calaquenty

Δε χρειάζονται ιδιαίτερες περιγραφές για τη διαδρομή. Πανέμορφη.

Καλημέρα! Τι ωραία όταν ακούς τον ήχο που κάνει η βαλίτσα που κουμπώνει, ε Μπιλ; Τα 3 κλακ. Αρχοντιά. Όταν έστειλε μήνυμα ο Βαγγέλης ότι θα μας συνοδεύσει τη πρώτη επίσημη μέρα ταξιδίου ενθουσιάστηκα. Κάποιους ελάχιστους ανθρώπους δε χρειάζεται παρά να τους δεις μια φορά και να τους αισθανθείς οικείους. Φίλους. Αφού πίνουμε το καφεδάκι μας, σταυροφιλώμαστε με το Τάσο κι ανανεώνουμε το ραντεβού μας. Σόρρυ Τάσο η Ωχρίδα μας περιμένει.

Το μίνι χειρουργίο στο κύκλωμα της πρίζας του versys δε μου χαλάει το κέφι και προσπαθώ να κάνω και το Βασίλη να το δει χαλαρά που έχει αρχίσει τα γαλλικά άνευ διδασκάλου για το «καλλιτέχνη» των ηλεκτρικών. Δε μασάμε προχωράμε, Τασούλης μας περιμένει. Τασούλης = παιδί Μάλαμα, διαμάντι, όλα τα πολύτιμα μέταλλα και όλους τους λίθους πολύτιμους κι ημιπολύτιμους μαζί. Μας σκλάβωσε με όσα έκανε. Ευχαριστούμε Τάσο. Για να εξασφαλίσω ότι το ταξίδι μας θα ολοκληρωθεί απαίτησα και πήρα έναν από τους αναπτήρες του Βασίλη, ώστε να είμαι σίγουρος πως έχουμε πάντα ένα να ανάβει τα τσιγάρα του. Τον είχα ικάνό από Βουδαπέστη να κατεβαίνει Κόρινθο σε μια μέρα απ’ τα νεύρα. Και μια σημείωση πριν πάμε για ύπνο. Ο συνδιασμός γλυκού με παγωτό είναι αδύνατον να αποδωθεί λεκτικά. Καληνύχτα λέμε.

Πώς συμβαίνει άραγε και στη δική μου περίπτωση να έχω δικά μου ζητήματα που με ταλαιπωρούν και να είμαι υπ’ ατμόν, δε ξέρω. Μέχρι τελευταία στιγμή να τρέχω να προλάβω. Ο Βέγγος θα μου έβγαζε το καπέλο με τόσο τρέξιμο! Οπότε και το πρωί της μέχρι να πάω στον Μπίλυ ήμουν σε συνεχή κίνηση. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος του ζητήματος τις βαλίτσες τις έφτιαξα το προηγούμενο βράδυ στις 11:30 μέχρι πολύ μετά τα μεσάνυχτα. Η στιγμή της αγκαλιάς μας έξω από το σπίτι του Μπιλ όμως τα διαγράφει όλα εν ριπή οφθαλμού. Υπάρχει μόνο ο δρόμος εμπρός. Οπότε... Φύγαμεεε! Ετοιμοι λοιπόν κι οι δυο, βγαίνουμε στο δρόμο να ζήσουμε το όνειρο ολόκληρου του χειμώνα κι όλης της άνοιξης.

