71ος Παράλληλος: Η μοναξιά του αναβάτη...

[giannour 231]

Eχουμε και συνεχεια παιδια... :)

Αυριο με το καλο συνεχιζουμε!

:D :vv:

Ισχύουν τα του Σάββα

[skiritis 228]

Eχουμε και συνεχεια παιδια... :)

Αυριο με το καλο συνεχιζουμε!

Τι ώρα;Τι ώρα;Τι ώρα;Τι ώρα;Τι ώρα;Τι ώρα;Τι...............

[dimitriskokk 226]

Ό,τι και να πω είναι λίγο....εύχομαι να μπορέσεις να κάνεις όποιο άλλο ταξίδι έχεις ονειρευτεί.......μας ταξίδεψες λες και είμασταν κι εμείς μαζί!!!!!!!!!!

Πάντα τέτοια!!!!!!

σημ. : διάβασα το θέμα σε δύο δόσεις.....προχτές σελ. 1-11 και σήμερα την συνέχεια ώς εδώ.....είχα σκοπό να διαβάσω ως την 20 αλλά με συνεπείρε πάρα πολύυυυυυυυυ......διάβαζα 3-4 ώρες ως τώρα...........πραγματικά απίστευτο ταξιφιωτικό!!!!!!

Τροποποιήθηκε Δεκέμβριος 29 , 2012 από τον dimitriskokk

[freaky 170]

Eχουμε και συνεχεια παιδια... :)

Αυριο με το καλο συνεχιζουμε!

ει περασε το αυριο.... :) we want more

[bull tdm 148]

Ακομη περιμενουμε Νικολα!

[giannour 231]

Θα παίζει μάλλον με τη μηχανή του αυτές τις μέρες

[honda55551 442]

Φήμες λένε πως ο Νίκος είχε δανειστεί ενα TDM χτες το βράδυ και τράκαρε έναν ανεγκέφαλο που είχε σταματήσει σε κόκκινο!!!!

[brutos 971]

Εισαγωγη

Αυτο το ταξιδι το χρωσταω σε ολους τους υπεροχους ανθρωπους που συναντησα καθ οδον, σε φιλους παροντες και εκεινους που δεν ειναι πια εδω... Christie, Κωστα, Γιαννη, Ion, Christian, Asa, Οle, Marko, Oili, Annika, Marek, Αlex, Dragan, Πετρο, Θαλεια, Κωστη, Μαθο, Πανο, Μανωλη, Γωγω... Χωρις εσας πολυ απλα δεν θα υπηρχε το ταξιδι τουτο και γι' αυτο και σας ανηκει.

“There was nowhere to go but everywhere, so just keep on rolling under the stars.”

Δεν θέλω να άρω αλλα θέλω να σου "πω" ένα Μπράβο για:

1. Το ταξίδι/εμπειρία που έκανες
   
2. Την επιλογή σου να το μοιραστείς εδώ
   
3. Για την γλαφυρή περιγραφή σου
   
4. Για τον γραπτό σου λόγο
   

Να είσαι καλά!

[Al_Bandy 2.780]

απορια!!

Νικο αυτα τα γραφεις στο word και μετα τα ποσταρεις ή τα γραφεις επιτοπου?

οπως και να χει σαι ταλεντο

[nikoskallithea 573]

Νικόλα συγχαρητήρια και απο μένα, τόσο για το ταξίδι σου όσο και για την υπομονή σου στο γράψιμο και στην επιμέλεια ολης αυτής της καταπληκτικής περιπέτειας.

[almeros 25]

εκανα το μεγαλο λαθος και ξεκινησα να το διαβαζω πριν ο ταξιδευτης μας ολοκληρωσει την περιγραφη του ονειρου του.

ξεκινησα χθες το βραδυ κατα τις 11 και οταν στις 4 το πρωι διαβασα το τελευταίο ποσταρισμα ένιωσα σαν το παιδί που μολις βγαζει την κορδελα από το δωρο και προτου σκισει το περιτυλιγμα του λες ασε το τωρα κι ελα να φας!!!

