Vrasidas

Κόλλησα ... πως ανεβάζω φωτο ? ...

Είναι πολλές οι φορές που αναρωτιέμαι εάν η Γη είναι τόσο μικρή ή μικρός τελικά είναι ο ορίζοντας του μυαλού μας. Σε ένα χρόνο και 4 συνολικά σύντομα ταξίδια, ένα Κινέζικο παπί περιπλανήθηκε με μεγάλη αξιοπρέπεια και άνεση σχεδόν σε όλη τη χώρα. Είναι στιγμές που κάθομαι μπροστά στην άψυχη οθόνη και κοιτώντας το χάρτη, η οθόνη παίρνει ζωή … όπως ένα παράθυρο που ανοίγει σε σπίτι ψηλά στον λόφο με θέα τον κάμπο χαμηλά και μακριά. Κοιτώντας το χάρτη την οθόνη τα πάντα γύρω παύουν να έχουν σημασία και η ουσία βρίσκεται εκεί μέσα, στις διαδρομές που το μυαλό χάνεται … Και εκεί ακριβώς είναι που αντιλαμβάνομαι πράγματα που για πολλά χρόνια ενώ τα αισθανόμουν και τα έβλεπα να περνούν μπροστά μου, δεν είχα την ωριμότητα ? … τη δύναμη ? … τη διάθεση ? … την εξυπνάδα ? … ή απλά δεν είχε έρθει η κατάλληλη ώρα ? … ποιος ξέρει … πράγματα που αδυνατούσα να τα βάλω σε μια σειρά, σε μια τάξη, να τα βάλω στα μπροστινά ράφια της καρδιάς και της ψυχής, σε εκείνα που αξίζουν και πρέπει … Πράγματα που πλέον έχω μια βαθιά πεποίθηση ότι αφορούν τον νόημα του ερχομού του ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο. Τα τελευταία χρόνια, ενώ κάθε φορά που φεύγω νιώθω ότι ένα ακόμα κομματάκι θα συμπληρώσει αυτή την αποθήκη με αυτό το “κάτι”, κάθε φορά μα κάθε φορά που επιστρέφω από έναν προορισμό, τόσο λιγότερος νοιώθω, τόσο πιο μεγάλο το κενό μέσα μου που πρέπει να καλυφθεί. Όσες περισσότερες εικόνες, μυρωδιές, συναισθήματα αποθηκεύω, τόσο περισσότερος χώρος δημιουργείται από αυτά που ζητάει η ψυχή. Και σε αυτό μεγάλο ρόλο παίζουν αυτά που γεύομαι βλέπω, ακούω, αγγίζω με τα δάκτυλα των χεριών μου ή με τα μάτια της ψυχής μου … όπως μια μαντινάδα, ένα ποτήρι τσικουδιά, ένα γνήσιο καλωσόρισμα … ακόμα και ανθρώπινες μορφές που αρχικά δείχνουν “άγριες” … Πριν λίγες ημέρες, μετά από κουβέντα με φιλικό μου πρόσωπο, τελείως ξαφνικά και απρογραμμάτιστα αποφάσισα να πάω στην Κρήτη. Αν και οι καιροί δύσκολοι από πολλές απόψεις, η απόφαση πάρθηκε με βάση τι ζητούσε η καρδιά … έτσι απλά και γρήγορα. Το μυαλό και η τσέπη φώναζαν ότι δεν είναι η κατάλληλη ώρα, αλλά η καρδιά έλεγε η πιο σωστή (μεγάλη) ώρα είναι τώρα … τίποτα δεν είναι τυχαίο στα μεγάλα τραγούδια που έχουν περάσει από αυτόν το τόπο. Μια ερώτηση σε ένα φόρουμ ώστε να αλιευτεί κάποια πληροφορία η οποία θα δώσει άλλη διάσταση στο ταξίδι, μια δυό ερωτήσεις σε γνωστούς που έχουν πάει, λίγες εκκρεμότητες που μπήκαν σε σειρά και τα εισιτήρια αγοράστηκαν χωρίς δεύτερες ή τρίτες σκέψεις. Η απεργία στα λιμάνια είχε και ένα καλό … γλύτωσα πολύ βροχή που εάν έφευγα μεσοβδόμαδα θα ήταν ένα ταξίδι που ο τίτλος του θα είχε σχέση με κάτι από πλημμύρες και μετενσάρκωση ανθρώπου σε πάπια … πως λέμε «έγινα παπί» … Τελικά είναι καλύτερα να ταξιδεύεις με ένα τέτοιο, παρά να γίνεσαι … Στον σάκο πλάτης μπήκαν τα μισά απ’ ότι πήρα στην Πελοπόννησο και αργά το βράδυ, σαράντα πέντε λεπτά πριν την αναχώρηση του πλοίου, έφτασα Πειραιά. Μπα τι βλέπω .. ?? … αρκετά γνωστά πρόσωπα πάνω σε Ιταλίδες με δυό ρόδες … Να θυμάστε πως ο αριθμός «δύο» είναι μαγικός … Δυο ρόδες – δυο ημισφαίρια μυαλού – δύο χέρια – δύο μάτια … και πολλά ακόμα διπλά μέρη του σώματος … Πέφτουν οι σχετικές χαιρετούρες, βρίσκω και την «αδερφή ψυχή» που έχω αναφερθεί ξανά σε αυτόν και είμαι σίγουρος ότι το νυχτερινό ταξίδι θα είναι γεμάτο από χαμόγελα – ζεστές κουβέντες – καθαρές ματιές – από κοινές αναμνήσεις πολλών προορισμών εδώ και χρόνια από γνωστό οδοιπορικό … και έτσι και έγινε. Ο