9 οδοιπορικό αντοχής

[Fox Tango India 0]

Όταν η τρέλα δεν πάει στα βουνά έρχεται και βρίσκει εμένα. Η ιδέα ήρθε μέσα στο μήνα Γενάρη, όταν έτυχε να διαβάσω ένα σχετικό κείμενο στο mybike. Καλό μου φάνηκε, μ’έβαλε σε σκέψεις (τι σκέψεις;…εδώ που τα λέμε άρχισαν να μου τρέχουν τα σάλια!). Επόμενη επίσκεψη στο site της motoguzziclub, όπου πήρα μια ποιο ολοκληρωμένη εικόνα και κατάλαβα τη φιλοσοφία του 36ωρου αντοχής. Είπα το Ναι! Θα τολμήσω το μεγάλο πήδημα. Φυσικά το 9 οδοιπορικό και πρώτο για μένα,θα γίνει με παπί Honda μοντέλο 98 με 25,000km στην πλάτη του. Κυβικά 97 ούτε καν 101 έτσι για ψυχολογικούς λόγους. Δε βαριέσαι λέω και αυτό μοτοσικλέτα λέγετε. Παρόλο που το varadero ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμο για κάτι τέτοιο,εντούτοις δε με συγκίνησε. Το κοίταξα με αδιαφορία, εσύ του λέω δεν είσαι για τέτοια μικροταξιδάκια, άσε θα σε ξεζουμίσω κάποια άλλη φορά σε κάποιο πολύ μεγαλύτερο ταξίδι στο εξωτερικό. Ήθελα να το κάνω με κάποιο μηχανάκι που να μπορεί να σου προσφέρει αβεβαιότητα, κούραση, πάρα πολύ χρόνο πάνω στη σέλα, μικρές ταχύτητες, αγωνία, και συνεχώς κυνηγητό με το χρόνο. Αλλά απ’την άλλη νιώθεις ευχαρίστηση, ότι έγραψες μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα σε τόσο ελάχιστο χρόνο, κάτω από δύσκολες συνθήκες και για το δίκυκλο και για σένα. Έτσι είναι η περιπέτεια! Αυτή είναι η χαρά, να κατορθώνεις να κάνεις πράγματα, που ακόμα και για σένα τον ίδιο μοιάζουν να φαίνονται αν όχι ακατόρθωτα τουλάχιστον παράλογα. Άλλωστε το λέει το ίδιo: οδοιπορικό αντοχής! Πρώτη σκέψη να φορτώσω το παπί στο βαν μέχρι την αφετηρία. Δυστυχώς δεν ήταν εφικτό, το αυτοκίνητο έπρεπε να είναι εδώ λόγου δουλειάς. Δεύτερη σκέψη τηλέφωνο στον ΟΣΕ, θυμόμουνα ότι κάποτε φορτώνανε τα μηχανάκια στη σκευοφόρο. Ούτε αυτό γινόταν, άλλαξαν οι εποχές, άλλαξε και ο

Τα έβαλα κάτω, έχουμε και λέμε: Λαγκαδά- Χαλκίδα- Χαλκίδα-Θεσσαλονίκη -γύρο της Χαλκιδικής-Σέρρες-σύνορα με Βουλγαρία-Κερκίνη-Κατερίνη-ανάβαση στον Όλυμπο για Ελασσόνα (φτου! πολλές ανηφόρες έχει εκεί!) -Λάρισα-Λαμία και τερματισμός Χαλκίδα και για επιδόρπιο μια επιστροφή πάλι Λαγκαδά + + + = 2.800 χιλιόμετρα… Μανούλαμ!!!

Η απόφαση πάρθηκε και τα πειράγματα άρχισαν. Πρώτη η Αλέκα με στόλισε: δεν πας καλά εσύ είσαι τρελός. Που θα πας ρε μ’αυτό το πράμα τόσα χιλιόμετρα; έλεγε αυτή...γέλαγα εγώ. Πάντως για να είμαι σωστός της πρότεινα να το κάνουμε παρέα δικάβαλο. Η απάντηση; Άσε κουράστηκα και μόνο με την ιδέα. Μετά πήραν σειρά τα φιλαράκια. Ένας είπε ότι θέλω διάβασμα από παπά μήπως και είμαι ματιασμένος. Όχι ότι εγώ από μέσα μου πολλές φορές δεν έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται…που θα πας ρε φίλε; άντε το μηχανάκι θ αντέξει εσύ θα γίνεις κομμάτια κοντά στα 3000km είναι αυτά, θα σε πονέσουν ως και τ’αρχ…. Ευτυχώς, κρατούσε μόνο για λίγο αυτή η μυστική συνομιλία.

