Ταξίδι στην Γερμανία με Royal Enfield

[Royalist 12]

Παλληκάρια και κοπελίτσες σας χαιρετώ από την ερωτιάρα (έτσι συνηθίζεται να την λένε!) Θεσσαλονίκη.

Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια και τα συχαρίκια σας για το ταξίδι των 4000χλμ στην Γερμανία, αλλά πιστεύω, ότι τα «μπράβο» και τα καλά λόγια ανήκουν στην Ένφιλντ.

Θα σας παραθέσω τις αρχικές μου σκέψεις πριν το ταξίδι, έτσι ώστε να μπείτε (όσοι από εσάς ενδιαφέρεστε) στην σταγόνα αυτού, που με κουβάλησε στου διαόλου την μάνα (εδώ που τα λέμε...) και μου έδωσε αυτήν την χαρα!

Ένα σας λέω (αν μου επιτρέπετε αυτήν την φιλικότατη συμβουλή!): Μην το βάζετε ποτέ κάτω! Τζάμπα κόπος είναι!

Όσο καιρό εγώ το μελέταγα και το ξαναμελέταγα και το σκεφτόμουν και το προβληματιζόμουν και η ψυχούλα μου η έρ'μη ξέρει τι σκέψεις έκανα πριν την αναχώρηση για την ανεπανάληπτη περιπέτεια, αυτή καθόταν ήρεμη και ανέμελη στην αυλή και ατάραχη περίμενε την έκβαση των συλλογισμών μου.

Το ταξίδι, εδώ που τα λέμε, το είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου πολύ πριν αποκτήσω την μοτοσυκλέτα, επειδή το θεωρούσα -τότε- ως κάτι απλό...

Όταν την απέκτησα, πάνω στον ενθουσιασμό της πρόσφατης αγοράς, πέταξα την ιδέα μου αυτή στον χώρο και στην παρέα στο στυλ: «άντε και καλοτάξιδη, να μας πάει και στην Γερμανία βόλτα να θυμηθούμε τα νιάτα μας» (επάνω σπούδασα πριν καιρό...).

Οι γύρω μου γέλασαν και χαμογέλασαν και μειδίασαν και δεν το έλαβαν ποτέ τους υπ'όψη, ούτε με πήρανε ποτέ τους στα σοβαρά, μια και τους είναι γνωστό, ότι, μέσα σε όλη την σοβαρότητα που με διακατέχει, πετάω και καμιά κοτσάνα αραιά και που…!

Εγώ τό 'λεγα και το ξανάλεγα για να πάρω θάρρος, ενώ αυτοί τό 'βρισκαν κι αστείο από πάνω... Φίλοι, σου λένε μετά...

Ήρθε λοιπόν το καλοκαιράκι φέτος και βλέπω στο φόρουμ το γερμανικό, ότι οι μάγκες εκεί πάνω ετοίμαζαν την ετήσια συνάντησή τους στο γνωστό τους μέρος (εκεί μιλάμε για περίπου 1000 και βάλε μέλη, εκ των οποίων τα 100-150 ενεργά, ενώ εδώ μετά βίας κατάφερα να γνωρίσω από σάρκα και οστά 3-4 ενφιλντάκηδες!).

Η αντίδρασή μου ήταν φυσικά η αναμενόμενη: «Ώ, που να μου φάει ο Χάρος την κατάντια μου, ώ, γ... τα πιστόνια μου» κ.ο.κ. για τα επόμενα πεντάλεπτα...

Το σκέφτηκα απ' εδώ..., το έψαξα από 'κει, το πήρα απόφαση (σιωπηλά και μουλωχτά).

Θα φύγω!...

Άρχισα να κανονίζω τις δουλειές και τις υποχρεώσεις μου! Στους γάμους έλεγα, ότι πάω στα βαφτίσια, στα βαφτίσια έλεγα, ότι πάω στο βουνό, στους βουνίσιους έλεγα, ότι φιλοξενώ φίλους από μακριά, στους φίλους, ότι βρήκα καινούριες φίλες, στις καινούριες φίλες... τίποτα (αυτές καν δεν γνωρίζανε -ακόμη-, ότι υπάρχω...)!

Απέκρυπτα τις προθέσεις μου καλύτερα κι από καταδρομέα σε ανάκριση αιχμαλώτων!

Ο λόγος? Απλός!

Όσο οδηγούσα την ένφιλντ στην Θεσσαλονίκη και στην Μακεδονία, όλοι ήταν θαμπωμένοι από την ιδιαίτερη ομορφιά της, αλλά κανείς δεν την εκτιμούσε τόσο όσο της άξιζε (λογικό, θα πει κανείς, αφού δεν την έχουν απολαύσει ποτέ τους). «Χάρχαλο» την ανεβάζανε, «τι την θες την κατσαρόλα» την κατεβάζανε, «θα σκοτωθείς με την Ζούνταπ (της απέδωσαν και παρατσούκλι παλιάς μεν, θρυλικής δε μοτό)» με προϊδεάζανε, «πάρε κανένα μηχανάκι της προκοπής» με συμβουλεύανε...

Εγώ, τα τελευταία αυτά δύο σχεδόν χρόνια... τον χαβά μου! Αδιαφορούσα για όλα, όσα άκουγα, επειδή όλα ήταν στην ουσία απλά και καλοπροαίρετα πειράγματα (πλην του τελευταίου!!!! Εκείνο το «δώσε την, να πάρεις άλλη»..., εδώ μού καθότανε!!! «Δώσε την» λέγανε..., ούτε καν «πούλα την»...!

Θα με πείτε ιδιότροπο? Πείτε με!

Κάποτε με συμβούλεψαν, ότι τέτοιες μοτοσυκλέτες τις παντρεύεσαι! Δεν το πολυκαταλάβαινα εκείνη την εποχή, αλλά με τον καιρό μπήκα στο νόημα. Σκέψου να 'σαι με το πρόσωπο και να σου λέει ο περίγυρος τέτοια σχόλια για την κοπέλα, την γκόμενα ή την γυναίκα σου! Είναι να βγάζεις τα μυδράλια και να θερίζεις κόσμο? Δεν είναι, λέτε, έ? (Μεγάλωσα - φαίνεται- και έγινα πιο μαλακός!)

Κάπου -εδώ που τα λέμε- τα είχα πάρει στο κρανίο το ποντιοθεσσαλονικιώτικο!

Όλοι μ' αγαπούσαν, όλοι με εκτιμούσαν, σχεδόν όλοι στον δρόμο με χαιρετούσαν, κάποιοι με θαύμαζαν, αλλά στην ουσία... πάπαλα!

Κάπου μέσα μου το ένιωθα, ότι ο έπαινος ήταν περισσότερο για την τόλμη και το θάρρος να πάρω τέτοια μοτοσυκλέτα, παρά για το ότι η ένφιλντ ήταν αξιέπαινη. Αν την οδηγείτε, σίγουρα θα τα έχετε ακούσει (ελπίζω φυσικά να κάνω λάθος), αν την αποκτήσετε, ίσως και να μην τα αποφύγετε: «Καλή, αλλά με τα ίδια λεφτά θα έπαιρνες και μια Γιαμάχα, ...δύο παπάκια, ...μισή Καβασάκι» (...μία ντουλάπα τρίφυλλη, ...τέσσερα καλά σερβίτσια τσαγιού ή 2-3 χιλιάδες μπουγάτσες ...με τυρί παρακαλώ!). Αυτήν την λογική εγώ πάντως δεν την κατάλαβα ποτέ!

Έπρεπε να κανονίσω να φύγω! Βενετία, Αυστρία, Γερμανία, ...κι έχει ο Θεός! Κοιτούσα και τον χάρτη! (πολλή ανηφόρα ρε παιδάκι μου!!)

Με πίεζε και ο bbk

Άαααλλος αυτός! Πιστεύω, ότι εν τέλει χάρηκε περισσότερο απ' ό,τι εγώ! Έπαιρνε τηλέφωνο να μάθει ποια διαδρομή θα πάρω, αν πακετάρισα τα πράγματα ή αν επικοινώνησα με τους Γερμανούς. Όσο ήμουν επάνω έστελνε μηνύματα και ρώταγε και πληροφορούσε γνωστούς και φίλους για το που είμαι και τι κάνω, αν είμαι στο πλοίο, αν έφτασα Αυστρία, αν σταμάτησα για κατούρημα, αν έχει κίνηση, αν έχασα τον δρόμο μου, αν γνώρισα καμιά γκόμενα (κλασσική ερώτηση Έλληνα!), πώς είναι ο καιρός, αν είδα καμιά ένφιλντ ξεκάρφωτη στον δρόμο&, αν με χαιρετάνε, αν έφτασα καλά, πόσα χιλιόμετρα έκανα σήμερα...! Αραιά και πού με ρωτούσε αν με πρήζει με τις ερωτήσεις του! Όχι ρε αδερφέ... τι λες τώρα?

Επιστρέφω στην αναχώρηση!

Την απόφαση την πήρα 2-3 ώρες πριν ξεκινήσω. Όλα ήταν έτοιμα, η μοτοσυκλέτα πακεταρισμένη, οι φίλοι στον Βορρά είχαν ειδοποιηθεί κι εγώ... το σκεφτόμουν ακόμη!

Πού πάω ο αθεόφοβος?

Την κοιτάω, ...την ξανακοιτάω, ...το σκέφτομαι, ...και λέω: «Αν πάρει με την πρώτη μανιβελιά, φεύγω Γερμανία..., αν όχι, θα πάω διακοπές κάπου εδώ στα κοντά!».

...Και παίρνει η άτιμη με την μία!! (και κελαηδάει, ...και δεν βήχει, ...και κρατάει ρελαντί...!)

Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον!

Είναι δέκα και μισή το βράδυ! Ξεκινάω για Ηγουμενίτσα!...

(συνεχίζεται... )

[Royalist 12]

(μέρος 2ο)

Το ταξίδι έχει ξεκινήσει κι εγώ ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει τι πάω να κάνω!

Βρίσκομαι στην εθνική οδό με κατεύθυνση την Ηγουμενίτσα. Η κίνηση έξω από την Θεσσαλονίκη μέχρι τα διόδια των Μαλγάρων και την έξοδο προς Βέροια δεν ήταν και ιδιαίτερα αυξημένη. Ταξιδεύω σταθερά με ταχύτητα περί τα 70-90 χλμ/ώρα. Καταλαμβάνω την λωρίδα ασφαλείας, πράγμα που συνηθίζω σχεδόν πάντα κατά τι διαδρομές μου σε αυτοκινητόδρομο. Το κάνω για να μην ενοχλώ όσους βρίσκονται πίσω μου και να μην ενοχλούμαι από καμικάζι οδηγούς και μανιακούς φορτηγατζήδες. Το κάνω για να ‘χω το κεφάλι μου ήσυχο.

Μετά την Βέροια η κίνηση λιγοστεύει. Σε λίγο ξεκινούν και τα τούνελ. Ήδη βρίσκομαι σε δρόμο, που δεν τον οδήγησα με την ένφιλντ ποτέ μου. Το «άγνωστο» ξεκίνησε ήδη λίγες δεκάδες χιλιόμετρα έξω από το σπίτι μου. …συνεχίζω! Το ρεκόρ μου συνεχούς οδήγησης με την μοτοσυκλέτα ήταν -μέχρι τότε- τα 150-160χλμ. με 2-2,5ώρες οδήγησης! Περνώντας την Καστανιά και την Κοζάνη το ρεκόρ έχει πλέον καταρριφτεί. Σταματώ και κάνω ένα τηλέφωνο, να πω, ότι όλα είναι εντάξει. Είναι, βλέπεις, και η πρώτη φορά που οδηγώ τόσο φορτωμένος! Κοντά 40 κιλά στον πίσω τροχό! Η ένφιλντ ήταν σταθερότατη και τραβούσε ασταμάτητα. Είχα βρει και τις σωστές ροπές …και ένιωθα άρχοντας!

Μετά την Κοζάνη η κίνηση περιορίστηκε στα 1-2 αυτοκίνητα κάθε 20χλμ. Ήμουν μόνος κυρίαρχος της Εγνατίας! Όλη η άσφαλτος δική μου! Ακουγόταν μόνο το βροντητό και το κατακεραύνωμα από την κοντή (και ελεύθερη!) καινούρια εξάτμιση!

Άλλο να το γράφω, άλλο να το λέω και άλλο να το ακούς!

Φανταστείτε τον στακάτο, μπάσο, απότομο , βαρύγδουπο και βροντερό ήχο των μεσαίων στροφών να ακούγεται από την εξάτμιση ως μόνος (αποκλειστικά μόνος) ήχος στον περίγυρο, σε μια δροσερή έως ψιλοψυχρή ατμόσφαιρα (κατέβασε ψυχρούλα από Αλβανία και Σκόπια). Ο ήχος ήταν καθαρός, μετρήσιμος, ένιωθα την δόνησή του, την έντασή του, το άκουσμά του. Αντιλαλούσαν τα βουνά γύρω μου και δεν υπήρχε καμία παρεμβολή από κανέναν και τίποτα. Ούτε φορτηγό, ούτε εργοτάξιο, ούτε κίνηση, ούτε κορναρίσματα, ούτε αυτοκίνητα, ούτε φωνές ούτε σκυλιά, ούτε παιδιά, ούτε τίποτα…!

Εύχομαι να το ζήσετε κάποτε!

Υπό άλλες συνθήκες δεν είναι έτσι. Ηχεί τελείως διαφορετικά στην πόλη (ακόμη και στους Δεκαπενταύγουστους και τις Πρωτοχρονιές, που οι πόλεις είναι άδειες από κόσμο), ηχεί τελείως διαφορετικά στο ζεστό καταμεσήμερο, ηχεί αλλιώτικα ακόμη και την νύχτα, όταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα παρεμβάλλονται οι ήχοι άλλων οχημάτων, και φυσικά ηχεί διαφορετικά, όταν έχεις κόντρα τον άνεμο και δεν ακούς σχεδόν τίποτα μέσα από το ανοιχτό ρετρό κράνος σου…!

Η ηχητική απόλαυση όμως ήταν μέσα στα τούνελ της Εγνατίας! Και δεν ήταν και λίγα!! Μπαίνεις μέσα, έχοντας έναν φαινομενικά «φυσιολογικό» (για τα δεδομένα της ένφιλντ) ήχο… και ξαφνικά σε πιάνει πανικός!!!

Τέτοιο πράγμα δεν τό ‘χα ξαναζήσει!! Βαράγανε κεραυνοί και βροντές, λες και μαλώνανε ο Δίας με την Ήρα… και ο Ήφαιστος με τον Θώρ και τον Βόταν και όλους τους θεούς της μυθολογίας… και οι δαίμονες της κόλασης με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ… και δεν υπερβάλλω καθόλου!!! ΄Αμα θέλετε το πιστεύετε!

Το βίωμα έχει ως εξής:

Μετά από 100-150 χλμ δρόμο, έχεις βρει την ρέγουλά σου, τον ρυθμό σου, σού φεύγει και το άγχος του ταξιδιού, ηρεμείς (ά, ρε αγχολυτική ενφιλντάρα μου!!) και συνεχίζεις να προχωράς! Πλησιάζεις σε τούνελ και αφήνεις λιγάκι το γκάζι (ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις στην είσοδο και μέσα σ’ ένα ελληνικό τούνελ!!). Είσαι πιο προσεκτικός μήπως και χρειαστεί να αντιδράσεις! Παραμένεις όμως ήρεμος! Δεν πατάς φρένο… ωραία?

