Nikos Nikon

Ολα τα ωραία κάποτε τελειώνουν, που λέει και το τραγούδι, ξαναφορτώσαμε τον πάπιο μας και περιμέναμε το πλοίο της επιστροφής μας στο Λαύριο, μετά από 6 όμορφες και γεμάτες ημέρες στην αρχόντισα του Αιγαίου. Άφιξη του πλοίου. Αναχώρηση από την Σύρο. Νυχτερινή άφιξη στον Μέριχα της Κύθνου. Η Ιουλίδα Κέας τη νύχτα. Ήσυχο το ταξίδι της επιστροφής. Μερικές πληροφορίες για το τέλος. Το ταξίδι μας έγινε από τις 14, έως τις 19 Οκτωβρίου. Παρ' όλη την χειμωνιάτικη διάθεση, είμασταν τυχεροί γιατί μας έκανε πολύ καλές ημέρες με θερμοκρασίες που άγγιζαν τους 27 βαθμούς, ειδικά τις τρείς πρώτες μέρες χορτάσαμε και μπάνιο στη θάλασσα, πολύ ήσυχα με όλη την παραλία δική μας. Μείναμε στο ξενοδοχείο Vari Beach Hotel στη Βάρη περίπου 8 χιλιόμετρα νότια της Ερμούπολης. Το δωμάτιο κλείστηκε μέσω του Trivago, μια εβδομάδα πριν την άφιξή μας, και κόστισε 108 ευρώ με πρωϊνό για 5 διανυκτερεύσεις, όπως ανέφερα και πιο πάνω μας έγινε upgrade από την καλή διάθεση του ξενοδόχου λόγω της εκτός σεζόν παραμονής. Τα εισιτήρια κόστισαν 94 ευρώ για 2 άτομα και το μηχανάκι, από και προς το Λαύριο. Προτιμήσαμε αυτό το λιμάνι, αντί του Πειραιά που είναι 10 λεπτά από το σπίτι μας, γιατί είναι πιο ήσυχα χωρίς πολύ κόσμο και με τεράστια διαφορά στο κόστος των εισιτηρίων αφού τα δρομολόγια είναι επιδοτούμενα για την άγονη των Κυκλάδων. Η δε βενζίνη που κάψαμε από και προς το Λαύριο ήταν αμελητέα. Δεν κλείσαμε εισιτήρια αφού δεν υπήρχε λόγος και τα βγάλαμε επιτόπου στα λιμάνια. Όποιος θέλει μπορεί να δει τα δρομολόγια στο Openseas.gr. και τις τιμές στα site των εταιρειών Hellenic Seaways και SeaJets, τα πλοία λέγονται Άρτεμις και Aqua Spirit. Δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσα χρήματα χαλάσαμε στο νησί, γιατί όταν πάμε κάπου κοιτάμε να περνάμε καλά χωρίς μιζέριες και κακομοιριές, πάντως χρησιμοποίησα ελάχιστα μετρητά και όλες οι πληρωμές σχεδόν παντού γίνονταν με την χρεωστική μας κάρτα. Φαγητό τρώγαμε στο εξαιρετικό και πάμφθηνο εστιατόριο του γυναικείου συνεταιρισμού Το Καστρί στο κέντρο της Ερμούπολης http://tokastri.blogspot.gr/ και Πίτσες και σουβλάκια στο επίσης εξαιρετικό Τακα Τακα Grill/Pizza στην πλατεία Μιαούλη του οποίου η χειροποίητη πίτσα ήταν απλά θεϊκή ! Επίσης τιμήσαμε την ψησταριά του ξενοδοχείου που μέναμε, ενώ για τις λιγούρες είχαμε δυο σακούλες με σνακς, νερά και χυμούς από τα Lidl Σύρου. Αυτά, υγεία και καλά χιλιόμετρα σε όλους και καλό ήπιο χειμώνα να έχουμε για να βολτάρουμε.

