίνησε σαν κατασκευαστής κινητήρων για αεροπλάνα, σχεδιάστηκε το 1916 και απεικονίζει έναν περιστρεφόμενο έλικα σε μπλε φόντο (συμβολίζει τον ουρανό). Η BMW (Bayerische MotorenWerke, Βαυαρική Βιομηχανία Κινητήρων) ειναι μια ιστορική αυτοκινητοβιομηχανία και μια απο τις σημαντικοτερες μαρκες υψηλης ποιοτητας σημερα.

Σήμερα παράγει αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες.

Το 1916 ιδρύεται η Rapp-Motorenwerke από τον Καρλ Ραππ, εταιρεία κατασκευής κινητήρων. Το 1917 μετονομάστηκε σε Bayerische MotorenWerke και μεγάλωσε ταχύτατα λόγω του πολέμου, φτιάχνοντας κινητήρες για αεροπλάνα. Μετά τον Πόλεμο, λόγω της Συνθήκης των Βερσαλλιών η BMW αναγκάστηκε να σταματήσει την παραγωγή στρατιωτικού υλικού και στράφηκε στην κατασκευή φρένων για τρένα.

Το 1919 σχεδίασε την πρώτη μηχανή μοτοσικλετών της, που χρησιμοποιήθηκε σε ένα μοντέλο αποκαλούμενο Βικτώρια, που κατασκευαζόταν από μια επιχείρηση στην Νυρεμβέργη.

Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η BMW κατασκεύαζε δίκυκλα υψηλής αντοχής και επιδόσεων, που χρησιμοποιήθηκαν από το Γερμανικό στρατό κάτω απο τις πιο αντίξοες συνθήκες, όπως στην Βόρεια Αφρική, μερικά από τα οποία επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε χώρες που ήταν υπό γερμανική κατοχή. Η BMW κατασκεύαζε επίσης κινητήρες αεροπλάνων, τόσο για ελικοφόρα όσο και για τα πρώτα τζετ της εποχής.

Το 1948, μετά τον πόλεμο, δημιουργείται το πρώτο μεταπολεμικό μοτοποδήλατο R 24, με μεγάλη επιτυχία. Ήδη από το 1950, περίπου 18% των πωλήσεων κατέληγαν στο εξωτερικό.

Το 1952, παρήγαγε το πρώτο επιβατικό αυτοκίνητό μετά από τον πόλεμο, αλλά οι προσπάθειές της δεν ήταν εμπορικά επιτυχείς· πρότυπα όπως το Bmw 507 ήταν πάρα πολύ ακριβά για να είναι επικερδή. Μέχρι την δεκαετία του '50, κατασκεύασε μικρά αυτοκίνητα όπως το Isetta.

Η Νταίμλερ Μπενζ (σημερινη Νταίμλερ Κράισλερ) προσφέρθηκε να εξαγοράσει την BMW το 1959. Οι μέτοχοι και εργαζόμενοί της όμως αρνήθηκαν. Με κρατικες ενισχυσεις και υπο την διοικηση του Herbert Quandt, η BMW ξαναστεκεται στα ποδια της.

Το 1972, με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου, η εταιρεία μετακόμισε στα νέα κεντρικά της στο "Vierzylinder" (τετρακύλινδρο).

BUELL:

Ο Erik Buell, ένας αληθινός ατομιστής του αμερικανικού σχεδίου μοτοσικλετών, παίρνει τα συνθήματα από ένα διαφορετικό τοπίο και τα αναδιαμορφώνει έπειτα. Εξίσου άνετη στον κόσμο GEN-H βουνών ή του racetrack κοιλώματος η σειρά, Buell έχει εφεύρει πάλι ένα αμερικανικό αρχέτυπο μοτοσικλετών. Για μια έναρξη, τα σχέδιά του είναι περιβαλλοντικά ευαίσθητα: "Περισσότερος θόρυβος δεν σημαίνει ότι περισσότερη δύναμη" είναι ένα από τα mantras του. Χρησιμοποιώντας μόνο τις μηχανές χαρλευ- Davidson, Buell αποδεικνύει ότι οι αμερικανικές μοτοσικλέτες δεν χρειάζονται να ενσωματώσουν το cliche του θορυβώδους, παχιού ταχύπλοου σκάφους λεωφόρων.

BUICK:

Επώνυμο του Σκοτσέζου μετανάστη David Dumbar Buick, ιδρυτή της Buick Manufacturing Company η οποία είναι και ο πρόγονος της General Motors.

CADILLAC:

Έχει πάρει το όνομά της από τον Γάλλο εξερευνητή Antoine de la Mothe, Sieur de Cadillac που ανακάλυψε το Ντιτρόιτ. Νονός της ο ιδρυτής της Henry Martyn Leland.

CATERHAM:

H εταιρεία Caterham Cars Ltd. ιδρύθηκε με έδρα την πόλη Caterham στο Surrey της Αγγλίας.

CHEVROLET:

Το 1910 ο William Durant ένας επιτυχημένος αμερικάνος κατασκευαστής ζήτησε από τον Louis Chevrolet, οδηγό αγώνων, να τον βοηθήσει στην κατασκευή και προώθηση ενός νέου αυτοκινήτου. Στις 3 Νοεμβρίου του 1911 η Chevrolet Motor Car Company πήρε σάρκα και οστά. Αν και στηριζόταν κυρίως στον William Durant ο τελευταίος επέλεξε το όνομα του Chevrolet γιατί αφενός μεν του άρεσε και αφετέρου ήθελε να εκμεταλλευτεί την διασημότητα και αναγνωρισιμότητά του.

CHRYSLER:

οφείλει την ύπαρξή της στον αμερικανό μηχανικό Γουώλτερ Κράισλερ, ο οποίος κατοχύρωσε το όνομά της το 1925. Ενώθηκε πρόσφατα με την Daimler-Benz, όμως θα διατηρήσει το σήμα της, ένα χρυσό έμβλημα, που συμβολίζει την προσήλωση της εταιρείας στις εξελιγμένες τεχνολογίες και στο πρωτοποριακό ντιζάιν.

CITROEN:

ιδρύθηκε το 1919 από το γάλλο μηχανικό Αντρέ Σιτροέν, ο οποίος εξέλιξε ειδικά ερπυστριοφόρα για τις ανάγκες του στρατού της χώρας του. Η Citroen ξεκίνησε σαν εταιρεία κατασκευής γραναζιών και όταν αργότερα μετεξελίχθηκε σε κατασκευαστή αυτοκινήτων υιοθέτησε τα χαρακτηριστικά δόντια τους στο σήμα της. Σήμερα αποτελεί τμήμα της PSA Peugeot Citroën, με τα κεντρικά της γραφεία να βρίσκονται στο Παρίσι.

Αρχικά μια εταιρεία αυτοκινήτων μαζικής παραγωγής με σχετικά απλά αυτοκίνητα, η Citroën έκανε τη μεγάλη έκπληξη το 1934 με το καινοτόμο Traction Avant, το πρώτο αυτοκίνητο με κίνηση στους εμπρόσθιους τροχούς, που έμεινε στην παραγωγή μέχρι το 1956. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η εταιρεία ήταν γνωστή για πρωτοποριακά και καινοτόμα μοντέλα. Άλλα σημαντικά μοντέλα συμπεριλαμβάνουν τα H Van (1947 - 1981, 'HY'), το 2CV (1948 - 1990, Το Ασχημόπαπο), το DS (1955 - 1975, Θεά) και το CX (1974 - 1991).

DAEWOO:

αποτελεί ένα μεγάλο όμιλο επιχειρήσεων, ανάμεσα στις οποίες υπάρχει εδώ και 3 δεκαετίες και κλάδος κατασκευής αυτοκινήτων. Το όνομα της εταιρείας σημαίνει "Το μεγάλο σύμπαν", ενώ το σηματάκι της χρησιμοποιείται από το 1976 στις περισσότερες επιχειρήσεις του ομίλου και συμβολίζει την ανάπτυξη και εξέλιξη της Daewoo σε παγκόσμιο επίπεδο.

DAIHATSU:

ξεκίνησε κατασκευάζοντας κινητήρες εσωτερικής καύσης το 1907 με την ονομασία Hatsudoki Seizo. Το 1930 αρχίζει την παραγωγή τρίκυκλων οχημάτων και το 1951 μετονομάζεται σε Daihatsu Kogyo Co., Ltd.

Daihatsu είναι κάποιο γιαπωνέζικο πολεμικό σπαθί!!!

DATSUN:

Το 1912 ένας νεαρός Ιάπωνας, ο Masujiro Hashimoto, ίδρυσε την εταιρεία Kwaishinsha Motor Car Company, και παρήγαγε ένα μοντέλο που ονόμασε DAT. Κάθε γράμμα της λέξης DAT ήταν αρχικό ενός από τους συγγενείς του. Το "D" ήταν για τον Kenjoro Den, το "A" για τον Rokuro Aoyama, και το "T" για τον Meitaro Takeuchi. Ο Hashimoto ήθελε με αυτό τον τρόπο να τιμήσει τους συγγενείς του που εκτός των άλλων είχαν χρηματοδοτήσει και το εγχείρημά του. Το 1926 η εταιρεία συγχωνεύθηκε με την Jidosha Seizo. Η νέα εταιρεία ονομάστηκε DAT Jidosha Seizo Company Limited. Το 1930 αποφασίσθηκε να μετονομασθεί σε DATSON (σ.μ. ο γιός του DAT). Αργότερα το όνομα άλλαξε σε DATSUN.

DODGE:

Το επώνυμο των αδελφών John και Horace Dodge ιδρυτών της εταιρείας.

DUCATI:

Η Ducati είναι ιταλική εταιρία που κατασκευάζει μοτοσικλέτες. Ιδρύθηκε σαν Radio Brevetti Ducati το 1926 από την οικογένεια Ducati και άλλους επενδυτές απο την Μπολόνια της Ιταλίας. Ο στόχος της εταιρίας αρχικά ήταν η παραγωγή βιομηχανικών εξαρτημάτων για την αναπτυσσόμενη βιομηχανία της ραδιομετάδοσης, βασιζόμενοι σε πατέντες του Αντριάνο Ντουκάτι.

FERRARI:

η εταιρεία χρωστά το όνομά της στον μεγάλο Έντσο Φερράρι. Το σήμα της απεικονίζει ένα αλογάκι, που είχε πάνω στο αεροπλάνο του ο Φραντσέσκο Μπαράκα, ένας ήρωας Ιταλός πιλότος που χάθηκε κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι γονείς του το προσέφεραν στον Φερράρι για να του φέρνει τύχη στους αγώνες και πρωτολανσαρίστηκε στα αυτοκίνητα της εταιρείας το 1932 στις 24 ώρες του Σπα. Το κίτρινο φόντο είναι το χρώμα της Μόντενα, όπου εδρεύει η Ferrari, ενώ στο πάνω τμήμα απεικονίζεται η ιταλική σημαία.

FIAT:

πρόκειται για τα αρχικά των λέξεων Fabrica Italiana Automobil Torino. Έτος ίδρυσης 1899. Το σημερινό σήμα της αποτελείται από 4 πλάγιες παράλληλες γραμμές, που παραπέμπουν σε ρόμβο. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές του δηλώνει ένα κράμα δυναμισμού, τεχνολογίας και σταθερότητας, ενώ η κλίση του προς τα δεξιά φανερώνει τάσεις προόδου και εξέλιξης. ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ ΣΤΟ FIAT BRAVO ΝΕΟ ΛΟΓΟΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΗ FIAT Νέο λογότυπο αποκτά η Fiat. Όπως εξηγεί ο Luca De Meo, υπεύθυνος της μάρκας Fiat, «μέσα σ' αυτό το δυναμικά εξελισσόμενο περιβάλλον, αποφασίσαμε να τονίσουμε την πρόοδο που πετύχαμε μέχρι στιγμής αλλάζοντας το λογότυπό μας, σαν ένα απτό δείγμα της νέας ώθησης που μας κινεί προς νέες προκλήσεις. Γι' αυτό το νέο λογότυπο θα κάνει το ντεμπούτο του στο νέο Bravo, πριν υιοθετηθεί σταδιακά σε όλα τα μοντέλα της Fiat». Το νέο σύμβολο βασίζεται στη φημισμένη «ασπίδα» που διακοσμούσε το εμπρός μέρος των μοντέλων της Fiat από το 1931 ως το 1968, με τα επιμηκυμένα γράμματα της λέξης Fiat πάνω σ' ένα βαθύ κόκκινο φόντο, που περιβάλλεται από ένα χρωμιωμένο πλαίσιο. Έτσι δίνει μια τρισδιάστατη αίσθηση, που «μεταφέρει μια εικόνα της τεχνολογίας, της ιταλικής σχεδίασης, του δυναμισμού και μιας ισχυρής προσωπικότητας, ενώ ξαναγυρίζει τη μνήμη και στο στρογγυλό λογότυπο (άσπρα γράμματα σε κόκκινο φόντο, πλαισιωμένα με φύλλα δάφνης) που χαρακτήριζε τα δυνατά και υψηλών επιδόσεων μοντέλα της Fiat για πολλά χρόνια.

FORD:

ιδρύθηκε το 1903 από ένα αγροτόπαιδο, τον Αμερικανό Χένρι Φορντ, με τη φιλοδοξία να κατασκευάσει αυτοκίνητα προσιτά στον περισσότερο κόσμο. Το σημερινό έμβλημα πρωτοτοποθετήθηκε το 1927 στα Μοντέλα Α και απεικονίζει το όνομα του ιδρυτή σε σκούρο μπλε οβάλ φόντο.

GAGIVA:

Γεννήθηκε το 1978,βγάζοντας στην παραγωγή μοτοσυκλέτες απο 125 έως 1000cc, οι οποίες και διακρίθηκαν απο το διαφορετικό στύλ, την τεχνολογία τους και την χαμηλή τιμή τους.Σε όλη αυτη την ιστορία της είχε και σημαντικές διακρήσεις στο GP 500 World Championship με τον Eddie Lawson και τον Jhon Kocinski στο Pari Dacar και σε αγώνες motocross.

GILERA:

Η ιστορία της Gilera έχει τις ρίζες στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η πρώτη μοτοσικλέτα με το όνομα αυτό, η VT 317, παράχθηκε το 1909 από τον Giuseppe Gilera. Τα χρόνια μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο η Gilera παρήγαγε μοτοσικλέτες 500 κυβικών side valve που προορίζονταν να κερδίσουν σημαντικούς διεθνείς αγώνες. από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 ξεκίνησε η παραγωγή των μονοβάλβιδων, όπως η "Quattro Bulloni 500" και η "Otto Bulloni".

Η "Rondine", μία εκκεντρική μηχανή cross-racing με τετρακύλινδρο κινητήρα 500 κυβικών, κατασκευάστηκε το 1936. Η μοτοσικλέτα αυτή κατέκτησε αρκετά παγκόσμια ρεκόρ (274,181 χμ σε αγώνες το 1936: ένα ρεκόρ που παρέμεινε ανίκητο για πάνω από δύο δεκαετίες) και κέρδισε το Dorino Serafini στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1939. Μετά τον πόλεμο η Gilera παρουσίασε τη νέα Saturno 500 και μία σειρά μοτοσικλετών μεσαίου και μεγάλου κυβισμού. Η τετρακύλινδρη 500 κυβικών έγινε ο νέο νικητής: ο Umberto Masetti ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής το 1950 και το 1952, ακολουθούμενος από τον Geoff Duke (τρεις νίκες) και τον Liberati (ένας τίτλος). Η Gilera κέρδισε επίσης έξι τίτλους σε πρωταθλήματα κατασκευαστή, τρία Tourist Trophies, επτά ιταλικούς τίτλους και ένα εντυπωσιακό ρεκόρ με τον Bruno Francisci στον αγώνα Milano-Taranto.

Συνολικά η Gilera κέρδισε 44 διεθνείς τίτλους σε Grand Prix πριν την έξοδό της από τους αγώνες το 1957. Ήταν επίσης ισχυρός αντίπαλος σε αγώνες off-road, έχοντας επικρατήσει σε αρκετούς διεθνείς αγώνες Six Days. Στα μοντέλα βασικής παραγωγής περιλαμβάνονταν μηχανές μεσαίου κυβισμού όπως οι Giubileo, Rossa, Turismo και Sport. Στην γκάμα μεγαλύτερου κυβισμού, εκτός από τη Saturno, αξίζει να αναφερθεί και η δικύλινδρη 300 κυβικών. Το 1936 η Gilera έγινε μέλος του Ομίλου Piaggio, που ανέλαβε την ολοκληρωτική αναδιάρθρωσή της. Επαναλάνσαρε την ιστορική μάρκα, μεταφέροντάς τη στην παραγωγή μικρού και μικρομεσαίου κυβισμού σε μία γκάμα on και off-road μοντέλων. Καινοτομίες όπως η παραγωγή της ground breaking 125cc Dual Cylinder Cross υπογράμμισαν και πάλι το όνομα Gilera, αυτή τη φορά σε αγώνες cross.

Στην δεκαετία του ’80 κατασκευάστηκε μία τετράχρονη μονοκύλινδρη, αρχικά στις στάνταρ εκδόσεις 350 και 500 κυβικών και αργότερα στην έκδοση 600 κυβικών. Η μοτοσικλέτα αυτή ήταν νικητής δύο φορές στην κατηγορία της στο ράλι Paris-Dakar και στο συνολικό πρωτάθλημα στο ράλι Pharaohs. Στις καινοτομίες της Gilera συμπεριλαμβάνονται και οι δυνατές πρωτοποριακές μοτοσικλέτες "SP O2" και "CX 125".

Για τις σεζόν 1992 και 1993 επέστρεψε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην κατηγορία των 250 κυβικών. Το 1993 η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Pontedera και η μάρκα Gilera άρχισε να αναπτύσσει sport scooters όπως το Runner, ένα καινοτομικό υβριδικό μότο-scooter. Συνολικά από το 1993 έχουν κατασκευαστεί περίπου 700.000 οχήματα Gilera.

Στις μικρές μοτοσικλέτες πολλαπλών ταχυτήτων περιλαμβάνονται οι H@K, Surfer και "supermotard" GSM. Το 1998 η Gilera επέστρεψε στις ρίζες της με το τετράχρονο cruiser Coguar 125 κυβικών. Το 2000 σημαδεύτηκε από το λανσάρισμα του επαναστατικού DNA, μίας naked μοτοσικλέτας με αυτόματη μηχανή που φέρνει ακόμα πιο κοντά τις έννοιες τις μοτοσικλέτας και του scooter.

To 2001 η Gilera επέστρεψε στο Grand Prix. Με το νεαρό οδηγό Manuel Poggiali (από τη Δημοκρατία του Σαν Μαρίνο) η Gilera κέρδισε έναν από τους καλύτερους παίκτες στην κατηγορία των 125 κυβικών, με τον Poggiali στην κορυφή των κατατάξεων. Στις 20 Μαΐου του 2001 στον κύκλο της Πορτογαλίας Le Mans ο Poggiali κατέγραψε συντριπτική νίκη, τερματίζοντας πρώτος. Είχαν περάσει 38 χρόνια από την τελευταία νίκη της Gilera, όταν ο John Hurtle θριάμβευσε στην κατηγορία των 500 κυβικών στο Grand Prix στο Assen της Ολλανδίας. Στο τέλος αυτής της συναρπαστικής σεζόν, έχοντας σημειώσει ακόμα δύο νίκες στην Πορτογαλία και τη Βαλένθια και συνολικά 11 θέσεις στο βάθρο, ο Manuel Poggiali στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής 2001 στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ήταν μία νίκη που προσδοκούσαν εδώ και 44 χρόνια. Η Gilera ήταν πια για τα καλά μέσα στον αγώνα.

Το 2002 η Gilera επιβεβαιώνει τον κυρίαρχο ρόλο της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μοτοσικλετών και πάλι ο Manuel Poggiali ηγείτο σε πολλούς αγώνες, τερματίζοντας τελικά δεύτερος και διεκδικώντας μέχρι τον τελευταίο αγώνα την τελική νίκη.

HARLEY DAVIDSON:

Το 1901, σε ηλικία μόλις 21 ετών, ο William Harley ολοκληρώνει τα σχέδια ενός κινητήρα που μπορεί να προσαρμοστεί σε ποδήλατο και δυο χρόνια αργότερα μαζι με τα τρία αδέλφια Davidson κυκλοφορούν στην αγορά την πρώτη μηχανή παραγωγής Harley-Davidson. Ο πρώτος πελάτης θα είναι ένας σχολικός φίλος, ο Henry Meyer, που θα αγοράσει την πρώτη μοτοσικλέτα κατευθείαν από τους ιδρυτές της εταιρείας.

Το 1908, ο Walter Davidson καταφέρνει το απόλυτο στον 7ο ετήσιο διαγωνισμό αντοχής και αξιοπιστίας της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Μοτοσικλετιστών (ΑΜΑ). Θα πάρει την πρώτη θέση με 1000 στους 1000 πόντους και τρεις μέρες αργότερα θα καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ οικονομίας. 80 χλμ ανά λίτρο καυσίμου !!! Η φήμη της εταιρείας, ως αποτέλεσμα, θα απογειωθεί.