Στην αρχή είχα άλλους τρεις που θα κάναμε παρέα το οδοιπορικό. Σε δυο μήνες μείναμε δυο και μερικές μέρες πριν ξεκινήσουμε, μ’εγκατέλειψε και ο τελευταίος (α ρε μαρμάγκα με πούλησες) κι έτσι έμεινα μόνος. Δεν πειράζει πάω και μόνος!

Λάστιχα, φρένα, αλυσίδα, γρανάζια, φίλτρα, ξύδια, μύδια, αλλαχτήκαν όλα. Ήταν καιρός! Αρκετά παραμελημένη ήταν η φουκαριάρα, έχριζε μιας μικρής ανανέωσης. Α! ρύθμισα και βαλβίδες πρώτη φορά από τη μέρα που την αγόρασα. Πλύθηκε, λαδώθηκε και το μεσημέρι της Παρασκευής έκανα το σταυρό μου. Έταξα και μια λαμπάδα στον άγιο Νικόλαο.

Πρώτη δοκιμασία: να είμαι κατά της 8 το αργότερο Χαλκίδα μιας και η εκκίνηση φέτος θα δοθεί από εκεί. Δεν είχα κι άλλη επιλογή έπρεπε τουλάχιστον να έχω κοιμηθεί μερικές ώρες, οπότε η διανυκτέρευση στο hotel κρίθηκε άκρως απαραίτητη.

Φόρτωσα τη βασανιάρα, μ’ένα σωρό πράγματα για την κακιά την ώρα: 4 λίτρα βενζίνα, λάδι, σπρέι αλυσίδας, λάμπες, fast,κπλ κπλ…. ως και ασφάλεια για την καδένα, (καμιά φορά μένεις στο δρόμο από εντελώς ασήμαντα πράγματα).

Έχω ακούσει να λένε και για μια “σκούπα” σαν αυτή που έχει η κακιά μάγισσα στα παραμύθια…

Ημέρα Παρασκευή 5/5/2006 ώρα 12:55 πάτησα τη μίζα, ο Θεός βοηθός! Φύγαμε…

Πρώτα χιλιόμετρα στην εθνική οδό μέσα στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης μη μας πατήσει κανένα φορτηγό. Φτάνω Πλαταμώνα, στάση για βενζίνα και τσιγάρο (αναγκαίο κακό και τα δυο), συνεχίζω την κάθοδο προς νότο, ευτυχώς δεν έχει κίνηση. Επόμενος ανεφοδιασμός στο ύψους του Βόλου. Κάθε στάση έχει 2 πράγματα, καύσιμο και τσιγάρο και άντε πάλι καβάλα στ άλογο. Μια ακόμη στα Καμένα και μια στη Θήβα και στης 8 κουνάμενος λυγάμενος φτάνω στην όμορφη Χαλκίδα. Το ξενοδοχείο ήταν δίπλα απ’ τη ράμπα εκκίνησης. Τακτοποιώ την προίκα μου, ένα καφεδάκι στον πεζόδρομο και νωρίς νωρίς για ύπνο (έχω αγώνα αύριο), κάθε λεπτό ξεκούρασης είναι πολύτιμο.

6:30 χτυπάει το ξυπνητήρι. Ο κούκος ήθελε να μάθει τι ώρα είναι, ώρα για δρόμο του λέω. Κατεβαίνω για πρωινό (ευτυχώς είχε όλα τ αγαθά του Αβραάμ) την έκανα ταράτσα πρωί πρωί γιατί δεν ήξερα εάν θα είχα την πολυτέλεια να ξαναφάω, όχι για μεσημέρι αλλά για βράδυ μιας και δεν ήμουν σίγουρος ότι θα προλάβω στρωμένο τραπέζι στο Κασσάνδρα hotel.