Ο πάπιος χρειάστηκε γιατρό, ή μάλλον ξεματιάστρα... Έκανα το λάθος να βάλω βενζίνη στο νησί, η οποία και ήταν πολύ κακής ποιότητας, με συνέπεια να κάνει κομπιάσματα και να μειωθεί η απόδοσή του πάρα πολύ, ενώ ρελαντί δεν κρατούσε καθόλου. Ενα επίσης μεγάλο λάθος που έκανα ήταν να μη πάρω την τσάντα με τα εργαλεία μαζί μου, ο αφελής πίστευα πως αν γινόταν κάτι θα έβρισκα λύση στο νησί. Σε δυο συνεργεία που πήγα ο ένας μου έλεγε ότι άκουγε τον εκκεντροφόρο (!!!!!!!!) και ο άλλος ότι χτυπούσε η μπιέλα (!!!!!), ο τρίτος επιτέλους κατάλαβε ποιο ήταν το πρόβλημα και το άφησα για 3 ώρες να το δεί... Πίτσες μπλε ! Το ξεμάτιασε και σε 3 ώρες που πήγα να το πάρω, άρχισε πάλι τα ίδια συμπτώματα μετά από λίγα μέτρα. Δεν είχα όρεξη να γυρίσω να τσακωθώ, και να χαλάσω τις διακοπές μου, αφού δεν μου πήρε χρήματα και τη λύση την έδωσε η μικρή εργαλειοθήκη κάτω από την σέλα. Με την πενσούλα του, τράβηξα το σωληνάκι της βενζίνης προς το καρμπυρατέρ και άδειασα το καφέ (!!!!!!) υγρό που υποτίθεται πως ήταν βενζίνη, άδειασα και το λεκανάκι του καρμπυρατέρ από τη μικρή βιδούλα εκκένωσης, ενώ με τη βοήθεια του παπιού ενός παιδιού από το ξενοδοχείο, πήγα στο κοντινότερο βενζινάδικο και πήρα φρέσκια βενζίνη και ένα μπουζάκι...το καημένο το μηχανάκι πήρε ζωή αμέσως και τα προβλήματα εξαφανίστηκαν, αφού μου χάλασε η μισή μου μέρα. Θα πρότεινα στους μηχανικούς του νησιού να αλλάξουν τις ονομασίες στα συνεργεία τους σε "Moto Service Γεωργία Βασιλειάδου" ή "Επισκευαί Μοτοσυκλετών Η κυρά μας η Μαμή"...τόσο απλά ! Μερικές ακόμα από τα στενάκια της Ερμούπολης.

Απόψη του Νεωρείου από την Πέτρα. Ένας μπάρμπας ψαρεύει στη Βάρη. Μερικές νυχτερινές από την Ερμούπολη.

Βόλτα προς τη νοτιοδυτική μεριά του νησιού. Η Ποσειδωνία - Ντέλλα Γκράτσια - με τα αρχοντικά της. Ο γραφικός Γαλησσάς χωρίς τις ορδές των τουριστών. Προς το εσωτερικό του νησιού.

Ναός του Αγίου Νικολάου από το 1686 κάτω από την καθολική επισκοπή στην Άνω Σύρο. Θέα από την Ανω Σύρο. Βόλτα προς το Σα Μιχάλη με θέα την Τήνο απέναντι ! Ερμούπολη, οδός Ερμού προς το δημαρχείο. Το δημαρχείο, έργο του Τσίλλερ ! Τι έγινε ρε παιδιά, μας την πέσανε οι Αδελφές του Ελέους χαχαχα! Καθολική εκκλησία στην Ερμούπολη. Λεπτομέρειες από την Ερμούπολη. Επιστροφή στο ξενοδοχείο κατάκοποι το βράδυ !