υπνόσακος αποδείχτηκε καταπληκτικό μαξιλάρι και η γωνιά στο πάτωμα από μοκέτα δίπλα στο μπαρ, ότι πρέπει για να ισιώσει η ταλαιπωρημένη μέση με τα τόσα που κουβαλά τόσες 10ετίες … Το πότε ήρθε η ώρα της αποβίβασης ούτε που το κατάλαβα. Οι αγαπητή ομάδα ξεκίνησε για τους προορισμούς της με αρχή την επιδρομή για παραδοσιακή μπουγάτσα (ζήλεψα) … και εγώ για τα δικά μου μονοπάτια. Ούτως ή άλλως λόγω της απεργίας αντί για 06:00 το πρωί φτάσαμε 09:00 και λόγω πολλών φορτηγών που έπρεπε να βγουν πρώτα από το πλοίο, η ώρα είχε πάει περασμένες 10:00. Ήδη χαμένες τρεις ώρες με φως και ο Άγιος Νικόλαος περίμενε … Οι εμπειρίες μου από την Κρήτη ξεκινούν το 1987, όταν εν μέσω απίστευτα ψηλών θερμοκρασιών – εκείνες τις ημέρες είχαν πεθάνει πάνω από 2,000 άτομα στην Αθήνα εξαιτίας του καύσωνα – είχα βρεθεί με πλήρη εξάρτηση να τρέχω πίσω από άρμα σε άσκηση κατάληψης λόφου. Στην συνέχεια καλοκαίρι του 2000 βρέθηκα για λίγες ημέρες στα Χανιά. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα πέρναγα καλύτερα από το καλοκαίρι του 1987 αλλά ο Μέρφυ έβαλε και εκεί το δακτυλάκι του … εννοείται το μεσαίο. Μετά, Χριστούγεννα του 2003, μένοντας σε χωριό έξω από το Ρέθυμνο, μπορώ να πω ότι οι αναμνήσεις είναι από αυτές που είναι απλά χαραγμένες στο μυαλό με κοπίδι που δεν χαρίζει … Μια εβδομάδα από αυτές που τις θυμάσαι μέχρι το τέλος σου καθώς είναι δεμένες με σημαντικά πράγματα της ζωής σου. Στην τελευταία μου επίσκεψη το 2010, πέρασα ένα πράγματι ωραίο 2ήμερο λόγω 36ωρου … Παραδόξως κανένα από τα πιο πάνω δεν μου χάρισε έντονα συναισθήματα και αναμνήσεις για τα οποία ο κόσμος ενθουσιάζεται και συζητά με πάθος, με μάτια που οι κόρες διαστέλλονται και μόνο στις σκέψεις που αφορούν το Νησί … Κι όμως, αυτή τη φορά κάτι συμβαίνει, κάτι διαφορετικό πλανάται στην ατμόσφαιρα, κάτι που δεν μπορώ να εντοπίσω ... ξέρω ότι είναι εκεί τριγύρω … υπάρχει. Βγαίνοντας από το καράβι τα Λευκά Όρη απέναντι – όντως ακόμη ντυμένα στα λευκά τους – υψώνονται επιβλητικά, δεσποτικά … σίγουρα κάτι θέλουν να πουν … ίσως μόνο γι’ αυτούς που πράγματι θέλουν να ακούσουν … Με αυτές τις σκέψεις ήδη ακολουθώ το κεντρικό δρόμο από Σούδα προς Ρέθυμνο. Ευτυχώς η κίνηση είναι σχεδόν μηδαμινή και έχω την άνεση που και που να απολαμβάνω την θέα προς την θάλασσα αριστερά μου. Ο Κινέζος είναι με καινούργια αλυσίδα, φρέσκα λαδάκια με μηδέν οξέα και μάλιστα σε διπλάσια ποσότητα απ’ ότι λέει ο κατασκευαστής, καινούργια τακάκια εμπρός που έχουν ήδη στρωθεί … και καλή διάθεση η οποία μάλλον εξαγοράσθηκε με τα προηγούμενα καλούδια. Όμως και μόνο η αίσθηση ότι βρίσκομαι σε κεντρικό δρόμο, μου ανεβάζει την ανυπομονησία να βγω σύντομα προς τα χωριά … και ωπ ! να η διασταύρωση προς Βάμος. Η διαδρομή είναι στρωτή χωρίς απότομες ανηφόρες, με στενούς δρόμους μέσα από χωριά και αρκετή βλάστηση. Δουλιανά – Γαβαλοχώρι - Κόκκινο χωριό – Δράπανος – Κεφαλάς συνθέτουν μια ωραία κυκλική διαδρομή με εναλλασσόμενα επίπεδα θέας. Από Σέλλια και έπειτα η διαδρομή γίνεται ακριβώς όπως ταιριάζει στα γούστα μου ... ωραίο κατηφορικό κομμάτι, με καλή άσφαλτο και θέα που γεμίζει αισθήσεις και αισθήματα …. Στο βάθος η Γεωργιούπολη σε αναμονή και του φετινού τουριστικού οργασμού … Σταματώ στο γεφυράκι του Αλμυρού ποταμού, στην αρχή της πόλης, για φωτογραφία ενθύμιο της δικής μου «μάχης της Κρήτης» … χωρίς θύματα και δράματα ελπίζω … Έχω κατά καιρούς εκφράσει την απέχθειά μου στην τουριστίλα, οπότε δεν μπαίνω καν στον κόπο να μπω στο κέντρο της Γεωργιούπολης, έστω και εάν είναι μια σταλιά πολιτεία.