Η ένφιλντ μπορεί να μην χάνει πολλή ταχύτητα (από τα 80 κατέβηκε στα 70-75!), αλλά το χαμήλωμα του γκαζιού ρίχνει τις στροφές!!! Πάς με 70 και ο κινητήρας γουργουρίζει…!

Μπαίνεις στο τούνελ…, αφήνεις πίσω σου την είσοδο… και γίνεται ΄Ο ΧΑΜΟ΄Σ (ο τόνος καί στα δύο όμικρον!).

Τις τρεις πρώτες φορές τρόμαξα και πάτησα γκάζι. Το κακό όμως χειροτέρεψε! Ζούσα για τα πρώτα δευτερόλεπτα αυτό, που προανέφερα για θεούς και δαίμονες παραπάνω!! Έξω πας γρήγορα και αφήνεις τον θόρυβο πίσω σου… στα τούνελ σε προλαβαίνουν όλα τα ντεσιμπέλ που ξέρναγες! Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος!! Όλα τα Κανόνια του Ναβαρόνε και των Γραμμών Μεταξά και Μαζινό …μαζί!!

Δεν πήγε καν το μυαλό μου στην εξάτμιση. Νόμισα, ότι με πλησίασε στο μισό μέτρο κάποιο τριαξονικό φορτηγό με καρότσα ή κανένα Λέοπαρντ τεθωρακισμένο. «Πάει», λέω, «μας πατήσανε!» Και στο τούνελ μέσα, πού να πάς? Μόνο ευθεία κι ο Θεός βοηθός! Κοιτάζω στον καθρέφτη και δεν βλέπω τίποτα! Ψάχνω στις νεκρές γωνίες να τον βρω τον φονιά! Άφαντος!

Τον ακούω τον π…, αλλά δεν τον βλέπω! Μού θύμιζε εκείνες τις αμερικάνικες τις ταινίες με τους φορτηγατζήδες φαντάσματα! Η αδρεναλίνη ανεβαίνει! Σκέφτομαι διάφορα! «θα σταματήσω απότομα…, θα κάνω αναστροφή και θα τον περιμένω πρόσωπο με πρόσωπο τον μ…!», «θα του ξεσχίσω τα πέταλα, που μού κόλλησε από πίσω!».., μέχρι που συνειδητοποιώ, ότι ο μ.. και ο π… ήμουν εγώ ο ίδιος! Ο θόρυβος αυξομειωνόταν, όσο εγώ έπαιζα με το γκάζι. Αργά το κατάλαβα! Χαμογελούσα με τα χάλια μου.

Από ‘κει και μετά κάθε τούνελ ήταν και απόλαυση. Έριχνα όμως και καμιά ματιά που και που πίσω μου, μπας και πράγματι τύχαινε να είχα φορτηγό στα νώτα μου! Στην Ελλάδα ποτέ δεν ξέρεις! Ο φόβος φυλάει τα έρ’μα!

Στα Γρεβενά σταμάτησα να βάλω 2-3 λίτρα βενζίνη από ένα ντεποζιτάκι που κουβαλούσα μαζί μου. Στην Εγνατία δεν υπάρχει βενζινάδικο! Οι μοτοσυκλέτες και κάποια αυτοκίνητα έχουν πρόβλημα. Η ένφιλντ είχε αρκετή βενζίνη μεν, αλλά δεν το ριψοκινδύνευα να μείνω έξω από την Ηγουμενίτσα στεγνός.

Η αποθέωση της διαδρομής ήταν πάντως οι φωτεινές ταμπέλες της εθνικής γύρω απ’ τα Γιάννενα! Δεν προειδοποιούσαν ούτε για ταχύτητα, ούτε για ατύχημα, ούτε για κλεισμένο δρόμο, ούτε για εργοτάξια, ούτε για τίποτε από αυτά!

«Μπιγουέιρ δε μπέαρς!», έγραφαν και προειδοποιούσαν για την περιοχή, όπου ζούσαν και ζουν αρκούδες! Μην τις ξυπνήσουμε και τρομάξουμε, δηλαδή! Με τον θόρυβο πάντως της εξάτμισης ανησυχούσα περισσότερο μήπως ξυπνήσουν και θελήσουν να ζευγαρώσουν!!

Αλήθεια, γνωρίζει μήπως κάποιος από σας, τι ταχύτητες πιάνει ο Αρκτούρος?? Καλό είναι να ξέρει κανείς!

Φτάνω στο λιμάνι κατά τις 03.30’ μετά από 320χλμ. και στέλνω ένα sms να πω, ότι έφτασα καλά. Κάποιοι νεαροί Γάλλοι κοιμόντουσαν στα μάρμαρα, μερικοί άλλοι περιφέρονταν. Ελέγχω την μοτοσυκλέτα. Όλα εντάξει! Δόξα τω Θεώ!

Στις έξι το πρωί πάω να βγάλω εισιτήριο με το που ανοίξανε τα πρακτορεία! Δεν το έβγαλα από Θεσσαλονίκη μην το γρουσουζέψω.

Στον προβλήτα συναντώ Γερμανό μοτοσυκλετιστή που επιστρέφει σπίτι του. Ο κόσμος είναι τελικά πολύ μικρός! Το παλληκάρι έρχεται από την ίδια πόλη της Γερμανίας, όπου θα είναι και ο τελικός προορισμός μου! Αυτός θα πήγαινε όμως από Ελβετία κι εγώ από Αυστρία. Γνωριστήκαμε! Αυτός αγόρασε μια Ντακάρ και ταξίδεψε για πρώτη φορά -κι αυτός- δια ξηράς προς την Ελλάδα, ενώ τώρα επέστρεφε με πλοίο. Ευτυχώς δεν είμαι ο μόνος τρελός στον κόσμο. Ούτε καν ο μόνος τρελός στο πλοίο!! Το πλοίο φτάνει κατά τις 9! Επιβιβαζόμαστε και ξεκινάμε για Βενετία!

Μπαίνω στην καμπίνα για έναν υπνάκο. Με την αναστάτωση είχα ξεχάσει να κοιμηθώ!

(συνεχίζεται…)

[Royalist 12]

(ταξίδι με την ένφιλντ στην Γερμανία, μέρος 3ο…)

Έχω επιβιβαστεί στο πλοίο και μετά την αναχώρηση πάω για ύπνο. Στην καμπίνα είμαι με άλλους δύο, αλλά δεν είχαμε και πολύ επαφή, μιας και ποτέ δεν τύχαινε να είμαστε όλοι τις ίδιες ώρες ξύπνιοι και μαζί. Με τον έναν μίλησα μόνο. Ήταν ένας Πολωνός εργάτης με άπταιστα ελληνικά, που κατέβαινε κάθε καλοκαίρι στην Μύκονο εδώ και 12 χρόνια για δουλειά. Καλό παιδί.

Το απογευματάκι (και μετά τον ύπνο, τον οποίο και χρειαζόμουνα) βγήκα στο κατάστρωμα και καφεδιάστηκα με τον Γερμανό που γνώρισα στο λιμάνι. Τα είπαμε για την πόλη, όπου αυτός μεγάλωσε και όπου εγώ σπούδασα. Συχνάζαμε στα ίδια μέρη, πηγαίναμε σχεδόν στα ίδια μαγαζιά, παραλίγο να ‘χαμε και κοινούς γνωστούς. Παράλογο δεν είναι? Τι πιθανότητες έχεις να ταξιδεύεις την ίδια ημέρα, με το ίδιο μεταφορικό μέσο, στην ίδια κατεύθυνση με άλλα 500 άτομα και να συναντιέσαι με άτομο, που πάρκαρε εντελώς τυχαία δίπλα σου και αυτό το άτομο να σου βγαίνει και …γείτονας?

Είναι μικρός ο κόσμος τελικά!

Το ταξίδι με το πλοίο δεν ήταν κουραστικό ή βαρετό. Διαρκεί όμως 24 ώρες (25 στο ρολόι, λόγω της διαφοράς ώρας με την Ιταλία). Αν ποτέ ταξιδέψετε και δεν έχετε ανάγκη την καμπίνα και το ντους, πάρτε κατάστρωμα. Στον πηγαιμό, επειδή τα άτομα ήταν και λίγα, τους έβαλαν να κοιμηθούν μέσα στην σάλα της καφετερίας σε μια γωνιά.

Την άλλη μέρα το πρωί φτάνουμε Βενετία. Βγαίνω κατάστρωμα να δω την πόλη. Τα νερά ψιλοβρώμαγαν (και δεν έχω και ευαίσθητη μύτη, να φανταστείτε!). Υπήρχαν αρκετά πλωτά εργοτάξια, που μπάζωναν την θάλασσα, για να επεκτείνουν με κατοικίες τις συνοικίες. Φάγαμε καν’α μισάωρο και βάλε, μέχρι να δέσουμε τα σκοινιά. Ο χρόνος να ντυθείς, να κατεβείς, να πακεταριστείς και να ετοιμαστείς ήταν υπεραρκετός. Δίπλα στην ένφιλντ ήταν παρκαρισμένο ένα άσπρο υπερτεράστιο θηριώδες φορτηγό τροχόσπιτο ματζίρους ντόιτζ ή κάτι τέτοιο. Το οδηγούσαν ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Γερμανών εκ Μονάχου και επέστρεφαν με το σκύλο τους από ταξίδι στην Αφρική και την νότια Ευρώπη. Οι ρόδες του ήταν στον ώμο μου. Το αγόρασαν από τα αποθέματα του στρατού. Μόνο στα ρεπορτάζ για το Παρίσι/Ντακάρ είδα κάτι τέτοιο.

Τώρα θα μου πείτε, τι σας τα λέω αυτά…! Οι άνθρωποι αυτοί, αν και είχαν περί τα 70 και κάτι έτη ζωής στο κεφαλάκι τους, είχαν ζωντανότερο βλέμμα κι από πολλούς 30ρηδες! Είχαν φάει –πιθανώς- τους δρόμους και τις χώρες με το κουτάλι και παρέμεναν (ή μάλλον, εξαιτίας αυτού έμειναν) απλοί και αυθεντικοί. Όσο ο κύριος τσεκάριζε με απόλυτη ηρεμία τα λάστιχα και τα διάφορα, η σύζυγός του ετοίμασε καφέ και βγήκε από την πόρτα (στο ενάμισι μέτρο μιλάμε πάνω από τα κεφάλια μας, έτσι? …μην ξεχνιόμαστε!) να μας ρωτήσει εμάς που δέναμε τα πράγματα στις μοτό (5-6 ήμασταν), αν θέλουμε κανέναν καφέ ή τσάι, …να μας φιλέψει, …μιας και τώρα έβαλε να τον ετοιμάσει. Χαμογελάσαμε ευγενικά και αρνηθήκαμε. «Μην ντρέπεστε», μας είπε, «δρόμο έχετε!».

Έτσι απλά…, ενώ θα μπορούσε να κάνει τον καφέ για την πάρτη της! Οι άνθρωποι –τελικά-, που ταξίδεψαν και είδαν τον κόσμο, είναι πιο απλοί, πιο αγνοί, πιο αθώοι. Μοιράζονται! Δεν είναι δεμένοι στην ύλη και στο εφήμερο! Μοιραζόμενοι τα αγαθά τους (τι αξία, τώρα, έχει ένας καφές στο πλαστικό κυπελάκι?), μοιράζονται και τα συναισθήματά τους. Σε χαιρετούν, σε χαμογελούν και σε φέρνουν πιο κοντά τους. Κατανοείς σιγά-σιγά την έννοια της λέξης «ανθρωπότητα», που είναι (ή οφείλει να είναι) σύνολο αγνών ηθών και όχι απλά κορμιών και σωμάτων έμβιων όντων! Τέλος πάντων!

Ανοίγει η μπάρα και βγαίνουμε στο λιμάνι. Ξεκινούν και τα πρώτα θετικά σχόλια θαυμασμού από τους λιμενικούς και άλλους. Ο Γερμανός γελάει! «Καλή αρχή!», μου λέει. «Μέχρι επάνω, θα βαρεθείς να τους ακούς!». «Αμ’ δε!», σκέφτομαι!

Αναχωρούμε μαζί, βγαίνουμε από το λιμάνι και παίρνουμε την Ponte de la liberta (2-3χλμ), την αυτοκινητοδρομογέφυρα που ενώνει την Βενετία με την ηπειρωτική Ιταλία. Εκεί χωρίζουν οι δρόμοι μας. Αυτός πάει δυτικά κι εγώ ανατολικά. Χαιρετιόμαστε μέσα απ’ τα κράνη! Αν και ανταλλάξαμε τηλέφωνα για να βρεθούμε μετά από καμιά βδομάδα, δεν κατάφερα να έρθω σε επαφή μαζί του, ούτε μέχρι και τώρα που σας γράφω . Ελπίζω νά ‘ναι καλά το παιδί… Μοτοσυκλέτα οδηγεί!

Σχετικά εύκολα και ψιλορωτώντας για να μην χαθώ, μιας και θα με μπέρδευαν τα έργα στους δρόμους του Μέστρε (της πόλης στην ηπειρωτική Ιταλία, δίπλα στην Βενετία), βγαίνω στην Autostrada Βενετίας/Τρέντο. Ο δρόμος? …απίθανος! Η άσφαλτος? …σε καλύτερη κατάσταση, απ’ ότι τα μωσαϊκά και τα μάρμαρα του σπιτιού μου! Ισιάδι!! Η κίνηση? …ανεπανάληπτη! Ήταν 10-11 το πρωί και με προσπερνούσαν περί τα (δεν κάνω πλάκα! Το υπολόγισα!!) 2-4 φορτηγά το λεπτό! Κι αυτό για 50-60χλμ!

Επαγγελματίες όμως! Στιγμή δεν ένιωσα άβολα! Ήξεραν από πού θα περάσουν, με τι ταχύτητα θα προσπεράσουν και σε ποια απόσταση μπροστά σου θα ξαναμπαίνανε στο ρεύμα σου! Πόσο δύσκολο είναι, δηλαδή, να το κάνουνε αυτό και οι Έλληνες στον δρόμο? Τι κοστίζει? Πόντους απ’ το απ’ αυτό τους?

Σε λίγο φτάνω και στα πρώτα διόδια! Ψυχή δεν βλέπω! Βλέπω όμως ένα μηχάνημα κι ένα στενόμακρο χαρτάκι να προεξέχει! Κοιτάζω έναν εργάτη που σκούπιζε και του κάνω νόημα. Στα ιταλικά και στα νοηματικά μού εξηγεί, ότι το τραβάω και πληρώνω στα επόμενα διόδια, ανάλογα με τα χιλιόμετρα που θα κάνω.

Συνεχίζω ακάθεκτος! Στα μισά της ιταλικής διαδρομής στρίβω αριστερά και βόρεια για Ούντινε. Οι Ιταλοί στον αυτοκινητόδρομο είναι καλύτεροι των Ελλήνων. Τουλάχιστον δεν σε προσπερνούν (για όσο τους έζησα εγώ) ξυστά απ’ την αριστερή μανέτα! Ούτε την δεξιά, εξυπακούεται!! (Ταρίφες, φονιάδες των λαών!!)

(πάω να κάνω καφέ να ξεσυγχυστώ… και επανέρχομαι!)