Ο πεζόδρομος γεμάτος μοτοσικλέτες, ότι μοντέλο και μάρκα ήθελες το έβλεπες. Περίπου στα 120 μοτόρια περιμένανε την εκκίνηση, εκεί συνάντησα και τον ALX. Μετά από ένα σύντομο χαιρετισμό προχωράω και βρίσκω το φίλο ducduc, παρκάρω το θηρίο δίπλα στην Ιταλίδα βγάζω και μια φωτό, παίρνουμε ένα καφέ στο χέρι και στης 8:07 ανεβαίνω στη ράμπα. Η δοκιμασία μόλις τώρα αρχίζει.

Προχωρούσα αργά αλλά σταθερά, μετά από 15 λεπτά απ τη στιγμή της εκκίνησης άρχισαν να με προσπερνάνε τα μεγάλα. Βζιιιν βζιιιν σα σταματημένος ένιωθα. Μερικοί από οδοιπορικό αντοχής το έκαναν αγώνα ταχύτητας. Υπερβολικά μεγάλες ταχύτητες για επαρχιακό δρόμο. Ο κίνδυνος ατυχήματος καραδοκεί!

Η διαδρομή σ’ όλη τη βόρεια Εύβοια είναι μέσα σένα καταπράσινο δάσος από πεύκα και πλατάνια. Ο δρόμος σε σχετικά καλή κατάσταση, δεν λείπουν όμως και οι παγίδες, ιδιαιτέρα κάτι χαλίκια πάνω στης στροφές έτοιμα να σε στείλουν για αγορά δασικής γης.

Στις κατηφόρες κάπου στα Ψαχνά διαπιστώνω ότι κολλάει το πίσω φρένο φτού! πάνω που πήρα φόρα και πήγαινα αέρας (ο κουτσός κατηφόρα θέλει) σταματώ στην άκρη. Το ταμπούρο δεν είχε επαναφορά, έμεινε κολλημένο και έπρεπε να το επαναφέρω με το χέρι. Δεν είχα χρόνο για επισκευή, συνεχίζω με το μπροστινό και βλέπουμε στην πορεία. Στους καταρράχτες μας περίμενε το κρυφό ΣΕΧ. Στης 9:58 λεπτά παίρνω σφραγίδα και υπογραφή και συνεχίζω για Αγιόκαμπο, πρέπει να προλάβω το βαπόρο των 11 για Γλύφα. Σε πολλά σημεία ήθελα να σταματήσω να βγάλω φωτογραφίες, αλλά το ρολόι που είχα κολλήσει πάνω στο τιμόνι για να μπορώ να το βλέπω άμεσα (μέσα απ το γάντι δεν βόλευε) έλεγε προχώρα. 10:50’φτανω στο λιμάνι, ουρά οι μοτοσικλέτες, ουρά και στο ταμείο έκδοσης εισιτηρίων. Μόλις έρχεται η σειρά μου ο λιμενικός διατάζει να σταματήσουν την έκδοση, πρέπει λέει ν αναχωρήσει στην ώρα του, ούτε διαστημόπλοιο να ήταν τόση ακρίβεια! Πάντως το μαγαζάκι που ήταν δίπλα έκανε καλές πωλήσεις σε σουβλάκια και μπύρες. Παίρνω τελικά εισιτήριο για το επόμενο και επί της ευκαιρίας φτιάχνω το φρένο. Οκ. Τώρα δεν θα κολλάει, μικρό το κακό, ήθελε τέντωμα το ελατήριο επαναφοράς του άξονα.

12:15 σαλπάρουμε και σε 20 λεπτά ανοίγει η μπουκαπόρτα, φυσικά βγαίνω πρώτος. 13 χιλιόμετρα και μπαίνω στην εθνική για Λάρισα. Γκάζι όπως πάντα στο τέρμα, λίγο σκύψιμο για να κερδίσω παραπάνω τελική, στην ευθεία 90, στην κατηφόρα 100, και στις ανηφόρες 60 με το ζόρι. Όπου πήγαινε τερματισμένο στις κατηφόρες η εξάτμιση χαλούσε κόσμο, άσε που απ’ τις πολλές ώρες λειτουργίας είχε αλλάξει ολόκληρη χρώμα (από ομοιογενές νίκελ έγινε σαν πασχαλίτσα ).

