Jump to content

Splash

Μέλη
  • Δημοσιεύσεις

    59
  • Εγγράφηκε

  • Τελευταία επίσκεψη

  • Days Won

    1

Splash last won the day on Οκτώβριος 4

Splash had the most liked content!

Πόντοι

22 Excellent

Σχετικά με το μέλος Splash

  • Κλάση
    Γυρνάει δεν γυρνάει
  • Γενέθλια 05/03/1972

Μέθοδοι Επικοινωνίας

  • Ιστοσελίδα
    http://www.olymposbox.blogspot.com
  • ICQ
    0

Άλλα Στοιχεία

  • Φύλο
    Άνδρας
  • Τόπος
    Greece-Πιερία

Η Μοτοσικλέτα μου

  • myBike: Κατασκ/ής
    Aprilia
  • myBike: Μοντέλο
    Mana 850 GT ABS
  • myBike: Κυβισμός
    850

Ο Εξοπλισμός μου

  • Κράνος
    B-Square

Η Μοτοσικλέτα των Ονείρων μου

  • dreamBike: Κατασκ/ής
    Aprilia
  • dreamBike: Μοντέλο
    Mana 850 GT ABS
  • dreamBike: Κυβισμός
    850

Πρόσφατοι επισκέπτες στο προφίλ

554 προβολές προφίλ
  1. Το Mana δεν έχει δείκτη βενζίνης. 'Όταν ανάψει το λαμπάκι έχεις 3 lt στο ρεζερβουάρ, και σου δείχνει πόσα χιλιόμετρα έκανες με τη ρεζέρβα.
  2. Η έλλειψη δείκτη βενζίνης, δεν με ενόχλησε ούτε στο πρώτο ταξίδι που ουσιαστικά ήταν και ταξίδι γνωριμίας μου με τη μηχανή. Είχα διαβάσει από πριν το μάνουαλ και ήξερα τη χωρητικότητα του ρεζερβουάρ και στα πόσα εναπομείναντα λίτρα βενζίνης ανάβει το λαμπάκι. Μετά με βοηθό τον υπολογιστή ταξιδιού που σου δείχνει τη μέση κατανάλωση ανά 100 χλμ. κάνεις τους υπολογισμούς σου. Πίστεψέ με είναι ποιο ακριβές από τις γραμμούλες ενός δείκτη βενζίνης. Επίσης με του που ανάβει το λαμπάκι βενζίνης, σου λέει πόσα χιλιόμετρα διάνυσες με το ρεζερβουάρ.
  3. Πάμε να διορθώσουμε παρέα ένα διακόπτη στο Aprilia Mana 850 GT ABS .... https://youtu.be/ebYG5LXZA2g <iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/ebYG5LXZA2g" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>
  4. Μερικά δεδομένα από το ταξίδι ....
  5. Έτος 2012. Μια επαγγελματική επιτυχία έκανε τρεις φίλους, συναδέλφους, να κάνουν σχέδια για το μέλλον. Ο Αντώνης, ο Βασίλης και ο Παναγιώτης. Η ψυχολογία μας ανεβασμένη. Όλα πλέων φάνταζαν δυνατά ή τουλάχιστον μαχητά. Η κουβέντα στην παρέα ήταν περί μοτοσυκλέτας και σκούτερ. Στην πόλη μας είχε ανοίξει η αντιπροσωπία της APRILIA και είχε στη βιτρίνα της έκθεσης κάτι κουκλιά. Και μιας και μιλούσαμε για μοτοκίνηση, έπεσε η ιδέα να πάμε στην αντιπροσωπία να δούμε τι υπάρχει. Scooter, Street, και σε μια πλευρά η Aprilia ΜANA. Για σκούτερ πήγαμε αλλά τα βλέμματα και των τριών έπεφταν στο MANA. Σαν παιδιά σε παιχνιδοπωλείο δεν χορταίναμε το βλέμμα μας με τη φιγούρα της, με τη λαμπερή εκθεσιακή σιλουέτα της, με τα τόσα πρωτόγνωρα για μηχανή μεγάλου κυβισμού καλούδια που διέθετε. «Έχει και ωραίο ντεπόζιτο» είπε ένας της παρέας, και το χάιδεψε. «Δεν είναι ντεπόζιτο» απάντησε ο πωλητής και κλικ, ανοίγει το χώρο του «ντεπόζιτου» και ξεπροβάλει ο αποθηκευτικός χώρος που χωράει ένα κράνος. Τα μάτια και η φάτσες μας ήταν γεμάτα με έκπληξη. Ο άνθρωπος της αντιπροσωπίας μας ενημέρωσε και για τη δύναμη που έκρυβε το δεξί χέρι στο τιμόνι της κυρίας. Φύγαμε και στο