Αναζήτηση στην κοινότητα

Καλημέρα/καλησπέρα σε όλους μας. Πριν αρχίσετε τα σχόλια (θετικά και αρνητικά, αλήτες), να υπενθυμίσω πως το υποφόρουμ «Οδήγηση / Τεχνικές» είναι εκ προοιμίου ένας δύσκολος χώρος για να αναρτήσεις κείμενα. Αφενός μπορούν άνετα να παρεξηγηθούν (πόσο μάλλον όταν μιλάμε για Έλληνες που δύσκολα δέχονται συμβουλές επί προσωπικού), αφετέρου εμπεριέχουν υψηλότατο ρίσκο γιατί αν διαβαστούν λάθος (με άλλα λόγια αν βγουν λάθος συμπεράσματα), ίσως κάποιοι αναγνώστες θεωρήσουν πως το κείμενο τους οδήγησε σε λάθος χρήση της μοτοσυκλέτας και κατ' επέκταση σε ατύχημα. Συνεπώς, οφείλω να ξεκαθαρίσω πως το κείμενο που θα ακολουθήσει, δεν συμπεριλαμβάνει αξιώματα που ακολουθούνται τυφλά χωρίς κρίση και σκέψη. Σαφέστατα επιδέχονται και διορθώσεις και την απόρριψή σας. Αυτά που θα διαβάσετε περιγράφουν την δική μου «City Riding Bible», με τα θαύματα και τις αμαρτίες της, με τις αγαθοεργίες, τον παράδεισο και την κόλαση μαζί. Δεν επιζητώ να τα ακολουθήσετε, πόσο μάλλον να μου ζητήσετε ευθύνες.Αν τα ακολουθήσετε, κάντε το με δική σας ευθύνη! Επιζητώ όμως την καλή σας διάθεση, τόσο για να διαβάσετε τις κουβέντες μου με θετική σκέψη και ταυτόχρονα να μπείτε σε διαδικασία διαλόγου, που θα βοηθήσει όλους μας στο να γίνουμε καλύτεροι στο δρόμο. Και μάλιστα στις διαδρομές που κάνουμε στο 70% των μετακινήσεών μας (που λόγω κρίσης ίσως να είναι ακόμα μεγαλύτερο ως ποσοστό) Και πριν μπω στο θέμα, οφείλω να ξεκαθαρίσω πως ούτε άγιος είμαι, ούτε απολύτως νομοταγής, ούτε γράφω για να σας το παίξω μέγας διδάσκαλος και guru!!! Ίσα ίσα. Οδηγώ 2κυκλα σε δημόσιους δρόμους εδώ και μια 25ετία (σχεδόν), χωρίς στάση, χωρίς περιορισμούς. Αυτά τα 25 χρόνια έχουν αφήσει και σημάδια στο σώμα μου, ανεξίτηλα, να μου θυμίζουν (βιαίως) πως κάποιες φορές τα λάθη περνάνε στο ντούκου, κάποιες άλλες μας ακουμπούν και κάποιες άλλες μας χαράζουν βαθιά την ψυχή και το μυαλό, πέρα από το σώμα. Και το ίδιο ακουμπούν και όσους μας αγαπούν και μας στηρίζουν στο κρεβάτι του πόνου. Ευτυχώς για μένα, τα λάθη της τελευταίας κλάσης, φρέναραν στο επίπεδο του χειρουργείου και όχι του...γραφείου κηδειών. Ίσως να ήμουν τυχερός, ίσως βοήθησε η χρόνια τριβή μου με το άθλημα. Σε εποχές που το internet ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας, που η ύπαρξη forum ή διαδικτυακών φίλων που δεν ξέρεις φατσικά αλλά σε βοηθούν από την άλλη άκρη του χάρτη, τα πράγματα ήταν δύσκολα. Και μάθαινες «the hard way». Τόσο γιατί οι έμπειροι ήταν λίγοι και «κλειστοί χαρακτήρες», όσο και γιατί ο πειραματισμός και το δεδομένο (εκ προοιμίου) ρίσκο της δίκυκλης αυτοκίνησης, έφερναν ατυχήματα. Τέλος πάντων. Μακρηγορώ, σας κουράζω άδικα. Πάμε στην ουσία? Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός Με απλά λόγια, ας (ξαν)ακούσουμε τα λόγια τα βαρετά αλλά απολύτως απαραίτητα. Τι χρειαζόμαστε για να είναι τελειότερη και ασφαλέστερη η οδήγησή μας? Χρειαζόμαστε το μυαλό μας να είναι εστιασμένο στο υψηλότερο δυνατό ποσοστό στην δουλειά αυτή: την οδήγηση. Θέλουμε η επεξεργαστική ισχύς του εγκεφάλου και η ram του, να παίζουν μόνο εκεί. Όπως στην εργασία μας μια κλήση του κινητού, μια ωραία συνάδελφος, μια Akrapovic που περνά στο δρόμο, τραβούν πόρους του συστήματος και δε μας αφήνουν να δουλέψουμε σωστά, έτσι και στην οδήγηση, όσο λιγότερα τραβούν πόρους, τόσο καλύτερα. Η πραγματική αναβάθμιση σε anavatis moto ver.2.1 θα έρθει με κάποιο εξειδικευμένο σχολείο. Μέχρι την στιγμή της αναβάθμισης, ας δούμε πως η ver.1.8 θα δουλέψει καλύτερα, ταχύτερα και με λιγότερο lag. Μοτοσυκλέτα σε όσο το δυνατόν καλύτερη κατάσταση. Τουλάχιστον καλή σε λεπτομέρειες. Και τσεκαρισμένη από εμάς σε περιφερειακά. Ένα service ανά έτος ή 1.5 χρόνο, καλό κάνει. Τα έμπειρα μάτια (και χέρια) του μάστορα, θα προλάβουν ασθένειες. Ελέγχουμε όμως ανά βδομάδα τις πιέσεις στα λάστιχά μας, το γρασάρισμα/κατάσταση της αλυσίδας μας, τα τακάκια μας (ανά μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα), διαρροές σε μέρη του δικύκλου μας. Αν κάποιο τμήμα πάσχει (πχ λάστιχα), φροντίζουμε να προσαρμόσουμε τον ρυθμό μας στα νέα δεδομένα. Αν διορθώνεται άμεσα (πχ πιέσεις στα λάστιχα), το διορθώνουμε και άμεσα. Αν όχι, το προγραμματίζουμε προς διόρθωση. Και κάτι τελευταίο, που το έχω δει άπειρες φορές. Το πεντάλ του πίσω φρένου ρυθμίζεται, στο 90% των μοτοσυκλετών. Καθίστε στο μηχανάκι, πατώντας το αριστερό πόδι στο έδαφος. Το δεξί πόδι να αγκαλιάζει κανονικά το ρεζερβουάρ και η μύτη της μπότας στην περιοχή του πεντάλ. Αν χρειάζεται να ανασηκώσουμε το πόδι για να πατήσουμε το πεντάλ, είναι λάθος. Πρέπει η γωνία του πέλματος/αστραγάλου να είναι απολύτως φυσιολογική και ξεκούραστη και το πόδι ετοιμοπόλεμο για φρενάρισμα με κίνηση μόνο προς τα κάτω. Αν δεν είναι ρυθμίστε το. Τα ms καθυστέρησης σε κατάσταση πανικού θα οδηγήσουν σε πρόβλημα. Κλείνει η παρένθεση. Αναβάτης άριστα προετοιμασμένος για να αντιμετωπίσει την οδήγηση υπό τις δεδομένες συνθήκες καιρού της περιοχής που θα κινηθούμε. Καθαρά ρούχα, καθαρή ζελατίνα κράνους, καθαρές επενδύσεις και ρούχα που μας προστατεύουν από κρύο, ζέστη, βροχή, αέρα. Αν το σώμα αναζητά χρήση της εσωτερικής ενέργειάς του για να ζεσταθεί/δροσιστεί κοκ, χάνουμε την προσοχή μας από το δρόμο. Που