…Λίγο πριν την Αυστρία φτάνω στα διόδια και βγάζω το χαρτάκι. Μία μπέλα ιταλιάνα στο γκισέ μου λέει κάτι με νούμερα, αλλά δεν νομίζω νά ‘ναι το τηλέφωνό της. «Νό πάρλο ιταλιάνο σινιορίτα!», της απαντώ. Μου δείχνει μια φωτεινή επιγραφή! Λεφτά ήθελε! 12,50 ευρώ για τα περίπου 170χλμ.! Ακριβά, αλλά ο δρόμος …τ’ άξιζε!

Μετά από 225χλμ Ιταλίας μπαίνω στα αυστριακά σύνορα και μαζί σε γερμανόφωνη περιοχή. Το αρχικό μου άγχος έχει φύγει. Τουλάχιστον εδώ, αν μου συμβεί κάτι, θα μπορέσω να συνεννοηθώ!

Σταματάω στο πρώτο βενζινάδικο 5-6χλμ μετά τα σύνορα, βάζω βενζίνη και συμπληρώνω λάδια. Συναντώ και δύο φορτηγατζήδες Έλληνες, που με προσπέρασαν στον δρόμο στην Ιταλία. Ο ένας έκανε καραμπάμ του κερατά, ότι ήταν δικός μας! Στις πίσω πόρτες του κοντέινερ είχε έναν τεράστιο δικέφαλο του ΠΑΟΚ! Αυτοί –αφού κουφάθηκαν με την ένφιλντ και το χωριστό κιβώτιο ταχυτήτων και τον ευρέτη νεκράς και το αμπερόμετρο και το τι να σας λέω τώρα, με συμβούλεψαν να αγοράσω και μια βινιέτα. Είναι ένα αυτοκόλλητο σηματάκι για τον αυστριακό αυτοκινητόδρομο (όχι για τους επαρχιακούς δρόμους, απ’ όσο κατάλαβα) και κοστίζει ανάλογα με τις ημέρες που το χρειάζεσαι. 10ημέρες, μήνες, χρόνο? Πήρα ένα για 10 ημέρες, ο βενζινάς μού τρύπησε την ημερομηνία και του έδωσα κοντά 4μισι ευρώ (συν την βενζίνη 1,219ευρώ/λιτ). Ξαναστέλνω μήνυμα σε Ελλάδα και στον φίλο μου στο Σάλτσμπουργκ, όπου και θα διανυκτέρευα, για να πω, ότι είμαι καλά. Είχα να επικοινωνήσω μαζί τους από Βενετία.

Ο δρόμος με βγάζει στο αυστριακό Βίλλαχ και συνεχίζω βόρεια για Σάλτσμπουργκ στα αυστρογερμανικά σύνορα. Η Αυστρία ήταν πανέμορφη. Τα βουνά ξεπετάγονται αριστερά και δεξιά του αυτοκινητόδρομου και το μάτι σου, όπου κι αν κοιτάξει, βλέπει πράσινα δάση, λιβαδάκια στις πλαγιές και μικρά χωριουδάκια με παραδοσιακά σπιτάκια πάνω τους. Πράσινο και βουνοπλαγιές, όσο φτάνει το μάτι σου! Ούτε ίχνος από αυθαίρετο, από μπαζωμένο, από καμένο, από καταπατημένο… Απλά και μόνο… πανέμορφο! Είχε κάτι από το χωριό της Χάιντι, πού ‘βλεπα πιτσιρικάς στην τηλεόραση.

Εδώ φτάνουμε τώρα στο καλό!

Ξεκινούν τα μεγάλα αυστριακά τούνελ… (Χι, χι!!). Το χαμόγελό μου κοντεύει να γίνει ένα με το χαμόγελο του Τζόκερ στον Μπάτμαν. Ταξιδεύω έτσι για χιλιόμετρα… Θα με περάσουν και για χαζό! Το λιγότερο που θα πάθω, θα ‘ναι ρυτίδες «μειδιάματος» ή «γέλωτος» ( όπως τις λένε χαϊδευτικά). Το χειρότερο,… να μού μείνει κουσούρι! (Κάτι λέγαμε για τον Τζόκερ…!).

Αν και το ξεπαρθένεμα τό ‘φαγα στην Καστανιά και στην Πίνδο, ηχητικά δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτε τα αυστριακά τούνελ. Τούνελ της τάξης των 5-10χλμ δεν ήταν και τίποτε το ιδιαίτερο. Το οδόστρωμα όμως δεν ήταν και το καλύτερο. Ήταν σχετικά τραχύ, συγκριτικά με αυτό που συνάντησα στην Ιταλία και την λοιπή Αυστρία, αλλά αυτό έχει τους λόγους του! Πολλά τούνελ και λωρίδες ασφαλείας στον αυτοκινητόδρομο έχουν τραχύτερη άσφαλτο για να υποβοηθά στο φρενάρισμα. Πριν από ούτε 10 χρόνια περίπου, στην Αυστρία θρηνήσανε θύματα σε ατύχημα που έγινε μέσα σε ένα από αυτά. Συγκρούστηκε βυτιοφόρο με χημικά και πήρε φωτιά το σύμπαν. Από τις δύο εισόδους ρουφιόταν ο αέρας με μανία, οι εξαερισμοί λειτούργησαν σαν φουγάρα, και μέσα σε λίγα λεπτά ήταν αδύνατο να μπουν οι πυροσβέστες ή να βγουν οι εγκλωβισμένοι. Κάηκαν τα πάντα. Στο επίκεντρο της φωτιάς υπήρχαν αυτοκίνητα που κάηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε, όταν έσβησαν και κρύωσαν τα πάντα, το μοναδικό που βρέθηκε από αυτά ήταν ένα απλωμένο λιωμένο χυμένο σίδερο στο έδαφος (ένα μεταλλικό ταψί, στην ουσία). Ήταν αδύνατο να καταλάβεις ακόμη και την μάρκα των οχημάτων! Δεν μιλάμε φυσικά για τους επιβαίνοντες…! Φρίκη!

Από τότε οι Αυστριακοί είναι προσεκτικότεροι, τα βυτιοφόρα ακολουθούν άλλες οδούς και όλοι κρατάνε αποστάσεις ασφαλείας 50-100μ. από τον μπροστινό και οδηγούν με 60-80χλμ/ώρα.

Όπως καταλαβαίνετε, είχα περισσότερο τον νου μου στον δρόμο και την κίνηση, παρά στον ήχο, ο οποίος, ομολογουμένως, ξεπερνούσε τον ήχο όλων των διερχομένων οχημάτων. (Εκεί άρχισα και να καταλαβαίνω, ότι τελικά η εξάτμισή μου… είναι θορυβώδης!)

Φάση είχε ένα συγκεκριμένο τούνελ μήκους περίπου 10χλμ.! Είχαν κλείσει την διπλανή σήραγγα και μετέτρεψαν το ένα σε διπλής κατεύθυνσης. Συν τοις άλλοις, ο φωτισμός του ήταν ιδιόρρυθμος. Δεν ήταν συνεχόμενα φωτεινό, αλλά επάνω στην καμάρα του θόλου είχε λάμπες ανά τακτά διαστήματα (υπολογίζω ανά 3-4μ.), πράγμα που καθιστούσε ένα κομμάτι του θόλου φωτεινό και το αμέσως επόμενο σκοτεινό. Το ταβάνι φαινόταν σαν ζέβρα.

Φανταστείτε τώρα το εξής ευτράπελο: Με σταθερά χαμηλή ταχύτητα στο τούνελ, με τα κόκκινα φώτα των μπροστινών στα 50μ. και τα άσπρα των διερχομένων στο αντίθετο ρεύμα και με το άφθονο καυσαέριο των οχημάτων (δεν ήταν και λίγα. Ένα κινούμενο μποτιλιάρισμα ήμασταν…), ήμουν κολλημένος στην προσοχή και στην τσίτα! Βάλτε τώρα και την περίφημη εναλλαγή του φωτός απ’ το ταβάνι… φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά… (και τελειωμό δεν είχε!) …-φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά- φως-σκιά-φως-σκιά-φως-σκιά… -φώς-φώς-φως-φως! Επιτέλους βγήκα! Πώς βγήκα όμως? Είχα μαστουρώσει απ’ το καυσαέριο και το άναψε/σβήσε των (πόσων χιλιάδων?) λαμπών σε βαθμό κακουργήματος! Ήμουν λίγο πριν από το… «Φιλαρράάάάκι… έχεις έέένα ευρρώώ φιλλαράάάάάκιιι???». Άσε! Χρειάστηκα ένα χιλιόμετρο καθαρό αέρα για να συνέλθω.

Πλησιάζω στο Σάλτσμπουργκ και η ένφιλντ κελαηδάει ακόμη. Μπαίνω στην πόλη μετά από 450χλμ περίπου (από Βενετία) κατά τις 4-5 το απόγευμα και σταματάω σ’ ένα βενζινάδικο να στείλω μηνύματα. Ο αυστριακός φίλος από το γερμανικό φόρουμ θα με περιμένει στο προκαθορισμένο σημείο. Ανοίγω το κινητό και διαβάζω το μήνυμά του, που μού’ στειλε όσο πλησίαζα:

«Καλώς ήρθες! Οι μπύρες είναι ήδη παγωμένες και τα κρέατα ψήνονται!!»

(συνεχίζεται…)

[Royalist 12]

(ενφιλντοτάξιδο στην Γερμανία, μέρος 4ο)

Είμαι πλέον στο Σάλτσμπουργκ!

Ώρες ταξιδιού από αποβίβαση στην Βενετία (μαζί με τις μικροστάσεις και την στάση για βενζίνη): 7μιση! Χλμ. από καταπακτή πλοίου μέχρι το σπίτι τού φίλου: 445! Διόδια πριν τα μεγάλα τούνελ: 9,50 ευρώ!

Το παιδί πρώτη φορά το έβλεπα. Είχαμε τακτικό χαβαλέ, πλάκες και βενζινοσυζητήσεις μέσα από το γερμανικό φόρουμ. Μόνο αυτός κι ένας ακόμη στην Βαυαρία γνώριζαν, ότι ταξιδεύω για την συνάντηση των ενφιλντάδων. Στους υπολοίπους το κρατήσαμε μυστικό, γιατί, όπως προανέφερα, μέχρι τελευταίας στιγμής δεν ήξερα αν τελικά θα την επιχειρήσω την τρέλα. Έτσι αποφασίσαμε να τους κάνουμε έκπληξη.

Στην Ελλάδα υπήρχανε και οι φωνές της «λογικής» από συγγενικά πρόσωπα! «Που πας να μείνεις? (σε σπίτι με κρεβάτι). Δεν τον ξέρεις τον άνθρωπο! (Ούτε αυτός εμένα). Ούτε τι χαρακτήρα έχει! (τι θα’ ναι ρε παιδιά? Το πολύ-πολύ να μού βγει κανένας (Δόκτωρ, παρακαλώ) Χάνιμπαλ Λέκτερ!)». Τους έσπαζα τα νεύρα με την απάθειά μου! «Να με φάν’ οι Μάο-Μάο δεν νομίζω…! Αν χαθώ πάντως… πιθανότερο να με βρείτε σε καμία τούρτα «Βιέννα» ή σε καμιά πραλίνα «Μότσαρτ»!» (Αμάν πια!!). (Οι Ελληνίδες δεν παίζονται!!!)

Ο φίλος με περίμενε στην άκρη του δρόμου δίπλα από το (πανεύκολο να το βρω) σπίτι του!

Παρκάρω, χαιρετιόμαστε, ξεσαμαρώνω την πραμάτεια μου και μπαίνω με το δεξί στο φτωχικό του. Το σπίτι ήταν μια παλιά πολυκατοικία κοντά 100 ετών με ξύλινα πατώματα κοντά 200 ετών! Πώς γίνεται αυτό? Παλιά τις έκοβαν τις βελανιδιές και τις αποθήκευαν για τουλάχιστον 100 χρόνια πριν τις κάνουν οικοδομικό υλικό. Γι’ αυτό και πολλές αγροικίες και παλαιά κτίσματα στον βορρά χρονολογούνται από το 1600, 1700 και πάει λέγοντας, δίχως να έχουν σοβαρά ίχνη φθοράς (ακόμη και τα παραμελημένα)!

Ο τύπος ήταν άνετος, το σπίτι ευρύχωρο και οι μπύρες ξεκαπακώνονταν για το καλωσόρισμα! Τα μπιφτέκια (συνταγή της μάνας του) ήταν ήδη στο τηγάνι. Του εξιστορώ τις εμπειρίες μου στον δρόμο. Στα προσωπικά μας γνωριζόμασταν σχετικά καλά. Μόνο οι φάτσες μας δεν μας ήταν γνωστές.

Στο καθημερινό βλέπω πολλούς χάρτες στο πάτωμα και πολλά εξαρτήματα ένφιλντ (εξατμίσεις, πιστόνια, βίδες, γρανάζια, καθαριστικά…). Μου λέει, ότι τον χειμώνα, αν και πληρώνει γκαράζ, ανεβάζει με 4-5 φίλους την μοτοσυκλέτα στο σαλόνι και την μαστορεύει… μέσα κι έξω! Στην παρέα θεωρείται χιλιομετροφάγος, αλλά με αυτό το δικό μου ταξίδι, λέει, ότι σίγουρα τα πρωτεία ανήκουν σ’ εμένα. Μου εκμυστηρεύεται, ότι σκοπεύει να προτείνει στο φόρουμ ένα πολυήμερο ταξίδι στην Βαλτική ή στην Σκανδιναβία και συζητάμε μαζί τις διαδρομές! (Τώρα που σας γράφω έχει ήδη ξεκινήσει η συζήτηση επάνω για το που και το πότε. Κάτι λένε για το 2011).

Σε λίγο χτυπά το κουδούνι. Έρχονται φίλοι και φίλες για γνωριμία (5-6 άτομα σε δύο δόσεις). Οι τρεις εξ αυτών ήταν ενφιλντόβιοι με 535άρηδες κινητήρες. Πέφτουμε με τα μούτρα στην συζήτηση, στα αστεία, στις μπύρες, στα μηχανολογικά, στις εμπειρίες, στα μπιφτεκοκέφτεδα, στα κουτσομπολιά, στον χαβαλέ, στις σαλάτες… και πάει λέγοντας. Μερικοί μιλούν με βαριά αυστριακή προφορά και μέχρι να τους καταλάβω, βγάζω μπιμπίκια!

«Πάμε να δούμε την ένφιλντ!», μου λένε.

«Ποια ένφιλντ ρε παιδιά?»

«Την δική σου! Με την μοτοσυκλέτα δεν ήρθες? Πού την έχεις?»

«Τι να δείτε ρε παιδιά? Μια νορμάλ ένφιλντ σαν τις άλλες είναι! Άντε πάμε!!»

Δεν κατάλαβα τι θέλανε! Είμαστε άντρες και είναι μοτοσυκλέτα! Να ‘μασταν κοριτσάκια και να βλέπαμε την συλλογή από τις μπάρμπι… ή να ‘μασταν γκομενίτσες, που θαυμάζουν τα προικιά της νιόπαντρης φίλης τους,… θα το καταλάβαινα καλύτερα! Αλλά να κατεβούμε για την ένφιλντ?...

