Παναγιώτης Κ.

Ανακοινώθηκε από την FIM το καλεντάρι του Παγκοσμίου Κυπέλλου Τουρισμού: http://www.motoe.gr/touristiko/anakoinoseis/120-world-touring-challengeΜε τον τέταρτο γύρο να γίνεται στην Ελλάδα, είναι μια πρώτης τάξεως (και με χαμηλό κόστος) ευκαιρία για όσους θα ήθελαν να πάρουν μια γεύση (και βαθμολογία) Παγκοσμίου Κυπέλλου.Ραντεβού εκεί.

Περιμένω με αγωνία την νέα έκδοση...... My story was short and sorry θα ήταν ένας καλός τίτλος. Στο καλό "πέτσινε".

Αυτό που έβαλες είναι οι διανυκτερεύσεις του επομένου, του 2020. Φυσικά οι διαδρομές δεν θα έχουν ίχνος αυτοκινητόδρομου.

Γίνεται να "κυνηγιέσαι" στα Ιταλικά Πάσσα με ένα Benelli Sei, μια INDIAN, μια Brough Superior, ένα Moto Guzzi LeMans, και οι Carabinieri με Aprilia CapoNord 1200 & AlfaRomeo Alfetta να σου ανοίγουν τον δρόμο; Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, να βρίσκεσαι και σε κοινά σημεία συγκέντρωσης και με μερικά ονειρικά αυτοκίνητα;Αν συμμετέχεις στο MotoGiro d' Italia, γίνεται......Εδώ και τρία χρόνια έχω την χαρά να συμμετέχω σε αυτόν το καταπληκτικό θεσμό, και τα παραπάνω είναι μία μόνον πτυχή του τί βιώνει ένας μοτοσυκλετιστής που συμμετέχει.Σε αυτό να προσθέσουμε τις εκπληκτικά ψαγμένες (και σχεδόν πάντα άδειες) διαδρομές, την λεπτομερή σήμανση, την επί μια σχεδόν εβδομάδα καθημερινή παρέα με λάτρεις της μοτοσυκλέτας (πολλοί από αυτούς από αρκετά έως πολύ επώνυμοι), τις επισκέψεις σε κάστρα και καστροχώρια, τις στάσεις για "φουλάρισμα" των αναβατών και πολλά ακόμη και ενδιαφέροντα (όπως, ας πούμε, το να μπεις με ΥΑΜΑΗΑ στο εργοστάσιο της Ducati, κάτι που όπως καλά ξέρουν όσοι το έχουν επισκεφθεί, είναι προνόμιο αποκλειστικά των Ducati και μόνον). Διοργανώνεται εδώ και χρόνια από το Motoclub Terni, και πρόκειται για έναν αγώνα προσανατολισμού και ακριβείας, ανοιχτό στον κάθε έναν, ανεξαρτήτως μάρκας και ηλικίας (μηχανής και αναβάτη). Εννοείται πως υπάρχει άλλη κατάταξη για τις ιστορικές και άλλη για τις μοντέρνες μηχανές (για όποιον θέλει να ασχοληθεί με το διαγωνιστικό μέρος, εγώ απλά απολαμβάνω τις διαδρομές, τα τοπία και την παρέα). Οι συμμετέχοντες/συμμετέχουσες (ω ναι, τρέχουν και αρκετές γυναίκες καθώς και μερικά δικάβαλα) είναι από ολόκληρη την υφήλιο και με κάθε τύπο, χρονολογία, κυβισμό και ηλικία μηχανής.Οι έχοντες FB μπορούν να πάρουν μια ιδέα από εδώ: Motogiro 3Οι υπόλοιποι θα αρκεστείτε στις δικές μου φώτο:Και αρχίζουμε με την "προβοκατόρικη" φώτο στο Borgo Panigale το 2017: Ο "συνοδός" καραμπινιέρος μας: Η κυρία έρχεται κάθε χρόνο από την Χαβάη για να τρέξει: και διάφορες φετινές: Όποιος ενδιαφέρεται ας έχει ελεύθερο το τέλος Μαΐου και ας παρακολουθήσει τις εξελίξεις εδώ: https://www.motogiroitalia.it/

Ψάχνω, αλλά νομίζω πως δεν έχεις τα "τυπικά προσόντα.........