εντός πόλης είναι μοιραία. Ο περιφερειακός ηλεκτρονικός εξοπλισμός του αναβάτη (κινητό, gps) πρέπει να μας επηρεάζουν το λιγότερο δυνατό. Η χρήση κινητού απαραίτητα να γίνεται με τη χρήση BlueTooth και εύκολη πρόσβαση για την απάντηση (ή και αυτόματη απάντηση) και σαφέστατα μειώνουμε τον ρυθμό μας όταν απαντάμε. Καλό είναι οι κλήσεις να είναι μικρές και οι απολύτως απαραίτητες. Τα δε GPS καλό είναι να τοποθετούνται σε θέση που βρίσκεται κοντά στα όργανα της μοτοσυκλέτας για εύκολο έλεγχο χωρίς να αποσπάται η προσοχή μας. Πάμε στην ουσία? Σας κούρασα ήδη θαρρώ.... Εμείς και οι άλλοι! Είμαστε κουρασμένοι/τσαντισμένοι/στεναχωρημένοι? Θα οδηγήσουμε με σαφώς μειωμένο ρυθμό, θα ακολουθήσουμε κεντρικότερους δρόμους (με λιγότερες κάθετες διασταυρώσεις και κυρίως Stop) και θα αποφύγουμε να κυνηγήσουμε τον χρόνο. Η επιβίωσή μας και η επιστροφή μας στην έδρα μας είναι ο νο1 στόχος μας αν τα υπόλοιπα είναι χάλια για εμάς (πονοκέφαλος, οικονομικό πρόβλημα, χωρισμός, ασθένεια κοκ). Το να μην πάμε πιο αργά, απλά θα αυξήσει την λίστα των προβλημάτων με +1 (τουλάχιστον) πρόβλημα. Υπάρχει λόγος? Είμαστε εντελώς φρέσκοι αναβάτες? Αποφεύγουμε την κίνηση στο κέντρο της πόλης. Ξεκινάμε να κάνουμε μερικά (αρκετά) χιλιόμετρα διαδρομών περιφερειακά της πόλης. Ξεκινάμε σε αλάνες, σε πάρκινγκ, σε ήρεμους δρόμους με ορατότητα και λίγα οχήματα/πεζούς. Όσο αυξάνεται η εμπειρία μας (φαίνεται άμεσα και από το σφίξιμό μας στο τιμόνι, στη σταθερότητα της μοτοσυκλέτας μας σε ευθεία και καμπές), τόσο πλησιάζουμε το κέντρο. Άπειρος αναβάτης, με το όχημά του ανάμεσα σε δεκάδες άλλα οχήματα, που κινούνται με διαφορετικούς ρυθμούς, με πεζούς που νομίζουν πως είναι ο νέος batman και γιαγιάδες ninja, δημιουργεί τόσο άγχος στον νέο αναβάτη που θα κάνει λάθη. Όσο σβέλτα κι αν κινούμαστε (ή νομίζουμε πως κινούμαστε), οφείλουμε να θυμόμαστε πως: οδηγούμε με τον δικό μας ρυθμό, δεν επηρεαζόμαστε από τους άλλους δίπλα μας «ανοίγματα» εντός πόλης έχουν υψηλότατο ρίσκο (για εμάς, τον διπλανό μας και κάθε όχημα ή πεζό στην περιοχή μας) πάντα θα υπάρχει η πιθανότητα ο «άλλος» αναβάτης να είναι γρηγορότερος (ή πιο παλαβός) από εμάς, ακόμα και αν καβαλάει πιο αργό μηχανάκι) Μπήκα στο κέντρο. Τώρα τι? Όχι αγαπητέ. Δεν μπήκαμε στο κέντρο. Μόλις μπήκαμε στην περιοχή που ζουν και οδηγούν τρελοί, τυφλοί, μεθυσμένοι, βλάκες και άχρηστοι, με αυτοκτονικές διαθέσεις και με συγκοινωνούντα ποσοστά όλων των παραπάνω! Όποιος κι αν είναι ο ρυθμός μας, όσο και εξασφαλισμένη αν είναι η πορεία μας, ο ταξιτζής στη γωνία δε μας έχει δει. Ο κυρία στο smartάκι μιλάει στο κινητό και δε μας