Αυτό έκανα ... Θανγκς !

ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΪΚΟ ΜΗΧΑΝΑΚΙ ... ΣΗΜΕΡΑ ΕΚΟΨΕ ΑΞΟΝΑ ΨΑΛΙΔΙΟΥ !!!! ΧΛΜ ΚΟΝΤΕΡ 18.053 !!!

https://s10.postimg.org/veevkz9eh/image.png

- Εμπρός γρανάζι κίνησης : Έχουν μόνο το "μαμά" με 14 δόντια ... και μάλιστα σε διάσταση που να μην ταιριάζει με τον άξονα κίνησης με άλλα γρανάζια από την έξω αγορά ανταλλακτικών. Με αποτέλεσμα να πρέπει να φτιάχνω στον τόρνο γρανάζια π.χ. με 15 δόντια. Επίσης το μαμά πολύ σύντομα από τις πρώτες εκατοντάδες χιλιομέτρων φαγώθηκε με αποτέλεσμα να "παίζει" πάνω στον άξονα κίνησης, με ότι ζημιοφόρες συνέπειες αυτό έχει. Στην αντιπροσωπεία όσες φορές επικοινώνησα τηλεφωνικά κανένας δεν ήξερε τίποτα ... ούτε εάν υπάρχει "μαμά" γρανάζι με 15 δόντια ... ούτε τις εσωτερικές διαστάσεις το γραναζιού ... - Γραναζιέρα πίσω : Την πωλούν μόνο με το πίσω γρανάζι. Δηλ εάν σπάσει (που σπάει σύμφωνα με όσα συνεργεία έχω ρωτήσει αλλά και διάφορους ιδιοκτήτες που έβλεπα στον δρόμο και τους ρωτούσα σχετικά μετο συγκεκριμένο μοντέλο πριν το αγοράσω) σε υποχρεώνουν να την πάρεις μαζί με το πίσω γρανάζι, ακόμα και αν αυτό το έχεις τοποθετήσει καινούργιο. - Μέχρι τις 10,000 χλμ μου έκοψε - διέλυσε 3 φορές τα πίσω silent block του τροχού. Τι κι αν έβαζα καλύτερης ποιότητας και ακριβότερα, αυτά κοβόντουσαν ... Αιτία ?? Ο αποστάτης πίσω στον άξονα που ρυθμίζει πόσο μέσα θα πρεπει η γραναζιέρα να μπαίνει στα silent block ήταν λάθος, δηλαδή μακρύτερος, με αποτέλεσμα η γραναζιέρα να μην μπαίνει καλά μέσα και να σφραγίζει σωστά με συνέπεια οι πιέσεις που δέχονται να είναι περίπου στην μέση τους και να κόβονται. Έφτιαξα νέους αποστάτες μικρότερους σε μήκος τόσο ώστε να "θηλυκώνει" σωστά η γραναζιέρα και τι πρόβλημα λύθηκε. 10,000 χλμ μετά τα silent block είναι σαν καινούργια. - Πάω στην αντιπροσωπεία για αγορά ανορθωτή ... α. μου δίνουν λάθος ανταλλακτικό παρά το γεγονός ότι πήγα με την άδεια κυκλοφορίας β. δεν είχαν διαθέσιμο τον σωστό ο οποίος έκανε να έρθει πάνω από μήνα !! Ανταλλακτικό των 5 ευρώ σου καθηλώνει το μεταφορικό ή επαγγελματικό σου μέσο επειδή η αντιπροσωπεία είναι ανεπαρκής. γ. θα μπορούσαν να βγάλουν από