5 χρόνια αργότερα θα ιδρυθεί το αγωνιστικό τμήμα της εταιρείας που θα διακριθεί στου εγχώριους αγώνες της ΑΜΑ. Χτίζοντας μια εξαιρετική φήμη σε αγώνες χωμάτινης πίστας και superbike θα γίνει βασικός προμηθευτής του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, ενώ η μεθοδική οργάνωση των πωλήσεων θα την κάνουν πρωταγωνιστή στην αμερικανική και διεθνή αγορά.

Το 1935, ανοίγοντας του ορίζοντες της, θα αδειοδοτήσει την αναπαραγωγή των σχεδίων της από τον ιαπωνικό κατασκευαστή «Sankyo Company of Japan» σηματοδοτώντας τη γέννηση της ιαπωνικής βιομηχανίας δίτροχων οχημάτων. Που να ήξεραν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον!

Κατά τη διάρκεια του Β παγκοσμίου πολέμου αντιγράφει σχέδιο της BMW για να παράγει το δικό της μοντέλο ΧΑ. Στρέφοντας όλη την παραγωγή για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του αμερικανικού στρατού, θα δεχθεί ένα ισχυρό πλήγμα. Το ΧΑ θα επισκιαστεί επιχειρησιακά από το τετρακίνητο Jeep και το συμβόλαιο θα ανακληθεί. Ούτε κέρδος και μεγάλο πλήγμα στο γόητρο.

Το 1952 θα κατηγορηθεί για μονοπωλιακές πρακτικές πιέζοντας για την εφαρμογή φορολογίας 40% στις εισαγόμενες μοτοσικλέτες.

8 χρόνια αργότερα, θα βγάλει το πρώτο της σκουτεράκι ανταποκρινόμενη στης επιταγές της μόδας και επιδιώκοντας να διεκδικήσει μερίδιο και σε άλλες αγορές. Το εγχείρημα θα αποτύχει και θα εγκαινιαστεί έτσι μια εποχή απομόνωσης και εσωστρεφείας.

Το τελειωτικό χτύπημα θα έρθει το 1969. Η Harley Davidson θα εξαγοραστεί από την εταιρεία «American Machinery and Foundry», η οποία μέσα σε 12 χρόνια θα καταφέρει να την οδηγήσει σχεδόν σε χρεοκοπία. Οι περικοπές προσωπικού και η απλοποίηση της παραγωγής θα οδηγήσουν σε μηχανές χαμηλότερης ποιότητας. Ο χλευασμός της φίρμας θα είναι καθολικός και το όνομα της θα παραφραστεί από Harley Davidson σε Hardly Ableson (μετά βίας ικανή).

Το 1981 η AMF θα πουλήσει την εταιρεία σε όμιλο επενδυτών, με επικεφαλής τους Willie Davidson και τον Vaughn Beals. Οι δυο θα αναλάβουν τα ηνία της εταιρείας για την αναγεννήσουν από τις στάχτες της. Η νέα διοίκηση αντί να προσπαθήσει να ανταγωνιστεί την καλπάζουσα ιαπωνική βιομηχανία θα κεφαλαιοποιήσει την τεράστια ιστορία της φίρμας και θα στρέψει την παραγωγή σε ρετρό μοτοσικλέτες. Οι ισολογισμοί θα γίνουν σύντομα θετικοί και το 1994 θα γίνει το πρώτο αγωνιστικό μπάσιμο στους διεθνής αγώνες superbike. Ο χρόνος και η εμπειρία που χάθηκε επί AMF είναι δύσκολο να ανακτηθεί και το εγχείρημα μάλλον θα αποτύχει. Χωρίς ωστόσο να αποθαρρυνθεί, η διοίκηση θα εξαγοράσει το 1998 την Buell Motorcycles ως αγωνιστικό αντιπρόσωπο και κατασκευαστή σύγχρονων επιβατικών μοτοσικλετών.

Σήμερα η ποιότητα κατασκευής και το image της εταιρείας έχουν αποκατασταθεί οριστικά. Η εταιρεία απολαμβάνει ένα διεθνές αγοραστικό κοινό και συντηρεί επάξια το θρύλο που έκτισαν με τόσο μεράκι και ταλέντο οι ιδρυτές της.

Το 1910 το περίφημο σήμα της εταιρείας (ασπίδα-ράβδος) χρησιμοποιείται για πρώτη φορά και θα πατενταριστεί ένα χρόνο αργότερα.

Το 1933 εισάγεται για πρώτη φορά ο αετός που θα διακοσμήσει το ντεπόζιτο όλων των μοντέλων έκτοτε. Η εισαγωγή του αετού θα σηματοδοτήσει και την έναρξη της κουλτούρας των εξατομικευμένων γραφικών.

Το 1947 ξεκινούν οι πωλήσεις του θρυλικού μαύρου δερμάτινου μπουφάν.

Το 1956 ο νεαρός τότε Elvis Presley ποζάρει για το εξώφυλλο του περιοδικού «Enthusiast» καθιστός σε μια ΚΗ της ίδιας χρονιάς.

Το 1957 κυκλοφορεί το Sportster, το πρώτο superbike και ίσως το σημαντικότερο κεφάλαιο στην ιστορία της φίρμας.

HONDA:

Ο Soichiro Honda (1906-1991) ήταν μηχανικός και ίδρυσε την Honda το 1948. Στην αρχή η εταιρεία παρήγαγε μόνο μοτοσυκλέτες για να περάσει το 1964 και στον χώρο των αυτοκινήτων.

HUSGVARNA:

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η ιστορία της Husqvarna στο χώρο της μοτοσικλέτας συνδέεται στενά με τη μακρά σειρά νικών σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Motocross που γνώρισε η Husqvarna στις δεκαετίες του '60, του '70 και του '80. Ωστόσο η ιστορία της Husqvarna στο χώρο της μοτοσικλέτας είναι πολύ παλαιότερη. Όπως οι άλλες κατασκευάστριες Εταιρείες μοτοσικλετών, η Husqvarna ξεκίνησε με την κατασκευή ποδηλάτων.

1903 - Από το ποδήλατο στη μοτοσικλέταΌπως οι άλλες κατασκευάστριες Εταιρείες μοτοσικλετών, η Husqvarna ξεκίνησε με την κατασκευή ποδηλάτων. Η κατασκευή ποδηλάτων ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα ενώ το 1903 η Husqvarna κατασκεύασε την πρώτη της μοτοσικλέτα. Την εποχή εκείνη το ζητούμενο ήταν η συναρμολόγηση των πλαισίων της Husqvarna με κινητήρες από άλλες κατασκευάστριες Εταιρείες όπως η FN, η Moto-Reve και η NSU. Αυτές η πρώτες μηχανές χρησιμοποιούσαν επίσης κινητήρες των 250 και 500 cc από την Sturmey-Archer και την JAP.

1920 - Το δικό μας εργοστάσιο κινητήρωνΤο 1920 η Husqvarna δημιούργησε δικό της εργοστάσιο κινητήρων και ο πρώτος κινητήρας που σχεδιάσθηκε ήταν ένας τετράχροχος δικύλινδρος κινητήρας 550 cc σε σχήμα V, με πλευρικές βαλβίδες, παρόμοιος με εκείνους που κατασκεύαζαν Εταιρείες όπως η Harley-Davidson και η Indian. Λίγο αργότερα η Husqvarna, όπως και οι άλλες πρωτοπόρες κατασκευάστριες Εταιρείες μοτοσικλετών, ανέπτυξε επίσης αγωνιστικές μοτοσικλέτες με κυβισμό έως 1000 cc.

1920-30 - Επιτυχίες σε διαγωνισμούςΚατά τα τέλη της δεκαετίας του '20 και στις αρχές της δεκαετίας του '30, η Husqvarna σημείωσε πολλές επιτυχίες στη Σουηδία αλλά και σε διάφορες ευρωπαϊκές διοργανώσεις, με σκληρό ανταγωνισμό από άλλες γνωστές κατασκευάστριες Εταιρείες όπως η BMW, η DKW, η Excelsior, η FN, η Harley Davidson, η Indian, η Norton και η Velocette. Οι διαγωνισμοί όπου σημείωσε επιτυχία η Husqvarna ήταν αγώνες enduro όπως το International Six Days και μηχανικοί αγώνες ταχύτητας όπως το διεθνές Grand Prix και το ΤΤ.

Folke MannerstedtΈνας από τους λόγους της επιτυχίας ήταν ότι ο σχεδιαστής Folke Mannerstedt ήταν ένας από τους πρωτοπόρους στη χρήση ελαφρών κραμάτων, στον ίδιο τον κινητήρα αλλά και στο υπόλοιπο μέρος της μοτοσικλέτας, με αποτέλεσμα μια καταπληκτική σχέση δύναμης προς βάρος.

Mέσα δεκαετίας '30 - Η Husqvarna σταματά τους αγώνεςΣτα μέσα της δεκαετίας του '30, η Husqvarna απομακρύνεται σταδιακά από τις αγωνιστικές δραστηριότητες, εν μέρει επειδή η αστική αγορά για μεγάλες μοτοσικλέτες συρρικνώνεται.

Το 1936 σταματά η παραγωγή των κινητήρων μεγάλων μοτοσικλετών. Ωστόσο, οι κινητήρες επανεμφανίζονται αργότερα, αν και με διαφορετική μορφή: Η Albin, κατασκευάστρια κινητήρων, χρησιμοποιεί τους κινητήρες Husqvarna ως βάση για ένα μονοκύλινδρο κινητήρα 500 cc στην στρατιωτική μοτοσικλέτα που κατασκευάζει με τη Monark.

1935 - Η πρώτη ελαφριά μοτοσικλέταΤο 1935 η Husqvarna ξεκίνησε την παραγωγή της πρώτης δίχρονης μοτοσικλέτας. Αυτή τη ελαφριά μοτοσικλέτα, για την οποία δεν απαιτείται άδεια οδήγησης, έχει πετάλια σαν το παραδοσιακό ποδήλατο και έναν κινητήρα των 98 cc. Σύντομα έγινε πολύ δημοφιλής. Κατά τα χρόνια που προηγήθηκαν του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κατασκευάζονταν χιλιάδες μηχανές, που σήμαινε ότι η Σουηδία κινούνταν πλέον σε τροχούς.

1946 - Η “Svartkvarna”

Το 1946 παρουσιάστηκε η θρυλική “Svartkvarna”. Σύντομα έγινε το πρότυπο της ελαφριάς, αξιόπιστης και ανθεκτικής μοτοσικλέτας που ήταν η εναλλακτική του αυτοκινήτου κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Η “Svartkvarna” κατασκευάστηκε για την κατηγορία που οι Σουηδικοί κανονισμοί ονόμαζαν “ελαφριά μοτοσικλέτα”, δηλαδή δεν έπρεπε να ζυγίζει πάνω από 75 κιλά. Γι' άλλη μια φορά η Husqvarna επωφελείται της εμπειρίας της σε ελαφρά, δυνατά και αξιόπιστα σχέδια.

1957 - Η Silver Arrow

Το 1957 είναι το επόμενο ορόσημο στην ιστορία της Husqvarna στο χώρο των κινητήρων και των μοτοσικλετών. Τότε παρουσιάστηκε η Silver Arrow: μια εντελώς καινούρια, δυνατή και σπορ μοτοσικλέτα των 175 cc, που ζύγιζε λιγότερο από 75 κιλά. Περίπου ένα χρόνο αργότερα παρουσιάστηκε και η Golden Arrow, η εκδοχή των 200 cc. Ωστόσο οι Σουηδικές αρχές ζήτησαν από τη Husqvarna να περιοριστεί στα 75 cc, καθώς η Golden Arrow θεωρούνταν υπερβολικά γρήγορη για τους Σουηδικούς δρόμους!

HYUNDAI:

Tο όνομα σημαίνει στα κορεατικά άλογο. Οταν ιδρύθηκε το 1967 από τον Σε Γιουνγκ Τσουνγκ η Hyundai Motor Company επιλέχθηκε σαν σήμα της ένα άλογο όρθιο στα δύο πόδια του, επειδή οι Κορεάτες εκτιμούν πολύ αυτά τα ζώα. Το λογότυπο περιλαμβάνει μέσα σε ένα ωοειδές σχήμα το λατινικό γράμμα H, αρχικό του ονόματος της εταιρείας.

ISUZU:

Η ISUZU είναι η πρώτη εταιρεία σε πωλήσεις κινητήρων diesel για επαγγελματικά οχήματα στον κόσμο.

Το 1922 η ISUZU κατασκευάζει το πρώτο ιαπωνικό αυτοκίνητο, ενώ το 1924 κατασκευάζει το πρώτο ιαπωνικό φορτηγό.

Σήμερα τα προϊόντα της, που καλύπτουν ολόκληρη τη γκάμα των επαγγελματικών οχημάτων πωλούνται σε 110 χώρες.

JAGUAR:

ιδρυτής και πρώτος ιδιοκτήτης της ήταν ο Βρετανός Γουίλιαμ Λάιονς. Βέβαια κατά την ίδρυσή της το 1932 ονομαζόταν SS Cars, όμως ο Λάιονς επέλεξε αργότερα το όνομα Jaguar. Το έμβλημα -ένας χάλκινος ιαγουάρος σε στάση επίθεσης- πρωτοτοποθετήθηκε το 1933 και υπέστη αλλαγές με την πάροδο του χρόνου. Τώρα πλέον χρησιμοποιείται μόνον για τη διαφήμιση της εταιρείας, επειδή απαγορεύθηκε η τοποθέτησή του στη μάσκα για λόγους ασφαλείας.

JEEP:

Ο όρος Jeep προέρχεται από την στρατιωτική ορολογία. Κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι μηχανικοί του στρατού αποκαλούσαν έτσι κάθε νέο όχημα που τους ερχόταν για δοκιμή. Το ίδιο γινόταν και στην δεκαετία του '30 όταν εχρησιμοποιείτο ο όρος GP (General Purpose) (σ.μ. Γενικής Χρήσης) ομόηχος με το Jeep. Το όνομα αυτό εμφανίσθηκε την ίδια εποχή και στην σειρά κόμικς του Ποπάι με τον χαρακτήρα Eugene the Jeep που το μόνο που μπορούσε να ξεστομίσει ήταν Jeep - Jeep. Όπως και νάχει όμως καθιερώθηκε στην συνείδηση του κόσμου στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όταν το όχημα πολλαπλών χρήσεων Willys Quarter-Ton Jeep χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από την αμερικάνικη πολεμική μηχανή.Σήμερα ο όρος Jeep χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει τα αυτοκίνητα της κατηγορίας παραμένει όμως σήμα της αυτοκινητοβιομηχανίας Daimler Chrysler.

KAWASAKI:

Όλα ξεκίνησαν όπως συνήθως από το όραμα ενός ανθρώπου. Ο Shoto Kawasaki ίδρυσε ένα ναυπηγείο το 1878 για να φτιάχνει πλοία από ατσάλι, διαβλέποντας τη τάση της ναυπηγικής τότε. Πολύ γρήγορα το πρωτοπόρο για την εποχή του ναυπηγείο αναπτύχθηκε και το 1896 ιδρύθηκε η Kawasaki Dockyard.

Πολύ γρήγορα η εταιρεία επεκτείνεται στους σιδηροδρόμους (1907) και τις μεταλλικές κατασκευές που αυτοί απαιτούν (γέφυρες), ενώ μόλις 15 χρόνια μετά τη παρθενική πτήση των αδελφών Wright το 1903, η Kawasaki εμπλέκεται στη κατασκευή αεροπλάνων. Οι τομείς δραστηριοτήτων της Kawasaki εμπλέκονταν άμεσα με τα οικονομικοστρατιωτικά επεκτατικά σχέδια της Ιαπωνίας. Ο Ρωσοϊαπωνικός πόλεμος (1904) και η Σινοϊαπωνική αναμέτρηση που οδήγησε στη κατάκτηση της Μαντζουρίας (1934) αλλά και ο μεγάλος σεισμός του 1923 που κατέστρεψε το Τόκυο, αποτελούν τις αιτίες για τη γιγάντωση των δραστηριοτήτων της Kawasaki.

Από τις αρχές ήδη της δεκαετίας του ΄20 η εταιρεία αποτελεί ένα βιομηχανικό σύμπλεγμα, αυτό που οι Ιάπωνες ονομάζουν Ζαϊμπάτσου. Τα Ζαϊμπάτσου αποτελούσαν γιγαντιαία οικονομικά και βιομηχανικά γκρουπ που βρίσκονταν στα χέρια λίγων οικογενειών και συγκέντρωναν τεράστια δύναμη, με πιό γνωστά και μεγαλύτερα της Mitsubishi, της Sumimoto, και της Mitsui.Οι δραστηριότητες των Ζαϊμπάτσου περιελάμβαναν τράπεζες, οικονομικά ιδρύματα, εμπορικές εταιρίες και βιομηχανίες κάθε είδους. Η Kawasaki διέφερε από αυτά στο μέγεθος (ήταν αρκετά μικρότερη), στην οικογενειοκρατία (δεν βρισκόταν στα χέρια της οικογένειας του ιδρυτή, στον προσανατολισμό (ήταν και είναι κυρίως βιομηχανική εταιρεία) και τέλος στην έδρα, έχοντας σαν βάση το Kobe, περίπου 600 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τόκυο.

Έγκυροι ιστορικοί αποδέχονται το ρόλο των Ζαϊμπάτσου στην επεκτατική πολιτική της Ιαπωνίας που οδήγησε στην εμπλοκή της στον πόλεμο, από την άλλη όμως παραδέχονατι οτι τα Ζαϊμπάτσου συνετέλεσαν στη μετρατροπή της Ιαπωνίας από φεουδαρχική χώρα σε σύγχρονη βιομηχανική δύναμη. Σε αυτή τη μετατροπή μεγάλο ρόπλο έπαιξε κι η Kawasaki. Μετά το πόλεμο κανείς δεν ήθελε μαχητικά αεροπλάνα κι έτσι η Kawasaki Aircraft Co. επιδίδεται στη κατασκευή μικρών κινητήρων για μοτοσυκλέτες, τους οποίους προμήθευε σε άλλες εταιρείες, όπως η Meihatsu. Τμήμα για έρευνα της μαζικής παραγωγής μοτοσυκλετών στήνεται μόλις το 1959, ενώ το 1960 οργανώνεται μονάδα παραγωγής στο Akashi, που μέχρι το 1945 ήταν εργοστάσιο παραγωγής αεροπλάνων. Το 1961 παράγεται η πρώτη πλήρης μοτοσυκλέτα, η οποία κυκλοφορεί με το σήμα Meihatsu. Στο τμήμα μοτοσυκλετών ενσωματώνεται και το δυναμικό της Meguro, μίας από τις παλαιότερες εταιρείες διτρόχων της Ιαπωνίας, η οποία εξαγοράστηκε από τη Kawasaki σε μια εποχή δύσκολη για τις μοτοσυκλέτες. Τα δεκάδες μικρότερα εργοστάσια μοτοσυκλέτας κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο, αποτέλεσμα ενός σκληρού ανταγωνισμού. Το 1966 η εταιρεία αρχίζει τις εξαγωγές στην Ευρώπη και την Αμερική με το Α1 Samurai, αποδεικνύοντας ότι έχει σκοπό να αναπτυχθεί. Το 1969 με την Η-1 και το 1972 με τη Ζ-1 καθιερώνει παγκοσμίως το όνομα της, στην ουσία 10 χρόνια μετά την οργανωμένη είσοδο της στην αγορά. Η Kawasaki επέκτεινε τη γκάμα της, αναπτύχθηκε σε όλες τις αγορές του κόσμου κι έφτιαξε εργοστάσια παραγωγής σε 13 χώρες, μεταξύ των οποίων και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Απέδειξε έτσι ότι μπορεί να σταθεί και να καθιερωθεί ως ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές της Ιαπωνίας και του κόσμου.

Η Kawasaki heavy Industries μετά τη δημιουργία της το 1969 αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κατασκευαστικά συγκροτήματα της Ιαπωνίας και του κόσμου οόκληρου. Οι δραστηριότητες της επεκτείνονται σε θεμελιώδεις τομείς της βιομηχανίας , πάνω στις οποίες στηρίζετσι η οικονομιή και κοινωνική ανάπτυξη όχι μόνο της Ιαπωνίας αλλά και της ανθρωππότητας. Οι τομείς αυτοί είναι οι θαλάσσιες, επίγειες και εναέριες κατασκευές, η παραγωγή μηχανολογικού εξοπλισμού κάθε είδους, οι ενεγρειακές και περιβαντολογικές εγκαταστάσεις και τέλος καταναλωτικά προϊόντα όπως οι μοτοσυκλέτες, τα Jet ski, οι γεννήτριες και οι κινητήρες γενικής χρήσης, μικρά οχήματα ειδικών χρήσεων κλπ.