Και κατεβαίνουμε στην αυλή και στο πεζοδρόμιο, που την έχω παρκάρει κάτω από το σπίτι. Παίρνουμε και ο καθένας το μπουκάλι με την μπύρα του… και την βλέπουνε! Και να δείτε ρε παιδιά να μιλάνε τώρα 4-5 άτομα ταυτόχρονα μεταξύ τους (ή και μόνοι τους!) για τα καλούδια της (ούτε ήξερα, ότι είχε τόσα!)… και να προβληματίζονται με το αριστεροτάχυτο 4άρι (4άρια κιβώτια επάνω μόνο σε δεξιοτάχυτα βρίσκεις!!)… και να δείχνουν με το δάχτυλο τα ψιλολόγια της δίχως να αγγίζουν κάτι… και… και…! Εγώ ακουμπάω στον τοίχο και τους κοιτάω σαστισμένος!

«Αυτοί ρε είναι θεοπάλαβοι!», σκέφτομαι! «…και είναι μόνο η … εμπροσθοφυλακή!!!»

Συμπεριφερόντουσαν…, (πώς να το εξηγήσω τώρα?)… θυμάστε την διαφήμιση της μπύρας που μια παρέα παλαβιάρηδων μπαίνει στο πράσινο δωμάτιο με την μπυροκάβα και τρελαίνεται ? Ε, κάπως έτσι στο πιο ήπιο ήταν και οι δικοί μου. Ο ενθουσιασμός ήταν ο ίδιος, η συμπεριφορά ήταν πιο νορμάλ!

Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν, ότι δεν άγγιζαν τίποτε! Δείχνανε με το δάχτυλο στην σταθερή απόσταση των 1,5εκ. περίπου ό,τι θέλανε να δείξουν. Για να αγγίξουν κάτι (την μανέτα, π.χ.) με κοιτούσαν περιμένοντας ένα καταφατικό νεύμα μου ή ένα ΟΚ! Σεβασμός!!

Εδώ στα μέρη μας συνάντησα κάτι άτομα (οι περισσότεροι εξ αυτών εκ του ανατολικού μπλοκ), των οποίων ο θαυμασμός συνδέεται άμεσα με το άγγιγμα! Μανέτες θα ‘ναι?, η σέλα θα ‘ναι?, τα λαστιχάκια θα ‘ναι? Όλα πρέπει να τα αγγίξουν! Δεν τα χαλάνε! Προς Θεού! Τα αγγίζουν όμως!! Εμένα με πειράζει, αν αυτό το θεωρούν αυτονόητο και δεν ρωτάνε! Ρώτα, ρε άνθρωπε! Ίσως (ίσως, λέω!!) να σου πω το ναι!

Για ακόμη μία φορά συνειδητοποιώ την φράση, ότι την ένφιλντ την παντρεύεσαι. Έχεις φιλενάδα, γκόμενα, σύζυγο, γυναίκα, όμορφη και ωραία και την αγαπάς και την γουστάρεις? (Αναφέρομαι στους αρσενικούς, φυσικά! Οι κοπέλες ενφιλντόβιες, κάντε το «φίλο, γκόμενο, άντρα…» κ.ο.κ.!). Μπράβο σου και με γεια σου και χαρά σου! Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι δεν θα θαυμάσουμε και οτιδήποτε κυκλοφορεί στον δρόμο!! Θα το θαυμάσουμε, θα το κοιτάξουμε, στην ανάγκη θα στραβολαιμιάσουμε κι όλας!! Αλλά, άμα σεβόμαστε την σχέση μας, δεν αγγίζουμε ξένες καμπύλες, ούτε ξένα ντεπόζιτα, ούτε τίποτα!

(…και μετά σού λένε, τα μηχανάκια είναι για ντελίβερι!!!).

Με συμβουλεύουν να πάρω μια βινιέτα, επειδή στα σύνορα η τροχαία κάνει ελέγχους. Τους δείχνω αυτήν που αγόρασα στα σύνορα μπαίνοντας. Αμ, δε! Τραβάνε τα μαλλιά τους με την κ…φαρδία μου! Η βινιέτα κοστίζει, αν δεν την έχεις, περίπου 150+ ευρώ πρόστιμο. Αν δεν την έχεις κολλημένη και την έχεις στο πορτοφόλι σου π.χ., κοστίζει 120 ευρώ! Και επειδή η βενζίνη στην πόλη είναι φτηνή και η Γερμανία απέχει 5χλμ., πολλοί έρχονται να βάλουν βενζίνη και η τροχαία κάνει χρυσές δουλειές! Κάτι ελληνικά συστήματα του στυλ: «είμαι αλλοδαπός, δεν το ‘ξερα!», δεν περνάν’ εκεί πάνω! Την βγάζω και την κολλάω στο πίσω φανάρι. Όμορφο σουβενίρ (και παραλίγο ακριβό!)

Αργά το βράδυ φεύγουν και οι τελευταίοι. Όλοι αυθεντικοί τύποι, φυσιολογικοί όμως, δίχως φανφάρες και παπαντζηλίκια. Τους βλέπεις στον δρόμο και δεν σου γεμίζουν το μάτι, μέσα τους όμως κρύβουν χαρά και απλότητα! Μου εκμυστηρεύονται, ότι στην κρύα κοινωνία της Αυστρίας ή της Γερμανίας, οι μοτοσυκλέτες τους (και οι παρέες τους) τούς έδωσαν χαλαρότητα και διέξοδο από πολλές (ίσως και επικίνδυνες ψυχικά) καταστάσεις. Την παίρνουν, βγαίνουν μια βόλτα και ηρεμούν, χαλαρώνουν, σκέφτονται και παίρνουν κουράγιο. Τους πιστεύω, αλλά δυσκολεύομαι να μπω στο νόημα των λέξεών τους. Ευτυχώς δεν έζησα τέτοιες καταστάσεις, που να μην έβρισκα την έξοδο! Κουράγιο παιδιά! Ο ήλιος φέγγει για όλους… και σκιά, άμα λάχει, βρίσκουμε μπόλικη! Ψηλά το κεφάλι! Κανείς δεν είναι μόνος! Φτάνει να ρωτήσει, να βάλει μια φωνή!

(Αυτό το τελευταίο ισχύει και για σένα Γιώργο «κοκκινόδρακε»! Δεν σου δίνει αξία η μάρκα της μοτό (γνώμη μου!), αλλά εμείς δίνουμε αξία στα βιώματά μας μέσω των –οποιωνδήποτε- μοτό, που τυχαίνει να οδηγούμε! Φτάνει να τις εκτιμάμε! Περαστικά και κουράγιο!)

Αποχαιρετιζόμαστε και μου εύχονται καλό ταξίδι (τους δύο, θα τους ξαναδώ σε δυο μέρες στην συνάντηση)!

Λένε, ότι χάρηκαν ιδιαίτερα που με γνώρισαν! Κι εγώ το ίδιο! Μέσα σε μια βραδιά γνώρισα διπλάσιους ενφιλντάδες, απ’ όσους ήξερα μέχρι τώρα. Κι όχι τίποτα παράξενοι! Δυο μάτια, δυο χέρια, δυο πόδια, κεφάλι, μύτη, αυτιά, τρώνε, πίνουν, νυστάζουν… φυσιολογικοί ανθρώποι, δηλαδή!

Πέφτω ξερός για ύπνο! Αύριο το πρωί πρέπει να σηκωθούμε από νωρίς!

(συνεχίζεται…)

[Royalist 12]

Λοιπόν φιλαράκια...

Έφτασε η στιγμή της αλήθειας! Μέχρι τώρα, όλα τα κατάφερα καλώς! Μέχρι και τρόπο ρετουσαρίσματος βρήκα!

Αν μπορέσω να βάλω και την φωτό στο Φόρουμ μας, τίποτε δεν μας σταματά!!

Είναι η πρώτη φωτό που έβγαλα πριν την αναχώρηση από την Θεσσαλονίκη.

[Royalist 12]

(Τα παρακάτω δεν είναι αναφορά ταξιδιού...

...είναι η εικονική πραγματικότητα, που σας χρωστούσα τόσες μέρες!)

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Την πρώτη φωτό την είδατε στο (δόξα τω Θεώ!) επιτυχημένο δοκιμαστικό μου! Μαζί με αυτήν που βλέπετε, τις έβγαλα μόλις αποφάσισα να ξεκινήσω. Ήταν (το γράφει και στην φωτογραφία) περίπου 9 το βράδυ. 22:20' έχω ξεκινήσει!

Το σχοινί από πάνω το 'βαλα σε περίπτωση που θα μού 'φευγαν πράγματα στον δρόμο ή θα κοβόντουσαν οι ιμάντες από τα σαμάρια, τα λάστιχα, τα δίχτυα! Βόλευε πάντως και για κρέμασμα ή για φούντο στην θάλασσα (με βαρύδιο στην άλλη άκρη φυσικά!). Το ξύλινo καδρόνι το πήρα για να το βάζω κάτω από το στάντ μήπως και χρειαστεί να αλλάξω λάστιχο κτλ., αλλά βγήκε θαυματουργό στο λάδωμα της αλυσίδας! Το καδρονάκι αυτό έγινε θρύλος!

Στο κόκκινο σακουλάκι πίσω από τον κοκκινο σάκο έχω την βενζίνη για την Εγνατία (η οποία δεν έχει βενζινάδικα, όπως προαναφέραμε!)

Το πρωί (οι φωτό έχουν όλες ημερομηνία και ώρα, συνεπώς γλυτώνω επεξηγηματική πολυλογία) στο Λιμάνι στην Ηγουμενίτσα.

Με το παιδί τον Γερμανό (από την ίδια πόλη που λέγαμε...). Τα σηματάκια στο φέρινγκ είναι οι βινιέτες από Αυστρία, η πράσινη, και από Σλοβενία (νομίζω), η κόκκινη.

Η έξοδος από Ηγουμενίτσα.

Η είσοδος στην Βενετία

Αυτή η όχι και τόσο καθαρή φωτό είναι το χαρτάκι των διοδίων που έβγαλα από το αυτόματο μηχάνημα έξω από την Βενετία στον αυτοκινητόδρομο. Προνόησα να το φωτογραφήσω (κακήν-κακώς) για να ξέρω και να δείχνω σε φίλους (σ' αυτούς συγκαταλέγεστε πλέον κι εσείς...) πώς είναι τα διόδια επάνω (σε περίπτωση που ταξιδέψουν κι αυτοί).

Στο ενδιάμεσο της διαδρομής είχα βγάλει καναδυό ακόμη φωτό από την Ιταλία και την Αυστρία, αλλά δεν ξέρω τι απέγιναν. Μάλλον δεν πάτησα (από συγκίνηση, φαίνεται) καλά το κουμπάκι και δεν βγήκανε. Αυτή είναι από έναν σταθμό αυτοκινήτων (βενζινάδικο, εστιατόριο, πάρκινγκ, σούπερ-μάρκετ κτλ.,) στην Αυστρία. Σταμάτησα να πάρω τηλεκάρτες, αλλά δεν είχαν. Έτσι έβγαλα μια φωτό το τοπίο, γιατί είχε καλή θέα (καλύτερη από την φωτό). Το βανάκι, που σκουντιέται από κάτι κυρίους είναι (από το νούμερο της πινακίδας ορμώμενος, το λέω αυτό) από μία πόλη, το Μάρμπουργκ, 20χλμ βορειότερα από τον τελικό μου προορισμό στην Γερμανία. Ελπίζω να κατάφεραν να το κάνουν να τσουλήσει μόνο του, γιατί το σκούντημα μέχρι εκεί πάνω... θέλει και κόπό... και τρόπο!

Από το Σάλτσμπουργκ, όλως παραδόξως δεν έβγαλα φωτό, παρα μόνο αυτήν την μια αναμνηστική με την παρέα. Δεν προνόησα, βλέπετε, ούτε ήθελα να συμπεριφέρομαι σαν γιαπωνέζος τουρίστας με την φωτομηχανή ανά χείρας. Να σας πώ, όμως, την αμαρτία μου... πέρασα τόσο καλά με τα παιδιά και το καλωσόρισμά τους, που το ξέχασα. Συμπαθάτε με!

Μην παραξενεύεστε για την ώρα και το ότι έχει ακόμη φώς και ήλιο. Στον βορρά το καλοκαίρι νυχτώνει περίπου με μία ώρα καθυστέρηση από ότι εδώ (η ώρα στις φωτό είναι η ελληνική, όχι η τοπική! Έχουμε μία ώρα διαφορά.)

Τις επόμενες (στην ουσία είναι από την συνάντηση), θα φροντίσω να τις τοποθετώ ανάμεσα ή στο τέλος του κειμένου αναφοράς.

Παλληκάρια και κοπελίτσες, καλούς κι ανέφελους δρόμους να ?χετε!

(και προσοχή στα γερόντια!)

Τροποποιήθηκε Αύγουστος 29 , 2009 από τον Royalist

[Royalist 12]

(Ταξιδεύουμε κι όπου μας βγάλει η ένφιλντ, μέρος 5ο)

Ξυπνάω το πρωί στην προκαθορισμένη (και ακατάλληλη για διακοπές) ώρα έγερσης 7η (Αυστρίας) πρωινή! Αν και δεν θεωρούμαι δεινός πότης, τόση μπύρα είχα να πιώ από τα φοιτητικά μου χρόνια στην γείτονα Γερμανία (γείτονα χώρα με την Αυστρία, έτσι? )… Αυστρία δεν είμαι ακόμη? Κοιτάω δεξιά και αριστερά…, μια ματιά έξω από το παράθυρο…, ναι είμαι ακόμη στο Σάλτσμπουργκ (Αλατόκαστρο, ελληνιστί). Η χθεσινή μπύρα δεν άφησε ίχνος ζαλάδας στο κεφάλι μου!

Ά, ρε ποιότητα!! Και μετά σου λένε, όλες ίδιες είναι (οι μπύρες!).

Ώρα να σηκωθώ! Καλημεριζόμαστε με τον οικοδεσπότη μου, ο οποίος σηκώθηκε νωρίτερα με την κοπέλα του και ετοίμασε πρωινό και καφέ. Φιλόξενος! (και άγνωστός μου!! Κατά τα λεγόμενα μερικών «φωνών της λογικής εν Ελλάδι», για να μην ξεχνιόμαστε!).

Έπρεπε να φύγουμε. Άλλος πάει για δουλειά και άλλος για ταξίδι. Και τι ταξίδι! Είχα να διανύσω σχεδόν τόση απόσταση, όση ταξίδεψα συνολικά από την Ελλάδα έως τώρα!

Ο φίλος μου στον πρωινό καφέ μού πρότεινε να βάλω βενζίνη από συγκεκριμένο φτηνό βενζινάδικο με συμβούλεψε να αποφεύγω την λωρίδα ασφαλείας, γιατί στην Γερμανία αφ’ ενός απαγορεύεται και αφ’ ετέρου έχει κατά κανόνα τραχύτερο οδόστρωμα (εξήγησα τους λόγους παραπάνω). Ούτως ή άλλως μέχρι τα μισά της διαδρομής για Μόναχο, δεν υπάρχει πάντα λωρίδα ασφαλείας και εν μέρει είναι διπλής κατεύθυνσης.

Φουλάρω (0,998 ευρώ/λίτρο) και βγαίνω στην εθνική για Γερμανία και ντού για Μόναχο. Ώρα Ελλάδος: Λίγο μετά τις 9 και μισή!