ένα καινούργιο μοντέλο και να μου δώσουν - δεν το έκαναν ... δ. ο συγκεκριμένος ανορθωτής ταιριάζει μόνο στο συγκεκριμένο μοντέλο και δεν υπάρχει άλλος αντίστοιχος στην after market αγορά. Αυτός είναι 4πύρηνος και η αγορά έχει 5πύρηνους ή 6πύρηνους. Υπολογίστε ότι εκεί που είναι τοποθετημένος - ακριβώς πάνω από μοτέρ και μέσα στα πλαστικά χωρίς να αερίζεται - είναι πολύ πιθανό υπερθερμανθεί να καεί - Κατά την συναρμολόγηση και τοποθέτηση της μπαταρίας από την αντιπροσωπεία, είχαν τοποθετήσει λάθος το σωληνάκι υπερχείλισης των υγρών της, με αποτέλεσμα τα υγρά της μπαταρίας να φεύγουν και να πέφτουν πάνω σε καλώδια και στον σκελετό της μηχανής να τα έχουν διαβρώσει - Και οι δύο καθρέπτες από τις 3,000 χλμ με το που πέρναγες από την παραμικρή ανωμαλία του εδάφους έφευγαν από την θέση τους. - Η βαλβίδα / διακόπτης ενεργοποίησης της πίσω λάμπας φρένου πιέζοντας την εμπρός μανέτα χάλασε δύο φορές στα 5,000 και 9,500 χλμ - Η τρόμπα εμπρός φρένου χάλασε στις 11,000 χλμ - Όλες οι τσιμούχες στην αριστερή πλευρά του μοτέρ (από τον άξονα κίνησης - το λεβιέ ταχυτήτων και το μανιατό) άρχισαν να ξερνούν λάδια από τις 3,000 χλμ και μετά. Αλλάχθηκαν με κανονικές τσιμούχες και το πρόβλημα σταμάτησε. - Η τσιμούχα του αμπραγιάζ ξερνούσε λάδια από τα 1,000 χλμ. Αλλάχθηκε με κανονική τσιμούχα και το πρόβλημα σταμάτησε. - Το φις της εμπρός λάμπας από τα 5,000 χλμ έχει σχεδόν καεί και είναι έτοιμο να διαλυθεί. Στην αντιπροσωπεία μου είπαν ότι δεν υπάρχουν φις σαν ανταλλακτικό αλλά πρέπει να αγοράσω ολόκληρο το φανάρι. - Το πίσω φανάρι από τους κραδασμούς έχει κοπεί στην μέση στην βάση του στα περίπου 17,000 χλμ. Ποιότητα χειρότερη από το πιό κακόγουστο αστείο. - Τα πλαστικά του τρίζουν σαν κλαμπατζίμπανα από τις πρώτες χιλιάδες χλμ και κάποια κλιπς έχουν από τους κραδασμούς ήδη κοπεί. Ποιότητα για τεταρτοκοσμικές χώρες. Υπάρχουν και άλλα, αλλά και βαριέμαι και κουράστηκα και μου ανεβαίνει η πίεση κάθε φορά που τα σκέφτομαι. Μην αναφερθώ και στην αντιμετώπιση της αντιπροσωπείας για θέματα σέρβις και κάλυψης ζημιών εντός της εγγύησης ... θα φτάσει η πίεση 25 + ..... Ελπίζω να σε κάλυψα την απορία σου ....