τραπέζι του καφέ η κουβέντα ήταν γύρο από τη ΜΑΝΑ. Τα χρόνια πέρασαν, οι δύο πήραμε σκούτερ, ο άλλος έμεινε με το αμάξι. Σε χρόνο ανύποπτο κάπου κάπου αναπολούσαμε εκείνη την επίσκεψη στην αντιπροσωπεία με τη λευκή κυρία και το πώς κάναμε τότε σα μικρά παιδιά. Μέσα μου ο πόθος για ταξίδια και εκδρομές ήταν άσβηστος. Το σκουτεράκι μου με τα 150cc με είχε πάει εκδρομούλες, το γύρο του Ολύμπου, το γύρο των Πιερίων και άλλες εξορμήσεις που κανονικά για να τις κάνεις ήθελε μηχανή. Χαρακτηριστικό σχόλιο σε forum με μοτό, «Καλά πως το έκανες αυτό με το σκούτερ!» Ο καιρός συνέχιζε να περνάει και η παρέα έσπασε. Ο ένας πήρε μετάθεση μακριά, ο ένας έμεινε στον τόπο που γινόταν τα όνειρα και ο τρίτος έφυγε μακριά. Εκεί που μόνο οι αναμνήσεις στιγμών μαζί του μας κάνουν να τον θυμόμαστε και ένα δάκρυ που τρέχει καθώς ανάβουμε ένα κεράκι στον τάφο του. Έλεγα ότι με την πρώτη ευκαιρία θα πάρω κάτι μεγαλύτερο. Μια μέρα εκεί που σέρφαρα κοιτώντας μεγαλύτερα σε κυβικά σκούτερ από αυτό που είχα, θυμήθηκα την παρέα μας και τι θέλαμε κάνουμε δικό μας κάποια στιγμή. Η αναζήτηση έγινε ποιο στοχευόμενη. Aprilia MANA. Και να’σου στην οθόνη μου προβάλει η σιλουέτα της σε μαύρο χρώμα. -Γυναίκα, αύριο φεύγω για Αθήνα να δω μια μηχανή. -Δε πας καλά! Πως σου ήρθε ξαφνικά! Και ξέροντας ότι αν κάτι μου καρφωθεί στο κεφάλι βγαίνει μόνο όταν γίνει, δε μου προέβαλε πολύ αντίσταση. -Μάνα, αύριο πάω Αθήνα για να δω μια μηχανή. -Τώρα στα γεράματα το’χασες! Χαμογέλασα. Το ίδιο έκανε και αυτή γιατί με ήξερε ως μάνα μου. Η τσάντα με το μπουφάν, τα γάντια και το κράνος έτοιμα. Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ αναχωρεί για Αθήνα στις 24:00. Στις 5:00 ακριβώς κατέβαινα από το λεωφορείο στα Πατήσια. Ακόμη βράδυ, η κίνηση της πόλης τώρα ξυπνούσε για να πάει στη δουλειά. Οι κοπέλες σε ένα cafe κάναν τις τελευταίες δουλειές για να ανοίξουν το μαγαζί όταν «έσκασα μύτη» εγώ ο ταξιδευτής με το σάκο μου. -Ανοίξατε; Ρώτησα μια κοπέλα που ζέσταινε τη μηχανή του καφέ. Το καταφατικό της νεύμα, ακολούθησε η παραγγελία μου. - Freddo cappuccino γλυκό μαύρη ζάχαρη. Ο καφές σε λίγη ώρα μου έκανε παρέα στο τραπέζι. Στα διπλανά τραπέζια ο κόσμος εναλλασσόταν. Άλλοι έφευγαν, άλλοι ερχόταν. Η ώρα πέρασε λίγο, παρατηρώντας τον κόσμο. Είχε ποια ξημερώσει. Το σάκο στον ώμο και στο μετρό με κατεύθυνση την περιοχή συνάντησης με τη μηχανή. Ήθελα να φτάσω νωρίς γιατί δε γνώριζα τα κατατόπια. Οι χάρτες της Google και η όμορφες που ρωτούσα στο δρόμο τελικά με έφεραν στον προορισμό μου. Κοιτάω στη βιτρίνα. Πουθενά το ΜΑΝΑ! -Καλά! Αφού στο τηλέφωνο μου είπε ότι το έχει εδώ! Που είναι! Από το μυαλό μου πέρασαν και κάτι «γαλλικές» σκέψεις για το άτομο που είχα μιλήσει τηλεφωνικά μαζί του και το ενημέρωσα ότι θα πάω να το δω. Εκεί κοντά είχε ένα cafe. Παραγγέλνω ένα χυμό και ρωτάω: -Αυτός (δεν αναφέρω όνομα για ευνόητους λόγους) έχει και άλλο μαγαζί; -Ναι έχει άλλα δύο. Ήταν η απάντηση. Λες να ήρθα σε λάθος μαγαζί, σκέφτηκα. Θα μάθουμε σε λίγη ώρα που