gardelis

για να δούμε.. μια φορά την έχω πατήσει και εγώ.. ας μένουμε ενήμεροι μέσω του ποστ αυτού.. !!!!

*** Επιλέγω του chilliplayer.. sorry giorgoschef.. (αλλά θα σου κάνω πάσα, ώστε να ρίξει και ξύλο ο Μίμης, δεν θα την τρώει μια ζωή..) ---- Όχι τώρα. Τώρα κοιμήσου. Διέταξε το Μίμη η φωνούλα στο μυαλό του. -Μα... Και για άλλη μια φορά ο Μίμης βυθίστηκε στη μαυρίλα. ----- συνέχεια.. Ένας ήχος, διαρκής, ενοχλητικός, ξύπνησε τον Μίμη. Όταν άρχισε να επανέρχεται, άκουσε τις σειρήνα ενός ασθενοφόρου ή ήταν της πυροσβεστικής? Προσπάθησε να σηκωθεί αλλά τα χέρια του ήταν δεμένα πισώπλατα σε μια καρέκλα. Κοίταξε δεξιά, αριστερά, κανένας. Ήταν ακόμα στο σπίτι της αδερφής του. Προσπάθησε να πάρει μια βαθιά ανάσα, αλλά πνίγηκε από τον βήχα. Η μυρωδιά του καμμένου ξύλου τον έβαλε στιγμιαία σε σκέψεις, αλλά οι καπνοί που ξεπρόβαλλαν από την πόρτα της κουζίνας τον επανέφεραν στην πραγματικότητα. Γ@αμώ την καταδίκη μου.. Θα τους βρώ τους μπάσταρδους και.. Αλλά πρώτα έπρεπε να βγεί ζωντανός από κεί μέσα. Ο ήχος από την σειρήνα του πυροσβεστικού οχήματος είχε δυναμώσει. Δεμένος στην καρέκλα, προσπάθησε να πλησιάσει το μοναδικό παράθυρο του σαλονιού, και με μια κίνηση με το κεφάλι του κατάφερε να το ραγίσει. Ο πόνοκέφαλος του ήταν εξωφρενικός. Με μια ακόμη κίνηση, κατάφερε και έσπασε το παράθυρο. Ο καπνός στο διαμέρισμα βρήκε τρόπο διαφυγής και η ατμόσφαιρα ανακουφίστηκε λίγο από τα δηλητηριώδη αέρια. Κοιτώντας από κάτω, είδε το πυροσβεστικό όχημα που είχε φτάσει και έστηνε το "τραμπολίνο", αυτό που είχε δεί και σε κάτι αμερικάνικες ταινίες. Βέβαια το διαμέρισμα βρισκόταν στον 4ο. Δεν μπορούσε να θυμηθεί σε τι ύψος ήταν τα σπίτια στις ταινίες. Γ@μώ το Hollywood σας σκέφτηκε.. Τι κάθομαι και σκέφτομαι.. Ο Πάνος, ανθυποπυραγός στο βαθμό, ήταν επικεφαλής της συγκεκριμένης "αποστολής". Με σβέλτες κινήσεις, έλεγξε την είσοδο της πολυκατοικίας και είδε πως η φωτιά είχε ήδη εξαπλωθεί σε όλο τον 4ο και οι φλόγες ήδη φαινόντουσαν στον ακάλυπτο. Έδωσε εντολή σε 2 πυροσβέστες να ανοίξουν την σκάλα και να ελεγξουν για εγκλωβισμένους ανθρώπους. Στην στιγμή έβγαλε με άλλους 2 το "τραμπολίνο" και μείναν σε στάση αναμονής. Η πρόσβαση στον 4ο θα έθετε σε κίνδυνο και τον ίδιο και την ομάδα του. Ο Μίμης ψέλισε " Βοήθεια, ΕΔΩ" ξανά και ξανά, μέχρι που τον άκουσε ο Πέτρος,ένας από τους πυροσβέστες που αιωρούταν κυριολεκτικά στον αέρα ψάχνοντας για εγκλωβισμένους. ΄ -Φίλε, με ακούς? έλα στο παράθυρο.. ακούς? -Δεν μπορώ.. είμαι δεμένος, είπε με αδύναμη φωνή ο Μίμης. - ΠΛησίασε, μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά. Η φωτιά έκαιγε ήδη στο σαλόνι και πλησίζε απειλητικά να κάψει και τον Μίμη. Ο Πάνος τοποθετήσε με τους υπόλοιπους το τραμπολίνο στο ύψος του παραθύρου που βρισκόταν εγκλωβισμένος ο Μίμης. Ήταν η πρώτη φορά μετά την σχολή που δοκίμαζε το τραμπολίνο. Και είχε αρκετό άγχος αν όλα θα πάνε καλά. Κρινόταν η καριέρα του ίσως από αυτό. Ο Μίμης ακολουθώντας τις οδηγίες του Πέτρου, κρεμάστηκε στο παράθυρο. Ο Πέτρος πλησίασε και με ένα μαχαίρι έκοψε τα σχοινιά που τον δέναν στην καρέκλα και χωρίς δεύτερη σκέψη ο Μίμης έκανε το σάλτο. Καθώς η βαρύτητα ανέλαβε, πέρασαν από το μυαλό του χιλιάδες εικόνες, σκέψεις και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτό όμως που συγκράτησε με το που προσγειώθηκε στο μαλακό ελαστικό ύφασμα του τραμπολίνου, ήταν ότι πρέπει να βοηθήσει την αδερφή του, την Κατερίνα, να ξεμπλέξει από την φάση που βρίσκεται. Και να κανονίσει και τους κομπάρσους που του την πέσαν, έκαψαν το σπίτι της αδερφής του και τον άφησαν δεμένο να ψοφήσει. - Μίμη? Εσύ είσαι φίλε? είπε ο Πάνος, ο ανθυποπυραγός ο οποιός αναγνώρισε τον Μίμη, που ήταν συμμαθητές στο σχολείο. Πάνε χρόνια βέβαια, αλλά ο Πάνος δεν είχε ξεχάσει ποτέ τον πρώτο του και μεγάλο ανεκπλήρωτο έρωτα, την Κατερίνα, που για χάρη της είχε αποφασίσει να παέι στην Πάτρα, αλλά τα πράγματα ήρθαν αλλιώς. - Πάνο? αποκρίθηκε ο Μίμης με τρεμάμενη φωνή από την αδρεναλίνη. - Ναι φίλε. Ο Πάνος είμαι. Κάτσε να φωνάξω το ΕΚΑΒ να σε φροντίσει φίλε, γιατί δείχνεις σκατά. Έχουμε χρόνο, θα τα πούμε όλα..