2:25 πλησιάζω το σημείο που ήταν η δοκιμασία με τα συρματόσχοινα, στο χωριό Παραπόταμος, χωματόδρομος για 2 χιλιόμετρα .Χαρά για τα on off. Eδώ olympos trek εκεί olympos trek τελικά το βρίσκω, φοράω τα σχετικά για την ασφάλεια της δοκιμασίας και ανεβαίνω λίγα μετρά ποιο πάνω στο σημείο εκκίνησης.

Τι βλέπω; Δυο συρματόσχοινα 25 μέτρα μήκος παράλληλα το ένα με το άλλο. Στο ένα πατάς και στο άλλο κρατιέσαι, (τέτοια εκπαίδευση δεν πέρασα ούτε στο στρατό) χα! Χα! είχε πλάκα πάντως άξιζε τον κόπο. Μια κοπέλα που ήταν μπροστά από μένα έκανε 33 δευτερόλεπτα (ο καλύτερος χρόνος απ όλους).Εγώ μόνο 1:20’’,πήγαινα και σ’ αυτό αργά και σταθερά όπως με το παπί. Τελείωσα , έβγαλα τον εξοπλισμό, παφ πουφ ένα στα γρήγορα (οι άλλοι απολάμβαναν το καφεδάκι τους χαλαρά), βάζω τα ακουστικά να έχω μουσική στο δρόμο και γίνομαι πάλι λαγός. Στο χωματόδρομο πάντως πήγαινα ποιο γρήγορα απ τα ss χι! Χι! και σήκωνα ένα κουρνιαχτό σκόνης λες και ποιος ξέρει τι περνούσε.

Επόμενη στάση στο σταθμό αυτοκινήτων στον Κορινό, δίψασε το παπί. Έρχεται ο βενζινοπώλης του λέω φουλάρισε, του αφήνω και 10 λεπτά μπουρμπουάρ για τη στρογγυλοποίηση, τον βρίζω και από μέσα μου γιατί ήταν δυσκίνητος και πάω ποιο πέρα να δω τα λάδια. Ελέγχω και βλέπω δεν χρειάζεται σταγόνα, παράξενο λέω τόσα χιλιόμετρα και να μη θέλει λίγο λαδάκι;

O Πολύγυρος με περιμένει. Μπροστά τα σύννεφα μαύρα, έτοιμα για βροχή. Ευτυχώς ένα καλό που είχα, είναι ότι η βροχή έτρεχε ποιο γρήγορα από μένα. Πρώτα τα έκανε αυτή μούσκεμα και μετά εγώ περνούσα απλά σε βρεγμένο δρόμο μεν αλλά χωρίς βροχή. Κάπου πριν τα Μάλγαρα συναντώ στο πάρκινγκ τον Κάρολο μ’ ένα φίλο του, όπου και φορώ τα αδιάβροχα. Δεν μπορεί κάπου ποιο πάνω θα βρέχει και όντως αυτό έγινε. Ήταν λίγη βροχή, αρκετή όμως να κάνει τα λάστιχα της made in China πάπιας να γλιστράνε πολύ εύκολα. Στη Θέρμη πάλι στάση για καύσιμα. Καλά μιλάμε ξεπατώθηκα να λύνω και να δένω το σάκο απ τη σέλα κάθε λίγο και λιγάκι για να γεμίσω βενζίνα. Να τον πάρω στην πλάτη, ούτε για αστείο ήταν πολύ βαρύς είχε πολλά καλούδια μέσα (ακόμα και γερμανοπολύγωνα σε περίπτωση βλάβης να έχω μερικά εργαλεία).

19:05 φτάνω στο χωριό Βράσταμα, στάση για την πρώτη φωτογραφία του οδοιπορικού. Άλλα τρία παλικάρια φωτογραφίζουν το δημοτικό σχολείο. Ωραία! λέω δεν είμαι τελευταίος, σίγουρα πίσω μου θα είναι κι άλλοι. 12,13 πιτσιρικάδες ήταν εκεί από πολύ πιο πριν χαζεύωντας τις μοτοσικλέτες που περνούσαν απ το χωριό τους. Ποτέ δεν θα είχαν ξαναδεί τόσες πολλές σε λίγες μόνο ώρες. Μαζεύτηκαν γύρω μου, βροχή οι ερωτήσεις: πόσο πιάνει; από πού έρχομαι; από πού το ένα από πού το άλλο. Πολύ θα ήθελα να κάτσω να κάνουμε χαβαλέ, αλλά η μέρα έφτανε στο τέλος της.