έχει ακούσει. Η γιαγιά νομίζει πως ο ρυθμός μας είναι ισοδύναμος με το περπάτημά της και θα περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ο νεαρός με το φτιαγμένο Gti είναι βλάκας και θα σφάξει το stop γιατί έχασε το φρενάρισμα στην Κ6. Ο παππούς με το Avensis έχει πιει και είναι έτοιμος να αυτοκτονήσει. Ναι. ΟΚ. Τίποτα δεν έγινε τελικά. Ο ταξιτζής μας είδε και η κυρία έκλεισε το κινητό πριν φτάσουμε δίπλα της. Η γιαγιά δεν πέρασε γιατί της έπεσε η σακούλα από το supermarket και ο γλήγορος με το Gti κατάφερε το φρενάρισμα, έστω και στο παρά 5. Ο παππούς όμως δεν ήταν μεθυσμένος, αλλά τα πατομπούκαλα του έδιναν αντίστοιχη προσομοίωση και ευτυχώς είναι ήδη παρελθόν. Ευτυχώς. Όλοι οι παραπάνω ήταν οι «συγνώμη, δε σε είδα» των προηγούμενων 200 μέτρων απόστασης αν οι τελικές συνθήκες ήταν άλλες. Στα επόμενα 15000 μέτρα, θα είμαστε τυχεροί? Αν τους αντιμετωπίσουμε ως a priori αντιπάλους/επίδοξους θύτες με θύματα τους εμάς, θα τα καταφέρουμε και σήμερα! Υπάρχουν κανόνες/στεγανά? Σαφώς και υπάρχουν. Όχι απόλυτοι ως κανόνες/αξιώματα, αλλά ικανοί να μας βοηθήσουν τις περισσότερες φορές. Ας δούμε μερικούς, διανθισμένους με ελαφρύ σχολιασμό. Η θέση μας στο δρόμο καλό είναι να βρίσκεται στην μέση της οδού (όσο είναι εφικτό). Στην πραγματικότητα, αν ο δρόμος μας είναι μονόδρομος, η κίνησή μας θα αφήνει ως ίχνος ένα αργόσυρτο S ώστε κάθε κάθετη διασταύρωση να μας βρίσκει στο απομακρυσμένο σημείο της γωνίας ως προς την είσοδο του «σφάχτη». Πάντα υποψιασμένους για την πιθανότητα «σφαξίματος», πάντα ετοιμοπόλεμους, αλλά μακριά από τα βλήματα. Πίσω από άλλα οχήματα, δεν καθόμαστε στο μέσο του προφυλακτήρα του μπροστινού μας. Αν φρενάρει απότομα θα πέσουμε πάνω του. Και αν προλάβουμε είναι πιθανό να κάνουμε το τυράκι στο σάντουιτς του μπροστινού μας με τον πίσω μας που δεν πρόλαβε να φρενάρει! Αν ο εμπρός μας θέλει να αποφύγει γούβα/αντικείμενο θα προσπαθήσει να το περάσει κάτω από το αυτοκίνητό του. Δηλαδή θα πέσουμε πάνω στην ίδια γούβα ή αντικείμενο που μόλις απέφυγε ο μπροστινός μας. Αν σκάσει το μοτέρ του μπροστινού μας (ή το ψυγείο του κοκ), θα περάσουμε πάνω από τα λάδια του. Οπότε καθόμαστε αριστερά του εμπρός αυτοκινήτου. Στην πραγματικότητα καθόμαστε λίγα μέτρα πίσω, στην ευθεία του αριστερού εξωτερικού καθρέπτη του για να φαινόμαστε και από τον μεσαίο και από τον αριστερό καθρέπτη του. Και τονίζω τον αριστερό, διότι αν ο οδηγός κοιτάξει εξωτερικό καθρέπτη, αυτός θα είναι πρώτα ο αριστερός. Και αν φρενάρει, με ελάχιστο κόπο θα βρεθούμε στο πλάι του. Μόνη δυσκολία είναι αν ο μπροστινός μας στρίψει αριστερά για παρκάρισμα