zoo

Ειδικά για εσένα την έβγαλα αυτή τη φωτογραφία!!! Αφιερωμένη εξαιρετικά!!!

Το είπα και το ξαναλέω... Κάντε όλοι μαθήματα παροχής Α' βοηθειών! Πάρτε σωστά, πιστοποιημένα (π.χ. κατά DIN 13164), κιτ Α' βοηθειών για όλα τα οχήματά σας! (κι ανοίξτε τα να δείτε και να μελετήσετε τι έχουν μέσα, μην ψάχνεστε όταν έρθει η κακιά η ώρα...) Οι πρώτες βοήθειες είναι απίστευτα απλά πράγματα που είναι εξαιρετικά κρίμα να μην τα ξέρει κανείς και να μην σώσει μια ζωή ενώ μπορεί να το κάνει με τόση ευκολία! Άσχετα από τις μοτοσικλέτες, είναι γενικώς κρίμα να μην ξέρετε να παρέχετε πρώτες βοήθειες! Εμένα μου χρειάστηκαν αυτές οι γνώσεις μία φορά μέχρι τώρα... στον γιο μου! Η αξία τους ανεκτίμητη!!! Και για να μην ξεχνιόμαστε, περάστε μια βόλτα κι από εδώ: SMIDSY - Sorry Mate I Didn't See You

(Αυτή τη φωτογραφία μάλλον όλοι θα θέλουν να τη σχολιάσουν Παναγιώτη!... ) ΒΕΝΕΤΙΑ - ΓΚΑΡΝΤΕΝΑ Η πρώτη μέρα είχε τις αντικειμενικές δυσκολίες της. Περισσότερες από τριάντα μοτοσικλέτες κινούμενες σε κομβόι μέσα από χωριά, διασταυρώσεις, φανάρια, επαρχιακούς και ορεινούς δρόμους. Η διαδρομή θα ξεκινούσε από το επίπεδο της θάλασσας, θα περνούσε από το πάσο Sella στα 2240 μέτρα (το ψηλότερο σημείο της διαδρομής εκείνης της ημέρας) και θα κατέληγε στην Selva di Val Gardena στα 1563 μέτρα υψόμετρο. Έπρεπε να ταιριάξουν πολλά ώστε η ομάδα να πάει μέχρι τις Άλπεις με ασφάλεια, χωρίς να χαθούμε και χωρίς να διασπαστούμε. Διαφορετικές μοτοσικλέτες, διαφορετικά επίπεδα οδηγικής εμπειρίας, διαφορετικά στυλ οδήγησης έπρεπε να ταιριάξουν ώστε να φτάσουμε με ασφάλεια, έγκαιρα, όμορφα και ωραία στον προορισμό μας. Μια και θα ήμουν πλοηγός και θα έπρεπε να έχω το νου μου για στάσεις ανεφοδιασμού, φρόντισα να μάθω ποιο μηχανάκι είχε την μικρότερη αυτονομία. Αν απλά κοιτούσα το δικό μου δείκτη βενζίνης... η χωριάτα θα με πήγαινε μέχρι το ξενοδοχείο (μην πω μέχρι και το Innsbruck...) και τα 2/3 του γκρουπ θα είχαν μείνει κάπου στη διαδρομή!... Ήδη από τη συνάντηση στο πλοίο όλοι ήξεραν ποιος θα είναι μπροστά, ποιος θα είναι πίσω (σκούπα) και ποιοι θα είναι «μπαλαντέρ» στο γκρουπ, κινούμενοι συνεχώς μπροστά και πίσω, ώστε να παρακολουθούν την πορεία και τη συνοχή της ομάδας και να ενημερώνουν εμένα για να προσαρμόζω ανάλογα τον ρυθμό μου και την πορεία μας γενικότερα. Ξεκινάμε! Ακολουθήστε με! Ξεκινήσαμε περνώντας τη διάσημη γέφυρα (Via liberta) που ενώνει τη Βενετία με την Ιταλική ενδοχώρα. Η αρχή ήταν μάλλον κουραστική. Πολλά χιλιόμετρα κατοικημένων περιοχών με διασταυρώσεις, φανάρια, πλατείες, κίνηση και ζέστη. Μέχρι να βγούμε από τα πολλά απανωτά χωριά που υπάρχουν στην περιοχή είχαμε ζεσταθεί και αφυδατωθεί μια και οι ταχύτητες που κινούμασταν ήταν χαμηλές ώστε να μην έχουμε αναμνηστικές φωτογραφίες από την Ιταλική αστυνομία αλλά και να μην χαθούμε στις απανωτές διασταυρώσεις. Είχαμε μπει στο πλοίο από διάφορες αφετηρίες στην Ελλάδα οπότε άλλοι είχαν κι άλλοι δεν είχαν βενζίνη. Έτσι, κάναμε μία γρήγορη… (λέμε τώρα…) πρώτη στάση για ανεφοδιασμό κοντά στη Βενετία για να είμαστε όλοι με γεμάτα ρεζερβουάρ και να μπορώ από εκεί και πέρα να υπολογίσω σωστά τα διαστήματα ανεφοδιασμών. Τόσο γέλιο σε στάση για ανεφοδιασμό δεν θυμάμαι να έχω ξαναζήσει… το κέφι όλων μας ήταν απίστευτο! Σε κάποια φάση ο Διογένης και ο Βίκτωρας μου έκαναν νόημα για στάση για νερό. Βρήκαμε ένα μικρό καφέ και σταματήσαμε… Οι πελάτες και οι ιδιοκτήτες του καφέ τα είδαν όλα! Κυριολεκτική απόβαση! Δεν συζητάω για το πόσες φορές γέμισε το ψυγείο με νερά η ιδιοκτήτρια!… Κιβώτια με νερά μας έφερνε!… Μετά από 15 λεπτά, δίνω σήμα για εκκίνηση. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και θα είναι λάθος να ξοδέψουμε χρόνο στην αρχή και μετά να πιεστούμε για να μην μας πιάσει η νύχτα!… Σιγά σιγά αρχίσαμε να βγαίνουμε από τις κατοικημένες περιοχές και να μπαίνουμε σε επαρχιακές οδούς. Οι ταχύτητες έγιναν πιο άνετες, η ζέστη άρχισε να μην είναι αφόρητη και τα τοπία άρχισαν να μας κάνουν πρόλογο…

