wildbilly

Φτάνουμε στο κέντρο και αφήνουμε τα μοτοσακά σε ωραίο σημείο δίπλα στο ποτάμι… Τι ψάχνεις Χαρούλη? Κατάλαβες τελικά που είμαστε ή…. :crazy: Περπατάμε, τρόπος του λέγειν, για καμιά ώρα και αποθανατίζουμε τα μνημεία…

Ημέρα 6, Βουδαπέσταινα, χλμ. ξέρω ΄γω, καμιά 30αριά… Το πρωινό ξεκινάει με ψιλο-άγχος…Ο Χαρούληζας μιλάει με το ρεσεπσιονίστ και του βρίσκει μάστορα στα 10 χλμ απόσταση…κλείνει ραντεβού και καθόμαστε για πρωϊνό…Εκεί γνωρίζουμε 3 Έλληνες, ένα παληκάρι-ήρωα που ταξιδεύει με ΧΤ-600 και ένα ζευγάρι με ΖΧ-9…Τα παιδιά είναι από τα Γρεβενά και κάνουν σχεδόν την αντίστροφη πορεία από εμάς…Θα ταξιδέψουν και εκείνοι αύριο για Κρακοβία και ανταλλάσουμε πληροφορίες για τις διαδρομές που έχουμε βγάλει… Ξεκινάμε με το Χαρούλη για το μάστορα…το gps μας πάει σχετικά εύκολα και παθαίνουμε πλάκα με το συνεργείο, την καθαριότητα, την ευγένεια των ανθρώπων… Ο μάστορας και ο βοηθός του κάνουν ΤΙΣ πατέντες για να φτιάξουν το μοτοσακό του Χαρούλη. Κατ’αρχήν το πάνε δίπλα σ΄έναν άλλο μάστορα όπου οξυγονοκολλάνε ένα κουζινετάκι… Στη συνέχεια, ανοίγουν σπείρωμα και περνάνε νέα βίδα με περικόχλιο…Καλύτερο από καινούριο λέει ο Χαρούλης… Σειρά έχει το θέμα του ψυγείου…με τα πολλά ανακαλύπτουμε ότι έχει χαλάσει η τάπα και ο θερμοστάτης…Στην πράξη δε δούλεψε ο θερμοστάτης, έβρασαν τα υγρά και υπερχείλισαν διαλύοντας και την τάπα… Τα μαστόρια σε 3 ωρίτσες είχαν επιδιορθώσει όλες τις βλάβες, τρέχοντας να βρούνε τα ανταλλακτικά και είμαστε έτοιμοι για τουρισμό στη Βουδαπέσταινα…Ο Χαρούλης είναι λίγο σα χαμένος ο κακόμοιρος από τη στενοχώρια του που χάσαμε το πρωϊνό μας, τον πριζώνω και ΄γω ο κύριος σωστός, που ποτέ δεν κάνω λάθη και τα’χει λίγο παιγμένα…Του λέω πάμε με τα μοτοσακά στην πόλη, μη μπλέκουμε πάλι με ταρίφες και πράσινα άλογα και ξεκόλλα τώρα από τη φάση, ότι έγινε-έγινε, πάλι καλά που βρήκαμε άκρη και μπορούμε να συνεχίσουμε το ταξιδάκι μας…

Μπράβο ρε αλάνια...άντε γρήγορα στα πληκτρολόγια να μας τα πείτε και σεις...στα ίδια περίπου μέρη περάσαμε, να δω πως τα είδατε εσείς...

Άφωνος για άλλη μια φορά...

Γουάου! Ταξιδάρα ξεκινάς πάλι αδερφέ...καλά χλμ να'χετε και καλά να περάσετε...και που'σαι, να δούμε τις φωτό όταν γυρίσεις, μην τεμπελιάζεις....

Ποδήλατα-ταξί… Όοοχι, δεν πήγαμε με τέτοιο στο χοτέλ...