ή αλλαγή πορείας. Με λίγη ψυχραιμία το βολεύουμε. Με σωστή οπτική (βλέπε παρακάτω στο κείμενο) θα έχουμε «δει» τον ελιγμό πριν καν συμβεί! Κάνουμε την καλύτερη όραση λόγω θέσης οδήγησης της μοτοσυκλέτας μας, σύμμαχο. Η μοτοσυκλέτα μας μπορεί να μην έχει λαμαρίνες και παθητική ασφάλεια, αλλά αυτό βοηθά την ενεργητική της/μας ασφάλεια. Γιατί έχουμε κυρίως αυξημένη περιφερειακή όραση. Την οποία οφείλουμε να εκμεταλλευτούμε. Δηλαδή να βλέπουμε (ακόμα και μέσα από τα παρμπριζ των οχημάτων γύρω μας) τουλάχιστον δύο ή τρία οχήματα μπροστά μας, να μπορούμε να προβλέψουμε κινήσεις άλλων οχημάτων (παραπλεύρως της πορείας μας) που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πρόβλημα στην δική μας πορεία. Γιαυτό και αποφεύγουμε να κινούμαστε πίσω από βανάκια/φορτηγάκια/λεωφορεία (βλέπουμε λιγότερα, μας βλέπουν δυσκολότερα). Απαραίτητα έχουμε καλορυθμισμένους τους καθρέπτες μας. Αλλά ΔΕΝ στηριζόμαστε μόνο σε αυτούς, γιατί είναι πιθανό κάποιο όχημα να κινείται γρηγορότερα σε κάποια νεκρή οπτικά γωνία πίσω μας. Ένα στιγμιαίο κοίταγμα πίσω, πάνω από τον ώμο μας, είναι αρκετό ως συμπληρωματικό στοιχείο και αθροιστικά μας βοηθά πάρα πολύ. Σε πορεία, από την άλλη, κοιτάμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα τους καθρέπτες μας, ώστε να έχουμε ένδειξη ύπαρξης οχημάτων πίσω μας και πιθανότατα και του ρυθμού κίνησής τους! Αν θέλουμε να κάνουμε «σφήνα», φροντίζουμε να είναι επιταγχυνόμενη, αποφεύγοντας την ομόρρυθμη και παράλληλη κίνηση με το όχημα που προσπαθούμε να περάσουμε. Αφενός για να περάσουμε τον εμπρός μας (αυτός ήταν άλλωστε ο αρχικός μας στόχος), αφετέρου για να μη «φράξουμε» κάποιο όχημα που ερχόταν στην αριστερή λωρίδα (πχ) κινούμενο με γρηγορότερο ρυθμό. Η δε σφήνα/προσπέραση, πρέπει να αποφεύγεται αν βλέπουμε πως κατά τη διάρκειά της θα βρισκόμαστε σε διασταύρωση με κάθετο δρόμο. Που σημαίνει πως είναι πολύ πιθανό να βρεθούμε αντιμέτωποι με κάθετο όχημα, του οποίου ο οδηγός θεωρούσε πως προλάβαινε να περάσει πριν έρθει το αυτοκίνητο αλλά δεν είχε καν δει εμάς που προσπερνούσαμε. Το δε πρόβλημα εδώ είναι διπλό. Γιατί έχουμε και τον κάθετο να μας φράζει, δεν έχουμε και διάδρομο προς τα δεξιά επειδή προσπερνάμε ήδη!! Ανατομία.....