Έχουν περάσει αρκετές μέρες που γυρίσαμε από το ταξίδι κι όμως αρνούμαι πεισματικά να ασχοληθώ με τη τακτοποίηση του εξοπλισμού που είχα μαζί μου τις 13 αυτές μέρες. Αρνούμαι πεισματικά να ανοίξω το μίνι laptop που αποθηκεύαμε κάθε δεύτερο βράδυ φωτογραφίες και βιντεάκια. Μια διάθεση οριακά καταθλιπτική, που ξεκίνησε να μου κλείνει το μάτι, ουσιαστικά τη τελευταία μέρα. Από την ώρα που ξεκινήσαμε να διανύσουμε τα τελευταία χιλιόμετρα επί ελληνικού εδάφους έχοντας αποχαιρετήσει τον Αποστόλη και τη Ρένα στη Λαμία. Τους αξιολάτρευτους κουμπάρους του Βασίλη που σε κάθε μας εξόρμηση μας με πέρασμα από τη πόλη τους, είναι η όαση μας. Πάντα έτοιμοι να μας υποδεχτούν με το χαμόγελο στα χείλη και το τραπέζι τους γεμάτο. Ένα φωτεινό σημαδάκι στο χάρτη που μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε μέχρι να φτάσουμε στο κατώφλι τους. Τα λόγια δεν είναι αρκετά για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για τη καλοσύνη τους και τη συμπάθεια που τους τρέφω, οπότε και δε θα σας κουράσω. Απλά τους ευχαριστώ. Το γιατί αρνούμαι μάλλον εύκολο να το καταλάβει κάποιος. Είναι η επισφράγιση του τέλους κι αυτής της εξόρμησης, την οποία μεταθέτω στο μέλλον. Όσο κοντινό κι αν είναι. Αισθάνομαι μετέωρος. Μεταξύ 2 κόσμων. Του καθημερινού και του μαγικού – ταξιδιωτικού. Μιλώντας με το Βασίλη στο ταξίδι, στριμώχνει σε μια φράση του την ατάκα: «... θα γυρίσουμε πίσω στη πραγματικότητα...», αλλά κάτι με σπρώχνει εκείνη τη στιγμή και τον διακόπτω λέγοντας: «Και τι σε κάνει να πιστέυεις ότι θα επιστρέψουμε στη πραγματικότητα; Γιατί δεν είναι αυτό η πραγματικότητα κι απλά θα επιστρέψουμε... [παύση να βρω κατάλληλη λέξη] στη καθημερινότητα;» Κυριακή 14/7/2013, ώρα 23.35 μήνυμα στο κινητό από Βασίλη Καπόγιαννη: “check your email”. Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή...

Φίλτατε Γιώργο μακάρι να γίνει έτσι γιατί είναι και όπως το φανταζόμαστε με τον Μπίλ ένα σφιχτό ταξιδιωτικό με σημειώσεις κι από τους δυο μας και πολλες φωτο φυσικά. Την υπομονή σας παρακαλώ γιατί έχω ετοιμασίες για πάρτυ του γιού μου αύριο οπότε Παρασκευή θα είμαστε σε ρυθμούς Βαλκανικούς, Μαγιάρικους αλλά και Τσιγγάνικους (βλέπε Ρουμανίεζα). Η συγγραφή έχει ξεκινήσει από μέρες :D

Παίδες αποσυμπίεση στη καμπίνα... Χαρούληζας σπίτι... Όβερ!

Τώρα πώς από Βαλκάνια φτάσαμε στην άκρη της ανατολής μόνο εσείς το ξέρετε. Κανόνισε Μπιλάκο να μου πεις εδώ στρίβουμε δεξιά και πάμε παραλία (βλ. Μ. Ασίας), κι από κει βλέπουμε... 12 μέρες πήραν άδεια... ή μήπως ήταν 12 βδομάδες;;; Κάτσε να το κοιτάξω και θα επανέλθω .

δεν έχεις κι άδικο εδώ που τα λέμε αλλά είμαι δυσκοίλιος στις αλλαγές κάντε μια υπεύθυνη δήλωση, πρωτολολλήστε τη, και θα απαντήσουμε στο αίτημα σας υπηρεσιακώς εντός 10 εργάσιμων

Από όλο αυτό μια παρατήρηση... κολλάς και μια κατάληξη -ζα μετά το Χαρουλη κι είσαι κομπλέ χαχαχαχαχαχα Αλλά για την ουσία του πράγματος είμαι σύμφωνος 100%

Το σωστό θα ήταν να πεις : μωρή Πελλοπονησιακή λέρα χαχαχαχαχα (μόνο για μυημένους) Φίλε Γιώργο η επιθυμία σου πλησιάζει τη διαστροφή Ακόμα θυμάμαι 8 χρόνια πριν το ταξίδι μου στα Αιολικά Νησιά και τη Σικελία, που μια μέρα πριν ξεκινήσουμε για πίσω κάναμε λασπόλουτρα στο Volcano και η επομένη μας βρήκε στη Καλβρία να ταξιδεύουμε με 35 υπό σκιά. Το πώς γλύτωσα τη λυποθυμία στην autostrada μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει

Έτσι μπράβο λέμε. Να γινόμαστε πολλές... οι μηχανές Για το καλό κατευόδιο ρε γ@μώτο

