Αλβανία Αγριομπίλυζας και Χαρούληζας τριγύρω στα Βαλκάνια και πιο πέρα...

[wildbilly 1.471]

Η παράδοση λέει για διαγωνισμούς θάρρους με βουτιές από τη γέφυρα και η σύγχρονη πραγματικότητα μας προσγειώνει…Οι κράχτες μαζεύουν ευρά από τους τουρίστες μέσα σ’ένα καπέλο και εκβιάζουν για περισσότερα από τους παρευρισκόμενους…οι τουρίστες που έχουν πληρώσει αποκτούν περίοπτη θέση με θέα στη βουτιά και αδημονούν…με πιάνει το πείσμα και τελικά καταφέρνω να κλέψω μερικές φωτό από τη βουτιά…

Ιδρωμένοι και χαρούμενοι φεύγουμε από την πόλη με προορισμό το Sarajevo…Αυτή τη φορά δε θα μπούμε στην πόλη, είχα μείνει εδώ πρόπερσυ και είχα απολαύσει το μαγικό της κλίμα…αυτή η συνύπαρξη πολιτισμών είναι πάντα τόσο ενδιαφέρουσα…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Με το Greek way, “sorry λίγο mister να δω κι εγώ” και ελαφρύ κυνηγητό από τον αβανταδόρο του βουτηχτή που θέλει να τα τσιμπήσει και από το Βασίλη (αμ δε), χαιρετάμε τη πόλη με τις καλύτερες εντυπώσεις.

[wildbilly 1.471]

Ο δρόμος συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, δίπλα στο ποτάμι, υπέροχη διαδρομή και φτάνουμε στο Sarajevo όπου η κίνηση είναι απίστευτη! Γίνομαι πάλι Αλβανός, κουράζομαι όμως εύκολα και αμέσως έξω από την πόλη, στάση για φραπεδάκι σε μπουκαλάκι πλαστικό και ανασυγκρότηση…

Εδώ πρέπει να πω ότι τελευταία και μετά την ιστορική στούκα μου, με έπιασαν κάτι πονοκέφαλοι, κάτι ζαλάδες, κάτι μουδιάσματα στα χέρια, κάτι να πάει στο διάολο που τελικά ήταν αυχενικό σύνδρομο και παρ’όλες τις φυσιοθεραπείες που με ανακούφισαν πριν φύγω (θενξ Λουκά γιατρούλη μου), με ταλαιπωρεί όταν κουράζομαι αρκετή ώρα στη μηχανή…οι συχνές στάσεις λοιπόν είναι επιβεβλημένες, όταν οι ζαλάδες γίνονται τόσο ενοχλητικές και τα μάτια μου κλείνουν από μόνα τους…δε θέλω να σκέφτομαι τι θα γίνει αν χάσω τις αισθήσεις μου εν κινήσει, οπότε προχωράω προσεχτικά και όταν νοιώθω κάπως χάλια σταματάω να μου περάσει…

Συνεχίζουμε σε έναν δρόμο μέσα στα έλατα, με σφιχτό στροφιλίκι και κάνει κρύο, ο ήλιος χάνεται σιγά σιγά και κρυμμένοι κάτω από τα δέντρα λαχταράμε καμιά ηλιαχτίδα…Στάση για ντύσιμο καλό και επαναξιολόγηση της διαδρομής…όλες οι διαδρομές που έχω βάλει είναι βγαλμένες από το best biking roadsκαι το via Michelin και δε θέλω να τις αλλάξω με κομμάτια εθνικής οδού αλλά η νύχτα πέφτει και έχουμε ακόμα πολλά χλμ…Η ηρωική απόφαση να τηρήσουμε το αρχικό σχέδιο πάρθηκε και συνεχίζουμε…οι δρόμοι στη Βοσνία είναι πολύ καλοί και ο ρυθμός είναι σβέλτος…

Βγαίνουμε εν τέλει από τα βουνά και μπαίνουμε στη Σερβία από ένα φυλάκιο με βαρεμένους φύλακες…τα επόμενα 20-30 χλμ είναι δρόμος όνειρο, όπου η λέξη λιθοτριψία ήταν η μόνη λέξη που σκεφτόμουν για ώρα και η λέξη ohlins η επόμενη που με απασχόλησε μέχρι να βγούμε σε έναν κανονικά επαρχιακό δρόμο των 100 χαω! Μαγεία…Λέω σιγά τα αυγά, νυχτώνει μεν αλλά σε τέτοιο δρόμο θα είμαστε στο Novi Sad που είναι σε 120 χλμ,σε μια-μιάμιση ωρίτσα χαλαρά και όμορφα…Στο βενζινάδικο, ο νεαρός επιβεβαιώνει ότι ο δρόμος είναι καλός και ξεκινάμε…

Ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες είναι η επόμενη φράση που με στοιχειώνει για το επόμενο διωράκι…Μιλάμε για το απόλυτο χάος…Όσο κουράζομαι αυτό το δίωρο, δεν κουράστηκα ποτέ στη ζωή μου οδηγώντας…Ο δρόμος περνάει συνεχώς μέσα από χωριά με ανύπαρκτη σήμανση και φωτισμό…μπροστά μου πετάγονται φαντάσματα, ποδηλάτες, κάρα, γεωργικά μηχανήματα, πεζοί, γελάδες, σκυλιά, εξωγήινοι, ότι να’ναι…ο δρόμος είναι γενικά μια ευθεία και η ανυπαρξία άλλων πηγών φωτός με κάνει να νοιώθω ότι πλέω…με πιάνει και η ζαλάδα από το αυχενικό και είμαι βράστα Χαράλαμπε…80 χλμ μετά, στάση για νεράκι και τσιγαράκι…τα’χω δει όλα αλλά είμαστε πια κοντά…έχουμε ειδοποιήσει στο χοτέλ ότι οι τρελοί έλληνες θα αργήσουν ποοοολύ και φτάνουμε τελικά, ταρατατζούμ ταρατατζούμ στο χοτέλ όπου μας υποδέχεται ο Dragan, παλικάρι σκέτο με ανοιχτές αγκάλες, λέγοντας μας ότι και αυτός είναι μοτοσυκλετιστής και έχει περάσει τα καλύτερα του χρόνια πάνω στα μοτοσακά…Είμαστε τελείως μουδιασμένοι…ούτε κουβέντα να βγούμε προς αναζήτηση τροφής…το πεινασμένο μας βλέμμα συγκινεί τονDragan ο οποίος μας λέει ανεβείτε να κάνετε ένα μπανάκι και κάτι θα κάνω για σας…

Λίγο αργότερα είμαστε στην υπέροχη αυλή του χοτέλ και χυμένοι στις μαξιλάρες, απολαμβάνουμε τα σαντουιτσάκια που μας είχε φτιάξει ο Dragan, αφού είχε κλείσει η κουζίνα, συνοδεία μερικών μπυρών…Η μέρα ήταν γεμάτη σήμερα…δοκίμασα λίγο ακόμα τα όρια μου και είδα για άλλη μια φορά ότι όλα είναι θέμα του μυαλού…αν χρειαστεί να οδηγήσεις στο…δρόμο με τις λεύκες και να ζήσεις τον εφιάλτη, θα το κάνεις…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Σα να μη μου φτάνει η δική μου θολούρα, έρχεται και η δήλωση του Βασίλη ότι μουδιάζω σε χερια και πόδια, πονάει η πλάτη, ο αυχένας και η κάλτσα μαζί, αμολάει κι ένα μου κλείνουν τα μάτια στο δρόμο, κι όποιον Χάρη πάρει ο χάρος.

«Κούλαρε Βασίλη έχουμε μια βδομάδα μπροστά ακόμα. Πιέζεις πολύ τον εαυτό σου.»

Το άγχος λοιπόν θα είναι ο νέος σύντροφος. Όχι κάτι συνταρακτικό αλλά πάντα εκεί. Διακριτικό. Συντελει σ’ αυτό και το γεγονός ότι δε κάνουμε το τυπικό «κομβόι». Ανεξάρτητη οδήγηση επί το πλείστον και ραντεβού στη στάση. «Δε σε προλαβαίνω μαν με τον παππούκα το κλέουρα».

Any way που λεν και στο Λονδίνο. Προχωράμε ακάθεκτοι.