ανοίγει. Το προσωπικό είχε ανοίξει και είχε αρχίσει να αραδιάζει τα μηχανάκια, μικρά, μεγάλα στο πεζοδρόμιο. Το βλέμμα μου διαβάζει τα μοτόρια, αλλά πουθενά το ΜΑΝΑ. Ρουφάω τις τελευταίες γουλιές χυμού βιαστικά και μπαίνω στο μαγαζί. -Που είναι το ΜΑΝΑ. -Ποιος είσαι εσύ! Ήταν η απάντηση. Μετά τις απαραίτητες συστάσεις μου είπαν ότι το μηχανάκι ήταν στο άλλο μαγαζί και ότι σε λίγη ώρα θα το έφερναν να το δω. Στο εντωμεταξύ πήγα στην Αστυνομία για να έχω δηλώσεις έτοιμες, αφού πρώτα το δω από κοντά. Μέχρι να ετοιμάσω τη χαρτούρα, να και η μηχανή καμαρωτή πάνω στο πεζοδρόμιο. Την κοιτάω γύρο-γύρο. Τη βάζω μπρος. Ο ήχος της εξάτμισης και το γουργουρητό του κινητήρα. Ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, μεταχειρισμένη, αλλά ο προηγούμενος κάτοχος πρέπει να ήταν μερακλής. Δίνω τα χαρτιά και το ΟΚ για να ολοκληρωθεί η μεταβίβαση. Παράλληλα λέω και στο μηχανικό εντολή για ένα τσεκ. -Κοίτα την γιατί θα πάει οδικός στην Κατερίνη. -Δεν θες να στην αμπαλάρω να τη βάλουμε στο φορτηγό να την πάμε Κατερίνη; Στο μυαλό μου ήρθε μια θύμηση, πριν πολλά χρόνια είχαν μάζωξη η Harley στη Θεσσαλονίκη, μεταξύ τους και ο Βλάσσης Μπονάτσος. Τότε οι Αθηναίοι εβάλαν τις μηχανές στο πλοίο για να ανέβουν επάνω. Και πείραζαν το Βλάσση και τον λέγανε: -Πόσα ναυτικά μίλια γράφει το κοντέρ σου; Χαμογέλασα και λέω στο παλικάρι: -Και θα χάσω το γαμήλιο ταξίδι των 450 χιλιομέτρων; Η μηχανή ελέγχτηκε και ήταν έτοιμη για το ταξίδι. «Μόνο τον αέρα δες και βενζίνη» μου είπαν. Πήρα και οδηγίες για τη διαδρομή πως θα βγω από την Αθήνα. Το κλειδί μπαίνει στην κλειδαριά, στη θέση ΟΝ ο διακόπτης, τα φωτάκια στον πίνακα οργάνων ανάβουν όλα μαζί και μετά σβήνουν. Κλικ, το κουμπί και ανοίγει ο χώρος για να τακτοποιήσω το τσαντάκι με τα απαραίτητα. Ο σάκος, άδειος σχεδόν μιας και το μπουφάν με το κράνος πλέων τα φορούσα, περνάει στην πλάτη μου. Ανεβαίνω, κάνω το σταυρό μου. Πρώτη φορά τόσο μακρινό ταξίδι, πρώτη φορά με το Aprilia MANA 850 GT ABS. Το κιβώτιο ρυθμίσετε στη θέση Auto RAIN μιας και οι σαν γυαλί δρόμοι της πρωτεύουσας με τρόμαζαν λίγο, σε συνδυασμό και με το ότι δεν ήξερα καθόλου τα τερτίπια του ΜΑΝΑ. Βάζω μπρος με το κουμπί εκκινήσεις. Το μοτέρ ξαναξυπνά. Στα πρώτα μέτρα αντιλαμβάνομαι ότι το τιμόνι είναι πολύ βαρύ. Στα 50 μέτρα είχε βουλκανιζατέρ. Έλεγχο στον αέρα των ελαστικών. Ήθελε αέρα. Μπήκε 2.5 μπροστά και 2.8 πίσω. Το τιμόνι έστρωσε. Τα πρώτα μέτρα αναγνωριστικά με φρενάρισμα, για να δούμε πως είναι. Συνεχίζω να πηγαίνω σαν την κότα, περίπου, στη διαδρομή που μου υπέδειξαν για να βγω από την πόλη. Να’σου ένα πρατήριο. Πήρε 11 λίτρα βενζίνης μέχρι να συμπληρωθούν τα 16 λίτρα του ρεζερβουάρ. Συνεχίζω τη διαδρομή. Θυμόμουν τις οδηγίες αλλά για καλό και για κακό ρωτούσα και καμιά όμορφη στο δρόμο. Αττική οδός προς Ελευσίνα και στην 8η έξοδο προς Λαμία. Αυτό ήταν. Βγήκα στην Εθνική Οδό προς Θεσσαλονίκη. Τα πόδια μου είχαν ιδρώσει καθώς τα έσφιγγα στα πλευρά της μηχανής και προσπαθώντας να τακτοποιηθώ στη νέα