Η θέα όμως των αστέγων στο ιστορικό κέντρο με σοκάρει κάπως…γιατί, λέει ο Χαρούλης, δεν έχουμε στην Αθήνα άστεγους? Πέφτουμε σ’ένα κυριλέ ρεστωράν και μας πιάνει το κιμπαριλίκι μας…φέρε και σούπες, φέρε και κυρίως πιάτα, φέρε και σαλάτες, φέρε και μπύρες…βλέπουμε στον κατάλογο τις τιμές, κάνουμε στα γρήγορα έναν υπολογισμό, λέμε νταααααξ μωρέ δεν είναι και τόοοοσο ακριβά, φέρε λοιπόν…Κάποια στιγμή λέω στον τυπάκο, φέρε άλλη μια μπύραζα, να μας δει και ο θεός και μου λέει, ναι αλλά θα είναι η τελευταία…γκλουπ! Τι λε ρε μεγάλε του λέω, τι σε βάλαμε εδώ να κάνεις τον μπυρομετρητή μας? Όοοοχι καλέ μου κυριούλη, πρέπει να κλείσουμε…οκ μάστορα, φέρε το τελευταίο μπυρόνι να τελειώνουμε…10 λεπτά μετά ο τυπάκος ξανάρχεται και λέει, σόρυ αλλά πρέπει να πάτε μέσα να τελειώσετε τη μπύρα σας, γιατί θα περάσει η αστυνομίαζα και θα μας αερίσει μια μάντραζα…λέω αν κουνηθούν και οι λοιποί πελάται, προτίθεμαι να κουνηθώ και γω αλλιώς θα πιω την μπυρίτσα μου με το πάσο μου….εννοείται ότι ουδείς εκινήθη, εμένα όμως μου την έχει δώκει ήδη οπότε ζητάω το λογαριασμό, ο οποίος είναι αλμυρός λέμε… αφού συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος της κοτσάνας (κάνα 70άρι ευρά μας έφυγαν), σηκωνόμαστε προς μεγάλη ανακούφιση του τυπάκου και έπειτα από μια μικρή βόλτα για χώνεψη, αποφασίζουμε ότι το λεωφορείο αργεί πολύ να φτάσει μέχρι το χοτέλ (40 λεπτά), το μετρό έχει κλείσει προ πολλού οπότε γινόμαστε πάλι κιμπάρηδες και παίρνουμε ταρίφα για το χοτέλ…τα 20 ευρά ακόμα τα κλαίμε…Νάνι τώρα και ες αύριο τα σπουδαία…

Επιφυλακτικά συνεχίζουμε για Βουδαπέσταινα η οποία είναι κοντά...Φτάνουμε στο χοτέλ και ετοιμαζόμαστε για έξοδο…Όταν έκλεισα το χοτέλ από το booking είχα δει ότι είναι δίπλα στην τελευταία στάση του μετρό. Είχα σκεφτεί λοιπόν ότι θα ήταν καλή ιδέα να το χρησιμοποιήσουμε…αμ δε!...φτάνουμε στο μηχάνημα για τα εισιτήρια το οποίο παίρνει μόνο κέρματα…γυρνάμε γύρω γύρω σαν χάνοι ψάχνοντας κάποιο μαγαζί στο εμπορικό κέντρο που να είναι ανοιχτό αλλά τζίφος…Γυρίζουμε πίσω στην είσοδο του μετρό που το φυλάνε δύο φύλακες…πάει ο Χαρούλης και λέει κάτι στον έναν τους και ωωωω, μας κάνει νόημα να περάσουμε στο τζάμπα…μπαίνουμε στο βαγόνι και σε κάθε μία από τις 10 στάσεις, ο Χαρούλης μεταφράζει τα λεγόμενα της κοπέλας από τα μικρόφωνα…μιλάμε για τρελό γέλιο, έχουμε γίνει ρόμπαζα σ’όλο το βαγόνι… Κατεβαίνουμε στο κέντρο και κοιτάμε σα χαζοί…πολύ ωραία πόλη ακόμα και τη νύχτα, τα κτίρια είναι εκπληκτικά φωτισμένα…έχουν αναδείξει κάθε λεπτομέρεια οι μπαγάσηδες… Εδώ είναι το κέντρο λέει ο Χαρούλης…

Μπαίνουμε στην Ουγγαρίαζα…Οι Ούγγροι μας ψάχνουν τις βαλίτσες για όπλα, ναρκωτικά, πυρηνικές κεφαλές κτλ…Αγοράζουμε και τη βινιέτα με 8 ευρά και συνεχίζουμε… Στάση στο Szeged που είναι επίσης πολύ όμορφο…η αρχιτεκτονική λίγο αλλάζει, αλλά το ποταμάκι-ποταμάκι βεβαίως βεβαίως… Βγάζουμε και ντόπια μπικικίνια από την τράπεζα και ξαναβγαίνουμε στην εθνική για Βουδαπέστη…Η εθνική είναι απίστευτος δρόμος, μέσα στο πράσινο, δεξιά και αριστερά, οι φράχτες με ξύλινους πασσάλους, τα πρανή όλα κουρεμένα, μια ομορφιά… Σταματάμε σ’ένα πάρκινγκ για ξεκούραση και ωωωωωωω τρέχουν τα νερά από το ψυγείο του Χαρούληζα και πλημυρίζουν τον τόπο…το‘βρασε το μοτόρι ο Χαρούλης αφού πήγαινε αέρα πατέρα στην εθνική οδό…