KIA:

στην κορεατική γλώσσα σημαίνει το ανατέλλον, το νέο, το καινούριο. Ιδρυτής της έγινε το 1944 ο επιχειρηματίας Τσουλ-Χο Κιμ. Μέχρι το 1957 κατασκεύαζε ποδήλατα, οπότε έφτιαξε την πρώτη μονάδα παραγωγής αυτοκινήτων στο Σιχέουνγκ.

KTM:

...πηρε αυτα τα αρχικα απο τους ιδρυτες της Ernst Kronreif , Hans Trunkenpolz και απο την τοποθεσια του πρωτου εργαστασιου της (Mattighofen, Austria)

"Kronreif, Trunkenpolz, Mattighofen

Τα τελευταία 11 χρόνια οι παγκόσμιοι καλύτεροι πλαϊνοί αναβάτες έχουν ανταγωνιστεί για την κορώνα του παγκόσμιου πρωτοπόρου, KTM έχει πάρει 18 αυτών των τίτλων.

Στο έτος 2000, KTM κέρδισε 4 τίτλους παγκόσμιου πρωταθλήματος (από πιθανό 5).

1934 Hans Trunkenpolz ανοίγει ένα εργαστήριο επισκευής σε Mattighofen Αυστρία.

1937 Η επιχείρηση Trunkenpolz επεκτείνεται συνεχώς, γίνοντας ένα από τα μεγαλύτερα εργαστήρια επισκευής μοτοσικλετών και αυτοκινήτων στην Ανω Αυστρία

1951 Πρώτο σημαντικό αναπτυξιακό έργο αρχίζει: μια ελαφριά μοτοσικλέτα 98 CC (ρ 100).

1953 Εισαγωγή της πρώτης σειράς παραγωγής μοτοσικλετών KTM (μια ομάδα 20 ολοκληρώνει 3 μοτοσικλέτες ανά ημέρα).

Πρώτες δραστηριότητες αγώνα (5ος ανταγωνισμός Gaisberg: KTM έρχεται πρώτα, δεύτερη και τρίτον)

Η επιχείρηση είναι τώρα επίσημα γνωστή ως KTM "Kronreif, Trunkenpolz, Mattighofen" μετά από τους ιδρυτές hans Trunkenpolz και Ernst Kronreif επιχείρησης και Mattighofen, όπου hans Trunkenpolz άρχισε και οι εγκαταστάσεις κατασκευής χτίστηκαν.

1954 Παράδοση της 1000ης μοτοσικλέτας KTM. KTM κερδίζει τα αυστριακά 125 εθνικά πρωταθλήματα για πρώτη φορά.

1956 Πρώτη συμμετοχή στις διεθνείς έξι ημέρες Ο Egon Dornauer κερδίζει το χρυσό.

1959 Ο Erwin Lechner κρατά στη νίκη πλαϊνή με τη νέα μοτοσικλέτα αγώνα KTM, που κατασκευάζεται από το μηχανικό Ludwig Apfelbeck

1964 Η παραγωγή ποδηλάτων αρχίζει. Ανώμαλος αγώνας που επαναλαμβάνεται γέννηση της πρώτης συμμετοχής ομάδων εργασιών KTM στις έξι ημέρες

1966 KTM κερδίζει τρία χρυσά μετάλλια στις διεθνείς έξι ημέρες στη Σουηδία

1968 Παραγωγή του ανώμαλου Penton έξι ημέρες για την εξαγωγή στις ΗΠΑ. Ο Jack Penton εβλέίδε την αγορά για από τις οδικές μοτοσικλέτες και εντυπωσιάστηκε με το προϊόν KTM και τους εισήγαγε στις ΗΠΑ με το όνομά του.

1970 Η παραγωγή των πρώτων μηχανών KTM αρχίζει. Ο Manfred Klerr κερδίζει τα αυστριακά εθνικά πρωταθλήματα στο πρόσφατα αναπτυγμένο ποδήλατο μοτοκρός 250 CC

1973 Η τμηματική παραγωγή των 250 (μοτοκρός & Enduro) αρχίζει. Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα δείχνει και το Grand Prix κερδίζει για KTM (Σελ. Roulev & Γ. Moiseev)

1974 Η σειρά προϊόντων KTM αποτελείται από 42 διαφορετικά πρότυπα. Η παραγωγή σειράς KTM του χόμπι ΙΙΙ αρχίζει. Ρωσικό Gennadij Moiseev κερδίζει τον πρώτο τίτλο παγκόσμιου πρωταθλήματος μοτοκρός 250 CC για KTM.

1975 Η εισαγωγή των Grand Prix 125 αναβάτης Sigi Lerner οδικών πρότυπων κομητών εργασιών RS KTM γίνεται αυστριακός οδικός πρωτοπόρος μοτοκρός. Ο Alessandro Gritti γίνεται ευρωπαϊκό Enduro Champion.G. Moiseev κερδίζει το δεύτερο παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοκρός 250 του CC σε KTM .

1978 "KTM Αμερική INC." καθιερωμένος σε Lorrain, Οχάιο η πρώτη αμερικανική θυγατρική της επιχείρησης. Τρίτος τίτλος παγκόσμιου πρωταθλήματος μοτοκρός 250 CC για KTM και Moiseev.

1981 Παραγωγή των πρώτων watercooled 125 ποδηλάτων μοτοκρός των CC.

1982 Πρότυπα μοτοκρός που εγκαθίστανται με τη νέα οπίσθια αναστολή "υπέρ μοχλών". Η ανάπτυξη μιας μηχανής KTM 4stroke με watercooling αρχίζει. Το Greg Harewood κερδίζει το ασήμι στο ISDE στην Ουαλία.

1983 Rob McDonald αγοράζει πρώτο KTM του, 1981.125 δροσισμένο ύδωρ MX.

1984 Η κατασκευή των θερμαντικών σωμάτων KTM αρχίζει. Οι πωλήσεις των θερμαντικών σωμάτων σε άλλους κατασκευαστές, συμπεριλαμβανομένου Suzuki, επέτρεψαν την επέκταση της επιχείρησης. Ο Heinz Kinigadner γίνεται παγκόσμιος πρωτοπόρος μοτοκρός 250 CC σε KTM. Το Greg Harewood παίρνει τον ασημένιο και rob McDonald χαλκό στο ISDE, Αυστραλία 4ος στο κατώτερο τρόπαιο στο Ασσεν, Ολλανδία.

1985 Παραγωγή της 100,000th μηχανής KTM (500 CC, υγρό που δροσίζονται, bhp πάνω από 50). Ο Heinz Kinigadner κερδίζει τα 250 CC

Παγκόσμια πρωταθλήματα μοτοκρός για τη δεύτερη φορά.

1986 KTM γίνεται ο πρώτος κατασκευαστής για να προσφέρει το μέτωπο και το οπίσθιο τμήμα φρένων δίσκων. KTM κερδίζει κάθε κατηγορία στις έξι ημέρες στην Ιταλία.

1987 Η παραγωγή σειράς αρχίζει της δροσισμένης υγρό παραγωγής μηχανών KTM 4stroke (560 εκατ. _, υπερυψωμένος άξονας, πρώτος προμηθευτής στην αγορά) 98.000 θερμαντικών σωμάτων, 93.700 ποδηλάτων, 12.600 μοτοποδηλάτων και 10.600 μοτοσικλετών.

1989 Μετοχές πλειοψηφίας που πωλούνται από KTM στο διευθυντή επιχείρησης εκμετάλλευσης εμπιστοσύνης GIT. Κύβοι Eric Trunkenpolz.

KTM και Trampas Parker (ΗΠΑ) γίνονται παγκόσμιος πρωτοπόρος μοτοκρός 125 CC, και παγκόσμιοι πρωτοπόροι μοτοκρός στην κατηγορία καροτσών με τα Huesser δίδυμα (CH)

1991 & 1992 Motorfahrzeugbau AG αρχεία KTM για την πτώχευση διαιρεμένος σε ανεξάρτητους διαδόχους για τα θερμαντικά σώματα, τις μοτοσικλέτες, τα ποδήλατα και την κατασκευή σχεδίασης.

Το πρόσφατα διαμορφωμένο τμήμα KTM Sportmotorcycle GmbH μοτοσικλετών ανοίγει κάτω από τη νέα διαχείριση, τη νέα σκληρή έννοια Enduro και ένα νέο σχέδιο μοτοσικλετών.

Ο τίτλος το 1990 παγκόσμιου KTM Enduro πρωταθλήματος πηγαίνει σε Paul Edmonson (125), Peter Hansson (500) ..1991 και το 1992 σε Jeff Nilsson (125) ..1992 στο Mario Rinaldi (350)

1995 Απόκτηση σουηδικού Husaberg αβ και ανάληψη της άσπρης αναστολής (NL) δύναμης

1997 Εισαγωγή αγοράς του LC4 Supermoto για το δρόμο, και LC4 την περιπέτεια, 3 Watt Shane τίτλων πρωταθλήματος κόσμων Enduro (125), Mario Rinaldi (400) και Kari Tiainen (500)

Πώς KTM πήρε το όνομά του από τον ιστοχώρο KTM ΗΠΑ:

"KTM ιδρύθηκε ως κατασκευαστής μοτοσικλετών σε Mattighofen, Αυστρία το 1953. Το πρώτο πρότυπο, ρ 100, ήταν μια αίσθηση στην επίδειξη μηχανών ανοίξεων της Βιέννης, και περιέγραψε όπως "καλά κατασκευάζει, τεχνικά καινοτόμος με τα ελαφριά φρένα πλημνών κραμάτων." Με το συνδυαζόμενο Ernst του Kronreif, hans Trunkenpolz ίδρυσε την επιχείρηση με την έννοια ονόματος KTM: Kronreif και Trunkenpolz, Mattighofen. Από αυτές τις αναπτυγμένες αρχές αμέτρητες επιτυχίες. Πέντε δεκαετίες και πολυάριθμοι τίτλοι παγκόσμιου πρωταθλήματος αργότερα, KTM είναι ένας από τους πιό σύγχρονους κατασκευαστές μοτοσικλετών στην Ευρώπη, και γρήγορα να γίνει κυρίαρχος ηγέτης στη βιομηχανία motorsports."

Τροποποιήθηκε Σεπτέμβριος 14 , 2007 από τον cineboy

[cineboy 166]

LADA:

το πρώτο της εργοστάσιο λειτούργησε το 1966 στο Σιγκούλι. Στα ρωσικά σημαίνει καράβι. Το έμβλημά της απεικονίζει έναν τύπο ιστιοφόρου των Βίκινγκς. Στην Ελλάδα χρησιμοποιείται ένα λογότυπο καραβιού με ασπρογάλανα πανιά, που τονίζουν την ελληνικότητά του.

LAMBORGHINI:

Ολα ξεκίνησαν από την πρόθεση του Φερούτσιο Λαμποργκίνι ν' ανταγωνιστεί τον Εντσο Φεράρι, η αυτοκινητοβιομηχανία του οποίου είχε έμβλημα ένα καλπάζον άτι. Ο Λαμποργκίνι έκανε περιουσία αρχικώς από την κατασκευή τρακτέρ και χωρίς ιδιαίτερη ευαισθησία στο ζήτημα της κομψότητας επέλεξε για σύμβολο τον επιτιθέμενο ταύρο - σημάδι δύναμης. Μάλιστα, κάποια από τα τελευταία πολυτελή μοντέλα της «Λαμποργκίνι» έχουν ονόματα ταύρων αγώνων, όπως Μουρτσέλαγκο και Γκαλάρντο.

LANCIA:

η ιταλική εταιρεία χρωστά τη γέννησή της στους Βιτσέντζο Λάντσια και Κλαούντιο Φογκολίν. Επρόκειτο για δύο δοκιμαστές αυτοκινήτων, μάλιστα ο Λάντσιο ήταν και ένας εξαιρετικός οδηγός αγώνων. Πέρισι η Lancia γιόρτασε 90 χρόνια ζωής, κατά τη διάρκεια των οποίων διαφοροποιήθηκε εμφανώς το σήμα της. Το επίκαιρο έμβλημα αναπαριστά ένα τιμόνι τεσσάρων ακτίνων και μία παραλληλόγραμμη σημαία που στηρίζεται σε ένα δόρυ (lancia).

LEXUS:

Ο πολυτελής κλάδος της Toyota έχει πάρει το όνομά του από την ένωση δύο λέξεων που σύμφωνα με τους ιδρυτές του συμβολίζουν την φιλοσοφία της μάρκας: Luxury (σ.μ. Πολυτέλεια) και Elegance (σ.μ. Κομψότητα).

LOTUS:

Η δεύτερη μάρκα με ... περιβαλλοντικές ανησυχίες μετά την Jaguar. Ονομάστηκε έτσι από το όνομα του γνωστού φυτού.

MASERATI:

πέντε αδέλφια της οικογένειας Μαζεράτι είχαν την ιδέα της ίδρυσής της το 1914 στη Μπολόνια. Οι τέσσερις ήταν μηχανικοί και ο πέμπτος, ο Μάριο, ζωγράφος. Το 1923 ζητήθηκε από τον Μάριο να σχεδιάσει ένα λογότυπο για τα μοντέλα της εταιρείας, η οποία μέχρι τότε κατασκεύαζε αυτοκίνητα για λογαριασμό άλλων. Ο Μάριο προτίμησε την τρίαινα του Ποσειδώνα, επειδή πρόκειται για ένα άγαλμα σήμα-κατατεθέν της Μπολόνια. Οταν μετακόμισε η εταιρεία το 1938 στη Μόντενα, το λογότυπο μπήκε μέσα σε οβάλ πλαίσιο και έτσι παρέμεινε μέχρι σήμερα.

MAZDA:

Όσοι γνωρίζουν από Ζωροαστρισμό δεν θα έχουν απορίες για την προέλευση του ονόματος της εταιρείας. Ο Ahura Mazda, είναι ο Θεός της Σοφίας και σύμφωνα με την παράδοση κατόρθωσε να ενώσει τους ανθρώπους δίνοντάς τους το χάρισμα της Λογικής. Το όνομα μοιάζει, επίσης, με αυτό του ιδρυτή της εταιρείας Jujiro Matsuda.

MERCEDES-BENZ:

η λέξη είναι ισπανική και σημαίνει ευλογία. Η εταιρεία υπάρχει από το 1880 σαν Daimler, όμως την ονομασία Mercedes τη χρωστά στην κόρη ενός Αυστροουγγαρού Γενικού Προξένου στη Νίκαια της Γαλλίας, του Έμιλ Γιέλινεκ. Ο τελευταίος νίκησε με μία Daimler Phoenix το 1899 στο Γύρο της Νίκαιας χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Μεσιέ Μερσεντές. Το 1900 παρήγγειλε 36 μοντέλα της Daimler με την προϋπόθεση να φέρουν το όνομα της κόρης του. Τελικά το νέο όνομα άρεσε τόσο πολύ, ώστε να υιοθετηθεί και να κατοχυρωθεί το 1902 από την Daimler. Το αστέρι του σήματος οφείλεται στον ίδιο τον Ντάιμλερ, που το είχε ζωγραφίσει πάνω σε μία κάρτα που έστειλε το 1875 στη γυναίκα του, ενώ κατοχυρώθηκε μέσα σε κύκλο το 1921. Μετά τη συγχώνευση της Daimler με την Benz το 1926 στο στρογγυλό λογότυπο προστέθηκαν τα ονόματα Mercedes και Benz, περικλειόμενα από δάφνινο στεφάνι.

MG:

Η MG είναι μια βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία που παρήγαγε σπορ αυτοκίνητα από το 1924. Από το 2000 αποτελούσε τμήμα του Ομίλου MG Rover και σταμάτησε την παραγωγή οχημάτων όταν η εταιρεία κατέρρευσε τον Απρίλιο του 2005. Τα αυτοκίνητα με το σήμα της MG ξεκίνησαν να παράγονται και πάλι από τις 23 Μαρτίου 2007, κάτω από τη νέα ιδιοκτησία της κινεζικής Nanjing Automobile Corporation (NAC). H NAC στις 22 Ιουλίου 2005 εξαγόρασε τα περιουσικά στοιχεία του υπό εκκαθάριση ομίλου MG-Rover Group με προσφορά £53,000,000.

Η MG απέκτησε το όνομά της από τη Morris Garages. Ο William Robert Morris ξεκινώντας απο επιδιορθώσεις και πκατασκευή ποδηλάτων και μηχανών πέρασε τελικά στην κατασκευή σπορ αυτοκινήτων. Η Morris Garages ξεκίνησε να παράγει δικές τις δημιουργίες σύμφωνα με τα σχέδια του Διευθυντή Πωλήσεων και οδηγό αγώνων Cecil Kimber (Σέσιλ Κίμπερ) ο οποίος και προσχώρησε στην εταιρεία το 1921.

Όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οι Άγγλοι προμηθευτές κινητήρων της Morris Garages, White and Poppe, σταμάτησαν την παραγωγή διότι δεν ενδιαφέρονταν πλέον για την κατασκευή κινητήρων, η MG στράφηκε στην Continental από την Αμερική και υπέγραψε αντίστοιχη συμφωνία. Όταν και αυτοί έκαναν πίσω στράφηκε σε μια Γαλλική εταιρία, την Hotchkiss η οποία φοβούμενοι οι ιδιοκτήτες ότι οι Γερμανοί θα της επιτάξουν το εργοστάσιο μετεγκαταστάθηκε στην Αγγλία. Σε μερικά χρόνια ο Morris φοβούμενος ότι οι προμηθευτές του δεν θα μπορούσανε να ακολουθήσουνε την έκρηξη των πωλήσεων των αυτοκινήτων του, εξαγόρασε όλες τις συνεργαζόμενες εταιρίες και τις ονόμασε αντίστοιχα Morris Engines, Morris GearBoxes κλπ. Έτσι το 1924 με μαζική παραγωγή αυτοκινήτων αρχίζει η σύγχρονη ιστορία της Morris Garages – MG.

Η MG είναι περισσότερο γνωστή για τα διθέσια σπορ ανοικτά αυτοκίνητα, όμως η εταιρεία παρήγαγε και 4θυρα και κουπέ αυτοκίνητα

MINI:

1956

Με την κατάληψη στο κανάλι του Σουέζ εμφανίζεται η κρίση των καυσί-μων από τη Μεγάλη Βρετανία ως τη Αίγυπτο και σε όλο τον κόσμο. Η κα-τακόρυφη πτώση των πωλήσεων αυτοκινήτων και σε συνδυασμό με την διανομή με δελτίο της βενζίνης σε ισχύ, οι αγοραστές γυρίζουν στα αυτοκί-νητα με εναλλακτικές λύσεις καύσιμων . Ο βρετανός 51χρονος σχεδιαστής των Morris Μinor Αλέξανδρος Ισιγόνης (Ελληνικής καταγωγής) επανα-προσλαμβάνεται από την Εταιρία κατασκευής μηχανών BMC (British Mo-tor Corporation) ήδη με τον Alvis.

1957

Ο Αλέξανδρος Ισιγόνης , παλαιός και πεπειραμένος μηχανικός 51 ετών κα-θώς επίσης και εκκεντρικός σχεδιαστής , παρουσιάζει στον Λόρδο Sir Leonard ακριβώς το είδος του οικονομικού αυτοκινήτου που ο κόσμος χρειάζεται αυτή τη εποχή σε μια σειρά σκίτσων. Αλλά για να ολοκληρώσει τον σχεδιασμό του ζητά πλήρη ελευθέρια κινήσεων. Ο Λόρδος συμφωνεί και του δίνει το ελεύθερο να προχωρήσει το συντομότερο.

1958

Το Mini παίρνει γρήγορα την μορφή από τα σχέδια και τις έννοιες του Ισι-γόνη. Οι ξαφνικές εναλλαγές της φαντασίας της εφαρμοσμένης μηχανικής περιλαμβάνουν την τοποθέτηση του κιβωτίου ταχυτήτων κάτω από την μη-χανή, της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς με την μονάδα δύναμης που τοποθετείται εγκάρσια , και την ανάρτηση με τους λαστιχένιους κώνους να σχεδιάζεται από τον ειδικό στις αναρτήσεις Alex Moulton.

Η βρετανική εταιρία μηχανών (BMC) σκέφτεται στο τέλος της δεκαετίας του '50 όταν το πρόγραμμα του Mini έχει αρχίσει να σχεδιάζεται ότι δεν υ-πάρχει κανένα πραγματικό μικρό αυτοκίνητο αυτή την εποχή με την κρίση του Σουέζ και με την επερχόμενη έλλειψη των καυσίμων, δημιουργείτε η απαίτηση για ένα μικρό και οικονομικό σε καύσιμα αυτοκίνητο. Η Γερμανία είναι ο πρώτος προμηθευτής, με την εισαγωγή στη παραγωγή των αποκα-λούμενων αυτοκινήτων μοτοσικλετών (μικρά τρίτροχα αυτοκίνητα με μη-χανές μοτοσικλέτας.) Ο Λόρδος Sir Leonard προϊστάμενος BMC, δεν μπο-ρεί να περιμένει. Διατάζει την ανάπτυξη ενός μικρού βρετανικού αυτοκινή-του με χώρους οι οποίοι να είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να μπορούν να φιλο-ξενήσουν 4 ανθρώπους και θα πρέπει να είναι μικρότερο από ένα Morris η ένα Austin A35, στα τρέχοντα πρότυπα BMC.

Alec Issigonis

Ο Alec Issigonis ασχολείται αποκλειστικά με την δημιουργία αυτού του αυ-τοκινήτου. Έχει ήδη μια αποδεδειγμένη διαδρομή ως σχεδιαστής και αρχεία με σχέδια του μικρού Morris. Μια άλλη απαίτηση είναι ότι πρέπει να χρησι-μοποιήσει μια εντυπωσιακή μηχανή BMC. Η δοκιμασμένη, αλλά κάπως πα-λαιότερη μηχανή των Α-σειρών του Austin είναι κατάλληλη για αυτό. Το-ποθετεί τη μηχανή εγκάρσια, με μπροστινή κίνηση τροχών, πολύ ασυνήθι-στο για τη εποχή. Αρχικά ο Issigonis θέλει να βάλει το καρμπυρατέρ μπρο-στά στο εμπρός μέρος του αυτοκίνητου, και τον διανομέα και τα ηλεκτρικά στο πίσω μέρος , αλλά δεδομένου ότι αυτό προκαλεί προβλήματα στο καρ-μπυρατέρ , αποφασίζει να γυρίσει τη μηχανή 180 μοίρες . Το ψυγείο τοπο-θετείται στην αριστερή πλευρά της μηχανής. Λόγω αυτής τη θέσης του ψυ-γείου , το νερό της βροχής μπορεί εύκολα να φθάσει στο σύστημα ανάφλε-ξης (και γι΄ αυτό το Mini έχει συχνά προβλήματα στη δυνατή βροχή η στο πλυντήριο αυτοκίνητων).

Ο Λόρδος Leonard οδήγησε ένα πρωτότυπο Mini για 5 λεπτά και ενθουσιά-στηκε τόσο πολύ , ώστε διέταξε τον Issigonis να το έχει έτοιμο για παραγω-γή μέσα σε ένα χρόνο. Και αυτό γίνεται, παρά τον πόνο που νιώθει στην πλάτη του όταν βγαίνει από το Mini. Το πρώτο Mini δεν είναι ένα αυτοκίνητo μαζικής παραγωγής. Ο εργάτης Αλβέρτος Green το συναρμολο-γεί σχεδόν με το χέρι μέσα σε 7 ώρες . Ένα εξαιρετικό επίτευγμα, αν σκε-φτεί κανείς ότι υπάρχουν τουλάχιστον 3016 μπουλόνια και βίδες για τη συ-ναρμολόγηση του Mini! Του γίνεται προσφορά επίσης για να το αγοράσει, αλλά δεν το θέλει. Το Mini με την καταχώρηση 621 AOK παρουσιάστηκε τελικά στο British Motor Heritage Centre. Το 1959, η γραμμή συναρμολό-γησης μπορούσε να παραγάγει ένα Mini μέσα σε 2 ώρες.

Το AutoCar & Motor Magazine συμπεραίνει: "Λαμβάνοντας υπόψη το μέ-γεθος του, έχει έναν εσωτερικό χώρο αξιοθαύμαστο, μια καλή αναλογία τι-μής / απόδοσης και ζωηρές αποδόσεις". Το Mini βγαίνει σε δύο ποικιλίες: το Morris Mini Minor και το Austin Seven. Και τα δύο αυτοκίνητα είναι, εκτός από μερικά διακοσμητικά, ίδια. Το Mini έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που το καθιστούν διαφορετικό από τα άλλα αυτοκίνητα του καιρού του. Το ταχύμετρο τοποθετείται στο κέντρο, ο διακόπτης της μίζας στο πάτωμα, μεγάλες πλαϊνές θήκες που μπορούν να χωρέσουν 9 μπουκάλια - το Mini έχει παράθυρα «συρταρωτά», και αυτό σώζει χώρο στο εσωτερικό της πόρτας.

1959

Το Mini αποκαλύπτεται τον Αύγουστο, είτε ως Austin Mini Seven είναι ως Morris Mini Minor. Οι αντιδράσεις ποικίλουν, γιατί είναι λιτό και χωρίς διακοσμητικά στοιχεία. Αλλά, με μήκος 10ft με τέσσερα σωστά καθίσματα, είναι σαφώς ένα δυνατό «πακέτο». Η τιμή είναι απίστευτα χαμηλή: £496. Ο Issigonis, φανατικός καπνιστής, προσθέτει ένα σταχτοδοχείο αλλά επειδή του αρέσει η ησυχία δεν προσθέτει ραδιόφωνο.

1960

Πάνω από 116.000 Minis πωλούνται (η Longbidge μπορεί να κάνει πολύ περισσότερα) αλλά το κοινό ακόμη δεν έχει εντυπωσιαστεί. Τα πρώτα νέα παράγωγα παρουσιάζονται: ένα μικροσκοπικό βαν με μακρύτερο μεταξόνιο και διπλές πόρτες στο πίσω μέρος. Η Ford αγοράζει ένα Mini, το αποσυ-ναρμολογεί, και υπολογίζει - σωστά ότι η BMC το κατασκευάζει «μπερ-δεμένα».

1961

Το Riley Elf και το Wolseley Hornet είναι ίδια μικρά πολυτελή Mini, με πα-ραδοσιακές σχάρες. Ο κατασκευαστής αυτοκινήτων F1 John Cooper συνει-δητοποιεί ότι το Mini έχει απίστευτο χειρισμό και κράτημα στο δρόμο. Συ-νάπτει μια συμφωνία με την BMC για να φτιάξει 1000 Mini Coopers, έτσι ώστε να προχωρήσει η παραγωγή αυτοκινήτων για αγώνες. Η BMC κάνει ένα μεγάλο άλμα με τα 55hp από 977cc και με μικροσκοπικά δισκόφρενα.

1962

Ένα Mini Cooper κερδίζει στο Holland's Tulip Rally, με οδηγό την αδερφή του Stirling Moss, Pat. που οδηγείται από Stirling Moss's το ελαφρύ κτύπη-μα αδελφών. Ο Rauno Aaltonen τρέχει δεύτερος στο Monte Carlo Rally, μέχρι που το Cooper του αναποδογυρίζει.

1963

Το ακόμη καλύτερο Mini Cooper S έχει 70bhp και 1071cc, μπορεί να πιάσει τα 100mph και έχει καλύτερη επιτάχυνση. Ο Paddy Hopkirk οδηγεί ένα στη νίκη, στο Tour de France. Ο Peter Sellers προσαρμόζει το Cooper του με σχέδια ζωγραφισμένα στο πλάι. Πολλοί αστέρες, από τη Margot Fonteyn ως το Ringo Starr, ακολουθούν τη «μόδα» καθώς το Mini αποκτά δύναμη.

Οι πόρτες ανοίγουν με δερμάτινο λουρί. Αυτό μειώνει το κόστος, σύμφωνα με την BMC. Στα μοντέλα του 1973 και του 1991, η Porsche υιοθετεί το ί-διο σύστημα, αλλά τότε για να μειώσει το βάρος. Αλλά ο νέος αγοραστής αντιμετωπίζει προβλήματα. Κριτικάρεται πολύ ο τρόπος που το αυτοκίνητο φεύγει από το εργοστάσιο. «Το τελείωμα είναι φτωχό», συμπεραίνει το Autocar στα 1960. Οι τάπητες είναι απλωμένοι παντού, τα συρταρωτά παράθυρα μπλοκάρουν και το άνοιγμα των θυρών με λουρί είναι πολύ απλό. Το Mini επίσης δεν συμπαθεί τη βροχή - υπάρχουν δυσλειτουργίες ανάφλεξης και οι κάτοχοι είναι συχνά με τα πόδια τους στο νερό. Αυτή η διαρροή δεν παρατηρήθηκε ποτέ, καθώς το Mini εξεταζόταν πάντα σε καλό καιρό.

John Cooper & Alec Issigonis

Ο Issigonis παραδέχτηκε αργότερα ότι αυτή η διαρροή οφειλόταν στο ότι είχε κάνει λάθος σχεδιασμούς. Το Mini συμπαθεί επίσης το πετρέλαιο, πο-λύ! Το Mini πωλείται στις ΗΠΑ, αλλά έχει παταγώδη αποτυχία. Οι πωλή-σεις στην Ευρώπη είναι κάτω από τις προσδοκίες το πρώτο έτος. Ο κατανα-λωτής πρέπει ακόμα να εξοικειωθεί με το νέο σχέδιο, με όλα τα χαρακτηρι-στικά του που είναι τόσο διαφορετικά από τα άλλα του καιρού. Μόνο 20.000 παράγονται το πρώτο έτος. Η τιμή είναι 496 λίρες, που είναι κλέψι-μο! Το 1960, τα πράγματα είναι ελαφρώς καλύτερα. Κάθε ημέρα, 400 Minis κατεβαίνουν από τη γραμμή συναρμολόγησης. 100.000 πωλούνται αυτό το χρόνο, με μια αύξηση παραγωγής 100% το επόμενο έτος. Κυρίως το Ηνω-μένο Βασίλειο ανακαλύπτει το Mini. Το VIPS το βλέπει σαν ένα μοντέλο κύρους, και αυτό έχει θετικό αντίκτυπο στο συνηθισμένο κοινό.

Ο Peter Sellers αγοράζει ένα, το ίδιο και οι Beatles, ο Charles Aznavour, ο βασιλιάς Hussain της Ιορδανίας, ο Dudley Moore και ο Steve McQueen. Η βασίλισσα Elizabeth απεικονίζεται καθισμένη σε ένα Mini, με οδηγό τον Is-sigonis για ένα testdrive. Ο Issigonis φτιάχνει ένα ειδικό Mini για τον Enzo Ferrari, αλλά εκείνος το στέλνει πίσω. Το τιμόνι είναι σε λάθος πλευρά, λέει ο Ιταλός. Άλλο ένα του στέλνεται και αγοράζει άλλα δύο. Όταν τον ρωτούν τι πιστεύει για το Mini απαντά: "Το τρέχω μέσα στα βουνά". Υπάρχουν επί-σης και πρακτικοί λόγοι για να το αγοράσει κανείς. Το Mini είναι πολύ οι-κονομικό στην κατανάλωση βενζίνης, είναι εύκολο να το παρκάρεις και ο-δηγείται καλά. Και η αναλογία μεταξύ του μεγέθους του και του εσωτερικού χώρου είναι αξιοθαύμαστη.

Αλλά ο sport χαρακτήρας του είναι ο καλύτερος πωλητής. Έχει μέγιστη τα-χύτητα 115km, καθόλου κακή για ένα αυτοκίνητο με 34bhp. Ο Issigonis θεωρεί ότι 34bhp είναι αρκετοί για ένα αυτοκίνητο 600 κιλών. Αλλά ένα έ-τος μετά από την εμφάνιση, το Mini Cooper βγαίνει στην αγορά. Αυτό είναι μια επαναστατική πρόοδος για το Mini. Ο σχεδιαστής αγωνιστικών αυτοκι-νήτων John Cooper έχει αναβαθμίσει τη μηχανή σε 55bhp. Η μηχανή των 997cc φτάνει το Mini σε μια μέγιστη ταχύτητα 140 χλμ. Το Mini έχει μι-κροσκοπικά δισκόφρενα που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για το Cooper από τη Lockheed. Τα πρόσθετα καντράν και ένας διαφορετικός χρωματισμός δί-νουν την τελευταία πινελιά. Η BMC ελπίζει να πουλήσει 1000. Πουλούν πάνω από 150.000.

1964

Το Mini Moke βγαίνει στην πώληση. Αν και προορίζεται να γίνει ένα αυτο-κίνητο που μπορεί να πέσει σε μια πολεμική ζώνη, ο στρατός το απορρίπτει. Αλλά είναι ένα φτηνό, ανοικτό, διασκεδαστικό αυτοκίνητο τεσσάρων θέσε-ων. Το ίδιο Cooper S με το οποίο ο Hopkirk νίκησε στο Tour de France κερδίζει το Monte Carlo Rally. Όλα τα Mini αποκτούν νέες αναρτήσεις που βελτιώνουν τη διαδρομή και κάποιοι διακόπτες αλλάζουν θέση, ώστε να προσεγγίζονται ευκολότερα.

1965

Δεύτερη νίκη στο Monte Carlo Rally για το Mini, αυτή τη φορά με τον Timo Makinen.

1966

Ο Timo Makinen και Paul Easter αποκλείονται από το Monte Carlo (και α-πό τη νίκη), εξαιτίας μη κανονικών ρυθμίσεων στο Mini. Η τρίτη νίκη έρχε-ται το 1967.

1967

Τρίτη νίκη στο Monte Carlo.

1968

Το 9X, ένα έξοχο Mini με ηλιο-οροφή που ο Issigonis σχεδίαζε για χρόνια, εγκαταλείπεται. Ο Rhodes οδηγεί το Cooper S του σε νίκη, στο British Touring Car Championship.Η υδροελαστική ανάρτηση αντικαθίσταται από την παλαιότερη λαστιχένια, επειδή είναι φθηνότερη και η υδροελαστική απαγορεύεται στη Γερμανία.

1969

Τα Austin και Morris γνωρίζουν πτώση, καθώς το Mini ανεβαίνει κατακό-ρυφα. Για να γιορταστεί αυτή η άνοδος, προστίθενται παράθυρα «κουρδι-στά» (αν και ήταν διαθέσιμα ήδη σε κάποιες ιταλικές, νοτιοαφρικανικές και αυτραλιανές εκδόσεις, για κάποιο χρόνο). Ο Alec Issigonis χρίεται ιππότης. Τα Minis κλέβουν την παράσταση στην ταινία Tha Italian Job, με πρωτα-γωνιστή τον Michael Caine.

Το Cooper γίνεται το πιο «μοδάτο» αυτοκίνητο, ενώ παράλληλα οδηγεί κά-θε ικανό οδηγό rally στη νίκη. Οδηγοί όπως οι James Hunt, Jackie Stewart, και Niki Lauda αρχίζουν την σταδιοδρομία τους με Mini Coopers. Ο John Cooper τα πάει καλά: παίρνει δύο λίρες για κάθε Cooper που πωλείται. Ένα αυτοκίνητο δεν χρειάζεται μια μεγάλη μηχανή για να είναι σπορ. Αυτή η θεωρία αποδεικνύεται κατ' επανάληψη από το Mini. Οι μικρές του ρόδες εί-ναι πιο «καυτές» και από αυτές ενός αγωνιστικού της Formula 1. Η ανάπτυ-ξη της μηχανής δε σταματάει με κανένα τρόπο. Η BMC παρουσιάζει το Cooper "S" με μια μηχανή 1071cc.

Αυτό σε απάντηση προς το Ford Cortina GT. Η Cooper-παραλλαγή τα πάει τόσο καλά, που η BMC αποφασίζει να συστήσει μια ειδική ομάδα rally. Το Mini κερδίζει το πρώτο του rally το 1963. Αλλά το rally Monte Carlo είναι ΤΟ rally που πρέπει να κερδίσεις!

Το 1964, το Mini με οδηγό τον Paddy Hopkirk κερδίζει στο Monte Carlo Rally. Το επαναλαμβάνει το 1965, 66 και 67. Στα έτη 1965, 66 και 67, το Mini κερδίζει 22 νίκες σε σημαντικά διεθνή rally. Από αυτά, ο Rauno Aal-tonen κερδίζει 8. Το 1994, ο Paddy Hopkirk πήρε πάλι μέρος στο Monte Carlo Rally, αυτή τη φορά με έναν νέο Cooper, αλλά με το ίδιο αριθμό εκ-κίνησης: 37.

Ο Issigonis δεν κάθεται ακίνητος. Σχεδιάζει αυτοκίνητα για να ενισχύσει περαιτέρω την επιτυχία του Mini. Το 1960, το Mini-van παρουσιάζεται, α-κολουθούμενος από ένα στέησον αποκαλούμενο Morris Mini Traveller, ή Austin Seven Countryman. Αυτές οι παραλλαγές έχουν ξύλινο πλαίσιο κατά μήκος των πλευρών του αυτοκινήτου. Μια pickup έκδοση του Mini παρουσιάζεται το 1961, και είναι πολύ δημοφιλές στους αγρότες. Η Πυρο-σβεστική και το Ταχυδρομείο χρησιμοποιούν επίσης αυτό το Mini. Η αστυ-νομία αγοράζει εκατοντάδες Minis σαν αυτοκίνητα επιτήρησης. Οι VIP α-φήνουν το Minis τους να τροποποιηθεί από επιχειρήσεις όπως οι Wood and Picket, Hooper και Radford για χιλιάδες λίρες.

Το τμήμα marketing της BMC δεν είναι ευχαριστημένο από όλες αυτές τις μικρές επιχειρήσεις, που παίρνουν το μερίδιό τους. Παρουσιάζουν τα μο-ντέλα πολυτελείας Wolseley Hornet και το ελαφρώς ακριβότερο Riley Elf το 1961. Είναι διαφορετικά υπό την έννοια ότι έχουν διαφορετική σχάρα και μίζα. Ωστόσο δε σημειώνουν επιτυχία και η παραγωγή τους σταματά το 1968.

Το 1962, κανένας δε μιλά για το Austin Seven ή το Morris Mini Minor. Το όνομα "Mini" είναι τώρα τόσο συχνό, που BMC το υιοθετεί το ίδιο έτος. Το Morris εντούτοις κρατά το πλήρες του όνομα έως το 1969, όταν η BMC γί-νεται British Leyland.

1971

Η British Leyland αποφασίζει ότι δεν θέλει να συνεχίσει να πληρώνει στον John Cooper μια περιουσία σε κάθε Mini Cooper που πωλείται, και έτσι κα-τασκευάζονται τα τελευταία 150.000. Η ετήσια παραγωγή Mini ανέρχεται στα 318.475.

1976

Στην Ιταλία, ο Innocenti φτιάχνει το δικό του αυτοκίνητο με ηλιο-οροφή. Αν και υπάρχει το σχέδιο να κατασκεάζει 5000 ετησίως στη Μεγάλη Βρε-τανία, τα Mini 90 και τα 120 παραμένουν μια δουλειά της Ιταλίας μόνο. Η περιορισμένη έκδοση Mini 1000 είναι η πρώτη των πολλών προτύπων που θα θαυμάζονται στις εκθέσεις.

1979

Η παλιά μαγεία υπάρχει ακόμη ένα Mini κερδίζει στο British Saloon Car Championship.

1980

Το πολυαναμενόμενο Austin Mini Metro βγαίνει στην αγορά. Δεκαοχτώ χρόνια αργότερα, όπως το Rover 100, σταματά την παραγωγή του.

1984

Όλα τα Minis αποκτούν standard ρόδες 12inch και μπροστινά δισκόφρενα.

1985

Η Rover παίρνει τον έλεγχο των πωλήσεων Mini στην Ιαπωνία, προοίμιο της μεγάλης έκρηξης των πωλήσεων εκεί.

Ένας από τους τελευταίους Mini-κλώνους είναι το Mini Moke, το οποίο εμφανίζεται το 1964. Αρχικά ήταν σχεδιασμένο για το στρατό. Πρέπει να είναι ελαφρύ και να μπορεί να «επιζήσει» μιας προσγείωσης με αλεξίπτωτο. Αλλά δεν λειτουργεί. Οι ρόδες είναι πολύ μικρές και η μπροστινή κίνηση δεν είναι κατάλληλη για τα εδάφη για τα οποία σχεδιάζεται. Αυτό το μοντέ-λο θα είχε εξαφανιστεί τελείως, εάν το κοινό δεν το επέλεγε. Αποδείχθηκε ένα άριστο αυτοκίνητο για εξαγωγές, που χρησιμοποιείτο στα παραλιακά θέρετρα, όπως στη Νίκαια της Γαλλίας. Η Brigitte Bardot οδηγεί ένα, και το αποκαλεί "μικρό της Άγγλο". Η Αμερική και ειδικά η Αυστραλία αγοράζουν μαζικά.

