Τα παρτάλια τραγουδάνε ακόμα: Μια ιστορία πάθους και λάθους στους δρόμους της Ευρώπης...

[Ταξιδευτής 6.947]

Προσωπικα δεν ειχε τυχει να δω ποτε ενα κακαοδεντρο ουτε καν σε φωτογραφιες και μου εκανε μεγαλη εντυπωση. Για καποιο λογο στο μυαλο μου ειχα μια εικονα ενος μεγαλου δεντρου με πολλους μικρους καρπους. Ομως η πραγματικοτητα ηταν τελειως αναπαντεχη και ...αναποδη: Το δεντρο ηταν μικρο και οι καρποι μεγαλοι.

Τα κακαοδεντρα χρειαζονται ζεστο και υγρο κλιμα, μακρυα απο τις ακτινες του ηλιου και ετσι ευδοκιμουν μονο στα τροπικα δαση. Ειναι σχετικα μικρα σε μεγεθος καθως σπανιως ξεπερνουν τα 7.5 μετρα σε υψος θυμιζοντας λιγο μηλιες.
Αρχιζουν να καρποφορουν μετα απο τρια με τεσσερα χρονια ηλικιας και βγαζουν ροζ και λευκα ανθη ολο το χρονο τα οποια μαλιστα πληθαινουν τη περιοδο των βροχων. Καπου εδω ομως σταματουν οι ομοιοτητες με τ' αλλα φυτα. Οι καρποι του κακαο φυτρωνουν απευθειας πανω στο κορμο και τα κλαδια (!), κατι πολυ ασυνηθιστο στη φυση.

Τα κακαοδεντρα ομως περαν απο παραξενα ειναι και ακρως πολυτιμα καθως η παραγωγη κακαο δεν ειναι καθολου ευκολη υποθεση. Σκεφτειτε οτι καθε δεντρο βγαζει μολις 20 με 30 καρπους το χρονο και χρειαζεται η παραγωγη ολου του ετους απο ενα δεντρο για να βγαλει μολις 450 γραμμαρια καθαρης σοκολατας!

Οι καρποι ειναι πραγματικα θηρια, θυμιζοντας μικρα ...πεπονια τοσο σε σχημα οσο και μεγεθος, με μηκος γυρω στα 20 εκατοστα και βαρος περιπου μισο κιλο. Αφου ο καρπος κοπει προσεκτικα και η φλουδα σπασει, στο κεντρο μεσα σε ενα γλυκο λευκο πολτο βρισκεται το πολυτιμο υλικο. Oμως η δουλεια μας δεν εχει τελειωσει ακομα γιατι αυτοι οι μικροι ανοιχτοχρωμοι σποροι ΔΕΝ ειναι το κακαο οπως το ξερουμε...

 

Βλεπετε, οι σποροι του κακαο οπως βγαινουν απο τον καρπο του δεντρου ειναι ωμοι και νωποι -κοινως καμια σχεση με το σκουροχρωμο και αποξηραμενο κακαο που ξερουμε. Για να φτασουμε εκει οι σποροι πρεπει να περασουν μια ακρως σημαντικη, επιπονη και ιδιαιτερα χρονοβορα διαδικασια ωριμανσης, οπου ο λευκος πολτος που καλυπτει τους σπορους ωριμαζει και γινεται υγρο το οποιο φευγει σιγα σιγα δινοντας την χαρακτηριστικη σοκολατενια γευση στο κακαο.

 

Στη φωτογραφια με το δεντρο μπορει να ειδατε ενα μεγαλο παραγεμισμενο σακκι με πολλα φυλλα και φλουδες διασπαρτα τριγυρω. Αυτα δεν ηταν εκει για το ντεκορ. Αφου οι νωποι κακαοσποροι βγουν απο το καρπο του δεντρου μπαινουν μεσα σε τετοια μεγαλα σακκια τα οποια ειναι στρωμενα με τις φλουδες των καρπων και φυλλα απο μπανανιες και κακαοδεντρα. Στη συνεχεια τα σακκια κλεινονται με αρκετα ακομη φυλλα και τα αφηνουν σκεπασμενα για 5 με 6 ημερες.

Σ' αυτο το διαστημα και με τη βοηθεια της τροπικης ζεστης οι καρποι "ιδρωνουν" και ο λευκος πολτος υγροποιειται φευγοντας σιγα σιγα απ' το πατο των σακκων. Οταν η διαδικασια ολοκληρωθει, τοτε ολοκληρη η υγρη μαζα των σπορων στεγνωνεται ειτε παραδοσιακα στον ηλιο ειτε με μηχανηματα. Μετα, οι στεγνοι πλεον σποροι μπαινουν σε νεα σακκια -μεταφορας αυτη τη φορα- και φευγουν για το εργοστασιο για περαιτερω επεξεργασια.

[Ταξιδευτής 6.947]

Με οδηγο τα πολυχρωμα σχεδιαγραμματα στους τοιχους, τα καλογυρισμενα βιντεο καθως και μια μικρη διαδραστικη αναπαρασταση, η αγνωστη στους περισσοτερους ανθρωπους διαδρομη ξεδιπλωνοταν μπροστα μας. Μπορει να μην μπηκαμε στο εργοστασιο αλλα αυτο εδω ηταν το αμεσως επομενο καλυτερο πραγμα.
Καθιστε αναπαυτικα και χαλαρωστε, γιατι... θα παρει λιγουλακι χρονο!

 

Η κυρια πρωτη υλη για τη παραγωγη σοκολατα -οι κακαοσποροι- ερχονται σε μεγαλα σακια μεσω θαλασσης απο τις χωρες του ισημερινου, οπου φυονται τα κακαοδεντρα. Κατοπιν διαχωρισμου αναλογα με τον τυπο τους, οι σποροι πλενονται διεξοδικα και στεγνωνονται προτου μπουν στους κλιβανους -ειτε μεγαλα grills ειτε περιστρεφομενους καδους- οπου ψηνονται με τη βοηθεια θερμου αερα.

Σε θερμοκρασιες αναμεσα στους 130°-150° C το τυπικο αρωμα του κακαο που ολοι ξερουμε αναπτυσσεται και οι σποροι παιρνουν ενα σκουρο καφε χρωμα. Παραλληλα το περιβλημα του σπορου ξεφλουδιζει και η ψυχα του κακαο ξεχωριζεται για το επομενο σταδιο της επεξεργασιας. Αναλογα με τον απαιτουμενο βαθμο καβουρδισματος, η ολη διαδικασια παιρνει απο 10 μεχρι 35 λεπτα.

Εδω πρεπει να σημειωθει οτι δεν ειναι ολα τα ειδη κακαο ισα και ομοια. Για τη παραγωγη της σοκολατας Ritter χρησιμοποιουνται σποροι απο τη Γκανα, τη Δυτικη Αφρικη, τη Νικαραγουα, καθως και απο το Εκουαδορ, τη Μαγαδασκαρη και την Νεα Γουινεα. Τα ποσοστα προσμιξης με τα οποια οι διαφοροι τυποι κακαο μπαινουν στο τελικο χαρμανι, περαν απο καθοριστικα για την γευση της σοκολατας αποτελουν και ενα καλα φυλλαγμενο μυστικο για την καθε εταιρια.

Αφου κρυωσουν, οι ψημμενοι κακαοσποροι περνανε μεσα απο μεγαλους οδοντωτους κυλινδρους και θρυμματιζονται σε μικρα κομματια που μοιαζουν πολυ με ξυσματα, γνωστα και ως "μυτες" (nibs). Κατοπιν, με τη βοηθεια πεπιεσμενου αερα και πολλα σταδια περαιτερω κοσκινισματος, ολα τα υπολλειματα φλουδων και τυχον ακαθαρσιες αφαιρουνται πληρως απο το κακαο μεχρι να καταληξει στο αλεσμα.

Εδω οι μυτες περνανε απο δυο περαιτερω σταδια θρυμματισμου μεσα σε μυλους υψηλης αλεσης μεχρι να καταληξουν σε λεπτη σκονη κακαο. Σ' αυτους τους μυλους οι αλεσμενοι σποροι περνουν μεσα απο περιστρεφομενες στηλες που περιεχουν πολλες μικρες μεταλλικες μπιλιες που κινουνται με ταχυτητα και πιεζουν τους σπορους μεταξυ τους προκαλωντας το ανοιγμα της κυτταρικης τους δομης.

 

Λογω της θερμοτητας που αναπτυσσεται απο τη τριβη, το κακαοβουτυρο που εμπεριεχεται στους σπορους λιωνει και μετατρεπεται σε μια ρευστη σκουρα καφε ουσια που μυριζει εντονα σοκολατα.  Αυτη ειναι η κακαομαζα.

Σε αυτο το σταδιο, η περαιτερω επεξεργασια εξαρταται απο το τελικο προιον που θελουμε να εχουμε -μπαρες σοκολατας η σοκολατα σε σκονη. Η κακαομαζα καθως ζεσταινεται σε θερμοκρασιες 80 - 90 βαθμων συμπιεζεται περιπου στις 900 ατμοσφαιρες μεσα σε μεγαλες υδραυλικες πρεσες. Το κακαοβουτυρο με τη σειρα του διαχωριζεται και ρεει ως ημιδιαφανες, χρυσολευκο υγρο το οποιο και συλλεγεται. Αυτο που μενει πισω ειναι ενα περι τα 5εκ παχους συμπιεσμενο στρογγυλο "κεικ" το οποιο στη συνεχεια θρυμματιζεται εκ νεου και επεξεργαζεται για να γινει τελικα σκονη κακαο. Το κακαοβουτυρο που ειχε στο μεταξυ εξαχθει, διυλιζεται περαιτερω και αποθηκευεται για χρηση σε υψηλης ποιοτητας μπαρες σοκολατας.