Φεύγοντας από την πόλη ο Χαρούλης σταματάει ξαφνικά…τι έγινε Χαρούλη? Χμμμμ! Έχει κλοτσήσει η βίδα που κρατάει το λεβιέ των ταχυτήτων και δε μπορεί να αλλάξει τις σχέσεις…κάνει ένα γρήγορο πιάσιμο με δεματικά αλλά δεν κρατάνε και σπάνε…σταματάμε στην άκρη του δρόμου όπου ο Χαρούλης πατεντιάζει το όλο θέμα με ταινία και δυο ξυλάκια…η πατέντα ψιλοδουλεύει και ξεκινάμε...

Οδηγούμε καμιά 50αριά χλμ σ’ένα δευτερεύοντα δρόμο....προσέξτε αυτή τη φωτό…κάντε ζουμ στα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπουν που μοχθούν κάτω από τον ήλιο…τους χαιρετώ και προχωρούμε… Πέφτουμε στον αυτοκινητόδρομο…Λίγα χλμ μετά βγαίνουμε για να δούμε τη Subotica, μια υπέροχη μικρή επαρχιακή πόλη με πανέμορφο ιστορικό κέντρο και το ποταμάκι βέβαια ποταμάκι, να ρέει στο κέντρο της…Τα αξιοθέατα πολλά βεβαίως και αααχ αυτές οι νεαρές υπάρξεις…

Γυρίζουμε στο χοτέλ, κατεβάζουμε τα πράματα στο πεζοδρόμιο και τα πετάμε όλα χύμα κάτω για να βάλουμε λάδι στις αλυσίδες, κάτι που ξεχάσαμε να κάνουμε χθες βράδυ… [Τζακ Κέρουακ: “Στο δρόμο”]: “τα ξεπατωμένα μπαγάζια μας ήταν και πάλι σωριασμένα στο πεζοδρόμιο… είχαμε να κάνουμε πολύ δρόμο. Μα δεν πείραζε, ο δρόμος είναι η ζωή”. Έτσι ακριβώς λέω, Dragan my friend, ο οποίος μας παρακολουθεί να ετοιμαζόμαστε με μια λάμψη στα μάτια…Του υπόσχομαι να ξανάρθω και ξέρω ότι θα το τηρήσω…Μας αποχαιρετά και μου δίνει την κάρτα του…αν δείτε ότι δε μπορείτε να τα βγάλετε πέρα με τις γυναίκες στη Nis, κάντε ένα τλφ…έλα ρε Dragan, θα τα καταφέρουμε αδερφέ, ντοντ γουόρι μαν… Ανεβαίνουμε με τα μοτοσακά στο κάστρο της πόλης, το οποίο είναι εντυπωσιακό, με τις επάλξεις του, την τάφρο του και τα όλα του, βγάζουμε μερικές φωτός και την κάνουμε από την πόλη…

Έρχεται ο Dragan και λέει, καλά εδώ τη βγάλατε εσείς από χθες το βράδυ? χαχαχα, ναι ρε φίλε, παραλίγο να γίνει έτσι αφού για να φτάσεις στο δωμάτιο στη σοφίτα, περνάς 3-4 επίπεδα, ανεβαίνεις καμιά 30αριά σκαλοπάτια και περπατάς 100 μέτρα διαδρόμων, θαύμα είναι που από την κούραση και τις μπύρες, δεν την πέσαμε στις μαξιλάρες χθες βράδυ… Βγαίνουμε για μια μικρή βόλτα στην πόλη, η οποία είναι πολύ όμορφη βεβαίως, με το ιστορικό της κέντρο, τις πλατείες της, το ποτάμι της, τους πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους της, απ’όλα έχει τα καλά αλλά εγώ δεν είμαι και τόσο καλά…επίσης μετά το ατύχημα και ενώ δεν πρέπει να σχετίζεται με αυτό αλλά με κάποιους συμπιεσμένους σπονδύλους στη μέση (κλασικό σύμπτωμα χρόνιας μοτοκαβάλας και εντουρο-οδήγησης), δεν προλαβαίνω να περπατήσω 100 μέτρα και αρχίζουν τα καψίματα στις πατούσες και μετά στις κνήμες και στις γάμπες…γαμώ τις φάσεις, τσίτα τα κέφια και ααααχ ρε Χαρούλη, χαρά στην υπομονή σου ρε αδερφέ που σε ταλαιπωρώ με διαρκείς στάσεις και γκρίνια…