Κατεύθυνση νότιο ανατολικά στο μεσαίο πόδι της Χαλκιδικής για Kαλαμίτσι όπου ήταν και η δεύτερη φωτογραφία. Τοπία υπέροχα στροφές ατελείωτες, ευτυχώς ο δρόμος ήταν στεγνός. Το γκάζι πάλι τέρμα, αναστέναζε το παπί αναστέναζα κι εγώ. Τουλάχιστον δεν είχα κουραστεί παρόλο τα τόσα χιλιόμετρα, μια μικρή ενόχληση μόνο στον δεξί καρπό απ το συνεχόμενο ανήγε κλίσε του γκαζιού. Περισσότερο με χάλαγε η μοναξιά και λιγότερο η κούραση. Η μέρα σιγά σιγά με αποχαιρετούσε. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα .Μέσα στη νύχτα μόνος και με το ασθενικό φως που έβγαζε το φανάρι άντε να φτάσεις μέχρι την Κρυοπηγή. 20:30 έψαχνα στο Καλαμίτσι να βρω τη νησίδα απέναντι απ το περίπτερο στην αρχή της παραλίας. Νησίδα δεν έβλεπα, ένας χωματόδρομος ήταν. Που στο καλό ήταν η νησίδα; Σημειωτέων δεν είχα παραλάβει το φάκελο της λέσχης όπου είχε φωτοτυπημένες τις φωτογραφίες που έπρεπε να τραβήξουμε, λόγω αργοπορίας των ΕΛΤΑ. Εκατό μέτρα μπροστά βλέπω κάποιον να μου κουνά το χέρι, πλησιάζω και μου λέει η Γωγώ: εδώ είναι το σημείο. Τελικά η νησίδα ήταν ένα μικροσκοπικό νησάκι, με λίγα λόγια μπλέξαμε τα μπούτια μας. Ο Ταξιάρχης η Γωγώ και το v-strom ήταν απ τη Χαλκίδα, αφού τα είπαμε εν συντομία βάλαμε πλώρη για Κασσάνδρα.

Σκοτάδι παντού, παρόλα αυτά ακόμα και τη νύχτα είναι ωραία να ταξιδεύεις στη Χαλκιδική. Στα νέα Μουδανιά ξανασυναντώ Ταξιάρχη και Γωγώ, είχαν μπερδευτεί. Παρέα στης 10:45 φτάσαμε επιτελούς στο Κασσάνδρα παλλάς. Όμορφο, φοίνικες, πισίνες, όλα τα καλά είχε. Ξαφνικά πέφτω πάνω στην παλιοπαρέα του mybike. Είχαν έρθει να μας δούνε. Μπράβο στα παιδιά! Πολύ καλή κίνηση. Τα είπαμε για κανένα μισάωρο αφού είχα πάει τρέχοντας να προλάβω το μοσχάρι νουά που μου φάνηκε λίγο. Μα καλά δεν ξέρουν ότι οδοιπόρος και ασθενής πρέπει να τρώνε καλά; Ώρα για ύπνο. Τελικά στις 2 φιλοτιμήθηκε να με πάρει.

6:30 ξύπνησα με πονοκέφαλο. 7:30 ένας μικρός έλεγχος μη μας έφυγε καμιά βίδα στο δρόμο. Πολλοί πελάτες είχαν βγει στα μπαλκόνια και μας κοιτούσαν, τώρα αν έλεγαν μπράβο στα παλικάρια ή τι τρέλα είναι αυτή που σας δέρνει δεν το ξέρω, το μόνο που ξέρω είναι ότι στης 8:08 δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω για την 3 φωτογραφία στο χωριό Παλιούρι. Αυτή τουλάχιστον ήταν εύκολη.

