Μοτοσυκλετιστές. Μια παράξενη ράτσα στη σύγχρονη εποχή.

[ALX™ 3.016]

Η αποξένωση των ανθρώπων στην σύγχρονη εποχή, είναι γνωστή εδώ και χρόνια. Οι άνθρωποι ζουν μόνοι τους οχυρωμένοι πίσω από τους τοίχους ενός διαμερίσματος. Το ποιος μένει στο διπλανό διαμέρισμα, το τι είναι, τι δουλειά κάνει, ή ακόμα και πως τον λένε, τις περισσότερες φορές είναι άγνωστα. Συναντιέσαι στο ασανσέρ, και δεν λες καλημέρα στον άνθρωπο που βγήκε από την διπλανή πόρτα. Τυχαίνει να ξέρεις το όνομά του, από τη συγκεντρωτική κατάσταση των κοινοχρήστων στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Κι αν ψελλίσεις ένα καλημέρα, θα είναι γιατί ίσως ντρέπεσαι που είσαι άνθρωπος.

Όταν αυτά λοιπόν συμβαίνουν μέσα σε μια πολυκατοικία, φαντάσου τι γίνεται έξω από αυτή. Οι δημόσιες σχέσεις είναι μόνο στη δουλειά σου, οι οποίες κι αυτές, σταματάνε ακαριαία την στιγμή που θα χτυπήσεις "έξοδος" στην κάρτα σου. Από εκείνη την ώρα, ξεκινά πάλι η απομόνωση και η αποξένωση.

Αλήθεια, τι θα έκανε δυο άγνωστους ανθρώπους που συναντήθηκαν κάπου τυχαία, να μιλήσουν? Να επικοινωνήσουν?

Το έχω ζήσει σε κάποιες περιπτώσεις. Ήταν συνήθως μετά από κανέναν μεγάλο σεισμό, όταν όλοι έχουν βγει στο δρόμο. Εκεί έτυχε να μου μιλήσουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας που δεν το είχαν κάνει ποτέ πριν. Έπρεπε δηλαδή να γίνει σεισμός για να σου μιλήσουν κάποιοι!

Τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί για να σου μιλήσει ένας ξένος? Να σου πιάσει κουβέντα, να σου μιλήσει εγκάρδια κι όχι απλά να σε ρωτήσει από που πάνε για Αράχωβα.

Είσαι με το αυτοκίνητό σου σταματημένος σε ένα πάρκινγκ στην εθνική οδό. Πιστεύεις ότι αυτοί που ήταν ήδη εκεί πριν από σένα, ή αυτοί που θα έρθουν μετά από σένα, θα έρθουν να σου μιλήσουν? Θα σου πιάσουν κουβέντα για κάτι? Πολύ δύσκολα. Κι αν συμβεί αυτό, μόνο για καμιά πληροφορία θα είναι.

Έτσι είναι η ζωή πια. Έχει χαθεί η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Όλοι σε κοιτάνε καχύποπτα και αποφεύγουν ακόμα και να συναντήσουν τα μάτια τους το βλέμμα σου.

Όμως εν μέσω αυτής της αποξένωσης των ανθρώπων, υπάρχει κάτι που ακόμα είναι ανθρώπινο. Μια ράτσα ανθρώπων οι οποίοι όπου συναντηθούν, τις περισσότερες φορές θα μιλήσουν, θα πιάσουν κουβέντα, κι ίσως γίνουν και φίλοι.

Δυο τρεις άγνωστοι στο δρόμο.

Κι αυτοί θα είναι μοτοσυκλετιστές. Είναι η "παράξενη" ράτσα των ανθρώπων, που δεν την δεσμεύει σύνορο και χρώμα επιδερμίδας για να μιλήσει σε έναν συνάνθρωπο. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που ακόμα και στις μέρες μας, δεν φοβούνται να μιλήσουν σε έναν ξένο που θα συναντήσουν κάπου, λες και οι μοτοσυκλέτες τους είναι ο μαγνήτης που θα έλξει αυτούς τους ανθρώπους.

Θα έρθουν κοντά και θα πιάσουν κουβέντα. Θα μιλήσουν για τις μοτοσυκλέτες τους, τα ταξίδια τους, και όλα όσα θα μπορούσαν να συζητήσουν δύο άνθρωποι. Και όλα αυτά θα γίνονται εγκάρδια, με ένα ανθρώπινο χαμόγελο, χωρίς να βλέπεις πίσω από τα μάτια τους την καχυποψία.