Ημέρα 5, Novi Sad-Subotica-Szeged-Budapest, 330χλμ http://goo.gl/maps/ynTV6 Ξυπνάμε στη σοφίτα με τον ήλιο να μας βαράει στα μάτια, αφού δεν είχε κουρτίνες…Η θέα από το παραθύρι είναι ενδιαφέρουσα… Κατεβαίνουμε για πρωϊνό και καθόμαστε στο ίδιο σημείο…

Ο δρόμος συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, δίπλα στο ποτάμι, υπέροχη διαδρομή και φτάνουμε στο Sarajevo όπου η κίνηση είναι απίστευτη! Γίνομαι πάλι Αλβανός, κουράζομαι όμως εύκολα και αμέσως έξω από την πόλη, στάση για φραπεδάκι σε μπουκαλάκι πλαστικό και ανασυγκρότηση… Εδώ πρέπει να πω ότι τελευταία και μετά την ιστορική στούκα μου, με έπιασαν κάτι πονοκέφαλοι, κάτι ζαλάδες, κάτι μουδιάσματα στα χέρια, κάτι να πάει στο διάολο που τελικά ήταν αυχενικό σύνδρομο και παρ’όλες τις φυσιοθεραπείες που με ανακούφισαν πριν φύγω (θενξ Λουκά γιατρούλη μου), με ταλαιπωρεί όταν κουράζομαι αρκετή ώρα στη μηχανή…οι συχνές στάσεις λοιπόν είναι επιβεβλημένες, όταν οι ζαλάδες γίνονται τόσο ενοχλητικές και τα μάτια μου κλείνουν από μόνα τους…δε θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει αν χάσω τις αισθήσεις μου εν κινήσει, οπότε προχωράω προσεχτικά και όταν νοιώθω κάπως χάλια σταματάω να μου περάσει… Συνεχίζουμε σε έναν δρόμο μέσα στα έλατα, με σφιχτό στροφιλίκι και κάνει κρύο, ο ήλιος χάνεται σιγά σιγά και κρυμμένοι κάτω από τα δέντρα λαχταράμε καμιά ηλιαχτίδα…Στάση για ντύσιμο καλό και επαναξιολόγηση της διαδρομής…όλες οι διαδρομές που έχω βάλει είναι βγαλμένες από το best biking roadsκαι το via Michelin και δε θέλω να τις αλλάξω με κομμάτια εθνικής οδού αλλά η νύχτα πέφτει και έχουμε ακόμα πολλά χλμ…Η ηρωική απόφαση να τηρήσουμε το αρχικό σχέδιο πάρθηκε και συνεχίζουμε…οι δρόμοι στη Βοσνία είναι πολύ καλοί και ο ρυθμός είναι σβέλτος… Βγαίνουμε εν τέλει από τα βουνά και μπαίνουμε στη Σερβία από ένα φυλάκιο με βαρεμένους φύλακες…τα επόμενα 20-30 χλμ είναι δρόμος όνειρο, όπου η λέξη λιθοτριψία ήταν η μόνη λέξη που σκεφτόμουν για ώρα και η λέξη ohlins η επόμενη που με απασχόλησε μέχρι να βγούμε σε έναν κανονικά επαρχιακό δρόμο των 100 χαω! Μαγεία…Λέω σιγά τα αυγά, νυχτώνει μεν αλλά σε τέτοιο δρόμο θα είμαστε στο Novi Sad που είναι σε 120 χλμ,σε μια-μιάμιση ωρίτσα χαλαρά και όμορφα…Στο βενζινάδικο, ο νεαρός επιβεβαιώνει ότι ο δρόμος είναι καλός και ξεκινάμε… Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες είναι η επόμενη φράση που με στοιχειώνει για το επόμενο διωράκι…Μιλάμε για το απόλυτο χάος…Όσο κουράζομαι αυτό το δίωρο, δεν κουράστηκα ποτέ στη ζωή μου οδηγώντας…Ο δρόμος περνάει συνεχώς μέσα από χωριά με ανύπαρκτη σήμανση και φωτισμό…μπροστά μου πετάγονται φαντάσματα, ποδηλάτες, κάρα, γεωργικά μηχανήματα, πεζοί, γελάδες, σκυλιά, εξωγήινοι, ότι να’ναι…ο δρόμος είναι γενικά μια ευθεία και η ανυπαρξία άλλων πηγών φωτός με κάνει να νοιώθω ότι πλέω…με πιάνει και η ζαλάδα από το αυχενικό και είμαι βράστα Χαράλαμπε…80 χλμ μετά, στάση για νεράκι και τσιγαράκι…τα’χω δει όλα αλλά είμαστε πια κοντά…έχουμε ειδοποιήσει στο χοτέλ ότι οι τρελοί έλληνες θα αργήσουν ποοοολύ και φτάνουμε τελικά, ταρατατζούμ ταρατατζούμ στο χοτέλ όπου μας υποδέχεται ο Dragan, παλικάρι σκέτο με ανοιχτές αγκάλες, λέγοντας μας ότι και αυτός είναι μοτοσυκλετιστής και έχει περάσει τα καλύτερα του χρόνια πάνω στα μοτοσακά…Είμαστε τελείως μουδιασμένοι…ούτε κουβέντα να βγούμε προς αναζήτηση τροφής…το πεινασμένο μας βλέμμα συγκινεί τονDragan ο οποίος μας λέει ανεβείτε να κάνετε ένα μπανάκι και κάτι θα κάνω για σας… Λίγο αργότερα είμαστε στην υπέροχη αυλή του χοτέλ και χυμένοι στις μαξιλάρες, απολαμβάνουμε τα σαντουιτσάκια που μας είχε φτιάξει ο Dragan, αφού είχε κλείσει η κουζίνα, συνοδεία μερικών μπυρών…Η μέρα ήταν γεμάτη σήμερα…δοκίμασα λίγο ακόμα τα όρια μου και είδα για άλλη μια φορά ότι όλα είναι θέμα του μυαλού…αν χρειαστεί να οδηγήσεις στο…δρόμο με τις λεύκες και να ζήσεις τον εφιάλτη, θα το κάνεις…