σέλα. Τα χειριστήρια εύχρηστα. Είχα διαβάσει από νωρίς το μάνουαλ και πάνω κάτω ήξερα που είναι τι. Άλλωστε δεν άλλαζα ταχύτητες. Είχα βάλει το «σκουτερίσιο» πρόγραμμα. Η ώρα που άρχισε το ταξίδι ήταν 17:30 το απόγευμα με τη θερμοκρασία να αγγίζει τους 38 βαθμούς. Τα χιλιόμετρα ανέβαιναν στο οδόμετρο της μηχανής, η ταχύτητα μου γύρο στα 90 χλμ/ω. Δεν ήθελα να τρέξω παραπάνω, αν και το παραμικρό χάϊδεμα στη δεξιά μεριά του τιμονιού έδειχνε την πρόθεση των αλόγων να ξεχυθούν. Τα πόδια μου συνέχιζαν ασυναίσθητα να σφίγγουν τα πλευρά της μηχανής. Τα πρώτα διόδια ήταν μπροστά. Η ευκολία που σου παρέχει ο χώρος μπροστά από τον οδηγό είναι μεγάλη. Πατάω το κουμπάκι, απασφαλίζει το πορτάκι, βγάζεις πορτοφόλι, πληρώνεις, κλείνεις, και βουρ για τα επόμενα χιλιόμετρα. Ακόμη ένιωθα σφιγμένος πάνω στη σέλα. Περίπου στα 150 χιλιόμετρα μια στάση για νερό και καύσιμα σε κάποιο Σταθμό αυτοκινήτων τις Εθνικής οδού είναι επιβεβλημένη. Τα 16 λίτρα δε φτάνουν για 450 χλμ. Είχα διαβάσει ότι έχει κατανάλωση 5,5 λιτρα/100χλμ. Και οι υπολογισμοί έλεγαν ότι έπρεπε να υπάρξει τουλάχιστον ένας ανεφοδιασμός με την ακριβή βενζίνη των εθνικών οδών. Γύρο στα 7 λίτρα μπήκαν στο ρεζερβουάρ. Ο υπολογιστής ταξιδίου της ΜΑΝΑ έλεγε 5.1/100χλμ. Τα παραθέτω και τα δύο γιατί μερικές φορές ξέρετε πως είναι οι αντλίες ή τα ηλεκτρονικά, ακόμα και το αν θα σου το γεμίσει μέχρι επάνω ή μέχρι εκεί που πρέπει. Το ταξίδι συνεχίζεται, τα χιλιόμετρα περνάν, τα διόδια ατελείωτα. Σε μια υπάλληλο διοδίων της λέω «τουλάχιστον μαζί με το χαρτάκι να δίνεται κανένα νερό, κανένα καφέ ή τυρόπιτα. Οι τιμές των διοδίων τα ποιο πολλά πάνω από 2 ευρώ, για μηχανή! Τα αυτοκίνητα άσε, πάνω από 3 ευρώ. Η ταχύτητα κίνησης μου ήταν μεταξύ 90 και 130 χλμ. σε όλο τα ταξίδι. Εκτός από μερικά ξεσπάσματα σε προσπέραση κάποιων κονβόι νταλικών ή κάποιων αυτοκινήτων από αυτά που τα βλέπεις στο δρόμο και λες «Κάτσε να ξεμπερδεύω γρήγορα με αυτό το μ@λ@κα!», εκεί τα 140 χλμ φτάνανε να ξεμπλέξεις γρήγορα. Η ώρα περνάει και τα χιλιόμετρα περνάνε ευχάριστα κάτω από τις ρόδες. Το πέρασμα με τη μηχανή μέσα από τα τούνελ της Εθνική οδού, δίπλα από τη θάλασσα, από τη λίμνη του Μαραθώνα είναι ωραία εμπειρία και τελείως διαφορετική η αίσθηση από το να τα περνάς με αμάξι. Και μια και μιλάμε για αμάξια, η συμπεριφορά τους απέναντι στις μηχανές θέλει προσοχή. Οδηγούσα και οι ματιές προς τα πίσω μέσω των καθρεφτών της Aprilia, που σου παρέχουν καλή οπτική προς τα πίσω, ήταν πυκνές και πάντα άφηνα τα αυτοκίνητα που έκρινα αμφιβόλου συμπεριφοράς να με περάσουν, κρατώντας ακόμα και την ταχύτητα μου αν χρειαζόταν για να περάσουν. Φαίνονται αυτοί οι οδηγοί. Δε διαβάζουν σωστά τα σημάδια του δρόμου και της κίνησης των άλλων αυτοκινήτων που συναντάνε στο διάβα σους. Γενικά σκεφτόμουν ότι δε χωράνε πείσματα και έπαρση στο γκάζι όταν οδηγάς μηχανή. Προέχει η ασφάλεια και το να φτάσουμε στον προορισμό μας και στην αγκαλιά αυτών που μας αγαπάνε και αγαπάμε. Το κλείσιμο του γκαζιού δε σημαίνει αδυναμία