Αποζημιωθήκαμε με το παραπάνω για την απόφαση να τηρήσουμε τον αρχικό σχεδιασμό, αλλά η νυχτερινή οδήγηση με τον Μπιλ να φλερτάρει ανοιχτά πλέον με την εξάντληση και οι επιβεβλημλενες στάσεις για να πάρει τα πάνω του με εξουθενώνουν. Κάπου εκεί μπαίνω μπροστά να βλέπει τα φώτα μου γιατί αρχίζει να σοβαρεύει το πράγμα. Η ρήση «φάγαμε το γάιδαρο και κολλήσαμε στην ουρά» περιγράφει επ’ ακριβώς τη περίπτωση μας.

Dragan επιτέλους, nice to meet you! Λίγο ακόμα και θα λύνονταν τα μάγια της σταχτοπούτας και θα γινόμασταν κολοκύθες στο δρόμο. Σάντουιτς πάλι για φαΐ, αλλά δεν υπάρχει περιθώριο για άλλες σκέψεις. Τα χιλιόμετρα μπορεί να μην ήταν και τα περισότερα που κάναμε σε μια μέρα στο ταξίδι αυτό, αλλά νομίζω πως διεκδικούν επάξια το τίτλο με τα πιο αγχωτικά.

Η γαλήνη στο κήπο του ξενοδοχείου όμως σε συνδιασμό με το σύρσιμο από τις παντόφλες του γερο-επιστάτη και του υγρούς ήχους από τα φιλιά ενός ζευγαριού παραδίπλα με νανουρίζουν υπέροχα, οπότε και περπατάω κυριολεκτικά το «πράσινο μίλι» για το κρεβατάκι μου εξαντλημένος.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Ημέρα 5, Novi Sad-Subotica-Szeged-Budapest, 330χλμ http://goo.gl/maps/ynTV6

Ξυπνάμε στη σοφίτα με τον ήλιο να μας βαράει στα μάτια, αφού δεν είχε κουρτίνες…Η θέα από το παραθύρι είναι ενδιαφέρουσα…

Κατεβαίνουμε για πρωϊνό και καθόμαστε στο ίδιο σημείο…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Το πρωινό ξύπνημα δε με βρίσκει με βελτιωμένη διάθεση. Χαμηλό ψυχολογικό βαρομετρικό.

Ευτυχώς η πόλη με αποσπά λίγο από τη μιζέρια μου, όπως και ο εξαίρετος Dragan. Οικοδεσπότης με τα όλα του.

[wildbilly 1.471]

Έρχεται ο Dragan και λέει, καλά εδώ τη βγάλατε εσείς από χθες το βράδυ? χαχαχα, ναι ρε φίλε, παραλίγο να γίνει έτσι αφού για να φτάσεις στο δωμάτιο στη σοφίτα, περνάς 3-4 επίπεδα, ανεβαίνεις καμιά 30αριά σκαλοπάτια και περπατάς 100 μέτρα διαδρόμων, θαύμα είναι που από την κούραση και τις μπύρες, δεν την πέσαμε στις μαξιλάρες χθες βράδυ…

Βγαίνουμε για μια μικρή βόλτα στην πόλη, η οποία είναι πολύ όμορφη βεβαίως, με το ιστορικό της κέντρο, τις πλατείες της, το ποτάμι της, τους πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους της, απ’όλα έχει τα καλά αλλά εγώ δεν είμαι και τόσο καλά…επίσης μετά το ατύχημα και ενώ δεν πρέπει να σχετίζεται με αυτό αλλά με κάποιους συμπιεσμένους σπονδύλους στη μέση (κλασικό σύμπτωμα χρόνιας μοτοκαβάλας και εντουρο-οδήγησης), δεν προλαβαίνω να περπατήσω 100 μέτρα και αρχίζουν τα καψίματα στις πατούσες και μετά στις κνήμες και στις γάμπες…γαμώ τις φάσεις, τσίτα τα κέφια και ααααχ ρε Χαρούλη, χαρά στην υπομονή σου ρε αδερφέ που σε ταλαιπωρώ με διαρκείς στάσεις και γκρίνια…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Έχω πλέον βάσιμες υποψίες ότι εγκυμονούσες στο μήνα τους, διανύουν τα 100 μέτρα γρηγορότερα από το Βασίλη. Δε βρήκα κάποια να το επιβεβαιώσω αλλά δε βαριέσαι. Μαθημένος χρόνια στις ορειβατικές μου εξορμίσεις να παίζω το ρόλο της "σκούπας" απλά το κάνω για το φιλαράκι μου στη πόλη μέσα.

