Αναζήτηση στην κοινότητα

Μιας και σκέφτομαι αργά η γρήγορα να το δώσω το μηχανάκι που με βοήθησε να κάνω αρκετές βόλτες στην Ελλάδα και λίγο Βαλκάνια ας γράψω 5 λόγια γι αυτό μιας και έφτασε αισίως τα 36.000χλμ. Αρχικά να πω πως όταν το πήρα δεν το χα ψάξει σχεδόν καθόλου, ήμουν 18 χρονών μου άρεσε και να ναι καλά και ο πατέρας το πήραμε τον Απρίλη του '12 με 5.000χλμ. Ευτυχώς έτυχε και πήρα το καλύτερο μηχανάκι τη δεδομένη χρονική στιγμή για τη χρήση που το θελα καθώς με τα μονοκύλινδρα 250άρια που κυκλοφορούσαν θα δυσκολευόμουν αρκετά περισσότερο να κάνω τις βόλτες που χω κάνει. Παρόλο που είναι 250 κυβικά και περίπου 27 άλογα μπορεί να κινηθεί αρκετά σβέλτα σε στροφιλίκια καθώς και να κρατήσει μία σταθερή πορεία ακόμα και φορτωμένο 130-140χλμ χωρίς να κουράζεται. Η ροπή του είναι αρκετά μικρή περίπου 2kg αν το δουλεύεις όμως αρκετά ψιλά πηγαίνει καλούτσικα για τα κυβικά του. Από θέμα κατανάλωσης καίει περίπου 3,7-5λ/100. Εθνική με σταθερή 130-140 καίει 3,7-3,8 και σε γρήγορη βόλτα περίπου 4,5. Τα φρένα του είναι αρκετά καλά και μόνο αν το πιέσεις πολύ το μηχανάκι θα θελήσει κανείς δυνατότερα. Όσων αφορά τις αναρτήσεις είναι μέτριες. Η μπροστά βυθίζει αρκετά εώς πολύ ενώ η πίσω ρυθμίζεται οπότε ψιλοφτιάχνεται. Η Kawasaki το μαρκετάρισε ως SS μηχανάκι που είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί λανθασμένα η εντύπωση ότι έχει σκυφτή θέση οδήγησης. Ναι μεν έχει clip-on τα οποία όμως είναι αρκετά ψηλά και δεν σε κουράζουν καθόλου. Η σέλα του οδηγού είναι αρκετά καλή και θα κουράζει μονάχα μετά από αρκετές ώρες. Για δικάβαλο το μηχανάκι είναι αρκετά άβολο. Η θέση του συνεπιβάτη δεν είναι τόσο βολική, δεν έχει από πουθενά να πιαστεί οπότε η στάση του σώματος ώστε να ακουμπάει το ντεπόζιτο για να μην πέφτει πάνω σου σε κάθε φρενάρισμα κουράζει πάρα πολύ. Για κοπελίτσες 45-50 κιλά είναι μια χαρά :P Από προβλήματα (αν εξαιρέσεις την χαζή τοποθέτηση συναγερμού του προηγούμενου που διορθώθηκε πολύ εύκολα) έχει βγάλει μόνο το κλασικό Kawasakiκο --> τεντωτήρας που διορθώθηκε με αντικατάσταση του. Γενικά είναι ένα πολύ καλό μηχανάκι το οποίο κάνει πολλά πράγματα για τα ~2,5χιλιάρικα που το βρίσκει κανείς αυτή τη στιγμή, από πόλη, γρήγορες βόλτες μέχρι και ταξίδια. Ευχαριστώ τη μηχανή μου που με γύρισε στα μέρη που φαίνονται στο χάρτη (οι αριθμοί είναι οι φώτο εκεί :P ) Ακολουθούν φώτο :wub: Καλές βόλτες να χουμε όλοι μας

Ήρθε η στιγμή να κάνω επιτέλους ένα τόπικ για το πιο βαθύ εγχείρημα πάνω στην Νίντζα μου. Ρύθμιση βαλβίδων. Μια εργασία η οποία, αν και θεωρητικά είναι αρκετά ξεκάθαρη, πρακτικά αποδείχτηκε εξαιρετικά tricky, με πολλούς σκόπελους που απαιτούσαν σκέψη για την λύση τους, αλλά και ένα περιβάλλον στο οποίο δεν είχα βρεθεί ποτε και, ενώ νόμιζα ότι ξέρω τι να περιμένω, τελικά, με δυσκόλεψε υπερβολικά. Και συνολικά, αφιέρωσα 16 ώρες μέσα σε δύο μέρες, με αργά βήματα και αρκετό χρόνο να χάνεται στην προσπάθεια να ξεπεράσω τους σκόπελους που συναντούσα και να μην κάνω λάθος. Αλλά, στο τέλος, απο ότι φαίνεται, όλα πήγαν καλά, το μηχανάκι λειτουργεί (ακόμα