Το Mini παράγεται επίσης σε άλλες χώρες. Παράγεται στο Βέλγιο στη Se-neffe, και στην Innocenti στο Μιλάνο. Η British Leyland αγοράζει το εργο-στάσιο μετά το θάνατο του Innocenti για 3 εκατομμύρια λίρες. Τα Innocenti Minis δεν είναι εντούτοις φημισμένα για την ποιότητά τους, αφού χρησιμο-ποιούν ανακυκλωμένο χάλυβα για την παραγωγή. Ακόμη χειρότερα σκου-ριάζουν. Το εργοστάσιο Innocenti φτιάχνει ένα νέο σκελετό, σχεδιασμένο από τον Bertone. Αυτά τα Mini εμφανίζονται στην αγορά σαν Innocenti 90 ή 120. Η de Tomaso παρουσιάζει έναν ιταλικό διάδοχο στο Mini Cooper το 1976. Έχει μέγιστη ταχύτητα 160km και μηχανή 1275cc με 74bhp. Το σχέ-διο είναι μοντέρνο, και μπορεί να παραδοθεί σε οποιοδήποτε χρώμα. Τεχνι-κά, το Mini συνεχίζει να βελτιώνεται. Τα Riley και τα Wolseley όλα έχουν την αποκαλούμενη υδροελαστική ανάρτηση, αντιγραμμένα από το Austin και το Morris 1100. Το υγρό αποθηκεύεται σε λαστιχένιους κώνους, κάτι που συμβάλλει σε πιο άνετη οδήγηση. Η BMC την υιοθετεί. Το 1965, τη χρονιά που το εκατομμυριοστό Mini κατεβαίνει από τη γραμμή συναρμολό-γησης, η BMC παρουσιάζει ένα αυτόματο κιβώτιο 4 ταχυτήτων. Το σύστη-μα είναι ευφυές, αλλά δε λειτουργεί πολύ καλά. Σε γρήγορες στροφές το πε-τρέλαιο πηγαίνει από τη μια πλευρά στην άλλη, με αποτέλεσμα να ανεβαί-νουν επικίνδυνα οι στροφές στο κινητήρα. Διάφορες προσαρμογές γίνονται μέχρι να βγουν όλα σωστά. Μόνο το 1967, το κανονικό Mini αποκτά δίπλα σε μια 848cc μηχανή, και μια 998ccΤο 1967, το Mark ΗΗ παρουσιάστηκε.

Παρά το γεγονός ότι το Mini κάνει ασυνήθιστες πωλήσεις - 318.475 μόνο πωλούνται το 1971, το Mini νούμερο 3.000.000 βγαίνει από το εργοστάσιο το 1972 η British Leyland περιμένει το τέλος του Mini. Ο Issigonis έχει σχεδιάσει ήδη έναν διάδοχο από το 1968, το 9X, ένα μοντέλο με ηλιο-οροφή. Αλλά αυτό το πρόγραμμα ακυρώνεται λόγω έλλειψης χρηματοδότη-σης. Η Ford και η VW πρόκειται να έχουν πολύ καλά αποτελέσματα με πα-ρόμοια σχέδια στα μετέπειτα έτη. Το 1969, ένα "συμβατικό" μοντέλο πα-ρουσιάζεται: το Mini Clubman. Το Clubman, που αντικαθιστά ταυτοχρόνως τα Elf, Hornet και Cooper, έχει κατάλληλο εσωτερικό χώρο, με τα καντράν μπροστά από τον οδηγό. Το Mini Clubman Estate αντικαθιστά το Country-man και το Traveller. Το Clubman έχει standard μηχανή 998cc.

1986

To Mini νούμερο 5.000.000 βγαίνει από τη γραμμής παραγωγής Longbridge από τον Noel Edmonds.

1988

Ο Sir Alec Issigonis πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών.

1990

Η Rover αποκαλύπτει ένα νέο Mini Cooper. Αρχικά μια περιορισμένη έκ-δοση με την υπογραφή του Cooper στις άσπρες λωρίδες του καπό, γίνεται γρήγορα το best selling Mini.

1992

Η μεγαλύτερη μηχανή 1275cc είναι τώρα η μόνη επιλογή. Εγκαθίσταται έ-νας καταλυτικός μετατροπέας.

1993

Το Mini Cabriolet βγαίνει πηγαίνει στην πώληση στις £12,000.

1995

Το Autocar, γιορτάζοντας τα 100ά του γενέθλια, ονομάζει το Mini Αυτοκί-νητο του Αιώνα.

Η πλήρης παραγωγή του Mini μεταφέρεται στη Longbridge, για να «ελα-φρύνει» το εργοστάσιο Cowley για την παραγωγή του Austin Maxi και του Morris Marina. Ο John Cooper ακόμη παίρνει δύο λίρες για κάθε Cooper που πωλείται. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, η British Leyland προσπαθεί να βρει ένα διάδοχο. Μετά από διάφορες αποτυχίες, το Austin Mini Metro παρουσιάζεται το 1980. Αρχικά προορισμένο για να αντικατα-στήσει το Mini, τελικά παράγεται παράλληλα με αυτό. Τεχνικά, το Metro μοιάζει με το Mini, αλλά οπτικά, είναι απολύτως διαφορετικό. Στα 1980, το Clubman και το Clubman 1275GT σταματούν, όπως και τα Pick-Up, Estate και Mini Van το 1982. Έτσι μένει μόνο το αρχικό Mini. Από το 1979, μόνο με μια μηχανή 998cc.

Τα τέλη της δεκαετίας '70 και η δεκαετία του '80 βρίσκουν μια σταθερή πτώση στις πωλήσεις και την παραγωγή Mini. Το Mini αντιμετωπίζει σκλη-ρό ανταγωνισμό. Για να ανανεώσουν το ενδιαφέρον για το Mini, η British Leyland και αργότερα η Austin Rover παράγουν ειδικές εκδόσεις Minis. Αυτά δε διαφέρουν από τα κανονικά minis τεχνικά, αλλά έχουν διακοσμητι-κές διαφορές, όπως το χρώμα, τις επιγραφές και το εσωτερικό. Λειτουργεί μέχρι ένα σημείο. Αλλά φαίνεται ότι οι ημέρες του Mini τελειώνουν. Η Rover έκανε μια μελέτη για να καθορίσει το μέσο Mini οδηγό: δεν υπάρχει! Τα Minis αγοράζονται συνήθως από τις γυναίκες, 70%. Σύμφωνα με τη Rover, το 56% των οδηγών είναι παντρεμένοι, το 13% είναι νεώτεροι από 24 ετών και το 16% είναι μεγαλύτεροι από 65. Η κύρια χρήση για το Mini είναι ως δεύτερο αυτοκίνητο που χρησιμοποιείται στην πόλη. Το 76% των αγοραστών ήταν προηγουμένως κάτοχοι ενός αυτοκινήτου της Rover.

Το Mini έχει γίνει ένα κλασικό αυτοκίνητο, μαζί με το σκαθάρι της Volk-wagen και το Citroen 2CV. Το 1991, περισσότερα Minis πωλήθηκαν στην Ιαπωνία από οπουδήποτε αλλού, ακόμη και από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η απαίτηση στην Ιαπωνία για το Cooper έγινε πολύ ισχυρή. Ο John Cooper έβγαλε τελικά μια εξάρτυση στην αγορά για να βελτιώσει την standard Mini-μηχανή. Αυτό αποδείχθηκε τόσο επιτυχές, που η Rover προσκάλεσε τον Cooper για μια "συνομιλία", που οδήγησε στην επανεμφάνιση του Mini Cooper το 1990. Αυτό το περιορισμένης έκδοσης Mini αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένο, που η Rover άρχισε να το παράγει σταθερά μαζί με το κανονι-κό Mini. Και αυτό πραγματικά έσωσε το Mini. Στις 4 Οκτωβρίου του 2000 το τελευταίο Mini κατέβηκε από τη γραμμή συναρμολόγησης. Το 1992, το Mini και το Cooper απέκτησαν μια μηχανή injection 1.3 με 63 bhp (52 σε ένα standard Mini). Η παραγωγή σταθεροποιήθηκε σε 40.000 ετησίως. Τώ-ρα, το 40% όλων των παραχθέντων Minis είναι το Cooper. Ένα cabrio πα-ρουσιάζεται σύντομα και πουλάει πολύ γρήγορα. Το Mini είναι πίσω στη δεκαετία του '90. Δύο περιοδικά ξεκινούν εξ ολοκλήρου αφιερωμένα στα Minis. Ο ήδη αξιοπρόσεκτος αριθμός συλλόγων για το Mini διευρύνεται κατά ντουζίνες, και από το τέλος της δεκαετίας '90, το Mini δε σταματάει πουθενά. Μέχρι που η Bmw, ο νέος ιδιοκτήτης της Rover, αποφάσισε μια μέρα να το σταματήσει. Το Mini αντικαταστάθηκε τελικά από το New Mini το 2001. Έτσι τελειώνουν 40 χρόνια παραγωγής...

Το τελευταίο Mini κατεβαίνει από τη γραμμή συναρμολόγησης

στο εργοστάσιο Longbridge τον Οκτώβριο του 2000...

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ MINI COOPER

Αμέσως μόλις το Mini βγήκε στις εκθέσεις κάποιος με το όνομα John Cooper αποφάσισε πως θα έπρεπε να κατασκευαστεί ένα αγωνιστικό Mini. Δανείστηκε ένα αυτοκίνητο παραγωγής και του ταίριαξε μια μηχανή από ένα "τζούνιορ" αγωνιστικό αυτοκίνητο. Με αυτή τη μηχανή των 997 κυβικών και τα μικροσκοπικά δισκόφρενα των 7 ιντσών, γεννήθηκε το Mini Cooper. Το Mini Cooper αποκτήθηκε από τη BMC και κατασκευάστηκε μια μικρή φουρνιά 1000 αυτοκινήτων, που έπρεπε να τηρούν τους αγωνιστικούς κανονισμούς.

Το Mini Cooper των 997 κυβικών βγήκε στην παραγωγή τον Ιούλιο του 1961 και μέχρι το Νοέμβριο του 1963 κατασκευάστηκαν 24.860 αυτοκίνητα. Αμέσως μετά αντικαταστάθηκε από την έκδοση των 998 κυβικών. Αυτή την περίοδο, ο John Cooper δοκίμαζε τα junior αγωνιστικά του και τα Mini στην πίστα, αλλά χρειαζόταν περισσότερη δύναμη. Οι μικρής κυλινδρικής διαμέτρου μηχανές που είχαν τοποθετηθεί στα αυτοκίνητά του είχαν αναπτυχθεί όσο το δυνατόν καλύτερα. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να σχεδιαστεί μια νέα μηχανή. Μια νέα μηχανή 1071 κυβικών δημιουργήθηκε και τοποθετήθηκε στο Mini Cooper. Αυτό το νέο υψηλής απόδοσης Mini ονομάστηκε Cooper 'S'. Το νέο μοντέλο είχε 15 bhp παραπάνω από το 998cc Cooper και επίσης δισκόφρενα 7,5 ιντσών, που ήταν μια σπουδαία βελτίωση πάνω στο παλιό σχέδιο. Η πλήρης παραγωγή άρχισε τον Απρίλιο του 1963.

Η επόμενη χρονιά είχε πολλή δουλειά για το Mini Cooper. Προστέθηκαν δύο ακόμη μοντέλα και το Cooper κέρδισε το ράλλυ του Monte Carlo. Τα δύο νέα μοντέλα ήταν τα Mini Cooper 'S' των 970cc και των 1275cc, που σχεδιάστηκαν για να διαγωνιστούν αντίστοιχα στις κατηγορίες μέχρι 1000cc και 1300cc. To 970cc Cooper ήταν ένα πολύ επιτυχημένο αγωνιστικό αυτοκίνητο αλλά εξαιτίας του κακού μάρκετινγκ κατασκευάστηκαν μόνο 963 από τον Ιούνιο του 1964 έως τον Απρίλιο του 1965. Το λανσάρισμα του 1275cc ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1964 σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Η μεγαλύτερη μηχανή του το καθιστούσε ικανό να φτάνει τα 60 μίλια την ώρα σε 10,9 δευτερόλεπτα και να έχει μέγιστη ταχύτητα τα 97 μίλια την ώρα. Αυτό μπορεί να μην ακούγεται εξαιρετικό σήμερα αλλά το 1964 ήταν εντυπωσιακό για ένα τόσο μικρό αυτοκίνητο. Τον Αύγουστο του 1964 η παραγωγή του 1071cc Mini Cooper σταμάτησε, αφού είχαν κατασκευαστεί συνολικά 4031 αυτοκίνητα. Αφού σταμάτησε η σύντομη ζωή του 970cc Cooper 'S' , έμεινε μόνο το 998cc Cooper και το 1275cc Cooper 'S'. Η αντικατάσταση του Mk1 Mini από το Mk2 το Σεπτέμβριο του 1967 έφερε πολλές αισθητικές αλλαγές αλλά όχι πολλές μηχανικές.

Οι αγωνιστικές επιτυχίες του Mini συνεχίστηκαν. Αυτό έκανε το όνομα πολλών ανθρώπων πολύ γνωστό. Ήταν το 1968 με την είσοδο του Ford Escort που ελαττώθηκαν οι επιτυχίες του Mini.

Προς το τέλος του 1968, η British Motor Corporation συγχωνεύτηκε με την Leyland και το κόστος μειώθηκε σημαντικά. Η παραγωγή του 998cc Cooper σταμάτησε το Νοέμβριο του 1969, αφού είχαν κατασκευαστεί 55.760 αυτοκίνητα. Αυτό ήταν το πιο επιτυχημένο Mini Cooper που είχε δημιουργηθεί. Το 1275cc Cooper 'S' επίσης τελικά ναυάγησε εξαιτίας των μειώσεων στο κόστος, αλλά όχι πριν δεχτεί την αλλαγή Mk3. Αυτό το Mk3 Cooper δεν ήταν διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο Mini. Ήταν αυτό, αλλά και το γεγονός ότι έπρεπε να ανταγωνιστεί το 1275GT Mini, που οδήγησε στην παύση της παραγωγής τον Ιούνιο του 1971 και αφού είχαν κατασκευαστεί 1570 αυτοκίνητα.

Ωστόσο δεν είχαν χαθεί τα πάντα, η παραγωγή του Mini Cooper άρχισε πάλι τον Ιούνιο του 1990. Μια ειδική σειρά 1000 αυτοκινήτων δημιουργήθηκε, που ονομάστηκε RSP Coopers (Rover Special Products - Ειδικά/Εκλεκτά Προϊόντα της Rover). Αυτό το νέο Mini Cooper πήρε τη μηχανή του από το MG Metro και είχε μέγιστη ταχύτητα τα 92 μίλια την ώρα και επιτάχυνση 0-60 σε 11,3 δευτερόλεπτα. Εξαιτίας των πιο αυστηρών περιβαλλοντικών κανονισμών η παραγωγή αυτού του Cooper σταμάτησε το Σεπτέμβριο του 1991. Αντικαταστάθηκε από μια νέα έκδοση τον Οκτώβριο του 1991 με ηλεκτρονικό σύστημα διαχείρισης. Αυτή η έκδοση αντικαταστάθηκε το 1997 από το twin-point Mini Cooper, που μπορεί να έχει την ίδια μηχανή με το πρώτο Mini του 1959, αλλά τώρα παρουσιάζει πολλές αλλαγές για καλύτερη οδήγηση.

Το τελευταίο Mini κατέβηκε από τη γραμμή συναρμολόγησης στο εργοστάσιο Longbridge τον Οκτώβριο του 2000.

MITSUBISHI:

Γιατάρο Γιαβασάκι ονομάζεται ο ιδρυτής του ομίλου επιχειρήσεων, που ξεκίνησε το 1870 σαν ναυτιλιακή εταιρεία. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι επιχειρήσεις του ομίλου και μαζί με αυτές και ο κλάδος των αυτοκινήτων, άρχισαν να δραστηριοποιούνται αυτόνομα. Το σήμα αναπαριστά τρία διαμάντια, συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στις εταιρείες του Γκρουπ. Πρόκειται για το οικόσημο της οικογένειας Γιαβασάκι και κάθε ρόμβος συμβολίζει την συλλογική υπευθυνότητα προς την κοινωνία, την ακεραιότητα και την εντιμότητα και την κατανόηση μέσω της διεθνοποίησης του εμπορίου.

MOTO GUZZI:

Aguila στα ιταλικά σημαίνει αετός και ένας αετός στο ρεζερβουάρ μιας μοτοσικλέτας σημαίνει Moto Guzzi. Moto Guzzi σημαίνει δικύλινδρος V-90 μοιρών εγκάρσια τοποθετημένος, σημαίνει γνήσια ιταλική ψυχή πάνω σε 2 ρόδες. Από το 1921 μέχρι σήμερα... και για 85 χρόνια.

Ο Carlo Guzzi γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1889 και φανέρωσε σύντομα την κλίση του στα μηχανολογικά και τις μοτοσικλέτες, με τα μυστήρια των κινητήρων εσωτερικής καύσης να του αποκαλύπτονται από μερακλήδες μηχανουργούς, γύρω από τη λίμνη Como.

Ο Giorgio Parodi γεννήθηκε στη Γένοβα από πλούσια οικογένεια εφοπλιστών.

Ο Giovanni Ravelli γεννήθηκε στη Brescia και σε μικρή ηλικία λόγω του πάθους του για τα δίτροχα πέρασε στους αγώνες.

Ο Ravelli με τον Guzzi έγιναν φίλοι μέσω της αγάπης τους για την μηχανολογία. Ο Ravelli με τον Parodi συνδέθηκαν λόγω του ότι ήταν και οι δύο πιλότοι και αγαπούσαν τις μοτοσικλέτες. Ο Ravelli έγινε ο συνδετικός κρίκος των τριών. Οι δύο θα σχεδίαζαν και θα κατασκεύαζαν (Guzzi- Parodi), o τελευταίος θα οδηγούσε. Ο Parodi τους έπεισε πως θα μπορούσε να πείσει τον εφοπλιστή πατέρα του να τους χρηματοδοτήσει. Στο μεταξύ η οικογένεια του Guzzi είχε μετακομίσει στο Mandello del Lario, τόπος όπου εγκαταστάθηκε το εργοστάσιο της εταιρείας.

Τα σχέδια των τριών φίλων πραγματοποιήθηκαν εν μέρει. Μπορεί ο Parodi να έπεισε τον πατέρα του για οικονομική στήριξη των σχεδίων τους αλλά ο Ravelli σκοτώθηκε το 1918 σε αεροπορικό ατύχημα.

Ο Emanuele Parodi βοήθησε τον γιό του και τον Carlo Guzzi, δίνοντάς τους 2000 λιρέτες να ξεκινήσουν παρουσιάζοντας σε μερικούς μήνες ένα πρωτότυπο τετράχρονο 500, 12hp, τελικής 100km/h, με αρκετές καινοτομίες. Ο ένας κύλινδρος ήταν οριζόντια τοποθετημένος και αερόψυκτος, με έναν εκκεντροφόρο επικεφαλής και 4 βαλβίδες. Μπροστινό φρένο δεν είχε...() παρά μόνο πίσω, το οποίο έχοντας 4 σιαγώνες ενεργοποιείτο από πεντάλ αριστερά αλλά και από τη δεξιά μανέτα του τιμονιού

Ο πατέρας Parodi εντυπωσιάζεται από τις ικανότητες του C.Guzzi καιαποφασίζει να τους βοηθήσει. Δεν τους προτρέπει να συνεχίσουν να ονομάζουν τις μοτοσικλέτες τους “G.P” (Guzzi-Parodi….έλεγε ότι έμοιαζε με τα αρχικά του γιού του-Giorgio Parodi) και προτείνει να ονομάσουν την εταιρεία Moto Guzzi (Societa Anonima), έτσι ώστε σε περίπτωση αποτυχίας να μην συνδεθεί με το όνομά του.

Σήμα της εταιρείας, που ιδρύθηκε στις 15 Μαρτίου του 1921 αποφασίζεται –προς τιμή του φίλου τους Ravelli- να είναι ο αετός της Ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Το πρώτο μοντέλο πάνω στο ρεζερβουάρ του οποίου εμφανίζεται ο αετός είναι το Normale των 8hp και 80 km/h τελικής. Για να διαφημιστεί η μοτοσικλέτα, ο ίδιος ο Carlo Guzzi τρέχει τον Μάιο του 1921 στον αγώνα αντοχής στους δημόσιους δρόμους Μιλάνο-Νάπολι και τερματίζει 20ος, ενώ 4 μήνες αργότερα ο Gino Finzi κερδίζει με Moto Guzzi τον περίφημο αγώνα Targa Florio. Θα ακολουθήσουν 3.328 ακόμα διεθνείς πρωτιές. Από το 1921 μέχρι και το 1957 θα κατακτηθούν 14 παγκόσμιοι τίτλοι. Η γνώση από τους αγώνες περνάει και στα μοντέλα παραγωγής.

• Το 1923 εμφανίζεται το μοντέλο sport και πετυχαίνει εξαιρετικές διακρίσεις, ενώ το 1924 η Moto Guzzi κερδίζει την κορυφαία διάκριση της πρωταθλήτριας Ευρώπης με αναβάτη τον Guido Mentasi, πάνω σε μια βελτιωμένη C4V.

• Οι 730 μοτοσικλέτες που παράγονται εκείνη τη χρονιά γίνονται 1200 το 1925 και μέχρι το 1929 η παραγωγή φτάνει τις 2.500 μονάδες!

• Το 1928 παρουσιάζεται το πρώτο μοντέλο μεγάλου τουρισμού στην ιστορία της μοτοσικλέτας, η GT 500 πάνω στην οποία ο αδερφός του Carlo, Guiseppe Guzzi φτάνει μέχρι το Βόρειο Ακρωτήρι, το βορειότερο σημείο της Ευρώπης, που βρίσκεται η Νορβηγία και η μοτοσικλέτα παίρνει το όνομα Norge.