Ας κοιτάξουμε το δεξί μας χέρι. Στην δεξιά μας παλάμη. Δίπλα στον αντίχειρα έχουμε ένα ικανότατο δακτυλάκι. Όχι στα σεξουαλικά ( ) αλλά στα μοτοσυκλετιστικά μας. Ο δείκτης είναι από τα πλέον σημαντικά βέλη της φαρέτρας μας. Και πρέπει απαραίτητα να βρίσκεται πάνω στην (επίσης ρυθμισμένη) μανέτα του μπροστινού μας φρένου. Στην πόλη όλα κρίνονται σε milliseconds. Ο δείκτης πάνω στη μανέτα, θα βοηθήσει να κερδίσουμε περίπου 1/3 του δευτερολέπτου και μερικά μέτρα απόστασης. Επιπλέον δε, η σταθερή θέση του δείκτη στη μανέτα, μας δίνει ποιοτικότερο, ακριβέστερο και απολύτως ελεγχόμενο φρενάρισμα, με μειωμένη πιθανότητα μπλοκαρίσματος. Θέλουμε κι άλλο επιχείρημα? Α, ναι. Έχουμε και στο αριστερό μας χεράκι, δείκτη. Εκείνος λοιπόν, θα μας βοηθήσει να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας αν δυσκολεύουν τα πράγματα. Πατημένος ο διακόπτης του σινιάλου, να καταλάβει ο απέναντι πως κάτι συμβαίνει, σε συνδυασμό με πάτημα της κόρνας και αυτομάτως μειώνουμε την πιθανότητα ο άλλος να κάνει κουταμάρα. Όχι εγγυημένα, αλλά με υψηλή πιθανότητα. Εννοείται πως τα φώτα μας πρέπει να είναι ενεργοποιημένα πάντα (όχι οι ψείρες) και (καλώς ή κακώς) μια πιο ελεύθερη εξάτμιση ή μια ξερογκαζιά σε πάρα πολλές περιπτώσεις μπορεί να είναι σωτήρια!! Πρέπει να μας βλέπουν και να μας ακούν! Και μια και κοιτάμε το αριστερό μας χέρι. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, σας παρακαλώ, ας πατάμε το διακόπτη των φλας. Που ίσως έχουμε ξεχάσει ενεργοποιημένα, εδώ και αρκετή ώρα. Καλύτερα να είναι άσκοπη αυτή η κίνηση, παρά να νομίζει (όχι άδικα) ο κάθετα σταματημένος οδηγός του Tuareg πως στρίβουμε και πατήσει με δύναμη το δεξί του πόδι στο γκάζι, κάνοντας εμάς και το μηχανάκι μας, ήχο και φως!!! Εντός πόλης, καλό είναι να δουλεύουμε με το σασμάν, ώστε το μοτέρ μας να δουλεύει minimum στο 50% των στροφών κάτω από το peak της μέγιστης ροπής μας. Αν δηλαδή το μοτέρ μας έχει μέγιστη ροπή στις 7500rpm (βλέπουμε τα εργοστασιακά διαγράμματα ή κάποια δυναμομέτρησή μας ή περιοδικού), καλό είναι να μην πέφτει το μοτέρ (σε πορεία) κάτω από τις 3750rpm. ΟΚ. Αν απλά ρολλάρουμε με τον έτερον μας ήμισυ, μπορούμε να χαλαρώσουμε τις συνθήκες. Αλλά εδώ μιλάμε για άλλα πράγματα..... Αποφεύγουμε γενικά να ακολουθούμε το ρεύμα. Να φανταζόμαστε πως ο δρόμος είναι σαν ένα ποτάμι, με τα αυτοκίνητα σα το νερό που ακολουθούν σταθερή ροή και εμείς, ως δίκυκλοι, είμαστε τα ψαράκια που μπορούν να ελιχθούν και να πάνε γρηγορότερα και πιο παιχνιδιάρικα. Αποφεύγουμε να πηγαίνουμε με τον ρυθμό των αυτοκινήτων. Ή γρηγορότερα (συνήθως) ή πιο αργά (τις λιγότερες φορές). Το «κολύμπι» ανάμεσα στα αυτοκίνητα, με ελαφρύ αργόσυρτο ελιγμό ανάμεσα στα αυτοκίνητα, είναι ασφαλέστατο όσο είμαστε προσεκτικοί και ακολουθούμε τους κανόνες της ζούγκλας. Αν «δε το έχουμε» (ψυχολογικά, σωματικά κοκ), ακολουθούμε τα αυτοκίνητα ή πάμε ένα δυο κλικ πιο αργά. Όσο «κολυμπάμε» παρατηρούμε και είμαστε σε εγρήγορση. Ανοιγόμαστε/απομακρυνόμαστε από οχήματα με