Το λογο εχει τωρα το σταδιο της μιξης ολων των υλικων που καταληγουν να φτιαξουν μια λαχταριστη σοκολατα. Εδω διαφορες πρωτες υλες συνδιαζονται αναλογα με το τυπο σοκολατας που θελουμε να φτιαξουμε και παντα βασει συγκεκριμενων και δοκιμασμενων συνταγων. Στη περιπτωση μιας τυπικης σοκολατας γαλακτος, τα κυρια συστατικα ειναι το κακαοβουτυρο, γαλα σε σκονη και ζαχαρη.

Στα δοχεια μιξης γνωστα ως ζυμωτηρια, ολα τα υλικα ανακατευονται ενταντικα και ζυμωνονται για περιπου 10 λεπτα στους 40 βαθμους μεχρι να γινουν μια ομοιομορφη πολτοποιημενη μαζα.
Αυτη η μαζα σοκολατας εχει την ιδια γευση με το τελικο προιον αλλα λογω των σχετικα μεγαλων κοκκων εχει μια τραχεια υφη στη γλωσσα. Με μεγεθος κοκκων περι τα 0.2 χιλιοστα εχουν δρομο ακομα μεχρι να φτασουν εκει που τους θελουμε!

Περα απο τη διαλογη και ποιοτητα των πρωτων υλων και την σωστη μιξη των συστατικων, ενα ακομα στοιχειο που κανει μια σοκολατα δημοφιλη ειναι η απαλη της υφη, που σημαινει οτι η ζυμωμενη σοκολατομαζα πρεπει να θρυμματιστει περαιτερω. Σε πρωτο σταδιο η μαζα διελυεται υπο υψηλη πιεση αναμεσα σε δυο αντιθετως κινουμενους κυλινδρους.
Στη συνεχεια τα υλικα προωθουνται σε μια σειρα μεταλλικων κυλινδρων διαφορων μεγεθων στημενων σε διαταξη καταρρακτη. Καθενας απο τους περιστρεφομενους κυλινδρους εχει συγκεκριμενη θερμοκρασια που ρυθμιζεται με νερο το οποιο βρισκεται στο εσωτερικο του.
Μεσα σ' αυτη τη διαταξη, η σοκολατα ταξιδευει απο κατω προς τα πανω με το καθε κυλινδρο μικροτερο απο τον ακριβως πιο κατω του. Στο πανω μερος, ενα μαχαιρι ξυνει το καλοαλεσμενο προιον που πλεον ειναι μια αφρατη σοκολατενια πουδρα. Στη διαρκεια αυτης της διαδικασιας, τα σωματιδια των υλικων καταληγουν σε μεγεθος περιπου 0.025 του χιλιοστου! Ομως, οσο και αν αυτο ακουγεται υπερβολη, το ραφιναρισμα δεν εχει ακομα τελειωσει...

Παρα τη λεπτοτητα των αλεσμενων κοκκων, καποιοι θα μπορουσαν να εντοπισουν τα στυπτικα αρωματα των επιμερους συστατικων που δεν εχουν ακομα συγχωνευθει εντελως μεταξυ τους. Γι' αυτο το λογο σειρα εχει μια ιδιαιτερα σημαντικη διαδικασια προσμιξης της σοκολατομαζας, γνωστη στις εταιριες ως "conching". Εδω τα υλικα μπαινουν μεσα σε μεγαλους θερμαινομενους αναδευτηρες οπου με την προσθηκη κακαοβουτυρου, υποβαλλονται εκ νεου σε εντονη ζυμωση και μιξη. Η θερμοκρασια του αναδευτηρα και της τριβης απο τη ζυμωση λιωνουν το βουτυρο και ετσι η λεπτη πουδρα σοκολατας σταδιακα μετατρεπεται σε μια ρευστη σοκολατα. Στη συνεχεια η υγρασια μειωνεται σε λιγοτερο απο 1%, τα αχρηστα συστατικα εξατμιζονται και τα τελικα αρωματα και γευση της σοκολατας οριστικοποιουνται. Αυτη η τελικη διαδικασια μπορει να παρει μεχρι και 24 ωρες να ολοκληρωθει.

Το τελικο μειγμα σοκολατας κατεβαινει απο τους 50 βαθμους στους περιπου 28 βαθμους κελσιου και στη συνεχεια θερμαινεται ξανα, δημιουργωντας ενα ομοιογενες μειγμα. Μετα απο ολα τα προηγουμενα, μπορει αυτο το σταδιο να φαινεται καπως ανωφελο, ομως ειναι εξαιρετικα κρισιμο διοτι η τελικη γυαλαδα και ακομα και το πως σπαει η μπαρα της σοκολατας εξαρτωνται απο αυτη τη τελικη διαδικασια.

Μετα και απο αυτο πλεον, η σοκολατα ειναι ετοιμη επιτελους να μπει στα καλουπια.
Αυτα βρισκονται πανω σε μια συνεχως δονουμενη επιφανεια, ετσι ωστε το σοκολατενιο μειγμα να πεσει σωστα αφαιροντας παραλληλα τυχον θυλακες αερα που μπορει να υπαρχουν μεσα του. Στη συνεχεια τα καλουπια πηγαινουν στο τουνελ ψυξης, οπου κρυωνουν και οι μπαρες σοκολατες πλεον πεφτουν σε ενα ταινιοδρομο που τις μεταφερει στις μηχανες συσκευασιας.

Τα σοκολατενια τετραγωνα πανω στην κορδελα συναντουν το πλαστικο περιτυλιγματος, οπως αυτο ερχεται απο τεραστια ρολα διπλα στις μηχανες. Μεσα σε δευτερολεπτα η συσκευασια ειναι ετοιμη και σφραγισμενη. Ειναι χαρακτηριστικο οτι η καθε μηχανη μπορει να τυλιξει ως και 380 σοκολατες ανα λεπτο. Η σοκολατα μας ειναι επιτελους ετοιμη!

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Η εκθεση εφτανε πλεον στο τελος της και μετα απ' ολα αυτα ακομα και εγω που δεν ειμαι ιδιαιτερα φιλος ειχα φτασει να σκεφτομαι που θα μπορουσαμε να βρουμε μια σοκολατιτσα τωρα... Δεν ηταν μεγαλη εκπληξη λοιπον το γεγονος οτι  ακριβως στον απο κατω οροφο του μουσειου ηταν στρατηγικα τοποθετημενο -τι αλλο;- το καταστημα πωλησης των σοκολατων Ritter. Τυχαιο; Δεν νομιζω!

Μπαινοντας μεσα, το μεγαλο μαγαζι με τις λευκες προθηκες, τα φωτιστικα σποτακια και τα ξυλινα πατωματα θυμιζε εντονα γυναικεια μπουτικ η καποιο καταστημα Hondos Center. Οπου και να κοιταζα, απ' ακρη σ' ακρη, το μονο που μπορουσα να δω ηταν ατελειωτες σειρες σοκολατας ολων των ειδων που προκαλουσαν τους επισκεπτες να κυλιστουν σε ακολασιες. "Αυτο θα πονεσει..." μουρμουρισα σκεπτομενος το κοστος που θα ειχαν ολες αυτες οι λιχουδιες που απλωνονταν μπροστα μας.

 

Συντομα ομως και προς μεγαλη μου ανακουφιση θα ανακαλυπτα πως η πρωτη εντυπωση που ειχα ηταν παντελως λανθασμενη. Προχωροντας στα ενδοτερα, με την ακρη του ματιου μου εβλεπα πινακιδες να αναφερουν κατι για 0.79 €. Αρχικα δεν εδωσα σημασια σκεπτομενος οτι η τιμη θα αφορουσε συγκεκριμενες σοκολατες και ισως τις πιο φτηνες.
Ομως συντομα καταλαβα οτι η συγκεκριμενη τιμη βρισκοταν παντου: στα πανω ραφια, στα κατω ραφια, στις απλες σοκολατες γαλακτος, στις σοκολατες με ρουμι, με φραουλες και γιαουρτι, στις λευκες, στις σκουρες, τις ευρειας παραγωγης, στις ειδικες εκδοσεις... ΟΛΕΣ ειχαν 79 λεπτα το κομματι!

 

Περα απο τις κλασσικες τετραγωνες πλακες υπηρχαν σοκολατες σε συσκευασιες δωρου, goodie bags, σοκολατες με το μετρο και οτι αλλο μπορει να βαλει ο νους ενος σοκολατομανη.

 

Και να ηταν μονο αυτο... Προχωροντας προς τα ενδοτερα πηγαιναμε σε πιο ...hard core καταστασεις! Σοκολατες ολων των ειδων σε 2κιλες σακουλες ντανιασμενες πανω σε καροτσια με 12,90 ευρω...

 

...κουβαδες κρεμας νουγκατινας πανω σε παλετες...

 

...μισοκιλες σακουλες με mini σοκολατες με 3,65 ευρουλακια μονο...

 

...και για οσους ειχαν βαλει στοχο ζωης να τα τιναξουν κανοντας overdose σοκολατας... απειρες λευκες συσκευασιες με σοκολατες Β' διαλογης που ηταν απολυτως ενταξει απλα ειχαν σπασει η ειχαν βγει με ψεγαδια και δεν μπορουσαν να πωληθουν στη λιανικη. Κοστος ανα τεμαχιο; 45 λεπτα του ευρω λεμε! Αντε να εισαι λατρης της σοκολατας και να μενεις διπλα απο τουτο το μερος τωρα...