Σοκάκι στην Άνω Σύρο και στο βάθος το Νεώρειο. Το μουσείο του Μάρκου Βαμβακάρη και πολλά προσωπικά του αντικείμενα. Ο Μάρκος αν και θρύλος της κληρονομιάς και της κουλτούρας μας, ο άνθρωπος που μας άφησε φοβερά τραγούδια παρακαταθήκη, έφυγε πάμφτωχος αλλά αξιοπρεπής και γνήσιος άντρας. Στη Σύρο γεννήθηκε και έζησε λίγα χρόνια, αφού έφυγε για τον Πειραιά. Μια ταβέρνα που έπαιζε ο Μάρκος. Τι έγραφε ο μέγιστος του ρεμπέτικου, το φελέκι μου μέσα...προσκυνώ ταπεινά !

Ξεκούραση και ξάπλες, μάσες και καφέδες την πρώτη μέρα στο ξενοδοχείο που σημειωτέον είχε και πολύ καλή ψησταριά. Την επόμενη αρχίσαμε την περιήγησή μας, από την άνω Σύρο, για να δούμε την καθολική επισκοπή και το μουσείο του Μάρκου Βαμβακάρη. Αφήσαμε το πτηνό να κάνει παρέα με άλλα πουλερικά στην είσοδο της Καμάρας και το κόψαμε με το πόδι σιγά σιγά για να απολαύσουμε τη θέα και την ομορφιά του κυκλαδίτικου τοπίου. Η είσοδος της Καμάρας στην Άνω Σύρο. Για όσους δεν το ξέρουν να αναφέρω πως, η Άνω Σύρος ήταν ουσιαστικά η πόλη, την έφτιαξαν τόσο ψηλά στο λόφο για να προστατεύονται από τις επιθέσεις των πειρατών, η Ερμούπολη που χτίστηκε πολύ αργότερα ήταν το λιμάνι και ο εμπορικός δεσμός, οπότε κάθε μέρα ανεβοκατέβαιναν οι Συριανοί από τα σκαλιά της. Ενας συμπαθής γάτουλας, πραγματικά είδα τόσες γάτες στη Σύρο, που δεν έχω δει πουθενά τόσες πολλές. Ο γάτος αυτός μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν πολύ παχής και μεγάλος σε μέγεθος που αν μου έκανε μαρς με είχε χαλαρα .

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο που απείχε περίπου 8 χιλιόμετρα από την Ερμούπολη, παρκάρω το πτηνό να λιαστεί... ...και πηγαίνω στη ρεσεψιόν να κανονίσω τα διαδικαστικά, εκεί μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη, αφού ο ξενοδόχος είχε κανονίσει να μας δώσει καλύτερο δωμάτιο από αυτό που είχαμε κλείσει, με θέα στη θάλασσα, χωρίς φυσικά έξτρα χρήματα, στην ίδια τιμή. Τα καλά του να ταξιδεύεις και να κάνεις διακοπές εκτός σεζόν !! Αυτή ήταν η θέα μας κάθε πρωί που ξυπνούσαμε ! Οι μίνι διακοπές μας άρχιζαν με τον καλύτερο τρόπο ! Δεν έχουμε τέτοια θέματα φίλε μου, πάντα ταξιδεύαμε με ότι δίτροχο και αν είχαμε, ίσα ίσα που τα τελευταία χρόνια με τα παπιά μας έχουμε ευχαριστηθεί πιο πολύ τα ταξίδια μας. Εκτός αυτού αν σήμαινε κάτι, θα γινόταν όταν ήμαστα πιο νέοι, όχι τώρα που είμαστε γεροντάρες

Μετά από ένα 5ώρο σχεδόν ταξίδι, νωρίς το μεσημέρι φτάσαμε στη Σύρο, όπου ένα καφεδάκι επιβαλλόταν πριν πάμε στο ξενοδοχείο που μας περίμενε, γιατί στο καράβι εκτός του ότι ήταν "καραβίσιος" δεν τον ευχαριστήθηκα κιόλας.