άλλα σύνεση. Πλέων ένιωθα ποιο άνετα πάνω στην Aprilia. Τα πόδια μου δεν έσφιγγαν τόσο τα πλευρά της. Ανηφόρες, κατηφόρες στροφές ανοιχτές, στροφές κλειστές, το ΜΑΝΑ σημάδευε και ορμούσε με ακρίβεια εκεί που σημάδευα, παίζοντας απλά με το γκάζι χωρίς να με απασχολούν αλλαγές ταχυτήτων. Δούλευε η Aprilia για μένα, αφήνοντα μου την ευχαρίστηση του ταξιδίου. Το σκοτάδι είχε πέσει, τα φώτα στην Εθνική οδό είχαν ανάψει, το ίδιο και της Aprilia. Πολύ καλή απόδοση φωτεινότητας ακόμα και στη μικρή τη σκάλα. Τη μεγάλη σκάλα την άναψα μόνο για να τη δοκιμάσω και είναι δυνατή. Γενικά τα χειριστήρια, οι πληροφορίες που παρέχει στον οδηγό, είναι ότι χρειάζεσαι και εξισώνεσαι εύκολα. Άλλωστε όπως είπα είχα διαβάσει το μάνουαλ πριν καν αγοράσω τη μηχανή. Η θερμοκρασία πλέων είχε αρχίσει να πέφτει γύρο στους 30 βαθμούς Κελσίου. Είχα φτάσει στο ύψος του Αλμυρού στο Βόλο. Το ROAD TRIP της μηχανής έδειχνε μέση κατανάλωση 5.5 λίτρα/100χλμ. Οι υπολογισμοί μου έλεγαν ότι έφταναν τα καύσιμα μου μέχρι την Κατερίνη. Να πω ότι η τελευταία στάση ανεφοδιασμού έγινε στα 150 χλμ. από την έναρξη. Με το που πέρασα το τούνελ Μακροχωρίου Λάρισας αμέσως δρόσισε. Θερμοκρασία περιβάλλοντος 25 βαθμοί! Στο ύψος της Λεπτοκαρυάς Πιερίας ανάβει το λαμπάκι της βενζίνης. Το μάνουαλ έλεγε ότι με το που ανάψει έχεις υπόλοιπο καυσίμου 3 λίτρα. Με την πίεση του πλήκτρου MODE στα χειριστήρια της μηχανής, βλέπω τη μέση κατανάλωση 5.4 λιτρα/100χλμ. Η απόσταση που μου απομένει είναι περίπου 30 χιλιόμετρα. Μου φτάνουν τα καύσιμα μέχρι την Κατερίνη. Δεξί φλάς και έξοδο στον κόμβο εισόδου της πόλης της Κατερίνης. Πάμε στο πρατήριο για ανεφοδιασμό. Πήρε 14.2 λίτρα. Είπαμε, παίζουν πολλά ρόλο στα λίτρα της βενζίνης, δε βγάζεις απόλυτο αριθμό. Τα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι το σπίτι γίνανε σε ρυθμό χαλαρό, σα να ήθελα να δώσω χαλαρές ανάγκες στα άλογα, αν και σε όλο το ταξίδι δε έδειξαν σημάδια κούρασης ή κάποιο δισταγμό. Η θερμοκρασία του κινητήρα σε όλο το ταξίδι ήταν στη μέση σύμφωνα με την ένδειξη στην οθόνη του ΜΑΝΑ, το βεντιλατέρ άναβε όταν έπρεπε, όλα καλά. Σαν γενική εντύπωση η μηχανή είναι πολύ φιλική προς τον αναβάτη την ώρα του ταξιδιού, μέσα στην πόλη της Αθήνας εντός της κίνησης έδειξε καλή ευελιξία, ο όγκος και τα κιλά της είναι διαχειρίσιμα και δε τα δείχνει. Ισορροπεί και ελίσσεται σα μικρό. …. Φτάνω κάτω από το σπίτι. Παρκάρω, κατεβάζω το σταντ, τραβάω χειρόφρενο, ξεπεζεύω. Τη χαϊδεύω στα πλευρά. Με έφερες στο σπίτι, με έφερες σε αυτούς που αγαπώ και νοιάζονται για εμένα. Κοίταξα το κινητό γεμάτο με αναπάντητες μιας και τα τελευταία 300 χλμ. βγήκαν μονορούφι. Κοιτώ στον ουρανό και μονολογώ «Αυτή η βόλτα αφιερωμένη σε εσένα φιλαράκι, Αντώνη, που μαζί χαλβαδιάζαμε σα παιδιά την Aprilia, που κάποια μέρα λέγαμε ότι θα κάναμε δικιά μας.» Καλό Παράδεισο. Αντώνη θα σε θυμόμαστε. Μπαίνω στο σπίτι, χάνομε στις αγκαλιές της οικογένειας. Μπανάκι και πριν το καταλάβω φλέρταρα με το μαξιλάρι. Λίγο πριν χαθώ στην αγκαλιά του Μορφέα, προλαβαίνω να σκεφτώ «Αύριο να πάρω το Βασίλη για καφέ να τη δει». …..