Πιθανότατα θα ανταλλάξουν και τηλέφωνα και ίσως βρεθούν ξανά σε μια βόλτα. Ίσως δημιουργηθεί και μια μεγάλη φιλία...ποιος ξέρει?

Η μοτοσυκλέτα ενώνει τους ανθρώπους. Ίσως γιατί έχει αυτή την αίσθηση της ελευθερίας, η οποία δεν εγκλωβίζεται πίσω από τοίχους, παράθυρα και λαμαρίνες. Ίσως γιατί οι άνθρωποι που καβαλάνε μοτοσυκλέτες, έχουν διαφορετική άποψη για τη ζωή. Ίσως γιατί ο κίνδυνος που διατρέχουν κάθε μέρα, τους έχει κάνει να καταλάβουν πόσο μικρή και σύντομη είναι αυτή η ζωή για να αποξενώνεσαι και να μην επικοινωνείς με άλλους ανθρώπους, πλην των συγγενών και γνωστών σου ανθρώπων.

Ίσως επειδή είσαι πιο άνθρωπος από τους άλλους ανθρώπους. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό και ουτοπικό. Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε κιόλας. Αλλά έτσι είναι. Είμαστε πιο άνθρωποι από τους άλλους ανθρώπους (με την καλή έννοια) χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τους υπόλοιπους. Απλά οι υπόλοιποι άνθρωποι, έχουν επιλέξει την αποξένωση και απομόνωση πίσω από τοίχους, παράθυρα και λαμαρίνες.

Πόσες φορές αλήθεια έχετε δει να μαζεύονται 10 αυτοκίνητα μαζί να πάνε μια βόλτα στην ύπαιθρο? Να ευχαριστηθούν την διαδρομή και την επικοινωνία τους με τους άλλους ανθρώπους?

Οι μοτοσυκλετιστές, ρίχνουν μια ιδέα για βόλτα μέσα σε ένα φόρουμ, και βλέπεις να εμφανίζονται στη βόλτα, πρόσωπα άγνωστα, χωρίς να ξέρουν κανέναν κι όμως να περνάνε υπέροχα κάνοντας νέες γνωριμίες και φιλίες!

Μήπως είμαι πολύ ρομαντικός και τα βλέπω έτσι αυτά τα πράγματα?

[kyko 72]

οπως τα λες ειναι τα πραγματα ρε πατριδα....

υγ:αντε ξεκουνα κ συ λοιπον κ ανεβα καπου στα μισα να παμε καμμια βολτα

[strada 49]

ω ρε γαμωτο συγκινηθηκα...

και το εχω δει κι εδω που ειμαι στο america!!!

για τους μοτοσυκλετιστες εννοω, γιατι οι ανθρωποι εδω εχουν καλυτερες σχεσεις με τους γειτονες τους απ 'οτι ελλαδα εμεις! τουλαχιστον λενε καλημερα παντου και παντα!

Τροποποιήθηκε Μάρτιος 6 , 2010 από τον strada

[ALX™ 3.016]

για τους μοτοσυκλετιστες εννοω, γιατι οι ανθρωποι εδω εχουν καλυτερες σχεσεις με τους γειτονες τους απ 'οτι ελλαδα εμεις! τουλαχιστον λενε καλημερα παντου και παντα!

Ναι ε? :( Ακόμα και η Αμερική είναι καλύτερη πια σε αυτό το κομμάτι. Που είναι η Ελλάδα της γειτονιάς? :(

[BLOODY64 522]

δε διαφωνω,δυστηχως ετσι ειναι η κατασταση,πλεον φοβαται ο κοσμος να κανει νεες επαφες -γνωριμιες γιατι δεν ξερεις τι τρελα κουβαλαει ο καθενας.

να φερω ενα παραδειγμα,εδω και 2 χρονια τυχαινει καποια απογευματα συναντιομαστε πηγαινοντας για δουλεια,με ενα gsxr 1000,

πιασαμε κουβεντα στο φαναρι,απο τοτε καθε φορα που τυχαια συναντιομασταν,παντα μιλαγαμε,καμια φορα πηγαιναμε και μεχρι τα διοδια να τα ξεκαπνισουμε και γυρναγαμε,τελικα ειδαμε ο ενας την φατσα του αλλου χωρις κρανος μετα απο 2 σχεδον χρονια,πραγματικα ηταν λες και ειμασταν

φιλοι απο χρονια

[kalimera8764 1.984]