• H πίσω ανάρτηση παραλληλόγραμμων η οποία στην αρχή χλευάζεται από τους ανταγωνιστές, γίνεται αργότερα ευρέως αποδεκτή και την χρησιμοποιούν όλοι στο τέλος.

• Το 1934 εμφανίζεται η εξαιρετική δικύλινδρη 500 με περιεχόμενο γωνία του V στις 120 μοίρες και...

• Το 1935, στο σημαντικότερο αγώνα του Tourist Trophy στο Isle Of Man η Moto Guzzi γίνεται η πρώτη μή Βρετανική μοτοσικλέτα που κερδίζει τον αγώνα, ύστερα από 24 χρόνια. Αναβάτης ήταν ο Stanley Woods.

• To 1939 η Moto Guzzi παρουσιάζει το αξιόλογο Airone 250 και καταφέρνει να πουλήσει το αξιοθαύμαστο νούμερο των 30.000 κομματιών.

• Κατά τη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου η Moto Guzzi κατασκευάζει χιλιάδες μοτοσικλέτες για τις ανάγκες του ιταλικού στρατού, μιας και ήταν η αγαπημένη μάρκα του φασίστα Benito Mussolini. Μετά τον πόλεμο η Ιταλία είναι κατεστραμμένη.

• Το 1946 η Guzzi για να επιβιώσει κάνει το μέχρι πρότινος ανήκουστο. Παρουσιάζει ένα μικρό φθηνό 65cc μοτοποδήλατο. Για πρώτη φορά στην ιστορία της φίρμας εμφανίζεται δίχρονος κινητήρας. Το μοντέλο ονομάζεται Motoleggera 65, ενώ ο κόσμος το αποκαλεί Guzzino.

• Όσον αφορά τους μεγαλύτερους κυβισμούς το GTV 500 μετονομάζεται σε Falcone ένα πολύ ποθητό μοντέλο της εποχής που θα ανέβει ψηλά στο μοτοσικλετιστικό πάνθεον.

• Το 1950 γίνεται η πρώτη εταιρεία μοτοσικλετών στο κόσμο που έφτιαξε αεροσήραγγα στο εργοστάσιο του Mandello del Lario, στην προσπάθεια να δημιουργηθούν τα πρωτα αεροδυναμικά fering για μοτοσικλέτες.

• Σοκαρισμένος ο κόσμος των αγώνων του παγκόσμιου πρωταθλήματος είδε τη Moto Guzzi να αποχωρεί από το Grand Prix, γιατί είχε υποκύψει στο διαρκώς αυξανόμενο κόστος έρευνας και εξέλιξης αλλά και διατήρησης εργοστασιακής ομάδας.

• Μετά από 14 παγκόσμιους τίτλους στα 250cc και 350cc και 11 νίκες σε Tourist Trophy, μέσα σε 9 μόλις χρόνια, μη μπορώντας να εκμεταλλευτεί εμπορικά την επιτυχία στους αγώνες, αποχώρησε για να μην επιστρέψει ποτέ ξανά στα GP. To ημερολόγιο έγραφε 26 Σεπτεμβρίου 1957 και από τότε σε ότι αφορά τους αγώνες ταχύτητας η Guzzi δεν άλλαξε ποτέ σελίδα...

• Το 1964 σε ηλικία 74 ετών πεθαίνει ο Carlo Guzzi.

• To 1972 η εταιρεία χτυπάει ξανά κορυφή με την παρουσίαση της καλλίγραμμης Café Racer V7 Sport.

• Από τα τέλη τηςδεκαετίας του 60 ο εγκάρσιος V2 με άξονα στη τελική μετάδοση γίνεται το έμβλημα και σήμα κατατεθέν της Guzzi.

• To 1975 η 850Τ3 με 850cc και το διάσημο γεφυρωμένο σύστημα φρένων Integrale αποτελεί «θησαυρό».

• Το 1976 παρουσιάζεται η LeMans όπου η V850 LeMans πρόκειται να γίνει η πιο γνωστή από τις σύγχρονες Moto Guzzi.

• To 1992 παρουσιάζεται η Daytona 1000 και το 1994 η Daytona 1100 Sport.

• Το 2000 η εταιρεία περνάει στον έλεγχο της Aprilia Spa και λίγο αργότερα γιορτάζει τα 80ά γενέθλιά της. Το γιορτινό μοντέλο είναι το V11 Sport Rosso Mandello.

• Παρουσιάζονται το Café Sport και Ballabio, ενώ το Breva 750, το Griso 1100 και το σπορτίβικο MGS01 Corsa προστίθενται στη γκάμα και το νέο κεφάλαιο για την εταιρεία δεν αργεί να έρθει...

• Τον Δεκέμβριο του 2004 μαζί με την Aprilia περνάνε στον όμιλο Piaggio. To επόμενο έτος Breva V1100.

• To 2006 Griso 850, Breva 850, Norge 1200, California Vintage.

• Tον Μάρτιο του 2006 η απολύτως νορμάλ MGS-01, στους 2 αγώνες της κατηγορίας Formula 1 των Βattle of the Twins, επιβλήθηκε των Ducati, Honda, Harley αλλά κα Buell.

NISSAN:

οι ρίζες της φτάνουν μέχρι το 1933, οπότε δημιουργήθηκε η Datsun από τη σύμπραξη των εταιρειών Jidosha Seizo Co, Nihon Sangyo Co & Tobata Omono Co. Τον Ιούνιο του 1934 έγινε αποκλειστικός ιδιοκτήτης η Nihon Sangyoz και η εταιρεία μετονομάσθηκε σε Nissan από τις πρώτες συλλαβές των δύο ονομάτων. Το σηματάκι είναι τρισδιάστατο σε σκούρο μπλε φόντο. Το κόκκινο χρώμα στον κύκλο του συμβολίζει τον ανατέλλοντα ήλιο και την ειλικρίνεια, το μπλε στην κεντρική μπάρα το χρώμα του ουρανού και όλο μαζί ότι "η ειλικρίνεια οδηγεί στην επιτυχία".

OPEL:

η γερμανική εταιρεία ιδρύθηκε το 1862 από τον Άνταμ Όπελ, κατασκεύαζε ραπτομηχανές και από το 1898 αυτοκίνητα. Μέχρι το 1930 η επιχείρηση δεν διέθετε σταθερό λογότυπο, οπότε αποφάσισε προκηρύξει διαγωνισμό για το όνομα ενός νέου γρήγορου φορτηγού της. Ενάμισι εκατομμύρια προτάσεις στάλθηκαν και από αυτές επιλέχθηκε η ονομασία Opel Bliz (Οπελ Κεραυνός). Αργότερα ο κεραυνός έγινε σαϊτα μέσα σε κύκλο και από το 1963 κοσμεί τις μάσκες και τα καπό όλων των μοντέλων της Opel.

PEUGEOT:

τα αδέλφια Πεζό, μυλωνάδες αρχικά και μετέπειτα κατασκευαστές πιο σύνθετων αντικειμένων, ασχολήθηκαν με την κατασκευή αυτοκινήτων το 1860Το τρισδιάστατο λιονταράκι συμβολίζει τη δύναμη, την ευελιξία και την ταχύτητα.

PIAGGIO:

Η PIAGGIO είναι μία από τις παλαιότερες βιομηχανίες της Ιταλίας και για περισσότερο από έναν αιώνα έχει προσανατολίσει τις δραστηριότητές της σε κάθε μορφή μετακίνησης. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1884 με την επωνυμία Societa Rinaldo Piaggio από τον 20χρονο τότε Rinaldo Piaggio (1864-1938), και τρία χρόνια αργότερα μετονομάστηκε σε PIAGGIO & C. Η πρώτη δραστηριότητα του εργοστασίου στο Sestri Ponente ήταν η κατασκευή πολυτελούς εξοπλισμού σκαφών. Ωστόσο, προς το τέλος του αιώνα, η PIAGGIO παρήγαγε και βαγόνια ενώ σύντομα χτίστηκε στη Finale Ligure και δεύτερο εργοστάσιο που παρήγαγε πολυτελείς άμαξες, μηχανές, τραμ και ειδικά αμαξώματα για κάρα. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έφερε μία νέα και σημαντική διαφοροποίηση που έμελλε να κάνει τις δραστηριότητες της Piaggio να ξεχωρίσουν για πολλές δεκαετίες. Η παραγωγή άρχισε με ανθυποβρύχιες βενζινακάτους (MAS) και συγκεκριμένα με αεροπλάνα και υδροπλάνα, τα οποία αρχικά κατασκευάζονταν με άδεια και εξουσιοδότηση των Ansaldo, Macchi, Caproni και Dornier, ενώ αργότερα σχεδίαζε ο ίδιος ο Piaggio. Τα εξαιρετικά προηγμένα αεροσκάφη της Εταιρείας, από το Ρ2 του 1923 ένα μονοκινητήριο μαχητικό αεροπλάνο, το Ρ7 του 1929 ένα φουτουριστικό υδροπλάνο που κέρδισε και το κύπελλο Schneider και έως το μεταλλικό τρικινητήριο βομβαρδιστικό Ρ16, προσέδωσαν κύρος στην εταιρεία σε ολόκληρο τον κόσμο.

Από την αεροναυπηγική στην κατασκευή οχημάτων: η μεταβολή του 1946

Ο πόλεμος, ένα σημαντικό γεγονός για την οικονομία ολόκληρης της Ιταλίας, ήταν εξίσου σημαντικός και για την PIAGGIO. Εκείνη την περίοδο η παραγωγή κινητήρων σε διάταξη αστέρα, ήταν εξαιρετικά έντονη στην Pontedera και το 1943, χάρη στις ικανότητες του Corradino D’ Ascanio, κατασκευάστηκε η πιο δυνατή μηχανή με πιστόνια που είδε ποτέ η Ιταλία: η Ρ ΧΙΙ με διπλό αστέρα και 18 κυλίνδρους, ισχύος 1750 ίππων. Το εργοστάσιο της Pontedera κατασκεύασε επίσης το Ρ 108, ένα βομβαρδιστικό εξοπλισμένο με μηχανή Ρ ΧΙΙ RC 35, 1500 ίππων. Οι αεροναυτιλιακές όμως εγκαταστάσεις της PIAGGIO στην Τοσκάνη (της Πίζα και της Ποντετέρα) αποτελούσαν σημαντικούς στρατιωτικούς στόχους κι έτσι, στις 31 Αυγούστου 1943, ισοπεδώθηκαν από συμμαχικά βομβαρδιστικά, αφού προηγουμένως οι Γερμανοί υποχωρώντας είχαν ναρκοθετήσει τις εγκαταστάσεις καταστρέφοντας έτσι ολοσχερώς τα εργοστάσια. Οι αδελφοί Piaggio είδαν το τέλος του πολέμου σαν μία σημαντική απελευθέρωση. Η επίσημη γλώσσα που υιοθετήθηκε στο συνέδριο των μετόχων, στις 23 Ιουλίου 1945, προδίδει ικανοποίηση για την απελευθέρωση της Ιταλίας και αποδεικνύει την πρόθεση της Εταιρείας «να αρχίσουν αμέσως τη μακρά και δύσκολη διαδικασία ανασυγκρότησης». Για την αναστήλωση των εγκαταστάσεων στην Pontedera, ο Enrico Piaggio ζήτησε από τους συμμάχους στους οποίους ανήκαν μέρος εδαφών και κτιρίων, να κανονίσουν την επιστροφή των μηχανημάτων από τη Γερμανία στη Βαλντέρα. Αυτό έγινε γρήγορα και τότε οι Armando και Enrico Piaggio ξεκίνησαν την ανοικοδόμηση. Το δυσκολότερο καθήκον ανέλαβε ο Enrico, ως υπεύθυνος των κατεστραμμένων εργοστασίων της Pontedera και της Pisa. Στη Ligure ο Armando, πεπεισμένος ότι η λήξη του πολέμου δεν σήμαινε και τη μείωση της ζήτησης αεροναυτιλιακών ειδών, συνέχιζε να παράγει αεροσκάφη στη Finale Ligure. Ο Enrico αντιθέτως, κατάλαβε ότι ο εκσυγχρονισμός απαιτούσε προηγμένο εξοπλισμό και σημαντική επένδυση στην έρευνα και την τεχνολογία. Στα πλαίσια του σχεδίου για επέκταση στην παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων, ο Enrico Piaggio συνέλαβε τη σπουδαιότητα και την κοινωνική σημασία που θα είχε η ενθάρρυνση της επιθυμίας των Ιταλών να αποκτήσουν ένα μέσο μεταφοράς οικονομικό, εύκολο στην οδήγηση και προσιτό σε κάθε κοινωνική τάξη. Η απόφαση του Enrico Piaggio να αναμιχθεί με τις επιχειρήσεις ελαφριάς μετακίνησης, βασίστηκε σε οικονομικές εκτιμήσεις αλλά και κοινωνιολογικές μελέτες και υλοποιήθηκε χάρη στην επιτυχή συνεργασία του με τους ανθρώπους που επέλεξε ως κοντινότερους συνεργάτες του: τον ευφυή αεροναυπηγό Corradino D’ Ascanio (1891-1981) και τον Francesco Lanzara (1914-1990), τεχνικό και διευθυντή παραγωγής.

Η Vespa (που στα ιταλικά σημαίνει σφήκα) αποτελεί τον καρπό της απόφασης του Enrico Piaggio να δημιουργήσει ένα προϊόν για τις μάζες, σε χαμηλό κόστος. Καθώς τελείωνε ο πόλεμος, ο Enrico μελετούσε κάθε πιθανή λύση ώστε να ξαναρχίσει την παραγωγική διαδικασία του. Η αρχή έγινε στο εργοστάσιο της Biella, όπου παραγόταν ένα scooter βασισμένο στη μικρή μοτοσικλέτα που είχε φτιαχτεί για τους αλεξιπτωτιστές. Το πρωτότυπο, γνωστό ως ΜΡ 5, είχε ονομαστεί κοροϊδευτικά «Paperino» (το ιταλικό όνομα του Ντόναλντ Ντακ) εξαιτίας του παράξενου σχήματός του, αλλά καθώς δεν άρεσε στον Enrico Piaggio, ζήτησε από τον D’Ascanio να το ξανασχεδιάσει. Όμως στο σχεδιαστή δεν άρεσαν οι μοτοσικλέτες. Τις έβρισκε άβολες, ογκώδεις, με τροχούς που δεν άλλαζαν εύκολα αν τρυπούσαν και το χειρότερο, με αλυσίδα που λέρωνε. Η εμπειρία του ωστόσο σαν αεροναυπηγός, τον βοήθησε να βρει τη λύση. Προκειμένου να εξαφανίσει την αλυσίδα, φαντάστηκε ένα όχημα με άμεση μετάδοση, για να διευκολύνει την οδήγηση έβαλε το μοχλό των ταχυτήτων στο τιμόνι, ενώ για να αλλάζουν ευκολότερα τα λάστιχα δεν σχεδίασε ένα πιρούνι, αλλά ένα βραχίονα παρόμοιο με εκείνο των αεροπλάνων. Τέλος, σχεδίασε ένα αμάξωμα που θα προστάτευε τον αναβάτη: δεκαετίες πριν την εξάπλωση των εργονομικών μελετών, το κάθισμα της Vespa είχε σχεδιαστεί για να παρέχει άνεση και ασφάλεια και να μην ταλαντεύεται επικίνδυνα όπως σε μία ψηλή μοτοσικλέτα. Το καινούργιο σχέδιο του D’Ascanio δεν έμοιαζε με το «Paperino» αλλά αποτελούσε μία επαναστατική πρόταση, διαφορετική από εκείνες όλων των άλλων δικύκλων. Με τη βοήθεια του έμπιστου σχεδιαστή του, Mario D’Este, o D’Ascanio δεν χρειάστηκε παρά λίγες ημέρες να τελειοποιήσει την ιδέα του και να ετοιμάσει τα πρώτα σχέδια της Vespa, η οποία κατασκευάστηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1946 στην Pontedera. Τη βάφτισε ο ίδιος ο Enrico Piaggio που κοιτάζοντας το πρωτότυπο, με το πλατύ μεσαίο τμήμα όπου καθόταν ο αναβάτης και τη στενή μέση, αναφώνησε: «Μοιάζει σαν σφήκα». Κι έτσι γεννήθηκε η Vespa.

Στις 23 Απριλίου 1964 η PIAGGIO & C. S.p.A. κατοχύρωσε το σχέδιό της στο υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου της Φλωρεντίας, για «μία μοτοσικλέτα με έναν ορθολογικό συνδυασμό οργάνων και στοιχείων και με αμάξωμα αποτελούμενο από φτερά και καπάκια που καλύπτουν όλα τα μηχανικά μέρη». Σε μικρό χρονικό διάστημα η Vespa παρουσιάστηκε στο κοινό, προκαλώντας διαφορετικές αντιδράσεις. Ο Enrico Piaggio, ωστόσο δε δίστασε να ξεκινήσει τη μαζική παραγωγή δύο χιλιάδων μονάδων της πρώτης Vespa 98cc. Το νέο όχημα έκανε το ντεμπούτο του στο Golf club της Ρώμης, όπου παρίστατο ο εκπρόσωπος των Συμμαχικών δυνάμεων. Οι Ιταλοί είδαν για πρώτη φορά τη Vespa στις σελίδες του Μοtor (24/3/46). Aπό κοντά την είδαν στην έκθεση του Μιλάνου το 1946, όπου ακόμα και ο Καρδινάλιος Schuster, σταμάτησε για να παρατηρήσει αυτό το φουτουριστικό όχημα.Κατασκευαστές και ειδικοί ήταν διχασμένοι: από τη μια ήταν εκείνοι που έβλεπαν την Vespa ως υλοποίηση μίας εξαιρετικής ιδέας και από την άλλη οι σκεπτικιστές, που σύντομα ωστόσο άλλαξαν γνώμη. Η παραγωγή ξεκίνησε τους τελευταίους μήνες και τον επόμενο χρόνο εμφανίστηκε η Vespa 125, ένα μεγαλύτερο μοντέλο, που σύντομα εγκαθιδρύθηκε ως η συνέχεια της πρώτης Vespa 98cc. Το «θαύμα» της Vespa είχε γίνει πραγματικότητα και η παραγωγή αυξανόταν συνεχώς: το 1946 η PIAGGIO έριξε 2.484 σκούτερ στην αγορά. Τον επόμενο χρόνο έγιναν 10.535 και μέχρι το 1948 η παραγωγή είχε φτάσει τα 19.822 κομμάτια.

Όταν στα 1950 άρχισε να παράγει και η γερμανική αντιπροσωπεία, η παραγωγή άγγιξε τα 60.000 οχήματα ενώ τρία χρόνια αργότερα 171.200 μηχανές έβγαιναν από το εργοστάσιο. Ενδιαφέρον ωστόσο υπήρξε και από την πλευρά των ξένων αγορών από το γεγονός ότι η γέννηση του σκούτερ δημιούργησε τόσο στον τύπο όσο και στο κοινό, ενδιαφέρον και θαυμασμό. Οι Times το αποκάλεσαν «αμιγώς ιταλικό προϊόν, που είχε να εμφανιστεί από τον καιρό των Ρωμαϊκών αρμάτων». Ο Εnrico Piaggio συνέχιζε με επιμονή να ενθαρρύνει την εξάπλωση της Vespa και στο εξωτερικό, δημιουργώντας ένα εκτενές κύκλωμα υπηρεσιών τόσο στην Ευρώπη όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Μη μένοντας ικανοποιημένος, εφιστούσε την προσοχή και αύξανε το ενδιαφέρον για το προϊόν του, με διάφορες πρωτοβουλίες μεταξύ των οποίων ήταν και η δημιουργία και εξάπλωση των Vespa club.

Η Vespa έγινε το προϊόν υπεροχής της PIAGGIO, ενώ ο ίδιος ο Enrico δοκίμαζε νέα μοντέλα. Οι προοπτικές του υπερέβησαν τα εθνικά όρια και μέχρι το 1953, χάρη στην ακούραστη αποφασιστικότητά του, υπήρχαν περισσότερα από 10.000 σημεία εξυπηρέτησης PIAGGIO σε ολόκληρο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων της Αμερικής και της Ασίας. Μέχρι τότε τα μέλη των Vespa club ανέρχονταν σε 50.000 και αντιπαλεύονται το νέο γεννηθέν Innocenti Lambretta. Περίπου 20.000 φανατικοί θαυμαστές της Vespa πήραν μέρος στην «Ημέρα της Vespa» το 1951.

Το να οδηγεί κανείς μία Vespa ήταν συνώνυμο της ελευθερίας και των απλών κοινωνικών συναναστροφών. Το νέο scooter είχε γίνει το σύμβολο ενός τρόπου ζωής: στην οθόνη, τη λογοτεχνία και τη διαφήμιση η Vespa εμφανιζόταν σαν ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα μιας κοινωνίας σε εξέλιξη.