Μεγάαααλη η χάρη σου

Φύγαμε για Χιλή;;; Ή μήπως Γουέλινγκτον;;; Αλλά κάτσε ρε φίλε αυτό δεν είναι φιλέτο που φτιάχνει ο σεφ Γκόρντον ΡάμσεΪ;

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Γυρίζουμε στο χοτέλ, κατεβάζουμε τα πράματα στο πεζοδρόμιο και τα πετάμε όλα χύμα κάτω για να βάλουμε λάδι στις αλυσίδες, κάτι που ξεχάσαμε να κάνουμε χθες βράδυ…

[Τζακ Κέρουακ: “Στο δρόμο”]: “τα ξεπατωμένα μπαγάζια μας ήταν και πάλι σωριασμένα στο πεζοδρόμιο… είχαμε να κάνουμε πολύ δρόμο. Μα δεν πείραζε, ο δρόμος είναι η ζωή”.

Έτσι ακριβώς λέω, Dragan my friend, ο οποίος μας παρακολουθεί να ετοιμαζόμαστε με μια λάμψη στα μάτια…Του υπόσχομαι να ξανάρθω και ξέρω ότι θα το τηρήσω…Μας αποχαιρετά και μου δίνει την κάρτα του…αν δείτε ότι δε μπορείτε να τα βγάλετε πέρα με τις γυναίκες στη Nis, κάντε ένα τλφ…έλα ρε Dragan, θα τα καταφέρουμε αδερφέ, ντοντ γουόρι μαν…

Ανεβαίνουμε με τα μοτοσακά στο κάστρο της πόλης, το οποίο είναι εντυπωσιακό, με τις επάλξεις του, την τάφρο του και τα όλα του, βγάζουμε μερικές φωτός και την κάνουμε από την πόλη…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Αφού καταφέρνουμε να κάνουμε μια αξιοπρεπέστατη περιήγηση στο Novi Sad χαιρετάμε το καινούργιο μας φίλο και ξεκινάμε την οδήγηση.

Καστράκι κούκλα. Βόλτα οι μηχανοκίνητοι καβαλάρηδες ως άλλοι ιππότες μέσα από πύλες και πάνω από γεφύρια, με την άδεια από νερό τάφρο 5-6 μέτρα κάτω απ' τις ρόδες μας.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Οδηγούμε καμιά 50αριά χλμ σ’ένα δευτερεύοντα δρόμο....προσέξτε αυτή τη φωτό…κάντε ζουμ στα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπουν που μοχθούν κάτω από τον ήλιο…τους χαιρετώ και προχωρούμε…

Πέφτουμε στον αυτοκινητόδρομο…Λίγα χλμ μετά βγαίνουμε για να δούμε τη Subotica, μια υπέροχη μικρή επαρχιακή πόλη με πανέμορφο ιστορικό κέντρο και το ποταμάκι βέβαια ποταμάκι, να ρέει στο κέντρο της…Τα αξιοθέατα πολλά βεβαίως και αααχ αυτές οι νεαρές υπάρξεις…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Αυθυποβάλλομαι καθ’ ολη τη διάρκεια μέχρι τη Subotica, με σκοπό να βελτιώσω τη διάθεση μου. Μεγάλε πας Βουδπέσταινα κούλαρε. Η διαδρομή είναι τέλεια μην είσαι μίζερος. Προσπάθησε να απολαύσεις τη βόλτα σου στη πόλη.

(Κοίτα μούτρα ο γρουσούζης... Υποθετική σκέψη που περνά από το μυαλό του Βασίλη)

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Φεύγοντας από την πόλη ο Χαρούλης σταματάει ξαφνικά…τι έγινε Χαρούλη? Χμμμμ! Έχει κλοτσήσει η βίδα που κρατάει το λεβιέ των ταχυτήτων και δε μπορεί να αλλάξει τις σχέσεις…κάνει ένα γρήγορο πιάσιμο με δεματικά αλλά δεν κρατάνε και σπάνε…σταματάμε στην άκρη του δρόμου όπου ο Χαρούλης πατεντιάζει το όλο θέμα με ταινία και δυο ξυλάκια…η πατέντα ψιλοδουλεύει και ξεκινάμε...