Εγω θα διαφωνισω λιγακι... Εγω μεγαλωσα στην Καρδιτσα, που ειναι μια μικρη πολη και γενικα ειδικα οταν ημουνα μικρος υπηρχε πολυ καλη σχεση με τους γειτονες στην πολυκατοικια και δεν ηταν μεμονωμενη περιπτωση. Δηλαδη γινοντουσαν επισκεψεις απο το ενα διαμερισμα σε αλλα, και η διπλανη μας ερχοταν καθε πρωι να μας ξυπνησει (εμενα και την αδερφη μου), να μας ντυσει κτλ, οταν η μανα μου δεν μπορουσε λογο δουλειας. Πολυ συχνα επιανα τον εαυτο μου να πιανει κουβεντα σε αγνωστους ειτε στο σουπερ μαρκετ, ειτε στο δρομο, οταν πχ περιμεναμε καποιον στο ιδιο σημειο.

Ολο αυτο μου εχει μεινει μεχρι και τωρα σαν φοιτητης στη Θεσσαλονικη. Ειμαι ο μονος που μιλαω με τους υπολοιπους ενοικους στην πολυκατοικια, ενω απο οτι βλεπω οι υπολοιποι απλα δεν ανταλλασουν κουβεντα μεταξυ τους, οπως τα λες...

Οπως λεει και ο Bloody ποτε δεν ξερεις τι τρελα κουβαλαει ο καθενας, αλλα πολλες φορες αυτο ειναι το ωραιο. Ειτε ειναι ο παππους που σου λεει για τα ταξιδια που εκανε παλια στη γερμανια, ειτε μια σπιτονοικοκυρα που καθοταν στο μπαλκονι του ισογειου και της επιασες κουβεντα απο το δρομο και σου λεει τα παραπονα για τα παρκαρισμενα αυτοκινητα και τα προβληματα που περιμενε να εχει με τους αλλοδαπους ενοικιαστες και τελικα δεν ειχε (ηταν λιγο ρατσιστρια...), ειτε η κοπελα που γνωρισες στο αστικο και καταληξατε να πατε για καφε μετα απο 3 στασεις

Τελος, αυτο που θελω να πω ειναι οτι δεν θα πρεπει να φοβομαστε να ανοιξουμε το στομα μας σε ξενους ανθρωπους. Σε πολλους μπορει να τους φανει περιεργο και να μην μας μιλησουν, να μην, να μην... Θα νιωσουμε ασχημα εκεινη τη στιγμη. Ε, και; Θα περασει. Θα υπαρξουν ομως φορες που θα μας βγει σε καλο. Ολο και κατι καινουριο θα ακουσουμε και κατι καλο μπορει να βγει απο ολη αυτη την τυχαια, μικρη γνωριμια.

Αυτη ειναι η αποψη μου βεβαια, που περασα την περισσοτερη ζωη μου σε μια πολη της επαρχιας. Ισως στην Αθηνα τα πραγματα να ειναι πολυ διαφορετικα... Εχω πολλα χρονια να παω:P

[Niar 309]

Θα συμφωνησω απολυτα απολυτα Αλεξ, αν και εδω που μενω ειναι ενα στενο και αδιεξοδος και ετσι γνωριζομαι με τους περισσοτερους απο την γειτονια και μιλαμε, μαλιστα και πιο παλια που ηταν ακριβος απεναντι το γκαραζ για τους ντελιβεραδες της Pizza Hut απο το σπιτι μου, εγω και ο κολλητος που μενει στην απεναντι πολυκατοικια(οταν ειμασταν καπου 8 χρονων) πηγαιναμε και παιζαμε μπαλα μαζι τους(ποσα τζαμια εχουμε διαλησει ).Επισης οτι υπαρχει αλλος δεσμος αναμεσα στου μοτοσυκλετιστες ισχιει,γιατι αμα πετιχω για παραδειγμα εναν αλλο μηχανοβιο στο βουνο ξερω πως αυτος ο ανθρωπος δεν εχει την μηχανη μονο για την δουλεια αλλα γουσταρει την μηχανη πραγματα. Θυμαμαι ενα σκηνικο στο βουνο(ασφαλτινη διαδρομη) με εναν φιλο μου,ειχαμε αραξει σε ενα σημειο που παμε παντα και περνανε 3 μηχανες και μας χαιρετανε,μετα απο κανα 10λεπτο τους ειδαμε να κατηφορηζουν το βουνο και μετα απο 5 λεπτα αρχησαμε και εμεις,μετα απο 2-3 λεπτα τους πετιχαμε να καθονται σε ενα σημειο οπου ο ενας εκανε μακροβουτη στον δρομο για να μας κανει σημα να αραξουμε ολοι μαζι, δεν τους ειχαμε δει ποτε ξανα αλλα κιομος μιλαγαμε λες και γνωριζομασταν πολλα χρονια, μεχρι που περασε η ωρα και κατηφορησαμε εγω και ο φιλος μου και αφου αλλαφαμε τηλεφωνα για να κανονισουμε ολοι μαζι βολτα.

