zero_one 78 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 11 , 2011 Ο Νατότο Καν ανακοίνωσε πως παραιτείται του μισθού του ως πρωθυπουργού της Ιαπωνίας μέχρι να λήξει η κρίση στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα. «Θα συνεχίσω να λαμβάνω την αμοιβή μου ως μέλους του κοινοβουλίου, όμως όχι αυτή που απορρέει από τον τίτλο του πρωθυπουργού, ούτε τα σχετικά πριμ», εξήγησε ο αρχηγός της κυβέρνησης σε συνέντευξη Τύπου. «Όπως και η ηλεκτρική εταιρεία Tokyo Electric Power (Tepco), η κυβέρνηση έχει μεγάλη ευθύνη σ' αυτή την κρίση», τόνισε. Το δυστύχημα στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα Νταϊίτσι, το οποίο προκλήθηκε από το σεισμό μεγέθους 9 βαθμών και το γιγάντιο τσουνάμι της 11ης Μαρτίου, είναι το χειρότερο έπειτα από εκείνο του Τσερνόμπιλ, το 1986 στην Ουκρανία, και προκάλεσε διαρροές ραδιενέργειας και την απομάκρυνση 85.000 κατοίκων από τις περιοχές γύρω από το σταθμό. Οι οκτώ επικεφαλής της Tepco, η οποία ήταν υπεύθυνη για το σταθμό και ζήτησε σήμερα επισήμως τη βοήθεια του ιαπωνικού κράτους για να ανταποκριθεί στο οικονομικό κόστος του δυστυχήματος, ανακοίνωσαν επίσης νωρίτερα σήμερα ότι ότι παραιτούνται από ολόκληρο το μισθό τους. Ακριβώς όπως και στην Ελλάδα: Πάνω από 80 εκατομμύρια ευρώ ζητούν αναδρομικά πρώην Βουλευτές (!!!) 1ο. Μάθημα ζωής Η εταιρεία ανακοίνωσε επίσης ότι αποφάσισε να μειώσει τις αμοιβές των μεσαίων στελεχών της κατά 25% και αυτές των απλών μισθωτών κατά 20%. 2ο. Μάθημα ζωής... Διαβάστε το γεγονός αυτό για να έχετε ένα παράδειγμα σύγκρισης μεταξύ δύο λαών. Συμφωνούμε ότι πρόκειται ίσως για εξαίρεση. Γιατί όμως εμείς να μη του μοιάζουμε έστω και στο ελάχιστο βαθμό... Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. Αποτελεί μαρτυρία για την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον "στιγμιότυπο" ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two Hemispheres. Αδελφέ μου, Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης. Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να προσφέρουμε προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό. Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος. Χθες το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός. Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του. Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου. Εγώ έχω ήδη φάει. Πάρε την να την φας εσύ." Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για διανομή. Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα." Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός. Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου. Ha Minh Thanh 6 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
themata 2.570 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 11 , 2011 Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία,σπουδαίος λαός. ας κοιτάξω γύρω μου τώρα... Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
Αιγαιοπλόος 1.661 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 11 , 2011 Είμαστε ελληνόφωνα δίποδα θηλαστικά. Και μόνο. Ελληνες δεν είμαστε. Γι' αυτό φέραμε τη χώρα εδώ. Δεν ελπίζω τίποτα από εμάς. Μόνο από τους πιτσιρικάδες έχω να περιμένω κάτι καλύτερο. Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
innovas 176 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 11 , 2011 Πολύ καλό zero_one..... Ακριβώς όπως και εδώ αλλά απο την ανάποδη. Θα πάρουν δηλαδή την σακούλα με τα τρόφιμα απο τα παιδιά μας και θα τα δώσουν στα μεγαλολαμόγια και θα τα κατασπαράξουν χωρίς βέβαια να περιμένουν στην σειρά.... Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
hayabusas 4.126 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 11 , 2011 Πφφφ, ανοητοι... Δεν ερχονται εδω να δουν τι παει να πει ρεμουλα και λαμογια!!! Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
innova 04 7.945 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 11 , 2011 . :/ Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
innovas 176 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 11 , 2011 Και να συμπληρώσω με μια κινέζικη παροιμία....: "Τον κόσμο δεν τον κληρονομήσαμε από τους γονείς μας, Τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας." 2 Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
zero_one 78 Αναφορά μηνύματος Δημοσιεύτηκε Μάιος 11 , 2011 Είμαστε ελληνόφωνα δίποδα θηλαστικά. Και μόνο. Ελληνες δεν είμαστε. Γι' αυτό φέραμε τη χώρα εδώ. Δεν ελπίζω τίποτα από εμάς. Μόνο από τους πιτσιρικάδες έχω να περιμένω κάτι καλύτερο. Κι όμως αξίζουμε καλύτερα. Επειδή στο παρελθόν έχω συνεργαστεί επί 2 χρόνια με τους Ιάπωνες σε πληροφορώ ότι είχαν προτείνει επανειλημένα στο τμήμα που εργαζόμουν, σε 12 άτομα δηλαδή όλο το τμήμα, να πάμε να εργασθούμε στη χώρα τους με πολύ καλές αποδοχές. Αυτό νομίζω ότι λέει πολλά Παράθεση Μοιράσου αυτό το μήνυμα Σύνδεσμος στο μήνυμα Μοιράσου σε άλλες ιστοσελίδες
