Αναζήτηση στην κοινότητα

Πρόσφατα ο φίλος και συνφορουμίτης Vvag έσκασε μύτη στην Καβάλα και με την ευκαιρία είπαμε να κάνουμε μια βολτίτσα στην Ορεινή Καβάλα. Καβαλάμε λοιπόν τα "άτια" μας και βουρ..................... Προβολή μεγαλύτερου χάρτη Πρώτη στάση στην γέφυρα του Νέστου πριν το Παρανέστι: Από το Παρανέστι ανηφορίζουμε προς Πρασινάδα Στα δεξιά το χωριό Πρασινάδα - όνομα και πράγμα. Στα αριστερά το μοναστήρι. Συνεχίζοντας την ανηφόρα φτάνουμε στο μοναστήρι. Όνομα δεν θυμάμαι γιατί άλλα ήταν που μου έκαναν εντύπωση: Όποιος μπορεί να ρίξει φως στο τί θα μπορούσε να είναι αυτή η αρχαία κατασκευή, ας δώσει τα φώτα του. Η μανία της εκκλησίας να χτίζει όπου βρεθεί: τρείς "τόποι λατρείας¨σε απόσταση 100 μέτρων. Ακόμα και μια απλή σχισμή στα βράχια, με λίγα τούβλα και ένα παράθυρο, μετατρέπεται σε έναν "καλαίσθητο" τόπο λατρείας.............. Και για να μην ξεχνιόμαστε, το απαύγασμα του σεβασμού στην ομορφιά της δημιουργίας της φύσης........... Επιστροφή από Σταυρούπολη Και μέσω Λεκάνης κατευθυνόμαστε προς Παλαιά Καβάλα Άλλη μια στάση για φωτογράφιση στην είσοδο της Καβάλας: Και επιστροφή στην βάση μας.

Η τελευταία «σοβαρή» χωματάδα που είχα κάνει ήταν το 1996 με την Άφρικα. Έκτοτε το πιο χωμάτινο μηχανάκι που είχα ήταν το Ντέρο, οπότε η μόνη μου επαφή με το χώμα ήταν λίγα χιλιόμετρα στο Umbrail Pass, και οι χωματόδρομοι που οδηγούν στις παραλίες. Να ‘μαι λοιπόν, δεκαπέντε χρόνια μετά, με ακριβώς ίδιο μηχανάκι στην ίδια διαδρομή, κάτι σαν τάμα, κάτι σαν επιστροφή στην νιότη. Ανοιξιάτικη μέρα, ήλιος, καθαρή ατμόσφαιρα, το μόνο πλήν στην υπόθεση το ξέχειλα γεμάτο ρεζερβουάρ της Αφρικάνας, ήταν να φύγω για Αλεξανδρούπολη σήμερα και το τίγκαρα από χθές. Δεν πειράζει, θα πάμε προσεκτικά. Εκκίνηση από τις κεραίες πάνω από την Καβάλα, τερματισμός κοντά στο σπίτι μου (περίπου). Διαδρομή γύρω στα 25 χλμ μικτό χώμα, λίγες φλαταδούρες, πολύ πέτρα (ελεύθερη και φυτεμένη), αρκετό δάσος, απίστευτη θέα. Ξεκινάμε με λίγο δασικό δρόμο: φυλαγμένα στην αρχή, λίγο πιο ελεύθερα όσο περνάνε τα χιλιόμετρα και η μνήμη ξαναβρίσκει σιγά-σιγά τα χωμάτικα "κλικ" της........ Δεκαπέντε χρόνια και ακόμα θυμάμαι τις διασταυρώσεις των μονοπατιών, μερικά σημάδια έχουν μεγαλώσει (καθότι δέντρα), άλλα πάλι είναι τα ίδια, νά το εκκλησάκι, νά η ποτίστρα, υπάρχουν και πολλά νέα (ωπ, και άλλο μαντρί, απο που ξεφύτρωσαν τόσα αυθαίρετα, ποιοί π@@στηδες βάλανε περιφράξεις εδώ πάνω). Παίρνω την ανηφόρα και σταματάω για φώτο στα σημεία που μου άρεζε η θέα: μπροστά απο την "αετοφωλιά" και πάνω απο το "Παληό" Η "πίστα" μας ακόμα στην θέση της, και μάλιστα "οργωμένη" πρόσφατα. Κάνω δυό προσεκτικές γύρες με την "Πετούνια", δεν είμαστε για χαζά, μόνοι εδώ πάνω. Συνεχίζω και σιγοτραγουδάω μέσα απο το κράνος ".....μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα......." Πλησιάζει το τέλος της βόλτας, μιά τελευταία αναμνηστική πάνω απο την Ηρακλείτσα και επιστροφή, καφές στη βεράντα και περισυλλογή: Το χώμα έχει τις ομορφιές του. Τα ΑΝΑΚΕΕ 2 πάνε πολύ καλά και σε πέτρα και σε χώμα και σε λασπούρα. Καλά που βρήκα το WP για πίσω, μόλις έρθει θα περαστεί αμέσως. Με τα πηρούνια να δούμε τί θα κάνουμε......... Το κεντρικό σταντ πρέπει να πάρει τον τουΐτι. Το σωληκάκι "υψηλής" στο πίσω φρένο επίσης. Πού πας ρε Καραμήτρο με τίγκα 25 λίτρα; άλλη φορά με μισό και κάτω ρεζερβουάρ . Με την φυσική κατάσταση τί θα κάνουμε; (σκέφτομαι ανάβοντας το τσιγάρο)..........