[HLIAS 7.581]

εχεις δικιο λες και ειμαστε διαφορετικη κατηγορια ανθρωπων,(που δεν ειμαστε), ισως ειναι γιατι εχουμε κατι κοινο που μας ενωνει..

την μο/τα!!!

ισως παλι γιατι ολοι γνωριζουμε τον κινδυνο που εχει αυτο το ΄΄χομπι΄΄-παθος-μανια.

οι περισσοτεροι δεν εχουν κατι κοινο το μονο κοινο ειναι η οικογενια τους μονο....

πως πχ ολοι μεσα στην οικογενια ειναι χαμογελαστοι μεταξυ τους,, λενε καλημερα και αλλα..; ειναι γιατι εχουν κατι που τους ενωνει, γι αυτο μιλαμε στον αγνωστο που πετυχαμε στον δρομο ή στην πιστα...

Ετσι και εμεις εχουμε κατι που μας ενωνει ενω πχ ο γειτονας με τον αλλο γειτονα δεν εχουν κατι κοινο...ή απλα δεν θελουν να εχουν.

[BlackmanGR 528]

Ναι ε? :( Ακόμα και η Αμερική είναι καλύτερη πια σε αυτό το κομμάτι. Που είναι η Ελλάδα της γειτονιάς? :(

Δεν ξερω τι παιζει εντος Αθηνα αλλα στα προαστια που μενω εγω (Παλληνη) μεχρι πριν μερικα χρονια ημασταν χωριο και γνωριζομαστε πανω κατω ολοι... Δεν υπαρχει πιθανοτητα να βγω βολτα και να μην πιασω κουβεντα με καμια 10αρια ατομα.

Οσο για το σεντονι σου που εγραψες ALX μια λεξη μπορει να χαρακτηρισει την μοτοσυκλετα... ΜΑΓΕΙΑ:D

[Mr. D 33]

Ετσι οπως τα λεσ ειναι ...υπαρχει κατι τιο διαφορετικο, μασ ενωνει ενα κοινο παθος...

Σε αυτη την κατηγοτια θα προσθεσω και μια αλλη ομαδα ανθρωπων με τοα ιδια χαρακτηριστικα..

Τους Ιστιοπλοαδες

το κοινο μας χαρακτιριστικο ειναι οτι ζουμε για την διαδρομη και οχι για τον προορισμο...

[Glacius 1]

Αυτο με τους γειτονες ρε παιδια,δεν ξερω πραγματικα τι παιζει.Μερικες φορες ειπα καλημερα σε κατι γειτονες κ ηταν μουντρουχοι.Οποτε ειπα ποιος ο λογος να μιλαω σε ενα τετοιο ατομο?

Επισης εχει χαθει πλεον η εννοια "γειτονια"...Παλια κατεβαιναμε κατω στο στενακι κ μαζευομασταν 10 πιτσιρικια κ παιζαμε Γερμανικο,κρυφτο κ γυρναγαμε ολο τον Πειραια κ Σαλαμυκονο με τα ποδηλατα μας.

[yamahito 515]

εχεις δικιο λες και ειμαστε διαφορετικη κατηγορια ανθρωπων,(που δεν ειμαστε), ισως ειναι γιατι εχουμε κατι κοινο που μας ενωνει..

την μο/τα!!!

ισως παλι γιατι ολοι γνωριζουμε τον κινδυνο που εχει αυτο το ΄΄χομπι΄΄-παθος-μανια.

οι περισσοτεροι δεν εχουν κατι κοινο το μονο κοινο ειναι η οικογενια τους μονο....

πως πχ ολοι μεσα στην οικογενια ειναι χαμογελαστοι μεταξυ τους,, λενε καλημερα και αλλα..; ειναι γιατι εχουν κατι που τους ενωνει, γι αυτο μιλαμε στον αγνωστο που πετυχαμε στον δρομο ή στην πιστα...

Ετσι και εμεις εχουμε κατι που μας ενωνει ενω πχ ο γειτονας με τον αλλο γειτονα δεν εχουν κατι κοινο...ή απλα δεν θελουν να εχουν.