 

Φτανοντας στο ταμειο, αρχισα να βγαζω απ' το καλαθι ενα σκασμο σοκολατων καθε ειδους και γευσης, ομως κατι δεν μου πηγαινε καλα...
Βρε τι να ηταν; Καθως κοιτουσα τις λιχουδιες απλωμενες στη σειρα, μου ηρθε το φλας στο κεφαλι: Οκ ρε μεγαλε, αντε και τις πηραμε τις λιχουδιες. Πως δι@ολο θα τις κουβαλουσαμε στην Ελλαδα μες τις βαλιτσες της μηχανες Αυγουστο μηνα!; Τη τελευταια φορα που ειχα κοιταξει, κλιματιζομενo topcase δεν ειχε εφευρεθει ακομα (αν και θα πρεπε τωρα που το σκεφτομαι)! Πανω που ημουν ετοιμος να παω τις σοκολατες πισω στις θεσεις τους η ταμιας εχοντας μαλλον ξανασυναντησει σοκολατομανεις μηχανοβιους μας εδωσε τη μαγικη λυση: μεγαλες σακουλες-θερμος με την αλουμινενια επενδυση που με τη βοηθεια παγοκυψελων κρατανε την θερμοκρασια σταθερη. Δεν ηταν οτι καλυτερο για τη μεταφορα στην Ελλαδα αλλα τι επιλογες ειχαμε; Θα τις πλακωνα στο παγο και ο θειος Alfred βοηθος! Δεκατεσσερις σοκολατες και δυο συσκευασιες δωρου, δεκατρια ευρω ΟΛΑ. Sehr gut, ja?

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Φυγαμε απο το εργοστασιο με μια βαλιτσα γεματη σοκολατες και νεοαποκτηθεν σεβασμο για τη διαδικασια κατασκευης αυτου του γλυκισματος που μεχρι προσφατα μας ηταν παντελως αγνωστη και μαλλον αδιαφορη.
Σκεφτομουν, στη σημερινη εποχη που τα παντα ειναι ετοιμα και αμεσα διαθεσιμα, για ποσα πραγματα αγνοουμε πληρως τη διαδικασια παρασκευης τους που καποτε μπορει να απαιτουσε χρονο και αφοσιωση. Ζωντας στις -απολυτως τεχνητες- μεγαλουπολεις και με τη αποχαυνωση της πανταχου παρουσας τεχνολογιας ποσα πραγματα αραγε εχουμε χασει πια; Πραγματα που οι παλιοι γνωριζαν εμπειρικα, απο αναγκη η απο μερακι που περνουσε απο γενια σε γενια... Στο βωμο της εξυπηρετησης και της μαζικης ευκολιας εχουμε ξεχασει παλιες ομορφες τεχνες και δεξιοτητες...

Θα μου πειτε, αυτα ειναι σημεια των καιρων και δεν μπορουμε να κρατησουμε πισω την προοδο της τεχνολογιας για καποιους ρομαντικους. Εν μερει συμφωνω, αλλα θα ηθελα πραγματικα η γνωση ολων οσων πλεον χανουμε να προσφεροταν τουλαχιστον ουσιαστικα και εμπρακτα και οχι σε βαρετα βιβλια βαριεστημενων δασκαλων. Εξαλλου μονο οταν ξεχναμε κατι πεθαινει πραγματικα, ετσι δεν ειναι;
Απαισιοδοξια; Καθε αλλο. Αν η λυση δεν υπαρχει σε συλλογικο επιπεδο, τοτε ειναι στο χερι μας να μεταλαμπαδευσουμε ατομικα οτι μπορουμε στις επομενες γενιες. Και αν εκρινα απο το κοσμο που ειχε ερθει εδω αυτη τη βροχερη μερα με τις οικογενειες τους, τοτε υπηρχε ελπιδα, εστω και αν αυτη ξεκινουσε απο την παρασκευη ενος ταπεινου καθημερινου σνακ.

Η μερα μας ομως δεν τελειωνε εδω. Ηξερα οτι η επισκεψη μας στο μουσειο δεν θα κρατουσε ολη μερα, οποτε ειχα σκεφτει να δουμε και κατι ακομα. Τι ομως; Η Στουτγκαρδη ηταν αρκετα κοντα, ομως εχοντας προσφατα δραπετευσει απο μια μεγαλουπολη δεν ψηνομουν και τοσο να βρεθω να τριγυριζω σε μιαν αλλη. Μια σκεψη ηταν το μουσειο της Πορσε η της Μερσεντες αλλα απ' τη μια αφορουσε αυτοκινητα και απ' την αλλη θα ειχαμε το κοστος της εισοδου, οποτε και αυτη η ιδεα εγκαταλειφθηκε συντομα. Ετσι καθως χαζευα το χαρτη χωρις να εχω ιδεες, ειδα μια αναφορα σε ενα καστρο πολυ κοντα οπου το ονομα και μονο εφτανε για να μου κινησει την περιεργεια: Schloss Solitude. Αν βαλετε τις λεξεις αυτες στο θειο γουγλη θα σας το μεταφρασει ως το "Παλατι της Μοναξιας". Εδω ειμαστε! Για ενα βλαμμενο μοναχολυκο σαν εμενα ηταν οτι επρεπε.

Ταισα τη διαδρομη στον πλοηγο και συντομα βρεθηκαμε σε μια ησυχη περιοχη στα περιχωρα της Στουτγκαρδης, πανω σε ενα καταπρασινο και ησυχο λοφο. Στην υποδοχη -οπως αρμοζε σε καθε κατοικια ευγενους που σεβοταν τον εαυτο της- μια μακρυα συσταδα δεντρων μας εδειχνε το δρομο για την εισοδο.
Εβαλα να παιζει το υπεροχο Back to you του Brett Anderson και ξεκινησα τη βολτα στο μοναχικο παλατι.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Το Schloss Solitude ηταν ουσιαστικα ενα μικρο εξοχικο παλατι καθως και κυνηγετικο ορμητηριο που φτιαχτηκε στα μεσα του 18ου αιωνα απο τους Friedrich Weyhing και Philippe de La Guêpière, για τον Δουκα Charles Eugene στη κορυφη ενος λοφου αναμεσα στις πολεις του Gerlingen και της Στουτγκαρδης εχοντας μια υπεροχη θεα απο το  Weilimdorf και το Ludwigsburg μεχρι τα πεδινα του Württemberg.

Το κεντρικο κτηριο βρισκοταν στη μεση μιας μεγαλης λιθοστρωτης αυλης, ενω περιμετρικα υπηρχαν καποια βοηθητικα κτηρια που παροτι ειχαν εμφανως κτιστει αρκετα αργοτερα εδεναν με το ολο σκηνικο, εχοντας κατι απ' τα παλια παραδοσιακα διπατα σπιτια που ηταν τοσο διαδεδομενα στις μεγαλες Ευρωπαικες πολεις.

 

Παροτι δεν ηταν ιδιαιτερα μεγαλο σε μεγεθος, το παλατακι αυτο οτι εχανε σε ογκο το κερδιζε σε κομψοτητα και σχεδιασμο, βαμμενο καθως ηταν ολο σ' ενα απαλο μπεζ χρωμα με τις σκαλιστες λεπτομερειες στα γεισα, τα παραθυρα και τις οροφες να μαρτυρουν το αριστοκρατικο του παρελθον.

 

Το κτηριο ηταν δομημενο σε δυο επιπεδα, με το παλατι να βρισκεται στο πρωτο οροφο και στο ισογειο να υπαρουν διαφορα μικροτερα δωματια και χωροι που ενωνονταν μεταξυ τους με μακροστενες αψιδωτες στοες.

 

Η διαμπερης κυρια στοα που περνουσε ακριβως κατω απο το κυκλικο κεντρικο δωματιο του παλατιου ξεκινουσε στη πισω αυλη και κατεληγε στους μπροστινους κηπους και ηταν προσανατολισμενη με τετοιο τροπο που χαριζε μια πανοραμικη και υπεροχη εικονα προς τη πολη.

 

Δυο φαρδιες σκαλες οδηγουσαν στο φαρδυ μπαλκονι που αγκαλιαζε περιμετρικα ολο το πανω οροφο, με τη θεα απο εκει ψηλα να ειναι ακομα καλυτερη. Μπροστα ακριβως απ' το παλατι το παρτερι κατηφοριζε το λοφο για να συναντησει το Ludwigsburg στο βαθος, ενω παραλληλα προσεφερε κι ενα πρωτης ταξεως σημειο ξεκουρασης και αναπαυλας για τους επισκεπτες. Παρα το μουντο καιρο, καποιοι φοιτητες ηδη χαλαρωναν στο χορταρι διαβαζοντας τα βιβλια τους, οικογενειες επαιζαν φρισμπι και αλλα παιχνιδια, και καποια νεαρα παιδια ειχαν στησει ενα μικρο barbeque της μιας χρησης, ψηνοντας λαχταριστα λουκανικα πλαι σε παγωμενες μπυρες.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Ηταν ολα εξαιρετικα ομορφα. Οι φροντισμενο κηποι, το μικρο αλλα τοσο κομψο παλατι, η απλετη θεα απο εκει ψηλα... Τα παντα ηταν φτιαγμενα με τον καλυτερο τροπο, ομως για καποιο λογο το μερος ηταν σχεδον αδειο. Αν δεν υπηρχαν και αυτοι οι επισκεπτες στο παρτερι καθως και το εστιατοριο στη πισω αυλη που λειτουργουσε κανονικα θα νομιζα οτι μαλλον ειχαμε ερθει σε μερα και ωρα που το καστρο ηταν κλειστο. Το παλατι της μοναξιας εδειχνε να στεκεται στο υψος του ονοματος του. Πως και ετσι ομως; Ποια να ηταν αραγε η ιστορια του;

Η περιοδος την οποια κατασκευαστηκε το Schloss Solitude χαρακτηριστηκε απο πολιτικες και οικονομικες δυσκολιες. Αρχικα ειχε παραγγελθει απο τον Δουκα Charles Eugene ως refugium, ενα μερος ησυχου διαλογισμου και απομονωσης, καθως πριν λιγο καιρο ειχε λαβει την μαλλον κακη αποφαση να συρει το Württemberg στον επταετη πολεμο και μαλιστα παιρνοντας το μερος της -ηττημενης τελικα- Πρωσσιας. Ηταν κατανοητο λοιπον οτι αυτη η πρωτοβουλια δεν πρεπει να τον ειχε κανει και ιδιαιτερα δημοφιλη στους αυλικους του -εξ ου και το ησυχαστηριο αυτο.