εθισμός στον υπερτατο βαθμο

το λεξιλόγιο μας ειναι πολυ φτωχο για να περιγραψει τα συναισθηματα που νιωθουμε όλοι μας κατα την αναγνωση.

ειμαι σιγουρος οτι σε τυχον συναντηση με τον Νικο, ενα και μόνο βλέμμα μου θα του δειξει πως πραγματικα νιώθω

Νίκο μην καθυστερείς άλλο

την δόση μου σε παρακαλώ και να ειναι κι ενισχυμενη.....

respect

:worthy: :worthy:

[Ταξιδευτής 6.947]

Παιδια, τα σχολια σας ειναι για αλλη μια φορα το καλυτερο δωρο που θα μπορουσα να ζητησω και η καλυτερη ανταμοιβη για το γραψιμο του καθε ταξιδιωτικου.

Δεν υπαρχει καλυτερο συναισθημα απο το να μοιραζεσαι πραγματα που νοιωθεις σημαντικα και να βλεπεις οτι αγγιζουν και αλλους που νοιωθουν το ιδιο. Ξαφνικα δεν ειναι μονος πλεον αλλα ειστε πολλοι! :)

Ζητω συγνωμη για τη καθυστερηση στη συνεχεια αλλα αυτες οι μερες λογω εορτων δεν ηταν και οι πιο ησυχες για να γραψω. Θα επανελθω ομως αμεσα και με ...ενισχυμενη δοση!

Almeros σε ευχαριστω πολυ φιλε! Δεν ξερω τι να πω...!

ΥΓ. Αγγελε, σιγα το ταλεντο ρε συ! Απλα προσπαθω να γραφω τα οσα ενοιωσα με ενα τροπο που να μην γινεται πολυ βαρετος η κοινοτοπος.

Οσο για το ταξιδιωτικο, καποιες φορες το γραφω επι τοπου εδω καθως ανεβαζω τις φωτο, ενω καποιες αλλες ξεκιναω να γραφω σε word τις σημειωσεις απο την καθε μερα και μετα συνεχιζω το κειμενο και στο τελος το ανεβαζω ολο μαζι.

[Giorgos_S 1.200]

Χρόνια πολλά Νίκο! Πάντα γερός και δυνατός να χαρίζεις τέτοια όμορφα ταξιδιωτικά και εμπειρίες στους γύρω σου :D

[MentalRay 2.839]

Φήμες λένε οτι ο Ταξιδευτής έμεινε στο 71ο παράλληλο για να περάσει interview για νέος Saint Nicolas.

1 - Κόκκινο έλκηθρο τύπου vfr - check

2 - Ελλάδα, Κίνα για πλάκα - check

3 - Φωτογραφικό υλικό - check

4 - Πλοήγηση, χάρτες, χάραξη πορείας και αν χαθούμε πλακωνόμαστε να προλάβουμε τις παραδόσεις απο τα δώρα - check

5 - Πάντα την τελευταία στιγμή - check.

Αν περάσεις απο το σπίτι μου, να ξέρεις οτι ζήτησα μια Ducati Diavel.

Aν δεν μπορείς, τότε συμβιβάζομαι και με την συνέχεια του ταξιδιού σου :)

Καλή χρονιά και χρόνια σου πολλά.

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 19

Gdansk (PL) - Warsaw (PL)

Η νυχτα περασε δυσκολα. Ο υπνος λιγος και βαρυς, η καμπινα αποπνικτικη και κρυα, με το μονοτονο αγκομαχητο των μηχανων του πλοιου στα αυτια μου και τους τεζαρισμενους συγκατοικους ειτε να ροχαλιζουν ειτε να πηγαινοερχονται στη τουαλετα αναβοντας συνεχως τα φωτα -η ησυχια δεν ηταν κατι που θα εβρισκα αποψε.

Το τελικο χτυπημα ηρθε καπου στα ξημερωματα: ανοιξα τα ματια με δυσκολια στο φως της καμπινας για να δω τους Πολωνους να εχουν ηδη σηκωθει και να πινουν βοτκα (!) γελωντας και κουβεντιαζοντας σαν να μην τρεχει τιποτα.