Και μερικές σκόρπιες σκέψεις............Η Bony........ ένα μηχανάκι που σε πέντε μέρες πήγε σε τόσο χώμα που μάλλον κανείς ιδιοκτήτης της δεν θα τολμήσει. Επιφυλακτικά στην αρχή, πιο ξεθαρρεμένα αργότερα, ντριφτάριζε όμορφα στις χωμάτινες φλαταδούρες, "με έκανε μάγκα" με τις μαλακές της αναρτήσεις και το ενδοτικό της πλαίσιο που προειδοποιούσε και συγχωρούσε. Αυτά που στα ασφάλτινα στροφιλίκια με ενοχλούσαν, με βοήθησαν να απολαύσω το χώμα. Τρελλό, έ; Ο Καναδάς.......... δεν ξέρω πόσο σκληρή μπορεί να είναι η ζωή εκεί τους χειμώνες, αλλά, αν μπορούσα, άνετα θα περνούσα εκεί τα καλοκαίρια μου. Πολιτισμός, ανθρώπινη επαφή, ζεστοί άνθρωποι, καθαριότητα, τάξη......... Αχ Ελλάδα, πόσο πολύ με πονάς κάθε φορά που επιστρέφω.

Δρόμοι και εικόνες του Καναδά, που λάτρεψα:

Το επόμενο πρωί, η πρώτη εικόνα έξω από την πανσιόν μου: Μαζευόμαστε στο κλειστό γήπεδο χόκεϊ για ενημέρωση, με "οδηγίες προς ναυτιλομένους", μοίρασμα Road Books και χαρτών, έλεγχο εξοπλισμού. Οι ομάδες πέφτουν με τα μούτρα στους χάρτες για την επιλογή στρατηγικής και διαδρομών: Οι χάρτες, με την συνεργασία της Δασικής Υπηρεσίας, λεπτομερέστατοι: Οι κυρίες της οργανωτικής ομάδας παρακολουθούν στις οθόνες τους το στίγμα όλων των συμμετεχόντων, τόσο την τήρηση του κανονισμού (που απαγορεύει την απομάκρυνση των μελών της ίδιας ομάδας πάνω από 500 μέτρα ο ένας από τον άλλον) όσο για την ασφάλειά τους. Μια ματιά στο πάρκινγκ, να δούμε τί παίζει από μηχανάκια: .............και έλεγχος για το σπρέι πιπεριού και τους αναμεταδότες (transponders) πριν την εκκίνηση: "My" Dream team σε μία στιγμή ξεκούρασης πάνω σε ένα φέρρυ, σε διέλευση λίμνης Ανεφοδιασμός βενζίνης στην μέση του πουθενά: Οι "παλαίουρες" ίσως θυμηθούν τις αντίστοιχες αντλίες ανάμειξης βενζίνης με διχρονόλαδο. Σε άλλη μια "μέση του πουθενά" βρίσκω αυτό: .... που διαθέτει ΑΥΤΟ: Ο μόνος καλός καφές που ήπια στον Καναδά, και που μόλις η ιδιοκτήτρια ακούει πως είμαι από Ελλάδα, κερασμένος.