Το μεγαλεπηβολο σχεδιο του δουκα ομως δεν εμελε να ολοκληρωθει. Απο την αρχη υπηρξαν πολλα προβληματα με κυριοτερο την ελλειψη οικονομικης ρευστοτητας. Το κοστος κατασκευης συντομα ξεπερασε το περιορισμενο budget του Δουκατου και η ανεγερση του κτηριου σταματησε. Παραλληλα η συνεχιζομενη διαμαχη του δουκα με τους επιφανεις γεωκτημονες της Στουτγκαρδης τον αναγκασε να εγκαταλειψει προσωρινα τη περιοχη και να εγκατασταθει στο παλατι του Ludwigsburg ωσπου τελικα εστρεψε τη προσοχη του στο Hohenheim το 1775.

Καθως μακροπροθεσμα το Schloss Solitude ηταν απαγορευτικα ακριβο για να ειναι μονο μια προσωρινη κατοικια, το 1770 παρθηκε η αποφαση να μετατραπει σε ορφανοτροφειο και στρατιωτικη σχολη. Αργοτερα αναβαθμιστηκε σε πανεπιστημιο, οπου τα παιδια της ελιτ ερχονταν να σπουδασουν τεχνες και στρατιωτικες τεχνικες (πως συνδιαζονται αυτα τα δυο ενας θεος το ξερει!). Εν τελει, τα υψηλα κοστη συντηρησης του σχολειου ηταν που οδηγησαν στο κλεισιμο του παλατιου καπου στα τελη του 18ου αιωνα.

Εκτοτε το Solitude εγκαταλειφθηκε και κατα τη διαρκεια του 20ου αιωνα τοσο το κεντρικο κτηριο οσο και οι κηποι αφεθηκαν δυστυχως στη τυχη τους. Οι τοιχογραφιες στην οροφη που ειχαν φιλοτεληθει απο τον Nicolas Guibal καταστραφηκαν απο εισροη υδατων ενω και το υπολοιπο κτισμα επαθε μεγαλες ζημιες που εδειχναν μη αναστρεψιμες.
   
Τα πραγματα εδειχναν πολυ μαυρα για το μικρο παλατι, ομως ανελπιστα, λιγο μετα το 1972, η Ομοσπονδιακη Δημοκρατια της Γερμανιας αποφασισε την αναστηλωση του χωρου και την αποκατασταση των ζημιων, επαναφεροντας τελικα το παλατι και τους κηπους στην αρχικη τους μορφη. Εκτοτε, τοσο αυτα οσο και τα περιμετρικα κτηρια χρησιμοποιηθηκαν ως ανεξαρτητοι ξενωνες φιλοξενωντας κατα καιρους ανθρωπους των τεχνων -μουσικους, ηθοποιους, χορευτες- οι οποιοι ανταμωναν εδω και διοργανωναν συναυλιες jazz, χοροθεατρα και αλλα καλλιτεχνικα δρωμενα.

Μαλιστα η μακροχρονη αυτη εμπλοκη με τις τεχνες συνεχιστηκε μεχρι τις μερες μας, καθως τωρα εδω εδρευει η Akademie Schloss Solitude, ενα κρατικο ιδρυμα που στοχευει στη προωθηση νεων και ταλαντουχων καλλιτεχνων παρεχοντας στεγη, υποστροφιες καθως και ενα ιδανικο σκηνικο για την οργανωση διαφορων event και εκθεσεων.

Στο ιδιο μηκος κυματος, εδω υπαρχει και ενα μικρο μουσειο αφιερωμενο στα εργα του διασημου Γερμανου γλυπτη Fritz von Graevenitz, ο οποιος εγινε διασημος απεικονιζοντας μικρα και μεγαλυτερα μελη του ζωικου βασιλειου. Μαλιστα, αρκετα απο τα εκθεματα του καλλιτεχνη βρισκονταν και εκτος μουσειου οντας σπαρμενα στους κηπους του παλατιου.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[ksino1100 13.310]

[Ταξιδευτής 6.947]

Ομως εδω, στο λοφο του Solitude, απο τις αρχες του 20ου αιωνα και μεχρι τα μεσα του '60 δεν ευδοκιμησαν μονο οι τεχνες και τα γραμματα αλλα και κατι ΠΟΛΥ διαφορετικο που μαλλον δεν θα περιμενε κανεις να βρει σε ενα τετοιο αρχοντικο μερος: μια ...πιστα αγωνων ταχυτητας και μαλιστα παγκοσμιου βεληνεκους!

 

Απο τις αρχες του αιωνα μεχρι το 1965, η διαδρομη των 11.3 χιλιομετρων στα νοτια του καστρου εξελιχθηκε σε κορυφαιο αγωνιστικο γεγονος καταληγοντας ως πιστα για αγωνες του παγκοσμιου πρωταθληματος Grand Prix μοτοσυκλετας παρακαλω, προσελκυοντας αναβατες-θρυλους της εποχης οπως ο Giacomo Agostini, ο Phil Reed και ο Mike Hailwood.  

 

Και σα να μην εφτανε αυτο, απο το 1961 μεχρι το 1965 η ιδια διαδρομη φιλοξενησε μια σειρα απο αγωνες της Formula 1 με εξισου θρυλικους οδηγους οπως ο John Surtees, o Jim Clark και o Jack Brabham , οι οποιοι σκαρφανωναν με τα μονοθεσια τους το στενο στροφιλικι με το γκαζι στο πατωμα και τα μοτερ στα κοκκινα.

Μαλιστα στην κορυφη της δημοφιλιας τους, οι αγωνες του Solituderennen προσελκυαν πανω απο 288,000 θεατες, νουμερα που σημερα φτανουν μονο οι μεγαλυτεροι αγωνες MotoGP και F1 του κοσμου! Ειπατε κατι;
Και επειδη οι παλιες αγαπες δεν πεθαινουν, το 2003 και 2004 εδω εγινε μια αναβιωση αυτου του θρυλικου αλλα ξεχασμενου πλεον αγωνα με πρωην αγωνιζομενους και παγκοσμιους πρωταθλητες μοτοσυκλετας...

 

Καλο το καστρο, υπεροχη η φυση, απολαυστικη η γαληνη του τοπιου, αλλα οταν εμαθα την ιστορια αυτης της διαδρομης ξεχασα ολα τ' αλλα κι εμεινα αναυδος. Ανεβοκατεβηκα μερικες φορες τη πολυ στριφτερη και στενη διαδρομη του αγωνα με ευλαβεια και συγκινηση προσπαθωντας να χωρεσω στο κεφαλι μου το ΠΩΣ διαολο στριμωχνεται μια καρυδωμενη Formula 1 η μια αγωνιστικη μοτοσυκλετα του '60 σ' αυτο το στεναχωρο ασφαλτινο μονοπατι...

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Το φως χανοταν πλεον ομως στις φυλλωσιες και ηταν καιρος να παρουμε το δρομο της επιστροφης για το Dettenhausen. Τα παιδια ειχαν απο ωρα επιστρεψει απ' τη δουλεια και μας περιμεναν να περασουμε την υπολοιπη μερα μαζι.
Συντομα ειμασταν πισω στο σπιτι, οπου ο Νικολας με τη μαεστρια πεπειραμενου barista ειχε ηδη πιασει να σερβιρει λαχταριστους καφεδες και καπως ετσι, υπο το χρυσο φως του απογευματινου ηλιου, αραξαμε στον κηπο και πιασαμε τη κουβεντα.

 

Γνωριζοντας το Νικο και τη Λαμπρινη, το πρωτο πραγμα που ξεχωριζε -περαν της φυσικης ευγενειας και καλης τους διαθεσης- ηταν μια μεγαλη οξυδερκεια και ωριμοτητα σκεψης που ξεπερνουσε κατα πολυ το νεαρο της ηλικιας. Πως ειχαν βρεθει εδω πανω αραγε;

Προτου ερθουν στη Γερμανια τα παιδια ζουσαν στη Β. Ελλαδα οπου και σπουδαζαν πληροφορικη. Καποια στιγμη πριν περιπου τρια χρονια ο Νικος, ενδεχομενως βλεποντας το αδιεξοδο που δημιουργουσε η κριση στην Ελλαδα, ειχε την εξυπνη ιδεα να προσεγγισει ενα καθηγητη του ο οποιος διατηρουσε επαγγελματικους/ερευνητικους δεσμους με την Philips Γερμανιας αν δεν απατωμαι και να ρωτησει για το ενδεχομενο να παει εκει για ειδικευση.
Παροτι δεν υπηρχε κατι σιγουρο, ο καθηγητης εκτιμωντας το επιπεδο γνωσεων και ταλεντο του Νικου τελικα υπεκυψε στον ενθουσιασμο και την θεληση για δουλεια, οποτε και συμφωνησε να φερει σε επαφη τα ενδιαφερομενα μερη.