εγώ ψηφίζω να προσπαθούμε ώστε να βγάζει νοήμα.. αλλιώς, τι νόημα έχει? θα το βαρεθούμε γρήγορα και θα θαφτεί το post..

Αφού στο νοσοκομείο επανήλθε η μνήμη του Μίμη..

πολύ καλή δουλειά.. keep on shinin'

Previously, on "Fairy Tale". Ο Μίμης πήγε να δεί την αδερφή του στην Πάτρα, γιατί νόμιζε πως είχε μπλέξει. Το παπί του Μίμη έμεινε συνεργείο για καμιά βδομάδα. Είναι στο ψήσιμο να αγοράσει το καινούργιο BMW f650, αν του το αφήσει σε καλή τιμή η Έρρικα. Στο μεταξύ : Η Έρρικα είπε στον Μίμη - Μίμη, είμαι έγκυος. Fairy Tale, season 1 episode 17. Με το που έκλεισε το τηλέφωνο, η ματιά του Μίμη ασυναίσθητα έπεσε στον διάδρομο για την κρεβατοκάμαρα και από την χαραμάδα της πόρτας, διέκρινε στιγμιαία μια σκιά. Αυτό τον έβαλε σε υποψίες, και με την καθαρότητα που είχε πλέον, σκέφτηκε ψύχραιμα, ενώ παράλληλα συνέχισε χαλαρή κουβεντούλα με την αδερφή του και τον "γείτονα". Μετά από κανένα μισάωρο.. - Λοιπόν Κατερινούλα, εγώ λέω να γυρνάω σιγά σιγά. Αλλά δεν σου είπα το σημαντικότερο για το οποίο είχα ξεκινήσει. Ο παππούς ξέρεις.. - Ναι ξέρω, το έμαθα. - Λοιπόν θα έρθεις στην κηδεία? Είναι αύριο. - Κοίτα Μίμη έχω κάτι δουλειές εδώ, θα το ήθελα ξέρεις.. - Μα τι δουλειές? Φοιτήτρια είσαι. Στ'αρχίδια σου όλα. Εκτός από τα μαθήματα.. - Ναι τι να σου εξηγώ. Ο Μίμης απόφάσισε να πιέσει την κατάσταση.. - Ωραία, άκου τι σκέφτηκα τότε.. Θα μείνω σήμερα εδώ, θα σε βοηθήσω και άυριο με τις δουλείες και θα ανέβουμε μαζί Αθήνα. Η Κατερίνα γούρλωσε τα μάτια της και κοίταξε ασυναίσθητα τον Ορέστη. Ο Μίμης ενώ έκανε ότι κοιτάει αλλού, το έπιασε, αλλά συνέχισε ήρεμος. - Ξέρεις πόσο σε αγαπούσε ο παππούς.. Θα ήθελε να είσαι εκεί. Η Κατερίνα σαφώς πιο αναστατωμένη, έκανε νόημα στον Ορέστη να τους αφήσει μόνους. - Ξέρεις Μίμη, δεν γίνεται να μείνεις εδώ. - Γιατί? Πού είναι το πρόβλημα? - Ε να.. έχω δουλειές όπως σου είπα. - Τι δουλειές Κατερινούλα? Νομίζεις ότι είμαι κανένας χθεσινός.. γαμώ το κεφάλι σου που πας και μπλέκεις. Σε πηδάει κι αυτός ο μαλάκας ο Ορέστης έτσι? Και όλοι οι άλλοι οι μαλάκες που στα σκάνε κιόλας? Έτσι δεν είναι? - Μη φωνάζεις.. Θα μας ακούσει!! - Ποιος θα μας ακούσει γαμώ το.. - ΣΤΑΜΑΤΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!! φώναξε η Κατερίνα.. Εκείνη την στιγμή, η σκιά στο δωμάτιο, έγινε φιγούρα. Στην αρχή μακρινή. Και μετά κοντινή. Πολύ κοντινή. Αυτό είναι που λέμε, τετ α τετ. Ο Ορέστης πήρε θέση πίσω από τον Μίμη, ενώ ο άλλος τύπος από την κρεβατοκάμαρα ήρθε η ώρα να συστηθεί. - Είμαι ο Ντίνο. Εσύ θα πρέπει να είσαι ο Μίμης. End of episode. *Υ.Σ. Revelator-> εγώ πάντως το προτιμώ έτσι και όχι μια λέξη ο καθένας.. δεν θα έβγαζε και τόσο νόημα αλλιώς. ενώ τώρα ο καθένας οδηγεί την ιστορία όπου νομίζει και αναλαμβάνει ο επόμενος. Κάπως έτσι θα γράφουν και τα series (Prison break κτλ ) στο Hollywood.. !!!!!

Κορναρίσματα. Φωνές. Ο Μίμης είχε να πάει τουλάχιστον 3 χρόνια στην Πάτρα, αλλά του φαινόντουσαν όλα πολύ διαφορετικά. Ίσως έφταιγε και το τρακάρισμα, η αμνησία, τα έβλεπε όλα κάπως πιο καθαρά πλέον. Στην διαδρομή σκεφτόταν πως θα αντιμετώπιζε το θέμα με την αδερφή του. Να πήγαινε έτσι απλά στον σπίτι να χτύπαγε το κουδούνι, μήπως να έπαιρνε τηλέφωνο κανά δύο φιλαράκια από παλιά να έρθουν παρέα? Στο μεταξύ, είχε ήδη 2 αναπάντητες κλήσεις από την Έρρικα. Δεν μπορούσε να μην το σηκώσει και τώρα. - Έλα ήμουν στο ΚΤΕΛ, δεν μπορούσα να μιλήσω. - Που είσαι? ρώτησε ανήσυχη η Έρρικα. - Στην Πάτρα για την αδερφή μου. - Καλά να σε αφήσω τότε, θα με πάρεις όταν γυρίσεις? - Ναι ναι θα τα πούμε.. Στο δρόμο καθώς περπάταγε, είδε ένα μαγαζί με είδη κυνηγιού. Είχε πάνω του μόλις 100€. Σκέφτηκε αυτό που θα σκεφτόταν οποιοσδήποτε. Δεν μπορούσε άλλωστε να πάει "γυμνός" στο σπίτι. Κι αν ο τύπος στο τηλέφωνο ήταν καμιά μαφία? -Καλησπέρα. ΘΑ ήθελα ένα μαχαίρι. -Τι μέγεθος? -Μεγάλο. Φέρε μου αυτό. Μεγάλο δεν είναι αυτό? - Κοίτα φίλε μου, αν πάς για αγριογούρουνα, είναι καλό. 15 πόντους λεπίδα ανοξείδωτη. Καλά το που πάω άστο τώρα.. -Οκ, θα το πάρω. Πλήρωσε, έβαλε το μαχαίρι μέσα από το μπουφάν και βγήκε από το μαγαζί. Στα επόμενα 200μέτρα θα έφτανε στην πολυκατοικία της αδερφής του. Με το που χτύπησε το κουδούνι, ανασκουμπώθηκε, αισθάνθηκε το σχήμα του μαχαιριού , πήρε μια βαθιά ανάσα και ήταν έτοιμος για τα πάντα. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε..