Ο καιρός είναι πολύ καλός, ο ήλιος φωτεινός και ο αέρας φρέσκος. ΄Ιδιος με την έως τώρα διαδρομή μου, αλλά πιο δροσερός.

Η διαδρομή μου –αν όλα πάνε καλά- θα είναι Μόναχο-Νυρεμβέργη- Βύρτσμπουργκ-Φρανκφούρτη-Γκίσσεν (όπου και ο τελικός προορισμός, όπου θα μπορώ να πω, το τελειωτικό «έφτασα!»).

Στον δρόμο για το Μόναχο η κίνηση ήταν αυξημένη, οι οδηγοί όμως προσεκτικοί και οι προσπεράσεις τους μετρημένες. Μαγκιές του στυλ: «Βρήκα χώρο, θα χωθώ να περάσω!», δεν περνάνε εκεί! Θα περάσει να πάει πού? Μπροστά σου? Να περάσει! Και μετά? Θα φάει άλλο τόσο χρόνο και άγχος, να τον περάσει και τον άλλον! Να ξαναπάει που? Άλλα 4-5 μέτρα μπροστά! Και μετά? Φτου κι απ’ την αρχή? Και για πόσα χλμ. θα το κάνει αυτό? Κι αν τον προσπεράσει κι αυτόν κάποιος?

Αφού τσουλάει το σύστημα, τι 90 πάνε, τι 100…, μηδαμινό χρόνο θα γλυτώσουν. Τους Γερμανούς τους έζησα! Η –φαινομενική- απάθειά τους δεν οφείλεται στο ότι είναι αναίσθητοι και κρύοι (όπως νομίζουμε), αλλά στο ότι ξέρουν να ξεαγχώνουν την ζωή τους, ή, τουλάχιστον, να μην την αγχώνουν και να μην την δυσκολεύουν άσκοπα.

Όσο έκοβε η κίνηση και είχαν ελεύθερο πεδίο, πήγαινα ένα κλικ στην άκρη, καταλάβαιναν, γκάζωναν (κοινώς: έκαναν χρήση της ιπποδύναμης του αυτοκινήτου τους!) και με προσπερνούσαν από μια φυσιολογική απόσταση.

Έχω αρχίσει να διαισθάνομαι, ότι με κοιτούν.

Οι Γερμανοί έχουν ένα περίεργο χόμπι, που το συνηθίζουν ακόμη και τα μικρά παιδιά στο αυτοκίνητο (και δεν βαριούνται!). Μου έκανε εντύπωση από την αρχή , τότε που σπούδαζα επάνω, όχι γιατί είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά γιατί σ’ έναν ξένο (αλλοδαπό) φαίνεται περίεργο. Το χόμπι τους αυτό συμβαίνει αυθόρμητα και δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, απλά το έχουν στο πετσί τους και (οι περισσότεροι από αυτούς) σπάνια το καταλαβαίνουν, ότι το κάνουν: Διαβάζουν πινακίδες αυτοκινήτων!

Αν περάσει αυτοκίνητο, εμείς θα δούμε τι μάρκα είναι. Ο Γερμανός θα προσέξει πρώτα από πού είναι! Κι αν δεν το βρει, σπάζεται! Αναρωτιέται φωναχτά! Έτσι το πήρα πρέφα κι εγώ: ως απλός συνεπιβάτης στα αυτοκίνητά τους!

Οι πινακίδες μου ήταν από μόνες τους γρίφος, επειδή δεν έχουν το μπλε ευρωπαϊκό σημαιάκι, (άρα ήμουν και ξένος, μεν… και απροσδιόριστος, δε), ήμουν φορτωμένος σαν τον γάιδαρο (άρα ερχόμουν από πολύ μακριά), ήμουν στον αυτοκινητόδρομο (άρα έχω πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μου), έκανα αφάνταστο θόρυβο (άρα είχα αναχωρήσει σε εποχές προ οικολογικού κινήματος και ρυθμίσεως μείωσης θορύβων), φορούσα ολόσωμη φόρμα πιλότου, ρετρό κράνος, ρετρό γάντια και ρετρό γυαλιά (άρα ταξίδευα από άλλη εποχή και άλλο χωροχρόνο), η μοτοσυκλέτα ήταν ασημένια και γυάλιζε στον ήλιο (άρα θά ‘μουν Ούφο!), …και πάει λέγοντας!

Αυτά πάντως που το διασκέδαζαν, ήταν τα παιδάκια στο πίσω κάθισμα. Κοιτούσαν, χαμογελούσαν, χαιρετούσαν, γέλαγαν, παρατούσαν τα νιντέντο τους για να με δουν, σταματούσαν να μαλώνουν και στριμώχνονταν στο δεξί παράθυρο, γούρλωναν τα ματάκια τους (τα αγοράκια!), κολλούσαν τις κούκλες τους στο τζάμι και κουνούσαν με το δαχτυλάκι τους το πάνινο χεράκι τους για να με χαιρετίσουν κι αυτές (τα κοριτσάκια!), …και ξαναπάει λέγοντας!

Η αποκορύφωση της χαράς τους ήταν όταν τα κοίταζα κι εγώ για καναδυό δευτερόλεπτα και τους χάριζα το πιο πλατύ, παιδιάστικο κι αυθεντικό μου χαμόγελο. Εκεί να δεις! Εκστασιάζονταν με την ανταπόκριση που έβρισκαν. Ξαναγύριζαν οι μαμάδες να με δουν…, οι μπαμπάδες κοιτούσαν μια τον δρόμο, δυο τον καθρέφτη τους.

Φάση είχε! Και έκανε και την διαδρομή μου πιο ξεκούραστη και πιο ευδιάθετη!

Πλησιάζω Μόναχο και βγαίνω στον περιφερειακό του αυτοκινητόδρομο προς βόρεια με κατεύθυνση την Νυρεμβέργη.

Ήδη πριν το Μόναχο ο δρόμος έχει ανοίξει, οι λωρίδες κυκλοφορίας αυξάνονται, η κίνηση πληθαίνει και οι ταχύτητες των διερχομένων οχημάτων γίνονται αισθητά μεγάλες. Δεν υπάρχει χρόνος για χαιρετούρες.

Στα μέσα της διαδρομής προς Νυρεμβέργη σταματώ σε σταθμό αυτοκινητόδρομου (αυτόν με τα πάρκινγκ και τα βενζινάδικα κτλ.), φουλάρω (1,374 ευρώ/λίτ., φρόντιζα να γεμίζω κάθε 200-250 χλμ.), συμπληρώνω λάδια και τηλεφωνώ στην Ελλάδα.

Η ζέστη έχει αρχίσει να γίνεται εμφανής. Στην Γερμανία ο καύσωνας δεν είναι όπως σ’ εμάς. Στην Ελλάδα στους 40 βαθμούς σε καίει ο ήλιος αν βγεις έξω. Στην Γερμανία όμως, λόγω της υγρότερης ατμόσφαιρας, ήδη από τους 30 βαθμούς αρχίζεις να κόβεις τον αέρα με το μαχαίρι. Στην Ελλάδα θά ‘ μουν μεν ντυμένος, αλλά θα δροσιζόμουν όσο οδηγούσα. Στην Γερμανία τη νιώθεις την ζέστη στον αέρα που αναπνέεις. Οι 25 βαθμοί τους είναι πιο δροσεροί από εμάς, οι 35… είναι κόλαση!

Έχω αρχίσει να ιδρώνω ήδη στον δρόμο για τον τηλ. θάλαμο! Διψάω! Τηλεφωνώ με την πόρτα ανοιχτή! Ποιος θα με πιστέψει στην Ελλάδα, ότι καίγομαι!

Δεν είναι να κάθομαι! Φεύγω! Βάζω μπροστά, αντιλαλεί το σύμπαν, με κοιτούν δύο τύποι με Χάρλεϋ, τους χαιρετώ και τους δύο με νεύμα τού κεφαλιού μου και απαντά ο ένας τους. Φεύγουν, γκαζώνοντας και οι δυο τους όση ώρα εγώ «ζέσταινα» την ήδη καυτή μου ένφιλντ!

Ξεκινώ, συνεχίζοντας βόρεια για Νυρεμβέργη και για να στρίψω μετά από ‘κει ανατολικά για Βύρτσμπουργκ και Φρανκφούρτη.

Μιας και σ’ αυτό το κομμάτι της διαδρομής δεν έγινε και τίποτε το συνταρακτικό, λέω να κλέψω λίγο χρόνο και να αναφερθώ λιγάκι στις χαιρετούρες μεταξύ μοτοσυκλετιστών!

Στις γερμανόφωνες χώρες υπήρχε πάντα ένα αίσθημα αλληλεγγύης μεταξύ των αυτοκινητιστών, μοτοσυκλετιστών, φορτηγατζήδων. Ο δρόμος ήταν το σπίτι τους και το μόνο μέσο, που τους έφερνε αυτούς και τα οχήματά τους στον προορισμό τους. Νιώθανε όλοι τους ως επιβάτες στο ίδιο πλοίο και πάντα ήταν πρόθυμοι να βοηθήσει ο ένας τον άλλον! (Για τα παλιά τα χρόνια μιλάω, όπως καταλαβαίνετε!).

(Ανοίγω μια παρένθεση…

Από αυτήν την αλληλεγγύη ξεπήδησε τότε και ο κολοσσός της οδικής βοήθειας και ασφάλειας, η ADAC! (Εμείς είχαμε την ΕΛΠΑ, υπάρχει άραγε ακόμη?).

Τότε πρωτοδημιουργήθηκαν και οι σταθμοί αυτοκινήτων, τα γνωστά βενζινάδικα. Στην αρχή δεν ήταν βενζινάδικα, αλλά συνεργεία, όπου κάποιος θα άλλαζε λάστιχο, θα έβαζε λάδια, θα άλλαζε καμιά τσιμούχα, θα έκλεινε καμιά διαρροή με …λουκουμάκι ή τσίχλα! Η βενζίνη ήρθε αργότερα, μιας και πολλοί πελάτες έλεγαν, ότι «μιας και είμαστε εδώ, ας βάλουμε και βενζίνη»! Έτσι από σταθμοί αυτοκινήτων/συνεργεία έγιναν βενζινάδικα. (Με το ίδιο τρόπο, που από βενζινάδικα έγιναν -πλέον- σουπερμάρκετ!).

Αν ποτέ συναντήσετε Γερμανό και σας πει, ότι έχει πτυχίο βενζινά (και μάλιστα από σχολή!), μην το θεωρήσετε αστείο! Ο άνθρωπος έχει πτυχίο μηχανικού αυτοκινήτων και μάλιστα όχι τίποτα υποδεέστερο! Στην Γερμανία «μηχανικός» λέγεται αυτός που μπορεί να φτιάξει εκ νέου και εκ του μηδενός ένα νέο μοντέλο κινητήρα. Με λίγα λόγια ο «βενζινάς» επισκευάζει ένφιλντ και ο «μηχανικός» σχεδιάζει και κατασκευάζει την V2 ένφιλντ. (Εδώ στην Ελλάδα, επειδή δεν θέλουμε κανείς να νιώσει μειονεκτικά, τα ονομάσαμε όλα «πανεπιστήμια»)

…κλείνει η παρένθεση!)

Αυτήν την αυθόρμητη αλληλεγγύη (δεν εννοώ την επαγγελματική, των φορτηγατζήδων) την διατήρησαν (ευτυχώς!) μόνο -δυστυχώς μόνο- οι μοτοσυκλετιστές!

Οι μοτοσυκλετιστές χαιρετιούνται μεταξύ τους!!!

Χαιρετούν οι μπροστινοί τους πισινούς και το αντίθετο!

Χαιρετούν αυτοί που προσπερνούν, όσους προσπέρασαν κι αυτοί με την σειρά τους ανταποδίδουν!

Χαιρετούν οι εντουράδες τους στρητάδες, οι στρητάδες τους Ον-όφ, οι Ον-όφ τους καστομάδες, οι καστομάδες τους ταξιδευτές, οι ταξιδευτές, τους εντουράδες και όλοι ξανά μεταξύ τους! (Μόνο οι χωμάτινοι μένουν απ’ έξω, επειδή αυτούς μόνο στο χώμα τους συναντάς. Θεωρώ όμως , ότι και αυτοί χαιρετιούνται!)

Κι εσύ, μιας και είσαι μοτοσυκλετιστής, τους χαιρετάς κι εσύ με την σειρά σου όλους!

Χαιρετάς αυτόν που έρχεται από απέναντι και αυτόν που περιμένει στο φανάρι, αυτόν που πάει στην δουλειά κι αυτόν που ταξιδεύει φορτωμένος, αυτόν που πάει στην καφετερία κι αυτόν που πάει ταξίδι, αυτόν που οδηγεί μόνος κι αυτόν που έχει παρέα, αυτόν που πάει γρήγορα κι αυτόν που πάει σαν χελώνα, χαιρετάς τον ανήλικο με το μοτοσακό και τον ηλικιωμένο με το σκουτεράκι, χαιρετάς ακόμη και αυτόν που βρίσκεται στο παντελώς αντίθετο ρεύμα του αυτοκινητόδρομου (κάτι 20-30μ. μακριά!), επειδή έτυχε να γύρισε λιγάκι το κράνος του προς τα ‘σένα! (Δεν έχει «δεν με είδε! Τι να τον χαιρετήσω, τώρα?»! Τι πάει να πει «δεν σε είδε»? Εσύ πώς τον είδες, δηλαδή?).

Χαιρετάς ακόμη και ως συνοδηγός, γιατί και ο συνοδηγός είναι μοτοσυκλετιστής, επειδή συν-οδηγεί! (Στα αυτοκίνητα δεν είναι συνοδηγός, είναι συνεπιβάτης! Και άμα λάχει, τραβάει κι έναν υπνάκο! Συν-οδηγούς τους λέμε όμως, ως βόδια που είμαστε!).

Δεν θέλει και πολύ μυαλό, ώστε να φανταστείτε τι γίνεται, όταν συναντηθούν παρέες εκδρομέων και κονβόι μηχανών πάνω στον δρόμο! Κι όταν λέω «δρόμο», δεν εννοώ αυτοκινητόδρομο, πού ‘ναι και ευθεία! Εννοώ στροφιλίκια πάνω στις βουνοπλαγιές και στις κοιλάδες, στις ανηφοροκατηφόρες και στα κλειστά περάσματα!

Όταν σε χαιρετούν και οι δεκαπέντε απανωτά, δεν μπορείς να φανείς κότα και να ντροπιάσεις και τον ελληνικό μοτοσυκλετισμό! Σε βλέπουνε! Πρέσβης της χώρας και των εδώ μηχανόβιων είσαι! Λέει? Δεν λέει! Ρωτήστε με κι εμένα που τό ‘ζησα! Έμαθα να στρίβω απανωτά με τό ’να χέρι… και να αλλάζω και ταχύτητες! Αν κάπνιζα, θα μάθαινα να στρίβω ακόμη και στριφτό στις στροφές! (σκέτος Λούκυ Λούκ θά’ μουνα!!).

(Σημ.: Οι εμπειρίες με τα στροφιλίκια έλαβαν χώρα αργότερα, στις βόλτες με τα παιδιά από το Φόρουμ, αλλά τις παρέθεσα εδώ -ποιητική αδεία-, παρά το ότι βρίσκομαι σε μία αυτοκινητοδρομική ευθεία!)