Καπως ετσι, ο Νικος τελειωνοντας το πτυχιο του βρεθηκε να εχει αποκτησει ηδη -εστω και για περιορισμενο διαστημα- μια προσφορα εργασιας στη Γερμανια. Μια ωραια πρωια λοιπον πηρε τη καλη του Λαμπρινη και τον Μαρλει, ενα υπεροχο νεαρο Λαμπραντορ, και ξεκινησαν γι' αλλη γη, γι' αλλα μερη...
Τελος καλο, ολα καλα λοιπον; Μπα, ουτε καν. Για να βρισκονται τωρα σ' αυτο το ομορφο σπιτι και να πινουν χαμογελαστοι καφεδακι μαζι μας ειχαν περασει απο πολλες φουρτουνες.
Το πρωτο πραγμα που αντιμετωπισαν ηταν κατι που δεν θα μπορουσα να εχω φανταστει: τη πληρη αδυναμια ενοικιασης σπιτιου, αλλα οχι για τους λογους που συνηθως δεν βρισκουμε σπιτι. Δυστυχως, παροτι σπιτια υπηρχαν διαθεσιμα και σε προσιτες τιμες, οι ιδιοκτητες για διαφορους λογους τελικα αποφασιζαν να μην τα νοικιασουν στα παιδια. Ο λογος, αγνωστος. Δεν ηθελαν ξενους; Ηθελαν να υπαρχει σιγουρη μελλοντικη απασχοληση ωστε να ειναι διασφαλισμενα τα ενοικια τους; Ποιος ξερει. Η ουσια ηταν οτι για ενα διαστημα τα παιδια εψαχναν καθημερινα στις αγγελιες για σπιτι και σπιτι δεν εβρισκαν.  

Σκεφτομουν ποσο φρικιαστικο πρεπει να ειναι κατι τετοιο. Να εισαι σε μια ξενη χωρα, ουσιαστικα "επι ξυλου κρεμαμενος" χωρις κανενα δικο σου ανθρωπο να βοηθησει αν χρειαστει, να αντιμετωπιζεις μια παραλογη αρνητικη διαθεση ξανα και ξανα, και να πρεπει να παραμενεις αισιοδοξος, να σηκωνεσαι ορθιος μετα απο καθε πτωση και να ελπιζεις κοντρα στα δεδομενα σ' ενα αισιο αποτελεσμα. Το οτι τα ειχαν καταφερει τελικα και against all odds, αυτο και μονο ελεγε πολλα για το χαρακτηρα και τη δυναμη αυτων των δυο ανθρωπων, που αντι να τα περιμενουν ολα απο τους αλλους (γονεις/κρατος/εργοδοτες) ειχαν παρει τις τυχες στα χερια τους και ελπιζοντας σε κατι καλυτερο απο τη μιζερια της Ελληνικης πραγματικοτητας ειχαν βρεθει εδω ακολουθωντας το ενστικτο τους.

Τελικα, οπως γινεται συνηθως, η επιμονη και υπομονη τους απεφερε καρπους την υστατη στιγμη. Πανω που ειχαν σχεδον απελπιστει οτι δεν θα καταφερουν να βρουν κατοικια, στη τελευταια αγγελια που ειχαν δει, η ηλικιωμενη ιδιοκτητρια του σπιτιου τους συμπαθησε και δεχθηκε να τους δωσει το διαμερισμα λεγοντας χαρακτηριστικα οτι "καποιος πρεπει να δωσει στα νεα παιδια μια ευκαιρια στη ζωη".

Ετσι εγκατασταθηκαν στο μικρο χωριο του Dettenhausen και απλωσαν νεες ριζες σιγα σιγα. Ο Νικος μετα την εξαμηνη συμβαση μεταπηδησε σε αλλη εταιρια του χωρου με καλυτερες αποδοχες και συμβαση, και με τη Λαμπρινη να εχει επιτελους βρει και αυτη με τη σειρα της εργασια μπορουσαν πλεον να ατενιζουν το μελλον τους με αισιοδοξια και χαμογελα.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Τη κουβεντα μας διεκοψε ο Μαρλει που ηρθε να ζητησει την καθιερωμενη απογευματινη του βολτα απ' το αφεντικο. "Παμε παρεα;" μου ειπε ο Νικος. "Φυγαμε" ηταν η απαντηση μου, περιμενοντας ενα κλασσικο περιπατο στη γειτονια οπως ειχαμε κανει το προηγουμενο βραδακι οταν φθασαμε στο σπιτι. Ομως αυτη τη φορα ο φιλος μου επιφυλλασε μια ομορφη εκπληξη. Σκυλοβολτα ναι, αλλα με ποδηλατα δε και μαλιστα σ' ενα υπεροχο δασος λιγο πιο κατω απ' το σπιτι.

 

Εδω, και με αφορμη τη παραπανω φωτογραφια της διτροχης κολεξιον του Νικου, πρεπει να κανω μια μικρη παρενθεση. Αυτος ο ατιμος ανθρωπος πραγματικα πρεπει να εχει καταπιει το κοκκαλακι της νυχτεριδας! Ποσο θα δινατε πχ για αυτα τα δυο καλοδιατηρημενα ποδηλατα μαζι; 300 ευρω; 200; 100 εστω;; Ε λοιπον αν θυμαμαι καλα 20 ευρω το ενα τα ειχε αγορασει ο ατιμος! Γιατι τοσο φτηνα; Διοτι στη Γερμανια οπως μου εξηγησε αν καποιος ηθελε να ξεφορτωθει ενα ποδηλατο δεν μπορουσε απλα να το πεταξει καθως θα ειχε σοβαροτατο προστιμο, οποτε ειτε το χαριζε ειτε το εδιναν σε μια συμβολικη τιμη. Απλα επρεπε να εισαι τη καταλληλη στιγμη ετοιμος για να το τσιμπησεις.
 
Και αν νομιζατε οτι αυτο ειναι τυχη που να δειτε τι ειχε γινει με τη μηχανη... Suzuki GSX600F του '90κατι, ιδιοκτησιας μεχρι προτινος του αφεντικου του, ο οποιος οταν εμαθε οτι ο Νικολας ειναι συνμηχανοβιος ουσιαστικα του τη χαρισε οπως τη βλεπετε επιπλωμενη με ολα τα κομφορ! Και ναι, απο κοντα ηταν τοσο καλοδιατηρημενη οσο φαινοταν στις φωτογραφιες. Εμενα στη δουλεια ζητημα ηταν να μου χαρισουν κανενα ξεχαρβαλωμενο PC της εποχης της ποτοαπαγορευσης και αυτος ο αθεοφοβος καβατζωνε μοτοσυκλετες!

Σκεφτηκα να του πω αν εψαχναν κανενα στο γραφειο να τους ψηνει τοστακια και να τους κανει αερα αλλα κρατηθηκα. Αφησαμε τις κοπελες να τα λενε στο κηπο και αρχισαμε τις ορθοπεταλιες...

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Οταν ο Νικος μου ειπε οτι θα καναμε μια βολτα στο δασος, ομολογω δεν περιμενα πως θα κυριολεκτουσε. Το μονοπατι που ξεκινουσε μολις λιγα τετραγωνα κατω απ' το δρομο τους οδηγουσε σε ενα πυκνοφυτο δασος, οπου η βλαστηση πραγματικα οργιαζε.

 

Εκατερωθεν του δρομου εβλεπα μικρα ξυλινα δρομακια που ειτε οδηγουσαν προς διαφορες γυρω περιοχες ειτε κατεληγαν σε καποιο ξεφωτο οπου οικογενειες και φιλοι μαζευονται οταν καλοκαιριαζε για πικνικ και (κλασσικα) BBQ.

 

Η διαδρομη συνεχιζε για χιλιομετρα κατω απ' την παχια σκια των δεντρων, και ηταν ανελπιστα ομορφη.
- Που οδηγουσε το μονοπατι αυτο Νικο;
- Ο δρομος συνεχιζει για μερικες δεκαδες χιλιομετρα και καταληγει στα διπλανα χωρια. Μη το βλεπεις ετσι ησυχο το μερος τωρα που ειναι καθημερινη και βραδακι. Τα Σαββατοκυριακα και ειδικα αν εχει καλο καιρο εδω δεν πεφτει καφιτσα απο το κοσμο που παει πανω κατω.

 

Συνεχισαμε τη διαδρομη μας στο ομορφο δασος για λιγο ακομα και καθως ακουγα το Νικο να μου λεει για το ποσο πιο μαγευτικο ηταν το τοπιο τα χριστουγεννα που ερχοταν εδω με τη Λαμπρινη και ολα ηταν κατασπρα απ' το χιονι, δεν μπορουσα να μην νοιωθω λιγη ζηλια που οι φιλοι μας ειχαν την ευλογια να ζουν σε ενα τοσο ομορφο, καθαρο, πολιτισμενο περιβαλλον. Πως να μην μαθουν τα παιδια σου μετα να σεβονται και να αγαπουν τη φυση οταν εχουν μεγαλωσει σ' ενα τετοιο μερος;

 

Παρολαυτα, κανενα μερος δεν ειναι ουτοπια και ο φιλος μου το ηξερε καλυτερα απ' τον καθενα.
"Νικολη κοιταξε να δεις" ειπε. "Μπορει αυτος ο τοπος να εχει ενα σωρο καλα αλλα δεν παυεις να εισαι ξενος εδω. Οι Γερμανοι ειναι φιλοξενοι και μπορει να σε αποδεχονται, αλλα ξερεις οτι δεν ειναι αυτοι οι ανθρωποι σου. Προτου φυγω δεν τα σκεφτομουν αυτα, αλλα οταν ηρθα εδω καταλαβα στο πετσι μου τι θα πει μεταναστης. Ξερεις τι ειναι να επιστρεφεις σπιτι παραμονη Χριστουγεννων και να σκεφτεσαι οτι ολοι οι δικοι σου ειναι μαζεμενοι πισω στη πατριδα και γιορταζουν χωρις εσενα; Ασχημο πραγμα η ξενιτια, οπως και να το κανεις..."

Ως καποιος που ειχε ζησει σχεδον μια δεκαετια στη Μ. Βρετανια πισω στα '90s ηξερα καλα τι ηθελε να πει ο ποιητης. Οσο ομορφα και να 'ναι τα μακρυνα μερη, παντα η καρδια παραλογα θα αποζητα να γυρισει πισω.Η νυχτα απλωνε τα πεπλα της σιγα σιγα στον ουρανο θυμιζοντας μας οτι ηταν καιρος να επιστρεψουμε στο σπιτι και να διωξουμε τις βαριες σκεψεις. Ετσι κι αλλιως, ειχαμε ακομα μερες μπροστα μας να τις περασουμε παρεουλα και το πρωι μας περιμενε ο Μελανας Δρυμος και οι περιφημες μοτοδιαδρομες του. It ain't over till the fat lady sings λεμε!