Πάμε πάλι από την αρχή μέχρι να ξεκαθαρίσουμε τι εστί φλώρος ... Π.χ. ... http://frikipaideia.wikia.com/wiki/Φλώρος Στα πιό πάνω του άρθρου βάλτε όπου κολλά ή ταυτίζεται και η έννοια του μοτοσικλετιστή ... Υ.Γ. : Παίρνω πίσω ότι δεν έχουμε φλωρέψει ... Τελικά έχουμε ... και μάλιστα ΠΟΛΥ ... Παρεμπιπτόντως, πως πήγε η εβδομάδα που πέρασε ?? ... όλα καλά ??? ... τον ενφια τον πλερώσαμε ??

Το ίδιο πρόβλημα και εγώ ... συν καμιά 10αριά ακόμα ....

Κατ' αρχάς το Sonic δεν είναι Daytona - όπως γράφουν στο καπάκι του μοτέρ - αλλά Lifan ... το γράφει στην άδεια κυκλοφορίας ... Ας μην αρχίσω καλύτερα να γράφω τον κατάλογο με τα προβλήματα που μου έβγαλε ( και συνεχίζει ...) γιατί θα συγχυστώ ... Όχι τόσο για τις αναμενόμενες ζημιές σε ένα τόσο φτηνής κατασκευής παπί ... όσο για την αντιμετώπιση της αντιπροσωπίας και την πολιτική τους σε θέματα ανταλλακτικών και εγγύησης ... Έχω καταγράψει και φωτογραφίσει όλες τις ζημιές και σε ποιά χιλιόμετρα βγήκαν ...

Οκ ... δεν έχουμε φλωρέψει, το παίρνω πίσω ...

Το φλώρεμα δεν έχει σχέση με μπουφάν - κράνη - λάστιχα - μπότες - abs κτλ ... Αυτά που αναφέρεις έχουν σχέση με άγνοια ...

Να με συγχωρατε ... αλλα εχουμε φλωρεψει ...Και εχει να κανει μονο με την ελλειψη ψυχης ... Δεν μπορεις ομως να εξηγεισεις πραματα που αλλοι - ισως λογω ηλικιας - εχους δει η' "ζησει" μονο μεσα απο την οθονη ενος υπολογιστη ... Οποιος ενδιαφερεται, υπαρχουν πολλα επιχειρηματα ...

Σε ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιέρωσες tre και για τα καλά σου λόγια ... ! Δεν είπα τίποτα παραπάνω απ' όσα αρκετός κόσμος σκέφτεται αλλά και παρατηρεί με αυτά που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας. Ίσως αν τα έλεγαν λίγο περισσότερο κάτι και να άλλαζε ...

Γειά σου Gee ! ... έχασα πολλά χρόνια και εμπειρίες από την ζωή μου προσπαθώντας να πείσω φίλους και μη, για αντίστοιχα θέματα ... Μην ξοδεύεις χρόνο που δεν μπορεί να αποθηκευθεί ή να σου ξαναγυρίσει ... Πάρε ότι έχεις και φύγε μόνος σου, θα εκπλαγείς για το πόσο καλή παρέα μπορείς να κάνεις με τον εαυτό σου ...

Θανγκς JK για τα καλά σου λόγια ! Αυτό με τα κυβικά - με τους κυλίδρους - με τα χρήματα - τον εξοπλισμό .... και όλες τις άλλες δικαιολογίες, είναι πολύ μεγάλη (και άχρηστη για την δική μου οπτική) κουβέντα ... Όπως είπα και πιό πάνω, η άποψή μου στηρίζεται σε γεγονότα - δεκαετιών - και όχι σε θεωρίες ... Κάποιος κάπου αλλού έγραψε ότι πήγε Αθήνα - Πελοπόννησο με παπί και "πιάστηκε" ... ως εκ τούτου το παπί δεν κάνει για τέτοια χρήση .... Ξέρω αρκετούς με 4κύλιδρα που πήγαν στο ίδιο μέρος και "πιάστηκαν" επίσης ... άρα ούτε αυτά κάνουν ... Ξέρω και άτομα που "πιάστηκαν" και με το τραίνο ... άρα και αυτά ακατάλληλα ... Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι απλά υπάρχουν ακατάλληλοι άνθρωποι .... Σε ευχαριστώ pa18 ! Είναι μικρός ο κόσμος, δεν ξέρεις καμιά φορά πως τα κανονίζει ο Μέρφυ ...