Τι ειναι δαυτοι;! Βοτκα απο τις 6 το πρωι...

- Τζιν ντομπρε Γκρεκο!

- Ναι, καλημερα και σε σας ρε μουρλοκομεια.

Σηκωθηκα, μαζεψα τα πραγματα μου και ανεβηκα στο σαλονι του πλοιου. Μπορει αυτο να ηταν η ιδεα του πρωινου για αυτους τους τυπους, ομως εγω προτιμουσα να πιω ενα καφεδακι σαν ανθρωπος και με την ησυχια μου. Καθισα σε μια ζεστη γωνια κοντα στο παραθυρο και με το ζεστο καφε στο χερι χαζευα εξω απ' το παραθυρο τη θαλασσα καθως το πλοιο συνεχιζε τη πορεια του προς το λιμανι του Gdansk.

Λιγες ωρες αργοτερα η παλια πολη του θρυλικου κινηματος "Solidarność" και του Λεχ Βαλεσα μας καλωσοριζε. Ο ηλιος ελαμπε και ολος ο κοσμος ηταν στις τοπικες παραλιες, σκηνες απο ενα καλοκαιρι οπως τα ηξερα απο παλια...

Το σκηνικο ενα παραξενο αταιριαστο συνοθυλευμα τρεντυ παραλιας της Κοπα Καμπανα και αισθητικης σοβιετικου τυπου με ολοιδια τεραστια μπλοκ κατοικιων τυλιγμενα ολα μαζι σε ενα πυκνο πρασινο δασος.

Το πλοιο εδεσε στο λιμανι διπλα στον ιστορικο φαρο του Gdansk και εγω ετοιμαστηκα για να αναχωρησω. Μετα απο δυο ολοκληρες μερες σε πλοια δεν εβλεπα την ωρα να ταξιδεψω πανω στην καλη μου προς νεους προορισμους.

Βγηκα εξω απο το λιμανι και ενα περιεργο συναισθημα μου εσφιγγε το στομαχι.

Ομορφη, πολυχρωμη πολη...

Πολωνια για αλλη μια φορα... Ολα τοσο γνωριμα, ομως τιποτα δεν ηταν πια το ιδιο.

Σαν μια παλια αγαπη που καποτε ηξερες καλα αλλα τωρα πια δεν σε αναγνωριζε καν...

Εβαλα στο MP3 το λατρεμενο http://www.youtube.com/watch?v=9JDnSt_oqgQ, κατεβασα τη ζελατινα και εσφιξα το γκαζι.

You're tearing me apart / crushing me inside.

You used to lift me up / now you get me down.

Βλεμμα μπροστα στο δρομο που μακραινει...

[efkola 7.502]

Καλή χρονιά και από εμένα Νίκο!

Όντως πολύ ενδιαφέροντα όσα γράφεις,εύχομαι να βιώσεις ακόμα πιο πολλές και όμορφες εμπειρίες στα μελλοντικά ταξίδια σου :)

Δεν ξέρω αν φτάνουν μέχρι εκεί οι φιλοδοξίες σου αλλά θα μπορούσες ίσως κάποια στιγμή να σκεφτείς την έκδοση ενός αυτοβιογραφικού/ταξιδιωτικού/λογοτεχνικού βιβλίου ή e-book που θα περιέχει φυσικά και κάποιες από τις φωτο σου.Έχεις όλα τα φόντα και μου κάνει εντύπωση η καθολική αποδοχή από ένα τόσο μεγάλο forum στο συγκεκριμένο θέμα...

[Ταξιδευτής 6.947]

Στο θεαμα του λαμπερου ηλιου και της μεγαλης εθνικης που απλωνοταν μπροστα μου ολες οι σκοτεινες σκεψεις χαθηκαν και επιασα τον εαυτο μου να χαμογελαει ξανα σαν μικρο παιδι.

