Τα παρτάλια τραγουδάνε ακόμα: Μια ιστορία πάθους και λάθους στους δρόμους της Ευρώπης...

[Ταξιδευτής 6.947]

Ο δρομος για αλλη φορα αρχισε να ανηφοριζει αποτομα το βουνο. Ειχαμε πολλες φορες βρει ανηφορες μπροστα μας αλλα εδω τα πραγματα σοβαρευαν. 

 

Πιστεψτε με, οι φωτογραφιες αδικουν τη πραγματικοτητα.

 

Ω ναι, αυτη η λεπτη γκριζα γραμμουλα που σκαρφαλωνε σαν κατσικι τη βουνοπλαγια ηταν ο δρομος που μολις ειχαμε περασει. Η χαρα του υψοφοβικου λεμε!

 

Αυτος εδω ηταν ο περιφημος και πολυφωτογραφημενος δρομος του πασου Hochtor. Καθε χιλιομετρο και καθε μια απο τις 36 φουρκετες της διαδρομης ηταν μια σκετη γιορτη των αισθησεων που πασχιζαν να αντιληφθουν τα μεγεθη αυτου του τοπιου. 

[Ταξιδευτής 6.947]

Βεβαια, εδω πρεπει να ομολογησω οτι αν σας ελεγα οτι ολα ηταν τελεια θα ημουν οικτρος ψευτης. Εχοντας με αρκετο δρομο μπροστα μας και με την ωρα σχετικα περασμενη, η Annika ειχε αρχισει να αγχωνεται και επεμενε να συνεχισουμε σερι και χωρις πολλες στασεις. Εγω απ' τη μερια μου ηθελα οπωσδηποτε να ανεβουμε στη κορυφη Edelweissspitze προτου κατεβουμε απ' το βουνο.
Το αποτελεσμα το φανταζεστε... Η μονη αισθηση μου που εκανε παρτυ ηταν η ακοη!

Ευτυχως που το GPS ως -κυριολεκτικα- απο μηχανη θεος συντομα αποκαλυψε οτι η κορυφη που ηθελα να δουμε ηταν ακριβως πανω στο δρομο μας, οποτε η ιστορικη μαχη του Edelweissspitze ελαβε τελος και με τους δυο μας να νοιωθουμε τουλαχιστον ηλιθιοι που ειχαμε σκοτωθει ανευ λογου και αιτιας.

Τουλαχιστον η θεα απο εκει πανω συνεχιζε σταθερα να ειναι καταπληκτικη και συντομα μας ειχε κανει να τα ξεχασουμε ολα...

 

Ακριβως στη κορυφη του πασου υπηρχε το μικρο ομωνυμο τουνελ και διπλα του το απαραιτητο σουβενιρομαγαζο. 
Κατι σε αυτη την εικονα με εξιταριζε χωρις να μπορω να το εντοπισω. Μηπως ηταν το γεγονος οτι το ειχαν φτιαξει στα 2.504 μετρα υψομετρο, ακριβως κατω απο τη κορυφη του βουνου; Εχω περασει πολλα τουνελ χτισμενα σε βασεις βουνων, αλλα ποτε δεν θυμαμαι καποιο να περναει ακριβως στη κορυφη του...

 

Και μετα απ' το μικρο και σκοτεινο τουνελ, εβγαινες στην αλλη πλευρα και τα ματια ανοιγονταν διαπλατα σε μια απεριοριστη θεα προς ολες τις κατευθυνσεις...

 

Απο εδω ο δρομος αρχιζε να κατηφοριζει το βουνο για το Zell am see και το Salzburg, σε αποσταση αναπνοης απ' τα συνορα με τη Γερμανια. Πριν ομως ξεκινησουμε τη καθοδο εμενε κατι ακομα...

 

Βλεπετε στην ακρη αριστερα της φωτογραφιας ενα μικρο δρομακι να ανεβαινει προς τα πανω; Αυτο ηταν η εκκινηση για την πολυποθητη κορυφη του Edelweiβspitze. 

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 7 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Ξεκινοντας να ανεβαινω το δρομο δεν χρειαστηκαν πολλα μετρα για να ανακαλυψω οτι αυτο δεν ηταν μια απλη ανηφορα. Η πυραμιδα της κορυφης βρισκοταν μολις μερικες εκατονταδες μετρα πιο πανω, ομως ο δρομος αναγκαστικα οσο ανεβαινε τοσο πιο επικλινης και στενος γινοταν.

Χωρις καμια υπερβολη, με πρωτη αναγκαστικα στο κιβωτιο και το παραμικρο γκαζι η μηχανη μπορουσε πανευκολα να ερθει καπακι. Δεν εχω ιδεα με τι ποσοστο κλισης ανεβαιναμε αλλα πιστεψτε με, ηταν Μ Ε Γ Α Λ Ο. Και να ηταν μονο αυτο...

 

Οι φουρκετες οσο πλησιαζαμε τη κορυφη ολοενα και αυξανονταν, τοσο σε δυσκολια οσο και κλιση και ολος ο δρομος πραγματικα βρισκονταν στην ακρη του γκρεμου. Ακομα και εγω που δεν εχω θεμα με τα υψη ειχα αρχισει να νοιωθω ασχημα καθως σκαρφαλωναμε ξυνοντας σχεδον τη χαμηλη μπαριερα.
Και αν αυτα δεν ηταν αρκετα, προσθεστε και τα καθε λογης οχηματα που κατεβαιναν απο πανω πιανοντας το δρομο απ' τη μια ακρη στην αλλη. Να προσπαθεις να ισορροπησεις μια φορτωμενη μηχανη με μηδεν χιλιομετρα σε ανηφορικη φουρκετα διπλα στο γκρεμο και απ' την αλλη να κατεβαινει αυτοκινουμενο τροχοσπιτο αφρεναριστο! Εμπειρια!

Και που να δειτε τη καταβαση. Να κατεβαινω με τη ψυχη στο στομα νοιωθωντας σαν να κανω endo, με το μπροστινο λαστιχο να τραβα τα παθη του Χριστου προσπαθωντας να φρεναρει 350+ κιλα φορτιου και να με προσπερνανε οι τοπικοι κανιβαλοι πηγαινοντας μαλιοκουβαρα και εγω να αναρωτιεμαι αν θα φρεναρουν πριν τη μπαριερα η αν θα τους μαζευουμε απο το Salzburg.

 

Μπορει να ειμαι απλα θεοκουλος, αλλα δεν ηταν μια ευκολη αναβαση. Και που να την εκανα με ομιχλη η βροχη... Εδω πανω οι συνθηκες αλλαζαν κυριολεκτικα ανα πενταλεπτο. 
Την ακριβως επομενη μερα απο την επισκεψη μας, εδω εβρεχε συνεχως και ενα παχυ συννεφο ειχε σκεπασει τα παντα. Θεα; Ποια θεα; Ορατοτης μηδεν! 

Εμεις χωρις να γνωριζουμε το ποσο τυχεροι -παντοιοτροπως- ειχαμε σταθει φθασαμε το παρκινγκ στη κορυφη για να αντικρυσουμε ενα μεγαλο πανηγυρι χρωματων, μοτοσυκλετων, αυτοκινητων και μπολικου κοσμου που ειχαν ερθει μεχρι εδω για να απολαυσουν την καλυτερη θεα στην Αυστρια. 

 

Σε πρωτο πλανο ηταν ο δρομος-σπαγγετι που μας ειχε χαρισει αλησμονητες εμπειριες. Μην τον βλεπετε ετσι ηπιο το ρουφιανο. Στη πραγματικοτητα ηταν ακομα πιο στενος και αποτομος απ' οτι φαινεται.

 

Δεν κατσαμε πολυ εκει πανω και ομολογω οτι το μετανιωσα. Αν καποιος ειχε το χρονο και την οικονομικη ανεση μπορουσε να μεινει σε ενα απο τα δωματια του ομορφου ξυλινου σαλε της φωτογραφιας και να απολαυσει την απιθανη θεα με την ησυχια του... 

 

Κατευθυνθηκα προς τον ξενωνα και την ακρη του γκρεμου. 
Το θεαμα που αντικρυσα ακομα στοιχειωνει τα ονειρα μου τα βραδια και μου ζητα να επιστρεψω...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Edelweiβspitze, Grossglockner 2015.

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 7 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Μετα απο αυτο, τι αλλο να λεγαμε πια; Σιωπηλοι πηραμε τη μηχανη και τα αυτοκολλητα μας και βαλαμε ροτα προς το Zell am See. Κυριολεκτικα και μεταφορικα απο δω και περα μονο κατω μπορουσαμε να παμε.