  6. 10.500 Χιλιόμετρα. Αλλαγή ελαστικών. Dunlop Scootsmart 130/60/13 τα νέα. Πρώτες εντυπώσεις πάρα πολύ καλές. Το Scooter συνεχίζει να είναι αξιόπιστο. Λάδια, βαλβολίνες, στις 10.000 έγινε ρύθμιση βαλβίδων πλαστικά δεν ξεθώριασαν. Στην εξάτμιση ξεκόλλησε μία βάση, την οποία και κώλυσα και τώρα είναι εντάξει. Καθημερινές μετακινήσεις, εκδρομούλες, δεν το προβληματίζουν. Βενζίνη και φύγαμε….
  7. :thumbsup: :thumbsup: http://www.viamichelin.com/
  8. ΨΨΨΨΨΨΨΨ!!!!! ....άλλα επίπεδα επικοινωνίας! Χωρίς να σου μιλήσει <<το κορίτσι>>, το κατάλαβες!!!!
  9. Το υψόμετρο είναι 1680 μέτρα και όχι 1980 όπως από λάθος έχω γράψει. ....Ευχαριστώ.
  10. Καταφύγιο ΣΕΟ Κατερίνης «Σαρακατσάνα» ,Πιέρια Όροι 1980 μέτρα υψόμετρο «Απέναντι από τους Θεούς, μαζί με τις μούσες» Οι μέρες του Ιουλίου ζεστές στο κλινών Άστι, σε κάνουν να σκέπτεσαι την απόδραση. Αυτό και έγινε. Τηλέφωνο σε φίλους για Σαββατιάτικη απόδραση με τα Scooter, τα παπάκια, τα entouro και ότι διαθέτουν οι φίλοι. Ραντεβού το Σάββατο 28/07/2012, ώρα 08:00 το πρωί έξω από το 1ο Δημοτικό Σχολείο Κατερίνης. Το scooter μου, ZNEN 150cc, έτοιμο. Το ίδιο και οι δύο πάπιες της YAMAHA, σαν το παλιό καλό κρασί. Οι παρέα τριών φίλων είναι αποφασισμένη να φτάσει στα 1980 μέτρα υψόμετρο, στα Πιέρια όροι, στο καταφύγιο της Σαρακατσάνας. Η διαδρομή είναι περίπου 50 χιλιόμετρα, 100 με την επιστροφή. Οι ετοιμασίες φορτώθηκαν στην μπαγκαζιέρα και σε τσάντες. Όλα όσα χρειάζονται για ένα καλό μπάρμπεκιου, παϊδάκια, κοτομπουτάκια, λουκάνικα χωριάτικα, τσιπουράκι, ντοματούλες, μελιτζάνες, τυράκι. Σχάρα μην πάρετε, έχει στο καταφύγιο ψησταριά. Ξεκινάμε…. Από την πόλη της Κατερίνης παίρνουμε τον επαρχιακό δρόμο Κατερίνης – Ελασσόνας. Ασφαλτινος δρόμος επαρχιακός, με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση. Το πρώτο χωριό που συναντάμε είναι ο Σβορώνος. Στα χωράφια ο κόσμος του μόχθου έχει πιάσει δουλειά από νωρίς, να προλάβει τη ζέστη. Γυναίκες με μαντίλες σκυμμένες μέσα στα καρίκια (αυλάκια) του καπνού, μαζεύουν φύλο φύλο το βιος. Περνάμε έξω από το πλατανόδασος, ένα άλσος με πλατάνια, ωράια για να κάτσεις αλλά για μας είναι νωρίς. Μόλις ξεκινίσαμε. Το γέρικο πλατάνι ανοιξε λες και θέλει να βάλει στην αγκαλιά του το εκκκλησάκι. Η διαδρομή συνεχίζει ασφάλτινη, ελαφρά ανηφορική. Συναντάμε το επόμενο χωριουδάκι, το Μοσχοχώρι. Το διασχίζουμε και συνεχίζουμε. Σε λίγο φτάνουμε στη διασταύρωση και στρίβουμε δεξιά για Βρύα-Ρητίνη. Άσφαλτος αλλά η ανηφόρα μεγαλώνει. Λίγο έξω από τη Βρύα έχει μια βρύση. Μια στάση για μια ανάσα και ξανά πάνω στη σέλα. Το επόμενο χωριό είναι η Ρητίνη. Πίνουμε ένα καφέ στην πλατεία του χωριού. Οι ντόπιοι μας ενημερώνουν για τα μαντριά που θα συναντήσουμε στο δρόμο και για τα σκυλιά. Απέναντι από το σχολείο της Ρητίνης είναι ο δρόμος που παίρνουμε για Σαρακατσάνα. Λίγα μέτρα και η άσφαλτος τελειώνει. Αρχίζει ο χωματόδρομος. Η διαδρομή από εδώ και πάνω θέλει προσοχή γιατί έχει λίγες νεροφαγιές αλλά και φυτευτές πέτρες που μπορούν να σου σκάσουν και το λάστιχο. Προσοχή επίσης και στην ομορφιά του περιβάλλοντος να μην σας αποσπάσει την προσοχή από την οδήγηση γιατί η χαράδρα είναι βαθιά! Το τοπίο μοναδικό.