Ε τι νόμιζες ρε φίλε; Τζάμπα τη πλερώνω τη ψυχανάλυση; Χαχαχαχαχαχα Σημείωσε καλού κακού την ημερομηνία γιατί Χαρούληζας είμαι εγώ και ποτε δε ξέρεις. Μπορεί να με πιάσει μουγγαμάρα για καμιά 15-20-30 χρόνια πάλι χαχαχαχαχαχαχαχαχα

Κι εκεί που καθόμουν στ' αναμένα κάρβουνα σκεφτόμενος τι έχω ακόμα να κάνω σε επίπεδο προετοιμασίας για το μοτοσακό μου, τα χαρτιά μου και τα υπόλοιπα προσωπικά μου... να σου το ηλεκτρονικό μήνυμα από τον Μπίλυζα με μοναδικό περιεχόμενο το σύνδεσμο του θέματος αυτού. Να λοιπόν τα ξερόκλαδα στα κάρβουνα μου, να και το ελαφρύ αεράκι της επικείμενης απόδρασης... συνδιασμός άκρως εμπρηστικός. Η πύρινη λαίλαπα με παιδεύει 2 μέρες τώρα να την τιθασεύσω και να τη θέσω υπό πλήρη έλεγχο. Ααα ρε Μπίλυ φωτιές μ' ανάβεις (άλλο που δε θέλω). Θυμάμαι επιστρέφοντας από το προηγούμενο ταξίδι μας, δεν είμαι σίγουρος αν είχαμε μπει Ελλάδα ή αν είμασταν ακόμα στα μισά, συζητούσαμε ήδη για το επόμενο. Τι ήταν αυτό άραγε; Ταξιδιωτική διαστροφή; Η σιγουριά που εμπνέει ένας καλός συνταξιδιώτης; Και τι καθορίζει στο κάτω κάτω ποιος είναι καλός σύντρτοχος και ποιος όχι. Μήπως το να μπορείς να περάσεις μαζί του 10-12 μέρες χωρίς προστριβές; Το να μπορεί να σε καταλάβει και να σε ανεβάσει όταν θα είσαι πεσμένος; Το να ξέρεις ότι δε χρειάζεται να δεις (σε εισαγωγικά) το καθρέφτη σου γιατί ξέρεις ότι είναι εκεί πισω σου κι ακολουθεί; Το ότι σου συγχωρεί τις όποιος παραξενιές σου κι ανέχεται τις ιδιοτροπίες σου; Τίποτα απ' όλα αυτά; Όλα αυτά μαζί; Όλα αυτά κι άλλα 1500 πράγματα που δε μπορώ να σκεφτώ; Γεγονός όμως ένα. Με το Μπίλυζα κολλήσαμε σα τους γέρους του μάπετ σόου από τον εξώστη, με μόνη διαφορά ο δικός μας εξώστης αποτελείτε από 2 μοτοσακά και αμφιθέατρο μας ο δρόμος μπροστά, η επόμενη πόλη, το επόμενο αξιοθέατο, το επόμενο αξιοπερίεργο. Το μόνο απαράλλαχτο η σκωπτική ματιά, το αστείρευτο χιούμορ και η αυτοσαρκαστική μας διάθεση. Τι μας κάνει όμως να θέλουμε να βγούμε πάλι εκεί έξω; Είναι τάση φυγής, ευθυνοφοβία, εφηβία μακράς διαρκείας, αγάπη για το άγνωστο και το καινούριο; Πολλά τα ερωτήματα και πραγματικά μου λείπουν οι απαντήσεις. Όμως δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να τις βρω, γιατί νομίζω πως αυτές είναι που αποτελούν τη κινητήριο δύναμη που μας σπώρχνει εκεί έξω να καταπιούμε άλλη μια φορά χιλιόμετρα. Όταν είχαμε μιλήσει το χειμώνα μετά το ατύχημα, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα αφού μου είπε ότι είναι καλά (δεδομένων των συνθηκών), ήταν και το ταξίδι μας τι θα γίνει; Θα προλάβεις να αποθεραπευτείς; Θα έχεις πρόβλημα να καβαλήσεις τη μηχανή; Πάλι ερωτηματικά. Το μυαλό του όμως καρφωμένο στο ταξίδι. Δεν είχε αμφιβολία ότι θα φεύγαμε κι η βεβαιότητα του αυτή εδιωχνε τις όποιες, έστω και αμυδρές, αμφιβολίες προσπαθούσαν βρουν διέξοδο στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Οπότε πάμε. Αλλαγή ελαστικών. Μπαγκαζιέρες να είμαστε κύριοι κι όχι μισή ώρα να λύσω και μισή να ξεκινήσω (στη καλύτερη περίπτωση). Εκδρομές, δοκιμαστικές βόλτες... ωπ 5.000 χιλιόμετρα, να κόψουμε φίλε δε θα μας βγάλουν τα λάστιχα, έχουμε σχεδόν 2 μήνες ακόμα μέχρι να φύγουμε. Πάλι σε αναμένα κάρβουνα. Τελευταίες λεπτομέρειες να τακτοποιηθούν. Έχουμε χρόνο ακόμα. Μας τελειώνει ο χρόνος Μπίλυ, λιγότερο από μήνας έμεινε. Τελικά του χρόνου θα πάμε κάπου; Λεφτά θα υπάρχουν; Κέφι, κουράγιο, καλή διάθεση; Πού να πάμε άραγε; Ευρώπη; Ασία; Αφρική; Ευτυχώς οι ερωτήσεις δε τελειώνουν. Μόνο βέβαιο ότι το μέλλον θα μας βρει κάπου εκεί έξω, καβάλα στις 2 ρόδες, να κηνυγάμε το όνειρο μας για νέες περιπέτειες και νέους προορισμούς. Να παντρεύουμε τη διάθεση για τουρισμό με την αγάπη μας για το μοτοσυκλετισμό. Ραντεβού στο δρόμο μάγκες. ΥΓ1 Θα ζητήσω συγγνώμη για το τρόπο γραφής μου που νομίζω κάποιους θα ξενίσει, άλλους θα κουράσει και μερικούς μπορεί και να εκνευρίσει. Ζητώ τη κατανόηση και ανοχή σας καθότι ήταν καθρέφτης του μυαλού μου και γνωρίζω πως κάποιες φορές οι σκέψεις είναι μπερδεμένο κουβάρι που μπορεί να ζαλίσουν και τον πιο νηφάλιο. ΥΓ2 Το κείμενο αυτό βασίζεται σε μια παραδοχή εξ αρχής. Ότι κι ο Μπίλυ βλέπει τα πράγματα με αυτό το τρόπο. Αυθαιρέτησα φιλαράκι αλλά νομίζω πως δεν απέχουν απ' τη πραγματικότητα οι σκεψεις μου. Θα έχεις όλο το καιρό βέβαια στο ταξίδι να μου πιστοποιήσεις ή όχι αν αντικατοπτρίζουν και δικές σου σκέψεις σε κάποιο βαθμό τα παραπάνω. ΥΓ3 Κοιμάσαι;;; ΥΓ4 Μη φύγεις.