πολλαπλά χτυπήματα γύρω γύρω (ατζαμής οδηγός που δεν τον ενδιαφέρει αν ξαναχτυπήσει το όχημά του), οχήματα που δεν κινούνται με σταθερή ροή (στραβοτιμονιές, δισταγμοί σε στριμώγματα, ομιλία στο κινητό, πολύ συχνή χρήση φρένων) ή στο εσωτερικό τους υπάρχει δυσκολία (καυγάς, ελεύθερο παιδί που παίζει, κάποιο ζώο -όχι ο οδηγός-, δυνατή μουσική, οθόνη multimedia). Μόνιμο scan στις συνθήκες που επικρατούν στην άσφαλτο. Είναι βρεγμένος ή στεγνός? Φρέσκια άσφαλτος ή καλογυαλισμένη? Υπάρχει πούδρα? Εχθές υπήρχαν πορείες και έχουν πέσει χημικά κάτω? Είναι ξυλιασμένη ή ζεστή η άσφαλτος? Μια τυπική διαδικασία ελέγχου της πρόσφυσης με την μπότα μας σε φανάρι, είναι απλή και γρήγορη. Ομοίως αντιλαμβανόμαστε το feedback σε κάθε επιτάγχυνση ή φρενάρισμα. Και βεβαίως αποφεύγουμε τους λεωφορειοδρόμους (αυξημένη πιθανότητα για λάδια/υγρά που γλιστρούν), τις πιάτσες των ταξί, τις εξόδους βενζινάδικων/συνεργείων/πλυντηρίων οχημάτων. Πέρα από τα υγρά στην άσφαλτο, τα πλυντήρια/βενζινάδικα κρύβουν κι ένα ακόμα «κούφιο» πρόβλημα. Όταν πλένεται ένα όχημα, στα πρώτα μέτρα έχουμε δραματική μείωση στην ικανότητα φρεναρίσματος και πολλά οχήματα βγαίνουν σχεδόν αφρενάριστα στο δρόμο. Ίδρωσα........ Σε μεγάλες λεωφόρους (με πολλές λωρίδες ανά κατεύθυνση) αποφεύγουμε να «παγώνουμε» μπροστά από μεγάλα οχήματα (φορτηγά, λεωφορεία, βανάκια κοκ). Είναι πολύ πιθανό, ένα όχημα πίσω από το μεγάλο, στην προσπάθειά του να προσπεράσει, να χρειαστεί επειγόντως να μπει πάλι στην λωρίδα του, μπροστά ακριβώς από το μεγάλο όχημα (γιατί πχ κάποιος έρχεται από απέναντι αν δεν υπάρχει νησίδα, κάποιος έρχεται μαλλιά κουβάρια από πίσω και τον πιέζει με σινιάλο και κόρνες κοκ). Με τα μάτια καρφωμένα στον κεντρικό καθρέπτη (πχ), ο οδηγός του (συνήθως αργού οχήματος) θα κάνει άμεσα δεξιά. Ουουπππςςςςς. Δηλαδή πάνω μας!!! Είμαστε και καλά παιδιά. Και σταματάμε στα φανάρια. Πριν λοιπόν μετατρέψουμε το σημείο σε drag stripe και εκσφενδονιστούμε όταν ανάψει το πράσινο, ελέγχουμε ενδελεχώς το φανάρι στο κάθετο δρόμο. Για οχήματα, για πεζούς, για παιδιά. Αν υπάρχει ελεύθερη λωρίδα είναι πολύ πιθανό να είναι ο «διάδρομος διαφυγής» του ερχόμενου Gti που έχασε το φρενάρισμα ή του οδηγού που μιλούσε στο τηλέφωνο και ξεχάστηκε. Και σε καμία περίπτωση δεν περνάμε αέρα πατέρα το φανάρι που μόλις άναψε πράσινο μπροστά μας, ερχόμενοι με φόρα στο ρεύμα μας. Είναι απίστευτα βίαια τα ατυχήματα/δυστυχήματα σε τέτοιες φάσεις. Και το χειρότερο? Είναι απίθανο να αποδείξεις πως πέρασες με πράσινο και δεν «έσφαξε» το κόκκινο ο άλλος. Τα φανάρια είναι τα δυσκολότερα κριτήρια αν γίνει το μπαμ. Και με