Όλος ο δρόμος είναι με πανοραμική θέα τον κάμπο της Πιερίας και τον Θερμαϊκό κόλπο. Νάτος και ο βράχος ο πουτσαρίς, και μην ρωτάτε γιατί πήρε το όνομα αυτό! Πανύψηλες οξιές σε αφήνουν να περάσεις από κάτω τους προσφέροντας άπλετη την σκιά τους. Η χλωρίδα και η πανίδα πλούσια. ΟΙ μυρωδιές τις φύσης περνάνε κάτω από την ζελατίνα του κράνους. Αν είσαι τυχερός και πετύχεις την εποχή θα βρεις και αγριοφράουλες. Μικρές αλλά….λουκούμι. Τα σκυλιά στα μαντριά τελικά μάλλον επηρεάστηκαν από την ζέστη και μας κοιτάνε βαριεστημένα καθώς περνάμε από μπροστά τους. Αν και στην Κατερίνη έσκαζε ο τζίτζικας από τη ζέστη, όσο ανεβαίναμε τόσο δρόσιζε. Για κάθε 100 μέτρα υψόμετρο που ανεβαίνεις χάνετε και ένας βαθμός κελσίου (περίπου). Πινακίδες σε ενημερώνουν σε όλη τη διαδρομή για το που πρέπει να στρίψεις για να φτάσεις στην Σαρακατσάνα. Μια αγέλη με άλογα ξαποσταίνει λίγο κάτω από το καταφύγιο, έχουν και ένα μικρό πουλαράκι. Φτάνουμε στο καταφύγιο. Ένα μικρό αυλάκι με νερό είναι το τελευταίο εμπόδιο που πρέπει να διαβούμε για να μπούμε στην αυλή του καταφυγίου. Το Scooter τα κατάφερε! Έφτασε χωρίς πρόβλημα και εδώ. Στο καταφύγιο αυτό τον καιρό γίνονται εργασίες επιδιόρθωσης. Πλέων το έχει αναλάβει ο ίδιος ο ΣΕΟ Κατερίνης και ο δραστήριος Πρόεδρός του, Πέτρος Μήλιος. Το τηλέφωνό του 23510 46462, 6979842633 (http://seokaterini.blogspot.gr/) για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με την δυνατότητα φιλοξενίας στο καταφύγιο Σαρακατσάνα και για κλείσιμο κρεβατιών. Παραθέτω και κάποιες πληροφορίες για το καταφύγιο και την περιοχή: Είναι ένα μικρό οροπέδιο, σε ύψος 1700 περίπου μέτρων, με θέα στο Θερμαϊκό Κόλπο και τον Όλυμπο, μέσα σ’ ένα πανέμορφο πευκοδάσος. Το πιο όμορφο μέρος της Ελλάδας, όπως λένε οι ντόπιοι κάτοικοι, διάλεξε ο ΣΕΟ Κατερίνης, για να χτίσει σε ύψος1680 μ. το καταφύγιό του. Διαθέτει 90 κρεβάτια, σάλα, οργανωμένη κουζίνα και ότι άλλο θα ήθελε ο επισκέπτης που επιθυμεί να γνωρίσει τα Πιέρια όρη. Για τους φίλους του βουνού υπάρχουν μικρές διαδρομές και δίκτυο σημαδεμένων μονοπατιών για πεζοπορία, δασικοί δρόμοι για ποδηλασία και αναρριχητικό πεδίο 5-25 μέτρων. Η διαδρομή από τη Ρητίνη μέχρι το καταφύγιο , διάρκειας 45΄ λεπτών της ώρας, είναι ένα συνεχές μπαλκόνι με θέα το Θερμαϊκό Κόλπο, την Πιερία και τον Όλυμπο. Η πρόσβαση όμως σ’ αυτό με συμβατικά αυτοκίνητα δεν είναι εύκολη λόγω της κακής κατάστασης του δασικού δρόμου (μόνο το 1/3 είναι σε καλή κατάσταση). Γι΄ αυτό η περιοχή απαξιώνεται συνεχώς. Από το καταφύγιο αρχίζουν ορειβατικές διαδρομές προς τις κορυφές των Πιερίων. Από μία δε από αυτές, το ΄΄ Κούρασμα΄΄, μπορεί κάποιος να αγναντεύει και από την άλλη πλευρά των Πιερίων, προς την Κοζάνη. Με πεζοπορία μπορούμε να φτάσουμε στη