σωστα γιατι δυο μηχανοβιοι που δε γνωριζονται μεταξυ τους[αν δεν ειναι πανω σε μηχανη]

αλλα σε ασανσερ, αμαξι κλπ..συνηθως δε θα φερθουν διαφορετικα απο τους υπολοιπους

και γενικοτερα οταν υπαρχει κατι κοινο υπαρχει αλληλεγγυη

οικογενεια, γυναικεια αλληλεγγυη, μηχανη, ο καπνιστης που ζητα τσιγαρο απο αλλον

συναδελφικη αλληλεγγυη κλπ

άρα κυριως το κοινο σημειο, ενδιαφερον ειναι που ενωνει

αν δεν υπαρχει/φαινεται...δυσκολα θα μιλησει καποιος σ αγνωστο

τωρα αν ειναι οι μηχανοβιοι πιο ανοιχτοκαρδοι ή οχι δεν ξερω

αλλα μεταξυ τους είναι αρκετα

[Smias 2.708]

Αλεξ δεν εχεις κι αδικο , στη γειτονια μου ενταξει λεμε μια καλημερα-μια κουβεντα με τον διπλανο αλλα σε γενικες γραμμες μια αποξενωση υπαρχει .

Οσον αφορα τους μοτοσυκλετιστες μια κουβεντα την αρχιζουμε πιο ευκολα , μου εχει πολλες φορες αυτο , να ειμαι καπου στο δρομο και να πιασοω τη παρλα με καποιον να μιλαμε μια ωρα για τα μηχανακια μας και να μη ξεω καν ονομα! Θυμαμαι το καλοκαιρι του '08 που πηγαινα για 5ημερο στο εξωτικο Αιγιο και κανοντας σταση για τσιγαρο στα διοδια μετα τη Κορινθο ηταν ενα παιδι με ενα Husky 610sm , πρεπει να μιλαγαμε δε ξερω κι εγω ποση ωρα , καναμε τη διαδρομη μαζι μεχρι το Αιγιο ( πηγαινε Βονιτσα ο συναδελφος ψηλοφτερος) , καναμε σταση για βενζινη και δωστου παλι μπλα-μπλα! Δε γνωριζομασταν αλλα καναμε τη διαδρομη μαζι λες και πηγαινα μαζι με τον κολητο μου!

Πιστευω οτι οι μοτοσυκλετιστες ειμαστε πιο δεμενοι σε σχεση με αλλους , τη κουβεντα τη πιανουμε πιο ευκολα μεταξυ μας !

[moto99 1.437]

<< Μήπως είμαι πολύ ρομαντικός και τα βλέπω έτσι αυτά τα πράγματα? >>

ALX: Πιστεύω οτι δεν είναι θέμα ρομαντισμού για να βλέπεις έτσι τα πράγματα, απλώς είναι η υπερβολική αγάπη και τρέλα πού έχεις για την μοτοσυκλέτα.

Αυτό κατάλαβα απο το σεντόνι που μας άπλωσες. Τώρα εάν είσαι ρομαντικός "η όχι δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω.

Επίσης ξέρω αρκετούς Ι.Χήδες οι οποίοι μέχρι και πρόσφατα( ήμουν και εγώ εκεί) με το καλημέρα έτοιμη η μονοήμερη με( παιδιά-σκυλιά-γατιά-ψησταριές κ.ά )βεβαίως-βεβαίως ολα αυτά πριν την κρίση.

Το ότι είναι πιό εύκολη και πιό ευέλικτη η παρέα με μοτό παρά με Ι.Χ.,σε αυτό συμφωνώ,αλλά μέχρι εκεί.

Επικοινωνία είναι να το έχεις μέσα σου και να το εκφράζεις,άμα δεν το έχεις χέστα.

Ολοι και όλα είναι και θα είναι μια ζωή ξένα γύρω σου.

Πάντα φιλικά και είναι μόνο η γνώμη μου.

___________________________________________________________________________________________________________________________

Καλό Πάσχα

[black_hawk 573]

..Ήταν συνήθως μετά από κανέναν μεγάλο σεισμό, όταν όλοι έχουν βγει στο δρόμο. Εκεί έτυχε να μου μιλήσουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας που δεν το είχαν κάνει ποτέ πριν. Έπρεπε δηλαδή να γίνει σεισμός για να σου μιλήσουν κάποιοι!..

..ο κίνδυνος που διατρέχουν κάθε μέρα, τους έχει κάνει να καταλάβουν πόσο μικρή και σύντομη είναι αυτή η ζωή για να αποξενώνεσαι..

Το κοινο σημειο..

[Al_Bandy 2.780]

για σου ρε ψηλε

και μην ανησηχεις δεν ειμαστε εμεις παραξενοι οι αλλοι ειναι :)