Το 1950, μόλις τέσσερα χρόνια από το ντεμπούτο της, η Vespa παράγεται στη Γερμανία από την Hoffman Werke στο Λιντορφ, τον επόμενο χρόνο άνοιξε αντιπροσωπεία στην Μ. Βρετανία και στη Γαλλία, στην Ισπανία η παραγωγή άρχισε το 1953 στο Μοto Vespa της Μαδρίτης σημερινή Piaggio Espana, κι αμέσως ακολούθησε η Jette στις Βρυξέλλες. Φτιάχτηκαν εργοστάσια στην Βομβάη και τη Βραζιλία: η Vespa έφτασε στις ΗΠΑ και η φοβερή δημοτικότητά της τράβηξε την προσοχή του Reader’s Digest το οποίο της αφιέρωσε ένα εκτενές άρθρο. Αλλά αυτή η μαγική περίοδος ήταν μόνο η αρχή: σύντομα η Vespa παραγόταν σε 13 χώρες και πουλιόταν σε 114 χώρες σε όλα τα μέρη του κόσμου. Ακόμα και στην Αυστραλία, την Ν. Αφρική (όπου ήταν γνωστή ως «Bromponie» δηλ. αραγμένο πόνυ) το Ιράν και την Κίνα. Και βέβαια αντιγράφηκε: στις 9 Ιουνίου 1957 η Izvestia ανέφερε την αρχή της παραγωγής στο Κίροφ της Ρωσίας, της Viatka 150cc, ενός σχεδόν τέλειου αντίγραφου της Vespa.

Η PIAGGIO είχε αρχίσει έγκαιρα να επεκτείνεται στον τομέα μεταφοράς ελαφρών φορτίων: το 1948 αμέσως μετά τη δημιουργία της Vespa, άρχισε η παραγωγή του τρίτροχου μικρού φορτηγού ΑΡΕ (το ιταλικό αντίστοιχο της «μέλισσας») όχημα το οποίο έγινε αμέσως επιτυχία εξαιτίας της πολλαπλής του χρησιμότητας.

Εμφανίστηκαν πολλές φανταστικές εκδοχές της Vespa, μερικές από τον ίδιο τον Piaggio, αλλά κυρίως από φανατικούς θιασώτες. Για παράδειγμα η Vespa Sidecar (με καλάθι στο πλάι), η Vespa Alpha, που δημιούργησε το 1967 και η Alpha Wallis για τον τηλεοπτικό πράκτορα Dick Smart, ένα όχημα που μπορούσε να πετάξει ή να κινείται υποβρυχίως. Ο γαλλικός στρατός είχε κάποια μοντέλα Vespa ειδικά σχεδιασμένα να μεταφέρουν όπλα και μπαζούκας και άλλα που έπεφταν μαζί με τους αλεξιπτωτιστές. Ακόμα και ο ιταλικός στρατός ζήτησε ένα τέτοιο είδος αλεξιπτωτιστικού σκούτερ.Ενώ η Lambretta άρχιζε να απολαμβάνει την επιτυχία της, η Vespa υπόκειται σε αντιγραφή και απομίμηση με άπειρους τρόπους: αλλά η μοναδικότητα του οχήματος εξασφάλιζε στην PIAGGIO μία πολύ μακρά περίοδο επιτυχίας, τόσο μεγάλη που το Νοέμβριο του 1953, η 500.000ή μονάδα περνούσε το όριο για να φτάσει το 1 εκατομμύριο τον Ιούνιο του 1956. Μέχρι το 1960 παρήχθησαν δύο εκατομμύρια Vespa, το 1970 τέσσερα εκατομμύρια και πάνω από 10 εκατομμύρια το 1988, δημιουργώντας έτσι ένα άνευ προηγουμένου φαινόμενο στον τομέα των δύο τροχών που μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 16 εκατομμύρια κομμάτια.

Από το 1946 έως το 1956, τη χρονιά που πέθανε ο Εnrico Piaggio, μόνο στην Ιταλία είχαν παραχθεί 3.350.000 Vespa: μία για κάθε πενήντα κατοίκους.

Η εκτίναξη της Vespa και οι διάφορες επιχειρηματικές δραστηριότητες των αδελφών Piaggio, με τον Enrico επικεντρωμένο στην ελαφρά ατομική μετακίνηση στην Τοσκάνη, και τον Αρμάντο στις αεροναυτικές επιχειρήσεις στη Ligure, οδήγησαν την εταιρεία σε διάσπαση. Στις 22 Φεβρουαρίου 1964 ο Enrico Piaggio απέκτησε το μερίδιο της PIAGGIO & C. s.p.A. που είχε ο αδελφός του Αrmando ο οποίος δημιούργησε την «Rinaldo Piaggio Meccaniche Aeronautiche» (I.A.M. Rinaldo Piaggio).

Η Vespa 50 είχε εμφανιστεί τον προηγούμενο χρόνο, το 1963, ακολουθούμενη από έναν νέο νόμο ο οποίος υποχρέωνε τα οχήματα πάνω από 50cc να φέρουν πινακίδα. Το νέο scooter εξαιρέθηκε από το νόμο και είχε άμεση επιτυχία. Στην Ιταλία το 1965 οι πωλήσεις των σκούτερ πάνω από 50cc μειώθηκαν κατά 28%. Από την άλλη μεριά, η Vespa με τη νέα της σειρά των «50» ήταν μεγάλη επιτυχία. Η μικρή Vespa ήταν μία επιτυχημένη προσθήκη στη σειρά των οχημάτων Piaggio και ακόμα παράγεται. Ένα υβριδικό πρωτότυπο της Vespa 50 παρουσιάστηκε στην έκθεση της Κολονίας ’90. Ήταν εξοπλισμένο με δύο μηχανές, έναν δίχρονο εσωτερικής καύσης και έναν ηλεκτρικό κινητήρα με επαναφορτιζόμενες μπαταρίες. Το πρώτο «υβριδικό» οικολογικό δίτροχο του κόσμου, το Vespa 50 Bimodal, ήταν ο πρόδρομος του επαναστατικού Zip & Zip που λανσαρίστηκε το 1994. Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί περίπου 3,5 εκ. Vespa 50cc σε διάφορα μοντέλα και εκδόσεις. Η πρόσφατη ΕΤ4 50 που λανσαρίστηκε το φθινόπωρο του 2000 ήταν η πρώτη τετράχρονη Vespa 50cc και έχει αυτονομία πάνω από 500 km.

Η Vespa PX (125, 150 & 200cc) είναι η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην ιστορία της Vespa. Είναι το «αυθεντικό vintage» - λανσαρίστηκε το 1977 και έχουν πουληθεί πάνω από 2 εκατομμύρια μονάδες - και γι’ αυτό προτιμάται τόσο από τους νοσταλγούς της ιστορικής μάρκας όσο και από το νεότερο κοινό.Ρεκόρ, αγωνίσματα και μακρινά ταξίδια: Η Vespa έχει αφήσει πίσω της και αγωνιστική καριέρα. Στην Ευρώπη στη δεκαετία του 50, έλαβε μέρος, συχνά επιτυχώς, σε κανονικούς αγώνες μοτοσικλετών (ταχύτητας και off-road), καθώς και σε ασυνήθιστα αθλητικά γεγονότα. Το 1952 ο γάλλος Georges Monneret κατασκεύασε μια “φιλόδοξη Vespa” ειδικά για τον αγώνα Παρίσι-Λονδίνο και διέσχισε επιτυχώς το κανάλι της Μάχης. Την προηγούμενη χρονιά ο ίδιος ο Rinaldo Piaggio κατασκεύασε μια Vespa 125 κυβικών, ένα πρωτότυπο για αγώνες ταχύτητας, και κατέκτησε το παγκόσμιο ρεκόρ με 171.102 km/h.

Το 1951 η Vespa επίσης κατέκτησε τη κορυφή στο “Διεθνές 6 ήμερο” στο Varese, κερδίζοντας 9 χρυσά μετάλλια, τα καλύτερα των ιταλικών μοτοσικλετών. Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκαν αναρίθμητοι αγώνες με Vespa: μια αποστολή στο Congo, η πρώτη στη σειρά των απίστευτων ταξιδιών με σκούτερ δίτροχα που κατασκευάστηκαν αρχικά για να λύσουν αστικά προβλήματα κυκλοφορίας και μετακίνησης.

Ο Giancarlo Tironi, ένας ιταλός φοιτητής πανεπιστημίου έφθασε στον Αρκτικό Κύκλο με Vespa. O αργεντινός Carlos Velez διέσχισε τις Ανδεις από το Buenos Aires στο Santiago της Χιλής. Χρόνο με το χρόνο η Vespa γίνεται το δημοφιλέστερο δίτροχο σε όσους αγαπούν τις περιπετειώδεις διακοπές: ο Roberto Patrignani οδήγησε Vespa από το Μιλάνο στο Τόκυο• ο Soren Nielsen στη Γροιλανδία• ο James P. Owen από τις ΗΠΑ στη Γη του Πυρός• Santiago Guillen και Antonio Veciana από τη Μαδρίτη στην Αθήνα• ο Wally Bergen σε περιοδεία στις Αντίλλες• οι ιταλοί Valenti και Rivadulla σε tour στην Ισπανία• ο Miss Warral από το Λονδίνο στην Αυστραλία και επιστροφή στο Λονδίνο• ο αυστραλός Geoff Dean έκανε το γύρο του κόσμου.

Ο Pierre Delliere, λοχίας στην γαλλική αεροπορία, έφθασε στη Σαιγκόν σε 51 ημέρες από το Παρίσι, ταξιδεύοντας διαμέσου Αφγανιστάν. Ο ελβετός Giuseppe Morandi ταξίδεψε 6.000 km, τα περισσότερα από αυτά στην έρημο, με Vespa που είχε αγοράσει το 1948. Ο Ennio Carrega πήγε από τη Γένοβα στο Lapland και πίσω στη Γένοβα σε 12 ημέρες. Δύο δανοί δημοσιογράφοι η Elizabeth και ο Erik Thrane, αδέλφια, έφθασαν στη Bombay με Vespa. Και είναι αδύνατο να μετρηθούν με ακρίβεια οι ευρωπαίοι οδηγοί σκούτερ που έφτασαν στο Βόρειο Ακρωτήρι με τη Vespa τους.

Λίγοι γνωρίζουν ότι το 1980 δύο Vespa PX 200 με οδηγούς τους από τους M. Simonot και B. Tcherniawsky κατάφεραν να τερματίσουν στο δεύτερο Dakar rally. Τέσσερις φορές στο 24ωρο Le Mans 24 νικητής ήταν ο Henri Pescarolo με τη βοήθεια της γαλλικής ομάδας που δημιούργησε ο Jean-François Piot.

Η Vespa συνεχίζει να ταξιδεύει: το 1992 ο Giorgio Bettinelli, συγγραφέας-δημοσιογράφος, ξεκίνησε με Vespa από τη Ρώμη για να φθάσει στη Σαιγκόν τον Μάρτιο του 1993. Το διάστημα από το 1994-95 οδήγησε με τη Vespa 36,000 km από την Αλάσκα μέχρη τη Γη του Πυρός. Το 1995-96 ταξίδεψε από τη Μελβούνη στο Cape Town – πραγματοποιώντας πάνω απόr 52,000 km σε 12 μήνες. Το 1997 ξεκίνησε από τη Χιλή για να φθάσει μετά από τρία χρόνια στην Τασμανία και να πραγματοποιήσει συνολικά 150,000 km με τη Vespa του διασχίζοντας την Αμερική, Σιβηρία, Ευρώπη, Αφρική, Ασία και Ωκεανία. Συνολικά ο Bettinelli ταξίδεψε με Vespa 254.000 km.Το δίτροχο με το αξεπέραστο στυλ, η Vespa, είναι εξαιρετικά άνετο στο χειρισμό ενώ σε όλες τις εκδόσεις διαθέτει οικολογικούς κινητήρες και δισκόφρενα. Ολες οι Vespa νέας γενιάς, τα μοντέλα της σειράς ET πωλούνται στις πολυάριθμες "Vespa Boutiques" στις ΗΠΑ (πάνω από 60 μπουτίκ από την California στη Florida και από τη Χαβάη στη Νέα Υόρκη, με δύο πρόσφατες μπουτίκ στο Σόχο και στο Queens).

Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ το 2000 μετά από απουσία 15 ετών, εξαιτίας του νόμου περί καυσαερίων που απέκλειε τους δίχρονους κινητήρες, η Vespa σημείωσε άμεση επιτυχία ξανά και κατέκτησε ένα μερίδιο αγοράς της τάξεως του 20% στη μικρή αλλά αυξανόμενη αγορά των 40.000 μονάδων ετησίως.

6.000 Vespa πουλήθηκαν τη πρώτη χρονιά το 2001 και πάνω από 7.000 το 2002.

Αλλά η Vespa δεν αποτελεί μόνο ένα φαινόμενο αγοράς. Αποτελεί κομμάτι της κοινωνικής ιστορίας. Στα χρόνια της "Dolce Vita" η Vespa έγινε συνώνυμο με την έννοια του σκούτερ, ξένοι δημοσιογράφοι περιέγραψαν την Ιταλία σαν τη "χώρα της Vespa" ενώ ο ρόλος της Vespa στη κοινωνική ιστορία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και στο εξωτερικό, φαίνεται από τη συμμετοχή της σε εκατοντάδες κινηματογραφικές ταινίες. Και πρόκειται για την ίδια ιστορία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Vespa με την Audrey Hepburn και τον Gregory Peck στο φιλμ "Διακοπές στη Ρώμη" ήταν μόνο η αρχή για μια σειρά από διεθνή φιλμ με διάσημους ηθοποιούς που εμφανίστηκαν μαζί της στη διεθνή φιλμογραφία με φιλμ όπως η “Quadrophenia”, το “American Graffiti”, ο “ταλαντούχος Mr. Ripley”, τα “102 σκυλιά Δαλματίας”, το “Αγαπημένο Ημερολόγιο”, Interperter κ.α.

Σε φωτογραφίσεις, φιλμς και στο σανίδι η Vespa υπήρξε ο " ταξιδιωτικός σύντροφος" για επώνυμους όπως οι Raquel Welch, Ursula Andress, Geraldine Chaplin, Joan Collins, Jayne Mansfield, Virna Lisi, Milla Jovovich, Marcello Mastroianni, Charlton Heston, John Wayne, Henry Fonda, Gary Cooper, Anthony Perkins, Jean-Paul Belmondo, Nanni Moretti, Sting, Antonio Banderas, Matt Damon, Gérard Depardieu, Jude Law, Eddie Murphy, Owen Wilson, Nicole Kindman..

PORSCHE:

η πρώτη Porsche Τύπου 356 κατασκευάστηκε στο Γκμυντ της Αυστρίας από τον καθηγητή Φέρντιναντ Πόρσε. Δύο χρόνια αργότερα η εταιρεία μετακόμισε στο Τσουφενχάουζεν, κοντά στη Στουτγκάρδη. Η ασπίδα πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1952 στο έμβλημα της εταιρείας και παραπέμπει στην πόλη της Στουτγκάρδης, ενώ στο πάνω τμήμα είναι γραμμένο το όνομα Porsche.

RENAULT:

η γαλλική εταιρεία γιορτάζει εφέτος έναν αιώνα ζωής. Ο επινικελωμένος ρόμβος σε πορτοκαλί φόντο, που χρησιμοποιείται για έμβλημά της σήμερα, παραπέμπει στην κίνηση, στην ανανέωση, στον δυναμισμό και στην ολική ποιότητα.

ROLLS-ROYCE:

Ο Βρετανός μηχανικός Henry Royce φημολογείται πως απογοητευμένος από ένα καινούργιο αυτοκίνητο που είχε αγοράσει αποφάσισε να φτιάξει ένα δικό του. Δημιούργησε την εταιρεία Royce Ltd που προσέλκυσε το ενδιαφέρον του επιχειρηματία C.S.Rolls. Οι δύο εταιρείες συγχωνεύθηκαν το 1906 στην Rolls Royce Ltd..

Το «Πνεύμα της Έκστασης» στολίζει το ψυγείο της της Rolls Royce από το1911.Δημιουργήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1911 και θεωρείται ως η πρώτη μασκότ αυτοκινήτου από μέταλλο που κατασκευάστηκε ποτέ στην Μεγάλη Βρετανία.Τα στελέχη της Rolls Royce, ενοχλημένοι από τα παράξενα και συχνά ανόητα αντικείμενα που τοποθετούσαν πάνω στο ψυγείο ορισμένοι ιδιοκτήτες Rolls Royce, ανέθεσαν στον Charles Sykes να ετοιμάσει ένα μοντέλο που «θα διαπνέετο από το πνεύμα της Rolls Royce, δηλαδή την ταχύτητα σε συνδυασμό με την έλλειψη θορύβου, την απουσία κραδασμών, τον εξουσιασμό της μεγάλης της δύναμης, έναν υπέροχο ζωντανό οργανισμό γεμάτο χάρη, όπως ένα ιστιοφόρο», όπως γράφουν τα αρχεία της εταιρίας.

O καλλιτέχνης όταν σχεδίασε τη χαριτωμένη αυτή μικρή Θεά, είχε στο νου του το πνεύμα της έκστασης, η οποία έχει επιλέξει το ταξίδι με το αυτοκίνητο ως την υπέρτατη απόλαυση και έχει σταθεί στο μπροστινό μέρος της Rolls Royce μεθώντας από τη φρεσκάδα του αέρα και το μουσικό ήχο του θροΐσματος των ρούχων της. Εκφράζει τη μεγάλη της απόλαυση με χέρια ανοιχτά και βλέμμα που κοιτά τον ορίζοντα. H τελική μορφή ήταν η σκαλιστή φιγούρα μιας νεράιδας, η οποία ζυγιάζεται με προσοχή στα δάχτυλα των ποδιών της ενώ τα μαλλιά και τα ρούχα της ανεμίζουν

στο ελαφρύ αεράκι. Ονόμασε τη δημιουργία του «το Πνεύμα της Έκστασης». Λέγεται ότι μοντέλο του υπήρξε η γραμματέας του Λόρδου Montagu, η δις Thornton, αλλά αυτό αμφισβητήθηκε από την κόρη του Sykes, η οποία ισχυρίζεται ότι «υπήρξαν πολλά μοντέλα», υπονοώντας ίσως τη δική της συμμετοχή...

ROVER:

ξεκίνησε το 1880 κατασκευάζοντας δίτροχα και τρίτροχα ποδήλατα. Τα πρώτα αυτοκίνητα Rover κάνουν την εμφάνισή τους το 1904, όμως το σηματάκι που απεικονίζει και αυτό ένα καραβάκι των Βίκινγκς συντροφεύει τα μοντέλα της εταιρείας από το 1929. Συμβολίζει την γοητεία της εξερεύνησης, της ανακάλυψης και της απλής περιπλάνησης.

SAAB:

ιδρύθηκε το 1937, αρχικά σαν κατασκευαστής "αντιπολεμικών" αεροπλάνων, που βοηθούν τη Σουηδία να παραμείνει ουδέτερη στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ουσιαστικά μπαίνει στο χώρο του αυτοκινήτου το 1947 παρουσιάζοντας τρία έτοιμα για παραγωγή πρωτότυπα. Το σήμα της αναπαριστά το μυθικό πουλί γρύφωνα με κεφάλι λιονταριού και οι δύο ελλειπτικοί κύκλοι αναφέρονται στην ένωση της Saab με τη Scania.

SEAT:

η ισπανική εταιρεία ιδρύθηκε στη Βαρκελώνη το 1953. Το λογότυπο απαρτίζεται από τα αρχικά των λέξεων Sociedade Espanola de Automoviles de Turismo. Το στέρεο βάρος των γραμμάτων εκφράζει αξιοπιστία και η έντονη εμφάνισή τους ανεπτυγμένη τεχνολογία.

Σε ελεύθερη απόδοση το όνομά της σημαίνει ότι και η δική μας ΕΛΠΑ (Ελληνική Λέσχη Περιήγησης και Αυτοκινήτου).

SKODA:

το τμήμα οχημάτων της τσέχικης εταιρείας ιδρύθηκε το 1919 στο Πίλσεν και αρχικά χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή ατμομηχανών, τρακτέρ, ακόμη και κινητήρων αεροπλάνων. Ο κύκλος που περιστοιχίζει το σήμα συμβολίζει την αμοιβαία συνεργασία. Μέσα αυτόν υπάρχει ένα βέλος, που δείχνει την κατεύθυνση προς τα εμπρός, ένα φτερό που συμβολίζει την ταχύτητα ανάπτυξης της εταιρείας και ένα μάτι που κοιτάζει προς το μέλλον.

SUBARU:

σημαίνει στα ιαπωνικά "ενώνω" και δικαιολογημένα, αφού η εταιρεία προήλθε από την ένωση πέντε άλλων και ονομάστηκε FUJI HEAVY INDUSTRIES. Σαν λογότυπο επιλέχθηκε ο αστερισμός των Πλειάδων, που αποτελείται από έξι αστέρια, τα οποία συμβολίζουν την αφοσίωση της Subaru στον σχεδιασμό και στην κατασκευή μοντέλων προηγμένης τεχνολογίας.Μία αυτοκινητοβιομηχανία με άρωμα ελληνικής μυθολογίας.