Το ταξιδι τελικα ειναι το μεγαλυτερο γιατρικο σε οτι μας βαραινει. Λες γι' αυτο εμεις οι μηχανοβιοι να παραμενουμε παντα παιδια στη ζωη;

H διαδρομη σημερα ηταν μικρη: προορισμος μου ηταν η Βαρσοβια, οπου θα συναντουσα τη φιλη και μηχανοβια Alex. Ειχαμε γνωριστει πριν καιρο μεσω του Couchsurfing και οντας και αυτη μηχανοβια και φανατικη των ταξιδιων ειχαμε πολλα να πουμε.

Αυτο το καιρο ηταν φιλοξενουμενη στη Βαρσοβια και αφου ο δρομος θα με εβγαζε απο τα μερη της, ηταν μια ωραια ευκαιρια να βρεθουμε και να πιουμε ενα ποτακι.

Συντομα αφησα πισω την βαρετη εθνικη οδο και επιασα τους επαρχιακους για να περιπλανηθω λιγο στην επαρχια της κεντρικης Πολωνιας -εξαλλου ειχα ολη τη μερα μπροστα μου να χαζεψω και να βολταρω με την ησυχια μου.

Λιγο εξω απο ενα ακομα μικρο χωριουδακι και ενω ο δρομος με πηγαινε διπλα σε μια ομορφη λιμνη η οθονη του κινητου φωτιστηκε. Ηταν η Alex.

"Θα αργησω λιγο να σχολασω σημερα, οποτε μπορουμε να βρεθουμε κατα τις οκτω στο κεντρο;"

Μια χαρα! Ευκαιρια να κανω μια σταση για να τσιμπησω κατι και να ξεμουδιασω.

Και σα να το ειχα κανονισμενο εμφανιστηκε μπροστα μου το καλυτερο μερος που θα μπορουσα να εχω ζητησει: ενα μικρο ταβερνακι χωμενο μεσα σε ενα πολυ ομορφο αλσος, στην ακρη της λιμνης.

Το μερος ηταν πανεμορφο. Εδω αυτο ο κοσμος ερχοταν τα Σαββατοκυριακα για πικνικ διπλα στη λιμνη, για περπατημα, για ποδηλασια η ακομα και για μπανιο.

Κατεβηκα διπλα στη λιμνη και περπατησα μεχρι το νερο.

Ενα τσουρμο ντοπια πιτσιρικια επαιζαν στη μικρη παραλια παιρνοντας φορα και πηδωντας στο νερο απο την ξυλινη αποβαθρα. Η λιμνη μπορει ηταν πολυ γραφικη καθως καθρεφτιζε τα συννεφα του ουρανου αλλα σιγουρα δεν εδειχνε και οτι καλυτερο για να κολυμπησει κανεις.

Ομως ο κοσμος εδω αυτο ειχε αυτο χρησιμοποιουσε. Και σιγουρα εδειχναν να μην ενοχλουνται καθολου απο τα γκριζα, θολα νερα της λιμνης. Παιδακια επαιζαν στην ακρη, οικογενειες εκοβαν βολτες και εγω προσπαθουσα να αποθανατισω αυτες τις ομορφες μικρες στιγμες μιας απλης ζωης.

Μιας ζωης που εμεις στην Ελλαδα ζωντας στη τρελα της καθημερινοτητας και του σκουπιδαριου της (υπερ)καταναλωσης ειχαμε χασει χρονια τωρα, μιας ζωης που ταξιδευα για να βρω ξανα...

Εκατσα αρκετα εκει στο μικρο ταβερνακι, πινοντας το καφε μου και χαζευοντας τους χαμογελαστους ντοπιους και τις οικογενειες που περνουσαν, χαμενος στην ηρεμια της στιγμης. Χωρις να με απασχολει η ωρα η μερα ο καιρος, χωρις πριν και μετα, μονο με εκεινο το πολυτιμο παρον οσων ταξιδευουν χωρις λογο και αιτια.

Γυριζοντας πλεον απο μια απ' τις ακρες του κοσμου, εχοντας κατακτησει το ονειρο που χρονια με εκαιγε, τωρα ενοιωθα τη γαληνη και την ηρεμια του να τριγυριζεις χωρις σχεδιο και προγραμμα.