τουλάχιστον), και πάει καλά. Αν σπάσει, θα ποστάρω στα δυσάρεστα :P Τέλοσπάντων, ας πάμε σε χειροπιαστά, με μια μίνι τεχνική εισαγωγή. Το νιντζάκι έχει 8 βαλβίδες, με το γνωστό σύστημα των καπελότων. Ναι, αυτό που λύνεις το μισό μοτερ αν χρειαστεί να τις ρυθμίσεις. Οι απαιτήσεις διακένου είναι 0,15-0,22mm για τις βαλβίδες εισαγωγής και 0,24-0,29mm για τις βαλβίδες εξαγωγής. Φυσικά, για να φτάσεις στο σημείο αυτό, πρέπει να βγούν τα πλαστικά, το τεπόζιτο, αλλά και να αδειαστεί το κύκλωμα ψύξης, διότι οι σωλήνες είναι στη μέση. Μαζί με τη ρύθμιση βαλβίδων, αλλάξαμε και μπουζάκια και παραφλού, μιας και άδειασε. Έτσι λοιπό ένα ωραίο πρωινό του Απρίλη, ξεκινήσαμε την διαδικασία. Αρχικά με τα εύκολα. Λύσιμο πλαστικών, και κατέβασμα τεπόζιτο, το οποίο το έκανα πρώτη φορά. Πρέπει να αποσυνδεθεί η φίσα της αντλίας βενζίνης και το quick connect του σωλήνα καυσίμου. Εδώ προσοχή, διότι θα χυθεί λίγο καύσιμο, καλό είναι να έχουμε ένα στουπί έτοιμο, και με αυτό να τραβήξουμε το σωληνάκι. Κατόπιν, πρέπει να αφαιρέσουμε το σωληνάκι της εξαέρωσης, από το πάνω αριστερό άκρο του τεπόζιτου, και λύνοντας τις δύο βίδες κάτω από τη σέλα του οδηγού, τραβάμε το τεπόζιτο ίσια πάνω. Το μηχανάκι γυμνό, είναι τουλάχιστον το μισό. Σειρά έχει η σταδιακή αφαίρεση των εξαρτημάτων, για να έχουμε πρόσβαση στο καπάκι της κεφαλής. Αρχικά, πρέπει να βγάλουμε μια λαστιχένια κουβέρτα, που η μαμά κάβα έχει τοποθετήσει πάνω απο το καπάκι για ασπίδα θερμότητας. Κατόπιν, αφαιρούμε τις φίσες και τις μπουζόπιπες, αλλά και την βαλβίδα των αναθυμιάσεων, που βρίσκεται μπροστά τους και έχει δύο σωλήνες που η μία συνδέεται με το φιλτροκούτι, και η άλλη με την κεφαλή. Στην εικόνα φαίνονται οι φίσες για τις πίπες (των μπουζί), και η εν λόγω βαλβίδα. Σε εκείνο το στάδιο, έβγαλα και τα μπουζί, και τα άλλαξα (ο βλάκας απο τώρα). Η διαδικασία απλούστατη, αρκεί να έχει κάποιος μια μεγάλη προέκταση καστάνιας και καρυδάκι για μπουζί, που τα κρατάει, διότι προφανώς είναι ΠΟΛΥ βαθιά. Βάλσιμο τα καινούργια και σφίξιμο με ροπή 13Nm. Κατόπιν, πρέπει να αδειάσουμε το ψυκτικό κύκλωμα. Η διαδικασία είναι απλή, και γνωστή σε όλους θα έλεγα. Ανοίγουμε την τάπα του ψυγείου, και τις βίδες αποστράγγισης στην αντλία, και στο μπλόκ (ναι, πρέπει να τις ανοίξουμε και τις δύο. όχι μόνο τη μία, διότι ενώ πολλοί νομίζουν ότι όλη η ποσότητα θα βγεί από την τρόμπα, στην πραγματικότητα κοντά στο 30% βγαίνει από τη βίδα του μπλόκ). Οι βίδες αυτές είναι οι εξής. Αποστραγγίζουμε το σύστημα ψύξης, και αφού αδειάσει, πρέπει να αφαιρέσουμε τον πάνω σωλήνα. που φεύγει από την κεφαλή και πάει στο ψυγείο-θερμοστάτη. Είναι στη φωτό, ο σωλήνας που κοιτάει προς τα πάνω, που φεύγει από την κεφαλή. Και εδώ αρχίζει το πρώτο βάσανο. Η αφαίρεση του καπακιού της κεφαλής. Στο σημείο που είναι, είναι εξωφρενικά στενάχωρα, και όλα το εμποδίζουν να μανουβράρει. To πρώτο πράμα που πρέπει να γίνει, είναι να στραφεί ο ενσωματωμένος σωλήνας ψυκτικού στην κεφαλή, δεξιά και πίσω, διότι το καπάκι έχει μια εγκοπή που τον μαγκώνει. Ο σωλήνας μάλλον δε βγαίνει, αλλά στρέφεται, αργά