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Κι ότι έχουμε καβαλήσει τα μοτόρια και σκέφτομαι ωραία νωρίς θα φτάσουμε... [κόκκινο φανάρι, σταματάω] Βουδαπέστη, [πράσινο φανάρι, πρώτη, αλλαγή δευτέρα... δευτέρα... δευτέρα λέμε}.

Φτου σου κερατά. Τι έγινε πάλι; Σπασμένη βίδα που κρατάει το λεβιέ ταχυτήτων. Ευτυχώς το μασπιέ του οδηγού το εμποδίζει από το να πέσει και να το σέρνω σα το καπίστρι που σέρνει ο Wild Bill. Μίνι συνεργείο, δεματικά, και πάμε. Θα το δούμε Βουδαπέστη. Ξεκινάμε πάλι, πρώτη, δευτέρα, τρίτη φανάρι... Πρώτη, δευτέρα... δευτέρα λέμε, δευτέρα γμτ το @&%^$(@#*&*$&&^#$*%&^(%&^.

Πάλι στάση και γδύσιμο τώρα. Δε παίζει να κάνω 200 χιλιόμετρα με αυτό το ρυθμό. Ούτε του χρόνου δε θα δω με το κυάλι τη Βούδα και τη Πέστη.

Κάπου εκεί ξυπνάει ο Macgyver μέσα μου και βγάζω από τη μπαγαζιέρα duct tape κι αρχίζω τις πατέντες. Μισή ώρα αργότερα κάθιδρος και έχοντας χάσει συνολικά καμιά ώρα περίπου με τούτα και με κείνα, καβαλάμε και συνεχίζουμε. Άλλη φορά να πλένω το στόμα με χλωρίνη πριν μιλήσω . Άκου θα φτάσουμε νωρίς και χωρίς απρόοπτα.

Προσπαθώ να κάνω τα χιλιόμετρα να φτάσουμε επιτέλους, αγνοώντας τον έλεγχο στα σύνορα. Ανοίγω τις βαλίτσες μηχανικά. Όλα οκ, άντε γειά μεγάλε.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Μπαίνουμε στην Ουγγαρίαζα…Οι Ούγγροι μας ψάχνουν τις βαλίτσες για όπλα, ναρκωτικά, πυρηνικές κεφαλές κτλ…Αγοράζουμε και τη βινιέτα με 8 ευρά και συνεχίζουμε…

Στάση στο Szeged που είναι επίσης πολύ όμορφο…η αρχιτεκτονική λίγο αλλάζει, αλλά το ποταμάκι-ποταμάκι βεβαίως βεβαίως…

Βγάζουμε και ντόπια μπικικίνια από την τράπεζα και ξαναβγαίνουμε στην εθνική για Βουδαπέστη…Η εθνική είναι απίστευτος δρόμος, μέσα στο πράσινο, δεξιά και αριστερά, οι φράχτες με ξύλινους πασσάλους, τα πρανή όλα κουρεμένα, μια ομορφιά…

Σταματάμε σ’ένα πάρκινγκ για ξεκούραση και ωωωωωωω τρέχουν τα νερά από το ψυγείο του Χαρούληζα και πλημυρίζουν τον τόπο…το‘βρασε το μοτόρι ο Χαρούλης αφού πήγαινε αέρα πατέρα στην εθνική οδό…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Φυσικά ο Μέρφι δεν έχει πει τη τελευταία του λέξη. Στους δρόμους του Szeged βλέπω κόκκινο(;;;) λαμπάκι θερμοκρασίας στο ταμπλώ μου. Σκιάζω με το γάντι. Πράγματι ανέβασε θερμοκρασία. Στο φανάρι προσπαθώ να ακούσω βεντιλατέρ... τζίφος.