Για παμε...

[Ταξιδευτής 6.947]

Επαιρνε πλεον το απογευμα και εγω εκλεισα το GPS και απλα αφησα το δρομο να με οδηγησει οπου ηθελε αυτος.

Με τις σκιες να μακραινουν στον απογευματινο ηλιο το μονο που ηθελα ηταν απλα να χαθω σε μικρα γραφικα χωριουδακια που δεν τα ηξερε κανεις...

...πλαι σε μικρα αγροτοσπιτα με λουλουδια, ομορφες αυλες και φυση...

Λιγο εξω απο τη Βαρσοβια εκανα μια σταση να ξεδιψασω την Αυρα μου και να τσεκαρω το κινητο. Η Alex μου ειχε ηδη στειλει μηνυμα να βρεθουμε εξω απο ενα μπαρακι, σε μια απο τις πιο κεντρικες πλατειες της πολης.

Αν ηξερα ομως τι με περιμενε εκει, μαζι με το σαντουιτς που ετρωγα τωρα θα καταπινα και ενα βαπορι υπογλωσσια...

Στο βαθος του οριζοντα η μεγαλη πρωτευουσα της χωρας με καλωσοριζε με τον πιο ομορφο τροπο.

Παντου καταπρασινα παρκα, σιντριβανια και κοσμος πολυς να καθεται και να απολαμβανει το ζεστο καλοκαιρινο βραδακι...

...και μεγαλες καθαροι λεωφοροι γεματες κτηρια με εκεινη τη χαρακτηριστικη Βορειοευρωπαικη αρχιτεκτονικη που αγαπαω τοσο...

[Ταξιδευτής 6.947]

Συντομα ειχα φτασει στο μερος του ραντεβου: την πλατεια του Ουρανιου Τοξου, γνωστο σημειο συναντησης της πολης που ειχε παρει το ονομα του απο μια μεγαλη αψιδα στα χρωματα του ουρανιου τοξου φτιαγμενη απο λουλουδια.

Ακριβως διπλα εστεκε φωτισμενη μια απο τις δεκαδες πανεμορφες καθολικες εκκλησιες που βρισκονταν διασπαρτες στη πολη, κανοντας με να κοιταζω το θεαμα μαγεμενος...

Ναι.

Καλα.

Ηταν γιατι δεν ειχα ακομα γυρισει να δω πισω μου...

Στην αλλη πλευρα, μπροστα απο ενα παλιο νεοκλασσικο κτηριο που θυμιζε εντονα τα κτηρια της Πλατειας Αριστοτελους βρισκονταν μερικα απο τα πιο δημοφιλη στεκια της πολης -κατι που απο μονο του δεν λεει πολλα.

Θα μπορουσε να ηταν γεματα καγκουρες...

Θα μπορουσε να ηταν σαν ΚΨΜ σε ωρα απογευματινης χαλαρωσης...

Θα μπορουσε να ηταν τιγκα σε ΚΑΠΗ στο τσακιρ κεφι...

Ομως οχι. Δεν ηταν τιποτα απο τα παραπανω...

Καθως ξεκινησα να περπαταω αναμεσα στα τραπεζακια και το κοσμο συνειδητοποιησα κατι: οτι ξαφνικα βρισκομουν αναμεσα σε μια θαλασσα απο διμετρες εξωγηινες απο το πλανητη Amantamatakiamou και οι αντρες ηταν ειδος υπο εξαφανιση...!

(Μη κανετε το κοπο να μετρατε μπουτακια... Πιστεψτε με ηταν πολυ περισσοτερα απο οσα μπορει να χωρεσει μια φωτογραφια...)

Εδω πανω οταν μιλαμε για εξωγηινες εννοουμε τετοια πραγματα...

...και οσο για την αναλογια γυναικων-αντρων δειτε μονοι σας. Στις εκατο κουκλες μια μοσχαροκεφαλη δωρο.

Το θεαμα ηταν απεριγραπτο! Ρε μπας και τα ειχα τιναξει και ειχα παει στο παραδεισο;

[giannour 231]

Στις εκατο κουκλες μια μοσχαροκεφαλη δωρο. <--- κλαιω...

[almeros 25]

ελεγα να παω κανα βολταρακι αποψε αλλά ακυρο.

θα μεινω μεσα καθώς nikos is on fire tonight!!!!

βαζω ενα ποτακι, αραζω στον καναπε και κανω refresh ασταματητα..................

[Ταξιδευτής 6.947]

Αφου μαζεψα τα ταλαιπωρα ματια μου απο το πεζοδρομιο πηγα στην γωνια του δρομου που θα συναντουσα την Alex. (Τωρα να ελεγα τιποτα για τη τυχη μου μεσα που απ' ολα τα μερη του κοσμου θα βρισκομουν με γυναικα εδω περα;;)

Δεν περασε πολυ ωρα και η φιλη μου εμφανιστηκε χαμογελωντας.

- Γεια σου Νικο! Καλωσηρθες! Ειδα τη κατακοκκινη κουκλα και σκεφτηκα οτι πρεπει να ειναι η δικια σου.

- Ε; Χμμμ; Πως; Αααα για τη μηχανη λες! Ε, ενταξει μωρε, καλη ειναι δεν λεω...

- Παμε να σε κερασω ενα ποτακι. Εχεις πολλα να μου πεις για το ταξιδι σου.

Η σερβιτορα (αφηστε...) με ρωτησε χαρουμενη τι θα παρω. Τη κοιταξα με το βλεμμα του ναυαγου που βλεπει το πλοιο μετα απο 20 χρονια πανω στη βραχονησιδα. "Whiskey. Just bring the bottle."

Η Alex ηταν φοβερο ατομο. Εκανε διδακτωρικο στις θετικες επιστημες στη Σουηδια και τα καλοκαιρια ταξιδευε με ενα Yamaha XT 660, αλωνιζοντας την κεντρικη και νοτια Ευρωπη, ακομα και μονη της παρακαλω!

Αυτες τις μερες βρισκοταν για καλοκαιρινες διακοπες στη πατριδα της προτου επιστρεψει στη Στοκχολμη.

Με ρωτησε για το ταξιδι μου και ακουγε τις ιστοριες μου με μεγαλο ενδιαφερον.

Καθως επεσε το βραδυ το μερος γεμισε ακομα περισσοτερο κοσμο και συντομα στη παρεα μας προστεθηκαν και τα αλλα φιλαρακια της Alex.

Εξαιρετικα παιδια ολοι τους, ανηκουν σε μια νεα γενια Πολωνων που ειναι πολυ μορφωμενοι, ανοιχτομυαλοι, γνωριζουν να μιλανε απταιστα ξενες γλωσσες και ειναι εξαιρετικα ευγενικοι και προσχαροι. Αν οι νεοι ειναι το μελλον μιας χωρας τοτε η Πολωνια τα επομενα χρονια θα ανεβει πολυ ψηλα...

Η Alex -δευτερη απο δεξια- και η παρεα της... Na zdrowie!

Το βραδυ εκλεινε με υπεροχο τροπο -να πινω ποτακια σε ενα πολυ ωραιο μαγαζι αναμεσα σε αιθεριες παρουσιες, παρεα με φιλους και με το φεγγαρι να ξεπροβαλλει ολογιομο στον καλοκαιρινο ουρανο.

Χαμογελασα ευτυχισμενος καθως η Alex μου εφερνε ενα ακομα ποτακι και στο μυαλο μου ηρθε εκεινο το

του Θηβαιου...

"Κόκκινο θολό φεγγάρι

σαν τα όνειρα μας ξενυχτάς

κι απ’ τις φυλακές αυτού του κόσμου

γύρω στα μεσάνυχτα το σκας.."

[Kostas-MotoLover 10.029]

Τί να λέμε τώρα..... εθισμός!

Δεν υπάρχεις ρε φίλε.

[Di_Manolio 2.481]

Κι άλλοοοοοοοοοοοοοοοοοο.....!