Βγαίνω στα σβέλτα από το Βανκούβερ και πιάνω τα βουνά, και τα δάση και τις λίμνες. Η ποιότητα της ασφάλτου "εξωπραγματική" για τα δικά μας δεδομένα, η χάραξη σκαρφαλώνει βουνά, διασχίζει δάση και αγκαλιάζει λίμνες. Οι λίμνες.......... μακρόστενες (η ονομασία τους είναι Arrows Lakes - προέρχεται προφανώς από το επίμηκες σχήμα τους), που είτε τις περικυκλώνεις είτε χρησιμοποιείς τα μικρά φέρρυ (σαν μπάριζες, ενίοτε μάλιστα και με συρματόσχοινο) που τις διασχίζουν, και, μιας και αποτελούν μέρος του εθνικού οδικού δικτύου, η διέλευση είναι δωρεάν. Περιμένοντας το φέρρυ για απέναντι: Στον Συμπληρωματικό Κανονισμό της εκδήλωσης μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα: Το πρώτο ήταν η υποχρεωτική προμήθεια σπρέυ πιπεριού για αρκούδες, το δεύτερο η επισήμανση πως στα περισσότερα τροχαία εμπλεκόταν ελάφια....... Αρκούδες δεν συνάντησα, αλλά από ελάφια χορτάσαμε. Αραιοκατοικημένος ο Καναδάς, ακόμη πιο αραιοκατοικημένη η ενδοχώρα, μπορεί να οδηγείς για πολλή ώρα χωρίς να συναντήσεις άλλο όχημα.......... μαγεία. Και, κάπου-κάπου, αγροτόσπιτα που οι ιδιοκτήτες "εκθέτουν" τις συλλογές τους: Και εδώ, πραγματικά πόνεσε η ψυχή μου. Παρατηρήστε το σκουριασμένο κουφάρι στα αριστερά, πρόκειται για μια AC Cobra 427........ Κάποτε ήταν (και αν είναι τυχερή ίσως στο μέλλον γίνει) σαν αυτήν: Φτάνω στο Nakusp, τον προορισμό μου, και οι "αμερικανιές" συνεχίζονται: Δεν θα με χαλούσε, μα καθόλου λέμε......

Να 'μαι λοιπόν να προσγειώνομαι στο Βανκούβερ με Α.Σ. να πάρω το νοικιασμένο μηχανάκι που με περίμενε (περισσότερα επί του θέματος παρακάτω) και να κατευθυνθώ στο Nakusp (https://goo.gl/maps/xQn86Wjafrs), μια μικρή κωμόπολη 730 χιλιόμετρα, δυο οροσειρές και πέντε λίμνες παραπέρα, όπου εδώ και λίγα χρόνια διοργανώνεται το Monashees Mountain Madness. Η ενοικίαση μηχανής στον Καναδά είναι μια δύσκολη (και ακριβή) υπόθεση, πολύ μικρή η μοτοσυκλετιστική σεζόν (δύο μήνες με το ζόρι), ακριβές οι μηχανές, μικρό το ενδιαφέρον, και έτσι, αν και ψαχνόμουνα από έξι μήνες πριν, βρίσκομαι να οδηγώ αυτό: ...που παραδόξως, όχι μόνον δεν μου χάλασε το όνειρο, αλλά έδωσε μια "παλιακή" αίσθηση στην όλη φάση, σαν την εποχή πριν την εξειδίκευση και "κατηγοριοποίηση" των μηχανών, τότε που μηχανές σαν αυτήν έκαναν τα πάντα.Στα Καναδικά βουνά με Bony, λοιπόν.

The Bucket list, το καλάθι με τις επιθυμίες, τα πράγματα που θες να κάνεις στην ζωή σου. Όχι τα "τυποποιημένα", τα "μαζικά", "τα 10 μέρη που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις" και παρόμοια γλυκανάλατα, αλλά αυτά που βγαίνουν από τα βάθη της ψυχής σου, οι μύχιες επιθυμίες σου. (Θα έχετε δεί φαντάζομαι το ομώνυμο φίλμ με τον Jack Nicholson και τον Morgan Freeman - αν όχι, δείτε το). Ψηλά λοιπόν στην δικιά μου λίστα, ήταν το να βολτάρω με μηχανάκι στα ατελείωτα δάση και τις λίμνες της Βρετανικής Κολούμπια, εκεί στην Δυτική Ακτή του Καναδά...........Αν και γενικά "το έχω" με τις περιγραφές, δυσκολεύομαι ακόμη να μεταφέρω στο χαρτί τα συναισθήματα που μου γέννησε η πραγματοποίηση αυτής της "ευχής" μου.Το "όνειρο" είχε δημιουργηθεί από εικόνες, βιβλία και αφηγήσεις για ψηλά βουνά και απέραντα δάση, κοιλάδες και φαράγγια με ατελείωτες λίμνες, πυκνή βλάστηση, παρθένα φύση και άγρια ζωή.