Τελικά το πλοίο μας ήρθε. Μπήκαμε, δέσαμε και πήγαμε για τις καμπίνες μας. Οι βόρειοι ήταν κουρασμένοι και πήγαν κατευθείαν για ύπνο. Εγώ είχα κοιμηθεί, οπότε ήθελα να πάω να δω τους νότιους. Στο γκρουπ είχε ανθρώπους από το περυσινό μας ταξίδι στο Mugello που ανυπομονούσα να ξαναδώ κι ανθρώπους που για πρώτη φορά θα ταξιδεύαμε μαζί και που ανυπομονούσα να γνωρίσω. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους μας εμπιστεύθηκαν και χωρίς να μας γνωρίζουν, με μία ανάρτηση στο διαδίκτυο και μία τηλεφωνική επικοινωνία, αποφάσισαν να έρθουν μαζί μας. Προσωπικά ένοιωσα να με τιμά ιδιαίτερα αυτή τους η εμπιστοσύνη και τους ευχαριστώ θερμά! Συνήθως ο χρόνος στο πλοίο είναι "φύρα", περνάει αργά και βασανιστικά αλλά αυτή η φορά ήταν εντελώς διαφορετική. Η παρέα ήταν εξαιρετική, το κέφι τρελό και ο χρόνος στο πλοίο πέρασε γρήγορα κι εύκολα. Δέσαμε άμεσα! Οι συζητήσεις τα είχαν όλα, γνωριμίες, πειράγματα, περιγραφές, εμπειρίες και πολύ γέλιο. Επίσης, όπως έγραψε ήδη ο Παναγιώτης, είχαμε προγραμματίσει να εκμεταλλευτούμε τον διαθέσιμο χρόνο και, μια και θα ήταν η πρώτη φορά που θα βρισκόμασταν όλοι μαζί στο ίδιο μέρος, να κάνουμε μία συνάντηση γενικότερης ενημέρωσης για το ταξίδι, τις διαδρομές, την ομαδική οδήγηση και να κουβεντιάσουμε για μερικά θέματα που η εμπειρία μας έχει δείξει ότι πρέπει να καθοριστούν από την αρχή (ρόλοι, ανεφοδιασμοί, επικοινωνία εν κινήσει κλπ). Με αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε στη Βενετία πριν καλά καλά το καταλάβω. Τα ηχεία φώναξαν να πάμε στο γκαράζ. Αυτό ήταν! Φτάσαμε! Ξεκινάμε! Το γκρουπ ήταν μεγάλο και μας περίμεναν αρκετά χιλιόμετρα επαρχιακών δρόμων για να φτάσουμε από τη θάλασσα της Βενετίας μέχρι το ξενοδοχείο μας στις κορυφές των Άλπεων. Παρόλα αυτά, με το που πατήσαμε στην απίθανη Ιταλική άσφαλτο... Κάτι κάγκουρες με ss ξεχάσαν όσα είπαμε στην ενημέρωση στο πλοίο κι άρχισαν τις καγκουριές!... Και μάλιστα ξεκράνωτοι και δικάβαλοι!!! Πάνε τα ¨πρέπει να σεβαστούμε τη χώρα που μας φιλοξενεί"... τα "πρέπει να φροντίσουμε να πάμε και να γυρίσουμε με ασφάλεια"... πάνε όλα! Εκτεθήκαμε με το καλημέρα!!!... Παλιοκάγκουρες!.... Μου θέλετε και τουρισμό!...