 

O δρομος της καταβασης ομως ειχε και αυτος το γουστο του. 
Καθε τοσο στο πλαι του δρομου εβλεπα πινακιδες που προειδοποιουσαν να δοκιμασουμε τα φρενα μας. Αρχικα δεν εδωσα σημασια και το διασκεδαζα. Σιγα τα ωα. Η κλιση τωρα μετα τα οσα ειχαμε μολις περασει μου φαινοταν παιχνιδακι ομως ειχα ξεχασει οτι οσα χιλιομετρα ειχαμε ανεβει, αλλα τοσα επρεπε τωρα να κατεβουμε. 28 χιλιομετρα συνεχομενης κατηφορας μπορει να ηταν η χαρα των ποδηλατων, οχι ομως και των βαρυφορτωμενων οχηματων.

Στην αρχη ολα ηταν μια χαρα. Ακολουθουσα το τρενακι των αυτοκινητων και μηχανων που κατεβαιναν ραθυμα το βουνο και για πλακα δοκιμαζα κατα καιρους τα φρενα οπως ζητουσαν και οι πινακιδες. Φθανοντας ομως πλεον στα τελευταια χιλιομετρα της διαδρομης στα ρουθουνια μου ηρθε η χαρακτηριστικη μυρωδια καμμενης παστας και πυρωμενων δισκοφρενων. Καποια απο τα αυτοκινητα ειχαν μεινει απο φρενα και πασχιζαν να κρατησουν τις ταχυτητες των υπολοιπων. 
Ακομα και εγω που τοση ωρα κατεβαινα φρεναροντας με το μοτερ, με εκπληξη διαπιστωσα οτι η μανετα του μπροστινου εφτανε πλεον σχεδον στο γκριπ με τη μηχανη να συνεχιζει το δρομο της ανενοχλητη.
Τα διοδια της αλλης πλευρας του Grossglockner και το τελος της κατηφορας δεν θα μπορουσαν να εχουν ερθει σε καλυτερη στιγμη. 

[Ταξιδευτής 6.947]

Απο εδω και περα το μονο που εμενε ηταν να φτασουμε στο μερος που ειχαμε επιλεξει να μεινουμε αποψε. Ομως τα πραγματα σπανιως ειναι τοσο απλα οσο φαινονται στη θεωρια. 
Το GPS εγραφε οτι εμεναν 170 χιλιομετρα για τον προορισμο και η εκτιμωμενη ωρα αφιξης θα ηταν γυρω στις 8 το βραδυ. Η ρεσεψιον της πανσιον εκλεινε γυρω στις 9 το βραδυ, οποτε ειχαμε μεν χρονο στη διαθεση μας αλλα οχι και οσο θα ηθελα για να απολαυσω τη διαδρομη με το πασο μου.

Η πορεια τωρα μας πηγαινε κατα μηκος μιας μεγαλης κοιλαδας, περνωντας μεσα απο ομορφα μικρα χωριουδακια, με κλασσικα αλπικα ξυλοσπιτα γεματα λουλουδια και φροντισμενους κηπους.

 

Ημουν σε διλλημα. Απ' τη μια ηθελα να συνεχισω να πηγαινω χαζευοντας και να σταματαμε οπου μας κανει κεφι, ομως απ' την αλλη ο χρονος στο GPS ηταν αμειλικτος: αν δεν συνεχιζαμε με γρηγορους ρυθμους τη πορεια μας, τοτε θα καταληγαμε στο προορισμο μας νυχτα παρακαλωντας τον ξενοδοχο να μην κλεισει τη ρεσεψιον και να μας περιμενει.

 

Περνωντας ενα ακομα γραφικο χωριουδακι, το βλεμμα μου επεσε πανω σε ενα μεγαλο πανδοχειο στην ακρη του δρομου με μια μεγαλη και φροντισμενη αυλη, οπου ντοπιοι και εποχουμενοι καθονταν ξεγνοιαστοι και επιναν δροσερες μπυρες. 

 

Στο μυαλο μου ασυναισθητα ηρθε το παραπονο. Να! Σε ενα τετοιο ομορφο Αλπικο ξενωνα θα ηθελα να μεινω και οχι να τρεχω στα βουνα ψαχνοντας το πανδοχειο της κακιας (αλλα φτηνης) ωρας. Γιατι να μην μπορουσαμε για μια φορα να αραξουμε και εμεις σε ενα τετοιο μερος πινοντας τη μπυριτσα μας στην αυλη χωρις αγχος αντι να ιδρωνουμε μεσα στις στολες και να κυνηγαμε το ρολοι και τα χιλιομετρα;

Σταματησα στο βενζιναδικο στην ακρη του χωριου και το παραπονο εγινε κακη μουρμουρα. 
- Δεν θελω να συνεχισω ετσι! Τρεχουμε να προλαβουμε το πανδοχειο μονο και μονο γιατι το κλεισαμε το πρωι χωρις να ξερουμε πως θα παει η μερα.
- Ρε συ Νικο, αφου ξερεις οτι το συγκεκριμενο δωματιο το κλεισαμε γιατι ηταν η μονη οικονομικη επιλογη. Πρεπει να συνεχισουμε. Τι αλλο να κανουμε;
- Δεν ξερω! Για μια φορα θελω να μπορω να μεινω σε ενα ομορφο μερος χωρις αγχος! Να! Σαν αυτο που μολις περασαμε.
- Νομιζω οτι ενα τετοιο μερος ειναι αρκετα πιο πανω απο το budget μας...
- Δεν με ενδιαφερει! Θελω να παω να ρωτησω και ας απογοητευτω. Ετσι, εστω για τη τιμη των οπλων! 

Γυρισαμε πισω προς το ξενωνα με την Annika τελειως απροθυμη και εμενα μισοσκεπτομενο οτι κανω βλακειες. Αντι να συνεχιζαμε, χαναμε χρονο σε πραγματα που ηξερα οτι δεν εχουν νοημα. Ας ηταν. Ας μαθαινα την τιμη να απογοητευτω και θα φευγαμε.

Μπηκα στην κεντρικη εισοδο και κοιταξα τριγυρω. Το μερος ειχε τη παλιομοδιτικη αρχοντια των παλιων καλοφτιαγμενων σπιτιων που ειχαν φτιαχτει οχι για φτηνο εντυπωσιασμο αλλα για να προσφερουν θαλπωρη και αναπαυση σε ολα τα επιπεδα.
Δεν θα εμενα ποτε σε ενα κυριλε ξενοδοχειο, αλλα με τους παραδοσιακους ορεινους ξενωνες εχω κολλημα και αυτος ηταν ενα απολυτα χαρακτηριστικο παραδειγμα ξενωνα των Αλπεων, ακομα και αν εδειχνε να ειναι πιο κλασατος απ' οτι θα προτιμουσα.

Ζητησα να δω τον υπευθυνο του ξενωνα και συντομα εμφανιστηκε μια συμπαθεστατη νεαρη κοπελιτσα, γυρω στα τριαντα και μου συστηθηκε.
- Γεια σας. Εγω ειμαι η υπευθυνη του ξενωνα. Τι θα θελατε;
- Να, ξερετε, αναρωτιομουν αν εχετε διαθεσιμα δωματια για αποψε. (15αυγουστος γαρ και οποιος εχει καει στο χυλο φυσαει και το γιαουρτι...) 
- Ναι, βεβαιως και εχουμε. Το κοστος για το δικλινο με πρωινο ειναι 45 ευρω το ατομο. 

Δηλαδη 90. Δηλαδη ξεχασε το. Το πανδοχειο που ειχαμε κλεισει ηταν 40 ευρω ολα. Οσο και να το ηθελα, με την αφραγκια που μας εφερνε δεν θα μπορουσαμε να μεινουμε εδω αποψε. Ανθρακες ο θησαυρος...
Γυρισα να φυγω. 
- Α, οκ. Μαλλον θα πρεπει να το αφησουμε καλυτερα... Ξερετε, η τιμη ειναι καπως μεγαλυτερη απο το budget μας.
- Δηλαδη; Ποσο ειναι το budget σας;
- Ε, κοιταξτε... Μεχρι 40-50 ευρω το πολυ. Δεν πειραζει ειλικρινα. Ετσι και αλλιως περαστικοι ειμασταν και ειπα να ρωτησω.

Η κοπελα σηκωσε τα ματια απ' την οθονη του υπολογιστη και χαμογελασε. 
- Ακουστε. Παροτι δεν το κανουμε αυτο συχνα, αν θελετε μπορειτε να εχετε το δωματιο με 50 ευρω. Ουτως η αλλως ειναι διαθεσιμο για αποψε και στο κατω κατω αν μεινετε εδω, μπορει να φατε και κατι στο εστιατοριο μας η να πιειτε ενα ποτο.

Δεν πιστευα στ' αυτια μου! Ηταν η πιο ομορφη -και παραλληλα εξυπνη- κινηση που θα μπορουσε να κανει καποιος εκεινη τη στιγμη. Και εμεις κερδιζαμε αλλα και ο ξενωνας καθως η διαμονη μας θα εβγαζε χρηματα απο ενα δωματιο που αλλιως μαλλον θα εμενε αδειο. 
Ευχαριστησα την κοπελα εγκαρδια προφανως αποδεχομενος τη ευγενικη προσφορα και βγηκα εξω να πω τα χαρμοσυνα νεα στην ταλαιπωρημενη συνοδοιπορο μου. 

Μια τελευταια κινηση ηταν να ακυρωσω τη κρατηση στο αλλο μερος που θα μεναμε. Ενοιωθα σκ@τενια για αυτο, αλλα ο υπευθυνος με διαβεβαιωσε οτι δεν υπηρχε προβλημα. Ετσι και αλλιως ηταν κεντρο διερχομενων, οποτε δεν θα ειχε θεμα. 
Μετα και απ' αυτο το μονο που εμενε ηταν να χαλαρωσουμε. Μεσα σε ελαχιστο χρονο ειχαμε παρκαρει τη μηχανη στο υποστεγο, ειχαμε βγαλει επιτελους τις ιδρωμενες στολες και φορωντας τα δροσερα πολιτικα μας ρουχα αραζαμε ηδη στην ομορφη αυλη για την πολυποθητη παγωμενη μπυριτσα που τοσο ηθελα...

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 7 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 8
Kitzbühel (AT) - Dettenhausen (DE)
365 km

 

Ξυπνημα στις Αυστριακες Αλπεις. Ξανα, οπως και τοτε το μακρυνο 2007, με το ψιλοβροχο να ποτιζει την απεραντη πρασιναδα και τα συννεφα να χανονται στην αγκαλια των δασοσπαρτων βουνοπλαγιων. Ακομα και αν δεν σου αρεσει τετοιος καιρος, το να ξυπνας με ΑΥΤΗ τη βροχη σε ΑΥΤΟ το μερος ειναι ενα τελειως ξεχωριστο συναισθημα...

 

Ο ξενωνας ηταν υπεροχος. Ειχαμε περασει ενα εξαιρετικο βραδυ με παγωμενες μπυρες και τοπικες λιχουδιες και τωρα ετοιμαζαμε την καταμετωπο επιθεση στο μεγαλοπρεπη πρωινο μπουφε του ξενωνα. Τετοιες ευκαιριες δεν τις χανεις, ποσο μαλλον οταν εισαι ενας πεινασμενος μηχανοβιος που στη καλυτερη την βγαζει με πατατακια και ετοιματζιδικα σαντουιτς σε βενζιναδικα στην εθνικη οδο! Χρειαζεται να πω κατι αλλο;

 

Αφου τελειωσαμε τα αεροπλανικα μπλονζον στο μπουφε πηγαμε με δισκους, χαρτες, διαδρομες και σχεδια στα χερια στην τραπεζαρια για τον απαραιτητο πρωινο ανεφοδιασμο και οργανωση. Ο χαμηλοταβανος χωρος ηταν γεματος με μακροστενα καλοδουλεμενα ξυλινα τραπεζια, ενα μεγαλο εντοιχισμενο καναπε που επιανε περιμετρικα το δωματιο και ομορφα φωτιστικα που σε συνδιασμο μαζι με τις παραδοσιακες χωριατικες πινελιες προσεφεραν την απαραιτητη θαλπωρη.

 

Εξω η βροχη συνεχιζε να πεφτει με αμειωτο ρυθμο, ομως για τωρα απλα παρειχε το ιδανικο background στο ιδανικο μερος. Αν ζητουσα κατι παραπανω θα ηταν να ειμαι εδω καταμεσης του χειμωνα και εξω να χιονιζει...

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 24 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Το προγραμμα μας σημερα ηταν εξαιρετικα απλο: να φτασουμε στο Dettenhausen, το μικροσκοπικο χωριουδακι λιγο εξω απ' τη Στουτγκαρδη, οπου μενει ο φιλος Νικος (aka Lost Angel) μαζι με τη γλυκυτατη κοπελα του και το πανεμορφο σκυλ(αρ)ο τους. Απο εδω ηταν κατι λιγοτερο απο 400 χιλιομετρα, με τα περισσοτερα -δυστυχως- στις απεραντες autobahn της Γερμανιας. Και λεω δυστυχως διοτι τοσο εγω οσο και η Gwyn ημασταν ορκισμενοι εχθροι των εθνικων οδων, αλλα τι να κανεις... Αναγκα και οι Θεοι πειθονται -εγω θα ημουν η εξαιρεση;

Σηκωθηκαμε για τη γνωστη προετοιμασια της αναχωρησης με βαρια καρδια καθως η προοπτικη των βαρετων και μουσκεμενων χιλιομετρων σε πηγμενες εθνικες οδους κατω απο ενα γκριζο ουρανο δεν μας γεμιζε με ιδιαιτερη χαρα...

Φορτωσαμε τη μηχανη και χαιρετησαμε εγκαρδια την καλοσυνατη ξενοδοχο η οποια με τη φιλοξενια και την γενικοτερη συμπεριφορα της ειχε κερδισει τις εντυπωσεις, οχι μονο γιατι μας ειχε αφησει αναπαντεχα το δωματιο στη μιση τιμη "γιατι ετσι" αλλα γιατι εδειχνε να αγαπα πραγματικα αυτο που εκανε.

Θελετε αποδειξη;
Χθες μεχρι αργα το βραδυ που πεσαμε για υπνο, τριγυρνουσε απο σαλα σε σαλα αψογα ντυμενη με ενα περιποιημενο μαυρο συνολακι που δεν θα ηταν εκτος τοπου σε μια αιθουσα συνεδριασεων καποιας επιχειρησης. Λογικο θα μου πειτε αφου ηταν η διευθυντρια. Φανταστειτε λοιπον την εκπληξη μας οταν σημερα που κατεβηκαμε γυρω στις 7 με τη τσιμπλα στο ματι για πρωινο, εκεινη ηταν ηδη στο ποδι και μαλιστα φορωντας μια παραδοσιακη χωριατικη Αλπινικη φορεσια απ' αυτες με τις κλαρωτες φουστες και τα λευκα κεντητα πουκαμισα!
Τρομαξα να τη γνωρισω! Αν δεν μας καλημεριζε χαμογελαστη δεν υπηρχε περιπτωση να πιστεψω οτι ηταν το ιδιο ατομο με τη κυριλε κοπελα που μας ειχε υποδεχθει την προηγουμενη μερα.

Και διευθυντρια απ' τη μια και σερβιτορα απ' την αλλη; Ηταν προφανες οτι η κοπελα δεν δουλευε εδω απλα και μονο για ενα μισθο. Πιασαμε τη κουβεντα και συντομα μας εξηγησε οτι ο ξενωνας αυτος ηταν οικογενειακη επιχειρηση, που ειχε ξεκινησει εκατο χρονια πριν απο τον προπαππου της και πηγαινε απο γενια σε γενια. Η κοπελα ανηκε στην 4η γενια ξενοδοχων που ειχαν γεννηθει και μεγαλωσει εδω και τωρα βρισκοταν στο τιμονι της επιχειρησης μαζι με την υπολοιπη οικογενεια. Και παρ'ολαυτα ενω θα μπορουσε να στρογγυλοκαθεται στον κληροδοτημενο τιτλο του "αφεντικου" να σου την τωρα στη σαλα μαζι με ολο το προσωπικο να σερβιρει πρωινα και καφεδες. Υπαρχει πιο ομορφη εικονα απο δαυτη;

Αφηνοντας τα κλειδια του δωματιου, η κοπελα μας ευχηθηκε καλο ταξιδι και μας χαρισε και ενα μικρο βαζακι χειροποιητη σπιτικη μαρμελαδα που εφτιαχναν στον ξενωνα!  Δεν συνηθιζω να διαφημιζω πραγματα και καταστασεις, ομως αυτος ο ξενωνας και οι ανθρωποι του μας εκαναν να νοιωσουμε σαν παλιοι φιλοι και αξιζαν καθε επαινο και με το παραπανω...

Δωσαμε την υποσχεση να ξαναρθουμε μια μερα και βγηκαμε εξω. Η βροχη ειχε πλεον παψει να πεφτει και ηταν καιρος να πηγαινουμε.

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 24 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Η διαδρομη απο δω μεχρι τα συνορα με τη Γερμανια ηταν αναπαντεχα ομορφη, συνεχιζοντας τις χθεσινες υπεροχες εικονες.

 

Ηταν η πιο ευχαριστη εκπληξη σε ενα μουντο πρωινο που περιμενα οτι θα εχει μονο τη μονοτονια της εθνικης. Να και μια φορα που ειχα κανει λαθος και το χαιρομουν αφανταστα!

 

Ευλογημενος τοπος με ανθρωπους που ξερουν να φροντιζουν το περιβαλλον τους. Δεν θα βαρεθω να λεω ποτε το ποσο λατρευω αυτα τα υπεροχα μικρα χωριουδακια...

[Ταξιδευτής 6.947]

Λιγο πριν τα συνορα η διαδρομη εγινε ακομα καλυτερη, καθως το GPS αποφασισε να κοψει δρομο, με αποτελεσμα να βρεθουμε μεσα σε ενα ομορφο μεγαλο δασος.

 

Πραγματικα αν δεν εβλεπα το στιγμα στην οθονη του GPS που επεμενε οτι σε λιγα χιλιομετρα θα ειμαστε πλεον στη Γερμανια θα πιστευα οτι εχουμε χαθει σε καποιο απ' τα παμπολα εθνικα παρκα της Αυστριας. Αντε να εισαι εδω νυχτα και να ψαχνεις να βρεις το δρομο σου...

 

Και εκει που πλεαμε σε πελαγη ευτυχιας απολαμβανοντας το αναπαντεχο δωρο της γραφικης διαδρομης, ξαφνικα βγηκαμε απ' το πυκνο δασος, η διαδρομη ανοιξε διαπλατα και μαζι με τις πινακιδες των συνορων της Γερμανιας ηρθε και το ξενερωμα της Autobahn.
Η αλλαγη ηταν τοσο ακαριαια που δεν μπορουσα να το πιστεψω πως μεσα σε 1000 μετρα μπορει να γινει μια τοσο αποτομη αλλαγη του σκηνικου. Ηταν ωρα να φαμε χιλιομετρα...

[Ταξιδευτής 6.947]

Θα ηθελα να ελεγα οτι τα επομενα 200 χιλιομετρα ειχαν κατι το αξιοπροσεκτο και ομορφο αλλα  θα ημουν ψευτης. Στο μουντο ουρανο που μας συντροφευε απ' το πρωι τωρα ειχε ερθει να προστεθει η πυκνη κινηση των αυτοκινητων, η μονοτονια του δρομου και η δεδομενη αντιπαθεια της Gwyn προς τις εθνικες οδους που σε καθε ευκαιρια σημαδευε τα rest stops με λιγο 10w40 ετσι για το γ@μωτο.

Παροτι το ταξιδι σε μεγαλους δρομους με ενα μικρο και καπως ευσυγκινητο μονοκυλινδρο δεν ειναι και το πιο ωραιο πραγμα, η μικρη BMW εκανε οτι καλυτερο μπορουσε και συνεχισε να μας ταξιδευει απροβληματιστα κατα τα αλλα και χωρις να ενοχλειται ιδιαιτερα. Τα οπισθια και τα ακρα μας ηταν μια αλλη ιστορια...

Στο βαθος του οριζοντα τα βαρια, απειλητικα συννεφα σηματοδοτουσαν τη πρωτη καλη σταση σε ενα μεγαλο rest και τη πρωτη καλη ψυχρολουσια. Στο παρκινγκ, στα ξυλινα τραπεζια πικνικ, στο γκαζον ολογυρα, παντου εβλεπες σωρους σκουπιδια, αποτσιγαρα, μπουκαλια μπυρας, αποφαγια και οτι αλλο μπορει να χωρεσει ο νους. Ηταν εικονες που πραγματικα δεν θυμαμαι να ειχα δει παλιοτερα στη Γερμανια.
Η φωτο ΔΕΝ ηταν ενδεικτικη της καταστασης. Στην αλλη πλευρα γινοταν το ελα να δεις...

 

Η μεγαλυτερη ομως εκπληξη ηρθε λιγο αργοτερα. Συνεχιζοντας το δρομο μας επιασε ενα ψιλοβροχο, οποτε θεωρησα σωστο να σταματησουμε σε ενα parking για να βαλουμε τα αδιαβροχα. Καθως ειχα ντυθει και εβαζα το κρανος, ειδα την Annika να με κοιταζει εμβροντητη. Τι ειχε συμβει; Δυο καλοντυμενες μεσηλικες κυριες ειχαν βγει απ' ενα αυτοκινητο παραδιπλα, ειχαν κατεβασει τα παντελονια αταραχες και υπακουαν στο καλεσμα της φυσης au naturel στο γκαζον σα να μην τρεχει τιποτα!
Δεν μπορουσα να το πιστεψω. Μιλαμε τωρα διπλα σε αλλα αυτοκινητα με οικογενειες, παιδακια και καθε λογης περαστικους! Και το καλυτερο; Κανεις δεν εδειχνε να δινει καμια σημασια! Δεν ξερω τι εθνικοτητας ηταν οι κυριες και δεν με ενδιεφερε. Μιλουσαν Γερμανικα, εμοιαζαν με Γερμανιδες αλλα αυτο δεν ελεγε κατι. Οτι και αν ηταν, το θεαμα ηταν λιαν απαραδεκτο και με εκανε να ντρεπομαι για λογαριασμο τους...

Και αντε ομως, να ηταν το μεγαλυτερο προβλημα μας οι βαρεμενες θειες commando να παει στην ευχη.
Ομως εδω ημασταν στην Autobahn και ηξερα καλα οτι δεν θα αργουσε η ωρα που θα βρισκομουν αντιμετωπος με την παλια μου Νεμεση...

Κυριες και κυριοι... Επιτρεψτε μου να σας γνωρισω τις μαγευτικες... ανεπαναληπτες... μοναδικες...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Stau zonen.

 

[Ταξιδευτής 6.947]

Stau, stau, stau. Stau Αριστερα, stau δεξια, stau και στο κεντρο, τα παντα πηγμενα παντου, ενα ατελειωτο ποταμι δεκαδων χιλιομετρων απο κοκκινα φαναρια κουτιων που Δεν. Πανε. Πουθενα.
Χρειαζομουν το καταλληλο soundtrack για αυτο το χαος... Woven hand και Sparrow falls

 

Εξω απο τις μεγαλες πολεις της Γερμανιας τα stau (ελληνιστι μποτιλιαρισματα) αποτελουν συνηθισμενο φαινομενο, ποσο μαλλον στις μονιμως υπο κατασκευη autobahn και στις περιοδους των διακοπων που ολοι ειτε πανε ειτε ερχονται απο καπου.
Και καλα να εισαι αραχτος στις δερματινες πολυθρονες του κλιματιζομενου κουτιου και να βλεπεις Μπομπ Σφουγγαρακη, η απλα Γερμανος pou kserei apo staugefahr ja, ομως εμεις ουτε την υπομονη τους ειχαμε ουτε την πολυτελεια να ξεροψηνομαστε με τις στολες αναμεσα σε μπουκωμενες εξατμισεις ντιζελ και βεντιλατερ στα προθυρα αυτοκαταστροφης.

Η μονη λυση που ειχαμε καλως η κακως ηταν η διηθηση. Μη εχοντας αλλη πρακτικη επιλογη τοσο εμεις οσοι και οι αλλες μηχανες μπροστα μας ξεκινησαμε πορεια αναμεσα στα εκατονταδες ακινητοποιημενα οχηματα μετα φοβου Πιστεως και τη καρδια στο στομα. Εδω πανω βλεπετε οι οδηγοι δεν ειναι μαθημενοι στην κινηση διτροχων αναμεσα στα αυτοκινητα οποτε οι αντιδρασεις τους ηταν μαλλον απροβλεπτες κατι που εκανε την κινηση μας ακομα πιο κουραστικη.

Οι περισσοτεροι βλεποντας μια φορτωμενη μηχανη να προσπαθει να περασει διπλα τους εκοβαν ευγενεστατα στην ακρη για να μας διευκολυνουν, ομως υπηρχαν και αλλοι που ειτε μας αγνοουσαν σαν να μην ειμαστε καν εκει ειτε μας στριμωχναν αδιαφορωντας επιδεικτικα. Σε καθε περιπτωση ομως εβλεπα οτι οι ανθρωποι προφανως δεν ηταν συνηθισμενοι στην κινηση μηχανων αναμεσα στις λωριδες κυκλοφοριας.

Και το προβλημα γινοταν μεγαλυτερο σκεπτομενος ποσες χιλιαδες ευρω με περικυκλωναν...
Καθως στριμωχνα τη μηχανη αναμεσα σε μια ατελειωτη κουστωδια ολοκαινουργιων Audi, Mercedes, BMW, Porsche και λοιπων πανακριβων οχηματων δεν μπορουσα να μην σκεφτομαι οτι μια ελαχιστη στραβοτιμονια ειτε απο εμενα ειτε απο καποιον οδηγο θα μπορουσε να εχει ΠΟΛΥ ακριβες συνεπειες.  
Το τιμονι της BMW με τις ενισχυμενες αλουμινενιες χουφτες περνουσε φιλαριστα απο τους περισσοτερους καθρεφτες και καθε φορα με εκοβε κρυος ιδρωτας προσευχομενος σε ολους τους θεους του κοσμου να μην συναψουμε στενοτερες σχεσεις. Ενας καθρεφτης απο αυτα τα ρημαδια παιζει να κοστιζε οσο η μιση μηχανη μου και ΔΕΝ θα ηθελα να το διαπιστωσω εμπρακτα...

Χρησιμοποιοντας στο επακρο την εκπαιδευση νιντζα που ολοι οσοι κινουμαστε στην Αθηνα με μηχανη διαθετουμε μπορουσα να κρατω την ισορροπια του τρομου, ομως και παλι οι ωρες και τα χιλιομετρα περνουσαν βασανιστικα αργα. Εκει που βγαιναμε απο ενα stau zone γραφαμε μερικες δεκαδες χιλιομετρα για να πεσουμε στο επομενο και αντε παλι. Απο τα διακοσια κατι χιλιομετρα, τα 120 παιζει να ηταν ισορροπωντας αναμεσα στα φρακαρισμενα οχηματα. Μαγεια!

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 24 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Μετα το εκτο η εβδομο μποτιλιαρισμα δεν αντεχα αλλο. Στη πρωτη εξοδο που βρηκα μπροστα μου βγηκα κακην κακως απο την autobahn και εβαλα το GPS να μας βρει ροτα απο τους επαρχιακους. Δεν με ενοιαζε αν θα καναμε τα διπλα χιλιομετρα -μετα απο τοσες ωρες κανοντας υπομονη να ανοιξει η κινηση, το μονο που ηθελα τωρα ηταν να ειμαι σε ανοιχτους δρομους και ας νυχτωσουμε.

Η διαφορα ηταν δραματικη. Σα να μας περιμενε, με το που βγηκαμε απο τη κινηση και γραψαμε μερικα χιλιομετρα τα γκριζα συννεφα στον ουρανο επιτελους μεριασαν και εναν υπεροχος απογευματινος ηλιος ελουσε με ζεστα χρωματα τη φυση. Ειχαμε καμια ωριτσα ακομα μεχρι το προορισμο μας αλλα τωρα που ημασταν επιτελους ελευθεροι απο το stau-βασανιστηριο δεν με πειραζε καθολου!

 

O μικρος συνοικισμος του Dettenhausen που φιλοξενει τον Νικολα και την Λαμπρινη βρισκεται στις παρυφες του Μελανα Δρυμου. Οταν συζητουσαμε με το Νικο για το ενδεχομενο να τον επισκευθω, αυτη η μικρη ...λεπτομερεια εκανε ολη τη διαφορα. "Πεντε λεπτα απ' το σπιτι μου εχω το δασος" μου ελεγε και τωρα που ημουν εδω εβλεπα οτι δεν υπερεβαλλε καθολου. Το χωριο και η ευρυτερη περιοχη ηταν ενα χαρμα οφθαλμων.

 

Ακολουθησαμε τις οδηγιες του πλοηγου και με τον ηλιο πλεον να δυει παρκαραμε την μηχανη εξω απ' το σπιτι των παιδιων, με τον Νικολα να μας καλοσωριζει εγκαρδια μ' ενα διαπλατο χαμογελο που εκανε ολη τη ταλαιπωρια της μερας να εξαφανιζεται μονομιας. "Καλωσηρθατε παιδια!"
Καλως σε βρηκαμε Νικολη.

Περασαμε εναν μικρο καταπρασινο και γεματο λουλουδια κηπο και μπηκαμε στο ομορφο, ανετο και φωτεινο ισογειο διαμερισμα των παιδιων στρατοπεδευοντας στο σαλονι το οποιο μας ειχαν ευγενικα παραχωρησει για τη συνεχεια. Ο Νικος ειχε ηδη φτιαξει να φαμε και σε λιγο θα ερχοταν και η κοπελα του η Λαμπρινη απο τη δουλεια της.
Κατι μου ελεγε οτι οι επομενες ημερες θα ηταν οι πιο ομορφες του ταξιδιου...

[papasouzas98 135]

Ρε ταξιδευτή, γράφεις με πολυ όμορφο τρόπο. Πως γίνεται μονο στα δικα σου ταξιδιωτικά να νιωθω οτι ταξιδεύω μαζί? Keep going, keep riding. 

Να ρωτησω κατι άσχετο, κ δν το ρωτάω με ειρωνικό ύφος. Εφ'όσον ολα αυτα διαδραματίστηκαν τον Αύγουστο, γιατι τα γράφεις Ιανουάριο? Θελω να πω, δεν θα τα θυμόσουν καλυτερα αν τα έγραφες μολις γυρνούσες απο το ταξίδι? 

Ξενύχτησε κ μια φορα παραπάνω βρε αδερφέ, να διαβάσουμε κ μεις μια σελιδα παραπάνω.. :p 

(Ελπιζω να τα διαβάζεις με φιλικό ύφος αυτά) 

[lost_angel 589]

 

 

Φιλε πασασουζα....τον ζωγραφο τον καλητεχνη τον συνγραφεα....τον μερακλη μαστορα...και ολα τα δημιουργικα επαγγελματα προγραμματιστες ηλεκτρονικους μηχανικους πασης φυσεος ερευνητες σε εργαστηρια. κτλ τους αφηνεις στην ησυχια τους να δημιουργισουν η να δημιουργηθουν οι σηνθικες να ειναι παραγωγικοι....δεν τους βαζεις χρονικους περιορισμους...τους αφηνεις ελευθερους....σκεψου να ελεγες στον πικασο να σου φτιαξει την γκουερνικα σε ενα βραδυ..... το ιδιο ισχυει και για τον φιλο μας τον ταξιδευτη.... και για τα ταξιωδικα του....... ποσο μαλλον αν αυτο το κανει γιατι ειναι ερασιτεχνης....δηλαδη εραστης της τεχνης του... και για αυτο ειναι τοσο ομορφα και γλαφυρα τα ταξιδιωτικα του και οχι δεν τα κανει για επαγγελματικη βιοποριστικη επιβιωση που τοτε ο χρονος παιζει καθοριστικη σημασι και το σακατεμα ορισμενων αρχων ειναι μονοδρομος λογο κοστους χρονου χρηματος κερδους!!!! Στα λεω με καθε σεβασμο και φιλικα.... 

Τροποποιήθηκε Ιανουάριος 25 , 2017 από τον lost_angel

[Ταξιδευτής 6.947]

Απο 24 Ιανουαριου, επομενο post δυο μηνες μετα! Καλα δεν ειναι;

Ζητω τη κατανοηση σας ομως με τη καθημερινοτητα και τη δουλεια να μαμιουνται ασυστολα και να μην αφηνουν προσωπικο χρονο ουτε για πλακα, το να βρω χρονο και ηρεμια να γραψω ειχε καταληξει ονειρο θερινης νυκτος. Οποτε αντι να αγχωνομαι αποφασισα να παρω οσο χρονο χρειαζοταν για να γραψω ολο το υπολοιπο ταξιδιωτικο οπως επρεπε για να το ανεβασω ολο κατευθειαν χωρις αυτες τις -τεραστιες πλεον- διακοπες για διαφημισεις...
Shall we λοιπον;

[Ταξιδευτής 6.947]

Day 9
Waldenbuch - Schloss Solitude, Stuttgart - Dettenhausen (DE)
55 km

Το επομενο πρωινο ο Νικολας ειχε ηδη φυγει για τη δουλεια, ειχε ομως αφησει τις απαραιτητες οδηγιες προς ναυτιλομενους!

 

Παροτι το καθημερινο του προγραμμα ουτως η αλλως ξεκινουσε αχαραγα για να ειναι στην ωρα του στο γραφειο, σημερα ειχε σηκωθει ακομα νωριτερα και ειχε βαλει το φουρνο για να μας ψησει λαχταριστα pretzel ενω εμεις ροχαλιζαμε μακαριως. Γιατι; Μα γιατι... ετσι!
Τωρα πειτε μου: Τι να ελεγα για μια τετοια κινηση; Χωρις να εχουμε συναντηθει ποτε πριν απο κοντα, εχοντας μια γνωριμια μονο μεσα απ' ενα motoforum και παρολαυτα τοσο ο Νικος οσο και η κοπελα του μας ειχαν υποδεχθει στο φιλοξενο σπιτικο τους σα να γνωριζομασταν απο παλια και εκαναν οτι περνουσε απ' το χερι τους για να περασουμε ομορφα. Χωρις κανενα κερδος, χωρις καμια υστεροβουλια, χωρις να ζητησουν κατι -μας ειχαν προσκαλεσει εδω απλα και μονο γιατι μας εδενε η κοινη αγαπη για τις μοτοσυκλετες και για τα ταξιδια.

Απο τον Αγγλο φιλο και συνμηχανοβιο, που το μακρυνο 2007 χωρις να με ξερει καθολου με φιλοξενουσε ανιδιοτελως στο πανεμορφο σπιτι του στη Πραγα, μεχρι το Νικο και τη Λαμπρινη που τωρα μας ειχαν καλωσορισει στο εξισου υπεροχο σπιτικο τους, για μια ακομα φορα εβλεπα εμπρακτα το λογο που οι τοσο παρεξηγημενοι "μηχανοβιοι" ηταν μια απ' τις καλυτερες "παστες" ανθρωπων στο κοσμο...

Περα ομως απ' τις οδηγιες για το τροπο σερβιρισματος των pretzel, τα παιδια μας ειχαν δωσει και προτασεις για το που να παμε σημερα. Με τα λαχταριστα εδεσματα ανα χειρας πηγαμε στο ησυχο σαλονι για να προγραμματισουμε τη συνεχεια.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 27 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Καθως ειχαμε μερικες ημερες μπροστα μας και μιας που ο καιρος ηταν καπως μουντος, ειχαμε ηδη αποφασισει να αφησουμε την επισκεψη μας στο Μελανα Δρυμο για αυριο και να βολταρουμε στα κοντινα περιξ σημερα περιμενοντας να επιστρεψει ο Νικος το απογευμα απο τη δουλεια του.

Μια απο τις προτασεις που ειχε πεσει στο τραπεζι χθες ηταν να καναμε μια επισκεψη σε ενα εργοστασιο σοκολατας που βρισκοταν σε αποσταση λιγων χιλιομετρων απ' το σπιτι. "Ειναι πολυ ωραιο. Μαλιστα αν πετυχετε και το μουσειο ανοιχτο τοτε θα δειτε πολλα ωραια πραγματα." ειχε πει με νοημα η Λαμπρινη.

Αρχικα ομολογω πως ημουν καπως διστακτικος. Περαν του οτι δεν ειμαι ιδιαιτερος οπαδος της σοκολατας, η τελευταια μου εμπειρια απο ενα τετοιο μερος ηταν μαλλον αρνητικη. Ενα καλοκαιρινο απογευματακι πριν χρονια περνωντας τυχαια απο τη Πειραιως, ειχα βρεθει μπροστα σε μια σκηνη απειρου νεοελληνικου ...καλλους που με ειχε αφησει αναυδο: ενα μεγαλο αφηνιασμενο μπουλουκι κοσμου να σπρωχνεται απελπισμενα μπροστα στη πυλη του εργοστασιου σοκολατας του Παυλιδη λες και ειχε ξεκινησει πολεμος. Ηταν ενα θεαμα τραγικο. Μια ουρα κοσμου που χωρις καμια υπερβολη κυκλωνε ολο το οικοδομικο τετραγωνο και μπροστα στην εισοδο το ελα να δεις!
Παππουδες, γιαγιαδες, θειες και μαμαδες σε αλλοφρονη κατασταση εσπρωχναν και φωναζαν κρατωντας στο ενα χερι σακιδια η αδειες σακουλες σκουπιδιων (!) και με το αλλο εσπρωχναν τα παιδια τους να σκαρφαλωσουν πανω απ' τα κιγκλιδωματα της πυλης για να μπουν μεσα, τσιριζοντας "Τη σακουλα Γιωργακη! Πιασε τη σακουλα και τρεξε!"

Το θεαμα μου ειχε κινησει τη περιεργεια. Προς τι τετοιος πανικος; Πηγα στην ουρα και εμαθα οτι ηταν η τελευταια μερα μιας εκθεσης σοκολατας που διοργανωνε ο Παυλιδης και ο κοσμος ειχε ερθει εδω καθως υπηρχε μια φημη οτι τελειωνοντας η εκθεση θα μοιραζαν τσαμπα σοκολατες. Ετσι εξηγουνταν οι σκουπιδοσακουλες και οι λοιπες χειραποσκευες!  
Περισσοτερο απο περιεργεια να δω ΠΟΣΟ χαμηλα μπορει να πεσει ενας ανθρωπος για το "δωρεαν" και καθως σκεφτηκα οτι μια τετοια επισκεψη σ' ενα εργοστασιο θα ειχε ενδιαφερον αποφασισα να σταθω στην ουρα και να μπω κι εγω μεσα. Ετσι μετα απο αρκετη ωρα αναμονης κατεληξα να περασω τη πυλη ψαχνοντας την εκθεση.
Σε ενα μικρο υποστεγο λιγο πιο περα βρισκοταν μια σειρα απο κιτρινισμενες φωτογραφιες σε κορνιζες, παλιος βιομηχανικος εξοπλισμος, διαφορες ενημερωτικες ταμπελες και μια τεραστια σοκολατα Lacta σε ...μεγενθυνση πανω σε μια ζυγαρια, αναφεροντας οτι ηταν η μεγαλυτερη στο ειδος της στο κοσμο ζυγιζοντας εκατονταδες κιλα και που ειχε φτιαχτει για τις αναγκες της εκθεσης.

Περαν ομως αυτων, δωρεαν σοκολατες πουθενα. Αυτο ομως δεν εμποδιζε τους αφηνιασμενους επισκεπτες να τρεχουν πανω κατω σαν ζεματισμενα κοτοπουλα με τις σακουλες ψαχνοντας το ...θησαυρο. Η συμπεριφορα τους ηταν αηδιαστικη. Αξιζε να ξεφτυλιζονται ετσι για μια χουφτα σοκολατες στη τελικη; Ας ερχονταν να δουν την εκθεση για την εκθεση και ΑΝ υπηρχαν δωρακια να μοιραστουν στο κοσμο τοσο το καλυτερο. Τουτοι εδω εδειχναν να εχουν χεσμενη και την εκθεση και την ιστορια του εργοστασιου και τα παντα και να ενδιαφερονταν μονο για τα τσαμπα φαγωσιμα.
Οι περισσοτεροι επιδοξοι πακμαν μετα απο λιγη ωρα, και αφου εβλεπαν οτι το σεναριο δεν περιελαμβανε τοννους τσαμπα λειας, εφευγαν απογοητευμενοι και μαλιστα ...βριζοντας. Η γιαγια ειχε οπως παντα τη τελευταια λεξη: "Αδικα χασαμε το χρονο μας με αυτους τους αχρηστους Γιωργακη μου!"

Ειχα φυγει απο κει αηδιασμενος με ολο αυτο το χαλι και καπως ετσι στο μυαλο μου ειχα ασυναισθητα συνδεσει μια εκθεση σοκολατας με αρνητικες εικονες και καταστασεις. Βεβαια εδω ΔΕΝ ηταν μπανανια και ηξερα οτι οι ανθρωποι  οταν κανουν κατι το κανουν σωστα οποτε... γιατι οχι; Στο κατω κατω τι ειχαμε να χασουμε να ριχναμε μια ματια;

Καθως εβαζα στο GPS τη διευθυνση για το εργοστασιο της Ritter Sport δεν μπορουσα να φανταστω με τιποτα τι μας περιμενε...

Σημαντικη προειδοποιηση: Σ' αυτο το σημειο, αν ειστε επιρρεπεις στη σοκολατα τοτε ειτε πηγαινετε και αγοραστε κανα-δυο κιλα για να εχετε προχειρα καθως διαβαζετε, ειτε προσπεραστε τελειως το κομματι που ακολουθει. Ουδεμια ευθυνη φερουμε για τυχον κρισεις υπογλυκαιμιας, λιποθυμικα επεισοδια κλπ κλπ.

[Ταξιδευτής 6.947]

Λιγο εξω απο το κοιμισμενο χωριουδακι του Waldenbuch, χωμενο αναμεσα στα ψηλα δεντρα και την παχια πρασιναδα της γερμανικης εξοχης βρισκοταν το εργοστασιο κατασκευης της Ritter Sport, μιας πολυ γνωστης σειρας σοκολατων με μεγαλη ιστορια και ακομα μεγαλυτερη επιτυχια τοσο στη Γερμανια οσο και το εξωτερικο.

Σε πρωτη οψη σχεδον τιποτα εδω δεν θυμιζε βιομηχανικη περιοχη. Αν δεν ηταν οι χρωματιστες πινακιδες με τα λογοτυπα της εταιριας καποιος θα νομιζε οτι βρισκεται σε καποιο κυριλε μουσειο τεχνης η πολιτισμου.

 

Το κτηριο των επισκεπτων ηταν μια εξαιρετικα μοντερνα και κομψη κατασκευη απο εκτεθειμενο τσιμεντο, μαρμαρο και γυαλι. Πολυχρωμοι φεγγιτες στην οροφη εδιναν χρωμα στο χωρο, ενω μια μεγαλη καταπρασινη εκταση αναψυχης με καλοκουρεμενο γκαζον βρισκοταν στο πισω μερος, ετοιμη να υποδεχθει για τους επισκεπτες και τους εργαζομενους που θα ηθελαν να κατσουν στα μεγαλα παγκακια πικνικ με τις οικογενειες τους και να απολαυσουν τις ομορφες καλοκαιρινες ημερες (μαζι μια σοκολατιτσα Ritter βεβαιως βεβαιως!).

 

Ανεβηκαμε τα σκαλια που οδηγουσαν στην εκθεση και βρεθηκαμε μπροστα σε μια γλυκυτατη ιστορια εικονας και γευσης που μετρουσε εκατο χρονια ξεκινωντας απ' τις αρχες του 20ου αιωνα και φθανοντας ως τις μερες μας.
Καλωσηρθατε στο Ritter Museum.

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 27 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Η ιστορια ξεκινησε το 1912 οταν ο Alfred Eugen Ritter παντρευτηκε την εκλεκτη της καρδιας του Clara Göttle και μαζι πλεον ανοιξαν ενα μικρο γωνιακο ζαχαροπλαστειο στο μικρο δρομακι Innere Moltkestraße στην περιοχη Bad Cannstatt της Στουτγκαρδης. Αρχικα ο Alfred δεν ειχε ιδιαιτερο ενδιαφερον για τις σοκολατες, επικεντρωνομενος καθως ηταν κυριως στα γλυκα και ζαχαρωτα. Η Clara ομως, βλεποντας το ενδιαφερον των ευγενων και οχι μονο κυριων για τη σοκολατα, επεισε τον αντρα της να δει πιο ζεστα το θεμα και να ξεκινησει την παραγωγη σοκολατενιων γλυκισματων.

Η αρχικη ζητηση ηταν τοσο ενθαρρυντικη που ο Alfred και η Clara συντομα επικεντρωθηκαν στις σοκολατες, μετατρεποντας το ζαχαροπλαστειο τους σε σοκολατοποιεια και ξεκινησαν την δικη τους μαρκα που ονομασαν Alrika, απο τα αρχικα Alfred Ritter Cannstatt.

Οι σοκολατες του Alfred και της Clara ειχαν μεγαλη επιτυχια. Μεσα σε λιγα χρονια απασχολουσαν πλεον περι τα 80 ατομα προσωπικου και το 1921 πηραν την αποφαση να βιομηχανοποιησουν την μεχρι τοτε χειροποιητη παραγωγη τους, αγοραζοντας και το πρωτο φορτηγο διανομης της εταιριας.

Το 1930 η ελλειψη χωρου πλεον στο Bad Cannstatt ηταν εμφανης. Η ανελπιστη εμπορικη επιτυχια των Ritter τους ειχε οδηγησει σε μια μεγαλη ανοδικη πορεια η οποια ομως πλεον δεν μπορουσε να συνεχιστει στις συγκεκριμενες εγκαταστασεις. Ετσι αποφασιστηκε η μετακομιση του εργοστασιου λιγες δεκαδες χιλιομετρα εξω απο τη Στουτγκαρδη στην ειδυλλιακη περιοχη του Waldenbuch.

H μεγαλη ομως στιγμη της εταιριας και ο λογος για τον οποιο θα γινοταν παγκοσμιως γνωστη εμελλε να ερθει δυο χρονια αργοτερα. Εκεινο το καιρο, οι μπαρες σοκολατας γενικοτερα ειχαν ολες το γνωστο λεπτο και μακροστενο σχημα που ολοι ξερουμε μεχρι και σημερα.
Την ιδια εποχη ομως οι αθλητες, που ηταν ενα σημαντικο καταναλωτικο γκρουπ σοκολατας καθως τις χρησιμοποιουσαν ως ενα γρηγορο ενεργειακο σνακ, αντιμετωπιζαν σημαντικο προβλημα στο να τις εχουν μαζι τους ανα πασα στιγμη καθως το μακροστενο σχημα τους δεν χωρουσε στις κλασσικες τετραγωνες τσεπες των sport jackets που παραδοσιακα φορουσαν.

Ετσι για αλλη μια φορα η τετραπερατη Clara προτεινε να δημιουργησουν μια σοκολατα που θα χωρουσε ακριβως στις τσεπες των jackets των αθλητων (εξ' ου και το sport στην ονομασια της σημερινης σοκολατας) χωρις να σπαει και εχοντας το ιδιο βαρος με μια κλασσικη σοκολατα! Ετσι η μακροστενη και λεπτη μπαρα των 100 γραμμαριων εγινε τετραγωνη και παχυτερη κρατωντας την ιδια ποσοτητα σοκολατας σε μικροτερες διαστασεις. Η περιφημη Ritter Sport ειχε γεννηθει!

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 27 , 2017 από τον Ταξιδευτής

[Ταξιδευτής 6.947]

Η χαρα της καινοτομου αυτης ιδεας δεν εμελλε να κρατησει πολυ ομως. Λιγα χρονια αργοτερα ο Δευτερος Παγκοσμιος Πολεμος εκανε το κακαο δυσευρετο αγαθο ακομα και για τις βιομηχανιες, οποτε και η Ritter αναγκαστηκε να προσαρμοστει αφηνοντας προσωρινα την νεα της ιδεα στην ακρη και προσφεροντας στο κοινο φονταν πραλινας ως ενα notprodukt (προιον λιτοτητας) σε ενα απλο μπεζ χαρτοκουτο.
Εδω θα μου πειτε -και θα εχετε απολυτο δικιο- οτι στο πολεμο ο κοσμος μαλλον θα εδινε μεγαλυτερη προτεραιοτητα στο να μη φαει καμια οβιδα στο κεφαλι, οποτε σιγα μην τους ενοιαζαν τα φονταν, αλλα ειπαμε: ο καθεις ως εταχθει...

 

Εννεα χρονια αργοτερα και με τη ληξη του πολεμου, οι παραγωμενες ποσοτητες κακαο ηταν για αλλη μια φορα επαρκεις ωστε να ξεκινησει εκ νεου η παραγωγη της νεας σοκολατας της Ritter και ενος νεου γευστικου κεφαλαιου στην ιστορια της εταιριας.

 

Το 1960 ο Alfred Otto Ritter, γιος και συνεχιστης της οικογενειακης επιχειρησης, αποφασισε να επικεντρωθει στη τετραγωγη σοκολατα εγκαταλειποντας σταδιακα τα αλλα προιοντα που ειχαν μεχρι τοτε στη γκαμα τους, και να δωσει βαρος σε μια σειρα απο καινοτομιες οπως τη πρωτη σοκολατα στο κοσμο με πραγματικο γιαουρτι το 1970, τα διαφορετικα χρωματα αναλογα με τη καθε γευση το 1974, την εφευρεση της γνωστης snap-open συσκευασιας το 1976... Πραγματα που σημερα θεωρουμε δεδομενα και τοσες αλλες εταιριες εχουν αντιγραψει, ειχαν ολα τις ριζες τους σ' αυτη τη μικρη Γερμανικη εταιρια.

 

Συντομα η εταιρια ειχε γινει πασιγνωστη οχι μονο για την ποιοτητα και εξαιρετικη γευση της σοκολατας της αλλα και για τις απειρες εκδοσεις και γευσεις που κατα καιρους λανσαριζε. Διπλα στη κλασσικη σοκολατα γαλακτος προστεθηκαν ενα σωρο γευσεις για καθε γουστο με φρουτα, λικερ, ξηρους καρπους καθως και ειδικες επετειακες η εορταστικες εκδοσεις και τη συνεχεια νομιζω την καταλαβαινετε...

[Ταξιδευτής 6.947]

Η ποικιλια ηταν κυριολεκτικα ατελειωτη. Στις ηδη πολλες γευσεις προσθετονταν γευσεις με καβουρδισμενα φυστικια, με ψημενες νιφαδες καλαμποκιου, με γιαουρτι και λεμονι, με καλοκαιρινα φρουτα, με πορτοκαλι και οτι αλλο μπορει να βαλει ο νους. Και βεβαια οι ειδικες εκδοσεις με εξωφυλλα φιλοτεχνημενα απο γνωστους καλλιτεχνες η ακομα και εκδοσεις για ολυμπιακους αγωνες η φιλανθρωπικους σκοπους δεν ελλειπαν.

 

Η μεγαλη ποικιλια ομως εφερνε μαζι και ενα θεματακι: Πως να τις δοκιμασεις ολες χωρις να πας απο ζαχαρο η να κανεις ζαπλουτο τον οδοντιατρο σου; Κανενα προβλημα! Στις αρχες της δεκαετιας του '80 η Ritter μικρυνε ακομα περισσοτερο και αρχισε να πωλειται σε πακετα ...μινιατουρες που περιλαμβαναν τις περισσοτερες απο τις γευσεις της εταιριας. Ορεξη να ειχες να τρως.

 

Πολλες προθηκες ηταν αφιερωμενες ακριβως σ' αυτη τη τεραστια ποικιλια γευσεων και εκδοσεων που χρονια τωρα ειναι το σημα κατατεθεν της Ritter. Στο τοιχο ηταν αναρτημενα ενδιαφεροντα στοιχεια για τα συστατικα που χρησιμοποιουνταν σε καθε σοκολατα, ενω ακριβως απο κατω βρισκοταν η συσκευασια και μικρα μπωλακια με τις πρωτες υλες. Φρουτα, ξηροι καρποι, γιαουρτι, μελι, δημητριακα... οτι βαλει ο νους σας ηταν εκει!

[Ταξιδευτής 6.947]

Ηταν μια εξαιρετικη παρουσιαση και το πληθος κοσμου που ηταν εδω με τις οικογενειες τους εδειχνε να απολαμβανει την περιηγηση στο χωρο η οποια μαλιστα ειχε και διαδραστικες "σφηνες". Κατω απ' τις προθηκες, τοποθετημενοι σε στρατηγικες θεσεις βρισκονταν κατι μικροι μεταλλικοι κυλινδροι που εμοιαζαν με πατικωμενες αλατιερες και ηταν ενωμενοι με καλωδια κατω απο το παγκο. Αν σηκωνες ενα τετοιο κυλινδρο ανακαλυπτες οτι ηταν ακουστικο απ' το οποιο μπορουσες να ακουσεις διαφορα ενδιαφεροντα πραγματα αναφορικα με αυτα που εβλεπες μπροστα σου.

 

Περα απο τις σοκολατες ομως και τις high tech πινελιες υπηρχαν και πολλα παλια αντικειμενα, φωτογραφιες και κειμηλια της εταιριας που παντρευαν με τον καλυτερο τροπο το παρελθον με το παρον και το μελλον.
Απο τα πρωτα βιβλια εσοδων-εξοδων της σοκολατοποιειας του Alfred Ritter...

 

...και τη πρωτη ταμειακη μηχανη της εταιριας...

 

...ως τις πρωτες σοκολατες τη high tech αυτοματοποιημενη αιθουσα προβολης video σε τρεις οθονες ταυτοχρονα που εδειχνε αναλυτικα την ιστορια της εταιριας και της λειτουργιας του εργοστασιου.

[Ταξιδευτής 6.947]

Ομως, το μεγαλυτερο κλου της εκθεσης για μενα (και για πολλους αλλους οπως αποδειχθηκε) ηταν το ξεκαρδιστικο μινι-εργοστασιο σοκολατας, που ειχε σχεδιαστει απο μια ομαδα φοιτητων ως πτυχιακη εργασια και ηταν μια καρτουνιστικη μακετα του εργοστασιου της Ritter, κομπλε με κτηρια, αποθηκες, φορτηγα, κλαρκ και εργατες.

 

Η μεγαλη πλακα δε ηταν οτι η μακετα ηταν πληρως λειτουργικη!
Πατωντας ενα κουμπι στην μπροστινη οψη της μακετας, το εργοστασιο αρχιζε να αναβοσβηνει τα φωτα στα παραθυρα σαν τρελο και να κουνιεται περα-δωθε "κατασκευαζοντας" τη σοκολατα.

 

Στη συνεχεια, ενα μικρο πορτακι ανοιγε στο πλαι του κτηριου και απο μεσα εμφανιζοταν ενα φορτηγακι, το οποιο στη καροτσα του κουβαλουσε μια (αληθινοτατη παρακαλω!) μινι σοκολατα Ritter Sport και κατευθυνοταν προς το σταθμο διανομης που βρισκοταν στο μπροστινο τμημα της κατασκευης.

 

Με το που εφθανε εκει, η καροτσα του φορτηγου ανατρεποταν και η σοκολατα κατεληγε στο πορτακι της μακετας και στα χερια των επισκεπτων. Κοστος; Μηδεν. Οποιος ηθελε πηγαινε, πατουσε το κουμπι και επαιρνε δωρεαν σοκολατα!

Περιττο να πω οτι το συγκεκριμενο μηχανημα ειχε την τιμητικη του με τα πιτσιρικια που στηνονταν με τις ωρες περιμενοντας υπομονετικα να πατησουν ολα το κουμπι και να παρουν τη "μαγικη" σοκολατα τους! Η ολη διαδικασια ειχε φοβερο γελιο και γουστο. Αλλο να το λες και αλλο να το βλεπεις απο κοντα.

[Ταξιδευτής 6.947]

Περαν ολων αυτων ομως, υπηρχε κατι ακομα που με ειχε εντυπωσιασει ευχαριστα: το βαρος που εδειχνε να ριχνει η εταιρια στην οικολογικη διαχειρηση αλλα και την δικαιη μεταχειρηση των ανθρωπων στις φυτειες κακαο, απ' οπου ερχονταν οι πολυτιμες πρωτες υλες.

Στις αρχες της δεκαετιας του '90, η τριτη γενια της οικογενειας Ritter ιδρυσε το προγραμμα αναπτυξης "Cacaonica" στη Νικαραγουα το οποιο αποσκοπει μεχρι και σημερα στην ορθολογικη διαχειριση των φυσικων πορων και την σωστη αντιμετωπιση του ανθρωπινου δυναμικου. Οπως ανεφεραν οι σχετικες σημειωσεις, το προγραμμα παρεχει στους τοπικους αγροτες σπορους, εργαλεια, εκπαιδευση και συμβουλες με σκοπο να παρεχει ενα ασφαλες εισοδημα στους ανθρωπους αλλα και παραλληλα να προστατευει το ευθραυστο οικοσυστημα των περιοχων (βλεπε rainforest).
Δεν ηξερα αν ολα οσα ανεφεραν τα κειμενα ηταν αληθινα αλλα αν εκρινα απο τις φωτογραφιες ακομα και τα μισα να ηταν πραγματικοτητα, τοτε τους εβγαζα το καπελο. Να και κατι σπανιο: μια εταιρια με συνειδηση!

[Ταξιδευτής 6.947]

Οταν ακουσα αρχικα για το εργοστασιο σοκολατας, το πρωτο πραγμα που ηρθε στο μυαλο μου ηταν μια ξεναγηση στους χωρους του εργοστασιου για να δω πως φτιαχνεται η σοκολατα. Οταν ειδα οτι αυτο δεν ειναι εφικτο και οτι μονο το μουσειο ηταν προσβασιμο στο κοινο, ομολογω οτι απογοητευτηκα λιγο. Οχι οτι η ιστορια της εταιριας δεν ηταν ενδιαφερουσα, αλλα να... Στο μυαλο μου ειχα απεραντους διαδρομους με τεραστια κοχλαζοντα καζανια αριστερα και δεξια, ταινιοδρομους τιγκα στη σοκολατα και εγω να τρεχω να τα δω ολα χαχανιζοντας σαν αλλος Γουιλι Γουονκα!

Ειχα βιαστει να μιλησω ομως, διοτι η εκθεση αυτη εκρυβε εναν ακομα ασσο στο μανικι: Μια αναλυτικοτατη και διαδραστικη περιηγηση στη διαδρομη που εκανε η σοκολατα, απο τα δεντρα στις φυτειες εως τις γευστικες λιχουδιες που βρισκουμε ολοι σε καθε περιπτερο και γωνια της πολης.

Γνωριζετε αραγε πως ειναι ενα κακαοδεντρο; Ιδου. Απο εδω ξεκινανε ολα.