Η παράδοση λέει για διαγωνισμούς θάρρους με βουτιές από τη γέφυρα και η σύγχρονη πραγματικότητα μας προσγειώνει…Οι κράχτες μαζεύουν ευρά από τους τουρίστες μέσα σ’ένα καπέλο και εκβιάζουν για περισσότερα από τους παρευρισκόμενους…οι τουρίστες που έχουν πληρώσει αποκτούν περίοπτη θέση με θέα στη βουτιά και αδημονούν…με πιάνει το πείσμα και τελικά καταφέρνω να κλέψω μερικές φωτό από τη βουτιά… Ιδρωμένοι και χαρούμενοι φεύγουμε από την πόλη με προορισμό το Sarajevo…Αυτή τη φορά δε θα μπούμε στην πόλη, είχα μείνει εδώ πρόπερσυ και είχα απολαύσει το μαγικό της κλίμα…αυτή η συνύπαρξη πολιτισμών είναι πάντα τόσο ενδιαφέρουσα…

Κάνουμε μια μικρή γύρα, απολαμβάνουμε το ιδιαίτερο χρώμα της πόλης, τα μικρά μαγαζάκια με τα σουβενίρ και καθόμαστε για έναν καφέ και ένα σνακ…

Μπαίνουμε στην πόλη και αντικρύζουμε τα απομεινάρια του πολέμου…τραγικά ενθύμια της ανθρώπινης βλακείας…παρόλο που η ιστορία επαναλαμβάνεται, κανείς μας δε μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος…. Ψάχνοντας την stari most, την παλιά γέφυρα-σύμβολο της πόλης, πέφτουμε πάνω σ’έναν νταβατζάκο των parking areas…με μανούβρες μας παρκάρει μπροστά από ένα μαγαζί και με ύφος ανακοινώνει, 20 Kunas to him, δείχνοντας μας έναν τυπάκο του μαγαζιού…χμ! 3 ευρώ ρε παλίκαρε? Άσε θα πάω πιο πάνω να παρκάρω και βρίσκουμε τελικά 50 μέτρα πιο πάνω σε οργανωμένο φυλασσόμενο πάρκινγκ με 1 ευρουλάκι… Ζώνομαι τα τσαντάκια, φωτογραφικές κτλ, ο Χαρούληζας βάζει την κρεμούλα του και το καπελάκι του και ορμάμε μέσα στο λιοπύρι… Να και η τρομερή και φοβερή γέφυρα, η οποία γκρεμίστηκε στον πόλεμο και την έφτιαξαν πάλι, αντίγραφο κανονικό και είναι όντως κούκλα…