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 28 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Le Tavernier 756]

Και όλα αυτά 20 χιλιόμετρα απο εκεί που μένει ο αδερφός μου... (τα λένε νωρίς αυτά παίζει να εβρισκε δωρεάν εισητήρια για τα μουσεία Merc και Porsche)

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 10
Der Schwarzwald
320 km

 

Schwarzwald. Σβαρτσβαλτ. Μελανας Δρυμος. Και μονο το ονομα παντα με παρεπεμπε σε μακρυνα και μυθικα μερη, εκει οπου ιπποτες πανω σ' αλογα κυνηγουσαν τους κακους δρακους και εσωζαν την ομορφη πριγκηπισσα, μεσα σε αχανη και σκοτεινα δαση γεματα επικα καστρα και μεσαιωνικα χωριουδακια με ψαθοσκεπαστες καλυβες...
Και αν οι δρακοι του παραμυθιου δεν υπηρχαν ποτε, ολα τα υπολοιπα καποια στιγμη ηταν πραγματικα και σ' αυτα τα μερη ειχαν αφησει ανεξιτηλα τα σημαδια τους. Και σημερα ειχε ερθει η μερα που θα ψαχναμε να τα βρουμε.

Προορισμος μας το φημισμενο μαυρο δασος λοιπον, το σπιτι μεταξυ αλλων της ομωνυμης λαχταριστης τουρτας και των ρολογιων με κουκους. Προκειται για ενα καταφυτο εθνικο δρυμο στο νοτιοδυτικο συνορο της Γερμανιας με τη Γαλλια και την Ελβετια και που απλωνεται σε μια τεραστια εκταση 160 χιλιομετρων απ' τη μια ακρη στην αλλη. Ως μετρο συγκρισης σκεφτειτε οτι αν βαζαμε το μαυρο δασος στην Ελλαδα, θα επιανε ολη την Αττικη, τη Βοιωτια και την Ευβοια, φθανοντας σχεδον μεχρι τη Λαμια!

Το δασος περικλειεται απο τις υψηλοτερες οροσειρες της Γερμανιας που φθανουν σε υψος τα 1,400 μ. και διατρεχεται απο καποια απο τα μεγαλυτερα ποταμια της Ευρωπης με μηκος πολλων εκατονταδων χιλιομετρων. Εδω μαλιστα, στην συμβολη των ποταμων Brigach και Breg δημιουργειται και ενα ψιλοαγνωστο ρυακι ονοματι Δουναβης...
 

Με μια συνολικη εκταση που ξεπερνα τα 6 εκατομμυρια στρεμματα, το δασος αποτελει στολιδι για τους Γερμανους, οι οποιοι εδω και πολλα χρονια το εχουν ανακυρηξει εθνικο δρυμο, με αυστηρως καθορισμενες περιοχες υλοτομιας και αγροτικης εκμεταλλευσης, με 23,000 χιλιομετρα πεζοπορικων διαδρομες μεσα στο δασος, με πολλα μικρα γραφικα (αλλα πλεον υπερβολικα τουριστικα) χωριουδακια και ενα τεραστιο οδικο δικτυο μεγαλων και μικρων στριφτερων ασφαλτινων διαδρομων που περιλαμβανουν μεχρι και μια ιστορικη αγωνιστικη αναβαση 12 χιλιομετρων που ξεκινησε το 1923 και σκαρφαλωνει το ορος Schauinsland.

Προφανως με τετοιο φυσικο καλλος και ατελειωτες διαδρομες, το δασος εδω και δεκαετιες αποτελει πολο ελξης για τους απανταχου μηχανοβιους της Ευρωπης οι οποιοι καθε καλοκαιρι ξεχυνονται στο δασος και φροντιζουν να καρφωνονται σε δεντρα, ντουβαρια και επερχομενα οχηματα, μια συνηθεια που δεν περασε απαρατηρητη απο τις αρχες οι οποιες μαλλον ενοχλημενες αποφασισαν να βαλουν πολυ αυστηρα ορια ταχυτητας και να θεσουν αρκετα τμηματα (μεταξυ των οποιων και την ορεινη αναβαση) εκτος οριων για τους εποχουμενους δικυκλιστες. Ακου να δεις κατι πραγματα.

Μια τετοια αχανη εκταση προφανως δεν θα μπορουσαμε να τη δουμε σε μια μερα. Οι τουριστικοι οδηγοι επιμενουν οτι για να μπορεσει να απολαυσει πραγματικα κανεις το μαυρο δασος χρειαζεται τουλαχιστον 3 με 6 ημερες, χωρις και παλι να μπορεσει να δει τα παντα. Εμεις μια ημερα ειχαμε στη διαθεση μας και θα καναμε οτι μπορουσαμε. Απο που να ξεκινουσαμε όμως;
 

Μερικες απ' τις κλασσικοτερες τουριστικες διαδρομες περιλαμβαναν τη Schwarzwaldhochstraße, τη Schwarzwald Tälerstraße, τη Badische Weinstraße και τη Deutsche Uhrenstraße. Ακολουθωντας τη τυπικη Γερμανικη φιλοσοφια, ολες τους ειχαν στηθει γυρω απο καποια θεματικη ενοτητα: οι δρομοι του Κρασιου, οι δρομοι των Γερμανικων ρολογιων, ο δρομος του Βουνου κλπ. Εμεις αντιθετως θελαμε απλα να δουμε οσο το δυνατον περισσοτερα μερη γενικοτερα, οποτε η λυση ηταν μια: ο επαρχιακος Β500, μια τουριστικη διαδρομη 233 χιλιομετρων που διεσχιζε το Μαυρο Δασος απ' ακρη σ' ακρη ξεκινωντας απ' το Wintersdorf στα βορεια και καταληγοντας στο Waldshut στα νοτια. Ουτως η αλλως, ο συγκεκριμενος δρομος σημειωνοταν λιγο πολυ σ' ολες τις προτεινομενες μοτοδιαδρομες που ειχα δει σε γερμανικα περιοδικα μοτοσυκλετας, οποτε για να το ελεγαν αυτοι κατι παραπανω θα ηξεραν. Φυγαμε!

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Βγαινοντας στο δρομο οι συνθηκες εμοιαζαν ιδανικες. Ηλιολουστη μερα, εξαιρετικη θερμοκρασια, καποια συννεφα σπαρμενα εδω και κει στον ουρανο αλλα οχι κατι το τρομερο... Η μερα ηταν ιδανικη για μοτοβολτα! 

 

Καθως το Dettenhausen βρισκεται σε νοητη γραμμη λιγο πανω απ' τη μεση του Μαυρου Δασους και γνωριζοντας οτι μια μερα δεν φτανει να δουμε τα παντα, αποφασισα να κανω μια παραχωρηση και να παρακαμψουμε το βορειο τμημα του δασους, ωστε να εχουμε περισσοτερο χρονο να απολαυσουμε το νοτιο κομματι που πολλοι αναφερουν ως το πιο ομορφο του δασους. Αργοτερα στο σπιτι ο Νικος ανεφερε οτι η διαδρομη που ειχαμε επιλεξει για να μπουμε στο δασος ηταν ισως η πιο βαρετη και αδιαφορη και οτι θα ειχαμε καλυτερη τυχη αν πηγαιναμε μεσω autobahn μεχρι τις βορειες παρυφες του δασους και απο εκει να ξεκινουσαμε τη νοτια πορεια αλλα το προβλημα ξανα θα ηταν ο διαθεσιμος χρονος. Οντως, το ιδανικο για εναν επισκεπτη θα ηταν να ξεκινησει απο το Baden Baden στα βορεια και να κατεβει ακολουθωντας παραλληλη διαδρομη με το Ρηνο ποταμο, μπαινοντας στα απειρα μικρα δρομακια που διεσχιζαν ολη τη περιοχη απ' ακρη σ' ακρη, ομως με τετοια τεραστια επιφανεια, αυτο το εγχειρημα θα επαιρνε μερες που δυστυχως δεν ειχαμε.
Εμεις ακομα κι ετσι την γευση μας απο Μελανα Δρυμο θα την παιρναμε.

 

Πηγαινοντας προς το Freudenstadt, που χωριζει νοητα το δασος στη μεση για να πιασουμε απο κει τον Β500, οντως η διαδρομη σε καποιο σημειο εγινε πολυ βαρετη καθως ο δρομος περνουσε μεσα απο ατελειωτα επιπεδα σαν τηγανιτα βοσκοτοπια και ανοιχτες καλλιεργημενες εκτασεις χωρις κατι το ιδιαιτερο. Ομολογω οτι δεν ημουν καθολου ενθουσιασμενος. Η φωνη της Annika στην ενδοσυνεννοηση ηρθε να επιβεβαιωσει τις σκεψεις μου. "Αυτο ειναι το φοβερο και διασημο Μαυρο Δασος; Αυτο το μερος ειναι πιο βαρετο και απ' τη Φινλανδια!" 