Η Subaru ιδρύθηκε το 1917 από τον Chikuhei Nakajiima με το όνομα Ερευνητικό Εργαστήριο Αεροναυπηγικής. Ο αστερισμός των Πλειάδων απεικονίζεται στο σήμα της εταιρείας από το 1955

SUZUKI:

37 χρόνια ζωής συμπλήρωσε η ιαπωνική εταιρεία. Σαν λογότυπό της χρησιμοποιεί το αρχικό της γράμμα, επιδιώκοντας έτσι να προβάλλει μία ταυτότητα εταιρείας με μοντέρνο μάνατζμεντ.

SSANGYONG:

η κορεατική εταιρεία ξεκίνησε τη δεκαετία του 50 σαν Ha Dong-hwan Motor Factory με την κατασκευή λεωφορείων για να ακολουθήσουν αργότερα πυροσβεστικά, βυτιοφόρα, κ.ά. Το 1986 αγοράστηκε από την SsangYong, ενώ στη δεκαετία του 90 άρχισε να κατασκευάζει και Ι.Χ. συνεργαζόμενη με τη Mercedes-Benz. Για το σήμα της, έναν κύκλο με δύο ελλείψεις σε σχήμα λοξού οκταριού, βρίσκεται στα γερμανικά δικαστήρια με την Opel, η οποία την κατηγορεί για παραποίηση.

TOYOTA:

το όνομά της προέρχεται από τον ιδρυτή της Κιιχίρο Τογιόντα, γιο του Σακίχι Τογιόντα, εφευρέτη του αυτόματου αργαλειού. Το πρώτο αυτοκίνητο μάρκας Toyota κυκλοφόρησε το 1936, ενώ οι τρεις γεωμετρικές ελλείψεις του σήματος συμβολίζουν την πιστή αφοσίωσή της στο μέλλον. Η πρώτη συμβολίζει τον πελάτη και τις ανάγκες του, η δεύτερη τη συνεχή προσπάθεια για την ικανοποίησή τους και η τρίτη τη συνεχή αναζήτηση και αδιάκοπη εξέλιξη της τεχνολογίας Toyota.

TRIUMPH:

Κάποιους τους παραπέμπει στην Εγγλέζικη ποιότητα και πολυτέλεια, στο ξύλινο ταμπλό... οδηγούν TRIUMPH 2000, TOLEDO, DOLOMITE...

Οι νεότεροι συνδέουν το άκουσμά της με κέφι, ανοικτή οδήγηση, ρομαντισμό... οδηγούν SPITFIRE, HERALD, GT6...

Για τους γρήγορους σημαίνει σπορ αυτοκίνητα, υψηλές επιδόσεις, χαμηλές τιμές... οδηγούν TRs, STAG...

Η TRIUMPH ξεκίνησε την ιστορία της το 1923 με αυτοκίνητα υψηλής ποιότητας και τιμής, πτώχευσε το 1939, και το 1944 αγοράστηκε από τη STANDARD, η οποία με τη σειρά της πωλήθηκε στη LEYLAND MOTORS to 1961, η οποία ονομάστηκε BRITISH LEYLAND το 1968. Όλα αυτά τελείωσαν τον Ιούνιο του 1984 όταν έσβησε το όνομα της από τον κατάλογο των εταιριών που πωλούν καινούργια αυτοκίνητα...

Δεν ήταν αρκετά όμως τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι σήμερα για να σβήσουν από τις καρδιές μας και από τη μνήμη μας την αίγλη και την προσωπικότητα αυτών των αυτοκινήτων. Ο μύθος των κλασσικών αυτοκινήτων 'φετίχ' ζει μέχρι σήμερα.

Η ιστορία με την Triumph στις μοτοσυκλέτες είναι περίεργη. Όλοι γνωρίζουν ότι η παράδοση και η φήμη της βασίστηκαν στον τρικύλινδρο κινητήρα, και μάλιστα σε εποχές που η τεχνολογία των υλικών ήταν αρκετά πίσω. Αντίστοιχες καταστάσεις δημιουργήθηκαν και στη σύγχρονη περίοδο της εταιρίας, μετά την εξαγορά της από τον Bloor, όπου οι φίλοι της Triumph έδειξαν σαφώς την προτίμησή τους στα μοντέλα με τρικύλινδρο κινητήρα.

VOLKSWAGEN:

Μάιο του 1938 μπήκε ο θεμέλιος λίθος του πρώτου εργοστασίου της εταιρείας, το όνομα της οποίας σημαίνει "Αυτοκίνητο του Λαού". Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατασκευάζει στρατιωτικά οχήματα και μετά από αυτόν επικεντρώνεται στην κατασκευή "πολιτικών" εκδόσεων. Στο λογότυπο απλά απεικονίζονται με λιτό τρόπο τα αρχικά VW.

VOLVO:

ιδρυτές της εταιρείας είναι οι Σουηδοί Ασάρ Γκαμπριελσόν και Γκούσταβ Λάρσον. Αρχικά κατασκευάζει σαν θυγατρική της SKF ρουλεμάν, ποδήλατα και μηχανισμούς μετάδοσης κίνησης. Το πρώτο αυτοκίνητο Volvo παρουσιάζεται το 1927. Το σήμα της προέρχεται από τη λατινική λέξη Rotolo, που σημαίνει ρολόι, πάπυρος, κάτι ολοκληρωμένο..

ΥΑΜΑΗΑ:

Yamaha είναι η εμπορική επωνυμία δύο ανεξάρτητων ιαπωνικών εταιρειών, που συνηπήρξαν γιά πολλά χρόνια κάτω απο την ίδια στέγη.Πρόκειται γιά την Yamaha Corporation, Που παράγει μουσικά όργανα και ηλεκτρονικά, και τη Yamaha Motor Company ,που κατασκευάζει μοτοσυκλέτε, θαλάσσια σκάφη και παντός είδους μηχανές.Και οι δύο εταιρείες έχουν ίδιο λογότυπο, με τρία συμπλεκόμενα διαπασών.Η διαδρομή της εταιρείας ξεκίνησε τυχαία το 1887 στην πόλη Χαμαμάτσου, όπου και σήμερα βρίσκεται η έδρα της Yamaha.Ενας δάσκαλος έδωσε γιά επισκευή στον ωρολογοποιό Τορακούσου Γιαμάχα ένα πνευστό όργανο.Ο 36χρονος Γιαμάχα τα κατάφερε και γοητευμένος απο το αποτέλεσμα της διαδικασίας αποφάσισε να αλλάξει αντικείμενο εργασάις και να ασχοληθεί με την επισκευή και την κατασκευή μουσικών οργάνων.Στρώθηκε στη δουλειά, μαθλητευσε σε ειδικούς και στις 12 Οκτωβρίου 1897 ίδρυσε την εταιρεία Nipon Gaki (Μουσικά όργανα Ιαπωνίας).Πολύ γρήγορα, η εταιρεία έγινε γνωστή και εκτός των συνόρων Ιαπωνίας.Με τη συμπλήρωση ενός χρόνου δραστηριότητας είχε και την πρώτη παραγγελίας απο το εξωτερικό: 78 πνευστά όργανα στη Νοτιοανατολική Ασία.Η φήμη και ο τζίρος της, αυξήθηκαν ραγδαία, όταν άρχισε να κατασκευάζει όρθια πιάνα απο το 1900 και στην συνέχει απιάνα με ουρά.

Το 1917 ο Γιαμάχα πέθανε και τον διαδέχθηκε στην διοίκηση της εταιρείας ο Τσιγιομάρου Αμάνο και ακολούθως ο Καίτσι Καβακάμι.Και οι δυό τους, επέκτηναν τις δραστηριότητες της εταιρείας στην κατασκευή μηχανημάτων αναπαραγωγής ήχου, όπως φωνογράφων.Στα τέλη της δεκαετίας του 30 η Yamaha, ήταν μιά μεγάλη επιχείρηση για΄τα μέτρα της εποχής, που απασχολούσε 2.500 εργαζόμενους.

Η ήττα της Ιαπωνίας στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο και η καταστροφή του παραγωγικού ιστού της, φρέναρε και την πορεία της Yamaha.Απο αυτο το αδιέξοδο την έβγαλε ο νεαρός οικονομολόγος Γκενίτσι Καβακάμι(30/1/1912 - 26/5/2002)που διαδέχθηκε τον πατέρα του στο τιμόνι της εταιρείας.Εκμεταλευόμενος την εμπειρία της Yamaha στις ελαφρές μεταλλικές κατασκευές για΄την παραγωγή πιάνων, αποφάσισε να κατασκευάσει μία δίχρονη μοτοσυκλέτα 125cc την YA-1 ,που σύντομα έγινε μπέστ σέλερ.

Η Ακατόμπο(Κόκκινη Λιβελλούλη), όπως ήταν γνωστή, ήταν μία ακόμη αντιγραφή της πολυκοπιαρισμένης Γερμανικής DKW RT125, όπως και τόσα άλλα προιόντα της Ιαπωνικής βιομηχανίας.Κέρδισε όμως την προτίμηση του κοινού με την αντοχή και την τιμή της.Η επιτυχία της πρώτης μοτοσυκλέτας ώθησε τον Καβακάμι να ιδρύσει την 1 Ιουλίου 1955 μιά θυγατρική, την Yamaha Motor Company, η οποία στην πορεία αυτονομήθηκε πλήρως απο την μητρική εταιρεία.

Σήμερα η Yamaha είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος κατασκευαστής μοτοσυκλετών.Ο τζίρος το 2005 έφτασε τα 12 δισεκατομύρια δολάρια και σήμερα απασχολεί πάνω απο 40.000 εργαζόμανους.Στις δραστηριότητές της περιλαμβάνεται ακόμη η κατασκευή αμφίβιων οχημάτων,σνόουτζετ,τηεκατευθυνόμενων ελικοπτέρων, ταχύπλοων σκαφών και μηχανών παντός τύπου.Η μητρική Yamaha (Yamaha Corporation) απο την πλευρά της, είναι σήμερα ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μουσικών οργάνων και ημιαγωγών στον κόσμο.Ο τζιρος της το 2003 ξεπέρασε τα 4,4 δισεκατομύρια δολλάρια και απασχολεί σήεμρα πάνω απο 25 χιλιάδες υπαλλήλους.Κατασκευάζει ακόμη μηχανήματα ήχου και εικόνας, βιομηχανικά ρομπότ και ηλεκτρονικά προιόντα.

ZASTAVA&YUGO:

Το πλήρες όνομά της είναι Zavodi Crvena Zastava (σ.μ. Το Εργοστάσιο της Κόκκινης Σημαίας).YUGO-ZASTAVA

Τα πρώτα οχηματα που φτιάχτηκαν στο Kragujevac και ήταν φορτηγά FORD,αποκλειστικά για το Γιουγκοσλαυικό στρατό στη δεκαετία του 1930. Το εργοστάσιο της ZASTAVA ήταν στρατιωτικό τεχνικό ινστιτούτο (Vojno-Tehnicki Zavod ). Το 1954 το εργοστάσιο ονομάστηκε Zavodi Crvena Zastava(εργοστάσιο της κόκκινης σημαίας) και ξεκίνησε να κατασκευάζει αυτοκίνητα ΙΧ. Τα αυτοκίνητα ήταν διάφορες παραλλαγές μοντέλων της FIAT, κάποια από τα οποία μάλιστα εξάγονταν στην Αμερική. Στη δεκαετία του 1980 κατασκευάστηκαν και κάποια φορτηγά, βασισμένα στα IVECO. Ήταν και τότε που τα ΙΧ μετονομάζνται σε YUGO.

Το 1985 το YUGO ήταν το πιο φτηνό αυτοκίνητο στην Αμερική. Η τιμή του οριζόταν στα $3990. Οι κριτικοί αυτοκινήτου γελούσαν με το YUGO, θεωρώντας το παιχνίδι παρά αυτοκίνητο. Πολλοί παραπονέθηκαν για μηχανικά προβλήματα. Οι ασφαλιστικές εταιρίες εγγυόνταν τα δυστυχήματα, αλλά αυτό δε βοήθησε και πολύ.

Το 1989 χρεωκόπησε η YUGO Αμερικής. Δεν εισήχθηκαν άλλα αυτοκίνητα εκείνο το χρόνο. Ωστόσο νέα οργάνωση ξαναζωντάνεψε τη YUGO Αμερικής αλλά τώρα έπρεπε να αντιμετωπίσει την κακή της εικόνα.

Οι πωλήσεις μειώθηκαν στο ελάχιστο (οι αμερικανοι δεν αρέσκονταν πλέον στα μικρά hutchbacks). Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι εξαγωγές μειώθηκαν λόγω του πολέμου, ενώ η ποσότητα παραγωγής αυτοκινήτων ήταν ασταθής.

Το 1999 ήταν το σημείο αιχμής, αφού το εργοστάσιο της ZASTAVA βομβαρδίστηκε από το ΝΑΤΟ με την αιτιολογία ότι κατασκεύαζε εφόδια πολέμου. Η εργασία στο ZASTAVA ήταν συνεχής από τους Σέρβους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μέχρι να καταστραφεί το εργοστάσιο πρόλαβαν και τα αφαίρεσαν όλα την τελευταία στιγμή.

Μετά το πόλεμο εγιναν προσπάθειες να συναρμολογούνται αυτοκίνητα στην Ουγγαρία. Οι προσπάθειες δεν απέδωσαν καρπούς. Η νέα γενειά των YUGO έχει τη βεβαιωση της FIA ότι ανταποκρίνεται στις ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Συνεχίζουν να παράγουν αυτοκίνητα παρά τη ζημιά που έπαθαν από το πόλεμο.

Το πρόβλημα εξαγωγής των YUGO στην Αμερική-ΕΕ:

Λόγω των κυρώσεων στη Σερβία κανονικά δεν επιτρέπεται. Πριν η Σερβία είχε τη μαγική λύση. Μέσω Μαυροβουνίου , το οποίο δε είχε πρόβλημα με την Σλοβενία, η οποία δεν είχε ακόμα μπει στην ΕΕ, εξάγονταν τα αυτοκίνητα στη Σλοβενία. Από κει στην Ευρώπη (και ίσως Αμερική). Τώρα, τα πράγματα είναι ζόρικα, αφού η Σλοβενία είναι μέλος της ΕΕ και το Μαυροβούνιο πάπαλα.

Η ιστορία του YUGO είναι μια αντανάκλαση της τραγωδίας αυτής της χώρας. Τα κομμάτια του YUGO προέρχονταν από όλες τις τότε επαρχίες. Το YUGO συμβόλιζε τον ενοποιητικό χαρακτήρα αυτής της χώρας: Ένα αυτοκίνητο-εθνικό σύμβολο, όμως φτηνό και κακοφτιαγμένο που οδήγησε σε αμέτρητα δυστυχήματα, σαν να προλόγιζε την επερχόμενη καταστροφή.

Τροποποιήθηκε Σεπτέμβριος 14 , 2007 από τον cineboy

[atsatsos 1]

[veRzeVouliS 0]

Αν δεν κάνω λάθος ο Ferdinard Porsche σχεδιάσε τον πρώτο κινητήρα για το Volkswagen (αυτοκίνητο του λαού όπωε είπες) το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε beetle

[cineboy 166]

Αν δεν κάνω λάθος ο Ferdinard Porsche σχεδιάσε τον πρώτο κινητήρα για το Volkswagen (αυτοκίνητο του λαού όπωε είπες) το οποίο μετονομάστηκε αργότερα σε beetle

Οχι...δεν πρέπει να κάνεις λάθος...έτσι είναι.

[veRzeVouliS 0]

Θυμάμαι επίσης ότι η πρώτη "επίσημη" porsche είχε τον κινητήρα του beetle, με διαφορετικό καρμπυρατέρ και κάτι άλλο που δεν μου έρχεται τώρα στ μυαλό

Γι αυτό άλλωστε και οι παλαιότεροι, τουλάχιστον, κινητήρες porsche πάνε κουτί στο beetle.

[IoannisPanagiotidis 2.125]

Παρα πολυ ενδιαφέρον το ποστακι σου φιλε ...συγχαρητήρια!

[themata 2.570]

πολύ καλό ποστ!

[TC-drift 3.473]

BRAVO ωραίο θέμα

Για φίρμες όπως Ducati, Moto Guzzi, Kawasaki, Yamaha κλπ δεν βρήκες κάτι?

Τροποποιήθηκε Αύγουστος 23 , 2007 από τον TC-drift

[GLYSTRAS 6]

Ωραίος…..να προσθέσω και εγώ κάτι.

Η Lamborghini άρχισε να ασχολείται με αμάξια όταν χάλασε ο δίσκος στην Ferrari που είχε αγοράσει ο Lamborghini και πήγε στον Ferrari να του το αλλάξει. Εκεί τσακώθηκαν μιας και ο Ferrari του ζήταγε να πληρώσει το πανάκριβο ανταλλακτικό.

Με το που γύρισε στο εργοστάσιο είδε ότι ταίριαζε ακριβώς και έβαλε ένα δίσκο από τρακτέρ και έστειλε δώρο στον Ferrari 10 από αυτούς μιας και τόση ήταν η αντιστοιχία σε τιμή. Από εκείνη την στιγμή αποφάσισε να ασχοληθεί με τα αμάξια και οποία Lamborghini φτιαχνόταν έπρεπε να είναι πιο γρήγορη από οποιαδήποτε Ferrari.

[themata 2.570]

και κάτι ακόμα...

Τα μοντέλα της Peugeot εχουν σαν μεσαιο αριθμό το Μηδέν (106, 206, 405 κλπ) τιμής ένεκεν για τα

πρώτα μοντέλα της που είχαν μανιβέλα (όπως και όλα τα αυτοκινητα της εποχης) και η θέση της ήταν

στο σημείο που έμπαινε το σημα του μοντέλου. Οπότε μπήκε το μηδέν και μέσα του υπηρχε η υποδοχη της μανιβελας...

[black_hawk 573]

Πολυ καλό!

[tsop 1]

Πολύ καλό, μπράβο

[apostat 40]

Για την Audi, μικρή διόρθωση: Η εταιρία βγήκε από την συγχώνευση των Auto Union, NSU, Horch και DKW. Το όνομα Horch, ακούγεται σαν προστακτική του ρήματος horchen, που σημαίνει ακούω, αφουγκράζομαι, δηλαδή σημαίνει άκου.

Audi σημαίνει επίσης άκου στα λατινικά.

[zero_one 78]

Χαρά στο κουράγιο σου! Μπράβο σου πάντως!

[cineboy 166]

Παιδιά σας ευχαριστώ πολύ γιά το ενδιαφέρον με το οποίο τυλίξατε το συγκεκριμένο θέμα.

Βεβαίως υπάρχουν μάρκες που δεν έχω ακόμη μαζέψει κάποιο στοιχείο, γιά αυτό και δεν μπήκαν στην λίστα.Προτιμώ να το ψάξω λίγο ακόμη και να μπροστεθούν στην συνέχεια μαζί με δυό λόγια γιά την ιστορία τους παρά να πετάξω απλά φωτογραφίες...

Οτι θα βρήσκω θα το προσθέτω στα δύο αρχικά δικά μου μηνύματα γιά να φαίνεται κάτι ολοκληρωμένο και να μην υπάρξει μπέρδεμα.Βεβαίως θα ενημερώνω στην συνέχεια και γιά τις τυχών προσθήκες.

Σας ευχαριστώ και πάλι...

[cineboy 166]

Προστέθηκε ο θρύλλος MOTO GUZZI και η KAWASAKI στον κατάλογο...

Τροποποιήθηκε Αύγουστος 23 , 2007 από τον cineboy

[Barchman 20]

Μην ξεχάσεις τις Jawa και MZ...

[cineboy 166]

Μην ξεχάσεις τις Jawa και MZ...

Θα κάνω ότι μπορώ...

[janabetis 764]

Πολύ καλή δουλειά! Εύγε!

[cineboy 166]

Λίγο πριν πρόσθεσα Aprilia...Yamaha

[black_hawk 573]

Δε διορθωνεις λιγακι το αρχικο της ALFA ROMEO? (Εκει που εχει και την παραγραφο σχετικα με τη SEAT..)

[cineboy 166]

Δε διορθωνεις λιγακι το αρχικο της ALFA ROMEO? (Εκει που εχει και την παραγραφο σχετικα με τη SEAT..)

ΟΚ...διορθώθηκε.Sory γιά το μπέρδεμα, αλά με τις πολλές επεξεργασίες και λόγω του ότι σε κάθε μύνημα δεν μπορώ να βάλω πολλές foto έγινε μπέρδεμα.Σε ευχαριστώ γιά την παρατήρηση, αφού δεν το είχα προσέξει.

[cineboy 166]

Απο τον κατάλογο της Ιστορίας δεν θα μπορούσε να λείψει η PIAGGIO, την οποία και πρόσθεσα πριν λίγο.Επίσης προστέθηκε και η GILERA.

Τροποποιήθηκε Αύγουστος 24 , 2007 από τον cineboy

[mesastou 30]

Πολύ καλό.

Nομίζω καλό θα ήταν να βάλεις και τις βασικές πηγές σου. Π.χ. wikipedia ?