"Μα καλά ρε, σάλεψες τελείως; Σχεδόν χειμώνας και θα πας σε νησί;" Τάδε έφη κάποιοι γνωστοί, μόλις άκουσαν τον προορισμό μου. Η αλήθεια είναι πως και εμένα μου έκανε κάπως, αφού τα νησιά είναι -λανθασμένα κατά την ταπεινή μου γνώμη- καλοκαιρινός ταξιδιωτικός προορισμός. Βέβαια επειδή είμαι σε μια ηλικία που δεν σκέφτομαι πλέον απλά πράττω, δεν επέλεξα τυχαία για προορισμό μου το νησί της Σύρου. Ενα νησί γεμάτο βαριά ιστορία, ιδιαίτερη πατρίδα του μέγιστου Μάρκου Βαμβακάρη, μέρος που δύο δόγματα της ίδιας θρησκείας συνυπάρχουν αρμονικά, και μέρος που αποτελούσε στάση των πλοίων για άλλους προορισμούς του Αιγαίου σε παλαιότερα ταξίδια μας. Όλα αυτά ήταν αρκετά για να "πετάξουμε τη σκούφια μας", εγώ και η σύζυγος και να φορτώσουμε το πιστό μας παπί και να περάσουμε μια εβδομάδα σχεδόν χειμερινών διακοπών (που μόνο τέτοιες δεν αποδείχτηκαν) στην αρχόντισα Σύρο. Φόρτωμα λοιπόν το πτηνό και τέρμα γκάζι αξημέρωτα, μέχρι το Λαύριο όπου θα πέρναμε το πλοίο. Στο τέλος θα δώσω πληροφορίες γιατί προτιμήσαμε το Λαύριο αντί του Πειραιά που είναι δίπλα μας και πληροφορίες για το ταξίδι, μια μικρή συγγνώμη από τώρα για την ποιότητα των φωτογραφίων αφού στην αρχή τραβούσα από το κινητό... Σχεδόν αχάραγο λύνονται οι κάβοι και αποχαιρετάμε την Αττική. Παραλλάσουμε το ακρωτήριο Αγκάλιστρο στη Μακρόνησο με το ξημέρωμα . Αφού έχασα το λιμάνι της Ιουλίδας στην Κέα επειδή είχα πέσει κομμάτια σε ένα καναπέ το επόμενο λιμάνι που έβγαλα μερικές φωτογραφίες ήταν ο όμορφος Μέριχας στην Κύθνο.

Ντέλλα Γκράτσια, Σύρος, Nikon D90, Nikkor 18-55. Βάρη, Σύρος, Nikon D90, Nikkor 18-55. Ερμούπολη, Σύρος, Nikon D90, Nikkor 35 1.8G Ερμούπολη, Σύρος, πλατεία Μιαούλη, Nikon D90, Nikkor 35 1.8G

Εχω πέσει κάτω και κλαίω ... τώρα το είδα. Meanwhile το φόρτωσα το πρωί, αχάραγο, και ήρθα στη Σύρο, πληροφορίες και ταξιδιωτικό όταν επιστρέψω από τις μίνι διακοπές την επόμενη εβδομάδα.

O άρχοντας Βρασίδας !!! Κατάθεση ψυχής και ένα αλλιώτικο ταξιδιωτικό !!! Δεν έχω λόγια, απλά σεβασμός !

Ο πάπιος έτοιμος και κονιόρδος. Βαλβίδες δεν έκανα είχαν ελεγχθεί πριν μερικά χιλιόμετρα και ήταν μια χαρά. Φίλτρο αέρα δεν καθάρισα γιατί δεν έχει συμπληρώσει χιλιόμετρα, στο επόμενο σέρβις μαζί με τις βαλβίδες. Η διαδικασίες και τα ανταλλακτικά είναι ίδια και για το Sprinter αλλά και για τα υπόλοιπα Daytona που φοράνε το ίδιο μοτέρ, σε οποιαδήποτε κυβικά. Το κόστος του σέρβις ήταν: Δίσκοι συμπλέκτη 20 ευρώ Φλάντζα καπακιού 2 ευρώ Καβούκι τιμονιού 15 ευρώ Καινούριος δείκτης λαδιού 2 ευρώ Λάδια 6 ευρώ Μπουζί 3,5 ευρώ Φρέντο καΠουτσίνο και σάντουιτς από τα Εβερεστ 4,90 ευρώ. Σύνολο 54 ευρώ...και εις άλλα με υγεία !