Το τηλέφωνο χτύπησε. ήταν από την Ε.Π.Κ. (Ελληνική Πρωκτολογική Κλινική). - Καλησπέρα. Ο Μίμης? - Μάλιστα, απάντησε ο Μίμης με φωνή τρεμάμενη.. - Είμαι ο Ντόκτορ Ντρεσνούπ, μόλις μάθαμε για το κατόρθωμα σας.. - Για ποιο κατόρθωμα μιλάτε? αποκρίθηκε ο Μίμης.. - Μα την μεγαλύτερη κλανιά του 21ου αιώνα φυσικά. Εμείς εδώ στην ΕΠΚ, παρακολουθούμε τέτοια φαινόμενα και κάτι τέτοιο δεν έχουμε ξαναδεί. έχουμε να σας κάνουμε μια πρόταση. Κι άλλη πρόταση σκέφτηκε ο Μίμης.. Μία με τις μαλακίες με την άλλη την καριόλα με τις αντιπροσωπείες, αλήθεια που είναι η ξεκόλω, μία με τις κλανιές.. Αι στο διάολο όλοι σας.. - Ναι είστε εκεί? Με μία και μοναδική παρουσία σας στο ετήσιο συνέδριο της Κλινικής μας, θα πάρετε αμοιβή 30.000ευρώ. Ώπα μάγκα, γίναμε σκέφτηκε ο Μίμης.. - Για πείτε. Αρχίζει να ακούγεται ενδιαφέρουσα η φάση..

έλα συνέχισέ το, γούσταρα πολύ το γράψιμό σου στις αρχές.. στις πρώτες 2-3 σελίδες του "βίπερ" !!!

"Ο γιατρός διέγνωσε παροδική αμνησία. Δεν ξέρω τι να κάνω. Όλα μαζί με βρήκαν.." είπε η μητέρα του Μίμη στο τηλέφωνο και γνέφοντας συγκαταβατικά το έκλεισε.. Ύστερα κάθισε στην καρέκλα που καθόταν ο παππούς. Πέρασαν λίγα λεπτά κοιτώντας που το βλέμμα της ήταν ουδέτερο, σαν να ατενίζει το άπειρο, σαν να μην ξέρει τι να κάνει. Ένας ήχος απ'εξω την έβγαλε από το σύντομο αυτό λίθαργο και η ματιά της έπεσε στο μισοτελειωμένο πακέτο τσιγάρα που είχε άφησε ο παππούς. Δίχως πολύ σκέψη, άναψε ένα, ξερόβηξε στην αρχή και στην συνέχεια ένοιωσε το αίσθημα του καπνού που πλυμμηρίσε τα σωθικά της. Τι έπρεπε να κάνει? Μα φυσικά να ειδοποιήσει την κόρη της την Κατερίνα, που ακόμα δεν είχε μάθει τίποτα, ούτε για τον παππού αλλά ούτε και για τον Μίμη και την Έρρικα. Κάλεσε τον αριθμό του σπιτιού της Κατερίνας. Ντρίν.. στιγμιαία σκέφτηκε ότι τέτοια ώρα θα την πετύχαινε σίγουρα σπίτι. Ντρίνν.. άλλωστε είχε και εξεταστική οπότε που καιρός για βόλτες και σινεμά. Ντρίνν.. -(Βαριεστημένη φωνή άντρα-ξερή) Ναι? -Κατερ΄.. εε .. η κατερίνα είναι εκεί?? Ποιός να είναι αυτός. Λές να έχει φίλο? - Δεν μπορεί να μιλήσει τώρα. - Η μητέρα της είμαι. - Ε και τι θές να κάνω εγώ? - Σας παρακαλω κύριε, δεν ξέρω και ποιος είστε, μπορείτε να μου την δώσετε στο τηλέφωνο? - Άκου να δείς κυρία μου, η κόρη σου έχει μπλέξει. ΟΚ? (φωνές από μέσα..) και ο τύπος δυνατά : - Εσύ σκάσε μωρή καριόλα. Σκάσε. Βούλωσέ το είπα. Ντουπ. Η γραμμή έκλεισε απότομα.