και με δυσκολία. Αργά αργά, τον γυρίζουμε δεξιά και πίσω. Κατόπιν, πρέπει να βγάλουμε από τη μέση κυριολεκτικά τα ΠΑΝΤΑ, όσα είναι πάνω από το καπάκι, και με προσεκτικό μανουβράρισμα ανάμεσα από το σασί και τις ντίζες του γκαζιού, να το βγάλουμε από τη θέση του. Όσο απλό και αν ακούγεται, το να το καταφέρω μου πήρε τουλάχιστον 40 λεπτά. Όταν λέμε βρίσκει παντού, βρίσκει κυριολεκτικά παντού. Το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτό. Πραγματικά καλή τύχη και υπομονή, σε αυτόν που το κάνει πρώτη φορά! (Λογικά, σιγά σιγά, παίρνεις το κολάι.) Φτάσαμε στους εκκεντροφόρους λοιπόν. Ώρα για μέτρηση διακένων. Ξεκάθαρες καταστάσεις (από τις λίγες στιγμές). Βρίσκουμε τα νεκρά σημεία, γυρίζοντας τον κινητήρα από την τάπα του βολάν (14άρι κλειδί), και χώνουμε τα φιλεράκια ανάμεσα στις βαλβίδες και στα ποτηράκια βγάζοντας αποτέλεσμα. Φωτογραφικό ενσταντανέ δεν έχω από αυτή τη φάση, αλλά πιστεύω ακούγεται αρκετά ξεκάθαρο. Η αίσθηση που πρέπει να μας αφήνει το φίλερ, είναι να μπαίνει ανάμεσα στα μετρούμενα σώματα με μία ελαφρά τριβή, για να έχουμε το διάκενο το οποίο αναγράφει το φίλερ. Δεν πρέπει να ναι χαλαρό, ούτε και σφιχτό. Προφανώς, αν δεν μπαίνει, πάμε σε μικρότερο μέγεθος, ενώ αν μπαίνει αέρα, σε μεγαλύτερο. Οι μετρήσεις που έκανα μου έδειξαν ότι οι βαλβίδες εισαγωγής ήταν ακριβώς στο όριο (0,15mm), αλλά οι εξαγωγής κάτω απο αυτό (0,20 και 0,15mm αντί για 0.25, που είναι μια μέση τιμή εντός του κατασκευαστή). Άρα...guess what...ω ναι...βγάζουμε εκκεντροφόρους. Περιγράφοντας τη διαδικασία, θα σταματήσω εδώ προς το παρόν, για να μη βγεί το ποστ τεράστιο (ακόμα πιο πολυ δηλαδή), και θα συνεχίσω σε άλλο ποστ. Εδώ σταμάτησα και εγώ τις εργασίες μου προσωρινά, και συνέχισα την επόμενη. Αρχικά, πρέπει να φέρουμε τον κινητήρα στο σημείο χρονισμού, το οποίο στο Ninjaκι αναγράφεται στο βολάν με 2Τ, οπότε γυρίζοντας τον κινητήρα, φέρνουμε στο σημάδι του παραθύρου, το 2Τ που βρίσκεται στο βολάν. Σε εκείνο το σημείο, οι γραμμές χρονισμού πάνω στους εκκεντροφόρους, πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένες με την κεφαλή. Οι βίδες για τα καβαλέτα των εκκεντροφόρων είναι 12. Ακολουθώντας τη σειρά από το service manual, προσεκτικά και σταδιακά τις ξεσφίγγουμε, έως ότου απελευθερωθούν οι εκκεντροφόροι.(Να σημειώσω, ότι πρίν ξεβιδώσουμε τα καβαλέτα των εκκεντροφόρων, πρέπει να βγάλουμε τον τεντωτήρα) Αλλα όχι...δεν βγαίνουν τόσο απλά. Και αυτός ήταν ο δεύτερος μεγάλος σκόπελος που αντιμετώπισα. Επειδή στο σημείο χρονισμού οι βαλβίδες εξαγωγής του πρώτου κυλίνρου είναι ανοιχτές, πιέζουν πολύ δυνατά τον εκκεντροφόρο, και όταν λασκάρουν τα καβαλέτα, κλωτσάει και σκαλώνει με την καδένα, και σφηνώνει. Για να ξεσφηνώσει, θέλει χτύπημα προς τα πάνω από την πλευρά της καδένας. Αφού απελευθερωθεί, τους παίρνουμε και τους βγάζουμε από την κεφαλή, προσέχοντας να μη μας πέσει η καδένα μέσα, και φροντίζοντας να την δέσουμε τεντωμένη κάπου! Κανα σαραντάλεπτο ακόμα περίπου μετά, πήραμε τα κευροφόρια στο χέρι. Η συνέχεια (καπελότα-μέτρηση, συναρμολόγηση) σε επόμενο ποστ!