Σταματάμε παραποτάμια να ξεκουραστούμε και το KLE ξερνάει νερά από την υπερχείληση. Χαρούλη νάου γιου αρ οφίσιαλι φακντ. Το κερασάκι στη τούρτα. Και γαργάρες με άκουα φόρτε την άλλη φορά να μη ξεχάσω.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Επιφυλακτικά συνεχίζουμε για Βουδαπέσταινα η οποία είναι κοντά...Φτάνουμε στο χοτέλ και ετοιμαζόμαστε για έξοδο…Όταν έκλεισα το χοτέλ από το booking είχα δει ότι είναι δίπλα στην τελευταία στάση του μετρό. Είχα σκεφτεί λοιπόν ότι θα ήταν καλή ιδέα να το χρησιμοποιήσουμε…αμ δε!...φτάνουμε στο μηχάνημα για τα εισιτήρια το οποίο παίρνει μόνο κέρματα…γυρνάμε γύρω γύρω σαν χάνοι ψάχνοντας κάποιο μαγαζί στο εμπορικό κέντρο που να είναι ανοιχτό αλλά τζίφος…Γυρίζουμε πίσω στην είσοδο του μετρό που το φυλάνε δύο φύλακες…πάει ο Χαρούλης και λέει κάτι στον έναν τους και ωωωω, μας κάνει νόημα να περάσουμε στο τζάμπα…μπαίνουμε στο βαγόνι και σε κάθε μία από τις 10 στάσεις, ο Χαρούλης μεταφράζει τα λεγόμενα της κοπέλας από τα μικρόφωνα…μιλάμε για τρελό γέλιο, έχουμε γίνει ρόμπαζα σ’όλο το βαγόνι…

Κατεβαίνουμε στο κέντρο και κοιτάμε σα χαζοί…πολύ ωραία πόλη ακόμα και τη νύχτα, τα κτίρια είναι εκπληκτικά φωτισμένα…έχουν αναδείξει κάθε λεπτομέρεια οι μπαγάσηδες…

Εδώ είναι το κέντρο λέει ο Χαρούλης…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Επαφή με το περιβάλλον πλέον περιορίζεται στα βασικά. Εισποή, εκπνοή, μπινελίκι, πρώτη, δευτέρα, δευτέρα λέμε, λαμπάκι θεμροκρασίας αναμένο, κι άλλο μπινελίκι και φτου κι από την αρχή. Είχα πλέον το δικό μου μάντρα και σε κατάσταση ζεν , οριακα αντιλαμβανόμενος αυτά που μου λέει ο Βασίλης καταλήγουμε Βουδαπέστη.

Οι ψιλοαναποδιές που λέει ο Βασίλης συνεχίζονται με την έκδοση των εισιτηρίων που δεν έγινε ποτέ, προσπαθώ με τα Μαγυάρικα άνευ διδασκάλου στο μετρό να εκτονώσω τη πίεση λιγάκι.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Η θέα όμως των αστέγων στο ιστορικό κέντρο με σοκάρει κάπως…γιατί, λέει ο Χαρούλης, δεν έχουμε στην Αθήνα άστεγους?

Πέφτουμε σ’ένα κυριλέ ρεστωράν και μας πιάνει το κιμπαριλίκι μας…φέρε και σούπες, φέρε και κυρίως πιάτα, φέρε και σαλάτες, φέρε και μπύρες…βλέπουμε στον κατάλογο τις τιμές, κάνουμε στα γρήγορα έναν υπολογισμό, λέμε νταααααξ μωρέ δεν είναι και τόοοοσο ακριβά, φέρε λοιπόν…Κάποια στιγμή λέω στον τυπάκο, φέρε άλλη μια μπύραζα, να μας δει και ο θεός και μου λέει, ναι αλλά θα είναι η τελευταία…γκλουπ! Τι λε ρε μεγάλε του λέω, τι σε βάλαμε εδώ να κάνεις τον μπυρομετρητή μας? Όοοοχι καλέ μου κυριούλη, πρέπει να κλείσουμε…οκ μάστορα, φέρε το τελευταίο μπυρόνι να τελειώνουμε…10 λεπτά μετά ο τυπάκος ξανάρχεται και λέει, σόρυ αλλά πρέπει να πάτε μέσα να τελειώσετε τη μπύρα σας, γιατί θα περάσει η αστυνομίαζα και θα μας αερίσει μια μάντραζα…λέω αν κουνηθούν και οι λοιποί πελάται, προτίθεμαι να κουνηθώ και γω αλλιώς θα πιω την μπυρίτσα μου με το πάσο μου….εννοείται ότι ουδείς εκινήθη, εμένα όμως μου την έχει δώκει ήδη οπότε ζητάω το λογαριασμό, ο οποίος είναι αλμυρός λέμε… αφού συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος της κοτσάνας (κάνα 70άρι ευρά μας έφυγαν), σηκωνόμαστε προς μεγάλη ανακούφιση του τυπάκου και έπειτα από μια μικρή βόλτα για χώνεψη, αποφασίζουμε ότι το λεωφορείο αργεί πολύ να φτάσει μέχρι το χοτέλ (40 λεπτά), το μετρό έχει κλείσει προ πολλού οπότε γινόμαστε πάλι κιμπάρηδες και παίρνουμε ταρίφα για το χοτέλ…τα 20 ευρά ακόμα τα κλαίμε…Νάνι τώρα και ες αύριο τα σπουδαία…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Με την ομορφιά της πόλης ξεχνιέμαι λίγο από το βραχνά της επισκευής που πρέπει να γίνει αύριο.