 

Χωρις να εχουμε δει κατι το αξιο λογου συντομα ειχαμε βρεθει στη μικρη κωμοπολη με τη διαθεση μας να κανει μακροβουτια. Ισως και οι προσδοκιες που ειχα στο μυαλο μου για μικρα δρομακια που περνουν βαθεια μεσα στο δασος αναμεσα σε χιλιαδες πανυψηλα δεντρα να ηταν υπερβολικες, αλλα η ουσια ηταν οτι η πρωτη εντυπωση ηταν απογοητευτικη. Μηπως ειχαμε κανει βλακεια να ερθουμε απο αυτη τη διαδρομη; Μηπως τελικα επρεπε να ειχαμε κατευθυνθει αλλου; Μπας και καναμε λαθος και δεν ηταν εδω το δασος στη τελικη; Οπως και αν ειχε ομως, ειχαμε ερθει που ειχαμε ερθει μεχρι εδω, επρεπε να συνεχισουμε. Θα παιρναμε την προτεινομενη διαδρομη και οτι βρεξει ας κατεβασει. Καθως ξεκινουσαμε γεματοι αμφιβολιες το δρομο μας μπορει να μην το ξεραμε ακομα αλλα συντομα το Μαυρο Δασος θα μας αγκαλιαζε και θα μας προσεφερε απλοχερα τη μαγεια του...

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Μεσα σε λιγη ωρα ευτυχως τα βαρετα τοπια ηταν παρελθον, παραχωροντας τη θεση τους στις διαδρομες που ειχα ονειρευτει.
"Δρομοι που περνανε μεσα στο δασος αναμεσα σε χιλιαδες πανυψηλα δεντρα..."

 

 

Το πυκνο δασος εναλλασσοταν με ξεφωτα σπαρμενα με κλασσικα Γερμανικα χωριατοσπιτα και μπολικο καταπρασινο χορταρι... 

 

...καθως και απλωσιες απ' οπου μπορουσα να δω τις παρυφες του πυκνου δασους που απλωνοταν ολογυρα. Με τα σπιτακια τοσο τακτικα τοποθετημενα στο τοπιο, εν μεσω αυστηρως οριοθετημενων χωραφιων και δασους, η εικονα αυτη φωναζε μαρτυρουσε τη Τεκτονικη της καταγωγη απο μακρυα.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

"Ρε τους ατιμους τους Γερμανους", σκεφτηκα. "Zucht und Ordnung ακομα και στο δασος!" Στο επομενο χωριο καταλαβα οτι δεν ειχα δει τιποτα.
Εχετε δει ποτε διαβαση ...αγελαδων κομπλε με σημαιαρχη για να σταματα την διελευση των οχηματων;

 

 

Εδω ομως δεν ειχε μονο δεντρα, λιβαδια και πειθαρχημενες αγελαδες. Ο Μελανας Δρυμος διατρεχεται απο το who is who των ποταμων της Ευρωπης και οι λιμνες, τα ποταμια και τα νερα ηταν πανταχου παροντα. Καθε μερικα χιλιομετρα συναντουσαμε ενα ακομα γεφυρακι και εναν ακομα παραποταμο, ειτε του Ελβα, ειτε του Ρηνου, ειτε ακομα και του ιδιου του Δουναβη.

 

 

Οσο για το δρομο, αυτος ηταν μια πραγματικη απολαυση. Ανοιχτος, με απλωμενες καμπες, ορατοτητα, ελαχιστη κινηση και απιθανο οδοστρωμα επιπεδου πιστας, σε προκαλουσε συνεχως να παρατησεις τη φυσιολατρικη περιηγηση και να ξεκινησεις να στριβεις με τ' αυτια στην ασφαλτο.

 

 

Βαλτε στη συνταγη και τα γραφικοτατα χωριουδακια που συναντουσαμε με τα απειρα υπαιθρια καφε και μπυραριες πανω στο δρομο και δεν χρειαζοταν ιδιαιτερη φαντασια για να καταλαβει κανεις το λογο που η περιοχη ηταν η Μεκκα των απανταχου μηχανοβιων. Ειδικα τωρα το καλοκαιρι οι περιοχες γεμιζαν με πολυχρωμες δερματινες στολες και κρανη, λιωμενα ελαστικα και συμφωνικες ορχηστρες τετρακυλινδρων μοτερ που ουρλιαζαν πανω στους κοφτες κοβοντας το γαλα των κακομοιρων αγελαδων που βοσκουσαν αμεριμνες.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Εμεις απ' τη πλευρα μας με το μικρο μπεμβε ακομα και να θελαμε δεν θα μπορουσαμε να προβουμε σε τετοιους κανιβαλλισμους, οποτε αρκεστηκαμε στο να ρολαρουμε ραθυμα απολαμβανοντας τη φυση και τα τοπια. Ουτως η αλλως με το δρομο να στενευει καθως κατευθυνονταν ακομα βαθυτερα στο δασος τα παιχνιδια με την ασφαλτο συντομα ειχαν φυγει τελειως απ' το μυαλο μου.

 

 

Καθως κατηφοριζαμε προς τη νοτια πλευρα του δρυμου και τα συνορα με την Ελβετια σκεφτομουν οτι οσοι υποστηριζαν οτι μπορεις να ερχεσαι επι χρονια σ' αυτα τα μερη και παλι να μην εχεις δει τα παντα μαλλον ειχαν δικιο.
Η περιοχη ειχε κατι για ολους: απο μηχανοβιους κανιβαλλους μεχρι φυσιοδιφεις και απο μεταλλουργους μεχρι γεωλογους.

Το αναγλυφο του εδαφους μαρτυρουσε οτι εδω πριν εκατομμυρια χρονια ειχε γινει κυριολεκτικα της κακομοιρας. Η περιοχη του Μελανα Δρυμου βρισκεται πανω σε ενα παλιο τεκτονικο ρηγμα, το οποιο πριν 56 εκατομμυρια χρονια εσπρωξε το φλοιο της γης αναμεσα στη Γερμανια και τη Γαλλια σε συγκρουση με αποτελεσμα τη δημιουργια των οροσειρων που περιβαλλουν το δρυμο στα δυτικα και ανατολικα. Με αυτη τη μετατοπιση του εδαφους εδω δημιουργηθηκε το μεγαλο ηφαιστειο του Kaiserstuhl, το οποιο χαρισε στη περιοχη τα ευφορα εδαφη που ειναι σε μεγαλο βαθμο υπευθυνα για τη πλουσια πανιδα του δασους.
 

Σα να μην εφθαναν ολ' αυτα, μετα τη τελευταια παγετωδη περιοδο της γης το μαυρο δασος σκεπαστηκε απο τεραστιους παγετωνες οι οποιοι καθως υποχωρουσαν αφηναν πισω ως ανεξιτηλα σημαδια μεγαλες λιμνες και ποταμους εκατονταδων χιλιομετρων.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Διπλα σε μια τετοια λιμνη αποφασισαμε να σταματησουμε για να ξεμουδιασουμε και να τσιμπησουμε κατι καθως η ωρα ειχε περασει και μια σταση ηταν πλεον επιβεβλημενη. Ετσι και αλλιως ομως, καθως ο Β500 περνουσε ακριβως διπλα στις οχθες το θεαμα ηταν τοσο γραφικο και ομορφο που ηταν πρακτικα αδυνατον να μην σταματησεις εστω και για λιγο.

 

 

 

Eδω, στο λοφο πισω απ' την ομορφη λιμνη και τα μικρα εστιατορια που στην απλωνονταν στη οχθη κρυβοταν ενα ακομα αξιοθεατο: ο καταρρακτης Triberger Wassefälle, ενας απ' τους υψηλοτερους της Γερμανιας με υψος τα 160 μετρα.

(φωτο απο internet)

 

Βεβαια για να φτασει κανεις εκει επρεπε να κανει μια μικρη πεζοπορια δυο ωρων, κατι που εμεις δυστυχως δεν ειχαμε δυνατοτητα να κανουμε οντας σχετικα πιεσμενοι χρονικα. Ετσι αρκεστηκαμε σε μια ομορφη βολτιτσα στα περιξ της λιμνης απολαμβανοντας την ομορφια της φυσης και τις καλαισθητες πινελιες των κατοικων που ειχαν γεμισει τη περιοχη με πολυχρωμα ξυλινα αγαλματα φιγουρων με τοπικες φορεσιες, διπλα σε ξυλινα παγκακια πικ-νικ και φροντισμενα παρτερια γεματα λουλουδια...

 

 

Το μερος ηταν κυριολεκτικα η χαρα του παιδιου, καθως γυρω απ' τη λιμνη ενα σωρο πιτσιρικια επαιζαν τιτιβιζοντας χαρουμενα με τις οικογενειες τους.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Αφου ξαποστασαμε αρκετα στην ομορφη λιμνη του Triberg και με την υποσχεση να ξαναρθουμε καποτε με περισσοτερες μερες στη διαθεση μας, πηραμε παλι το δρομο προς τα νοτια και χαθηκαμε γι' αλλη μια φορα στις υπεροχες διαδρομες του δασους...

 

 

Το ταξιδι ειναι περιεργο πραγμα. Δεν σου ανοιγεται ευκολα και αυτο που ψαχνεις να βρεις σπανιως σου χαριζεται. Εκει ομως που αποφασιζεις να παψεις να το αναζητας, τη στιγμη που αφηνεσαι και παραιτεισαι, εκει ακριβως ειναι που θα εμφανιστει μπροστα σου σ' ολο του το μεγαλειο.
Ετσι κι εδω, με τον ηλιο να χανεται και τη μερα μας να φτανει στο τελος της, μια απειροελαχιστη γραμμη του χαρτη μας εφερε τη κορυφαια στιγμη της ημερας, την εικονα που τοσο ηθελα να δω.
Μελανας Δρυμος, Αυγουστος 2015

 

 

Βαλαμε ροτα για το σπιτι αφηνοντας αυτο το μαγευτικο δασος πισω μας και καθως η ματια απλωνοταν πανω απο τις απεραντες εκτασεις του, δωσαμε υποσχεση μια μερα να τα ξαναπουμε. Auf Wiedersehen.