Πριν κλείσουμε το καπάκι, αφού το έχουμε τρίψει στα πρόσωπα, και έχουμε αφαιρέσει την παλιά φλάντζα, βγάζουμε και το φίλτρο της αναρρόφησης της αντλίας λαδιού, τη γνωστή μας σίτα για να την καθαρίσουμε. Βγαίνει πολύ εύκολα ακόμα και με το χέρι, αλλά καλύτερα είναι με ένα μυτοτσίμπιδο. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπει λάθος μετά γιατί έχει μόνο μία φορά τοποθέτησης, με το εμπρόσθιο μέρος του πιο λεπτό και το πίσω πιο χοντρό. Με χαρά είδα πως το δικό μου δεν είχε σχεδόν καθόλου βρώμα μετά από 50000 χλμ, σε αντίθεση με το φυγοκεντρικό που ήταν μέσα στη μπίχλα ! Αφού έκλεισε το καπάκι το οποίο και βιδώνουμε χιαστί, επανατοποθετείται το μασπιέ του οδηγού, αφού το καθαρίσουμε λίγο από τη μπίχλα τόσον χιλιομέτρων με λίγη βενζίνη ή πετρέλαιο...και βγάζει πολύ μπίχλα που είναι σαν μπετόν ! Εντύπωση μου έκανε το πόσο βαρύ είναι, αν υπάρχει κάτι σε πιο ελαφρύ αφτερ μάρκετ θα ήθελα να το βάλω ! Σειρά έχει το φρέσκο μπουζί, το προηγούμενο έκανε 10000 χλμ. Φρέσκο λάδι στο κάρτερ, και έλεγχος, γιατί χρειάζεται συμπλήρωμα αφού έχουν φύγει σχεδόν όλα τα παλιά λάδια από μέσα με το άνοιγμα του καπακιού. Θέλει περίπου 50ml συμπλήρωμα μετά την αλλαγή ! Το παπί είναι έτοιμο.