Λες και το ήξερε η ρουφιάνα όμως ότι θα έχουμε μέρα ξεκούρασης αύριο και τα έβγαλε σήμερα όλα. Ή μήπως όχι;

Και δε πρόλαβα να αγοράσω χλωρίνη και άκουα φόρτε για τη στοματική μου υγειινή ακόμα.

Αλλά με το πιασεκωλάδικο που φάγαμε και τη μανούρα του Βασίλη με το σερβιτόρο (μη νομίζεται ότι τα λέγανε τόσο χαλαρά με το γελοίο σερβιτόρο), είμαστε και επίσημα πλέον σε τεντωμένο σκοινί από πλευράς νεύρων και οι δύο.

Οπότε η φόλα με το ταξί φάνταζε απλά ως επιστέγασμα. Τίποτα πλέον δε μου κάνει εντύπωση. Και να ξυπνούσα στη νύχτα μέσα από σεισμό 7 ρίχτερ δε θα παραξενευόμουν.

Τελικά τα λεφτά στο φαΐ ήταν 50 ευρώ και με τα 20 στο ταξί πιάσαμε τα 70 Μπιλ (ή έτσι έχω πείσει τον εαυτό μου ότι είναι).

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Ποδήλατα-ταξί… Όοοχι, δεν πήγαμε με τέτοιο στο χοτέλ...

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 21 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Ίσως να μας κόστιζε φθηνότερα γιατί μάλλον θα κάναμε εναλλάξ πετάλι και οι 3 οποτε θα γινόταν παζάρι και σκόντο στο μίσθωμα.

[wildbilly 1.471]

Ημέρα 6, Βουδαπέσταινα, χλμ. ξέρω ΄γω, καμιά 30αριά…

Το πρωινό ξεκινάει με ψιλο-άγχος…Ο Χαρούληζας μιλάει με το ρεσεπσιονίστ και του βρίσκει μάστορα στα 10 χλμ απόσταση…κλείνει ραντεβού και καθόμαστε για πρωϊνό…Εκεί γνωρίζουμε 3 Έλληνες, ένα παληκάρι-ήρωα που ταξιδεύει με ΧΤ-600 και ένα ζευγάρι με ΖΧ-9…Τα παιδιά είναι από τα Γρεβενά και κάνουν σχεδόν την αντίστροφη πορεία από εμάς…Θα ταξιδέψουν και εκείνοι αύριο για Κρακοβία και ανταλλάσουμε πληροφορίες για τις διαδρομές που έχουμε βγάλει…

Ξεκινάμε με το Χαρούλη για το μάστορα…το gps μας πάει σχετικά εύκολα και παθαίνουμε πλάκα με το συνεργείο, την καθαριότητα, την ευγένεια των ανθρώπων…

Ο μάστορας και ο βοηθός του κάνουν ΤΙΣ πατέντες για να φτιάξουν το μοτοσακό του Χαρούλη. Κατ’αρχήν το πάνε δίπλα σ΄έναν άλλο μάστορα όπου οξυγονοκολλάνε ένα κουζινετάκι…

Στη συνέχεια, ανοίγουν σπείρωμα και περνάνε νέα βίδα με περικόχλιο…Καλύτερο από καινούριο λέει ο Χαρούλης…

Σειρά έχει το θέμα του ψυγείου…με τα πολλά ανακαλύπτουμε ότι έχει χαλάσει η τάπα και ο θερμοστάτης…Στην πράξη δε δούλεψε ο θερμοστάτης, έβρασαν τα υγρά και υπερχείλισαν διαλύοντας και την τάπα…