Ο Μπίλυ πάλι έγραψε το φωτορομάτζο του , κι ευτυχώς που έχω την ευκαιρία να συνταξιδεύω μαζί του, γιατί αν περίμενα από μένα να είχα φωτογραφίες χαιρετίσματα... Βαγγέλη κι εγώ χάρηκα για τη γνωριμία μας -αν και σύντομη. Σίγουρα στο μέλλον θα βρεθούμε. Να ευχηθώ κι από δω μέσα άλλη μια φορά καλό ταξίδι να έχετε Ηλία και Χριστίνα, η οποία να έχει μια καλή και γρήγορη ανάρρωση, ώστε βγείτε δυνατοί και υγειείς στους δρόμους σύντομα :D Λυπάμαι που δεν είχα περισσότερο χρόνο να μιλήσω με όλους σας αλλά δε πειράζει. Next time που έλεγε κι ο παππούς στο χωριό

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΧΧΧ!!! Κατ' ενθουσιασμένος με τις βαλίτσες, εξτασιασμένος με την οδηγική συμπεριφορά του KLEουρα... Βασιλιάδες θα είμαστε Μπίλιζα. Άντε με το καλό κι οι δικές σου βάσεις. Φοβερή βόλτα αλλά κρίμα που έπρεπε να γυρίσω πίσω νωρίς.

ΒΑΣΙΛΗΗΗΗΗΗΗ!!! Εξαιρετική η 2η μέρα σου. Η πρώτη ήταν τέλεια... απλά το ξέρω από πρώτο χέρι Άντε και στα επόμενα λέμε

Ας μπω κι εγώ στο φαν κλαμπ λοιπόν, του αξιότιμου - αξιοζήλευτου Ταξιδευτή χωρίς αργοπορία, αδημονώντας για τη συνέχεια του εξαιρετικότατου κατ' όπως δείχνουν οι πρώτες 5 σελίδες ταξιδιωτικού. Keep on rocking in the free world... μετρώντας τους παραλλήλους μέχρι το Βόρειο ακρωτήρι.