Τώρα, το πώς χαιρετάνε, είναι άλλη ιστορία!!

Αυτός που σε προσπερνάει, θα σε χαιρετήσει κοιτάζοντάς σε και κάνοντας ένα μικρό νεύμα με το κρανωμένο κεφάλι του (αν κοιταχτείτε την ώρα που είναι δίπλα σου). Ανταποδίδεις με τον ίδιο τρόπο.

Αν έφυγε μπροστά και σε κοιτά από τον καθρέφτη, χαιρετάς με νεύμα της κεφαλής ή σηκώνεις το χέρι και ανταποδίδει. Συνήθως όμως σε χαιρετάει πρώτος αυτός με το να σηκώσει το χέρι του ή να προτείνει το δεξί πόδι του προς τα έξω (αν είναι φορτωμένος με πράγματα ή/και συνοδηγό).

Κλασσική κίνηση είναι να σηκώσει μόνο τα τέσσερα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, κρατώντας το γκάζι σταθερό μεταξύ αντίχειρα και χούφτας της παλάμης.

Αν έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση σε δρόμο διπλής κυκλοφορίας (τον έχεις σχεδόν δίπλα σου, δηλαδή), απλώνεις το αριστερό χέρι (σχεδόν ταυτόχρονα, όποιος προλάβει πρώτος) στο ύψος του τιμονιού προς τα έξω (σαν να θες να δώσεις χειραψία). Αν είσαι στην διαδικασία αλλαγής ταχυτήτων, σηκώνεις –με τον προαναφερόμενο τρόπο- απλά μόνο τα τέσσερα δάχτυλα του αριστερού σου χεριού.

Έχω χαιρετίσει… δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσους! Στις Άλπεις, κατά την επιστροφή μου, χαιρέτισα μέχρι και πιτσιρικά (αυτός χαιρέτισε πρώτος) με μοτοποδήλατο (κυριολεκτικά ήταν μοτο-ποδήλατο!).

Τώρα, το πώς με χαιρετούσαν εμένα όταν ήμουν μόνος μου, αυτό είναι μια άλλη ιστορία!

Κορνάρανε, φωνάζανε, κουνούσανε τα χέρια τους, ανοίγανε τα παράθυρα να με δουν, μιλούσανε (τίποτα δεν άκουγα), τους έβλεπα να κοιτάνε πρώτα τον κινητήρα και μετά εμένα, σηκώνανε επιβραβευτικά τον αντίχειρα προς τα πάνω, ανεμίζανε τα χέρια τους στο στυλ «δώσε!, δώσε!» κι εγώ ανταποκρινόμουνα με δυο κοφτές και ηχητικές γκαζιές…

Με χαιρετήσανε αυτοκίνητα, μηχανές, κάμπριο, φορτηγά, βανάκια, Γερμανοί με σχάρες ποδηλάτων, Ολλανδοί και Δανοί με τροχόσπιτα, τρέιλερ με ταχύπλοα, τρέιλερ με μοτο-κρός, τρέιλερ με άλογα…

Για ένα διάστημα πίστεψα, ότι μου έφυγαν τα πράγματα και γι’ αυτό μου έκαναν νοήματα! Αλλά το να χαμογελάνε?..., δεν ταίριαζε! Σταματούσα συνέχεια να ελέγξω! Ρε μπας και…?!

Ό,τι και να σας πω, σίγουρα θα έχω ξεχάσει πάνω από τα μισά! Και ό,τι και να πείτε, εγώ ένα ξέρω: Μου δίνανε κουράγιο στην μονοτονία της διαδρομής.

Και επειδή ο κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του, υπάρχουν και οι μη χαιρετητές!

Αυτοί είναι -αφενός- οι μικροσκουτεράδες («ρόλλερ» τα λένε στην Γερμανία τα τζοκάκια και τους κινέζους), οι οποίοι έχουν τα μηχανάκια τους για γρήγορη μετακίνηση από το ένα σημείο της πόλης στο διπλανό, και που δεν έχουν αναπτύξει ή δεν είχαν ποτέ μοτοσυκλετική νοοτροπία.

Όσοι οδηγούν τέτοια και σε χαιρετάνε ή θα έχουν και δεύτερη κανονική μοτοσυκλέτα ή θα τους πήρε η τροχαία το δίπλωμα και μόνο το 50άκι επιτρέπεται να οδηγούνε μέχρι να βάλουνε μυαλό ή να ξαναδώσουν εξετάσεις (σίγουρα κάποια μ…α θα κάνανε! Με 1000 μέσα απ’ το χωριό, αγώνες στον περιφερειακό, κομμένες εξατμίσεις, δεν πήγανε στο –υποχρεωτικό και για τις μοτοσυκλέτες- ΚΤΕΟ κ.ο.κ.).

Αφ’ ετέρου δεν σε χαιρετάνε (κατά κανόνα) οι Χαρλεάδες και οι Μπεμβεδάκηδες!

Όχι όλοι! Συγκεκριμένοι εξ’ αυτών!

Οι χαρλεάδες, που έχουν κάνει τις μηχανές τους αγνώριστες, που τις έψαχναν χρόνια ολόκληρα, που έκαναν το σκ..τό τους παξιμάδι για να τις αποκτήσουν, είναι μοτοσυκλετιστές μέχρι το μεδούλι τους.

Αυτοί (έχουμε κι εδώ στην Ελλάδα τέτοιους!), που κάνανε κάποια λεφτά και δώσανε μπράφ 15 και 20 χιλιάρικα… και τις πήρανε και τις αφήσανε όπως είναι …και δεν ξέρουνε ούτε αν οι βαλβίδες τους είναι αυτορυθμιζόμενες… και αγοράσανε και το Χα-Ντε μπουφάν για χίλια ευρώνια… και πήγαν (μερικοί με το αυτοκινητότραινο!) σε συνάντηση χαρλεάδων στην παραδιπλανή πόλη… έ, αυτοί δεν χαιρετάνε (ή με το ζόρι χαιρετάνε). Κι αν βρεθείς κι εσύ στο καφέ μαζί τους, θα φύγουν αν τύχει και το δικό σου είναι πιο μουράτο.

Οι μπεμβεδάδες αυτής της κατηγορίας οδηγούν μεγάλες 1200άρες μηχανές. Αν είναι των 1000 ή 1100 κυβικών, είναι σίγουρα παλαιότερα μοντέλα, τα οποία τα αγόρασαν –τότε-καινούρια. Κι αυτούς τους γνώρισα (αν και εδώ δεν είναι τόσοι πολλοί οι σνομπαρίες, όσο οι χαρλεάδες).

Τις αγόρασαν κι αυτοί, επειδή έκαναν λεφτά και θέλουν να δείξουν ότι ξέρουν να ζουν την ελευθερία. Οι παρέες τους είναι του κύκλου τους. Σνομπάρουν ακόμη και τους άλλους οδηγούς Μπε-εμ-βε!

(Εξυπακούεται, φυσικά, ότι εξαιρέσεις έχουν ακόμη και οι εξαιρέσεις!!)

Τους έχουνε στην μπούκα –αυτές τις δύο τελευταίες κατηγορίες- όλοι τους στην Γερμανία.

Τους θεωρούν ντροπή για τον μοτοσυκλετισμό και το λέν’ και το ξαναλέν’ με την πρώτη ευκαιρία. Αν μπορούσαν να τους πατήσουν, θα τους πάταγαν.

Σε συζητήσεις που έκανα, το άκουσα από διάφορες μεριές και αρχίζω να τους πιστεύω! Τους θεωρούν την αιτία που έχουν ΚΤΕΟ, αυστηρά κριτήρια ή ακριβά παράβολα, επειδή συνήθως είναι (όχι όλοι) και διευθύνοντες σύμβουλοι σε κόψε-ράψε πόστα και αποφασίζουν για την τύχη των υπολοίπων.

Τους θεωρούν έξω από την πραγματικότητα: Αν έχουν αυτοί λεφτά, θα έχουν, λογικά και οι άλλοι. Αν αυτοί φοβούνται να τρέξουν ή να επιταχύνουν, θεωρούν παράλογους τους κινητήρες με πάνω από 100 άλογα. Αν αυτοί δεν ξέρουν να κάνουν κάστομάιζινγκ και να πειράζουν τις μηχανές τους, δεν επιτρέπουν –μέσω του ΚΤΕΟ- σε κανέναν να το κάνει. Αν τρομάζει η γυναίκα τους στον ύπνο και θέλει καθαρό αέρα για να συνέλθει, φροντίζουν να ρυθμίσουν θορύβους και καυσαέρια για κάθε μηχανάκι. Κι αν τύχει και πεις τίποτε, σου λένε, ότι κι αυτοί μοτοσυκλετιστές είναι και ξέρουν!

Την περίεργη συμπεριφορά τους την ένιωσα στις διαδρομές μου στην Γερμανία, τα όσα περί αυτών παραθέτω, είναι ένα ρεζουμέ της αγανάκτησης πολλών αναβατών διαφόρων κατηγοριών, με τους οποίους μίλησα!

Πίσω στο ταξίδι μας…

Έχω περάσει προ πολλού την Νυρεμβέργη και κατευθύνομαι για Βύρτσμπουργκ.

Η κίνηση έχει αρχίσει σιγά-σιγά να επιβραδύνεται. Τα αυτοκίνητα γεμίζουν τον ορίζοντα στην αούτομπαν. Μπροστά στα 2-3χλμ (όσο μπορώ να δω) δεν κινείται κανείς.

Μποτιλιάρισμα! (Πιθανολογώ, ότι θα φτάνει τα 5-6χλμ. μήκος)… κι απ’ ότι φαίνεται έκλεισαν και τον δρόμο!

Θά ‘ γινε χοντρό ατύχημα…!

(συνεχίζεται… κι έχουμε και δρόμο!)

[Royalist 12]

(δρόμο βλέπω, δρόμο αφήνω και τελειωμό δεν έχω... μέρος 6ο)

Συνεχίζω ακάθεκτος τον δρόμο μου για πάνω!

Παρά το γεγονός, ότι οι γερμανικοί αυτοκινητόδρομοι δεν είναι μια απέραντη ευθεία, το να μην βλέπεις να κινούνται οι μπροστινοί στα 2-4 χιλιόμετρα, σε προϊδεάζει για το τι υπομονή θα χρειαστείς στα επόμενα μισάωρα. Οι μοτοσυκλετιστές φυσικά δεν έχουν πρόβλημα, αλλά αν το σύστημα τσουλάει έστω και λίγο, σπάνια βρίσκεις την ευκαιρία (δεν υπάρχει λόγος άλλωστε) να γκαζώσεις ανάμεσα από τα αυτοκίνητα. Απαγορεύεται άλλωστε μιας και όλοι τους κινούνται σε όλο το πλάτος της λωρίδας τους.

Στην λωρίδα ασφαλείας δεν κινείται ούτε κουνούπι, όμως αυτό συμβαίνει όχι γιατί απαγορεύεται, αλλά επειδή σε τέτοιες περιπτώσεις την χρησιμοποιεί η τροχαία/αστυνομία, οι οδικές βοήθειες και τα ασθενοφόρα (και -πιστέψτε με- αυτοί γκαζώνουν!).

Στο δικό μου μποτιλιάρισμα τα αυτοκίνητα κινούνταν αρχικά με 20-40χλμ/ώρα, αλλά μετά από 1χλμ. ευτυχώς σταμάτησαν. Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να προωθηθώ ανάμεσα από αυτά, τα οποία ήταν ζυγισμένα, στοιχισμένα και ευθυγραμμισμένα το ένα πίσω από το άλλο (γερμανική τάξη και πειθαρχία). Όχι ότι θα πήγαινα γρηγορότερα, αλλά τουλάχιστον θα προχωρούσα χαλαρότερα με μεγαλύτερη άνεση και δίχως φρεναρίσματα και σταματοξεκινήματα. Αν κάποιος μου έκλεινε τον δρόμο, πήγαινε λίγο στην άκρη και περνούσα.

Πλάκα-πλάκα, αυτό διήρκησε κοντά μια ώρα σε απόσταση περίπου 15-20χλμ.

Ο ουρανός συννέφιαζε κι αυτό δεν μου άρεζε καθόλου. Μέχρι τώρα δεν μου έτυχε να βραχώ ποτέ. Μόνο κάτι ψιχάλες, ούτε καν μπόρες (κι αυτό για 2-4χλμ.).

2-3χλμ πριν το τέλος τα αυτοκίνητα αρχίζουν δειλά-δειλά να ξανατσουλάνε!

Στο τέλος βλέπω, ότι ένας γερανός μάζευε τις παλέτες με τα σακιά από ένα φορτηγό με καρότσα, που έπεσε πλάγια στην άκρη του δρόμου σε χαντάκι. Δεν φαινόταν τίποτα τραγικό, αλλά αρκετό για να κλείσει ο δρόμος.

Η γερμανική πειθαρχία φαίνεται και σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν και όπου οι 2 και πάνω λωρίδες γίνονται μία. Εφαρμόζεται το σύστημα ζιγκ-ζαγκ (φερμουάρ, όπως το λένε αυτοί.). Δεν έχει πάντα ο από δεξιά προτεραιότητα, αλλά μία ό ένας (ο δεξιά), μία ο άλλος (ο από αριστερά) μπαίνουν και φεύγουν! (Ωραία θα ήτανε να το εφαρμόζαμε κι εμείς εδώ στο Ελλάντα!).

Βγαίνω με τους μπροστινούς, διπλανούς παραδιπλανούς και πατάμε γκάζια (εγώ φυσικά, όσα έχω!). Μπροστά ο ουρανός είναι μια πίσσα σκέτη!

Να βάλω αδιάβροχο? Να μην βά...!?

Πέφτουν οι πρώτες χοντρές στάλες επάνω στο καντράν! Φλας δεξιά και σταματάω στην άκρη μετά 30-40μ.! Ήδη βρέχει! Βάζω το σταντ και κατεβαίνω! Το πρόσωπο και το μπουφάν είναι μούσκεμα. Σε φωτοχρονική ταχύτητα βγάζω από την πλάτη το αδιάβροχο μπουφάν για να το φορέσω! Η βροχή έχει φτάσει στο φανελάκι, στους ώμους, στο στήθος! Το αδιάβροχο είναι μούσκεμα πριν ακόμη κλείσω το φερμουάρ!

Κατεβάζει καρεκλοπόδαρα! Δεν είμαστε καθόλου καλά! Τόσο νερό δεν έχουν ούτε οι ντουζιέρες! Ξεκινώ αμέσως και σχεδόν ταυτόχρονα με άλλους μοτοσυκλετιστές μπροστά και πίσω από εμένα. Δεν βλέπεις μπροστά σου! Χαλαρά θα έκανε κανείς πτυχίο καταδύσεων (επιτυχώς!!) μέσα σε τέτοια νεροποντή. Δεν έβλεπες τίποτα μπροστά σου!!!!

Αμφιβάλλω, αν οι υαλοκαθαριστήρες των αυτοκινήτων έδιωχναν την βροχή. Νόμισα, ότι βραχήκαν τα μοτοσυκλετικά γυαλιά μου από μέσα και γι' αυτό δεν έβλεπα, αλλά δεν ήταν έτσι. Ό, τι και να έκανα, δεν είχε αποτέλεσμα. Ο ίδιος ο δρόμος κατέβαζε ποτάμια.