Ημέρα 4, Dubrovnik-Mostar-Novi Sad, 560 χλμ http://goo.gl/maps/3xQ9A Σήμερα ξυπνάω λίγο αγχωμένος…δεν είδαμε τελικά την παλιά πόλη όπως θα θέλαμε και η ιδέα να πάμε τώρα το πρωί για λίγες ώρες, απορρίφθηκε, αφού τα χλμ που πρέπει να βγάλουμε σήμερα είναι πολλά και θέλουμε να δούμε και το Mostar, αλλά και να φτάσουμε μια νορμάλ ώρα στο Novi Sad…ναι καλά…Αναρωτιέμαι για άλλη μια φορά γιατί φτιάχνω τόσο σφιχτά προγράμματα ρε πστ…δεν πειράζει, θα ξανάρθω στο υπέροχο Dubrovnik, αυτό είναι σίγουρο… Ξεκινάμε την υπέροχη διαδρομή δίπλα στη θάλασσα… Συνεχίζουμε προς Metkovic με το ποτάμι διαρκώς δίπλα μας…Μπαίνουμε ξανά στη Βοσνία και η διαδρομή μέχρι το Mostar πηγαίνει δίπλα στο ποτάμι, ο δρόμος μπαινοβγαίνει σε σκοτεινά τούνελ, το’χω ξαναζήσει αυτό πρόπερσι στο δρόμο από Valjevo προς Sarajevo, νοιώθεις ότι μπαίνεις στα τάρταρα, τα μάτια σοκάρονται από το σκοτάδι και βγαίνοντας στο φως, νοιώθεις ότι ξαναγιεννιέσαι… Λίγο πριν το Mostar, σταματάμε για να αλλάξουμε ρούχα, κάτι σε πιο τρέντυ και άνετο ρε παιδί μου, τι σόι τουρίστες είμαστε…

Άντε, πάρτε και δύο κουνημένες με νόημα...

Διόρθωση...να ο σωστός χάρτης της 3ης ημέρας... http://goo.gl/maps/xA3F4

Βρίσκουμε το ρεστωράν που θα φάμε για σήμερα και όπου θα μας τον πιάσουνε βεβαίως βεβαίως…Ο Χαρούλης βλέποντας τον κατάλογο, πετάει το ιστορικό, ρε μλκ αυτά εδώ τα’χουν σε κιλονιούτον (ΚΝ), για κάνε τη μετατροπή σε κιλοτζάουλ… Το μέρος είναι για βόλτα για ερωτευμένα ζευγαράκια οπότε αποφασίζουμε ότι σαν αταίριαστοι και σαν πολύ νυσταγμένοι, ήρθε η ώρα για νάνιζα… Τέλος της ημέρας λοιπόν, με το ζόρι οδηγούμε μέχρι το χοτέλ…

Η πόλη είναι όντως εντυπωσιακή, πέσαμε πάνω σε μια εκδήλωση όπου γιόρταζαν την είσοδο της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (που να΄ξεραν τρομάρα τους)… Καλλιτέχνες του δρόμου, μουσικοί, κόσμος, ωραίες γυναίκες παντού... http://youtu.be/DgEbxVzhR18

Συνεχίζουμε στην υπέροχη διαδρομή που πάλι έχει πολύ κίνηση και με χρήση του Albanian way φτάνουμε στο Dubrovnik αργά πια, όταν η νύχτα έπεφτε…με σχετικό ψάξιμο βρίσκουμε το χοτελ το οποίο ήταν λιτό αλλά συμπαθές… Με τα πολλά κάνουμε μια σύντομη βόλτα εντός των τειχών…

Κάνουμε μικρή περιήγηση και ξεκινάμε ξανά…η διαδρομή γύρω γύρω στον κόλπο του Kotor ώσπου να βρούμε το ferry που θα μας περάσει απέναντι είναι καταπληκτική και πολύ γραφική…μικροί οικισμοί και πολύς κόσμος να χαίρεται τις τελευταίες ηλιαχτίδες… Μπαίνουμε στο ferry και περνάμε στο πεντάλεπτο απέναντι…