ναι φιλαράλκιΖΑ

Βρε ΜπίλυΖΑ αφού με έβαλες 13ο περίμενες να έρθω; Άσε γιατί με ζώνουν και τα φίδια, νομίζω πως με κόλλησε ο μικρός. Σα να αρρωσταίνω. Αλλά μπορεί να είναι που δε θα'ρθω

Γιατί μου το κάνεις αυτό ΜπίλυΖΑ;;;; Γραμμή πάνω από τον ΧαρούλιΖΑ... ΑΝΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΕΤΣΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΤΕ; ΧΩΡΙΣ 20 ΣΕΛΙΔΕΣ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΚΔΡΟΜΑ ΛΕΜΕ ΘΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ

Αλάνια Χαρούλιζας γιοκ Δε βρέθηκε γιαγιά για το γιο μου και είναι και ελαφρά κρυωμένος οπότε θα κάτσω σπίτι. Ελπίζω την επόμενη να σας δω. Περιμένω πολλέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεες φωτογραφίες

Αυτή την εναλλακτική έλεγα Τέλεια απεικόνιση

Και κάτι ακόμα Μόλις βγαίνεις στη παλιά στα διόδια της Ελευσίνας στο πρώτο κόμβο κάνεις πάλι δεξιά κι ακολουθείς το παράδρομο για να αποφύγεις τα κλεισίματα από φορτηγα και λεωφορεία αλλά πάλι πρέπει να έχεις και κάποιον να στα δείξει από κει να μη μπερδευτεί κανείς. Αλλά αν το δεις μια φορά μετά δε το αλλάζεις. Προσωπική άποψη πάντα κι ως γνωστόν δεν είμαι από αυτούς που λένε δώσε μου στροφές. Καλές κι αυτές αλλά είμαι και λίγο άνθρωπος του προορισμού (να φτάσουμε σήμερα βρε αδελφέ) Μπιλάκο θα σε ενημερώσω μόλις θα έχω μαντάτα από το μέτωπο Είπαμε είμαστε 2 άντρες μόνοι ΠΣΚ οπότε θα πρέπει να βρεθεί πάρκινγκ

Αλάνια εδώ Χαρούλιζας 2 τα τινά: Α) Μόλις ενημερώθηκα περί βόλτας Σαββατιάτικης από Μπίλιζα και δε ξέρω αν θα καταφέρω να έρθω καθότι έχω ξεμείνει με το γιόκα μου και θα πρέπει να τον κάνω φορτωτική σε γιαγιά οπότε αυτό θα το ξέρω αύριο βράδυ. Β) Ακόμα κι αν δεν έρθω να ξέρετε ότι δεν υπάρχει λόγος να κάνετε ταρζανιά από τα Goody's των Μεγάρων γιατί αν συνεχίσετε από τον παλιό περίπου 500 - 1000 μέτρα παρακάτω και πριν τη γέφυρα της εισόδου για Μέγαρα από τη Ν.Ε.Ο. έχει δεξιά δρομάκι που δε φαίνεται εύκολα και πρέπει να πάει κανείς αργά μη το χάσει, που σε βγάζει πάνω στη γέφυρα και νομιμότατα μπαίνεις Ν.Ε.Ο. χωρίς να πληρώσεις για Κόρινθο αφού τα διόδια εκεί δε λειτουργούν . Το δρομάκι άσφαλτος μεν ανάμεσα σε οικόπεδα με ξερόχορτα δε και έχει και την απορροή του νερού που δε διακόπτεται να καταλάβεις ότι έχει δρόμο, οπότε λίγο αργά εκεί και βγήκες. Τη λούμπα αυτή τη κάνω και με το τουτού αφού γλυτώνεις εκτός από το 3ευρω και τη κίνηση των διοδίων κατά την έξοδο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να παρακάμψει κανείς τα διόδια Ελευσίνας Αυτά κι ελπίζω να τα καταφέρω αλλιώς φιλάκια και καλά να περάσετε. Υ.Γ Ελπίζω να συνεισέφερα αρκετά στο σπαμάρισμα για να πιάσουμε τουλάχιστον τις 10 σελίδες ως αύριο