Παρά τις συμβουλές γνωστών, το μηχανάκι θα δοθεί όπως είναι, φορτωμένο με όλα τα εξτρά, δεν έχω τον χρόνο (ούτε το πάει η ψυχή μου) να το γδύσω και να πουλάω κομμάτι - κομμάτι.Είναι το ΧΤΖε με τις ηλεκτρικόες αναρτήσεις και έχει σήμερα 64.000 χλμ όλα σε ταξίδια, τα περισσότερα στην Ευρώπη και μονοκάβαλος, η γυναίκα μου έχει την δικιά της μηχανή και συνήθως πάμε και με τα δυο μηχανάκια στα ταξίδια μας.Από εξτρά έχει επάνω τα πάντα που διαθέτει η Γιαμάχα για αυτό, (ποδιές, θερμαινόμενα, Ακράποβιτςμε το κάρμπον προστατευτικό, πλαϊνές βαλίτσες (με τους ίδιους μύλους με τον διακόπτη), ανεμοθραύστες, προβολείς ομίχλης, μέχρι και τα αυτοκόλλητα-προστασίες ρεζερβουάρ, σύνολο πάνω από 5.000 €. Επίσης έχει (από την Τούρατεκ) και δύο ακόμη προβόλια (έχω ψύχωση με τον φωτισμό λόγω πολλών νυχτερινών ταξιδιών, άλλο ένα 500άρικο) και προσθήκη-πέταλο για το πλαϊνό σταντ 50€. Τα αξεσουάρ της ΥΑΜΑΗΑ και τις τιμές τους μπορείς να τις δείς εδώ: https://www.yamaha-motor.eu/gr/el/products/motorcycles/adventure/xt1200ze-super-t-n-r/accessories/#/Στα 60.000 χλμ , πέρα από τα προβλεπόμενα (λάδια, όλα τα ζουμιά, μπουζί κλπ, άλλαξα και προληπτικά όλα τα ρουλεμάν τροχών. Επίσης πριν από 1.500 περίπου χλμ. φορέθηκαν τα καινούργια Micehlin Road 5.Η αριστερή βαλίτσα έχει ένα μικρό εξωτερικό βούλιαγμα και ένα σημαδάκι το αριστερό φέρινγκ που προήλθαν όταν υποχώρησε η ελληνική ποιοτική άσφαλτος (μετά πήρα το πέταλο για τον πλαγιοστάτη).Την κεντρική μου βαλίτσα (μεταλλική, δεν είναι ΥΑΜΑΗΑ) την κρατάω (λόγω αυτοκόλλητων) και θα βάλω ίδια, καινούργια, 40άρα ή 50άρα, ό,τι θέλει ο μελλοντικός κάτοχος.Εννοείται πως όλα τα σέρβις γίνονται στην αντιπροσωπεία της Γιαμάχα (Γιαμάχα Ανδρεάδης στην Ξάνθη)Τα μηχανάκια μου τα έχω πάντα μέσα στο σπίτι, μηδέν ήλιος, σκόνη ή υγρασία (και πάνω σε μοκέτα, παρακαλώ).Η τιμή της καινούργια είναι σήμερα 17.600 € χωρίς τα παραπάνω αξεσουάρ, με αυτά περνάει τα 22.000 €, και ζητάω 14.500 €.

..... και οι υπόλοιποι χρειάζονται κυάλι για να σε δούνε.........

Για όσους θέλουν να έχουν προσωπική άποψη, αυτήν την εποχή "τρέχει" προσφορά γνωριμίας με το ΝΙΚΕΝ από την εταιρεία ενοικιάσεων SIXT. 50€ την ημέρα με απεριόριστα χιλιόμετρα.

Δεν ξέρω αν είναι το ίδιο ακριβώς, εμένα μου το έστειλαν στην Καβάλα την Δευτέρα. Μπορεί όμως να ήταν.