Οι γερμανικοί αυτοκινητόδρομοι έχουν βάθος κοντά 70-100εκατοστά (αν θυμάμαι καλά) και απορροφούν τα νερά της βροχής αποτελεσματικά. Κάτω από τις ρόδες των οχημάτων διοχετεύεται μέσα, δεξιά και αριστερά το νερό και έτσι τα αυτοκίνητα έχουν καλύτερο κράτημα. Κι όμως... η Αούτομπαν ήταν λίμνη!

Έχει σκοτεινιάσει το σύμπαν και όλοι έχουμε τα φώτα ανοιχτά! (οι μοτοσυκλέτες ούτως ή άλλως!). Δεν φαίνονται ούτε οι λευκές λωρίδες του δρόμου.

Κρατώ την σταθερή και ιλιγγιώδη (για τα βρόχινα δεδομένα) ταχύτητα των 90-100χλμ. για να κρατηθώ κοντά στις ταχύτητες των γύρω μου! Έχω κολλήσει πίσω από ένα άσπρο φορτηγό και εκμεταλλεύομαι τις στεγνές (αμ, δε!) ροδιές του! Παρακαλάω να μην φρενάρει! Ίσα που διακρίνω την λευκή σιλουέτα του και τα πίσω του φώτα! Είμαι πίσω του δεξιά, ώστε να προλάβω να φύγω δεξιότερα προς την λωρίδα ασφαλείας ή σε χαντάκι, αν γίνει κάτι! Για φρενάρισμα, δεν το συζητάω καν!

Το νερό δεν λέει να σταματήσει κι εγώ γελάω με τις βλακείες που σκέφτομαι (ήμουν και τσιτωμένος...!). Άραγε αν τρακάρω και πέσω σήμερα, θα λέμε, ότι πήγα από τροχαίο ή από πνιγμό?

Έχουν βραχεί τα μπούτια μου, το νερό έχει προ πολλού βρέξει τις ψηλές μου κάλτσες και κατηφόρισε στις μπότες! Όλα κολυμπούσαν! Αρχικά οι φτέρνες μετά οι πατούσες, τα δάχτυλα και, τέλος, και οι αστράγαλοι!! Όλα κάτω απ' το νερό!

Έχει γίνει τόσο μούσκεμα το παντελόνι μου, που μούσκεψαν οι (κάτω από το μπουφάν ευρισκόμενες) κωλοτσέπες μου, το εσώρουχο και η πλάτη μου προς τα πάνω! Έχει βραχεί η πλάτη μου, όχι από τον λαιμό αλλά πίσω από την μέση, και το νερό να έχει ανοδική πορεία! Δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Νιώθω σαν βρεγμένο και μη στυμμένο σφουγγαρόπανο!

Η κατάσταση χειροτερεύει ακόμη περισσότερο! Λόγια να το περιγράψω δεν έχω! Το ξέρατε, ότι η βροχή έχει βάρος? Εγώ εκεί το διαπίστωσα! Την ένιωθα να με χτυπά στο κράνος και τους ώμους, όπως όταν σε μπουγελώνουν με έναν ολόκληρο κουβά (μαζί με τον κουβά!) Αλήθεια! Ευτυχώς σε κάποια σημεία είχε έργα και ήταν σχετικά ευδιάκριτες οι πορτοκαλί φωσφορίζουσες λωρίδες στο οδόστρωμα καθώς και τα φανάρια σήμανσης! Τουλάχιστον έβλεπα πού είναι ο δρόμος!!

Αυτό που μου έκανε εντύπωση (και μπράβο τους!!), ήταν το ότι όλοι, όσοι με προσπερνούσαν δεν ξαναμπαίνανε μπροστά μου στα 10 μέτρα, ως συνήθως, αλλά εισέρχονταν στην λωρίδα μου μετά 20-30μέτρα (ένα-δύο ρυμουλκά φορτηγά μήκος)! Ειδικά οι φορτηγατζήδες! Κι αυτό, για να μην με βρέξουν με τους πίδακες νερού που ξεπετιόντουσαν πίσω και στα πλάγια από τις ρόδες τους και μου έκλειναν (την ήδη κλεισμένη) ορατότητα! Ρεσσσσπέκτ!!

Πέραν την βροχής έπρεπε να σταματήσω και για βενζίνη. Εκεί ήταν που συνάντησα και τον νεαρό χαρλεά με την δεν-θυμάμαι-τι-ήτανε του 1972! Τον πέτυχα μεν με το αυτοκίνητό του και με την γυναίκα του και ένα μικρό στο πίσω κάθισμα, αλλά τους παράτησε, αφού έβαλε βενζίνη, και ήρθε να μου ανοίξει συζήτηση από καρδιάς για τις μηχανές! Τον παραδέχτηκα!

Φουλάρισα (1,344 ευρώ/λίτρο) και πλήρωσα στάζοντας ολόκληρος μέσα στο βενζινάδικο με ένα υπερμουσκεμένο χαρτονόμισμα! Το κρατούσα στα δύο δάχτυλα και τους λέω: «Εεεε..., βρεγμένα εικοσάρικα παίρνετε?». Με κοιτάνε, χαμογελάνε με τα χάλια μου και βάζουν το εικοσάρικο σε μια πετσέτα επάνω. Τα ρέστα μού τα δώσανε σε κέρματα!

Φεύγω και η βροχή έχει λίγο κοπάσει.

Όταν τα υπολόγισα, βρεχόμουν για τουλάχιστον 55 χιλιόμετρα!!

Έξω από την Φρανκφούρτη σταματώ με τον ήλιο να φέγγει και βγάζω τα βρεγμένα! Ό,τι είχα...! Μπλούζες, φανελάκια και πάει λέγοντας (από την μέση και πάνω)! Φορώ 2-3 μπλουζάκια κάτω από το βρεγμένο μπουφάν (τουλάχιστον να στεγνώσει από τον αέρα πριν φτάσει στο ήδη κρύο πετσί μου). Φεύγω ξανά!

Υπομονή! Σε 70 χιλιόμετρα φτάνω στο Γκίσσεν!

Ο απογευματινός ήλιος έκανε δουλειά! Στέγνωσα!

Μπαίνω περήφανα στην πόλη μου (την θεωρώ και δική μου) και γουργουρίζω με χαμηλές στροφές προς το σπίτι.

Έφτασα στις 7 το βράδυ ώρα Ελλάδος! 592χλμ σε 9μιση ώρες!

Κατεβαίνω, βαράω τα κουδούνια, και χαιρετάω τον κολλητό μου! Αδερφός σε δύσκολες στιγμές. Είχαμε να ειδωθούμε 3 χρόνια αλλά ήταν σαν να βρεθήκαμε και χθες!

Η σημερινή βραδιά θα κυλήσει ήρεμα με συζήτηση, καλό φαγητό, μπυραρίες, βόλτες , εμπειρίες ταξιδιού και χαιρετίσματα από την Ελλάδα!

Είμαι πλέον χαλαρός! Έφτασα στον προορισμό μου!

...Μετά από 1.359 χιλιόμετρα συνολικά!

Από εδώ και πέρα δεν με νοιάζουν και πολλά! Σίγουρα θα πρέπει κάποτε να επιστρέψω και πίσω! Το ίδιο ίσχυε και για όσους κατέκτησαν το Έβερεστ και την Κ2 ή τον Νότιο Πόλο!

Δεν τα κατάφερα όμως εγώ..., τα κατάφερε η ένφιλντ!

Εκείνη την στιγμή διασκεδάστηκαν όλες μου οι ανησυχίες και οι ενδοιασμοί!

Με έφερε! Δεν θα την αμφισβητήσω ποτέ ξανά! Δεν θα ξανανησυχήσω (τρόπος του λέγειν!!) σχεδόν ποτέ!

Με έφερε! ΄Αμα θέλει, ας μείνει κι εδώ! Άμα δεν θελήσει να ξαναταξιδέψει, χαλάλι της!

Με έφερε εκεί που ήθελα! Μπράβο της !

Σήμερα ξεκουράζεται! Αύριο με το καλό, θα πάμε να συναντήσουμε τα παιδιά από το Φόρουμ!

Ήδη επικοινώνησα με έναν από την Βαυαρία για να βρισκόμασταν στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης αύριο κατά το μεσημεράκι! Θα με παίρνανε από ένα χωριό 10 χιλιόμετρα νοτιότερα, από όπου θα περνούσε το νότιο κονβόι (αυτοί που θα ερχόντουσαν από τα νότια)!

Ο πρώτος θα ξεκινούσε 350 χλμ. περίπου πιο πριν και καθ' οδόν θα συναντούσαν τους υπολοίπους ανά 10-50χλμ. σε δρόμους επαρχιακούς, δημοσιές και εξοχές! Τελευταίο -στα μισά της διαδρομής- θα έπαιρναν εμένα!

Επιτέλους θα βγάλω και καμιά φωτογραφία! Τόσες ώρες δρόμο και τίποτα δεν τράβηξα!

Την νύχτα το σκεφτόμουν και το ξανασκεφτόμουν...

Τι πήγα κι έκανα ο παλαβός? Ο bbk στην Θεσσαλονίκη χοροπήδαγε από την χαρά του! Φαινόταν στα τηλεφωνήματα!

Παρά την υπερένταση, ζορίζω τον εαυτό μου να ξεκουραστεί!

Για δύο πράγματα -εν τέλει- είμαι σίγουρος:

...ότι η Ένφιλντ είναι σκυλί μοτοσυκλέτα? (το 'λεγε και το ξανάλεγε ο bbk...)

...κι ότι εγώ σίγουρα δεν έχω μυαλό (το λέγανε από εξ' απανέκαθεν ...όλοι!)

(συνεχίζεται...

...κι αύριο έχω να δω ένφιλντ... ως εκεί που φτάνει το μάτι μου...!!)

Τροποποιήθηκε Σεπτέμβριος 1 , 2009 από τον Royalist

[Royalist 12]

Χαιρετώ τα παλληκάρια και τις κοπελιές στο Φόρουμ...

Το όλο θεοπάλαβο εγχείρημα ξεκίνησε από την μιά στιγμή στην άλλη και πριν το καταλάβουμε όλοι είχα βρεθεί στον δρόμο για την βόρεια ευρώπη!

Το ψιλοανέφερα στο τόπικ των Royal Enfield και η ανταπόκριση που βρήκα ήταν ανεπανάληπτη.

Αναγκαστικά και επειδή οι αναφορές στο ταξίδι έχουν πάρει μεγαλύτερες από το αναμενόμενο διαστάσεις, αποφασίσαμε (με την βοήθεια και των συντονιστών), να μεταφερθεί όλο το ταξιδιωτικό στο αντίστοιχο κεφάλαιο, όπου και ανήκει άλλωστε!

Ακόμη δεν το έχω τελειώσει, αλλά το γράφω κομμάτι-κομμάτι και ανά δυό-τρείς μέρες βάζω κι ένα κείμενο και φωτογραφίες!

Καλές διαδρομές!

Royalist

Υ.Γ.: από την στιγμή που κατάφερα εγώ με την ένφιλντ να κάνω τέτοιο ταξίδι, μην διανοηθείτε να αμφισβητήσετε ποτέ τις δυνατότητες των μοτοσυκλετών σας και τις ικανότητες του κορμιού σας... Ο δρόμος είναι το ταξίδι... και η Ιθάκη (ευτυχώς ακόμη) μακριά!

Τροποποιήθηκε Σεπτέμβριος 2 , 2009 από τον Royalist

[Αιγαιοπλόος 1.661]

Ωραίος. Περιμένουμε λεπτομέρειες για να "συνταξιδέψουμε" κι εμείς. Τελικά, τα Bullet δε μασάνε, ε;

[lavazutra 2.890]

80 ώρες στο DRZ......ώρε έχει να πέσει δισκοπάθεια και μετακίνηση σπονδύλων....... :2funny:

Είσαι ωραίος ρε Royalist , ειλικρινά χαιρόμουν και ταξίδευα μαζί σου με τα γραφόμενα σου.

Πάντα τέτοια και ακόμα καλύτερα!

[black_hawk 573]

ανά δυό-τρείς μέρες βάζω κι ένα κείμενο και φωτογραφίες!

Ετσι μπραβο! :D

[kurt 93]

Χαιρετώ τα παλληκάρια και τις κοπελιές στο Φόρουμ...

Το όλο θεοπάλαβο εγχείρημα ξεκίνησε από την μιά στιγμή στην άλλη και πριν το καταλάβουμε όλοι είχα βρεθεί στον δρόμο για την βόρεια ευρώπη!

Το ψιλοανέφερα στο τόπικ των Royal Enfield και η ανταπόκριση που βρήκα ήταν ανεπανάληπτη.

Αναγκαστικά και επειδή οι αναφορές στο ταξίδι έχουν πάρει μεγαλύτερες από το αναμενόμενο διαστάσεις, αποφασίσαμε (με την βοήθεια και των συντονιστών), να μεταφερθεί όλο το ταξιδιωτικό στο αντίστοιχο κεφάλαιο, όπου και ανήκει άλλωστε!

Ακόμη δεν το έχω τελειώσει, αλλά το γράφω κομμάτι-κομμάτι και ανά δυό-τρείς μέρες βάζω κι ένα κείμενο και φωτογραφίες!

Καλές διαδρομές!

Royalist

Υ.Γ.: από την στιγμή που κατάφερα εγώ με την ένφιλντ να κάνω τέτοιο ταξίδι, μην διανοηθείτε να αμφισβητήσετε ποτέ τις δυνατότητες των μοτοσυκλετών σας και τις ικανότητες του κορμιού σας... Ο δρόμος είναι το ταξίδι... και η Ιθάκη (ευτυχώς ακόμη) μακριά!

το σιγουρο ειναι οτι εχεις καταλαβει τι σημαινει ταξιδι!παντα τετοια και γερος για ακομα περισσοτερα ταξιδια.

[IoannisPanagiotidis 2.125]

B) ....ςςςςςςςς ωραιοοοςςςςςςςς!

...περιμενουμε τις λεπτομεριες φιλε!

[GUZZISTAS 42]

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΕ, περιμένουμε τη συνέχεια φίλε!!!

Νάσαι καλά!!!

(Θα κατέβεις ΜΕΛΩΔΙΚΕΣ ΕΞΑΤΜΙΣΕΙΣ????)

[Ταξιδευτής 6.947]

Καλους δρομους να εχεις παντα συντροφε! Respect.

[spericD 149]

Hell yeah....!Μ'αρεσει η ιδεα π εχεις παρει για το ταξιδι royalist...

Οι δυσκολιες ειναι το αλατι του ταξιδιου :D

Τωρα νοιωθω πιο ανετα που ταξιδευω με το 250αρακι enduro μου

Καλα χιλιομετρα σε Ολους μας

[Μενιδιάτης 518]

Respect και συγχαρητήρια!

:clapping: :clapping2:

Αντε και φωτογραφίες!

[Al_Bandy 2.780]

αμα γουσταρεις ολα γινονται εισαι αλλη μια ζωντανη αποδειξη

[hondacb900boldor 5]

Συγχαρητήρια ολόψυχα.

Περιμένουμε φωτό.

Πάντα τέτοια.

[jimmis5 15]

Μπραβο φιλε πραγματικα αξιεπαινο ταξιδη με μια τετοια μηχανη γινε συλεκτης εικονων και φερτες και σε μας να παρουμε μια γευση...Και να παρουμε και εμεις εμπρος να κανουμε ενα παρομοιο ταξιδι..