Σαρακατσάνα με μία ορειβατική διαδρομή 4 ωρών, σχετικά ομαλή με αφετηρία το δημοτικό αναψυκτήριο Ρητίνης, την ΄΄Παλαιοπαναγιά΄΄. Για τους λάτρεις των πιο δύσκολων διαδρομών, υπάρχει η διαδρομή που ξεκινάει από την περιοχή ΄΄ Πιστιριές΄΄ με απότομες κλίσεις και άγρια ομορφιά, διάρκειας 3 ωρών. Η περιοχή ανήκει στο Δημόσιο. Ένα μικρό μέρος είχαν κατοχυρώσει οι κάτοικοι της Ρητίνης και οι Σαρακατσάνοι(Βοσκοί που έρχονταν κάθε χρόνο από τον Μάιο μέχρι τον Ιούνιο με τα ζώα τους) για να βόσκουν τα κοπάδια τους. Οι Σαρακατσάνοι είχαν δημιουργήσει κονάκια και έρχονταν οικογενειακώς οργανωμένα και με δασκάλους για τα παιδιά τους. Δεν επέτρεπαν τους Ρητινιώτες να ανεβαίνουν στην περιοχή τους και υπήρχε μία διαρκής σύγκρουση μεταξύ τους. Η περιοχή πήρε το όνομα της από μία νεαρή Σαρακατσάνα που πέθανε και τη θάψανε εκεί. Οι ντόπιοι αναφέρουν ότι οι συγκρούσεις ήταν συχνές. Λέγεται συγκεκριμένα ότι, όταν κάποιος κάτοικος της Ρητίνης πήγε στην περιοχή των Σαρακατσάνων, για να βρει τα ζώα του που του είχαν ξεφύγει, αυτοί τον έπιασαν και τον έδεσαν σε ένα δένδρο. Όταν κατάφερε να λυθεί ειδοποίησε τους συγχωριανούς του, οι οποίοι πήγαν και συγκρούστηκαν μαζί τους, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας νεαρός Σαρακατσάνος. Το 1940-41 οι ντόπιοι στρατιώτες μετά την επιστροφή τους από τον πόλεμο έκαψαν τα κονάκια και έδιωξαν τους Σαρακατσάνους, οι οποίοι έφυγαν και δεν ξαναγύρισαν στην περιοχή. Άφησαν, όμως, το όνομα της περιοχής, για να θυμίζει το πέρασμά τους από το όμορφο βουνό των Πιερίων.(πηγή: www.ritini.gr) ….γεράκια πετάνε πάνω από τις κορυφές, τα μανιτάρια δεν δισκολεύεσε να τα βρεις και να τα μαζέψεις, η θέα και το τοπίο μοναδικό και μαγικό. Ζέστη;;;; Τι είναι αυτό! Και ζακετούλα να είχα θα την φόραγα. Δροσιά! Στο εν τω μεταξύ τα κάρβουνα έχουν γίνει και πάνω τους ξεκουράζονται τα παϊδια, τα λουκάνικα, τα κοτομπουτάκια, οι μελιτζάνες. Ωραίο περιβάλλον, καλή παρέα, τσιπουράκι, μεζεδάκι. Λίγο λαδάκι πάνω στη σκασμένη ψητή μελιτζάνα αρκεί για να γίνει λιχουδιά πρώτη για το στην υγειά σας. Νάσου και ο τσομπάνος ο Αποστόλης. Κόπιασε στην παρέα μας. Ένα ποτηράκι και ένα πιρούνι και για σένα. Χίλιοι καλοί χωράνε. Μέσα από την κουβέντα μάθαμε για την περιοχή και της ομορφιές που είδη βλέπαμε. Τα νερά γάργαρα και κρύα τρέχουν όπως αναβλύζουν από την βρύση, χωρίς μπάμπαλα και χλώριο, όπως λέει και ο Αποστόλης. Κατευθείαν από την πηγή. Η ώρα περνάει και δυστυχώς πρέπει να πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού, αργά πλέον το απόγευμα, μετά τον καφέ και το καθάρισμα του μέρους που μας φιλοξένησε. Ο δρόμος κατηφορικός, θέλει προσοχή στο φρενάρισμα και στις νεροφαγιές που αν πέσεις μέσα σε πάνε και δεν πας! ….οι στροφές και τα χιλιόμετρα περνάνε, η Κατερίνη μας υποδέχεται με ζέστη. Γιατί κατεβήκαμε; http://img809.images...id=p1010678.jpg
  11. Ο σύνδεσμος για τις φωτογραφίες στην αρχική ανάρτηση, σταμάτησε να λειτουργεί. Για να δείτε τις φωτογραφίες, δείτε το βίντεο:
×
×
  • Create New...