Έφαγα τώρα μια φλασιά και σας την μεταφέρω:Φύγαμε από Καβάλα Τετάρτη απόγευμα και επιστρέψαμε Δευτέρα βράδυ έχοντας κάνει 3.100 χιλιόμετρα. Από όπου και να το δείς, πολύ χιλιόμετρο.Την Δευτέρα κάναμε "μονορούφι" το Σεράγεβο - Καβάλα (901χλμ)Την Τρίτη το πρωί ξέρετε ποιά ήταν η πρώτη μου δουλειά; Να κάνω μια βόλτα με το ΝΙΚΕΝ, έτσι χωρίς να έχω να πάω κάπου, 37 χιλιόμετρα έτσι, απλά και μόνον για τη απόλαυση. Και για το ΧΑΜΟΓΕΛΟ πίσω από το κράνος.

Κλείνοντας, μια σύντομη σύνοψη:Είχα την εξαίρετη τύχη να οδηγήσω αυτό το εξαίρετο μηχανάκι για 3.104 χλμ., σε κάθε δυνατή συνθήκη και κατάσταση.Πραγματικά έψαχνα λόγο για να να μην το αγοράσω, δεν βρήκα ούτε μια έστω χαζοδικαιολογία. Αν με ρωτούσαν τί θα ήθελα ακόμη, "ψειρίζοντας την μαϊμού" θα απαντούσα λίγο μεγαλύτερη σχάρα και χούφτες, ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ. Φώτα εξαιρετικά, κινητήρας - διαμάντι, αναρτήσεις από άλλον πλανήτη, φρένα, άνεση, προστασία, όλα στον υπερθετικό........Και μετά έρχεται αυτό το κράτημα. Δεν περιγράφεται ρε παιδιά η αίσθηση του "εγώ πάω και άλλο, όσο εσύ μπορείς, εγώ άλλο τόσο" που σου δίνει. Εμπιστοσύνη με αίσθηση (feedback που λένε και στο χωριό μου), ένα μπροστινό ακλόνητο ακόμη και σε ό,τι είδους έκπληξη, σαμαράκια, λακκούβες ή ό,τι άλλο μας προσφέρουν απλόχερα οι Ελληνικοί δρόμοι, και ένα πίσω που, απλά, είναι "καταδικασμένο" να ακολουθεί το μπροστά.Το τελικό συμπέρασμα μάλλον το έχετε ήδη ψυχανεμιστεί:Πωλείται το Super Tenere, ΑΜΕΣΑ, με πολύ αγάπη και πολλές αναμνήσεις φορτωμένο. Το ΝΙΚΕΝ είναι προ των πυλών (του γκαράζ μου).

Μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι κινούμαστε περιηγητικά με σβέλτους ρυθμούς (εκτός από τις φωτογραφικές μου "αλητείες") και εκεί το ΝΙΚΕΝ καίει γύρω στα 4,5 λιτρα/100χλμ. Αυτονομία πάνω από 300 χλμ δηλαδή μέχρι την ρεζέρβα, μια χαρά. Διανυκτέρευση στην Λίμνη Βράνα, σε ένα Οθωμανικό οχυρό - χάνι. Το μεσημέρι της Κυριακής χωρίζουν οι δρόμοι μας και εμείς παίρνουμε την διαδρομή για Μόσταρ και μετά Σεράγεβο για διανυκτέρευση. Η διαδρομή μέσα στην Βοσνία φανταστική (με λίγη Κυριακάτικη κίνηση), το Μόσταρ συγκλονιστικό. Ένα κομμάτι της διαδρομής για Σεράγιεβο θυμίζει πολύ τον Μπράλο. Εκεί, ενώ κινούμαστε σβέλτα, ακούμε πίσω το χαρακτηριστικό ουρλιαχτό από τετρακύλινδρα, είναι μια παρέα που ανεβαίνει μαλιοκούβαρη, δέρματα, καμπούρες, ξύστρες, όλο το καλαμπαλίκι. Με το που μας περνάνε, κάτι με τσιγκλάει και το πλακώνω και εγώ. Ο δρόμος φαρδύς, με πολύ καλή χάραξη και πρόσφυση, βρίσκομαι να "παίζω" και εγώ μαζί τους, οι τελευταίοι δεν πίστευαν στα μάτια τους να βλέπουν έναν τουρίστα, με το λουκάνικο στην σχάρα και χωρίς να βγάζει γόνατα και αγκώνες, να τους περνάει μέσα στις στροφές, στο "γήπεδό τους". Αβίαστα παίδες, πραγματικά αβίαστα και σχετικά φυλαγμένα μιας και ο δρόμος άγνωστος. Η επιστροφή Σεράγιεβο - Καβάλa ήταν 901 χλμ. "μονορούφι", τρείς στάσεις για βενζίνη & καφέ και πάλι στον δρόμο. Τα πρώτα 250 χλμ βουνίσιο στροφιλίκι, τα υπόλοιπα αυτοκινητόδρομος και επαρχιακοί. Εκεί (ξανα)εκτίμησα την άνεση της σέλας, την εξαιρετική ανεμοκάλυψη που, πέρα από το ότι σεν αφήνει τον αέρα να σε κουράζει, δεν επιτρέπει σε κανενός είδους έντομα να σου λερώσουν το κράνος και τα ρούχα (και είμαι 1.85). Πρώτη φορά γυρνάω από ταξίδι και το μπουφάν δεν θέλει απεντόμωση.