9:11 στο δεύτερο ΣΕΧ και συνεχίζω για Πολύγυρο με κατεύθυνση Αρναία. Οι γρήγοροι σήμερα είχαν επίδειξη σούζας, είπα να κάνω κι εγώ αλλά δεν είχα σταμπιλιζατέρ. Ο Χολομόντας τέλειος, πανέμορφος!διαδρομή που λέει πολλά να την κάνεις χαλαρά, να βγάλεις φωτογραφίες και να μυρίσεις τ’αρώματα της φύσης. Στην Αρναία τα καφέ γεμάτα. Τυχερά παιδιά λέω πίνουν καφεδάκι, χαιρετώ με μια κόρνα και παίρνω το δρόμο για το Στρατώνι. Στις κατηφόρες σφαίρα, στις ανηφόρες μια τρίτη σπασμένη, μια τέταρτη κρεμασμένη, όπως τον παλιό καλό καιρό πιτσιρικάς μ’ένα 50νταράκι που ανέβαινα τις ανηφόρες για Δομοκό.

11:12 Τέταρτη φωτογραφία στο Στρατώνι. Οι γρήγοροι πάλι απολαμβάνουν φραπεδάκι, ζήλευα, μου έτρεχαν τα σάλια, ήθελα κι εγώ ένα καφέ αλλά που τέτοιες πολυτέλειες. Πάρε δρόμο να προλάβεις λέω και ξέχνα τους καφέδες. Ο πονοκέφαλος καλά κρατούσε, δεν μ έπιασε το ξεμάτιασμα μέσο τηλεφώνου, τελικά τη λύση την έδωσε ένα depon. Λίγο έξω απ’τη Νιγρίτα βρίσκω ένα εκκλησάκι με τρεχούμενο νερό, ωραία λέω άντε να βγάλω μια φωτογραφία και να χαπακοθώ.

12:30 αφήνω πίσω μου την Αγία Παρασκευή, ολοταχώς για Σέρρες και φλας δεξιά για Προμαχώνα. Μετά το Σιδηρόκαστρο χαιρετώ για τελευταία φορά τον Βασίλη και 13:31 άλλη μια φωτογραφία στ’οχυρό Ρούπελ. Μεταβολή για λίμνη Κερκίνη. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά να με καταβάλει η κούραση. Οι λίγες ώρες ύπνου δε στάθηκαν αρκετές και ιδού τ’ αποτελέσματα, ένιωθα τον εαυτό μου να κάνει διακοπές, όπως το μοτέρ όταν μένει από ρεύμα. Ανέβασα τη ζελατίνα του κράνους να με χτυπήσει λίγος καθαρός αέρας αλα μαζί με αυτόν με χτυπούσαν και όλα τα έντομα της φύσης.

15:40 περνούσα έξω απ το Λαγκαδά στο βάθος έβλεπα το σπίτι μου.Λίγο παρακάτω συναντώ την Αλέκα και Κατερίνα για 5 λεπτά μια στάση και πάλι δρόμο. Στα Μάλγαρα όμως σταμάτησα για ένα βρόμικο στα όρθια, πέθαινα της πείνας και ολοταχώς για Κατερίνη. Κόντρα ο αέρας με κατέβασε στα 80 με το ζόρι, απελπιστική ταχύτητα, αναγκαστικό σκύψιμο αλλά ss να κερδίσω λίγο τελική. Ανάβαση στο βουνό των 12 θεών. 17:30 περνούσα απ’ τον Άγιο Δημήτριο, η μυρουδιά απ τα σουβλάκια μ’ έβαλαν σε πολύ μεγάλο πειρασμό, όλα τα λεφτά ήταν αυτό το θεσπέσιο άρωμα.

Σιγά σιγά μπαίνω στα όρια του νομού Λάρισας. Άρχισαν επιτέλους οι κατηφόρες, γέλασαν τα χειλάκια μου. Περνώ Ελασσόνα και φτάνω στο χαμάμ στην είσοδο του Τιρνάβου. Είναι η έκτη φωτογραφία. Κούραση μεγάλη, τα γόνατα μου είχαν μουδιάσει. Συνεχίζω, το κεφάλι βαρύ, ασήκωτο, μπαίνω στη Λάρισα. Ευτυχώς την ξερώ καλά γιατί η σήμανση για Φάρσαλα είναι απαράδεχτη και σίγουρα θα ταλαιπώρησε πολλούς. Αρχίζει πάλι να βρέχει, αυτή τη φορά μιλάμε για γενική ακράτεια τ’ ουρανού. Η βροχή είναι τόσο έντονη που νόμιζα πώς μου πετούσαν στραγάλια στο κράνος. Αστραπές, κεραυνοί, αέρας, όλα μαζί έκαναν πάρτι. Μέχρι τα Φάρσαλα κολυμπούσα, παρόλα αυτά έπρεπε στης 20:45 να είμαι στο σημείο της τελευταίας φωτογραφίας και έτσι έγινε. Ήξερα πλέον, στα τόσα χιλιόμετρα θέλω ακριβός τόση ώρα να φτάσω. Δυστυχώς δεν είχα υπολογίσει τα βίτσια της φωτογραφικής μηχανής.