...20 λεπτά αργότερα, είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Βγαίνοντας σε μια έξοδο μετά τον ισθμό, για να βάλουνε βενζίνη, το τοπίο φαινόταν ερημικό. Δεν υπήρχε όυτε αυτοκίνητο στον δρόμο. Ο Μίμης δεν έδωσε σημασία. Λίγα μέτρα παρακάτω, στα δεξιά υπήρχαν καμιά 30αριά άτομα. Γύφτοι θα είναι σκέφτηκε ο Μίμης.. Ξαφνικά πετάγεται στην μέση του δρόμου ένα πιτσιρίκι.. Το στρίγγλισμα από τα λάστιχα της πάπιας γέμισε την ατμόσφαιρα και έκανε αντίλαλο με ένα λοφίσκο που βρισκόταν παραπέρα. Ύστερα ακούστηκε ο ήχος του σώματος που χτύπησε στο μηχανάκι και το σύρσιμο του Μίμης και της Έρρικας για λίγα μέτρα στο δρόμο. Μία γρήγορη σκέψη πέρασε από το μυαλό του Μίμη "Όχι κι αυτό ρε πούστη μου". Ύστερα δεν θυμόταν τίποτα. Όταν η Έρρικα άνοιξε τα μάτια της..

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΡΑΜΑ Α.Ε!!! Ο Νικόλας (Μάκης Δελαπόρτας) ανακαλύπτει την τραγική αλήθεια. Η MAMA ROSA ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ!!! Ασύλληπτος μανιφεστικός διάλογος, προβάλει σύγχρονους κοινωνικούς προβληματισμούς αφορίζοντας ταμπού και συντηρητισμούς, προβάλλοντας πάνω από όλα τον άνθρωπο. ΕΝΑ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ, ΕΝΑ ΣΟΥΠΕΡ ΝΤΟΥΠΕΡ ΟΣΚΑΡΙΚΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΜΑΚΗ ΔΕΛΑΠΟΡΤΑ. ΜΑΚΗ ΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙΣ

παιδιά δεν ήταν γύφτισσα λέμε.. μαι γιαγιά σαν την γιαγιά μου ή κάποιου άλλου ήταν, που μπορεί να την έχουν παρατήσει τα παιδιά της, δεν έχει σύνταξη ή δεν βγαίνει με αυτά που παίρνει και πουλάει (ΔΕΝ ΖΗΤΙΑΝΕΥΕΙ) χαρτομάντηλα στα φανάρια.. όποιοι περάσετε και σας πιάσει φανάρι σε εκείνη την διασταύρωση, τσεκάρετέ την.. εγώ δεν νομίζω να την χτύπαγα πάντως.. είναι χειρότερο και από το να χτυπάς γυναίκα ή παιδί.. ή τουλάχιστον το ίδιο.. η μόνη διαφορά ήταν ο τροχονόμος (δεν τον κρίνω σαν άτομο, αλλά με την ιδιότητα του εσκεμμένα) της λέει φύγε ή ότι άλλο τέλος πάντών, λές και αυτή ήταν η αιτία σε όλα τα κακά που συμβαίνουν.. *πριν πάει στην γριά είχε κάνει νόημα και σε ένα πακιστανό που ήταν στο φανάρι μου και ο τύπος απλά το έβαλε στα πόδια.. δεν χρειάστηκε να τον πλησιάσει ο τροχονόμος - chuck norris.. γιατί περί αυτού πρόκειται..

αν δώσουν 200 άλογα ότι θα βγάζει, προτείνω να πας για dyno πρώτα, να δεις ότι όντως είναι αυτά και δεν ειναι μαρκετίστικα κόλπα για να πουλήσουν.. μετά αν είναι να την αγοράσεις για να την λές άνετα σε κάτι bmwάδια s1000 και τον λοιπό ανταγώνισμο.. αν σου πει κανένας για το παπί που οδηγάς τώρα, μην μασάς.. τα χουμε ξανακούσει φίλε..

διαβάζοντας τον τίτλο νόμιζα ότι σε τσίμπησε καμία σφήκα πα΄νω στην μηχανή και ήθελες να την εκδικηθείς..αχαΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ

γι'αυτό κρεμάει μετά τα 230 το Hornet..χμμμμ

λίστα βρήκα αυτό..