 

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 11
Schloss Lichtenstein - Tübingen - Dettenhausen
70 km

 

Αλλο ενα πρωινο ξημερωσε στο ομορφο σπιτι του Νικου και της Λαμπρινης και εμεις για μια ακομα φορα βαζαμε κατω χαρτες και προτασεις προσπαθωντας να απαντησουμε στο αιωνιο -αλλα τοσο ομορφο- ερωτημα: "που θα παμε σημερα;"
Θα μπορουσα ανετα να συνηθισω ενα τετοιο ξεκινημα στη μερα μου!

Σημερα τα χιλιομετρα διαδρομων θα ηταν ελαχιστα, αντικαθιστωντας την οδηγικη απολαυση με την εκδρομικη περιηγηση σε πολυ ενδιαφεροντα μερη που μας ειχαν κινησει την περιεργεια. Το καστρο του Lichtenstein και η πολη του Tübingen μας περιμεναν.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Lichtenstein; Μα αυτο δεν ειναι το μικροσκοπικο κρατιδιο που βρισκεται σφηνωμενο καπου αναμεσα στην Ελβετια και τη Αυστρια με συνολικο μεγεθος κανα-δυο πακετο Marlboro; Εεεε οχι ακριβως. Αυτο ειναι το Liechtenstein.
 

Το αλλο -χωρις το εψιλον- ειναι ενα υπεροχο μικρο καστρο που βρισκεται εδω στη Γερμανια. Μπορει να προφερονται το ιδιο αλλα δεν ειναι και ταυτοσημα. Μπερδευτηκατε; Δεν ειστε οι μονοι. Εδω ακομα και ο γουγλης μπλεκει τα μπουτια του με το θεμα. Γραφεις Lichtenstein και σου βγαινει το κρατιδιο.
Αρχικα, οταν ο Νικος μου προτεινε να το επισκεφθουμε, νομιζα οτι εννοουσε τη χωρα και πραγματικα απορησα διοτι μπορει να μην ηταν και τοσο μακρυα οντας 300 χλμ νοτιοτερα, ομως δεν ηταν και για απλη επισκεψη μιας ημερας.

Τελικα συνεχιζοντας τη κουβεντα καταλαβα οτι εννοουσε κατι τελειως διαφορετικο και αφου ΑΥΤΟ το Λιχτενσταιν ηταν στο ενα δεκατο της διαδρομης δεν χαναμε τιποτα να παμε να το δουμε απο κοντα. Αφησαμε τη μηχανη στο (επι πληρωμη παρακαλω) parking της εισοδου και με τις φωτογραφικες μηχανες ανα χειρας ανηφορισαμε το λοφο για το καστρο.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Το καστρο βρισκεται στη περιοχη του Reutlingen και ειναι χτισμενο πανω σ' ενα λοφο 250 μετρων με απλετη θεα προς τη κοιλαδα του Echaz και τον ομωνυμο ποταμο. Σε αντιθεση με την εμφανιση του, το καστρο κατασκευαστηκε σχετικα προσφατα το 1840 κατι που ουσιαστικα σημαινει οτι δεν ειναι μεν αυθεντικο μεσαιωνικο καστρο, ομως εχει το πλεονεκτημα να ειναι αριστα διατηρημενο δινοντας στον επισκεπτη τη σπανια δυνατοτητα να δει πως ηταν καποτε ενα αληθινο καστρο σε ολο του το μεγαλειο.

 

Βεβαια δεν ηταν η πρωτη φορα που καποιος ειχε την εμπνευση να χτισει το τσαρδι του εδω πανω, καθως πριν απο το τωρινο οικοδομημα εδω βρισκοταν ενα πολυ παλιοτερο και μαλιστα με ριζες που χανονταν βαθεια στο μεσαιωνα.
Καπου στο 1100 μ.Χ. ενα μικρο καστρο ξεφυτρωσε στη κορυφη αυτου του λοφου απο τους ευγενεις της κομητειας του Achalm και του Württemberg. Το προβλημα ηταν οτι οι εν λογω κυριοι δεν ηταν καθολου αγαπητοι στους κατοικους των γυρω περιοχων με αποτελεσμα τις συχνες επιθεσεις στο οικισμα. Τελικα το καστρο καταστραφηκε δυο φορες, μια το 1311 και ξανα λιγο αργοτερα το 1377, οποτε και παρθηκε η αποφαση να ξαναστηθει εκ του μηδενος, δινοντας αυτη τη φορα (γιατι αραγε; ) εμφαση στις οχυρωσεις που για την εποχη ηταν κορυφαιες. Παροτι ηταν πλεον σχεδον απορθητο, το καστρο το 1567 εχασε τη θεση του ως δουκατο και εγκαταλειφθηκε. Τελικα καπου στις αρχες του 19ου αιωνα ο βασιλιας Frederick I το γκρεμισε και στη θεση του εφτιαξε το εξοχικο του. Αμ πως!
 

Το 1837, ο Γερμανος Κομης Wilhelm von Urach, παρακινουμενος απο το κινημα Ρομαντισμου που επικρατουσε τοτε στις ταξεις των ευγενων αποφασισε να αγορασει το κτημα που οντας για μια ακομα φορα παραμελημενο πλεον κατερρεε. Εμπνευσμενος απο το βιβλιο Lichtenstein του Wilhelm Hauff και εχοντας μεγαλη νοσταλγια για το μεσαιωνικο παρελθον και τη Γοτθικη αρχιτεκτονικη αποφασισε να φτιαξει μια ακριβη ρεπλικα ενος μεσαιωνικου καστρου για να ζησει και να σπιτωσει τη μεγαλη συλλογη του απο ιπποτικες πανοπλιες, οπλα, ασπιδες κλπ. Ετσι προσελαβε τον αρχιτεκτονα Carl Alexander Heideloff ο οποιος μεσα σε λιγα χρονια καταφερε να δημιουργησει ενα πραγματικα υπεροχο οικοδομημα, το οποιο μεχρι και σημερα αποτελει μεγαλη τουριστικη ατραξιον της περιοχης και οχι αδικα.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 31 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Μπροστα στη πυλη κοντοσταθηκαμε για να μαθουμε το κοστος εισοδου στο μικρο καστρακι. 16 ευρω για μισης ωρας ξεναγηση οπως και να το κανεις ηταν ενα αντιτιμο καπως τσουχτερο που δεν μπορουσαμε να δικαιολογησουμε. Αντι αυτου αποφασισαμε να κανουμε μια βολτα στον περιβολο του καστρου που προσεφερε μια καταπληκτικη θεα προς την κοιλαδα και δεν κοστιζε τιποτα. Ετσι και αλλιως, εμεις ειμασταν εδω για τις εικονες και τις φωτογραφιες του μερους οποτε ολα καλα.

 

 

Μπαινοντας στο προαυλιο, ειναι δυσκολο να μην εντυπωσιαστεις. Παροτι το καστρο μετρουσε 200+ χρονια στη πλατη του ηταν τοσο αριστα διατηρημενο που εμοιαζε με σκηνικο ταινιας, μεταφεροντας ως μηχανη του χρονου τον επισκεπτη στο μεσαιωνα.

[Ταξιδευτής 6.947]

Αυτο που ξεχωριζε περισσοτερο απ' ολα για εμενα ηταν οι λεπτομερειες. Απο τα (αληθινα) κερατα ελαφιων στους τοιχους των κτηριων, μεχρι τα βιτρο και τα χρωματιστα κρυσταλλα στα παραθυρα και απο τα παραδοσιακα Γερμανικα σπιτια με τις εκτεθειμενες ξυλινες δοκους και τις κεραμοσκεπες τους μεχρι τα μικρα αγαλματιδια στις προσοψεις των κτισματων... 

 

 

...η και αλλα που κρυβονταν παιχνιδιαρικα κατω απ' τα πετρινα παγκακια για τους επισκεπτες.

 

 

Ανεβαινοντας προς το καστρο, σε μια γωνια βρισκοταν ηταν ενα μικρο δωματιο γεματο με τον οπλισμο του καστρου. Τωρα, αληθινα ηταν ντεκορ ηταν θα σας γελασω. Δεν εχει τυχει να δω ποτε ενα αριστα διατηρημενο μεσαιωνικο κανονι για να συγκρινω, αλλα στα ματια μου τουλαχιστον εδειχναν να ειναι αληθινα -οχι οτι θα ηθελα να το διαπιστωσω στη πραξη βεβαια...

 

 

Λιγο πιο περα, απεναντι απ' ενα ξυλινο γεφυρακι δεσποζε η συβαριτικη πυλη του καστρου. Αυτη ηταν η μονη εισοδος του κτηριου και φανταζομαι οτι στα παλια χρονια θα μπορουσε να ανασηκωνεται για να δυσκολευει τη προσβαση σε ανεπιθυμητους επισκεπτες. Τωρα πια ηταν μονιμως ανοιχτη για να υποδεχεται τις ορδες των τουριστων που καθε τρεις και λιγο μπαινοβγαιναν στο εσωτερικο του κτηριου.

[Ταξιδευτής 6.947]

Αν το προαυλιο ξεχωριζε για τις λεπτομερειες και την ατμοσφαιρα του, το κυριως καστρο ηταν πραγματικα ενα χαρμα οφθαλμων. Φτιαγμενο ολο απο παλια πετρα, με ενα σωρο πυργισκους, μεγαλα παραθυρα και ενα ψηλο κυλινδρικο πυργο στο πλαι, ηταν σκαρφαλωμενο πανω στο βραχο και εμοιαζε να αιωρειται καθως ισορροπουσε κυριολεκτικα στην κοψη του ξυραφιου, εκατονταδες μετρα πανω απο τη κοιλαδα.

 

 

Ο Νικος ειχε απολυτο δικιο να επιμεινει να ερθουμε εδω πανω. Το καστρο του Λιχτενσταιν ηταν ενα πραγματικο μικρο κοσμημα και αξιζε με το παραπανω την επισκεψη εστω για να χαζεψει κανεις την μαγευτικη θεα προς τα κατω και το ιδιο το κτισμα με τις υπεροχες λεπτομερειες.