Πάω να βγάλω φωτογραφία αλλά το φίλμ είχε τελειώσει. Βάζω το καινούργιο πατώ να βγάλω αλλά τίποτα, καμιά κίνηση κανένα σημάδι ζωής. Κάτι δεν πήγε καλά και μπλόκαρε, ούτε άνοιγε το πορτάκι ούτε έτσι, ούτε αλλιώς, 20 λεπτά έκανα φιλότιμες προσπάθειες να τη συνεφέρω, αλλά μάταια. Δανική την είχα πάρει, μεγάλη γκαντεμιά. Παίρνω τηλέφωνο την ξαδέλφη και πάλι τίποτα οι οδηγίες μέσω τηλεφώνου, δεν απέδωσαν. Ήμουν έτοιμος να κάνω μπάμ. Τα νεύρα μου!!! Η κούραση και το σκηνικό μου έκαναν τα νεύρα και την ψυχολογία σκατά. Λέω ΤΕΡΜΑ! μέχρι εδώ δεν συνεχίζω άλλο. Δεν ξέρω γιατί το πήρα τόσο στραβά αλλά εκείνη τη στιγμή έτσι ένιωθα, θολομένο μυαλό. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, καλά ήταν μέχρι εδώ λέω.

Μεταβολή για Λαγκαδά. Μια στάση στη Λάρισα για ένα ζεστό καφέ, τώρα δε με νοιάζει τι ώρα είναι. Στις 1:30 έσβησα τον κινητήρα, το οδοιπορικό είχε τελειώσει και για τους δυο. Λίγο άδοξα βέβαια αλλά είπαμε δεν πειράζει, έστω κι έτσι άξιζε τον κόπο. 2,282 χιλιόμετρα. Μόνο την Κυριακή οδηγούσα χωρίς να υπολογίζω της στάσεις, το λιγότερο 16 ώρες.

Ο μεγάλος ήρωας της υπόθεσης ; ΤΟ ΠΑΠΙ. Δεν έκαψε σταγόνα λάδι, δεν ξεβιδώθηκε απόλυτος τίποτα, παρόλο τους γενναίους κραδασμούς. Δούλεψαν στα όρια των ορίων, κινητήρας, φρένα και πλαίσιο. Μια εμπειρία που δεν ξέρω αν θα μπορέσω να την ξεχάσω ποτέ. Κουράστηκα. Ναι! πάρα πολύ όσο καμιά άλλη φορά πάνω σε δίκυκλο. Αυτό είναι τ’οδοιπορικό αντοχής για μένα, διαφορετικά θα λεγόταν οδοιπορικό αναψυχής. Του χρόνου, πρώτα ο Θεός, θέλω να το επαναλάβω, με την ίδια χαρά και με το ίδιο μηχανάκι. Ξέρετε τι λένε; Πως πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι και μάλλον έχουν δίκαιο.

Έτσι γίνεσαι μετά από 36 ώρες

ΥΓ… Συγχαρητήρια στις 6 γυναίκες οδηγούς. Αυτές αξίζουν το ΜΠΡΑΒΟ! περισσότερο απ’ τον καθένα μας.

Τροποποιήθηκε Μάιος 11 , 2006 από τον Fox Tango India

[black_hawk 573]

...Μπραβο,.... "ρε"!!!!! :D

[ALX™ 3.016]

[Vito Varadero 49]

Μπράβο ρε Νικόλα!

Άξιος συγχαρητηρίων!

[D_artaGian 271]

Τι λες τωρα ??? Αυτα είναι για μπράβο !!!

ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΝΙΚΟΛΑ !!!!

[apostat 40]

[Π.Γ.Α. 0]

java script:emoticon('')

java script:emoticon('')

[Multijohn 880]

ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΙΣΤΗΣ

Γερός να είσαι να κάνεις τέτοια ρε φίλε!!!!

[grigoris 6]

:vv: :vv: :vv: :vv:

[DOCORTHO 49]

bravo

[tangoman 4]

[Sarevock 13]

Όταν η τρέλα δεν πάει στα βουνά έρχεται και βρίσκει εμενα

[PANAHSKKK 0]

file://localhost/Users/fanfanagio/Desktop/ec7203-001.jpg

[salcon 13]

Μπραβο σου ρε Νικο.Αντεχεις και το ηξερα.

[Jim4cyl 0]

Χαρά στο κουράγιο σου! Μπράβο!!!

[alexandros 2]

Είσαι για δέσιμο τελικά Νίκο.

Τώρα πια δεν έχω καμία αμφιβολία.

Του χρόνου με Camino - Αν τα θυμάσαι.

[deusXT 8]

απιστευτος φίλε μου μπράβο!!!!!

και του χρόνου με ζετακι? :lol:

[LaSou 0]

Μπράβο Fox Tango

Ρωτήσαμε τον ALX την Τετάρτη αν σε είδε και αν ήσουν εντάξει.

Πάντως κρίμα για μια φωτογραφία...

[Fox Tango India 0]

Του χρόνου να είμαστε καλά με το παπί θα το ξανακάνω πάλι.

Βρήκα όμως γιατί δεν τραβούσε στην ανηφόρα… είμαι χοντρός!

Πρέπει στο επόμενο να χάσω κιλά.

[salcon 13]

και γω με ποιον θα τρωω προβατινες ????? :(

[μάθο... 10.136]

και γω με ποιον θα τρωω προβατινες ????? :(

<{POST_SNAPBACK}>

Το επομενο καντο με προβατινα...και στο τελος καλεσε και το Γιαννη(εγω δε λεω ποτέ οχι... :lol: )και σφαχτε τη επι τοπου και μαδήστε τη!!! :lol: :lol: :lol: Μπραβο για την αντοχη με την πάπια...Σου βγαζω το καπέλο.Αψογος.-

[bugsbunny 1]

Όσα μπράβο και να σου πούμε πιστεύω είναι λίγα, ΜΠΡΑΒΟ σου όμως…

:vv:

[Stager 0]

Μπράβο φίλε μου... Και για την απόφαση σου να το κάνεις με το παπί και για το ότι το έκανες και τα κατάφερες . Εύγε !!

Αλλά αν μου επιτρέπεις, σαν βετεράνος του 36ωρου, να σου δώσω μια συμβουλή... Του χρόνου κάντο με το Varadero ή με άλλη, πιο μεγάλη από παπί μοτοσυκλέτα... Την εμπειρία πλέον με το παπί την έχεις... ε, ας αποκτήσεις και μια διαφορετική εμπειρία... ας δεις τον 36ωρο από μια διαφορετική οπτική γωνιά... Αξίζει και το ΑΞΙΖΕΙΣ !!

[ALX™ 3.016]

Nικο μιλουσα πριν απο λιγο με ενα απο τα παιδια της ΑΜΛΕΧ.

Μου ειπε οτι σε περιμεναν μεχρι της 2πμ να φτασεις.

Μου ειπε επισης πως ολοι συζητουσαν για την προσπαθεια σου και σου εβγαζαν το καπελο.

Σου ειχαν κανονισει και φαγητο και ξυλινο Φιλανδικο σπιτι να σε φιλοξενησουν για να μην πας σε ξενοδοχειο.

Κατι μου ειπε και για δυο Φιλανδεζες μασερ που θα ηταν στο σπιτι,αλλα δεν το πιασα καλα,γιατι εκανε διακοπες το κινητο του.

Δεν ξερω δηλαδη αν εχασες κατι σημαντικο αλλα δεν πειραζει. :D

Τελος παντων....μου ειπαν να σου μεταφερω τα συγχαρητηρια τους απο ολα τα παιδια της Λεσχης.

[javaneze 5]

:greece: