Αλβανία Αγριομπίλυζας και Χαρούληζας τριγύρω στα Βαλκάνια και πιο πέρα...

[calaquenty 69]

Ως γνήσιο λαγωνικό που σέβεται τον εαυτό του, βρίσκω αμέσως που είναι ο φοιτητόκοσμος και τα μαγαζιά οπότε γλυτώνω το Μπίλυ από το εγκεφαλικό.

[wildbilly 1.471]

Καπάκι και σε αναζήτηση τροφής, βγάζουμε 50 lei από το ΑΤΜ μιας τράπεζας (μαμημένες τράπεζες με τις προμήθειες τους) και μπαίνουμε στον πεζόδρομο…Ξαφνικά ΤΟ σοκ!!! Χαμός από νεαρόκοσμο και πανέμορφες υπάρξεις πάνω σε ψηλοτάκουνα και πλατφόρμεζες…

Παίζει φαίνεται αποφοίτηση σε κάποιο πανεπιστήμιο γιατί κυκλοφορούν πολλοί νέοι με τήβενους και καπέλλα…και οι αιθέριες υπάρξεις γίνονται ακαδημαϊκά αιθέριες…!!!

Το σοκ είναι μεγάλο…Καθόμαστε στο πρώτο ρεστοράν για να φάμε και κυρίως να πιούμε, να ξεχάσουμε…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 23 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Το θέαμα όμως από τους φοιτητές ιατρικής διαφόρων ειδικοτήτων που κυκλοφορούν φορώντας τηβένους με διαφορετικά χρωματιστά μαντήλια (ανά ειδικότητα) με τις παρέες τους, ήταν κάτι που με εξέπληξε ευχάριστα και συνέχεια κοιτάω γύρω μου το όμορφο θέαμα. Η προσοχή μου αποσπάται ελάχιστα με την άφιξη του φαγητού και της μπύρας.

[wildbilly 1.471]

Δυστυχώς για τους πορνομηχανόβιους, δεν έχω φωτό από τη λόκαλ πανίδα, λίγο το φως , λίγο η τρεμούλα, είναι όλες σκοτεινές και κουνημένες…

Ακολουθεί βολτίτσα χωνευτική όπου μ΄έχει πιάσει το πειραχτικό μου και πειράζω το Χαρούλη μέχρι τελικής πτώσης, Χαρούλη αν πεις τι σου’κανα, θα πλερώσεις…χαχαχαχαχα….

Καθόμαστε εν τέλει σ΄ένα υπέροχο τζαζ μπαράκι όπου προβάλλεται στον τοίχο το λάιβ το οποίο ακούγεται στα ηχεία…Το μαγαζί μέσα είναι καταπληκτικό, το χειμώνα εδώ πρέπει να γίνονται πολλά λάιβ…

Έχουμε κάνει τη συμφωνία με το Χαρούλη, να μην πάμε αμέσως για ύπνο, οπότε να οι μπύρες, να και τα σφηνάκια…Κάπου εκεί λέω στην κοπέλα, ρεπετέ έναν γύρο για μένα και αυτή φέρνει και για τους δύο. Αυτό το λάθος κάνει το λογαριασμό 56 lei και αναγκάζομαι να βγάλω 10 lei από τη διπλανή τράπεζα (10 lei είναι περίπου 2 ευρώ και η προμήθεια της τράπεζας ήταν 4,5 ευρώ μαμώ το κέρατο μου). Ο Χαρούλης σηκώνεται όρθιος για να μην τον πάρει ο ύπνος και χαλάσει λέει τη συμφωνίαζα….Κάτσε ρε Χαρούλη θα σε βοηθήσω εγώ…χαχαχα ρουφάω και τα ποτάκια του στο τσακ μπαμ και πάμε προς τις μηχανές…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 23 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Η αλήθεια είναι Βασίλη ότι μια διαπόμπευση θα ήταν ότι ακριβώς σου χρειάζεται, επειδή όμως είμαι και καλός άνθρωπας αλλά και φιλαράκι,

δε λέω κουβέντα

κρατάω κρυμμένα μυστικά

και ντοκουμέντα

Σε ελεύθερη παράφραση του γνωστού άσματος με τη Σωτηρία Μπέλλου.

Και να φανταστείς ότι υπολογίζαμε σε 2 ευρώ τη προμήθεια της τράπεζας... Ακόμα χειρότερα τα πράγματα αδελφέ!

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 23 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Εδώ πρέπει να κάνω ένα φλας μπακ και να γυρίσω πίσω στο δωμάτιο, την ώρα που ήρθαμε στο χοτέλ…Ο Χαρούλης μου πετάει ένα, ρε συ μπίλυζα να δούμε αύριο και που είναι το κάστρο που λέγαμε…Γκλουπ! Ποιο κάστρο ρε Χαρούλη? Επιμένει ο Χαρούλης και γω να του λέω κάποιο λάθος κάνεις ρε καμμένο…αλλά μου την έχει δώκει γιατί δεν παίζει να΄χω ξεχάσει κάτι που έχει σχέση με το ταξίδι και όσο τρώμε, ψάχνω με το κινητό στο ίντερνετ να βρω το κάστρο…τζίφος! Κάπου εκεί ο Χαρούλης θυμάται, για το Peles ρε λέω και μου’ρχεται να τον κοπανήσω αφού το Peles ήταν να το δούμε πέρυσι που ήμασταν στο Brasov και τελικά δεν το είδαμε για να χωρέσουμε στο πρόγραμμα τη Sighisoara…Χμμμμμ Χαρούλη και συνειδητοποιώ ότι έχω φάει όλη την μπαταρίαζα του κινητού σερφάροντας και τώρα πως θα πάμε στο χοτέλ μαμώ το κέρατο μου? Κλείνω το κινητό με την ελπίδα να μας βγάλει…Από καθαρή τύχη, το κινητό μας πάει στο χοτέλ και 50 μέτρα πριν φτάσουμε, κάνει μπλινκ και κλείνει….χαχαχα, αράζουμε στην αυλίτσα για λίγο και απολαμβάνουμε την ησυχίαζα μέχρι που τα βλέφαρα γίνονται ένα με το πάτωμα…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 23 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Σχετικά με το φλας μπακ σου, ας πω κι εγώ πως έφτασα να σκαλώσω με το κάστρο. Λοιπόν μια και πέρσι δε πήγαμε Peles, όταν το Γενάρη κοιτάζαμε τις διαδρομές και είπα να εντάξουμε τη Cluj Napoca στο ρεπερτόριο μας, το είχα κάνει με το σκεπτικό να μπούμε βαθύτερα στη Ρουμανία και να φτάσουμε Peles. Η συνέχεια όμως που προέβλεπε Nis δε το επέτρεπε κι έτσι αποσύρθηκε το σχέδιο για περαιτέρω πορεία στα βάθη των Καρπαθίων. Μετά με πήρε μπάλα σε προσωπικό επίπεδο (ξέρεις εσύ) και το μυαλό φυσικά μετά από μπύρες έκανε rewind εκεί που είχε μείνει και μας εκτροχίασε αμφότερους.

Το κλείσιμο στην αυλή ήταν ιδανικό τελείωμα της μέρας. Τραβούσε ο ένας τον άλλον από τη καρέκλα να ξεκολλήσουμε γιατί είχαμε λιώσει μέχρι του σημείου να γλυστράμε από τις καρέκλες, με κίνδυνο να μας ανακαλύψουν το επόμενο πρωί οι ιδιοκτήτες στα παρτέρια. Πώς γίνεται όσο πλησιάζουμε προς το τέλος να περνάμε και καλύτερα; Απάντηση στον εαυτό μου δεν έχω δώσει μέχρι και σήμερα που γράφω αυτές τις αράδες.

[mars 538]

Βασιλακη,μονο πυργους και γυφτους εχει η ρουμανια;

Αλλα μας ελεγαν στο σχολειο...εκτος του δρακουλα βεβαια

[Alarm 5.325]

Βασιλακη,μονο πυργους και γυφτους εχει η ρουμανια;

Αλλα μας ελεγαν στο σχολειο...εκτος του δρακουλα βεβαια

Εσυ κατι ξερεις και δεν το λες

Βασιλη/Χαρη , αυτο να φανταστω ειναι ηδη μετεφρασμενο ε ?

Με απλα λογια... "Εσεις μου***κια"

[wildbilly 1.471]

Ημέρα 10, Cluj Napoca-Nis, 700 χλμ! http://goo.gl/maps/b050t

Ω ρε γλέντια! Σήμερα έχουμε μπροστά μας 700 χλμ! Ξυπνάμε με hangover, μαμώ τα γιεγκερμάιστερ μαμώ…Με 6 ώρες ύπνου και κούραση τόσων ημερών, ξεκινάμε! Αλλάζουμε στο τσακ τη διαδρομή που είχα σχεδιάσει ώστε να βγούμε στην εθνική την ώρα που βραδιάζει και να κάνουμε τα τελευταία χλμ πιο εύκολα…

Ο δρόμος γρήγορος επαρχιακός μέσω Oradea-Arad-Timisoara.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Έτοιμοι για το τελευταίο σταθμό εκτός Ελλάδας. Τελευταίο είπα; Πότε πρόλαβαν και πέρασαν10 μέρες; Χθές δε ξεκινήσαμε από Κόρινθο;

Ας επικεντρώσουμε τώρα στην εμπειρία που αποκτήσαμε τις προηγούμενες μέρες σχετικά με τη νυχτερινή οδήγηση και να τροποποιήσουμε τη διαδρομή να φτάσουμε Nis το ίδιο 24ωρο.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Κοίτα ρε τι βρίσκεις στα βενζινάδικα στη Ρουμανίαζα...

Σε κάποιο πάρκινγκ της κακιά ώρας, σταματάμε για να φτιάξουμε φραπεδάκι και ξαφνικά ξεκινάει ανεμοστρόβιλος…μιλάμε πετάει κάτω τα πράματα μας, μπουφάν και γάντια στον αέρα, το τοπ κέις που το΄χα ξεκλείδωτο, ανοίγει και αρχίζουν τα πράματα να πετάνε…ρε τι πράμα είναι αυτό Χαρούλη? Στο βάθος βλέπουμε αστραπές…Χμμμμ ξύνει το πηγούνι του ο Χαρούλης, ελπίζω να πηγαίνουμε από την άλλη μεριά αυτού του πράματος ρε μαν…πιο κάτω σταματάμε για αδιάβροχα και την επόμενη ωρίτσα την περνάμε οδηγώντας με 100-110 χαω μέσα σ΄ένα διαρκές σπρέυ βροχής…

Μπαίνουμε στη Σερβία και οδηγούμε σ’έναν μικρό επαρχιακό με σκοπό να σκάσουμε στον αυτοκινητόδρομο που έρχεται από το Βελιγράδι…Οδηγώ και είμαι τόσο κουρασμένος που ανυπομονώ να βγω στην ευθεία και να βαρέσω 150 άρες μήπως ξυπνήσω…

Κάπου εκεί χάνομαι, αφού δεν ακολούθησα το gps αλλά είδα κάποια πινακίδα και βγαίνουμε σε έναν καρόδρομο που χωράει μόνο ένα αυτοκίνητο…Χαρούλης λέει την ατάκα, αυτό πάντως δεν είναι εθνική, με την καμία και σκάμε στα γέλια…γυρίζω πίσω και τελικά πέφτουμε στην εθνική οδό για Nis…

Σταματάμε για βενζίνη και ανασυγκρότηση και είμαι χάλια! Έχουμε ακόμα 180 χλμ και παίρνουμε δυνάμεις…Οι ζαλάδες μου είναι πια μόνιμες και όσο συνεχίζουμε και νυχτώνει, μου κλείνουν τα μάτια και δε μπορώ να οδηγήσω με πάνω από 100χαω! Μιλάμε για άσχημη φάση, αλλά είπαμε, όλα είναι στο μυαλό και συγκεντρώνομαι για να μπορέσω να βγάλω τα χλμ…

Εξουθενωμένοι φτάνουμε, μετά από 12 ώρες στο δρόμο, στη Nis και στο λιτό και πάμφθηνο B&B χοτέλ…Το πρωί πριν ξεκινήσουμε σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλή ιδέα να μείνουμε άλλη μια μέρα στη Νις για να ξεκουραστούμε και να προλάβουμε να τη δούμε και σε κάθε στάση ο Χαρούλης τηλεφωνούσε στο χοτέλ για να το κανονίσει, κάτι που πέτυχε με την 4^η-5^η προσπάθεια…χυμαδιό ο ρεσεψιονίστ…ενυγουέι βολευόμαστε στο στενό δωματιάκι με το μικρό παραθυράκι και βγαίνουμε τελείως κομμάτια για να τσιμπήσουμε κατιτίς…Το χοτέλ είναι δίπλα στο κέντρο και σε 500 μέτρα είμαστε στην κεντρική πλατείαζα και κάνουμε χάζι τα πρώτα δείγματα της απολύτου ενδιαφέρουσας πανίδας…Ο κεντρικός πεζόδρομος βρίθει αλόγων σε ψηλά τακούνια αλλά εμείς από την πείνα δε βλέπουμε μπροστά μας….Βρίσκουμε ένα τοστερί-μπυραρία-ιτάλιαν ρέστωραν και τσιμπολογάμε μια άθλια μακαρονάδα, ο θεός να την κάνει μπολωνέζ…μερικές λόκαλ μπύρεζες μετά και αφού έχουμε πληρώσει τον γελοία φθηνό λογαριασμό, περπατάμε σαν τα ζόμπι, κατευθυνόμενοι στο χοτέλ για νάνιζα και αύριο έχει ο θεός…

Εκεί στη γέφυρα κοντά στην πύλη του κάστρου, ακούω να έρχεται από κάπου μουσική…λέω στο Χαρούλη, πάμε να ανιχνεύσουμε την πηγή του ήχου? Και ο Χαρούλης που ακούει καλύτερα από το δικό μου αριστερό βουλωμένο αυτί, μας πάει σ’ένα ανοιχτό μπαράκι μέσα στο κάστρο όπου παίζει μια καταπληκτική λάιβ μπάντα…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Ο καιρός δεν είναι ακριβώς μαζί μας αλλά δε τον λες και εναντίον μας. Οδηγούμε ακριβώς στα όρια του τεράστιου μελανοσωρείτη οπότε δεν είμαστε στεγνοί αλλά ούτε και μουλιάζουμε από το νερό. Ευτυχώς η πορεία μας σταδιακά μας οδηγεί εκτός εμβέλειας της καταιγίδας και σε Σέρβικο έδαφος.

Με τις απαραίτητες λοξοδρομήσεις (μη βαρεθούμε ρε αδερφέ) και παρακάμψεις, καταλήγουμε στη εθνική για Nis. Πάλι φλερτ του Βασίλη με την εξάντληση οπότε νοερά ευχαριστώ τον εαυτό μου για τη τροποποίηση της διαδρομής. Συνειδητοποιούμε επίσης ότι θα «κερδίσουμε» μια ώρα λόγω άλλης ζώνης και με αναπτερωμένο το ηθικό φτάνουμε επιτέλους στο ξενοδοχείο.

Η ιδέα της επιπλέον παραμονής στη πόλη κλωθογύριζε από τη μέρα που διαπιστώνω πως δεν έχει διανυκτέρευση Mostar, οπότε στο προγραμματισμό μου έχω μια μέρα κενό. Με τη κουβέντα μας συμφωνούμε ότι είναι καλύτερα να αποσυμπιέσουμε το ταξίδι με μια μέρα χαλαρή-τουριστική, πέραν του γεγονότος ότι λόγω καθυστερημένης άφιξης δε θα βλέπαμε και πολλά. Τι απομένει; Να απαντήσει το ρημαδοξενοδοχείο, κάτι το οποίο συμβαίνει στη τελευταία κλήση που τους κάνω.

Αφού ξεπλένουμε τη κούραση και τον ιδρώτα 12 ωρών, ας δούμε και τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Τυπική ομορφιά με το καθιερωμένο ποταμάκι και κάστρο. Έχω την αίσθηση ότι όπως σε κάθε αμερικάνικη ταινία, κάποια στιγμή ο ήρωας θα χαθεί από τους διώκτες του μέσα στο πλήθος που παρακολουθεί κάποια παρέλαση, έτσι κι εμείς βρίσκουμε κοινά στοιχεία σε όσες πόλεις καταλύσαμε. Μη πάει ο νους σας στο κακό, δε με χαλάει καθόλου. Απλά παιχνίδια του κουρασμένου μυαλού.

[wildbilly 1.471]

http://youtu.be/7F5ADK2_YAU

[calaquenty 69]

Άντε τελευταία φωτογραφία και πάμε για ύπνο. Ρε από που ακούγεται αυτή η μουσική; Μήπως από τους ταξιτζήδες που έχουν πιάτσα έξω από το κάστρο; Πάμε να δούμε; Χμμμμ, για πάμε πιο κοντά. Τα πιατίνια από τα τύμπανα δε παίζει να είναι κονσέρβα φίλε. (Το λαγωνικό ξυπνάει πάλι μέσα μου). Ωωω! Λαϊβάκι σε ημιυπαίθριο μαγαζάκι, φουλ σε κόσμο. Δε πάμε πουθενά. Φέρτε μπύρες τώρα λέμε.

[wildbilly 1.471]

Ξάφνου ξυπνάμε! Λες και η μέρα ξεκινάει τώρα και άντε από την αρχή, φέρε μπύρες, ένα ευρώ έκαστη…Το μπαράκι γεμάτο ωραίες υπάρξεις…όπου και αν κοιτάξεις, παρέες των τριών, τεσσάρων υπάρξεων απειλούν την ψυχική σου ηρεμία…Καρφώνω το βλέμμα σε κάτι ανοιχτά ψηλοτάκουνα και λέω όλο στόμφο και αποφασιστικότητα, αυτό θέλω Χαρούλη…και ο Χαρούλης απαντά το θεΪκό, θα σου πέσει σκληρό αυτό μαν, είναι κυνήγι αυτό….χαχαχαχα έχω πέσει κάτω από τα γέλια….

Γράφω μερικά βιντεάκια από το γκρουπάκι…φαίνεται ότι είναι ψιλοσταρ οι τύποι γιατί όλοι ξέρουν τα τραγούδια τους…παίζουν και κάποιες διασκευές…Στο τελείωμα βουτάω τον τραγουδιστή και του πιάνω κουβέντα…το όνομα της μπάντας? ”league of extraordinary gentlemen”! search it on web…Τέλος της ημέρας λοιπόν…αράζουμε για λίγο έξω από την πύλη του κάστρου και σιγά σιγά σερνόμαστε στο χοτέλ…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Η μπυροΐνη ρέει αύθονη, ο Βασίλης ερωτεύεται κάθε φορά που φεύγει η ματιά του από το ένα θυληκό στο άλλο, το συγκρότημα τα σπάει... Θα το δαγκώσω μου λέει. Άσε φιλε με την οδοντοστιχία σου δε παίζει. Είναι κυνήγι και θα σου πέσει σκληρό. Δεν είναι εκτροφείου αυτά. Είσαι και ανάπηρος όχι να τρέξεις ούτε να περπατήσεις δε μπορείς.

Τελικά κάποια στιγμή αργάμιση, φτάνει στο τέλος το λάιβ, οπότε μετά από σύντομη κουβεντούλα με το τραγουδιάρη άντρα του συγκροτήματος, πάμε «χορτάτοι» για ύπνο.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Ημέρα 11, Nis, 0 χλμ λέμε…

Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στην ξεκούραση! Ξυπνάμε αργά και παίρνουμε το λιτό πρωινό μας…

Έξω στην πόλη λοιπόν για φωτογραφίες στο φως της μέρας…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Το χαλαρό πρωινό ξύπνημα, συνοδεύεται απο λιτό πρωινό, που μας κάνει να γελάμε μέχρι την ώρα που φεύγουμε για το κέντρο πάλι.

[wildbilly 1.471]

[calaquenty 69]

Μια μικρή στάση στο πάρκο και καθόμαστε στο γκαζόν, με ράθυμη διάθεση. Εδώ συνειδητοποιώ πως σε όλες τι πόλεις που περάσαμε, όλα τα πάρκα είναι 100% προσβάσιμα στο κόσμο, τα χρησιμοποιούν, δεν έχουνε ενοχλητικές πινακίδες «μη πατάτε το πράσινο» (Και τί να το κάνω ρε μεγάλε; Να το χαζεύω;) και φυσικά είναι πεντακάθαρα. Η μοιραία σύγκριση με απογοητεύει ελαφρά, αλλά με σκουντάει ο Βασίλης και σηκωνόμαστε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας.

[wildbilly 1.471]

Καταλήγουμε πάλι στον πεζόδρομο σε αναζήτηση σκιάς μιας και η ζέστη είναι πολύ και η υγρασία κάνει την ατμόσφαιρα αποπνιχτική…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Η υγρασία έχει ανέβει στο 95% που σε συνδιασμό με τη ζέστη μας στεγνώνει το λαρύγγι οπότε βρίσκουμε βιαστικά ένα καφέ να σβήσουμε τη κάψα μας.

Μέχρι να έρθουν οι καφέδες ξεκινάει καλοκαιρινή μπόρα. Τι καλύτερο από το να είσαι αραχτός στη πολυθρόνα να απολαμβάνεις το καφέ σου και η βροχή να «πίπτει ράιτ θρου».

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Άρχισαν τα όργανα…

Χαζεύουμε λίγο στα μαγαζιά και αποφασίζω να αγοράσω ένα ζευγάρι καλά αθλητικά παπούτσια, μήπως και βελτιωθεί το θέμα της αναπηρίας μου…

Ξαφνικά ξεκινάει δυνατή βροχή και βρίσκουμε καταφύγιο σ’ένα καφέ μέχρι να σταματήσει…

Λίγο αργότερα, μετακομίζουμε δίπλα, στο μαγαζάκι που φάγαμε χθες το βράδυ και παραγγέλνουμε κάτι τεράστια σάντουιτς και λόκαλ μπύρεζες…Το μέρος είναι απαγορευτικό για καρδιακούς, αφού κάθε λεπτό, στην κυριολεξία όμως, περνάει και από μια αιθέρια ύπαρξη, άκρως ερωτεύσιμη, γκαραντί λέμε…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 24 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Φαγητό, μπύρα και διάπλους του πεζόδρομου από λικνιζόμενες υπάρξεις σε 10ποντα τακούνια, μας χαλαρώνουν, οπότε η μεσημεριανή σιέστα κρίνεται επιβεβλημένη αφού πρώτα λύνουμε μερικώς το θέμα της αναπηρίας του Βασίλη, με ένα νέο και καταλληλότερο για περπάτημα, ζευγάρι παπουτσιών.