Τα μαστόρια σε 3 ωρίτσες είχαν επιδιορθώσει όλες τις βλάβες, τρέχοντας να βρούνε τα ανταλλακτικά και είμαστε έτοιμοι για τουρισμό στη Βουδαπέσταινα…Ο Χαρούλης είναι λίγο σα χαμένος ο κακόμοιρος από τη στενοχώρια του που χάσαμε το πρωϊνό μας, τον πριζώνω και ΄γω ο κύριος σωστός, που ποτέ δεν κάνω λάθη και τα’χει λίγο παιγμένα…Του λέω πάμε με τα μοτοσακά στην πόλη, μη μπλέκουμε πάλι με ταρίφες και πράσινα άλογα και ξεκόλλα τώρα από τη φάση, ότι έγινε-έγινε, πάλι καλά που βρήκαμε άκρη και μπορούμε να συνεχίσουμε το ταξιδάκι μας…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 22 , 2013 από τον wildbilly

[calaquenty 69]

Ωραία μέρα σήμερα για αναζήτηση συνεργείου. Είμαι κακόκεφος παρόλη τη βοήθεια του τυπάκου στη ρεσεψιόν κι ο φίλος μου τα κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Έχω αρχίσει και ανεβάζω πίεση. Ακόμα και τώρα που τα σκέφτομαι κι έχει περάσει καιρός, είναι δυσάρεστο το συναίσθημα.

Τα ελληνικά από το διπλανό τραπέζι δε με συγκινούν ιδιαίτερα οπότε και δεν ανοίγω παρτίδες μαζί τους. Έρχεται κι ο Βασίλης για πρωινό και η παρέα από δίπλα ακούγοντας ελληνικά μας πιάνουν τη κουβέντα.

Τις μηχανές το προηγούμενο βράδυ τις είχα προσέξει στο πάρκινγκ του ξενοδοχείου αλλά δεν έδωσα σημασία στις πινακίδες να δω από που έρχονται. Απλά μου είχε κάνει εντύπωση το ΧΤ που είδα.

Αφού επιστρατεύω ότι ψήγμα καλής διάθεσης έχει απομείνει, συμμετέχω στη κουβέντα αν και το μυαλό μου τρέχει αλλού.

Το συνεργείο μου θυμίζει αυτό του φίλου μου του Δημήτρη στην Ελλάδα. Πεντακάθαρο και τακτοποιημένο ενώ οι Josef (πρωτομάστορας) και Thomas (βοηθός) μας περίμεναν με το χαμόγελο στα χείλη έτοιμοι να καταπιαστούν με τη περίπτωση μου.

Το πράγμα έχει αρχίσει και τραβάει σε μάκρος χρονικά. 1 ώρα, 1,5 ώρα, 2,5 ώρες. Ο Βασίλης με πριζώνει περισσότερο και πλέον έχουν αρχίσει να περνάνε δυσάρεστες σκέψεις απ’ το κεφάλι μου. Έχω αρχίσει να φτάνω στα όρια μου.

Όση ώρα παλεύω μέσα μου να βρω το τρόπο με τον οποίο θα καταφέρω να ολοκληρώσουμε το ταξίδι μας χωρίς να γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, τα παιδιά έχουν τελειώσει με το μηχανάκι μου και είναι σα καινούριο. Ο λεβιές ταχυτήτων δε, καλύτερος από ποτέ. Τους ευχαριστώ και καβαλάω.

Έχοντας αλαφρύνει κατά (μόνο) 70 € για το σέρβις και με 3,5 ώρες καθυστέρηση ξεκινάμε για τη πόλη. Το έχω πάρει απόφαση στο κεφάλι μου ότι θα εστιάσω στο ταξίδι και τίποτα άλλο. Στη διαδρομή απολαμβάνω τις αλλαγές ταχυτήτων και λίγη ώρα αργότερα αράζουμε δίπλα στο Δούναβη σε υπαίθριο δωρεάν πάρκινγκ ακριβώς στην όχθη.

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 22 , 2013 από τον calaquenty

[wildbilly 1.471]

Φτάνουμε στο κέντρο και αφήνουμε τα μοτοσακά σε ωραίο σημείο δίπλα στο ποτάμι…

Τι ψάχνεις Χαρούλη?

Κατάλαβες τελικά που είμαστε ή…. :crazy:

Περπατάμε, τρόπος του λέγειν, για καμιά ώρα και αποθανατίζουμε τα μνημεία…

Τροποποιήθηκε Ιούλιος 22 , 2013 από τον wildbilly