Ημέρα σέρβις σήμερα, για το πιστό και πολύ αξιόπιστο DY 125 RS. Εδώ και μερικές μέρες έχει αρχίσει να πατινάρει, οπότε η αλλαγή των δίσκων είναι μονόδρομος. Επίσης έχει πετσικάρει αρκετά το καβούκι του τιμονιού και η πατέντα με τα τσοχάκια κράτησε λίγο, οπότε αντί να μου σπάει τα νεύρα σε κάθε ανωμαλία του δρόμου αποφάσισα να το αλλάξω, είναι πολύ φθηνό έτσι κι αλλιώς, οπότε αν ξαναπετσικάρει σε 2 χρόνια το αλλάζω πάλι... Τα χιλιόμετρα που έχει σήμερα, επαναλμβάνω πως αγοράστηκε καινούριο τον Μάϊο του 2014... Ξεκινάω με τα εύκολα, δηλαδή αλλαγή του καβουκιού. Τα τσοχάκια δεν κράτησαν και πολύ. Αφαιρούμε τις βίδες στις δυο πλευρές του τιμονιού, όποιος είχε Grand ή Supra παλιά είναι το ίδιο πράγμα ακριβώς. Και ξεκουμπώνουμε το καβούκι. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να αφαιρέσουμε το φανάρι και τα φλας και να τα βιδώσουμε στο καινούριο. Αν χαθεί κανένα βιδάκι, δεν υπάρχει πρόβλημα, κοινές ξυλόβιδες είναι Μ3.5Χ10. ...και κουμπώνουμε το νέο καβούκι, περνάμε τους καθρέπτες και είναι έτοιμο το τιμόνι, εφαρμοστό και άψογο. Πάμε στα λίγο πιο δύσκολα τώρα. Για κάποιον που μαστορεύει μόνος του και έχει κάποιες βασικές γνώσεις μηχανολογίας η αλλαγή των δίσκων του συμπλέκτη είναι δουλειά μιάς ώρας το πολύ. Απλά θέλει ραχάτι και προσοχή για να μη πάρουμε καμμιά βίδα στο χέρι ή φάμε κανα σπείρωμα...και σωστά εργαλεία φυσικά ! Το δεξί καπάκι είναι αυτό που μας ενδιαφέρει οπότε αφαιρούμε την μανιβέλα και ξεκινάμε. Σιγά σιγά και με προσοχή αρχίζουμε να λύνουμε τις βίδες που συγκρατούν το καπάκι, έχουμε συνολικά 8 βίδες με 8mm κεφάλι για καρυδάκι οι 4 που κοιτάνε προς τον εμπρός τροχό είναι πιο μακριές, ενώ οι 4 που κοιτάνε προς τον πίσω είναι πιο κοντές και σχεδόν χωνευτές οπότε χρειάζεται προέκταση στην καστάνια μας, άρα δεν πρόκειται να γίνει λάθος στην επανατοποθέτηση. Μόλις λυθούν όλες οι βίδες, βλέπουμε ότι καπάκι είναι κολλημένο με το κάρτερ, αφού οι θερμοκρασίες έχουν κάνει την δουλειά τους, ένα μικρό χτυπηματάκι με μία ματσόλα το απελευθερώνει αμέσως. Ας έχουμε από κάτω ένα πανί γιατί θα τρέξει λίγο λάδι. Μας αποκαλύπτεται λοιπόν η καμπάνα και το φυγοκεντρικό φίλτρο, αντίγραφο μοτέρ Grand και Supra για όσους θυμούνται. Αφαιρόντας τις 4 βίδες της καμπάνας και τις 3 βίδες του φυγοκεντρικού βγάζουμε τους δίσκους και καθαρίζουμε το φίλτρο. Τοποθετούμε τους καινούριους δίσκους με φορά 1 μεταλλικό, 1 φιμπερένιο και βιδώνουμε πάλι. Εδώ να πω πως, όση ώρα λύνουμε έχουμε ήδη τοποθετήσει τους νέους δίσκους μέσα σε λάδι για να ποτίσουν και να μη καούν στις πρώτες περιστροφές του μοτέρ. Βιδώνουμε με σύνεση τις βίδες μέχρι να πατήσει φλάντζα στα ελατήρια.

Ιαματικά μπανάκια στα Καμμένα Βούρλα, κάμπινγκ στην παραλία του Αγίου Σεραφείμ και επιστροφή από Μπράλλο.

Όσον αφορά τα απολιθωμένα εκθέματα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της όλης ατραξιόν που διαφημίζεται κιόλας. Εγώ θυμάμαι φωτογραφία στο βιβλίο της Ιστορίας της Β' Γυμνασίου γύρω στο '82-83. Δεν υπάρχει κάποια σήμανση σχετικά με το μακάβριο της εικόνας για παιδιά ή ενήλικες στο χώρο. Τώρα ο καθένας το βλέπει όπως θέλει, εγώ τα είδα σαν χρονοκάψουλα και δεν με πείραξε το γεγονός ότι εκτίθενται έτσι. Περπατάω στα 47 με πολλά προβλήματα, η ζωή είναι μικρή και είμαι σε ένα σημείο που δεν σκέφτομαι πια...απλά πράτω !