Καλησπέρες σας κυρίες και κύριοι, τι μου κάνετε;; Σας έλειψα;; (όχι ε;...καλά... -_- ) Λοιπόν, σήμερα σας έχω μια ενδιαφέρουσα εργασία: Αλλαγή λάμπας κοντέρ και φωτός θέσης. Μια εργασία που στο νιντζάκι, λόγω των πλαστικών, χρειάζεται απαραίτητα αφαίρεση της μάσκας και για να αποκτήσεις πρόσβαση στη στήριξη της μάσκας, χρειάζονται κατέβασμα-όχι αφαίρεση ευτυχώς-και τα δύο πλαστικά φέρινγκ (η χαρά των εργατικών). Έχοντας κανονίσει αρχικά να το πάω σε μάστορα, δέχτηκα απειλές αφορισμού από τα τάγματα της Τεχνικής Αυτοσχολής Λούτσας και μετά απο φραστικό επεισόδιο εναντίον μου ξεκανόνισα και αποφάσισα να αποπειραθώ την εγχείρηση μόνος, με τη βοήθεια ενός καλού μου φίλου (του συμφορουμίτη george_g που είχε το ατύχημα με τον ανασφάλιστο το καλοκαίρι...), και με 2 φραπέδες συντροφιά. Προμηθεύτηκα τα απαραίτητα λαμπάκια και φύγαμε. Για αρχή, ξεκινάμε αφαίρεση της ζελατίνας. 4 βιδούλες και η ζελατίνα αφαιρείται. Κατόπιν περνάμε και στις δύο πλευρές και αφαιρούμε τις βίδες που κρατάνε τα πλαϊνά φέρινγκ, με σκοπό να τα κατεβάσουμε, για να αποκτήσουμε πρόσβαση στις κάτω βίδες που κρατάνε τη μάσκα στη μπροστινή σιδεριά. Τώρα έχουμε πλήρη πρόσβαση σε όλες τις βίδες που συγκρατούν τη μάσκα. Είναι μία σε κάθε πλευρά, ακριβώς κάτω από τα πλαϊνά φέρινγκ (η βιδούλα δεξιά από το φλας που κοτσάρει στη μάσκα...αδύνατη η πρόσβαση αν δε βγάλεις πλαστικά...) ...και τέσσερις ίδιες, αλλενόβιδες των 5 χιλιοστών, περιμετρικά του πίνακα οργάνων Λύνουμε! Και κατόπιν, με προσεκτικές κινήσεις, τραβάμε τη μάσκα, αφαιρούμε τις καλωδιώσεις του προβολέα και...την παίρνουμε στο χέρι! Το μηχανάκι αυτή τη στιγμή έχει περιέλθει σε μια κατάσταση που μπορεί άνετα να μπει σε μια αγγελία με την κλασική λεζάντα ΑΤΡΑΚΑΡΗΣΤΩ ΜΟΝΩ ΜΙΚΡΕΣ ΖΙΜΗΕΣ ΣΤΗ ΜΑΣΚΑ ΑΠΩ ΣΤΑΤΙΚΙ ΠΤΟΣΙ ΣΤΗΝ ΑΒΛΙ Κάτω απο αυτό το συνονθύλεμα, κρύβεται ο πίνακας οργάνων. Τα λαμπάκια που παίρνει είναι τα κλασικά μικρά 12βολτα, 5 βάτ, που τοποθετούνται στις λαστιχένιες βάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, η λαμπίτσα που μας ενδιαφέρει είναι αυτή ακριβώς πάνω από την ντίζα του ταχυμέτρου! ΟΟΟΟΛΗ αυτή η διαδικασία, ήταν απαραίτητη για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε αυτή τη βασούλα, απλά να την τραβήξουμε από το κοντέρ και να αντικαταστήσουμε το μικρό λαμπάκι... Μια απλούστατη διαδικασία, που φανταστείτε ότι λόγω της ταχύτητας που έγινε, δεν υπάρχει φωτό. Απλά τραβάμε το παλιό λαμπάκι και βάζουμε το νέο. Μόνο που πρέπει να ανοίξουμε το διακόπτη για να δούμε αν το βάλαμε σωστά, διότι έχει πολικότητα και ανάβει από τη μια μόνο (τουλάχιστον σε μένα έτσι έγινε) Αφού λοιπόν ξεπετάξαμε το λαμπάκι του κοντέρ, αποφάσισα να αλλάξω και το φως θέσης, μια και το δικό μου δεν λειτουργεί. Μια και φορά τον ίδιο τύπο λάμπας (μάλλον), έπιασα το φισάκι και έβαλα το λαμπάκι που μας είχε περισσέψει. Τζίφος...το λαμπάκι αρνήθηκε πεισματικά να λειτουργήσει, και πόνταρα στο ότι κάποιο καλώδιο ίσως να έχει ζημιά, αν και δεν κοίταξα να αλλάξω θέση στα λαμπάκια του κοντέρ και του θέσης, ούτε και να μετρήσω-καθώς δεν έχω πολύμετρο-αν το φισάκι παίρνει ρεύμα. Αλλά, μια και έτσι ήμουν απο την αρχή, αποφάσισα να ριλαξάρουμε λίγο, και να προχωρήσουμε στο κλείσιμο της δουλειάς. Ξεκινάμε με την επανατοποθέτηση της μάσκας και όλων των βυσμάτων που πάνε στο προβολάκι. Εδώ βλέπουμε μια μάλλον γνωστή μέθοδο των δυο δακτύλων για την ενσφήνωση του φωτός θέσης. Τοποθετούμε τη μάσκα στο σημείο που ήταν και βιδώνουμε τις 6 αλλενόβιδες με την ακριβώς αντίστροφη διαδικασία. Σειρά έχει το ντύσιμο της μοτό και, συγκεκριμένα, το προσεκτικό ταίριασμα των πλαινών φέρινγκ με την εσωτερική μαύρη μπροστινή επένδυσή τους (ή το εσωτερικό φέρινγκ όπως το λέει η μαμά Κάβα) Σταδιακά, τοποθετούμε όλα τα πλαστικά στη θέση τους και φροντίζουμε να μην ξεχάσουμε να βάλουμε κάποια βίδα. Τέλος, επανατοποθετούμε τη ζελατίνα, στην οποία είχα και την μια απώλεια της εργασίας: στις δύο χαμηλές βίδες, υπάρχουν φωλιές που εδράζουν σε ελαστικά στοιχεία, τα οποία πατάνε πάνω στη σιδεριά που στηρίζει τη μάσκα. Στην προσπάθεια να βάλω τις βίδες στο τέλος, ξέσκισα το ένα απο τα δύο και η φωλιά έχασε την στήριξή της. Αλλά το αγνόησα και, επειδή ούτε να τα ξαναλύσω όλα έπαιζε ούτε και σχέδιο για στήριξη είχα, απλά έβαλα τις άλλες 3. Η ζελατίνα θέλει πολλή προσοχή σε αυτά τα λαστιχένια grommets. Και αυτό ήταν! Μια εύκολη δουλειά σχετικά, αλλά με ΠΟΛΛΗ πλαστικούρα μέχρι να φτάσει κανείς. Με λίγη προσοχή στις βίδες ζελατίνας και πλαστικών, είναι μια δουλειά καμιας ώρας. Με καλή παρέα και φραπεδιά, τσουλάει εύκολα. Και επιτέλους το κοντεράκι της μικρής ζωντάνεψε και αποκάλυψε τα μεγάλα, υπέροχα...μπλέ νουμεράκια του ταχυμέτρου. Αντε και εις άλλα με υγεία!!