Η στάση οδήγησης είναι προς στα μέτρα των Tracer ή GS και όχι προς VFR.

Μιχάλη, στην φώτο με το γκρι κράνος είναι ο Πρόεδρος της ΜΟΤΟΕ, 1.95 ύψος και εντουράς, εξ' ου και το στήσιμο.

Οι επόμενες δύο μέρες κύλισαν με βόλτες σε επαρχιακούς δρόμους, σε χαλαρούς ρυθμούς. Εκεί (ξανα)εκτίμησα την σέλα και την γενικότερη άνεση που προσφέρει η μηχανή. Οι γωνίες χεριών - ποδιών σωστές, ο μοχλισμός του τιμονιού επίσης. Σε κάποιες διαδρομές έκανα και τον φωτογράφο, έφευγα μπροστά, φωτογράφιζα όλον τον κόσμο και μετά έτρεχα να τους προλάβω, να τους περάσω, να ξαναφύγω αρκέτα μπροστά κλπ. Καγκουριλίκι στο έπακρο δηλαδή. Εκεί θυμήθηκα πως ο φίλος με το Tracer μου είχε πει πως το μηχανάκι έχει και quick-shifter. Καρυρώνεις το γκάζι και απλά είσαι σε διαδικασία συνεχούς εκτόξευσης προς τον ορίζοντα, χωρίς σκαλοπάτια και χασομέρια. Κάτι ακόμη, μικρό αλλά μερικές φορές πολύ χρήσιμο, η διάμετρος στροφής είναι πολύ μικρή, σε πάρκινγκ που οι υπόλοιποι γυρνούσαν με μανούβρα, το ΝΙΚΕΝ απλά γυρνούσε με την μία.

Ακριβώς όπως ένα GS Θανάση. Δεν είναι ΧΤ 600, δεν είναι όμως και Goldwing. Επίσης βοηθάει το τιμόνι που κόβει απίστευτα. Έχει και πλαγιοστάτη και ορθοστάτη. ΔΕΝ έχει κλείδωμα σε όρθια θέση όπως τα σκουτεροειδή, το άφησες - έπεσε, όπως ακριβώς μια μηχανή.