Στην επιστροφή προτίμησα να πάρω τον 111 που διασχίζει οριζόντια την Πελοπόννησο ακολούθησε και ο οδηγικός διαλογισμός μέσα από πανέμορφα τοπία, ενώ έκανα πάρα πολλές στάσεις, συμπεριλαμβανομένης της μίας ώρας που έκανα για να φάω την τεράστια μπριζολάρα στα Μαζέϊκα. Μέσω λοιπόν Αρχαίας Ολυμπίας-Λάλα-Φολόης-Κλαδεού βγήκα στον 111 στο ορεινό χωριό Λαμπεια. Μέχρι το Λεβίδι υπέροχη η διαδρομή που την είχα κάνει άπειρες φορές στο παρελθόν, μετά δεν υπήρχε λόγος να μπω στην εθνική οπότε ακολούθησα το δρόμο για Κανδήλα με σκοπό μετά το γνωστό πάσο να βγω στη Νεμέα και μετά Κόρινθο. Τσαμπουκάδες με τρακτέρια έξω από την Κανδήλα και ανάβαση προς το πέρασμα... Μια τελευταία μετά την Νεμέα, δεν τράβηξα άλλες φωτογραφίες είναι διαδρομές που σχεδόν οι περισσότεροι τις έχουμε κάνει πολλές φορές. Συνολικά τα χιλιόμετρα ήταν 780 περίπου και η βενζίνη 22 ευρώ. Ολη η εκδρομούλα 3 γεμάτες μέρες μου κόστισε 80 ευρώ μέσα στη χλίδα, έμεινα στο κάμπινγκ Αλφειός στην Αρχαία Ολυμπία με 11.50 ευρώ την ημέρα, όποιος πάει προς τα εκεί ας το προτιμήσει, έχει ωραίες θέσεις, πεντακάθαρες τουαλέτες, φθηνό φαγητό, σνακς και μινι μάρκετ με αρκετά πράγματα και φυσικά μεγάλη πισίνα για ραχάτια και σάπισμα. Στην Αρχαία Ολυμπία έφαγα δυο φορές στο ψητοπωλείο Βασιλάκης που έχει και μαγειρευτά και είναι και αυτό πολύ καλό και φθηνό. Σουβενίρ και μαγνητάκια για τη γυναίκα πήρα από 2-3 μαγαζιά αφού όλα τις ίδιες καλές τιμές έχουν.

Εξακολουθεί να αργεί πολύ το ανέβασμα αλλά τέλος πάντων... Αφού τακτοποιήθηκα άρχισα τις βόλτες προς το δρυοδάσος της Φολόης. Μα που στην ευχή πάω; Βρήκα πολιτισμό πάλι μετά από κάμποσα χιλιόμετρα χωματόδρομου και πεζοπορίας στο φαράγγι του Ανδρωνίου. Με φόντο τον αρχαίο στίβο. Η πλούσια Ιταλίδα και ο φτωχός Κινέζος. Μερικές ωραίες εικόνες από την Αρχαία Ολυμπία, τις 3 μέρες που έμεινα δεν είδα πουθενά πολύ κόσμο και τουρίστες !

Γιατί το κοράσιο (ήταν πριν 25 χρόνια που το παντρεύτηκα ) είχε πάει στα Ιωάννινα προς αναζήτηση σπιτιού για τον υιό που πέρασε στο Πανεπιστήμιο...

Ναι, δεν μπορώ να συνεχίσω το ανέβασμα γιατί αργεί πολύ η απόκριση, θα προσπαθήσω αργότερα.

Μπαίνοντας στο χωριό η αναζήτηση καταλύμματος για τα κουρασμένα παληκάρια τύπου Κωνσταντάρας είναι εύκολη αφού υπάρχουν 2 κάμπινγκ στην περιοχή και μάλιστα εξαιρετικότατα και τα δυο, πράγμα που σε δυσκολεύει στην επιλογή, εγώ διάλεξα αυτό που είχε πισίνα