είναι πολλά τα 100€..θα τα δώσω σε φόρους φέτος.. κρίμα..

η μήνυση πλέον είναι και κάποια λεφτά νομίζω έτσι???

παιδιά δεν είναι γύφτισσα η γιαγιά.. όσοι έχουν περάσει, θα την έχουν δει..ούτε προκαλεί όπως κάτι πακιστάνια.. απλά ότι και να πεί, είναι κάπως ένα όργανο της "τάξης" να την σπρώχνει.. θες να πουλήσεις εξουσία ρε? πάρτην και συνέλαβέ την.. να σου πουν οι συνάδερφοί σου μπράβο στο τμήμα και να σε κεράσουν donuts..

δεν άκουσα την συζήτηση, ήμουν στο απέναντι φανάρι.. έβλεπα το σκηνικό απλά.. αλλά ότι και να του είπε, δεν σπρώχνεις μια γιαγιά να πέσει στον δρόμο.. χαρτομάντηλα πούλαγε στα φανάρια .. έλεος!

και εξηγούμαι.. όπως κάθε μέρα, στην διαδρομή για την δουλειά μου περιμένω στο φανάρι της Πίνδου για Κατεχάκη, στο ύψος του Παπάγου δηλ.. και κάθε μέρα μας πρήζουν οι τροχονόμοι με το να περιμένουμε 6-7' στο φανάρι.. κόρνες κακό, κάθε μέρα τα ίδια.. και από λόγια άλλο τίποτα.. όσες φορές έχω μιλήσει μαζί τους, τα ίδια. - πρώτη σου φορά φίλε είναι στο φανάρι? - όχι λέω εγώ. - ε τότε ξέρεις.. τέτοιο στύλ συζητήσεων με τον τροχονόμο σε ποιο έντονο ύφος ίσως.. παρόλα αυτά, εντάξει την δουλειά τους κάνουν, καλά ή κακά δεν έχει σημασία. σήμερα όμως.. βλέπω την γνωστή πλέον φάτσα του συγκεκριμένου τροχονόμου, αφού κάθε μέρα εκεί αράζει.. και έτσι όπως ρυθμίζει την κυκλοφορία, τον βλέπω να πηγαίνει σε ένα σημείο προς το απέναντι φανάρι (από ζωγράφου δηλ) που ήταν μια κλασσική γιαγιά(μαυροφορούσα) που όσοι έχετε περάσει θα την έχετε δεί που πουλάει χαρτομάντηλα. παέι εκεί, της λέει κάτι, του απαντάει σε έντονο ύφος λογικά, σε κάποιο σημείο ενώ απομακρύνεται ο τροχονόμος, κάτι του λέει η γιαγιά και γυρνάει την πιάνει, της δίνει μία και την ρίχνει κάτω στην μέση του δρόμου!!!! και έτσι οπώς είναι ακάλυπτος από όλες τις πλευρές και φαίνεται από όλες τις γωνίες, κάθεται από πάνω της και συνεχίζει κάτι να της λέει.. ούτε την βοήθησε το ΖΩΟ να σηκωθεί, γύρισε και έφυγε.. εγώ θόλωσα, αλλά δεν ήξερα τι να κάνω.. δυστυχώς δεν είχα την κάμερα στην μηχανή γιατί θα το είχα καταγράψει το σκηνικό και θα είχαμε και live video.. το μόνο που έκανα είναι ότι φώναξα " μ@λ@κ@ σκατόμπατσε, που κλωτσάς γιαγούλες " .. το σκέφτομαι. τι να κάνω? να πάρω την αστυνομία? στοιχεία, αποδείξεις δεν έχω..

honda δεν βλέπω...

παιδιά το έργο έχει σταματήσει από τα μέσα μαιου. το ξέρω από άνθρωπο που δουλεύει μέσα στην Jp ΑΒαξ, και δεν υπάρχει προς το παρόν κάποιο σχέδιο να συνεχίσει.όπως επίσης και στον πέταλο του Μαλιακού.. το θέμα είναι με τα διόδια τι γίνεται? πληρώνει ο κόσμος που περνάει από κεί? ειδικά για την κορίνθου πατρών είναι μεγάλη μαλακία να πληρώσεις διόδια..

τους drivers που λέει για vista μπορείς να τους βάλεις και σε 7άρια (αν χρειαστεί βέβαια, όχι με το ζόρι).. βάλε τα pro ή τα ultimate και δεν θα ξαναδείς BsOd -αλήθεια γιατί έχεις ανοίξει το θέμα 3 φορές??