[ΗΛΙΑΣΚΤΜ 74]

Τι είπες τώρα....μπράβο ρε ταξιδιώτη μοτοσικλετιστή!!!

[magic-mike 109]

Εσυ εισαι κουρσαροs......οχι εγω!!!!!!!!!! :D

[PITS 1]

ΜΠΡΑΒΟ ΜΕ ΤΑ ΠΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑΞΙΔΙΑΜΕ ΤΙΣ ΜΕΓΚΑ ΜΟΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ ΑΝΩΤΕΡΩΤΗΤΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ (ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΓΑΡ ΤΟΥ Κ$#%ΛΟΥ ΔΕ) ΤΡΕΦΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ

[Royalist 12]

(Ξεκινάει η απόλαυση! 7ο μέρος!)

Το πρωί ο ήλιος είχε ήδη φωτίσει τον ουρανό για τα καλά κι εγώ ξύπνησα λές και περίμενα τον Αη-Βασίλη.

Αν η μοτοσυκλέτα συνέχιζε να δουλεύει ρολόι, όπως μέχρι τώρα, θα ένιωθα άρχοντας! Η συνάντηση με τα παιδιά από το Φόρουμ Γερμανίας θα γινόταν κατά τις 1-2 το μεσημεράκι. Τότε θα φτάνανε στα μέρη μου!

Είχα απεριόριστο χρόνο (για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησε το ταξίδι) να σηκωθώ, να μην σηκωθώ, να χουζουρέψω, να πάρω τον καφέ στο κρεβάτι, να ανοίξω την τηλεόραση, να ακούσω μουσική, να μπώ στο ίντερνετ, να μην κάνω τίποτα, να ξεπακετάρω με την ησυχία μου τα πράγματά μου, να βγώ μια βόλτα στην πόλη, να πάω για απαραίτητα ψώνια, να πάρω πρωινό, να μην σκέφτομαι!

Τόση ησυχία είχα μέρες να απολαύσω. Αν και το σπίτι του φίλου μου είναι κεντρικό, η ησυχία της πόλης είναι παραδειγματική (για τα ελληνικά δεδομένα). Για σήμερα θα πήγαινε αργότερα στην δουλειά κι έτσι συνεχίσαμε τις χθεσινές μας περιηγήσεις στα παλιά! Τα μισά και παραπάνω πράγματα θα τα άφηνα εδώ, μιας και για το τριήμερο της συνάντησης θα χρειαζόμουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα.

Η ώρα περνάει γρήγορα, γιατί η επανασύνδεσή μας είναι ευχάριστη, αλλά και άκρως αργά γιατί δεν μπορώ να περιμένω μέχρι το μεσημέρι.

Ο φίλος μου είναι κατενθουσιασμένος με την ένφιλντ. Ο γλυκός μπάσος ήχος της αντηχεί στην αυλή.

Για τα αυτιά των Γερμανών αστυνομικών όμως, είναι σίγουρα δυνατός.

Αν με σταματήσουν, θα πρέπει να μεταμορφωθώ στο δευτερόλεπτο σε βυζαρού γκόμενα με σαρκώδη χείλη, ελπίζοντας, ότι ίσως (επαναλάμβάνω: ίσως!!) ιδρώσει το αυτί τους από τα παρακαλητά μου! (θα το ξέρετε σίγουρα, ότι στην κόλαση οι μπάτσοι είναι Γερμανοί!!)

Επιτέλους φτάνει η στιγμή να αναχωρήσω! Βασικά, (για να λέμε και του στραβού το δίκιο) δεν είχε φτάσει ακόμη η ώρα εκείνη! Απλά εγώ δεν άντεχα και τράβηξα την μανιβελιά μιάμιση ώρα νωρίτερα (για απόσταση 10-12 χιλιομέτρων μιλάμε!).

Θα πήγαινα και θα τους περίμενα! Δηλαδή, τι θα περίμενα? Τον εαυτό μας κοροϊδεύουμε? Θα την καβάλαγα και θα κατευθυνόμουν αντίθετα προς το δρομολόγιό τους! Κάποια στιγμή θα τους συναντούσα!

Πρέπει να έχω ενφιλντοεθιστεί! Έχω διανύσει τόσα και τόσα χιλιόμετρα, κι εγώ ψάχνω ευκαιρίες να κάνω κι άλλα! Απ' ό,τι φαίνεται, τα τραβάει κι εμένα ο κώλος μου (κυριολεκτικά!!!).

Βολτάρω, διασχίζοντας τα δύο-τρία χωριουδάκια μέχρι τον προορισμό μου. Τον ήχο δεν τον έχω βαρεθεί ακόμη. Μου φαντάζει κάτι μεταξύ ελληνικής ψαρόβαρκας και ελικοφόρου αεροπλάνου των αρχών του αιώνα (του 20ού!!). Τα μάτια μου πάντως δεκατέσσερα, μπας και προβάλει από παραδιπλανό στενό κανένα μπατσικό!

Η ώρα πέρασε -πάλι-γρήγορα κι εγώ περιμένω στο βενζινάδικο του ραντεβού!

Δεν πέρασαν 2-3 λεπτά και μπαίνουν μία, δύο, τρείς, άλλες δύο, μία ακόμη (έχασα τον λογαριασμό), έντεκα ένφιλντ!

Τά ΄χασα! Φάγαμε καν'α 20λεπτο να χαιρετηθούμε, να γνωριστούμε, να μου πουν ποιός είναι ποιός (μερικούς τους ήξερα μόνο με το παρατσούκλι τους, άλλους δεν τους ήξερα καθόλου). Μερικοί εξ΄αυτών οδηγούσαν ένφιλντ-ντίζελ (αυτές να δείτε τι θόρυβο κάνουνε!). Δυό κοπέλες, οι υπόλοιποι άντρες! Όλοι τους σαμαρωμένοι, όσο δεν παέι άλλο! Ένας κουβαλούσε και σκηνή 5 ατόμων (ή μάλλον ενός ατόμου και μιάς ένφιλντ!). Καμία ένφιλντ δεν μοιάζει σαν κάποια άλλη! Όλες έχουν κάτι το χαρακτηριστικά δικό τους.

Η διαδρομή του κονβόι ήταν ανάμεσα από χωριουδάκια και γραφικούς επαρχιόδρομους. Θέλαμε άλλα 180-200χλμ περίπου ως τον προορισμό μας στο Σόλινγκεν. Κι όλα με χαμηλές ταχύτητες (ακόμα και για τα δεδομένα της ένφιλντ).

Μπροστά και στην μέση πανε τα Τζι-πι-ές, ο μπροστά και ο πίσω φορούν φωσφοριζέ γιλέκο ή/και κίτρινη ζώνη (σαν αυτήν που έχουν οι τροχαίοι). Στις πρώτες θέσεις πάνε οι ντίζελ (λόγω χαμηλών επιταχύνσεων στις ανηφοριές) και οι άσχετοι με την οδηγική συμπεριφορά της παρέας (εγώ,δηλαδή). Ακολουθούν οι υπόλοιποι.

Αν μας κόψει φανάρι, κορνάρουν και οι μπροστά περιμένουν. Οι στάσεις είναι ψιλοπροκαθορισμένες, οι υπόλοιπες γίνονται μόνο αν ζητηθεί ή αν είναι απαραίτητο (όπως όταν πήγε να βρέξει και αναγκαστήκαμε να φορέσουμε καλού-κακού αδιάβροχα).

Τα παιδιά είναι οργανωμένοι στο έπακρο και χαλαροί όσο δεν πάει άλλο! Ατάραχοι!

Στα διαλείματα αυτοσαρκάζονται και σατιρίζουν οτιδήποτε περιτό κουβαλάει κάποιος ή σαχλαμαρίζονται μεταξύ τους. ...και δεν πιστεύουν, ότι τελικά τα κατάφερα και ήρθα Γερμανία.

Οι προβλεπόμενες ταχύτητες καθυστερούν (για τα ελληνικά δεδομένα μιλάω πάντα) το κονβόι. Όρια της τάξης των 30χλμ/ώρα δεν είναι τίποτα το παράξενο μέσα στα χωριά! Και τα χωριά απέχουν στην Βεστφαλία και στην περιοχή του Ρούρ από 0 (μηδέν!!) έως 5-6χλμ μεταξύ τους. (Όπως το υπολόγισα το βράδυ στο Σόλινγκεν, για 190χλμ φάγαμε 6μιση ώρες δρόμο.)

Σταματάμε σε ένα βενζινάδικο για βενζίνη (αν και ήταν σε χωριό, είχε τιμές αούτομπαν! 1,349ευρώ/λίτ) και κλέβω λίγο χρόνο να φωτογραφήσω τις μοτοσυκλέτες. Ο bbk στην Θεσσαλονίκη θα με κοπανήσει με κανένα πιστόνι, αν δεν του πάω επαρκή αριθμό φωτογραφιών, κι εγώ δεν έχω τραβήξει παρά μόνο ένα μάτσο τίποτα!

Να λοιπόν:

Σαντουιτσάκι για να κοπεί η πείνα και παγωτάκι για να δροσιστούμε! Και ένα γκρό-πλάν με ένφιλντ για τους «πεινασμένους και διψασμένους» μοτοσυκλετικώς!

Ένφιλντ εξ Ινδίας με χοντρό πίσω λάστιχο.

Τάουρους Ένφιλντ Ντίζελ (Taurus) 325κυβ., 6,5 άλογα, 1,5 λίτρα(πετρέλαιο)/100χλμ!

Ένφιλντ Ντίζελ (Λομπαρντίνι) 440κυβ., 11 άλογα

Η ένφιλντ του αρχηγού του κονβόι, 550άρα (βενζίνη, φυσικά)

Φτάνουμε στο Σόλινγκεν κατά τις 7.30΄(Γερμανίας).

Τα μέλη από τις γύρω περιοχές ήταν ήδη από το πρωί εκεί. Το κονβόι από τον βορρά είχε φτάσει πριν μία ώρα. Μετά από εμάς δεν περίμεναν για σήμερα κανέναν πλην μερικών σκόρπιων από τις γύρω περιοχές («κοντινοί» θεωρούνται οι εντός ακτίνας 50-150χλμ).

Η παρουσία ενός Έλληνα, και μάλιστα φρεσκότατα αφιχθέντα από την Ελλάδα, έδωσε άλλον αέρα στην ετήσια αυτή συνάντηση.

Ομολογώ, ότι δεν ένιωθα και τόσο βολικά. Απεναντίας!

Βρισκόμουν σε μεγάλη αμηχανία με αυτήν την κατάσταση. Αν με έβλεπα από μία γωνία, θα με θεωρούσα -το λιγώτερο- ψωνάρα!

Έπεσαν επάνω μου περί τα 30-40 άτομα σε 3-4 δόσεις και εκθειάζανε το «κατόρθωμά» μου και την αντοχή και την ένφιλντ μου και ό,τι τους κατέβαινε!

Ήμουν στο επίκεντρο και -το ξαναλέω- δεν ένιωθα καθόλου άνετα. Χαμογελούσα, γελούσα και συμμετείχα σε όλα, αλλά τους ανθρώπους δεν τους είχα ξαναδεί ποτέ μου. Μερικούς εξ' αυτών τους γνώριζα καλά μόνο μέσα από το φόρουμ, αλλά δεν είναι το ίδιο.

Πέραν τούτου, δεν είχαμε και όλοι την ίδια ηλικία, είχα απέναντί μου 25άρηδες αλλά και 65άρηδες. Ηλικιακά βρισκόμουν στην μέση, αλλά ο μέσος όρος ήταν κάπου στα 50 (στα χρόνια! Όχι στην ψυχή!).

Από 'δω και στο εξής μην με παρεξηγήσετε!

Οι εμπειρίες, οι συζητήσεις, οι γνωριμίες και οι γνώσεις, που απέκτησα, το τριήμερο εκείνο ξεπερνούν τα όρια κάθε ταξιδιωτικής αναφοράς.

Στον bbk και στους φίλους μου εδώ στην Ελλάδα εξιστορώ, ακόμη και τώρα, βιώματα από τότε.

Μην νομίσετε, ότι τώρα που σας τα γράφω, τα θυμάμαι όλα! Κοιτάζω τις φωτογραφίες και ξαναθυμάμαι πράγματα. Σιγουρα θα παραλείψω πολλά, αλλά ελπίζω να σας δώσω την γενική εικόνα από το τι έζησα!

Παρεμπιπτόντως! Εικόνες!

Ορίστε μερικές!

Δεν έχουμε ακόμη ξεπακετάρει. Μας υποδέχτηκαν με μπύρες (ούτως ή άλλως δεν προοριζόμασταν και για περαιτέρω οδήγηση) και οι φίλοι συναντήθηκαν μεταξύ τους (εγώ, το εξωτικό στοιχείο, τους συνάντησα όλους!).

Δύο φωτό από το αφιχθέν νότιο κονβόι

Μία ένφιλντ από τα νοτιοδυτικά

Διακρίνεται το γκρούπ των αυστριακών, των ντόπιων, οι μοτό που μας περίμεναν, οι μοτό που μόλις έφτασαν, τα μπυρόνια του «καλώς όρισες» και η φωσφοριζέ ζώνη της οπισθοφυλακής μας.

Σε πρώτο πλάνο εξ αριστερών. Ο κύριος με το στριφτό μουστάκι και το μυτερό γενάκι οδηγεί μια σούπερ πειραγμένη 625άρα ένφιλντ, ξέρει τι εστί «patos» (και τον άσπρο και τον γυναικείο!), είναι λάτρης του τσίπουρου και έχει στην πλάτη του δυό τρία δοκιμαστικά με ένφιλντ σε γερμανικά περιοδικά και σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ! Παιδί τζιμάνι! Φευγάτος, όσο δεν παέι άλλο και δεν συμμαζεύεται!

Μιλάει στον Αυστριακό και τους ακούει ο ηλικιωμένος κύριος με το άσπρο γενάκι, ο οποίος ήταν από τους καλύτερους οδηγούς που συνάντησα!

Αυτός, ο με το άσπρο γενάκι, με κατσάδιασε -δικαίως- για κάποιες στιγμές απροσεξίας μου (αν δεν μου το έλεγε, δεν θα πήγαινε καν το μυαλό μου στα όσα μου έλεγε), μου έδωσε αμέτρητες συμβουλές για την μοτοσυκλετική οδήγηση στην Γερμανία και για πράγματα, που ούτε στο όνειρό μου δεν θα μπορούσα να διανοηθώ, ότι είναι επικίνδυνες καταστάσεις, και οδηγούσε στον δρόμο (με το αυριανό μας γκρούπ)σαν προφέσσορας! Το κατείχε το αντικέιμενο σας λέέέωωωω!!

Έε να πάρει η ευχή! Πάνω που ξεκίνησα το καλό, άρχισε να βρέχει!

Τέτοιες μπόρες σύντομες μόνο στην Ελλάδα βλέπεις! Αυτή σταμάτησε σε 5', αλλά ήταν αρκετή για να πλημμυρίσει ο δρόμος. Στο δευτερόλεπτο προλάβαμε να βάλουμε τα πράγματα μέσα.

(Πάω να στεγνώσω και συνεχίζω μετά...!)

Τροποποιήθηκε Σεπτέμβριος 2 , 2009 από τον Royalist