Jump to content
Al_Bandy

Εντεχνη / Ρεμπετικη σκηνη

Recommended Posts

κανα δοκυμαντερ καλο για το ''σωστο'' ρεμπετικο εχομε?

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

λιώνω, για σένα σβήνω

κι απ’τον καημό μου σαν μπεκρής τα βράδια πίνω,

λιώνω, για σένα σβήνω

κι απ’τον καημό μου σαν μπεκρής τα βράδια πίνω.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Καλά που έγινα σπουδαίος και τρανός

κι ήταν ο Κύριος κι Αυτός καλός μαζί μου

και δεν κατάντησα πρόσφυγα ναυαγός

να παίζω στα χαμένα κάθε μέρα τη ζωή μου.

Καλά που βγήκα φρόνιμος, υπάκουος, σκυφτός

κι έχω οικογένεια, θρησκεία και πατρίδα

και δεν κατάντησα ρεμάλι νηστικός

να κλαίω σαν ποντικάκι απελπισμένο στην παγίδα.

...

το απόσπασμα από την ταινία στην αρχή, και η ατάκα... όλα τα λεφτά ...και στο τέλος!

γεια σου ρε Αγγελάκα!

QFT

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης έπαψε να ζει ρεμπέτης

θέλει πλούτη και παλάτια και της Κάρμεν τα δυο μάτια

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

βαθεια στη θαλασσα θα πεσω.

ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ........ επικαιρος οσο ποτε

Τροποποιήθηκε από τον jimparac

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

.........Τελείωσε το τραγούδι κι ένιωσε να τον πλησιάζει ο Αλέκος, ο καφετζής. Παραγγελιά – καλό σημάδι – θα έβγαινε και απόψε το μεροφάι.

Γύρισε το αφτί του προς το μέρος του Αλέκου και περίμενε να τον ακούσει χωρίς να κοιτάζει. Ο καφετζής έσκυψε εμπιστευτικά, αλλά με φωνή που ακουγόταν καθαρά σε όλο το μαγαζί, του είπε:

«Μάρκο, εντάξει, αλλά αν δηλαδή τελείωσες, τα παιδιά λένε να βάλουμε το γραμμόφωνο.»

Δεν γύρισε να τον κοιτάξει. Ούτε είπε και τίποτα. Έμεινε για μια στιγμή μόνο ακίνητος στην καρέκλα του. Ή και για μια ώρα / για ένα χρόνο. Ακίνητος. Έπειτα σηκώθηκε αργά, κοίταξε το παιδί και βγήκε έξω.

Περπάτησαν αμίλητοι 100 – 150 μέτρα νιώθοντας ακόμα τα βλέμματά τους πάνω του. Μετά δεν άντεξε: Έπεσε χάμω, μέσα στις λάσπες, με το μπουζούκι σφιχτά δεμένο στον κόρφο του και ξέσπασε σε ένα στεγνό, βουβό κλάμα. Δεν άντεχε άλλο. Δεν πήγαινε άλλο. Δεν ήθελε. Τίποτα δεν είχε νόημα στη ζωή του κι ό,τι δεν το κατέστρεφε ο ίδιος, χανόταν από μόνο του. Μακάρι, μακάρι να τον έκοβε τώρα αμέσως ο Θεός. Μακάρι για να γλίτωνε κι ο ίδιος και οι άλλοι που βασάνιζε.

Μη μπορώντας να βρει ρυθμό στην ανάσα του από τους λυγμούς, άρχισε να παίζει με τον αντίχειρα ένα σιγανό ταξίμι σε ουσάκ που κατέληξε κιουρτί. Τα λόγια του τα έφερε ο καημός και κόλλησαν αυτόματα πάνω στη μουσική που φτιαχνόταν:

Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου

Όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ τον θάνατό μου…

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

το ακουσα 2 φορες συνεχομενα..προτεινω να το βαλετε στο backround(sic :P ) και αφηστε το να παιζει..

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

έντεχνος? χμμμ, ο ίδιος έχει πετάξει από πάνω του αυτή την ταμπέλα, και σωστά κατά τη γνώμη μου, κ εμένα ποτέ δεν μου άρεσαν τα στενά όρια στη μουσική

anyway,

Δεληβοριάς - Χάλια

Όμως κι αυτή θα έχει πονέσει, κάποιος τύπος θα είν' στη μέση,

από αυτούς στα γυμναστήρια, στης έβγας τα πρατήρια

που θα την ήθελε πιο χάρτινη και πιο ξανθιά και πιο γυμνή

και βέβαια ποτέ δεν θα της είπε "Σ' αγαπώ"

Απλώς θα βρήκε κάποιαν άλλη από μιαν άλλη γειτονιά

και θα την άφησαν στα μαύρα της τα χάλια...

Απόψε φεύγει κάποιο τρένο, για ένα τόπο ωραίο και ξένο

αλλά εσύ πρώτη φορά νιώθεις πως όλα εδώ συμβαίνουν

Χριστός γεννάται σε ένα μήνα, κι ότι εύχεσαι ξεκίνα

όλα θα 'ναι πάντα μαύρα μα θα κρύβουν μια φωτιά

Κι αύριο εδώ θα είσαι πάλι αχ

μα επιτέλους θα της πεις ότι θες μόνο για εκείνη να είσαι χάλια...

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Από την πρώτη ημέρα του φετινού RockWave Fest

"όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν κι όσα γι’ αυτά κανείς δεν ξέρει."

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Πέφτω στη θάλασσα και πάλι βρέχομαι

και πάλι έρχομαι κοντά.

Μέσα απ’ τα κύματα πιάνω τα σήματα

που με φωνάζουν στ’ ανοιχτά.

Πώς βαριέμαι σε τούτη την ακτή που μ’ έχεις φυλακίσει

δεν είμ’ άνεμος, δεν είμαι πανί δε λέει να φυσήξει και το `ξερες.

Πώς θα μοιάζουν μετά από καιρό οράματα που ζούμε στην ακτή

με τ’ αθάνατο νερό κι οι δυο μας θα χαθούμε και το `ξερες.

Μοιράσου αυτό το μήνυμα


Σύνδεσμος στο μήνυμα
Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Επισκέπτης
Απάντησε σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...