Ωραίο το φουρνεξτί Πέτρο! Καλορίζικο! (Παλιοκάγκουρα!)

Μπράβο ρε Κώστα! Το λέω και στον Captain Slow που όποτε βλέπει τέτοιες εικόνες ασχολείται. Χαρά στο κουράγιο και στην επιμονή σας, ένας να ακούσει, να νιώσει και να σωθεί, αξίζει τον κόπο! Όσοι ξεκινάτε με τους δύο τροχούς βάλτε το καλά στο κεφάλι σας, αν αγαπάτε πραγματικά τους δύο τροχούς φροντίστε να προστατευτείτε για να τους απολαμβάνετε για μια ζωή!

Το επόμενο πρωί ξύπνησα νωρίς. Λίγο η αγωνία για τα παιδιά που ταξίδευαν όλη τη νύχτα, λίγο η γενικότερη ανησυχία των ημερών, νίκησαν την κούραση και στις πέντε το πρωί ήμουν πάλι στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου με έναν καφέ στο χέρι. Ξέραμε ότι το νότιο κλιμάκιο είχε επιβιβαστεί στο πλοίο χωρίς προβλήματα, τώρα ήταν η ώρα για τους βόρειους. Η Ηγουμενίτσα ήσυχη και σιωπηλή, η ατμόσφαιρα ζεστή και υγρή. Με έπιασε μία ανυπομονησία να πάω σε μεγαλύτερο υψόμετρο και να πάρω βαθιές ανάσες δροσερού αλπικού αέρα. Κοίταξα το ρολόι μου και σκέφτηκα ότι το βόρειο κλιμάκιο θα έχει ήδη φτάσει στο λιμάνι. Ήπια στα γρήγορα τον καφέ, ντύθηκα και κατέβηκα στο υπόγειο πάρκινγκ. Κοίταξα τη χωριάτα και της μίλησα: «Είσαι έτοιμη για επιβίβαση; Έτοιμη να ταξιδέψεις για μία ακόμη φορά στην Ιταλία; Άντε καλή μου, πάμε!» Ούτε μισή στροφή δεν έκανε η μίζα! Σα να κατάλαβε και να αδημονούσε να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, να ταξιδεύει! (Τι σου είναι η αυθυποβολή… όπως θέλεις τα αντιλαμβάνεσαι όλα!) Το ξενοδοχείο ήταν πρακτικά δίπλα από το λιμάνι και σε 1 λεπτό έφτασα. Χαιρέτισα όσους από τους γνωστούς είδα εκεί στην είσοδο και αμέσως βρήκα τον Παναγιώτη και τον Διογένη. - Είμαστε όλοι εδώ; - Όλοι εδώ. - Είχατε κανένα πρόβλημα στη διαδρομή, όλα καλά; - Ο Παναγιώτης έχει πρόβλημα με τα ηλεκτρικά του… - … Ακόμη δεν ξεκινήσαμε γμτο… Δεν πειράζει, τέτοια να είναι τα «προβλήματα», Honda με ηλεκτρική βλάβη έχει άρα ότι πιο συχνό στον κόσμο, θα βρούμε λύση! Μιλάω με τον Παναγιώτη, μου λέει ότι θα κάνει αλλαγές μπαταριών με τον Φώτη από την Καβάλα που επίσης έχει Βαραντέρο και έτσι θα πάμε μέχρι τον προορισμό μας στην Ιταλία όπου και θα το φτιάξουμε το όποιο πρόβλημα. Από τη Βενετία που θα αποβιβαζόμασταν μέχρι την Selva di Val Gardena που ήταν το ξενοδοχείο μας θα πλοηγούσαμε ή ο Παναγιώτης ή εγώ. Ο Βίκτωρας και ο Διογένης θα ήταν πίσω από τον πλοηγό να τον ενημερώνουν για το πώς ακολουθεί το αρκετά μεγάλο γκρουπ. Με τα ηλεκτρικά του Παναγιώτη να υπολειτουργούν, έμεινα μόνος μου με τη χωριάτα να δείξουμε τον δρόμο σε τριάντα τόσες μοτοσικλέτες. Κανένα πρόβλημα. Το έχουμε ξανακάνει και είμαστε απόλυτα προετοιμασμένοι. Στο λιμάνι γνωρίστηκα με όσους δεν ήξερα (και ήταν ακόμη ξύπνιοι) και τα είπα με τους υπόλοιπους (όσους ήταν ακόμη ξύπνιοι…), μερικούς από τους οποίους είχα να τους δω από το περυσινό ταξίδι στο Mugello. Το ολονύκτιο ταξίδι τους κούρασε αλλά όλοι ήταν με το χαμόγελο στα χείλη, έτοιμοι να μπουκάρουν στο πλοίο, η διάθεση στο ζενίθ! Είχε μία απίστευτα θετική αύρα στο λιμάνι εκείνο το ξημέρωμα, κι ας αργούσε το πλοίο… Όλα γύρω μας φώναζαν… ΦΕΥΓΟΥΜΕ!!!

Πριν "πατήσουμε" στην Ιταλία, επιτρέψτε μου μία παρέμβαση, χάριν προσωπικού προλόγου... Το ταξίδι ξεκίνησε πολύ νωρίς για εμάς τους τέσσερις που το οργανώσαμε. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν κάπου στο τέλος του 2011. Στους μήνες που ακολούθησαν έγιναν πολλά, από κάθε άποψη. Αφιερώσαμε πολύ χρόνο, συναντηθήκαμε πολλές φορές, το skype, οι υπολογιστές και τα τηλέφωνα πήραν φωτιά. Ο προορισμός ονειρεμένος, η όρεξη αστείρευτη και η επιθυμία για ένα τέλειο αποτέλεσμα έντονη. Επικοινωνήσαμε με πολλές δεκάδες ξενοδοχεία, διαπραγματευτήκαμε επανειλημμένα με τους ξενοδόχους και τους ναυτιλιακούς πράκτορες για τιμές και παροχές, είδαμε αμέτρητους χάρτες, ανατρέξαμε σε παλιές εμπειρίες, προσπαθήσαμε να σκεφτούμε κάθε λεπτομέρεια και να προλάβουμε κάθε ανεπιθύμητο απρόοπτο. Δοκιμάσαμε τον εξοπλισμό μας πολλές φορές, όλο το χειμώνα οδήγησα αμέτρητα χιλιόμετρα με καταρρακτώδη βροχή και το GPS να λειτουργεί για να σιγουρευτώ ότι δεν θα με προδώσει, σκεφτήκαμε, δοκιμάσαμε, ξανασκεφτήκαμε, ξαναδοκιμάσαμε... Πέρα από τα παραπάνω, το 2012 αποδείχτηκε γενικώς ιδιαίτερα δύσκολη χρονιά. Ακόμη και για εμάς τους τέσσερις, που καταθέσαμε την ψυχή μας κυριολεκτικά σ' αυτό το ταξίδι, ήρθαν στιγμές που έπρεπε να παλέψουμε σκληρά για να είμαστε παρόντες στην αφετηρία του!... Τελικά, παρόλο τον προγραμματισμό, το σχεδιασμό και την προετοιμασία, ήρθε η ανατροπή. Εξαιτίας σοβαρών προσωπικών προβλημάτων, βρέθηκα στη δυσάρεστη θέση να πρέπει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή να αποφασίσω αν θα ξεκινήσω. Η λογική έλεγε να μην συμμετέχω κι εγώ σκεφτόμουν ένα αγαπημένο μου τραγούδι που λέει: ”I’m torn between what I know and what I dream…” Ξημερώματα Παρασκευής 3 Αυγούστου κι ενώ ο ήλιος ανέτειλε, ξενυχτισμένος και καταβεβλημένος σωματικά αλλά κυρίως ψυχολογικά, βρέθηκα να κοιτάω πρώτα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μετά τη μηχανή μου, τη χωριάτα μου, που περίμενε να δει τι θα κάνω… Όλο το προσωπικό μου σύμπαν συνηγορούσε εναντίον αυτού του ταξιδιού… Μέσα σε όλα, ακόμη και τα δύο μου παιδιά ήταν άρρωστα με υψηλό πυρετό, έτσι για να έχει και κερασάκι αυτή η τούρτα… Μου έχει ξανασυμβεί να συνωμοτεί το σύμπαν εναντίον μου, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο οργανωμένο κι αποφασισμένο!… Για μία ακόμη φορά στη ζωή μου, μετά από έντονη εσωτερική πάλη, αποφάσισα να το αγνοήσω. Ίσως, αν δεν ήμουν ένας από τους 4 διοργανωτές, να μην είχα ξεκινήσει αυτό το ταξίδι... Φόρτωσα τη χωριάτα, είδα ξανά την πίεση στα λάστιχα, έβαλα τον εξοπλισμό μου, αγκάλιασα τα ζουζούνια μου και έφυγα… Για καλή μου τύχη, σα να ήξερα την σωματική και ψυχολογική κόπωση που θα είχα, κανόνισα αρκετές μέρες πριν να ξεκινήσω πριν το βόρειο κλιμάκιο, που θα ταξίδευε όλη τη νύχτα, και να διανυκτερεύσω το βράδυ της Παρασκευής 3 Αυγούστου στην Ηγουμενίτσα. Ευτυχώς! Μου έκανε καλό που ήμουν μόνος μου μέχρι την Ηγουμενίτσα. Έβαλα συντροφιά τη μουσική μου κι έκανα μόνο μία σύντομη στάση για ανεφοδιασμό στα Γρεβενά. Όταν έφτασα στην Ηγουμενίτσα ήμουν απίστευτα καταβεβλημένος!… Πήρα ένα τηλέφωνο στον Διογένη (Captain Slow) να τον προειδοποιήσω για μία άσχημη παράκαμψη που θα συναντούσαν βραδιάτικα στην Εγνατία, κάθισα στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου κι αφέθηκα στις σκέψεις μου... Το ταξίδι είχε ξεκινήσει, αλλά πρώτη φορά με τόσο κακή ψυχολογία… Έπρεπε να συγκροτηθώ. Πάρκαρα τις σκέψεις μου στο πλάι για μετά. Mε περίμενε ένα μεγάλο, όμορφο ταξίδι που το ονειρευόμουν και το σχεδίαζα επί σχεδόν ένα χρόνο κι από τη στιγμή που τελικά έβαλα το κλειδί στη μηχανή και ξεκίνησα, όλα τα άλλα θα έπρεπε να περιμένουν!

Μήπως να το ξεχώριζες το θέμα Παναγιώτη. Να μην είναι η αρχή της περιγραφής του ταξιδιού στην σελίδα 60+. Να βοηθήσουμε και τους περιστασιακούς αναγνώστες.

Αγ. Δημητρίου με 3ης Σεπτεμβρίου γωνία (όχι ακριβώς γωνία, πας λίγο προς το Καυταντζόγλειο) Θα το βρεις εύκολα, μάλλον θα έχει πολλά στρώματα από έξω παρκαρισμένα.

Σχετικά με την συγγραφή ταξιδιωτικού, έχετε δίκιο, το καθυστερήσαμε. Προσπαθήσαμε να οργανωθούμε για να γράψουμε πιο ολοκληρωμένα αλλά δεν μας βγήκε. Ως ο άνθρωπος που ήταν συνέχεια μπροστά από όλους (γατάκια!), μια και ήμουν ο βασικός πλοηγός του ταξιδιού :shades: θα γράψω κι εγώ μαζί με τον Παναγιώτη τις εμπειρίες μου κι όποιος από τους συμμετέχοντες θέλει και μπορεί, συμμετέχει για να συμπληρώνεται και να εμπλουτίζεται το σχετικό θέμα. Σε καμία περίπτωση πάντως δεν οφείλεται η καθυστέρηση σε αδιαφορία για το φόρουμ και τα μέλη του, μη μας παρεξηγείτε. (Τραίνο με τα όλα του ο Χάμπος!)

Μετά από όσα έχουν δει τα δικά μου ματάκια σε βενζινάδικα, βάζω μόνος μου βενζίνη, αυστηρά και πάντοτε και στο κουτί και στη μηχανή. Αν δσν θέλει ο μάστορας, πάω αλλού. Άλλο κακό να μη σε βρει! Μάλλον αλλού είχε το νου του ο χειριστής της μάνικας!...

Τρεχάματα Πέτρο... Πάλεψέ το, θα χαρώ πολύ να τα πούμε φίλε!

Έχεις κανένα πρόβλημα με τους στρωματάδες Χρήστο; Έχει και μπύρα πλέον το La Scala, επιβεβαιωμένο!

Χρόνια πολλά και καλά!!

Εγώ έχω γύρω στα 60-70GB φωτογραφίες και βίντεο (και σύντομα έρχονται και άλλα 50GB πάνω - κάτω)... Το ταξιδιωτικό περιμένω.

Μια και ήμουν ο βασικός πλοηγός του ταξιδιού (και άρα ήμουν (σχεδόν) πάντα μπροστά σας... γατάκια!!), σκέφτηκα να ξεκινήσω ένα ταξιδιωτικό για να σας προλάβω όλους και να είμαι πρώτος και σε αυτό αλλά μέχρι στιγμής δεν πρόλαβα... Ο χρόνος είναι λίγος και οι υποχρεώσεις πολλές... Θα γίνει όμως το θέμα, κάποιος θα προλάβει να κάνει την αρχή, είναι κρίμα ένα τέτοιο μοναδικό και καταπληκτικό ταξίδι να μην έχει το θέμα του.

Ο Ζοο και η τουριστική χωριάτα του θα δώσουν το παρόν!

Απίστευτο καρέ!!! Θα έχει να λέει και στα εγγόνια του ο ποδηλάτης!!!

O Zoo και η τουριστική χωριάτα του επέστρεψαν με ασφάλεια στην έδρα τους. Ήταν κάτι παραπάνω από εκπληκτικά! Ευχαριστώ πολύ όλα τα παιδιά που συμμετείχαν για το απίστευτο κέφι και την καταπληκτική παρέα!! Ήταν τιμή μου που ταξιδέψαμε μαζί! ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!

Πάντως ο κινητήρας είναι ο 1200 boxer της BMW... (Να υποθέσω ότι αν γκαζώσεις απότομα κάνεις roll από την αντίδραση του boxer;... )

Χρόνια πολλά και καλά φίλε μου!!

Τελικά από όσα βλέπω στον δρόμο αλλά κι από όσα διαβάζω εδώ μέσα, είμαστε στην πλειοψηφία μας τραγικοί οδηγοί!.... Μα τόσο λίγοι έχουμε διαβάσει προσεκτικά όλον τον ΚΟΚ;... Οι περισσότεροι μέχρι τα σήματα μόνο, τίποτε παραπάνω;... Φιλική προτροπή: Αν δεν το έχετε κάνει, διαβάστε τον ΚΟΚ, θα εκπλαγείτε από το πόσα δεν έχετε μάθει στη σχολή οδηγών! Αν το έχετε κάνει, διαβάστε τον ξανά, θα εκπλαγείτε από το πόσα δεν καταλάβατε, ξεχάσατε ή απλά δεν θυμάστε από την πρώτη ανάγνωση.

Εσείς οι δύο πάτε γυρεύοντας να χαθείτε για πάντα στις Άλπεις!!!...

Πολύ σωστά!! ΚΑΘΟΛΟΥ τυχαία δεν βγήκαν!.... (Το παρακάτω βίντεο μιλάει για 30 μίλια την ώρα, περίπου δηλαδή τα δικά μας 50 χλμ/ώρα...) http://www.youtube.com/watch?v=FS5f73EHRhA&list=FLaXConzRwtie4RNmNSstAZQ&index=7&feature=plpp_video