την ανθρωπιά να εξαφανίζεται με ραγδαίους ρυθμούς, μην ελπίζετε πως θα βρεθούν μάρτυρες να σας βοηθήσουν, να καταστήσουν σαφές πως περάσατε με πράσινο. Η απελευθέρωση του βλέμματος είναι λοιπόν σημαντικότατη. Για κάθε μετακίνησή μας. Να φαντάζεστε πως κάπου γύρω μας, στην ίδια κατεύθυνση με εμάς, υπάρχει κάτι όμορφο που πρέπει να το δούμε, έστω και για ms. Είναι μια πανέμορφη γυναίκα? Είναι ένα ωραίο μηχανάκι? Δεν ξέρω.....Ψάξτε. Ώστε την επόμενη φορά που θα βγει από τον κάθετο δρόμο ο ταξιτζής, το βλέμμα σας να μην εστιάζει στην μουστάκα του, αλλά να κοιτάξει στην απέναντι μεριά, να βρει διάδρομο να περάσει, να μην κλειδώσει την πόρτα του ταξιτζή (γιατί εκεί θα πάμε). Με το target fixation και την πόρτα θα πετύχουμε και την «γυναικάρα» θα χάσουμε. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια ώστε το βλέμμα να είναι χαλαρό και να κοιτάμε παντού. Κάντε το σαν παιχνίδι. Όταν κινείστε αργά, να ψάχνετε και να φαντάζεστε διαδρόμους ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Εναλλακτικές διαδρομές. Και εφαρμόστε το παιχνίδι στην πρώτη δυσκολία! Και κερδίστε bonus κανονάκι! Τελείωνε αδελφάκι μου....Έχουμε και δουλειές!!! Κλείνω με λίγα γενικά σχόλια, μερικά κολπάκια που βοηθούν στην καθημερινότητά μας στις πόλεις με τα δίκυκλά μας: χαμηλώνουμε τις πιέσεις των ελαστικών μας κατά 10% άνετα. Τα λάστιχα θα ζεσταίνονται γρηγορότερα, θα έχουν καλύτερη πρόσφυση, θα κινούμαστε με μεγαλύτερη άνεση (λιγότερα κοπανήματα) χωρίς πρακτικά να χάνουμε κάτι. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάνουμε ένα δύο δυνατά φρεναρίσματα (σε γνωστής πρόσφυσης δρόμο) ώστε να καθαρίζουν τα τακάκια/δίσκοι από βρωμιές ή υγρά. Ιδιαίτερα μετά από πολλές μετακινήσεις εντός πόλης, η ικανότητα φρεναρίσματος του συστήματός μας, μειώνεται και θέλουν ένα καλό ζέσταμα/καθάρισμα. Πολλές φορές εμφανίζεται και κάποιας μορφής σφύριγμα από τα φρένα που φεύγει μετά από μερικά δυνατά φρεναρίσματα. Χαλαρώνουμε τα χέρια μας στο τιμόνι. Αν μετά το παρκάρισμα της μοτοσυκλέτας αισθανόμαστε τους πήχεις μας σφικτούς και τις χούφτες μας σημαδεμένες από τα γκριπ, σημαίνει πως είμαστε υπερβολικά σφιγμένοι και η ακαμψία μας δημιουργεί ταλαντώσεις και χαζογλιστρήματα στη μοτοσυκλέτα. Στηριζόμαστε στα πέλματα και τα γόνατά μας και σφίγγουμε τη μπάρα μόνο όταν είμαστε στο γυμναστήριο Επιτέλους..... Ουφ..... Αυτά ήθελα να πω. Και έχω την σαφή αίσθηση πως σας κούρασα. Θα ήμουν διπλά ευχαριστημένος αν το κείμενο μου προκαλούσε διάθεση για συζήτηση, εδώ ή στον επόμενο καφέ μας!! Καλό βράδυ/καλή μας μέρα, πάντα όρθιοι και χαμογελαστοί στα μηχανάκια μας :D