Το σημείο έναρξης της εκδήλωσης ήταν το Σιρκουί του Grobnik, στις 1 το μεσημέρι, 540 χλμ μακρυά. Ευκολάκι για τα θηρία μας που "κατάπιανε"την απόσταση σε κάτι λιγότερο από πέντε ώρες (με διπλή στάση για έλεγχο και στα Σερβικά και στα Κροατικά σύνορα).Διαπιστώνω πως τα 700 χλμ της προηγούμενης μέρα δεν έχουν αφήσει σημεία κούρασης πουθενά στο κορμί μου, ούτε καν στα μαλακά μόρια. Και ο σημερινός ρυθμός είναι αντίστοιχος, 170 - 200 (πραγματικά, στο GPS) είναι η σταθερή μας ταχύτητα. Με αυτές τις ταχύτητες το ΝΙΚΕΝ βγάζει 200 - 230 χλμ μέχρι την ρεζέρβα, τουτέστιν περίπου 7 λίτρα/100 χλμ. Το ίδιο και το SuperTenere, αλλά εκείνο έχει 25 λίτρα ρεζερβουάρ, οπότε οι στάσεις στα βενζινάδικα καθορίζονται από εμένα.Συναντιόμαστε με τους φίλους, ο Προεδρος της FIM-Europe με το Paneuropean, ο Γενικός Γραμματέας με ενα XR1000, ο Νομικός Σύμβουλος με το GS 1250, ένα Aprilia Caponord 1200, μερικές Μουλτιστράντες, όλα σε χέρια πολύ έμπειρων και ταξιδεμένων μοτοσυκλετιστών (μερικοί είναι και παλιοί αγωνιζόμενοι, άλλοι σε πίστα και άλλοι σε χώμα). Το ΝΙΚΕΝ σημείο συζήτησης και αντικείμενο πειραγμάτων (καλοπροαίρετων μόνον), ένας υποψιασμένος που το είχε οδηγήσεις σε παρουσίασή στην Αυστρία τους λέει: "περιμένετε και θα δείτε".Και μπαίνουμε πίστα.......... και κάπου εκεί η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Το μόνο που με δυσκόλεψε λίγο ήταν το XR 1000 του Γ.Γ., έφευγε πολύ στις ευθείες και τον μάζευα στις στροφές, μέχρι που εμπιστεύτηκα την διπλάσια επιφάνεια πέδησης που μου έδιναν τα διπλά λάστιχα, φρέναρα πολλά μέτρα μετά, και στο έβγα της στροφής ήμουν ήδη δυό βουνά μπροστά....... Αυτά. Στο γεύμα που ακολούθησε πάλι το ΝΙΚΕΝ ήταν το επίκεντρο, αλλά αυτήν την φορά, ούτε ένα πείραγμα, μόνον θαυμασμός και....ζήτηση για βόλτα. Σιγά μην, δεν σφάξανε.Εδώ να πω δυο λόγια για τον κινητήρα: Πρόκειται για ένα διαμάντι, με πολύ δύναμη από πολύ χαμηλά μέχρι τις 6.500στροφές, μετά μπαίνει στην μετάκαυση, τρελαίνεται και σου μακραίνει τα χέρια.