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 20

Warsaw (PL) - Zakopane (PL)

456 km

Το ηλιολουστο πρωινο με βρηκε να ειμαι φιλοξενουμενος στο σπιτι του συμπαθεστατου Marek ενος απο τους φιλους της Alex να χαζευω τον οριζοντα της πολης. Μιας που και η Alex ηταν φιλοξενουμενη δεν μπορουσε να μου προσφερει μερος για να κοιμηθω, ομως η λυση βρεθηκε και μαζι με αυτη εγινε ακομα μια ωραια φιλια.

Ο Marek δουλευε ως αρθρογραφος σε μεγαλα οικονομικα περιοδικα και εκανε μεταπτυχιακα στο πανεπιστημιο της πολης με θεμα την οικονομικη κριση στην Ελλαδα! Κοιτα που γιναμε διασημοι για ολους τους λαθος λογους ρε μαγκα μου...

Κανονικα σημερα το πρωι οντας καθημερινη θα επρεπε να παει στη δουλεια οποτε και εγω θα εφευγα, ομως οι θεοι του ταξιδιου ηταν για αλλη μια φορα με το μερος μου.

- Μολις με πηραν απο το γραφειο. Δεν χρειαζεται να περασω σημερα απο εκει, οποτε εχουμε ελευθερη τη μερα!

- Παμε να πιουμε ενα πρωινο καφεδακι και να κανουμε μια βολτα να δω τη πολη; Δεν εχω ξαναρθει στη Βαρσοβια και θελω να περιπλανηθω λιγο.

- Φυγαμε!

Κατεβηκαμε στο δρομο και περπατησαμε μεχρι το πανεπιστημιο ακολουθοντας τη παγκοσμια σταθερα του οτι τα καλυτερα (και οικονομικοτερα) στεκια ξεφυτρωνουν παντα γυρω απο τις σχολες των πανεπιστημιων.

Κατσαμε σε ενα μερος που ηταν κατι αναμεσα σε αρτοποιειο και πολυ ωραια διακοσμημενη καφετερια.

Στη μια μερια του μεγαλου χωρου βρισκοταν ενας μαυροπινακας με τα εδεσματα του μαγαζιου και μπροστα ενας μακροστενος παγκος οπου μπορουσε κανεις να διαλεξει οτι ηθελε για πρωινο απο μεγαλα ψαθινα πανερια για να συνοδεψει το καφεδακι του.

Ηταν το ιδανικο μερος για να ξεκινησουμε τη μερα μας.

Απολαυσαμε το πρωινο μας με ησυχια στο μικρο μαγαζακι, εχοντας εκεινη την ηρεμη χαρα των ανθρωπων που γνωριζουν οτι τους περιμενει μια ομορφη μερα χωρις υποχρεωσεις, προθεσμιες, ωραρια και εκκρεμοτητες. Μηπως τελικα φταιμε και εμεις που μπλεκουμε τις ζωες μας και τις κανουμε ακομα πιο δυσκολες απο οσο ειναι; Μηπως θα επρεπε να κανουμε μερικα βηματα πισω στη καθημερινοτητα μας για να δουμε τη ζωη μας λιγο πιο απλα, με αλλα ματια;

Εξω ο ηλιος ελαμπε και μας καλουσε να ξεκινησουμε τη βολτα μας. Ηταν ωρα να παρω μια γευση απ’ τη Βαρσοβια. Διασχισαμε ενα απο τα πολυ ομορφα παρκα που βρισκονταν διασπαρτα στη πολη και προχωρησαμε προς το κεντρο.

Kαθαριοτητα, χρωματα, φροντιδα, μερακι, αγαπη προς το περιβαλλον και τα κοινα... Καθε φορα που εβλεπα τετοιες εικονες μου ερχοταν με θλιψη στο μυαλο η παραφραση της γνωστης ρησης: "Ο πολιτισμος γεννηθηκε στην Ελλαδα αλλα οταν μεγαλωσε εφυγε να σπουδασει στο εξωτερικο"...