Η διαδρομή αυτή: https://goo.gl/maps/DzmsypNCz36QuybT6, συν κάτι τοπικές βόλτες πρόσθεσαν στο κοντέρ περίπου 3.100 χλμ, σε όλες τις δυνατές συνθήκες και σε κάθε είδους δρόμους. Το ταξίδι ξεκίνησε από την Καβάλα την Πέμπτη το απόγευμα στις 4.30 με πρώτη διανυκτέρευση Βελιγράδι, στα 690χλμ. Η διαδρομή μέχρι τα σύνορα τυπικός Ελληνικός επαρχιακός, το ΝΙΚΕΝ συμπεριφέρεται άψογα και ο Στέλιος με το SuperTenere αναγκάζεται να πηγαίνει τάπα για να ακολουθήσει τον χαλαρό ρυθμό μου.Από το Blagoevgrad και μέχρι την Nis, βροχή και φυσικά, νύχτα. Εδώ "έλαμψε" η σταθερότητα και η σιγουριά που εμπνέει το μπροστινό του ΝΙΚΕΝ, στον αυτοκινητόδρομο (με πολύ βροχή και καλή άσφαλτο), με cruise control στα 140, έπαιρνα άνετα τα χέρια από το τιμόνι, τόση σιγουριά. Η ανεμοβροχοκάληψη απλά κορυφαία, λίγες σταγόνες στο κράνος, αρκετά περισσότερες στα χέρια και στα πόδια, ο κορμός θεόστεγνος.Τα φώτα υπεράνω κριτικής, αυτοκινητάδικα θα έλεγα, με εξαιρετική ένταση και διασπορά δεν αφήνουν σκοτεινές γωνίες πουθενά.Μετά την Νις πλακωνόμαστε με ταχύτητες σταθερά πάνω από τα 170, να μαζέψουμε το κουβάρι, και μεσάνυχτα είμαστε Βελιγράδι. 690χλμ, δύο σύνορα, επαρχιακός + αυτοκινητόδρομος, τα μισά περίπου με βροχή, σε 7,5 ώρες.......... ξεκούραστα.Ιδιαίτερη μνεία στους καθρέφτες, η θέση τους αρχικά ξενίζει, αλλά το οπτικό πεδίο που παρέχουν είναι τεράστιο. Στα σύνορα Βουλγαρίας-Σερβίας φτιάχνουν τον δρόμο και σε ρίχνουν στον παλιό για 4.5 χλμ. Όπου παλιός=καλντερίμι, με καμπούρες, τσιμεντένια μπαλώματα και ό,τι άλλο φαντάζεσαι. Όρθιος στα μαρσπιέ, περνούσα αέρα. Στο ίδιο ακριβώς σημείο πριν δύο μήνες, με το Τενερέ, με πολύ πιο χαμηλές ταχύτητες, μου είχε φύγει το κινητό από την βάση του, για τέτοιο κοπάνημα μιλάμε. Σε "κανονικούς" Ελληνικούς επαρχιακούς δρόμους, το μπροστινό καταπίνει τα πάντα χωρίς να μεταφέρει κοπάνημα στα χέρια, ακόμη και σε στροφές με σαμαράκια ή ανωμαλίες, παραμένει ακλόνητο στην πορεία του. Ο μόνος τρόπος να το μεταφέρω σαν αίσθηση, θα έλεγα ένα μπροστινό από GS, με μεγαλύτερα περιθώρια πρόσφυσης αλλά και με αίσθηση του τί συμβαίνει εκεί κάτω.

Το Σ/Κ που μας πέρασε ο Πρόεδρος της ΜΟΤΟΕ και η αφεντιά μου, συμμετείχαμε στο FIM-Europe Club Meeting που φέτος έγινε στην Κροατία, ξεκινώντας από το Σιρκουί του Grobnik και καταλήγοντας στο Σίμπενικ. H Μοτοδυναμική (κατά την άποψή μου η διαχρονικά κορυφαία αντιπροσωπεία μοτοσυκλετών στην Ελλάδα) έκανε πάλι "το θαύμα" της. Έτσι λοιπόν βρέθηκαν στο γκαράζ μου (απ' έξω δηλαδή, μέσα δεν χωράει άλλο) τα παρακάτω εικονιζόμενα μηχανάκια της για να μας πάνε και να μας φέρουν, το SuperTenere 1200 XTZE για τον πρόεδρο (ως παλιός εντουράς και μάλιστα Πρωταθλητής) και το ΝΙΚΚΕΝ GT για τον υποφαινόμενο. Μετά τα περίπου 3.000χλμ που καλύψαμε θα ακολουθήσει αναλυτική παρουσίαση του ΝΙΚΚΕΝ, αλλά, αν έχετε κάναν γνωστό που πιθανόν να ενδιαφέρεται για το SuperTenere μου, κρατήστε τον ζεστό.......... Deza Vu Ο όρος προμνησία περιγράφει την αίσθηση ότι κάποιος έχει δει ή βιώσει ξανά στο παρελθόν μία κατάσταση. Συχνότερα χρησιμοποιείται ο όρος déjà vu (ντέζα βου) που στην γαλλική γλώσσα σημαίνει "ήδη ειδωμένο". Κάπως έτσι ένοιωθα από τα πρώτα χιλιόμετρα με το ΝΙΚΕΝ. Βλέπετε, όπως ίσως κάποιοι θυμούνται, μετά από μια τέτοια παραχώρηση της Μοτοδυνακικής, βρέθηκα με το SuperTenere: A test-ride too far……….. Στο ίδιο έργο θεατές λοιπόν;